Lekarz mówi ci.

Twoje geny odgrywają pewną rolę w rozwoju cukrzycy typu 1, ale nie mówią wszystkiego. Dowiedz się, co wpływa na Twoje ryzyko i jakie jest prawdopodobieństwo zachorowania Twoich dzieci.

Twoje geny z pewnością odgrywają rolę w rozwoju cukrzycy typu 1, mniej powszechnej postaci cukrzycy, którą często rozpoznaje się u dzieci i młodych dorosłych. Ale to nie wszystko. Podobnie jak w wielu innych dziedzinach życia, jest to połączenie natury i wychowania.

Znaczenie ma również środowisko, w którym dorastasz, oraz żywność, którą spożywasz. Naukowcy nie wiedzą dokładnie, jak – i w jakim stopniu – wszystkie te czynniki wpływają na prawdopodobieństwo zachorowania. Twoje geny wyznaczają scenę, ale nie możesz być pewien, jak to wszystko się rozegra.

Twoje geny

Nie ma genu cukrzycy, który włącza się lub wyłącza, aby wywołać typ 1. Zamiast tego rolę odgrywa wiele z nich, w tym kilkanaście, które mają największy wpływ: geny HLA. Geny te tworzą białka, których układ odpornościowy używa do utrzymania zdrowia. Ponieważ cukrzyca typu 1 jest chorobą autoimmunologiczną – Twój organizm niszczy komórki wytwarzające insulinę – ma sens, że geny HLA znajdują się w centrum uwagi.

W ludzkiej puli genowej znajdują się tysiące ich wersji. To, które z nich otrzymasz od swoich rodziców, w znacznym stopniu wpływa na prawdopodobieństwo zachorowania na cukrzycę. Niektóre z nich zwiększają prawdopodobieństwo zachorowania, podczas gdy inne mogą pomóc w ochronie przed cukrzycą. Cukrzyca typu 1 występuje, jeśli organizm wytwarza mało insuliny lub nie wytwarza jej wcale – hormonu, który pomaga organizmowi zamieniać cukier w energię.

Niektóre geny występują częściej w jednej grupie ludzi niż w innej. Dlatego rasa i pochodzenie etniczne również mają na to wpływ. Na przykład biali ludzie są bardziej narażeni na cukrzycę typu 1 niż inni.

Ale nawet jeśli masz geny, które zwiększają prawdopodobieństwo zachorowania na cukrzycę typu 1, nie oznacza to, że na pewno na nią zachorujesz. Nawet w przypadku bliźniąt jednojajowych – które mają dokładnie takie same geny – zdarza się, że jedno z nich zachoruje, a drugie nie. Wtedy do gry wchodzi środowisko.

Szanse na cukrzycę

Jeśli jesteś ojcem chorego na cukrzycę typu 1, Twoje dziecko ma mniej więcej 1 na 17 szans na zachorowanie.

Dla matek chorych na cukrzycę typu 1, które urodziły dziecko:

• Przed ukończeniem 25 roku życia prawdopodobieństwo, że dziecko będzie miało cukrzycę 1 na 25 wynosi.

• W wieku 25 lat lub więcej dziecko ma szansę 1 na 100, czyli mniej więcej taką samą jak wszyscy inni.

Kilka rzeczy może zwiększyć te szanse:

1. Jeśli rodzic zachorował na cukrzycę przed 11 rokiem życia, szanse dziecka wzrastają dwukrotnie.

2. Jeśli oboje rodzice chorują na cukrzycę, szanse mogą wynosić nawet 1 do 4.

3. Jeśli u rodzica występuje również choroba zwana wielogruczołowym autoimmunologicznym zespołem typu 2, prawdopodobieństwo, że dziecko zachoruje na cukrzycę typu 1, wynosi 1 do 2.

Wszystkie te liczby mogą być mylące. Należy pamiętać, że większość osób cierpiących na cukrzycę typu 1 nie ma krewnych, którzy chorują na tę chorobę, więc często wydaje się ona pojawiać znikąd.

Co zrobić, jeśli moje rodzeństwo na nią choruje?

Jeśli Twoi rodzice nie chorują na tę chorobę, ale brat lub siostra tak, masz około 5% szans na zachorowanie na typ 1. Jest to mniej więcej tyle samo, co w przypadku, gdyby chorował na nią Twój ojciec. Jeśli jednak choruje na nią Twój bliźniak jednojajowy, Twoje szanse mogą wynosić nawet 50%.

Kobiety z cukrzycą typu 1 mogą zajść w ciążę i urodzić zdrowe dzieci, ale muszą ściśle współpracować ze swoim lekarzem, aby kontrolować poziom glukozy.

Kobiety z cukrzycą typu 1 mogą (i zachodzą!) w ciążę i rodzą zdrowe dzieci. Musisz jednak zachować szczególną czujność, kontrolując poziom glukozy i ściśle współpracując z lekarzem. Oto, co należy zaplanować, gdy chorujesz na cukrzycę i spodziewasz się dziecka lub masz taką nadzieję.

Zacznij wcześnie

Zanim dojdzie do zapłodnienia, zacznij przyjmować witaminy prenatalne i umów się na badania przedkoncepcyjne u endokrynologa. „Większość wad wrodzonych pojawia się w ciągu pierwszych 4 tygodni, zanim wiele kobiet w ogóle zorientuje się, że jest w ciąży” – mówi dr Florence Brown, endokrynolog i współdyrektor Joslin-Beth Israel Pregnancy Program w Bostonie. Sprawdzanie poziomu A1c jest bardzo ważne. „Jeśli A1c wynosi poniżej 6,5%, ryzyko wystąpienia wad wrodzonych nie różni się od ryzyka w populacji ogólnej” – mówi Brown.

Jeśli jednak jest on zbyt wysoki, ryzyko wad wrodzonych znacznie wzrasta – podobnie jak ryzyko stanu przedrzucawkowego (niebezpiecznie wysokie ciśnienie krwi w czasie ciąży). Ponadto, jeśli masz takie komplikacje jak retinopatia lub choroby nerek, lekarz może chcieć skontrolować te problemy, zanim da ci zielone światło do zajścia w ciążę.

Planuj ściślejszą kontrolę poziomu cukru we krwi

W ciąży musisz utrzymywać poziom cukru we krwi w bardzo wąskim zakresie: od 60 do 99 mg/dl na czczo i od 100 do 130 mg/dl godzinę po posiłku. Pomóc w tym powinno spożywanie posiłków bogatych w błonnik, ograniczenie do minimum przetworzonej żywności oraz zaplanowanie trzech posiłków i trzech przekąsek dziennie.

Tymczasem insulinę trzeba będzie przyjmować 10 minut przed posiłkiem, a nie przy pierwszym kęsie, i należy się spodziewać, że zapotrzebowanie na insulinę znacznie się zmieni. Lekarz lub edukator diabetologiczny może udzielić Ci wskazówek dotyczących dawkowania.

Uważaj na hipoglikemię

Kiedy poziom cukru we krwi zaczyna niebezpiecznie spadać, prawdopodobnie pojawiają się pewne sygnały ostrzegawcze, takie jak zawroty głowy lub drżenie. Jednak po przyzwyczajeniu się do utrzymywania poziomu cukru w bardzo wąskim zakresie, organizm przestaje normalnie reagować na wahania, co oznacza, że możesz tego nie zauważyć – mówi Brown. Rozwiązanie: Częstsze kontrole poziomu cukru we krwi. Jeśli nadal masz problem z wyczuciem, że poziom cukru spada, możesz potrzebować monitora glukozy, który ostrzega cię za pomocą alarmu.

Wykonaj odpowiednie testy

Podczas pierwszej wizyty prenatalnej możesz spodziewać się badania ultrasonograficznego, a w późniejszym okresie ciąży – badania ultrasonograficznego poziomu 2 (szczegółowego) w celu sprawdzenia rdzenia kręgowego, serca i innych narządów dziecka. W trzecim trymestrze ciąży będziesz miała również wykonywane badania ultrasonograficzne w celu oceny wzrostu dziecka i jego samopoczucia.

Zapytaj swojego lekarza

• Czy jestem wystarczająco zdrowa, aby zajść w ciążę? Jeśli nie, co muszę zrobić, aby przygotować moje ciało do zajścia w ciążę?

• Kto powinien zapewnić mi opiekę położniczą?

• Jak powinnam planować dostosowanie dawki insuliny w czasie ciąży? Co robić, jeśli potrzebuję dodatkowej pomocy między kolejnymi badaniami?

• Czy powinienem odstawić lub zmienić leki, które obecnie przyjmuję?

• W jaki sposób powinnam kontrolować poziom cukru we krwi w czasie ciąży?

Jak działają leki takie jak Precose i Glyset? Jakich efektów ubocznych możesz się spodziewać? Kiedy lekarz może je przepisać i kto nie powinien ich przyjmować?

Lekarz może przepisać inhibitor alfa-glukozydazy, jeśli niedawno zdiagnozowano u ciebie typ 2, a twój poziom cukru we krwi ma tendencję do gwałtownego wzrostu po posiłku. Jeśli przyjmujesz już leki przeciwcukrzycowe i nadal masz wysokie stężenie cukru we krwi, lekarz może zalecić ci również przyjmowanie inhibitora alfa-glukozydazy.

Jak działają

Leki te blokują rozkład pokarmów bogatych w skrobię, takich jak chleb, ziemniaki i makaron, oraz spowalniają wchłanianie niektórych cukrów, takich jak cukier stołowy. Inhibitor alfa-glukozydazy przyjmuje się przy pierwszym kęsie każdego posiłku. Większość osób przyjmuje jedną tabletkę trzy razy dziennie.

Inhibitor alfa-glukozydazy zwykle obniża poziom A1c (średnia kontrola poziomu cukru we krwi w ciągu kilku miesięcy) o około 0,5% do 0,8%.

Efekty uboczne

Jeśli przyjmujesz również inne leki przeciwcukrzycowe lub insulinę, skonsultuj się z lekarzem, aby dowiedzieć się, jak duże jest prawdopodobieństwo wystąpienia u Ciebie niskiego poziomu cukru we krwi. Jeśli pacjent przyjmuje tylko inhibitor alfa-glukozydazy, prawdopodobnie nie będzie miał niskiego poziomu cukru we krwi.

Lekarz może zacząć od małej dawki, a następnie stopniowo ją zwiększać, aby uniknąć problemów z jelitami, takich jak:

• Oddawanie gazów

• Biegunka

• Skurcz żołądka

• Ból brzucha

Te działania niepożądane zwykle ustępują po kilku tygodniach. Jeśli tak się nie stanie, należy skontaktować się z lekarzem.

Kto nie powinien ich przyjmować

Inhibitory alfa-glukozydazy nie są wskazane, jeśli:

• Chorobę zapalną jelit, taką jak wrzodziejące zapalenie jelita grubego lub choroba Leśniowskiego-Crohna

• Niedrożność jelit

• Zaburzenia trawienne w jelitach

• Cukrzycowa kwasica ketonowa, niebezpieczny stan, w którym organizm spala tłuszcz zamiast węglowodanów w celu uzyskania energii

Nie należy przyjmować akarbozy, jeśli:

• Wrzód w jelicie grubym

• Marskość wątroby

Leki te nie są zalecane dla kobiet w ciąży.

Twój specjalista diabetolog zapewni Ci narzędzia i wsparcie, których potrzebujesz, aby zachować zdrowie. Oto, jak wybrać właściwego specjalistę.

Życie z cukrzycą to podróż, a specjalista diabetolog jest Twoim przewodnikiem, łączącym Cię z narzędziami i wsparciem, których potrzebujesz, aby zachować zdrowie.

Kiedy Christel Marchand Aprigliano, wiceprezes Diabetes Patient Advocacy Coalition (Koalicji na rzecz Wspierania Pacjentów z Cukrzycą), ma wizytę u nowego lekarza, zwraca uwagę na jego mowę ciała. Złożone ręce, wzrok odwrócony, ręka na klamce? Te znaki wskazują na kogoś, kto nie jest w pełni zaangażowany.

Dobre spotkanie daje poczucie komfortu. „Kiedy z tobą rozmawiają, patrzą ci w oczy. Mówią do Ciebie w sposób prosty. Ocenią twój poziom zrozumienia tego, co dzieje się z twoją opieką zdrowotną” – mówi Aprigliano, 45 lat, z Tampy w stanie Floryda. Cukrzycę typu 1 zdiagnozowano u niej w wieku 12 lat, a obecnie pisze o niej bloga.

Należy szukać takiego świadczeniodawcy, który zna się na cukrzycy i leczy pacjentów o podobnych potrzebach medycznych. Na przykład, jeśli pacjent choruje na cukrzycę typu 1 i korzysta z ciągłego monitora glukozy oraz pompy insulinowej, powinien zgłosić się do świadczeniodawcy, który zna się na tych urządzeniach. Taką osobą może być endokrynolog, ale należy pamiętać, że nie wszyscy endokrynolodzy specjalizują się w cukrzycy. Niektórzy leczą głównie choroby tarczycy. Pacjentowi może odpowiadać lekarz podstawowej opieki zdrowotnej, pielęgniarka lub asystent lekarza, którzy zajmują się opieką nad chorymi na cukrzycę.

Ważne jest również, aby zaufać swojemu instynktowi. Lekarz, który sprawia, że pacjent czuje się zawstydzony swoją wagą lub czuje się winny z powodu poziomu cukru we krwi, nie traktuje go tak, jakbyśmy razem brali w tym udział. Lekarze powinni dążyć do rozwiązywania problemów poprzez wspólne podejmowanie decyzji, mówi Hope Warshaw, zarejestrowany dietetyk i certyfikowany edukator diabetologiczny w Alexandrii, VA. „Powinni oni rozumieć, że jest to bardzo trudna choroba” – mówi Warshaw, autorka pięciu książek o cukrzycy, w tym Diabetes Meal Planning Made Easy. „Mówią: 'Oto nasze wybory. Co według ciebie byłoby lepsze?”. ”

Poza badaniem lekarskim, Twój lekarz powinien skontaktować Cię z edukatorem ds. cukrzycy, który pomoże Ci w realizacji Twoich celów. Być może będziesz potrzebować skierowania do innych specjalistów, takich jak podolog lub okulista.

Oczywiście, Ty także ponosisz odpowiedzialność. Na wizyty należy przychodzić z glukometrem lub dzienniczkiem poziomu cukru we krwi, listą pytań i potrzebnymi receptami. „Mamy obowiązek pomóc w umocnieniu tej relacji” – mówi Aprigliano.

Pytania, które należy zadać na wizycie:

• Czy więcej pacjentów choruje na cukrzycę typu 1 czy typu 2?

• Jakie informacje należy przynieść na badania lekarskie?

• Czy mogę zlecić wykonanie badań laboratoryjnych przed wizytą, abyśmy mogli je omówić?

• Jakie mam możliwości wyboru sposobu leczenia?

• Gdzie mogę uzyskać pomoc w zakresie edukacji diabetologicznej i wsparcie rówieśników?

• Jacy inni pracownicy służby zdrowia będą zaangażowani w moją opiekę?

Możesz oczekiwać, że schudniesz, jeśli będziesz mniej jeść i więcej ćwiczyć. Jeśli jednak zdarza się to, gdy nie wykonujesz tych czynności, może to być oznaką problemu zdrowotnego. Dowiedz się więcej o tym, co może być przyczyną, korzystając z pokazu slajdów lekarzy.

1/12

Jeśli w ciągu 6 do 12 miesięcy schudniesz więcej niż 5% masy ciała, poinformuj o tym lekarza, zwłaszcza jeśli jesteś osobą starszą. To około 8 funtów, jeśli ważysz 150, lub 10 funtów, jeśli ważysz 200. Nagła utrata wagi bez powodu może być oznaką problemu zdrowotnego.

Nadczynność tarczycy

2/12

Jeśli tarczyca wytwarza zbyt dużo hormonu tarczycy, przyspiesza ona metabolizm, dzięki czemu spalasz więcej kalorii i tracisz na wadze. Możesz także mieć częstsze wypróżnienia, przyspieszone bicie serca i odczuwać niepokój. Lekarz może pomóc w opanowaniu tego problemu za pomocą leków. Może również porozmawiać z Tobą o operacji usunięcia całej tarczycy lub jej części.

Cukrzyca

3/12

Insulina to hormon wytwarzany przez organizm, który przekształca cukier we krwi w energię. Jeśli masz cukrzycę, albo nie możesz wytwarzać insuliny, albo nie możesz jej wykorzystywać w odpowiedni sposób. Gdy w komórkach zabraknie paliwa, organizm myśli, że jest głodny i zaczyna spalać tłuszcz oraz mięśnie. Powoduje to utratę wagi. Możesz także odczuwać pragnienie, zmęczenie, głód lub częściej niż zwykle sikać. Jeśli zauważysz u siebie takie objawy, natychmiast skontaktuj się z lekarzem. Jeśli masz cukrzycę, lekarz może pomóc w ustaleniu odpowiedniego dla Ciebie planu leczenia.

Celiakia

4/12

Jeśli na nią chorujesz, twój organizm reaguje na gluten – białko znajdujące się w pszenicy i innych zbożach. Kiedy je jesz, twój układ odpornościowy – który pomaga ci zwalczać bakterie i inne drobnoustroje – przez pomyłkę atakuje twoje jelito cienkie. Może to utrudniać organizmowi przyswajanie składników odżywczych, a to może prowadzić do utraty wagi. Mogą również wystąpić bóle głowy, swędzenie skóry, owrzodzenia w jamie ustnej i bóle stawów. Tylko lekarz może stwierdzić, czy masz tę chorobę na pewno. Jeśli tak, będziesz musiał stosować specjalną dietę, aby powstrzymać objawy.

Leki

5/12

Leki stosowane w leczeniu niektórych schorzeń mogą przyspieszać metabolizm, dzięki czemu spalasz więcej kalorii lub jesteś mniej głodny. Należą do nich:

• Stymulanty

• Leki stosowane w chemioterapii

• Leki przeciwdepresyjne

• Leki na cukrzycę typu 2

Porozmawiaj z lekarzem, jeśli po przyjęciu nowego leku stracisz apetyt lub zaczniesz tracić na wadze.

Stres

6/12

To normalne, że po czymś takim, jak utrata pracy, rozwód czy śmierć bliskiej osoby, zrzucasz kilka kilogramów. Powinieneś wrócić do swojej normalnej wagi, kiedy będziesz miał czas na opłakanie straty lub przyzwyczajenie się do zmiany. Pomoc może być potrzebna ze strony rodziny i przyjaciół, terapii grupowej lub profesjonalnego doradcy. Jeśli nadal tracisz na wadze, porozmawiaj z lekarzem.

Lupus

7/12

Jest to sytuacja, w której twój układ odpornościowy zwraca się przeciwko twojemu organizmowi i atakuje twoje tkanki i narządy. Możesz stracić na wadze, ponieważ toczeń może podrażniać układ trawienny i utrudniać organizmowi przyswajanie składników odżywczych z pożywienia. Możesz być bardzo zmęczony, mogą boleć Cię stawy lub być sztywne. U wielu osób pojawia się również wysypka w kształcie motyla na twarzy. Lekarz może pomóc w złagodzeniu tych objawów za pomocą leków oraz zmian w diecie i stylu życia.

Choroba Addisonsa

8/12

W tym schorzeniu nadnercza nie wytwarzają wystarczającej ilości pewnych hormonów, zwłaszcza jednego o nazwie kortyzol. Może to powodować problemy żołądkowe, takie jak mdłości, wymioty, ból brzucha, a w niektórych przypadkach biegunkę. Te czynniki mogą spowodować utratę apetytu i w efekcie utratę wagi. Lekarz może pomóc w opanowaniu objawów i podać leki zastępujące hormony.

Rak

9/12

Te szkodliwe komórki mogą zużywać więcej energii lub wytwarzać substancje chemiczne, które zmieniają sposób trawienia pokarmu. Twój układ odpornościowy często musi też pracować ciężej. To z kolei powoduje zmęczenie i sprawia, że organizm spala więcej kalorii, co może prowadzić do utraty wagi.

POCHP

10/12

Choroba ta powoduje uszkodzenie małych worków powietrznych w płucach. Często jest spowodowana paleniem papierosów. Utrudnia ona oddychanie i powoduje kaszel, w którym wydziela się gęsty płyn zwany śluzem. Twój organizm potrzebuje więcej kalorii, aby dostarczyć wystarczającą ilość tlenu do każdego oddechu. Może również łatwo się męczyć i tracić apetyt. Wszystkie te czynniki mogą prowadzić do utraty wagi.

Niewydolność serca

11/12

Jeśli serce nie jest w stanie pompować krwi i tlenu do reszty ciała tak, jak powinno, układ trawienny może nie otrzymywać wystarczającej ilości krwi, aby dobrze wykonywać swoją pracę. Może to powodować uczucie sytości nawet po spożyciu posiłku i wywoływać wymioty żołądkowe. W końcu organizm może nie być w stanie pozbyć się płynów tak, jak powinien, a one mogą gromadzić się w jelitach i uniemożliwiać przyjmowanie składników odżywczych. Lekarz może zalecić ograniczenie spożycia soli i podać leki moczopędne, które pomogą usunąć płyny.

Demencja

12/12

Osłabieniu ulega zdolność myślenia, a także podstawowa pamięć i umiejętności społeczne. W późniejszych stadiach może dojść do znacznej utraty wagi, ponieważ pacjent zapomina o jedzeniu lub ma trudności z przeżuwaniem i połykaniem. Przewlekłe infekcje, specjalna dieta i leki stosowane w leczeniu demencji mogą pogorszyć stan zdrowia.

Dowiedz się, w jaki sposób wysoki poziom cukru we krwi może zwiększyć ryzyko naderwania ścięgna i co możesz zrobić, aby temu zapobiec.

Ścięgna występują na całym ciele, m.in. w barkach, ramionach, nadgarstkach, biodrach, kolanach i kostkach. Przenoszą one siłę z mięśni na kości, dzięki czemu możesz się poruszać.

Jeśli cukrzyca nie jest pod kontrolą, ścięgna mogą się pogrubiać i być bardziej podatne na zerwanie.

Jak cukrzyca wpływa na moje ścięgna?

Do uszkodzenia ścięgien w cukrzycy typu 1 i 2 dochodzi z powodu substancji zwanych końcowymi produktami zaawansowanej glikacji (AGEs). Powstają one, gdy białko lub tłuszcz miesza się z cukrem w krwiobiegu.

W normalnych warunkach organizm wytwarza AGEs w powolnym i stałym tempie. Kiedy jednak chorujesz na cukrzycę, dodatkowy cukier we krwi przyspiesza ich wytwarzanie, co ma wpływ na ścięgna.

Ścięgna są zbudowane z białka zwanego kolagenem. AGEs tworzą z nim wiązania, które mogą zmieniać strukturę ścięgien i wpływać na ich funkcjonowanie. Na przykład, mogą one stać się grubsze niż zwykle i nie być w stanie utrzymać takiego ciężaru, jak wcześniej. W rezultacie zwiększa się prawdopodobieństwo naderwania jednego ze ścięgien.

Niektóre problemy ze ścięgnami, które mogą wystąpić, jeśli nie kontrolujesz swojej cukrzycy, to:

• Zamrożony bark: Sztywność i ból, które pojawiają się, gdy torebka otaczająca ścięgna i więzadła w stawie ulega zgrubieniu.

• Naderwanie mankietu rotatorów: Uszkodzenie ścięgien i mięśni otaczających staw ramienny, w tym mięśnia nadgrzebieniowego (supraspinatus).

• Palec spustowy: palec utknął w zgiętej pozycji i prostuje się z trzaskiem, przypominającym odgłos pociągania za spust.

• Zespół cieśni nadgarstka: Drętwienie, mrowienie i osłabienie nadgarstka z powodu ucisku na nerw, który przez niego przebiega.

• Przykurcz Dupuytrena: Zgrubienie tkanki pod skórą dłoni, które powoduje, że palce zginają się w kierunku dłoni.

Uszkodzenie ścięgien jest bolesne i może ograniczać zakres ruchów stawu. Nawet jeśli uszkodzenie zostanie naprawione operacyjnie, może dojść do ponownego zerwania ścięgna. Badania wykazują, że u ponad jednej trzeciej osób z cukrzycą, u których przeprowadzono operację naprawiającą zerwany mankiet rotatorów, problem ten wystąpi ponownie.

W jaki sposób uszkodzenie ścięgna może wpłynąć na moją cukrzycę?

Ćwiczenia fizyczne są ważne dla utrzymania cukrzycy pod kontrolą, ale ćwiczenie może być trudniejsze, jeśli ścięgna są bolesne i sztywne.

Uszkodzenie ścięgna Achillesa w tylnej części pięty może ograniczyć możliwość poruszania kostką. Ograniczony ruch zmusza Cię do wywierania dodatkowego nacisku na środkową część stopy przy każdym kroku, co zwiększa ryzyko powstania odleżyn na stopie.

Porozmawiaj z lekarzem o sposobach utrzymania niskiego poziomu cukru we krwi podczas rekonwalescencji po problemach ze ścięgnami.

Jak mogę zapobiegać i leczyć uszkodzenia ścięgien?

Najlepszym sposobem na uniknięcie problemów ze ścięgnami jest kontrolowanie cukrzycy. Obniż poziom cukru we krwi za pomocą diety, ćwiczeń fizycznych i leków. A jeśli masz nadwagę, spróbuj zrzucić kilka kilogramów. Poprawi to Twój stan zdrowia i jednocześnie odciąży ścięgna.

Jeśli masz już uszkodzone ścięgna, zapytaj lekarza o takie metody leczenia:

• Leki przeciwbólowe, takie jak aspiryna lub ibuprofen

• Środki zwiotczające mięśnie

• Fizykoterapia i ćwiczenia fizyczne

• Ciepło lub lód

• Szyna utrzymująca stabilność stawu podczas gojenia się ścięgien

Lekarz może również zasugerować podanie do stawu zastrzyku sterydowego w celu złagodzenia problemów ze ścięgnami. Należy pamiętać, że sterydy mogą powodować krótkotrwały wzrost poziomu cukru we krwi. Zapytaj swojego lekarza, czy korzyści z takiego leczenia przeważają nad ryzykiem.

Jeśli chorujesz na cukrzycę, to co jesz – i kiedy jesz – ma znaczenie. Czy powinieneś uzyskać pomoc w układaniu swojej diety?

Ale to coś więcej niż tylko jedzenie odpowiednich produktów (owoców, warzyw, ziaren, białka, niektórych produktów mlecznych) i unikanie innych (smażonych potraw, żywności o wysokiej zawartości soli, słodyczy, napojów o wysokiej zawartości cukru). Istotne jest również to, ile i jak często jemy.

Zarejestrowany dietetyk (RD) lub zarejestrowany dietetyk-żywieniowiec (RDN) – to jedno i to samo – jest specjalistą przeszkolonym do pomocy w opracowaniu planu uwzględniającego wszystkie te elementy.

Czym zajmuje się RD/RDN?

Oficjalna nazwa to terapia żywieniowa w medycynie. Polega ona na tym, że wraz z RD lub RDN:

• Rozmawiają o swoich nawykach żywieniowych i diecie

• Wyznacz sobie realistyczne cele w zakresie zdrowia – np. ćwiczenie lub picie większej ilości wody

• Opracuj swój indywidualny plan żywieniowy

Jakie szkolenia otrzymują?

RD lub RDN musi posiadać:

Aby pozostać zarejestrowanym, muszą również spełniać wymagania dotyczące ustawicznego kształcenia zawodowego.

Czego można się spodziewać po wizycie?

Lekarz skieruje Cię do RD lub RDN. Pierwsza wizyta może trwać od 45 do 90 minut. Podczas wizyty omówiona zostanie historia choroby oraz leki, które zażywasz. Lekarz zapyta również o rodzaj żywności, którą lubisz i o to, jak bardzo jesteś aktywny. Następnie lekarz pomoże ci ułożyć codzienny plan posiłków, który uwzględni wszystkie te czynniki.

W ciągu następnych 6 miesięcy konieczne może być odbycie maksymalnie czterech wizyt kontrolnych, w zależności od postępów i ogólnego stanu zdrowia pacjenta. Później wizyty kontrolne będą odbywać się co roku. Większość planów ubezpieczeniowych, w tym Medicare, pokrywa określoną liczbę sesji z RD lub RDN.

Co to jest CDE?

RD lub RDN, który jest także certyfikowanym edukatorem diabetologicznym (CDE) może:

• pomóc ci zrozumieć cukrzycę

• Odpowiedzieć na pytania dotyczące choroby

• udzielić Tobie i Twojej rodzinie wskazówek, jak radzić sobie z chorobą

Rozmowa z CDE może być dobrym pomysłem, jeśli:

• Przyjmujesz wiele różnych leków o różnych porach

• Stosują pompę insulinową

• Muszą stale kontrolować poziom glukozy

Przed uzyskaniem uprawnień CDE musi zdać test składający się ze 175 pytań dotyczących postępowania w cukrzycy. Co 5 lat muszą ponownie zdobyć ten certyfikat.

Współpraca z CDE rozpoczyna się od indywidualnej sesji, podczas której doradca:

• Przedstawi sugestie dotyczące diety i sposobów wykonywania ćwiczeń fizycznych

• Wyjaśnij, jak działają twoje leki

• Porozmawiaj z pacjentem o wszelkich problemach związanych z kontrolowaniem cukrzycy

Następnie mogą odbywać się kolejne spotkania indywidualne lub mogą być zalecane zajęcia grupowe.

Większość planów ubezpieczeniowych pokrywa koszty tych wizyt.

Nerki pomagają filtrować wszystkie produkty odpadowe, które organizm gromadzi w naturalnych procesach. Dowiedz się od lekarza więcej o problemach medycznych, które mogą im zaszkodzić.

1/14

Jeśli problemy zdrowotne dotyczą nerek, mogą spowodować CKD. Jest to trwałe uszkodzenie, które z czasem może się pogłębiać. Jeśli nerki są tak uszkodzone, że przestają pracować, mówi się o niewydolności nerek lub schyłkowej niewydolności nerek (ESRD). Leczenie polega zazwyczaj na dializach – kiedy maszyna wykonuje pracę, którą normalnie wykonują nerki – lub na przeszczepie – kiedy pacjent otrzymuje nową, zdrową nerkę od dawcy.

Cukrzyca

2/14

Ta główna przyczyna niewydolności nerek uszkadza małe naczynia krwionośne i filtry w narządzie. Utrudnia im to oczyszczanie krwi. Organizm zatrzymuje więcej soli i wody niż powinien, a w systemie pojawia się więcej odpadów. Uszkodzenia nerwów spowodowane przez chorobę mogą powodować cofanie się moczu i uszkadzać nerki poprzez ucisk lub infekcję.

Anoreksja Nerwicowa

3/14

Osoby cierpiące na tę chorobę mają nierealistyczny obraz ciała i nie jedzą wystarczająco dużo, aby utrzymać zdrową wagę. (Ważą co najmniej 15% mniej niż powinny). Może to prowadzić do niedoboru wody, elektrolitów i soli w organizmie, co może powodować przewlekłą chorobę nerek, a w końcu ich niewydolność. Dotyczy to zwłaszcza osób, które objadają się i oczyszczają organizm (wymiotują lub stosują środki przeczyszczające), aby pozbyć się kalorii.

Wysokie ciśnienie krwi

4/14

Jeśli siła przepływu krwi przez organizm jest zbyt duża, może powodować rozciąganie i bliznowacenie – oraz osłabienie – naczyń krwionośnych, w tym naczyń w nerkach. Może to uniemożliwić im pozbywanie się odpadów w sposób, w jaki powinny, a dodatkowy płyn w naczyniach krwionośnych może jeszcze bardziej podnieść ciśnienie krwi, prowadząc do niebezpiecznego cyklu. Leczenie polega na podawaniu leków i wprowadzeniu zmian w diecie, nawykach ruchowych i poziomie stresu.

Wysoki poziom cholesterolu

5/14

Jeśli masz zbyt dużo złego cholesterolu, może on odkładać się w naczyniach doprowadzających krew do i z nerek, co może wpływać na ich prawidłową pracę. Zwiększa to również prawdopodobieństwo wystąpienia nadciśnienia i cukrzycy. Badanie krwi może wykazać, czy poziom cholesterolu jest zbyt wysoki.

Lupus

6/14

Jest to choroba, która sprawia, że twój układ odpornościowy atakuje pewne części twojego ciała. Gdy atakuje nerki, nazywa się to toczniowym zapaleniem nerek. Powoduje ono zapalenie i bliznowacenie małych naczyń krwionośnych, które filtrują odpady z nerek, a czasami także w nerkach. Jest on leczony różnymi lekami: Niektóre wpływają na układ odpornościowy, a inne pomagają kontrolować ciśnienie krwi lub pozbyć się obrzęków i nadmiaru płynów.

Szpiczak mnogi

7/14

Ten rodzaj nowotworu obejmuje białe krwinki (plazmocyty), które pomagają w zwalczaniu infekcji. Komórki nowotworowe gromadzą się w szpiku kostnym, gdzie wypierają zdrowe krwinki i wytwarzają nieprawidłowe białka, które mogą powodować problemy z nerkami. U ponad połowy chorych na szpiczaka mnogiego występują również problemy z nerkami.

Zespół hemolityczno-mocznicowy

8/14

Dochodzi do niego, gdy uszkodzeniu ulegają małe naczynia krwionośne w nerkach i innych narządach. Może to w końcu doprowadzić do niewydolności nerek. Dochodzi do niej po 5-10 dniach biegunki, zwykle wywołanej infekcją, np. bakterią E. coli, lub niektórymi lekami. Większość ludzi wraca do zdrowia, jeśli szybko podejmie się leczenie. Zgłoś się do lekarza, jeśli biegunka trwa kilka dni, nie siusiasz często i jesteś bardzo zmęczony. Mogą również pojawić się siniaki lub nietypowe krwawienia.

ANCA zapalenie naczyń

9/14

Dochodzi do tego, gdy własne przeciwciała – które zwykle zwalczają zarazki – atakują małe naczynia krwionośne w nerkach i innych narządach. Może to prowadzić do pojawienia się krwi i białka w moczu i może spowodować niewydolność nerek. Możesz mieć gorączkę, bóle ciała, bóle stawów i mięśni oraz brązowy, herbaciany kolor moczu.

Zablokowanie moczu

10/14

Jeśli nie możesz się wysikać, może to oznaczać zablokowanie moczu, a to może uszkodzić nerki. Może to powodować ucisk i prowadzić do infekcji w nerkach i innych częściach ciała. Powiększona prostata, rak prostaty, kamienie nerkowe, rak pęcherza moczowego, zakrzepy krwi w drogach moczowych i rak jelita grubego to niektóre z czynników, które mogą być przyczyną takiego stanu rzeczy. Zgłoś się do lekarza, jeśli siusiasz znacznie rzadziej lub częściej niż zwykle lub jeśli zauważysz krew w moczu.

Zakrzepy krwi

11/14

Wiele chorób może powodować zakrzepy krwi, ale zaburzenie krwi – zakrzepowa plamica małopłytkowa – jest często związane z problemami z nerkami. Powoduje ona zakrzepy w drobnych naczyniach krwionośnych, które mogą również wpływać na mózg i serce. Objawy obejmują gorączkę, krwawienie z nosa lub dziąseł, biegunkę, ból w klatce piersiowej, dezorientację, ból głowy, siniaki i uczucie dużego zmęczenia. Choroba może być poważna, jeśli nie jest szybko leczona, dlatego w przypadku wystąpienia któregokolwiek z tych objawów należy zgłosić się do lekarza.

Skleroderma

12/14

Jest to grupa rzadkich chorób, które powodują, że skóra i tkanki łączne stają się twarde i napięte. Czasami mogą one uszkadzać także inne elementy, takie jak naczynia krwionośne i narządy. Jeśli wpływa na nerki i nie pracują one tak, jak powinny, może dochodzić do wydalania białka z moczem. Może również powodować nagły wzrost ciśnienia krwi, który może prowadzić do szybkiej niewydolności nerek.

Wielotorbielowatość nerek

13/14

Powoduje to, że wewnątrz nerek rosną torbiele – małe owrzodzenia, często wypełnione płynem. Powoduje to, że stają się one znacznie większe niż powinny i uszkadza ich tkankę. Przyczyną choroby są problematyczne geny przekazane przez jednego z rodziców. Jeśli nie zostanie odpowiednio wcześnie zdiagnozowana i leczona, może prowadzić do przewlekłej choroby nerek, a w końcu do schyłkowej niewydolności nerek.