Lekarz mówi ci.

Opanuj podstawowe zasady monitorowania poziomu cukru we krwi i poznaj swoje liczby.

Kiedy zdiagnozowano u Ciebie cukrzycę typu 2, lekarz może poprosić Cię o zbadanie poziomu cukru we krwi, zwłaszcza jeśli potrzebujesz codziennych zastrzyków z insuliny. „Kiedy przyjmujesz insulinę, istnieje ryzyko niskiego poziomu cukru we krwi, co może być bardzo niebezpieczne” – mówi Cara Harris, certyfikowany edukator ds. cukrzycy z Centrum Badań nad Cukrzycą i Metabolizmem Uniwersytetu Stanowego Ohio. Dodaje, że regularne badania krwi pozwalają zauważyć tendencje lub problemy i ostrzegają lekarza lub innego dostawcę, aby w razie potrzeby zmienić leki.

Aby sprawdzić poziom cukru we krwi, należy użyć glukometru – urządzenia, które nakłuwa palec, dając niewielką próbkę krwi do badania. „Większość glukometrów jest obecnie dość podobna” – mówi Harris, ale zauważa, że niektóre marki oferują inne funkcje, takie jak możliwość wykonywania testów na innych częściach ciała niż palce lub sposób zapisywania informacji o tym, co jadłeś. Jeśli potrzebujesz pomocy w wyborze glukometru, zapytaj swojego edukatora ds. cukrzycy, mówi Harris. Przed dokonaniem wyboru zaleca ona zasięgnięcie informacji u swojego ubezpieczyciela; niektórzy ubezpieczyciele pokrywają koszty tylko niektórych modeli.

Wielu pracowników służby zdrowia twierdzi, że należy sprawdzać poziom cukru we krwi od 2 do 4 razy dziennie. Przed badaniem należy oczyścić skórę wodą z mydłem. „Czasami pacjenci obierają pomarańczę, a następnie wykonują test bez uprzedniego umycia rąk, co może wpłynąć na wyniki” – mówi Harris. Jeśli nie masz w pobliżu mydła i wody, możesz użyć płynu do dezynfekcji rąk, ale przed wykonaniem testu pozostaw go do wyschnięcia.

Za każdym razem, gdy sprawdzasz poziom cukru we krwi, zapisuj swoje wyniki. Pozwoli to na omówienie wyników z lekarzem lub edukatorem w zakresie cukrzycy i dostrzeżenie ewentualnych tendencji. „Ważne jest nie tyle samo badanie, co to, co zrobisz z wynikami” – podkreśla Harris. „Koniecznie porozmawiaj ze swoim lekarzem o tym, co te liczby oznaczają”. Jeśli Twoje poziomy są zbyt wysokie lub zbyt niskie, może to być wynikiem Twoich wyborów żywieniowych, ćwiczeń fizycznych lub leków, mówi Harris. Dostosowanie rutyny może pomóc w przywróceniu poziomu cukru do docelowego zakresu, zwykle między 80 a 130 mg/dl. (Twój docelowy poziom może być inny, w zależności od takich czynników, jak wiek – zauważa Harris).

Choć niektóre glukometry zapisują dane z badań, Harris zaleca zapisywanie informacji w dzienniczku lub wprowadzanie ich do aplikacji, co ułatwia przegląd i dostrzeżenie potencjalnych problemów. Harris mówi, że niektórzy z jej pacjentów korzystali z takich aplikacji, jak Glucose Buddy i mySugr. Obie są bezpłatne na urządzeniach z systemem Android i Apple.

Podczas następnej wizyty zapytaj swojego edukatora ds. cukrzycy:

• Do jakiego docelowego poziomu cukru we krwi powinienem dążyć?

• Co się stanie, jeśli przestanę badać poziom cukru we krwi?

• Czy mogę przesłać do wglądu mój dzienniczek pomiarów poziomu cukru we krwi?

• Czy możesz polecić mi jakieś aplikacje lub strony internetowe do zapisywania poziomu cukru we krwi?

Lekarz wyjaśnia, jak sprawić, by Twój wewnętrzny krytyk stał się Twoją największą cheerleaderką, gdy masz cukrzycę.

„Co dobrego jest w utracie kilku kilogramów? Muszę schudnąć 50!” „Nigdy nie udaje mi się pójść na siłownię. To bez sensu!”. „Po prostu nie mam dość siły woli, żeby trzymać się zdrowego odżywiania”.

Czy to brzmi jak rzeczy, które ostatnio sobie powtarzałeś? Negatywna mowa własna jest czymś, co robi każdy. Ale w przypadku osób z cukrzycą jest to o wiele bardziej powszechne, mówi John Zrebiec, LICSW, dyrektor ds. zdrowia behawioralnego w Joslin Diabetes Center.

„Stwierdziliśmy, że osoby z cukrzycą mają tendencję do opisywania siebie w znacznie bardziej negatywny sposób niż osoby bez cukrzycy. 'Jestem leniwy. Nie mam samokontroli. Ciągle dokonuję złych wyborów'”.

Możesz stłumić ten krytyczny wewnętrzny głos, stosując techniki terapii zwanej terapią poznawczo-behawioralną (cognitive behavioral therapy – CBT). „To, jak myślisz, przekłada się na to, jak działasz, dlatego CBT koncentruje się na zmianie sposobu myślenia o czymś, by działać bardziej pozytywnie” – mówi Zrebiec.

Zacznij od określenia rodzajów negatywnych myśli, które zazwyczaj masz, i tego, co one powodują.

Tego rodzaju myśli przedstawiają twoje doświadczenia i zachowanie jako całkowicie dobre lub całkowicie złe (zazwyczaj złe). Może przez kilka tygodni jadłeś naprawdę dobrze, a potem na świątecznym przyjęciu w biurze poddałeś się i przesadziłeś z jedzeniem. „Świetnie mi szło, a potem ta jedna impreza całkowicie to zepsuła!”.

Kiedy nie spełniasz swoich oczekiwań, myślisz, że jesteś „złym człowiekiem”. „Powinienem umieć się dobrze odżywiać i codziennie chodzić na siłownię. Jestem inteligentną osobą. Musi być ze mną coś nie tak, skoro nie potrafię tego zrobić”.

Myśli te mogą być kuszące – wmawiasz sobie, że rezygnujesz z zachowania, o którym wiesz, że musisz je realizować. „Nie mogę teraz ćwiczyć. Jestem zbyt zajęty, by chodzić na siłownię. Ale zacznę chodzić na zewnątrz, jak tylko pogoda się ociepli”.

Kiedy już zauważysz te negatywne wzorce myślowe, zacznij mówić do siebie w inny sposób. Zadaj sobie pytanie: Czy ta myśl jest prawdziwa? Czy jest logiczna? Gdzie nauczyłem się tej myśli? Czy pomaga mi ona w osiągnięciu mojego celu?

„Sprawdź, co dowody mówią Ci o odpowiedziach na te pytania” – mówi Zrebiec. Zamiast surowo się oceniać lub malować rzeczy w czarno-białych barwach, możesz zacząć dostrzegać, że nie jesteś „nieudacznikiem” za każdym razem, gdy się poślizgniesz, i skupić się na tym, by następnym razem zrobić to lepiej. Im częściej będziesz to praktykować, tym bardziej będziesz w stanie nauczyć się działać w mądry i pozytywny sposób, nawet gdy pojawią się te negatywne myśli.”

Ekspert wyjaśnia, co należy, a czego nie należy ćwiczyć, gdy ma się cukrzycę.

Ćwiczenia fizyczne to skuteczny sposób na zapanowanie nad swoją cukrzycą. Poziom cukru we krwi, ciśnienie i cholesterol pozostają na właściwym poziomie, a insulina działa lepiej. Aby jednak ćwiczyć bezpiecznie, należy podjąć kilka środków ostrożności.

Certyfikowana trenerka fitness Jeanette DePatie przedstawia kilka faktów na temat tego, co należy robić, a czego nie należy robić.

Jeśli od dłuższego czasu nie ćwiczyłeś regularnie, nie zakładaj, że możesz zacząć od początku, mówi DePatie. Po pierwsze, poproś lekarza o zgodę.

Po uzyskaniu zgody zacznij od małych kroków. Spróbuj czegoś delikatnego – np. chodzenia, tańca lub jazdy na rowerze – przez 5-10 minut dziennie. Potem dojdź do 30 minut dziennie, pięć lub więcej dni w tygodniu.

„Sprawdzaj je często przed i po ćwiczeniach, zwłaszcza jeśli dopiero zaczynasz ćwiczyć” – radzi DePatie. Trening może spowodować spadek poziomu cukru. „Upewnij się, że masz przy sobie szybko działające węglowodany, takie jak napoje dla sportowców, sok lub tabletki glukozy, aby szybko przywrócić poziom cukru” – radzi.

Zaczynamy od stóp. Noś czyste skarpetki i sportowe buty, które są dobrze dopasowane. Sprawdzaj, czy na stopach nie pojawiają się pęcherze, zaczerwienienia lub podrażnienia. Nawadniaj się przed, w trakcie i po treningu. Chroń się przed ekstremalnie wysokimi i niskimi temperaturami.

Spalaj dodatkowe kalorie nawet wtedy, gdy nie ćwiczysz. Jeśli długo siedzisz, wstawaj przynajmniej co 90 minut i ruszaj się. Idź na piechotę zamiast jechać samochodem. Korzystaj ze schodów zamiast z windy. Parkuj na końcu parkingu.

Jeśli jest on niższy niż 100 mg/dl lub wyższy niż 250-300 mg/dl, ćwiczenie może nie być bezpieczne. Przed rozpoczęciem ćwiczeń należy zjeść przekąskę lub poczekać, aż stężenie wzrośnie.

Przerwij ćwiczenie, jeśli poczujesz zawroty głowy, brak tchu, dezorientację lub ból.

Nie ma problemu z opuszczeniem jednego dnia, ale najlepiej jest konsekwentnie realizować swój plan ćwiczeń.

Znajdź więcej artykułów, przejrzyj poprzednie wydania i przeczytaj bieżący numer „Doctor Magazine”.

Ta pomocna tabela ilustruje, jak w rzeczywistości wygląda 15 gramów węglowodanów.

Dla osób z cukrzycą, liczenie węglowodanów jest ważnym sposobem upewnienia się, że poziom glukozy we krwi pozostaje w docelowym zakresie. Choć ilość węglowodanów, jaką powinieneś spożywać, zależy od wielu czynników, takich jak intensywność ćwiczeń fizycznych i przyjmowane leki, zalecany limit to 130 gramów dziennie, rozłożonych równomiernie między posiłkami.

Aby pomóc Ci wytrwać w postanowieniach, poniżej przedstawiamy 15 popularnych produktów, które zawierają około 15 gramów węglowodanów.

?

Wysoki poziom cukru we krwi może uszkodzić nerwy w układzie pokarmowym. Biegunkę mogą powodować także leki przeciwcukrzycowe, niektóre pokarmy oraz choroby towarzyszące.

Trawienie rozpoczyna się w chwili, gdy bierzesz kęs jedzenia, a kończy się dzień lub dwa później wizytą w toalecie. Cały proces jest obsługiwany przez tę samą część układu nerwowego, która kontroluje inne automatyczne funkcje organizmu, takie jak bicie serca i oddychanie.

Jednak z czasem wysoki poziom cukru we krwi może uszkodzić drobne naczynia krwionośne i nerwy w organizmie, w tym układ pokarmowy. Przyspieszenie lub spowolnienie procesów zachodzących w jelitach może skutkować biegunką lub zaparciami. Biegunkę mogą powodować także leki przeciwcukrzycowe, niektóre pokarmy i choroby towarzyszące.

Uszkodzenie nerwów

U około 60% do 70% osób z cukrzycą występują pewne formy uszkodzenia nerwów, czyli neuropatia cukrzycowa. Może się ona rozwinąć w dowolnym momencie, ale im dłużej chorujesz na cukrzycę, tym większe jest prawdopodobieństwo jej wystąpienia.

Kiedy cukrzyca uszkadza nerwy prowadzące do żołądka i jelit, mogą one nie być w stanie normalnie przesuwać pokarmu. Powoduje to zaparcia, ale mogą też występować naprzemienne okresy zaparć i biegunek, zwłaszcza w nocy.

Niewydolne nerwy mogą nie kurczyć mięśni, które mieszają i przesuwają treść w jelitach, co powoduje spowolnienie pracy. Okrężnica wchłania więcej wilgoci z odpadów, co sprawia, że kupa jest twardsza – i trudniejsza do oddania. Zaparcia, które trwają przez dłuższy czas, mogą powodować inne problemy zdrowotne, takie jak zaleganie kału, czyli twarde grudki kupy, które blokują odbytnicę i nie pozwalają na wydostanie się na zewnątrz.

Płyn, który zbyt długo zalega w jelicie cienkim, może umożliwić rozwój zbyt dużej ilości bakterii. Może to prowadzić do wzdęć, bólu brzucha i biegunki.

Uszkodzenie nerwów w jelicie grubym może powodować zbyt szybkie przemieszczanie się płynów lub problemy z ich wchłanianiem i uwalnianiem. W takim przypadku Twoje kupy mogą być bardziej wodniste, a Ty będziesz musiał częściej i pilniej się wypróżniać.

Leki

Metformina znajduje się w lekach, które wiele osób przyjmuje na cukrzycę typu 2. Pomaga ona obniżyć poziom glukozy we krwi i sprawia, że organizm jest bardziej wrażliwy na insulinę, ale może również powodować nudności i biegunkę, gdy po raz pierwszy zaczynasz ją przyjmować lub zwiększasz dawkę. Te działania niepożądane zwykle ustępują po kilku tygodniach.

Biegunka może być także skutkiem ubocznym stosowania innych leków przeciwcukrzycowych, w tym:

• akarboza (Precose)

• Colesevelam (Welchol), który może również powodować zaparcia.

• Linagliptyna (Tradjenta)

• Miglitol (Glyset)

• Saksagliptyna (Onglyza)

• Sitagliptyna (Januvia)

Inne przyczyny

Spożywanie dużej ilości substancji słodzących bez cukru – takich jak maltitol, mannitol, sorbitol i ksylitol – może powodować biegunkę. Należą one do rodziny związków zwanych alkoholami cukrowymi. Ponieważ organizm nie rozkłada ich i nie wchłania w całości, ściągają one dodatkową wodę do jelit.

Jeśli chorujesz na cukrzycę typu 1, jesteś w grupie podwyższonego ryzyka zachorowania na celiakię. Osoby z tym zaburzeniem nie mogą spożywać glutenu (białka występującego w zbożach, takich jak pszenica, żyto i jęczmień), ponieważ uszkadza on jelito cienkie.

Co można zrobić

Porozmawiaj z lekarzem o nieprzyjemnych zmianach w trawieniu. Pomoże ci on ustalić, co się dzieje i jak to leczyć.

Biegunkę i zaparcia można opanować poprzez częstsze spożywanie mniejszych posiłków, jedzenie pokarmów bogatych w błonnik lub przyjmowanie leków. Utrzymywanie poziomu cukru we krwi na docelowym poziomie może pomóc złagodzić objawy i zapobiec pogłębianiu się uszkodzeń nerwów.

Lekarz wyjaśnia, w jaki sposób life coach może współpracować z pacjentem w celu wprowadzenia zmian w stylu życia, które pomogą mu radzić sobie z chorobą.

Różnica między edukatorem ds. cukrzycy a trenerem życiowym

Być może słyszałeś, jak Twój lekarz mówił o edukatorze ds. cukrzycy. To trochę co innego niż trener życiowy. Edukator nauczy Cię podstaw cukrzycy i tego, jak wpłynie ona na Twoje życie. Pomoże Ci także w przyjmowaniu leków, nauczy Cię, jak wstrzykiwać insulinę, jeśli zajdzie taka potrzeba, oraz pokaże Ci, jak korzystać z glukometru.

Trener życiowy przyjmuje inne podejście. Jest on mentorem pacjenta, który pomaga mu nadążyć za wszystkimi zmianami, jakie musi wprowadzić w swoim codziennym życiu.

Na przykład, współpracuje z pacjentem, aby pomóc mu w utrzymaniu planu diety. Pomogą Ci dokonywać właściwych wyborów żywieniowych. A jeśli próbujesz schudnąć, life coach pomoże Ci zastosować się do zaleceń lekarza dotyczących najskuteczniejszego sposobu zrzucania kilogramów.

Trener będzie również współpracował z pacjentem w innych ważnych dziedzinach związanych ze stylem życia, takich jak fitness. Ćwiczenia fizyczne to jeden ze sposobów kontrolowania poziomu cukru we krwi. Trener życiowy może pomóc w utrzymaniu rutyny treningowej.

Trener życiowy może pomóc we wprowadzeniu w życie planu, który zapewni lepszy sen. Może także pokazać techniki relaksacyjne, które obniżą poziom stresu.

Dzięki zachęcie i wglądowi trenera życiowego nauczysz się, jak dbać o siebie poprzez świadomość i wprowadzanie zmian.

Kiedy powinienem spotkać się z trenerem życiowym ds. cukrzycy?

Nawet jeśli radzisz sobie z cukrzycą jak mistrz, mogą pojawić się sytuacje, które sprawią, że warto skorzystać z dodatkowego wsparcia. Najważniejsze momenty, w których możesz chcieć skorzystać z pomocy trenera życia z cukrzycą to:

Po postawieniu diagnozy. Po otrzymaniu planu poprawy od lekarza lub edukatora ds. cukrzycy, life coach może udzielić Ci wsparcia, którego potrzebujesz, aby wprowadzić słowa w czyn i dokonać zmian w swoim życiu.

Po corocznej wizycie kontrolnej. Gdy lekarz poinformuje Cię o aktualnym stanie Twojego zdrowia, coach życiowy może pomóc Ci wprowadzić w życie wszelkie zmiany, które wprowadziłeś w swoim planie leczenia cukrzycy.

Kiedy życie postawi Cię w trudnej sytuacji. Skorzystaj ze wsparcia trenera życiowego, gdy nowe problemy zdrowotne, finansowe lub emocjonalne wytrącają Cię z równowagi.

Jak znaleźć trenera życiowego

Jedną z kluczowych różnic między trenerem życia a edukatorem diabetologicznym jest szkolenie i certyfikacja. Edukatorzy diabetologiczni muszą wziąć udział w zajęciach i zdać egzamin w National Certification Board for Diabetes Educators.

Nie ma żadnych krajowych wytycznych ani standardów dla trenerów życiowych. Porozmawiaj ze swoim lekarzem, aby dowiedzieć się, jak znaleźć takiego trenera. Kiedy zatrudniasz trenera, zapytaj o jego wykształcenie i doświadczenie, a także poproś o referencje i sprawdź je.

Podiatrzy to lekarze specjalizujący się w schorzeniach stóp i kostek. Dowiedz się więcej o schorzeniach, które leczą i dlaczego warto wybrać się do podologa.

Podiatrzy to lekarze specjaliści, którzy pomagają w rozwiązywaniu problemów dotyczących stóp i kończyn dolnych. Mogą oni leczyć urazy, a także powikłania wynikające z bieżących problemów zdrowotnych, takich jak cukrzyca. Można usłyszeć, że nazywa się ich lekarzami podologami lub lekarzami medycyny podiatrycznej.

Czy są oni lekarzami?

Podiatrzy są lekarzami, ale nie uczęszczają do tradycyjnej szkoły medycznej. Mają swoje własne szkoły i stowarzyszenia zawodowe. Mają także oznaczenie „DPM” (doctor of podiatric medicine) po nazwisku zamiast „MD” (medical doctor).

Podiatrzy mogą wykonywać zabiegi chirurgiczne, nastawiać złamane kości, przepisywać leki i zlecać badania laboratoryjne lub rentgenowskie. Często współpracują oni ściśle z innymi specjalistami, gdy problem dotyczy stóp lub kończyn dolnych. W Stanach Zjednoczonych podiatrzy są licencjonowani i regulowani przez władze stanowe.

Edukacja i szkolenia

W college’u studenci, którzy chcą zostać podologami, uczęszczają na zajęcia z biologii, chemii i fizyki oraz inne przedmioty ścisłe, aby przygotować się do szkoły podologicznej. Większość z nich uzyskuje tytuł licencjata z biologii lub podobnej dziedziny nauki.

Następnie przez 4 lata uczęszczają do szkoły podologicznej. Studiują, jak kości, nerwy i mięśnie współpracują ze sobą, aby pomóc Ci się poruszać. Badają również choroby i urazy, które mogą mieć wpływ na stopy. W tym, jak je diagnozować i leczyć, a w razie potrzeby – jak naprawiać stopy za pomocą operacji.

W Stanach Zjednoczonych istnieje dziewięć szkół podologicznych akredytowanych przez American Podiatric Medical Association (Amerykańskie Stowarzyszenie Medycyny Podwodnej).

Po ukończeniu szkoły podiatrycznej studenci przez 3 lata pracują w szpitalu. Nazywa się to rezydenturą, podczas której wykorzystują zdobytą wiedzę. Pracują również z lekarzami z innych dziedzin, w tym z chirurgami, anestezjologami, pediatrami i specjalistami chorób zakaźnych.

Po odbyciu stażu mogą uzyskać zaawansowane certyfikaty w zakresie chirurgii stóp i kostek.

Schorzenia leczone przez podologów

Podiatrzy leczą osoby w każdym wieku z wielu schorzeń związanych ze stopami, w tym:?

• Złamania i zwichnięcia. Podiatrzy regularnie leczą te powszechne urazy, gdy dotyczą one stopy lub kostki. Zajmują się również medycyną sportową, lecząc problemy ze stopami u sportowców i zalecając sposoby ich unikania.

• Buławy i palce młotkowate. Są to problemy z kośćmi w stopach. Buniaki powstają, gdy staw u podstawy dużego palca powiększa się lub wypada z miejsca. To powoduje, że palec zgina się w kierunku pozostałych. Palec młotkowaty to taki, który nie zgina się we właściwą stronę.Choroby paznokci. Należą do nich takie problemy, jak zakażenie paznokcia spowodowane przez grzyby lub wrastanie paznokcia. Jest to sytuacja, w której róg lub bok paznokcia wrasta w palec zamiast wychodzić na zewnątrz.

• Cukrzyca. Jest to stan, w którym organizm albo nie wytwarza hormonu zwanego insuliną, albo nie wykorzystuje go tak, jak powinien. Insulina pomaga w trawieniu cukru. Cukrzyca może uszkodzić nerwy w stopach lub nogach, a także możesz mieć problemy z dopływem wystarczającej ilości krwi do stóp.Cukrzyca może powodować poważne komplikacje. Ponad 65 000 osób rocznie musi mieć amputowaną stopę – usuniętą przez lekarza – z powodu cukrzycy. Podolog może pomóc temu zapobiec. Jeśli masz cukrzycę, pamiętaj, aby sprawdzać wszelkie odleżyny i modzele na stopach.

• Zapalenie stawów. Jest to skutek zapalenia, obrzęku i zużycia stawów. Każda stopa ma 33 stawy. Podolog może zalecić fizykoterapię, leki, specjalne buty lub wkładki, które pomogą w leczeniu zapalenia stawów. Jeśli inne metody leczenia nie przyniosą oczekiwanych rezultatów, możliwe jest również przeprowadzenie zabiegu chirurgicznego.

• Bóle wzrostowe. Jeśli stopy dziecka skierowane są do wewnątrz, wydają się płaskie lub palce nie układają się prawidłowo, podolog może być w stanie pomóc. Może on zalecić ćwiczenia, wkładki lub aparat ortopedyczny. Może też zalecić operację.

• Ból pięty. Częstą przyczyną bólu pięty są ostrogi piętowe, czyli nagromadzenie wapnia w dolnej części kości piętowej. Można się ich nabawić w wyniku biegania, noszenia źle dopasowanych butów lub nadwagi. Zapalenie powięzi podeszwowej to stan zapalny pasma tkanki łącznej biegnącego wzdłuż dolnej części stopy. Zwykle winne są sport i niewspierające obuwie. Często przyczyną jest nadmierna pronacja, czyli zbytnie wygięcie lub wyprostowanie stopy podczas chodzenia. To również może dotyczyć sportowców, podobnie jak zapalenie ścięgna Achillesa, które powoduje ból w tylnej części pięty, gdzie przyczepia się to ścięgno. Leczenie często rozpoczyna się od podawania leków przeciwbólowych bez recepty i może obejmować wkładki do butów zwane wkładkami ortopedycznymi. U niektórych osób konieczna jest operacja.

• Nerwiak Mortonsa. Problemy z nerwami pomiędzy trzecią i czwartą kością stopy mogą powodować ból, pieczenie i uczucie, że coś tkwi w bucie. Schorzenie to dotyka zwykle biegaczy. Ciasne buty i nadmierna pronacja pogarszają sytuację. Podolog może podać zastrzyki przeciwzapalne i przeciwbólowe oraz pomóc w doborze wkładek ortopedycznych. Może być konieczny zabieg chirurgiczny w celu jej usunięcia.

Powody, dla których warto wybrać się do podologa

Twoje stopy wykonują ogromną pracę. Do 50 roku życia przejdziesz na nich 75 000 mil. Stopy to skomplikowana struktura z wieloma kośćmi, ścięgnami i więzadłami, które muszą doskonale współpracować, abyś mógł się poruszać.

Zgłoś się do podologa, gdy masz:

• Ból stopy

• Grube lub przebarwione paznokcie

• Pęknięcia lub nacięcia na skórze

• Narośla, takie jak brodawki

• Łuszczenie się skóry na podeszwach

Czego można się spodziewać u podologa

Pierwsza wizyta u podologa będzie przebiegać podobnie jak u każdego innego lekarza. Zadaje on pytania dotyczące historii choroby, przyjmowanych leków i przebytych operacji.

Obejrzy on sposób stania i chodzenia, sprawdzi zakres ruchu w stawach i dopasowanie obuwia. Pierwsza wizyta jest często okazją do leczenia bunionów, wrastających paznokci, bólu pięty i dolnej części pleców, krążenia w stopach, jeśli cierpisz na cukrzycę, oraz deformacji stóp.

Podolog może zaproponować wkładki ortopedyczne, wyściółkę lub fizykoterapię w celu leczenia Twoich problemów. Niektóre schorzenia można leczyć w gabinecie. Może on użyć takich narzędzi, jak strzykawki do podawania leków przeciwbólowych oraz rozwieracze do paznokci lub kowadełka do usuwania wrastających paznokci. Skalpele mogą nacinać skórę wokół paznokcia lub usuwać fragmenty nagniotków i modzeli. Wielu lekarzy używa urządzeń do krioterapii – ciekłego azotu – do zamrażania brodawek podeszwowych.

Kiedy u pewnego kucharza zdiagnozowano cukrzycę typu 2, zaczął poważnie myśleć o zmianie swoich nawyków i zdrowszym trybie życia. Oto jego historia.

Kiedy u Ernesta Quansah zdiagnozowano cukrzycę typu 2, zaczął poważnie myśleć o zmianie swoich nawyków i prowadzeniu zdrowszego trybu życia. Oto jego historia.

Z zawodu jestem szefem kuchni i cukiernikiem. Piekłem desery, ciasteczka i ciasta, które jadłem na śniadanie, lunch i kolację. Przepracowany i zestresowany nie miałem czasu, by odpowiednio o siebie zadbać.

Nagle zauważyłam, że mam wzmożony apetyt na cukier. Kupowałam ogromne dzbanki lemoniady i piłam ją przez cały dzień. Zaczęłam bardzo szybko tracić na wadze. W ciągu miesiąca schudłem około 20 kilogramów. Każdego ranka zauważyłam lepką, białawą substancję pokrywającą mój język i kąciki oczu.

W panice poszedłem do lekarza. Powiedział: „Musimy natychmiast zrobić badanie krwi, ponieważ podejrzewam, że ma pani cukrzycę”. Wyniki badania wykazały, że poziom cukru we krwi wynosił 394. (U większości osób bez cukrzycy poziom cukru we krwi przed posiłkiem waha się w granicach 70-80 mg/dl). Mój lekarz powiedział: „Czy zdaje sobie pani sprawę, że od zatrzymania akcji serca dzielą panią tylko kroki?”.

Podał mi duże dawki leków. Wtedy zamknęły mi się oczy. Nie mogłam widzieć, ale po 4 tygodniach wzrok powrócił. Miałam 46 lat i czułam się przytłoczona.

W końcu, po dwóch latach zmagań, zapytałam mojego lekarza: „Czy można wyleczyć cukrzycę?”. Zapytał mnie, czy ta choroba występowała w mojej rodzinie. Odpowiedziałam, że nie. Wtedy on powiedział: „Tak. Najlepszym sposobem na wyleczenie jest zastosowanie kilku metod, które będą ze sobą współdziałać”.

Wspólnie z lekarzem opracowałem program diety i ćwiczeń. Zasadniczo nie jadłem węglowodanów prostych. Robiłem moją ulubioną zupę – tofu i kapustę z dużą ilością warzyw. Albo kroiłam surowe warzywa i jadłam je z hummusem. Na śniadanie robiłem płatki owsiane z odrobiną śmietany i białek jaj. Przestałem pić cokolwiek słodkiego.

Codziennie rano chodziłem na siłownię i ćwiczyłem jak należy. Kiedy zaczynałem, nie mogłem zbyt wiele podnosić i byłem w stanie wykonywać tylko 7 minut ćwiczeń cardio. Potem powoli byłem w stanie wytrzymać na maszynie 10 minut, potem 15, a następnie nawet 45. Mój lekarz zaczął zmniejszać dawkę leków.

W nocy wracałem na siłownię i ćwiczyłem tylko cardio. Ćwiczyłem 7 dni w tygodniu. Zacząłem odczuwać przypływ energii. Kolejne badania wykazały, że jestem wyleczony. „Gratulacje! Nie masz już cukrzycy. Twoje ciśnienie krwi jest prawidłowe, a poziom cholesterolu spadł” – powiedział mój lekarz.

To było 4 lata temu. Dziś jestem pełen energii. Nadal jestem kucharzem, a w weekend od czasu do czasu zjem coś słodkiego – lody lub ciastko. Ale zdrowe odżywianie i ćwiczenia – oto cały sekret.

Lekcje życia Ernesta

• „Zacznij ćwiczyć. Zacznij od 5 minut i powoli zwiększaj wysiłek. Wróci Ci energia.”

• „Przejmij kontrolę nad swoją dietą. Nie musisz być szefem kuchni, aby jeść zdrowe i smaczne posiłki.”

• „Jednym z najprostszych posiłków jest pokrojenie warzyw, posypanie ich zieleniną i odrobiną dressingu, a na wierzch położyć puszkę tuńczyka pakowanego w wodę. To już kompletny posiłek”.

Kiedyś nazywano ją cukrzycą młodzieńczą, ale na cukrzycę typu 1 chorują także dorośli. Dowiedz się, jak możesz radzić sobie z chorobą jako osoba dorosła.

Jednak u około jednej czwartej osób z cukrzycą typu 1 nie rozpoznaje się jej aż do wieku dorosłego – u niektórych nawet w wieku 80-90 lat. Nie ma lekarstwa, ale są rzeczy, które można zrobić, aby ułatwić sobie radzenie z chorobą w wieku dorosłym.

Znajdź odpowiednich kolegów z drużyny

Każda osoba chora na cukrzycę potrzebuje osobistego planu. Odpowiedzialność za wprowadzenie tego planu w życie spoczywa na Tobie, ale nie musisz go realizować samodzielnie.

Powinieneś mieć do pomocy zespół, w skład którego wejdą: lekarz ogólny, endokrynolog, dietetyk oraz edukator w zakresie cukrzycy, który nauczy Cię, jak lepiej żyć z tą chorobą. Konieczne mogą być także wizyty u innych specjalistów, takich jak podiatra (w przypadku stóp i kończyn dolnych) lub okulista (w przypadku oczu).

Regularnie rozmawiaj z zespołem opieki zdrowotnej i informuj go na bieżąco o swoim stanie zdrowia.

Zrozumieć możliwe problemy

Wysoki poziom cukru we krwi może wpływać na narządy i tkanki w całym organizmie. Nawet jeśli dobrze kontrolujesz swoją cukrzycę, problemy mogą pojawiać się powoli z upływem czasu. Należy regularnie poddawać się badaniom kontrolnym i zwracać uwagę na sygnały ostrzegawcze, takie jak mrowienie, drętwienie lub opuchlizna rąk i stóp, niewyraźne lub podwójne widzenie, a także owrzodzenia, które nie chcą się goić. Wczesne wykrycie i leczenie tego typu objawów może spowolnić lub nawet zatrzymać proces uszkodzenia.

Jedz dobrze i często

Zamiast zwyczajowych trzech posiłków dziennie, może być konieczne spożywanie małych ilości jedzenia w ciągu dnia. Porozmawiaj z dietetykiem o tym, jakie posiłki są najlepsze, aby utrzymać poziom cukru we krwi na stałym poziomie. Mogą one obejmować zdrowe tłuszcze (orzechy) i białko (chude mięso, ryby, fasola), pełne ziarna (brązowy ryż, płatki owsiane), kolorowe warzywa (szpinak, papryka, brokuły, słodkie ziemniaki) oraz niskokaloryczne napoje, takie jak niesłodzona mrożona herbata lub woda o smaku świeżych owoców.

Mądrze podchodzić do ćwiczeń

Regularna aktywność fizyczna się opłaca: Może pomóc w utracie zbędnych kilogramów, utrzymaniu prawidłowego poziomu cukru we krwi i obniżeniu ciśnienia tętniczego. Może również pomóc w ochronie przed problemami z oczami lub nerkami.

Ważne jest, aby dokładnie kontrolować poziom cukru we krwi przed, w trakcie i po treningu, ponieważ ćwiczenia mogą podnieść lub obniżyć jego poziom, a nawet wywołać hipoglikemię – niebezpiecznie niski poziom cukru we krwi. Zrozum, jak ćwiczenia mogą wpływać na poziom cukru we krwi i jedz lub przyjmuj leki zgodnie z potrzebami.

Nie zapalaj się

Palenie utrudnia kontrolowanie cukrzycy i zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia takich problemów, jak uszkodzenie nerwów czy ślepota. Dzieje się tak dlatego, że papierosy mogą podnosić średni poziom cukru we krwi. Badania wykazują, że problemem jest nikotyna, co oznacza, że należy trzymać się z dala od produktów zastępujących nikotynę.

Zrób sobie zdjęcia

Cukrzyca może wpływać na Twój układ odpornościowy i utrudniać Twojemu organizmowi zwalczanie infekcji lub unikanie innych poważnych problemów zdrowotnych. Niektóre infekcje, takie jak grypa, mogą również powodować wzrost poziomu cukru we krwi.

CDC zaleca wszystkim dorosłym chorym na cukrzycę typu 1, aby na bieżąco aktualizowali swoje szczepionki. Obejmuje to coroczne szczepienia przeciwko grypie, a także szczepionkę przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, szczepionkę przeciwko pneumokokom (chroniącą przed zapaleniem płuc), szczepionkę przeciwko półpaścowi (chroniącą przed półpaścem) oraz szczepionkę TDAP (chroniącą przed tężcem, błonicą i krztuścem).

Trzymaj się swojego planu

Pilnowanie tego, co się je, nakłuwanie palców w celu zbadania poziomu cukru we krwi i robienie zastrzyków z insuliny może być męczące, zwłaszcza jeśli robi się to codziennie od lat, a nawet dziesięcioleci.

Nieuniknione są komplikacje – coś tak prostego, jak zmiana miejsca podawania insuliny lub zmiana przepisu na ulubioną potrawę, może przynieść niespodzianki. Zaakceptuj fakt, że doskonała kontrola jest niemożliwa, i nie pozwól, aby te złe dni zbiły cię z kursu.

Uzyskaj wsparcie

Czasami pomaga rozmowa z osobami, które przechodzą przez to samo. Zapytaj swojego lekarza lub edukatora ds. cukrzycy o grupy wsparcia, spotkania lub sesje, na których możesz poznać innych dorosłych chorych na cukrzycę typu 1.

W niektórych przypadkach dobrym pomysłem może być również zwrócenie się o profesjonalną pomoc, zwłaszcza jeśli występują u Ciebie następujące objawy depresji: straciłeś zainteresowanie rzeczami, które kiedyś sprawiały Ci przyjemność, czujesz się beznadziejnie lub masz bardzo mało energii.