Strona główna Blog Strona 2611

Przyczyny, leczenie i rokowanie w przypadku ostrej martwicy kanalików nerkowych

0

Dowiedz się więcej o ostrej martwicy cewek nerkowych, schorzeniu nerek. Dowiedz się, co ją powoduje i jak się ją leczy.

Najczęstszymi przyczynami uszkodzenia tych komórek są zawały serca, udary mózgu i zakrzepy, które odcinają dopływ krwi do nerek. Nerki mogą być także bezpośrednio uszkodzone przez trucizny i inne szkodliwe substancje.

Ostra martwica kanalików może być śmiertelna.

Co to jest ostra martwica kanalików?

Ostra martwica kanalików nerkowych to problem związany z nerkami, który może prowadzić do ich niewydolności. W przypadku tego stanu produkty odpadowe i płyny, które normalnie są filtrowane przez nerki, pozostają w organizmie.

Stan ten można podzielić na cztery fazy kliniczne, w tym:?

  • Inicjacja. Jest to początek procesu uszkodzenia komórek. W tym momencie lekarz może wykryć wysoki poziom produktów odpadowych we krwi.

  • Jest to czas, przez który nerki pozostają zatrute lub odcięte od tlenu. Uszkodzenie postępuje, a narząd ulega zapaleniu.

  • Tlen zostaje przywrócony lub trucizna usunięta i komórki zaczynają się naprawiać.

  • Z czasem wszystkie uszkodzone komórki zostają usunięte i zastąpione nowymi. Nerki zaczynają normalnie funkcjonować.

Jakie są objawy ostrej martwicy kanalików?

Objawy ostrej martwicy kanalików obejmują:?

  • Niewielkie wydalanie moczu lub jego brak

  • Gromadzenie się płynów i obrzęk

  • Nudności i wymioty

  • Dezorientacja i senność umysłowa?

  • Uczucie senności i ospałości

Jak rozpoznaje się ostrą martwicę kanalików?

Ostra martwica kanalików może być zdiagnozowana na kilka sposobów, w tym:?

  • Osłuchiwanie za pomocą stetoskopu. Lekarz może być w stanie usłyszeć nieprawidłowe dźwięki w sercu i płucach spowodowane gromadzącym się płynem.

  • Lekarz może wykonać badanie moczu, aby sprawdzić poziom pewnych produktów przemiany materii i innych substancji chemicznych.

  • Analiza poziomu azotu mocznikowego we krwi (BUN). Lekarz może zlecić badanie krwi w celu sprawdzenia, czy we krwi nie znajduje się zbyt wiele produktów odpadowych, takich jak azot mocznikowy we krwi. Ta substancja chemiczna jest normalnie filtrowana z krwi przez nerki.

  • Biopsja. Jeśli lekarz nie może stwierdzić, czy problemem jest ostra martwica kanalików czy inne powikłanie, może być konieczne pobranie biopsji próbki tkanki nerki w celu ustalenia rzeczywistej przyczyny objawów.

Jakie jest leczenie ostrej martwicy kanalików?

Dokładne leczenie, które zaleci lekarz, będzie zależało od przyczyny ostrej martwicy kanalików.

Jeśli ostra martwica kanalików jest spowodowana zatruciem, najważniejszym sposobem leczenia będzie usunięcie szkodliwej substancji z organizmu. Następnie należy upewnić się, że wiadomo, w jaki sposób trucizna dostała się do organizmu, aby nie powtórzyła się w przyszłości.

Zazwyczaj nerki są w stanie same się wyleczyć. Oznacza to, że leczenie będzie koncentrować się na zapobieganiu gromadzeniu się płynów i produktów odpadowych w organizmie.

Faza leczenia może trwać od kilku dni do ponad sześciu tygodni. Zależy to od tego, jak bardzo uszkodzone są nerki. Metody leczenia mogą obejmować:?

  • Dializa. W niektórych przypadkach lekarz może zadecydować o konieczności przeprowadzenia dializy – procesu, który usuwa odpady, sól i płyny, aby zapobiec ich gromadzeniu się w organizmie podczas leczenia nerek. Decyzję taką podejmuje się indywidualnie dla każdego przypadku.

  • Zmiany w diecie. Czasami podczas rekonwalescencji konieczna jest zmiana diety. Pomocne zmiany mogą polegać na ograniczeniu ilości płynów i sodu w jedzeniu i piciu. W ten sposób nie przyczyniasz się do gromadzenia się płynów spowodowanego ostrą martwicą kanalików.

  • Leki. W niektórych przypadkach lekarz przepisze leki, które należy przyjmować podczas rekonwalescencji. Należą do nich leki zwiększające częstotliwość oddawania moczu lub kontrolujące poziom potasu w organizmie.

Jeśli stan ten nie będzie leczony, może dojść do niewydolności nerek. Może to oznaczać konieczność wprowadzania zmian przez całe życie, aby opanować objawy związane z uszkodzeniem tkanek.?

Jakie są rokowania w przypadku ostrej martwicy kanalików?

Większość osób będzie w stanie w pełni odzyskać funkcje nerek, ale w przypadku innych problemów zdrowotnych mogą wystąpić komplikacje. Zawsze istnieje możliwość, że nerki nigdy nie odzyskają pełnej sprawności po zakończeniu leczenia ostrej martwicy cewek nerkowych przez lekarza.

Cukrzyca, choroby wątroby i choroby serca, na przykład, mogą uszkodzić nerki i prowadzić do problemów z powrotem do zdrowia.

Ludzie nie zawsze wracają do zdrowia po ostrej martwicy kanalików. Czynniki ryzyka, które mogą prowadzić do śmierci to:?

  • Bycie mężczyzną

  • Złe odżywianie

  • Wymaga wentylacji mechanicznej

  • Zwiększone ryzyko wystąpienia udaru mózgu

  • Zwiększone ryzyko wystąpienia napadów drgawkowych?

Zawsze rozmawiaj z lekarzem, jeśli przestaniesz oddawać mocz lub doświadczysz wielu z wymienionych powyżej objawów.

Jaka jest różnica między gastropatią a zapaleniem błony śluzowej żołądka?

0

Jakie są różnice między gastropatią reaktywną a zapaleniem błony śluzowej żołądka? Dowiedz się więcej o przyczynach i objawach.

Zapalenie błony śluzowej żołądka to termin medyczny opisujący stan zapalny w obrębie błony śluzowej żołądka. Gastropatia oznacza, że wyściółka żołądka jest uszkodzona, ale nie ulega zapaleniu. Gastropatia i zapalenie żołądka mogą mieć charakter przewlekły, co oznacza, że rozwijają się powoli z upływem czasu, lub ostry – pojawiają się nagle i trwają krótko. Niektóre rodzaje gastropatii i zapalenia żołądka powodują drobne pęknięcia w wyściółce żołądka zwane nadżerkami, które mogą prowadzić do powstania wrzodów.

Co to jest gastropatia reaktywna?

Gastropatia reaktywna nazywana jest również chemicznym zapaleniem żołądka i jest wynikiem działania powszechnie stosowanych substancji chemicznych, które podrażniają wyściółkę żołądka.

Co wywołuje gastropatię reaktywną?

Gastropatia reaktywna jest wynikiem długotrwałego spożywania alkoholu lub stosowania niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ). Może być również spowodowana refluksem kwaśnym, czyli stanem, w którym kwasy żołądkowe cofają się z jelita cienkiego do żołądka.

Jakie są objawy gastropatii reaktywnej?

Niektóre osoby cierpiące na gastropatię nie mają żadnych objawów. Inni mogą odczuwać niestrawność lub dyspepsję, jak również następujące objawy:

  • Ból brzucha, zwykle w górnej części brzucha

  • Wymioty

  • Nudności

  • Uczucie pełności w trakcie lub po posiłku

  • Utrata apetytu

  • Utrata wagi

Nieleczona gastropatia może powodować nadżerki, owrzodzenia, a nawet krwawienie błony śluzowej żołądka. Jeśli wystąpi kombinacja poniższych objawów, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem:

  • Krew w stolcu

  • Silne skurcze i ból brzucha

  • Duszność lub światłowstręt

  • Zmęczenie

  • Wymioty krwią lub wymioty wyglądające jak zmielona kawa

Czasami występuje łagodne krwawienie z żołądka, ale nie widać krwi w stolcu, co nazywane jest krwawieniem utajonym.

Jakie jest leczenie gastropatii reaktywnej?

Leczenie zależy od tego, co podrażnia żołądek. Jeśli regularnie przyjmujesz leki z grupy NLPZ i zauważysz u siebie objawy, lekarz może zalecić przerwę w ich stosowaniu lub zaproponować inny lek, który złagodzi ból.

Jeśli przyczyną gastropatii reaktywnej jest refluks kwaśny lub żółciowy, lekarz może zaproponować leki, które wyleczą wyściółkę żołądka lub operację, która powstrzyma nadmiar żółci przed przedostawaniem się do żołądka.

Co to jest zapalenie żołądka?

Zapalenie żołądka to termin medyczny określający stan zapalny błony śluzowej żołądka.

Stan ten może być ostry (wystąpić nagle) lub przewlekły (rozwijać się powoli). Ciężkie zapalenie żołądka może prowadzić do powstania wrzodów i może zwiększać ryzyko rozwoju raka żołądka. Zazwyczaj nie jest to poważna choroba i ulega poprawie po zastosowaniu leczenia.

Co powoduje zapalenie żołądka?

Najczęstszą przyczyną zapalenia żołądka jest bakteria zwana Helicobacter pylori (h. pylori), która powoduje zapalenie żołądka. Bakteria ta osłabia wyściółkę żołądka, co umożliwia sokom trawiennym uszkadzanie błony śluzowej. Niektóre choroby, takie jak choroba Leśniowskiego-Crohna, mogą zwiększać ryzyko rozwoju zapalenia żołądka.

Jakie są objawy zapalenia błony śluzowej żołądka?

Podobnie jak w przypadku gastropatii, objawy zapalenia żołądka nie zawsze są oczywiste. Czasami nie występują wcale lub można je pomylić z niestrawnością. Objawy obejmują:?

  • Nudności

  • Wzdęcia

  • Wymioty lub wymioty krwią

  • Czarny stolec

  • Utrata apetytu

  • Niewyjaśniona utrata wagi

  • Ból brzucha w górnej części nadbrzusza

Zapalenie żołądka nie jest zaraźliwe, ale możesz zostać narażony i zakażony bakterią h. pylori poprzez skażoną żywność lub wodę. Myj ręce po skorzystaniu z toalety oraz przed przygotowywaniem lub spożywaniem posiłków.

Jakie jest leczenie zapalenia żołądka?

Lekarz prowadzący będzie leczył zapalenie żołądka w zależności od jego przyczyny. Istnieją pewne leki, które zabijają bakterie, podczas gdy inne metody leczenia łagodzą niestrawność. Leczenie zapalenia żołądka obejmuje:

Antybiotyki. Zabijają one infekcję bakteryjną. Może być konieczne przyjmowanie więcej niż jednego rodzaju przez kilka tygodni.

Leki zobojętniające kwas żołądkowy. Leki te składają się z węglanu wapnia, który zmniejsza wydzielanie kwasu żołądkowego i pomaga złagodzić stan zapalny.

Leki blokujące receptory histaminowe (H2). Leki takie jak cymetydyna (Tagamet?) i ranitydyna (Zantac?) pomagają zmniejszyć ilość kwasu wytwarzanego przez żołądek.

Inhibitory pompy protonowej. Omeprazol (Prilosec?) i esomeprazol (Nexium?) również zmniejszają wydzielanie kwasu i są stosowane w leczeniu wrzodów żołądka i choroby refluksowej przełyku (GERD).

Przepuklina rdzeniowa: Przyczyny, objawy i leczenie

0

Przepuklina rdzeniowa powstaje, gdy narządy wewnętrzne wybrzuszają się pomiędzy przednimi mięśniami brzucha. Już dziś dowiedz się o przyczynach, objawach i możliwościach leczenia tego schorzenia.

Wiedza na temat tego schorzenia, jego przyczyn i objawów ułatwi wczesną rozmowę z lekarzem w przypadku odczuwania bólu lub dyskomfortu. Wczesna diagnoza i leczenie mogą uchronić Cię przed niebezpiecznymi powikłaniami.

Co to jest przepuklina Spigeliana?

Powięź rdzeniowa jest warstwą tkanki oddzielającą dwie grupy mięśni w przedniej części brzucha. Kiedy w powięzi tej powstaje otwór przypominający szczelinę, mówi się o przepuklinie rdzeniowej.

Schorzenie to dotyczy zwykle jelit i jelita grubego, czyli warstwy tkanki, która znajduje się nad narządami jamy brzusznej. Przepuklina rdzeniowa może również dotyczyć kątnicy, wyrostka robaczkowego i innych narządów.

Przepukliny rdzeniowe stanowią od 0,12% do 2% przepuklin ściany jamy brzusznej. Są one znacznie rzadsze niż przepukliny pachwinowe i udowe.

Co powoduje przepuklinę rdzeniową?

Podobnie jak inne przepukliny, przepuklina typu gąbczastego jest spowodowana głównie otwarciem lub osłabieniem ściany jamy brzusznej. Do innych częstych przyczyn należą:

  • długotrwałe stany chorobowe, które zwiększają ciśnienie w jamie brzusznej, takie jak przewlekły kaszel, marskość wątroby z gromadzeniem się płynu (wodobrzusze), ciąża i otyłość

  • osłabienie mięśni ściany jamy brzusznej spowodowane np. starzeniem się lub chorobą

  • Zaparcia, z długotrwałym wysiłkiem

  • Uraz w obrębie jamy brzusznej

Przepukliny rdzeniowe są najczęstsze po 50 roku życia. Zwykle występują w dolnej części brzucha.

Jak odczuwa się przepuklinę rdzeniową?

Jeśli na ścianie brzucha wyczuwalny jest mały, miękki guzek lub wybrzuszenie, może to oznaczać, że mamy do czynienia z przepukliną rdzeniową. Guzek ten, zwykle pokryty tłuszczem, jest często bezbolesny i bardziej widoczny w pozycji stojącej. Wielkość tego guzka często sama się zwiększa lub zmniejsza.

Ten typ przepukliny może również powodować:

  • Ból w nadbrzuszu, niezwiązany z posiłkami lub chorobą

  • Ból, który nasila się podczas kaszlu, np. podczas ruchów wymijających lub podnoszenia ciężkich przedmiotów

  • Zmiana w rytmie wypróżnień, np. zaparcia

  • Krew w stolcu

Jak rozpoznaje się przepuklinę rdzeniową?

Ponieważ przepukliny rdzeniowe są małe, trudne do wyczucia i nie dają specyficznych objawów, często są trudne do zdiagnozowania. Lekarz może chcieć zbadać pacjenta w pozycji stojącej, aby lepiej ją zlokalizować. Może także poprosić pacjenta o wykonanie silnego wydechu przy zamkniętych ustach i nosie, wykonując metodę oddychania zwaną manewrem Valsalvy. Powoduje to wzrost ciśnienia w jamie brzusznej, co pomaga lekarzowi wykryć przepuklinę.

Nie oznacza to jednak, że lekarz będzie w stanie ją znaleźć. Ponieważ przepukliny rdzeniowe powstają w obrębie mięśni brzucha, są znacznie trudniejsze do wyczucia. W takich przypadkach są one zwykle diagnozowane po wystąpieniu poważnych powikłań.

Jeśli lekarz podejrzewa, że u pacjenta występuje przepuklina rdzeniowa, zleci wykonanie badania ultrasonograficznego (USG) lub tomografii komputerowej (TK). Te metody obrazowania zazwyczaj pozwalają na zdiagnozowanie przepukliny.

Czy przepuklina Spigeliego jest niebezpieczna?

Przepuklina rdzeniowa polega na tym, że jelito grube przechodzi przez wąski otwór. Ponieważ szczelina, przez którą przechodzi przepuklina rdzeniowa, ma sztywne granice, może dojść do zaklinowania się jelita lub kiszki. W takim przypadku mogą wystąpić następujące powikłania:

  • Uwięzienie. Dochodzi do niego, gdy część jelita lub tkanek jamy brzusznej zostanie uwięziona w worku przepuklinowym. Do uwięźnięcia dochodzi w 27% przypadków przepukliny rdzeniowej.

  • Niedrożność. Kiedy pętla jelita utknie w wąskim otworze, jego zawartość nie może się przemieszczać. Niestrawiony pokarm gromadzi się powyżej miejsca uwięzienia.

  • Powstaje przepuklina uduszona. Dzieje się tak, gdy jelito utknie przez wąski otwór i dojdzie do zablokowania dopływu krwi. Bez prawidłowego dopływu krwi tkanki obumierają.

Wszystkie te powikłania zagrażają życiu i wymagają natychmiastowego leczenia. W przypadku podejrzenia ich wystąpienia należy jak najszybciej zwrócić się o pomoc lekarską.

Jakie jest leczenie przepukliny rdzeniowej?

Jedynym sposobem leczenia przepukliny rdzeniowej jest operacja chirurgiczna – zwykły zabieg chirurgiczny lub naprawa laparoskopowa. Zwlekanie nie jest dobrym pomysłem, ponieważ przepuklina nie ulegnie samoistnej poprawie.

W trakcie zwykłej operacji lekarz zidentyfikuje przerwę w powięzi rdzeniowej i wepchnie jelito grube lub grubą część jelita z powrotem do jamy brzusznej. Następnie zamknie szczelinę, zaszywając ją lub umieszczając na niej siatkę.

W przypadku naprawy laparoskopowej lekarz będzie musiał wykonać tylko jedno lub dwa małe nacięcia na ciele pacjenta. Pobyt w szpitalu będzie prawdopodobnie krótszy, podobnie jak czas rekonwalescencji.

Operację należy zaplanować natychmiast po zdiagnozowaniu przepukliny rdzeniowej. W przypadku uwięźnięcia, niedrożności lub uduszenia może być konieczna operacja w trybie nagłym. Leczenie przepukliny rdzeniowej jest najbezpieczniejsze, gdy jest wykonywane na wczesnym etapie, jako operacja planowa.

Co powoduje powstanie pierścienia Schatzkiego?

0

Pierścień Schatzkiego to cienki pierścień tkanki w przełyku. Już dziś poznaj przyczyny, objawy i możliwości leczenia tego schorzenia.

Co powoduje powstanie pierścienia Schatzkiego?

Chociaż nie jest do końca jasne, dlaczego pojawia się pierścień Schatzkiego, istnieje kilka teorii. Jedną z przyczyn może być choroba refluksowa przełyku (gastroesophageal reflux disease, GERD). Jest to stan, w którym kwas żołądkowy i treść żołądka cofają się do przełyku.

Stały kwas w przełyku powoduje stan zapalny i uszkodzenia. Uważa się, że gdy te uszkodzenia się goją, tworzą bliznę, która jest pierścieniem Schatzkiego.

GERD może również prowadzić do powstania przełyku Barretta, w którym w wyściółce przełyku tworzą się nieregularne komórki. Eksperci uważają, że pierścień Schatzkiego jest odpowiedzią organizmu na zbyt dużą ilość kwasu w przełyku. Może to być naturalna próba zablokowania kwasu i uchronienia się przed zachorowaniem na przełyk Barretta.

Nie ma pewności, że tak jest w istocie, ale badania wykazują, że przełyk Barretta występuje rzadziej u osób, które mają GERD i pierścień Schatzkiego. Inne badania nie wykazują różnicy w występowaniu refluksu u osób z pierścieniami.

Jakie są inne przyczyny powstawania pierścienia Schatzkiego?

Inne przyczyny powstawania pierścienia Schatzkiego mogą obejmować:

Przepuklina rozworu przełykowego. Pierścień Schatzkiego jest często związany z przepukliną rozworu przełykowego. Stan ten występuje, gdy górna część żołądka przeciska się przez mięsień zwany przeponą, który oddziela klatkę piersiową od jamy brzusznej.

Zapalenie przełyku wywołane przez tabletki. Niektóre leki mogą podrażniać wyściółkę przełyku. Jedno z badań wykazało, że 62% osób z pierścieniem Schatzkiego przyjmowało również leki, które mogą powodować zapalenie przełyku. Badania te nie są zbyt mocne, dlatego potrzebne są kolejne.

Eozynofilowe zapalenie przełyku. Stan ten występuje, gdy białe krwinki zwane eozynofilami gromadzą się w przełyku i powodują stan zapalny. U niektórych osób z tym schorzeniem występuje również pierścień Schatzkiego.

Zespół Plummera-Vinsona. Nieleczona i ciężka niedokrwistość z niedoboru żelaza może powodować narastanie cienkich tkanek, zwanych splotami przełykowymi, w górnej części przełyku. U niektórych osób z zespołem Plummera-Vinsona występuje również pierścień Schatzkiego.

Jakie są objawy pierścienia Schatzkiego?

W większości przypadków, pierścień Schatzkiego nie powoduje żadnych objawów. Jeśli wystąpią objawy, pojawiają się i znikają, a ich nasilenie nie ulega pogorszeniu.

Głównym objawem są problemy z połykaniem, czyli dysfagia. Możesz mieć:

  • Problemy z połykaniem tabletek, mięsa i pokarmów o konsystencji żującej

  • Problemy z połykaniem dużych kęsów?

  • Zespół Steakhouse’a, czyli uczucie, że jedzenie utknęło w klatce piersiowej

  • Trudności z połykaniem płynów, w ciężkich przypadkach

  • Ból w klatce piersiowej

  • Całkowite zablokowanie przełyku, w którym utknął pokarm

  • Regurgitacja, kiedy pokarm wraca do ust?

  • Rzucanie się

Jak leczy się pierścień Schatzkiego?

Leczenie zależy od stopnia zaawansowania choroby i objawów. Główne leczenie polega na opanowaniu wszelkich schorzeń leżących u podstaw choroby oraz na rozciągnięciu przełyku. Zmiany w diecie również mogą pomóc w leczeniu objawów.

Konkretne metody leczenia pierścienia Schatzkiego obejmują:

Leki. Jeśli masz GERD, lekarz może przepisać lek blokujący wydzielanie kwasu, zwany inhibitorem pompy protonowej. Lek ten zmniejszy ilość kwasu wytwarzanego przez żołądek i doprowadzi do zmniejszenia jego cofania się do przełyku.

Rozszerzenie przełyku. W tym zabiegu lekarz umieszcza w przełyku rurkę z kamerą na końcu. Po umieszczeniu rurki lekarz wprowadza balonik i nadmuchuje go. Balon wywiera nacisk na ten obszar i rozciąga pierścień Schatzkiego.

Po rozszerzeniu lekarz będzie przez krótki czas monitorował stan pacjenta. W ciągu kilku godzin zostaniesz odesłany do domu i będziesz mógł wrócić do swoich normalnych zajęć. Po ustąpieniu odrętwienia można pić płyny i czuć gardło. Po upływie 24 godzin można ponownie zacząć jeść, ale może pojawić się ból gardła.

Zazwyczaj po zabiegu rozszerzenia konieczne jest przyjmowanie leków blokujących wydzielanie kwasu.

Biopsja czterokwartałowa. Istnieją inne rodzaje rozszerzania, w których rozbija się tkankę pierścieniową za pomocą małych narzędzi. Narzędzia te jednak nie zawsze usuwają całą tkankę, co może spowodować ponowne pojawienie się pierścienia.

Naprawa przepukliny rozworu przełykowego. Jeśli masz przepuklinę rozworu przełykowego, może być potrzebna operacja w celu przesunięcia żołądka z powrotem na miejsce i naprawy mięśnia przepony. Zabieg ten jest laparoskopowy, co oznacza, że wykonuje się go za pomocą lunety i maleńkiej kamery.

Zmiana diety. Wprowadzenie zmian w nawykach żywieniowych może pomóc w łagodzeniu objawów. Można:

  • Spożywać mniejsze porcje

  • Unikaj twardego mięsa

  • Dokładnie przeżuwaj pokarm przed połknięciem

  • Nie spieszyć się z jedzeniem?

Niektóre pokarmy mogą wywoływać zgagę lub pogarszać objawy GERD, jednak jedzenie samo w sobie nie powoduje powstawania pierścienia Schatzkiego. Nie trzeba eliminować z diety pokarmów żujących, takich jak chleb i mięso.

Co to jest łza Mallory’ego-Weissa?

0

Dowiedz się, co należy wiedzieć o rozdarciu przełyku Mallory’ego-Weissa oraz jak je diagnozować i leczyć.

Krwawienie wewnętrzne spowodowane łzami Mallory’ego-Weissa może powodować wiele różnych i potencjalnie poważnych problemów zdrowotnych. Oto, co należy wiedzieć o łzach Mallory’ego-Weissa, jakie są ich objawy oraz jak można je diagnozować i leczyć.

Jakie są przyczyny powstawania łezki Mallory’ego-Weissa?

Do zespołu Mallory’ego-Weissa dochodzi, gdy silne ciśnienie w jamie brzusznej powoduje rozerwanie tkanki w dolnej części przełyku. Najczęstszą przyczyną wystąpienia zespołu Mallory’ego-Weissa są częste lub gwałtowne wymioty i kaszel.

Inne możliwe przyczyny łez Mallory’ego-Weissa to:

  • Poród

  • Zapalenie błony śluzowej żołądka lub przełyku

  • Przewlekła czkawka

  • Uraz klatki piersiowej lub jamy brzusznej

  • Podnoszenie ciężarów

  • Chemioterapia

  • Przepuklina rozworu przełykowego (gdy żołądek przeciska się przez mięśnie oddzielające klatkę piersiową od jamy brzusznej)

Jakie są objawy łzy Mallory’ego-Weissa?

Rozdarcie Mallory’ego-Weissa powoduje wewnętrzne krwawienie w dolnej części przełyku. Rozdarcia te mogą mieć różne objawy, takie jak:

  • Ból w klatce piersiowej lub brzuchu

  • Wymioty krwią, która jest jasnoczerwona lub ciemno zabarwiona i wygląda jak fusy z kawy

  • Krwawe stolce

  • Stołki czarne lub smoliste

  • Biegunka

  • Bladość skóry

  • Uczucie omdlenia, osłabienia lub zawroty głowy

  • Uczucie braku tchu

Rozdarcie Mallory’ego-Weissa jest przyczyną do 15% zgłaszanych krwawień z górnego odcinka przewodu pokarmowego, a u znacznie większej liczby osób może dojść do łagodnego rozdarcia, które pozostaje nierozpoznane. W łagodnych przypadkach nieleczone rozdarcie Mallory’ego-Weissa może powodować niedokrwistość, skrajne zmęczenie i duszności.

Niektóre osoby z zespołem Mallory’ego-Weissa mogą nie odczuwać żadnego bólu, ale mimo to mieć poważne krwawienie wewnętrzne. Nieleczony, ciężki zespół Mallory’ego-Weissa może powodować niskie ciśnienie krwi, przyspieszony puls, trudności w oddawaniu moczu i wstrząs.

Jeśli wymiotujesz krwią, oddajesz krwawe stolce lub masz jakiekolwiek inne objawy rozdarcia w zespole Mallory’ego-Weissa, ważne jest, aby jak najszybciej skontaktować się z lekarzem i uzyskać pomoc medyczną.

Jak rozpoznaje się łzy Mallory’ego-Weissa?

Lekarze mogą zdiagnozować łzy Mallory’ego-Weissa, pytając pacjenta o objawy i wykonując kilka badań w celu sprawdzenia, czy nie występuje u niego to schorzenie.

Łzy Mallory’ego-Weissa powodują krwawienie wewnętrzne, dlatego lekarz zwykle sprawdza, czy w stolcu nie ma śladów krwi. Może również chcieć użyć endoskopu, aby obejrzeć wnętrze przełyku w poszukiwaniu oznak rozerwania. Endoskop to długa rurka, którą wprowadza się do ust i w dół przełyku. Ma on przymocowaną specjalną kamerę, która pozwala lekarzowi zobaczyć wszelkie wewnętrzne rozdarcia lub krwawienia.

Jak leczy się łzę Mallory’ego-Weissa?

Około 80% do 90% łez Mallory’ego-Weissa ulega samoistnemu wygojeniu bez konieczności stosowania specjalnej opieki medycznej.

Jeśli masz łzę Mallory’ego-Weissa, lekarz może zalecić przyjmowanie leków obniżających poziom kwasu żołądkowego, aby organizm mógł skuteczniej się leczyć.

Jeśli krwawienie nie ustępuje samoistnie lub jest bardzo obfite, lekarz może zaproponować kilka różnych metod leczenia, w zależności od stanu pacjenta. Niektóre z możliwych sposobów leczenia łzawienia Mallory’ego-Weissa to:

  • Uszczelnienie łez. Endoskop (długa rurka z dołączoną kamerą) pozwala lekarzom zobaczyć i uszczelnić ewentualne łzy. Łzy są zamykane za pomocą metod kauteryzacji, które wykorzystują ciepło lub substancje chemiczne, albo za pomocą prądu elektrycznego (elektrokoagulacja).

  • Wywieranie bezpośredniego nacisku na łzy. Lekarze używają specjalnego cewnika z nadmuchiwanym balonikiem. Po wprowadzeniu cewnika do przełyku balonik jest nadmuchiwany. Ciśnienie wywierane przez balon na łzy pomaga zatrzymać krwawienie.

  • Chirurgiczna naprawa rozdarć? Operacja jest zwykle ostatecznością w przypadku rozdarć Mallory’ego-Weissa, które nie zatrzymują krwawienia. Zwykle nie wykonuje się jej, chyba że inne, mniej inwazyjne metody leczenia nie przyniosą oczekiwanych rezultatów.

W zależności od nasilenia objawów łzawienia Mallory’ego-Weissa może być konieczne zastosowanie innych metod leczenia, takich jak transfuzje krwi lub leki kontrolujące krwawienie, ciśnienie krwi i ból.

Kto jest narażony na wystąpienie łez Mallory’ego-Weissa?

Wiele osób z zespołem Mallory’ego-Weissa to dorośli w wieku od 50 do 60 lat, ale zespół ten może dotyczyć osób w każdym wieku, w tym dzieci.

Mężczyźni są ponad dwukrotnie bardziej narażeni na wystąpienie zespołu Mallory’ego-Weissa niż kobiety.

Picie alkoholu może zwiększyć ryzyko wystąpienia wymiotów, co z kolei zwiększa prawdopodobieństwo zachorowania na zespół Mallory’ego-Weissa. Szacuje się, że od 50% do 70% osób z zespołem Mallory’ego-Weissa w przeszłości spożywało nadmierne ilości alkoholu.

Czy można zapobiegać łzom Mallory’ego-Weissa?

Najczęstszą przyczyną powstawania łez Mallory’ego-Weissa są częste i silne wymioty oraz kaszel. Ryzyko wystąpienia zespołu Mallory’ego-Weissa można zmniejszyć, ograniczając ilość wypijanego alkoholu, rzucając palenie i unikając innych czynności, które mogą wywoływać wymioty lub kaszel.

Zespół tętnicy krezkowej górnej (SMA): Przyczyny, objawy, leczenie i inne informacje

0

Dowiedz się, czym jest zespół tętnicy krezkowej górnej (SMA), jak można go rozpoznać, leczyć i nie tylko.

W SMA dwunastnica może być uciskana przez tętnice, co uniemożliwia przesuwanie się pokarmu w jelicie cienkim. Powoduje to niedrożność jelit, która rozszerza i uszkadza dwunastnicę. Jest to bardzo rzadkie schorzenie układu pokarmowego.

Zespół ten najczęściej dotyka nastolatków i młodych dorosłych, a kobiety chorują na niego częściej niż mężczyźni.

Jakie są przyczyny zespołu tętnicy krezkowej górnej?

Przyczyny zespołu tętnicy krezkowej górnej obejmują:

  • Utrata wagi

  • Stosowanie odlewów ciała

  • Szybki wzrost

  • Przedłużony odpoczynek w łóżku

  • Operacje w obrębie jamy brzusznej

  • Utrata napięcia w ścianie jamy brzusznej

  • Lordoza (schorzenie dolnej części pleców powodujące wygięcie kręgosłupa do wewnątrz)

Jakie są objawy zespołu tętnicy krezkowej górnej?

Istnieje kilka objawów, które mogą wskazywać, że cierpisz na zespół tętnicy krezkowej górnej. U różnych osób mogą występować różne objawy tego samego schorzenia. Niektóre z nich obejmują:

  • Ból brzucha (po jedzeniu)

  • Nudności

  • Niestrawność

  • Wymioty (pół godziny po jedzeniu)

  • Wczesne uczucie sytości

  • Zgaga

  • Nagły nawrót pokarmu

  • Ból w klatce piersiowej

  • Nagła utrata wagi

  • Rozdęty (spuchnięty) brzuch

  • Oddawanie gazów

  • Wzdęcia

Jak rozpoznaje się zespół tętnicy krezkowej górnej?

Lekarz może postawić diagnozę zespołu tętnicy krezkowej górnej na podstawie objawów. Czasami objawy mogą być niespecyficzne. Lekarz może wykluczyć inne schorzenia, które mogą dawać takie same objawy i wykonać pewne badania w celu ustalenia rozpoznania. Należą do nich:

  • Zdjęcie rentgenowskie jamy brzusznej. Badanie rentgenowskie jamy brzusznej jest ważne dla wykluczenia innych chorób oraz sprawdzenia, czy nie występują wzdęcia lub rozdęcia.

  • USG Doppler. Badanie to wykorzystuje fale dźwiękowe, które umożliwiają lekarzowi monitorowanie przepływu krwi w naczyniach krwionośnych.

  • Tomografia komputerowa (CT scan). Badanie to wykonuje się w celu sprawdzenia, czy nie występuje niedrożność jelit.

  • Duodenografia hipotoniczna. Jest to specjalne badanie rentgenowskie, w którym wykonuje się zdjęcia dwunastnicy.

  • Endoskopia górna. Przez gardło wprowadzana jest rurka z kamerą na końcu, dzięki czemu lekarz może obejrzeć jelito cienkie, żołądek i przełyk.

W większości przypadków rozpoznanie zespołu tętnicy krezkowej górnej zajmuje trochę czasu. Może to prowadzić do poważnych powikłań, takich jak:

  • Pneumatoza żołądka

  • Gromadzenie się gazu w żyle wrotnej

  • Niedrożność dwunastnicy spowodowana niestrawnym materiałem (bezoar dwunastnicy)

  • Perforacja żołądka

  • Śmierć w wyniku zaburzeń równowagi elektrolitowej

Jakie jest leczenie zespołu tętnicy krezkowej górnej?

Pierwszą linią leczenia zespołu tętnicy krezkowej górnej jest postępowanie niechirurgiczne, które obejmuje:

  • Żywienie przez cewnik (żywienie pozajelitowe)

  • Odbarczenie żołądka (przy użyciu zgłębnika nosowo-żołądkowego)

  • Korekta elektrolitów

  • Resuscytacja płynami

  • Terapia postawy ciała

Osobom cierpiącym na zespół tętnicy krezkowej górnej można zalecić spożywanie bardzo małych posiłków. Dobre odżywianie pomaga wzmocnić krezkową poduszkę tłuszczową. Może to poprawić objawy zespołu tętnicy krezkowej górnej.

W przypadku niepowodzenia metod leczenia może być zalecana operacja. Możliwe zabiegi chirurgiczne mogą obejmować:

  • Laparoskopowa duodenojejunostomia

  • Gastrojejunostomia

  • Przezbrzuszna duodenojejunostomia

Badania wykazały, że laparoskopowa duodenojejunostomia wiąże się z najmniejszym ryzykiem powikłań, takich jak zakażenia, pooperacyjna niedrożność jelit i powikłania zespolenia. Sukces duodenojejunostomii wynosi od 80% do 100% przy najmniejszym bólu pooperacyjnym. Procedura ta charakteryzuje się również niskim ryzykiem wystąpienia przepukliny pachwinowej. Może nie być konieczny długi pobyt w szpitalu.

Kto najczęściej cierpi na tę chorobę? Badania wykazały, że na zespół tętnicy krezkowej górnej najczęściej chorują nastolatki i młodzi dorośli. Choroba ta może jednak wystąpić u osób w każdym wieku. Badania wykazały, że występuje on częściej u kobiet niż u mężczyzn.

Lewatywy: Rodzaje, procedura, skutki uboczne i inne

0

Dowiedz się, co musisz wiedzieć o lewatywach i poznaj ich rodzaje, procedury, zastosowanie i skutki uboczne.

Zaparcie jest poważnym schorzeniem, które spowalnia ruchy stolca. Powoduje również, że stolec jest twardy i trudny do wydalenia. Dla wielu osób może to stać się problemem przewlekłym i wymaga leczenia, takiego jak lewatywy.

Lewatywy mogą również leczyć nietrzymanie stolca, czyli stan, w którym stolec wycieka z odbytnicy w sposób nieoczekiwany.

Stosuje się je również w celu oczyszczenia jelita grubego przed jakimkolwiek badaniem lub zabiegiem chirurgicznym.

Zabieg lewatywy zwykle wykonuje specjalista, ale można go również wykonać samodzielnie w domu.

Rodzaje lewatyw

Niektóre rodzaje lewatyw to:

Lewatywa oczyszczająca. Ta procedura jest wykonywana na bazie wody. Polega na krótkotrwałym przytrzymaniu zastrzyku w odbytnicy w celu dokładnego przepłukania jelita grubego. Następnie organizm uwalnia stolec w ciągu kilku minut.

Lewatywy oczyszczające dzieli się dalej na dwa rodzaje:

  • Lewatywa o dużej objętości. Jest skutecznym sposobem leczenia zaparć, ponieważ oczyszcza dużą część jelita grubego. Ilość płynu używanego w tym rodzaju lewatywy wynosi 500-1 000 ml. Lekarze mogą poprosić o dłuższe przytrzymanie płynu w otworze odbytu, aby całkowicie uwolnić stolec.

  • Lewatywa o małej objętości. Stosuje się ją w celu oczyszczenia dolnej części jelita grubego. Ilość zużywanego płynu jest mniejsza niż 500 ml. Zalecana jest osobom, u których nie występują zaparcia z górnej części jelita grubego.

Lewatywa zatrzymująca ropę. Ten rodzaj lewatywy jest przeznaczony dla osób, u których stolec uległ stwardnieniu. Lewatywa z zatrzymaniem oleju zmiękcza stolec. Lewatywy stosowane w tym procesie zawierają zwykle 90-120 ml roztworu. Lekarz może poprosić o przetrzymywanie roztworu przez co najmniej godzinę, aby uzyskać skuteczne efekty.

Lewatywa z przepływem zwrotnym. Lewatywę z przepływem zwrotnym, znaną także jako płukanie Harrisa, wykonuje się u osób mających problemy z robieniem kupy z powodu gazów jelitowych. W tej metodzie wykorzystuje się dużą objętość płynu, który wstrzykuje się w odstępach 100-200 ml. Płyn jest następnie odciągany wraz ze stolcem (gazem jelitowym). Proces ten powtarza się od trzech do pięciu razy, aż do całkowitego usunięcia gazów.

Lewatywa chłodząca. Jeśli temperatura ciała jest bardzo wysoka, lekarz może zastosować lewatywę chłodzącą, aby obniżyć temperaturę ciała. Nie jest to często wykonywana procedura.

Doodbytnicze wlewanie leków. Lewatywy można również użyć do wprowadzenia leków do jelita grubego. Lewatywa rozluźnia błonę śluzową jelita, a leki wyrównują poziom elektrolitów i zwalczają infekcje. Zabieg ten wykonuje się po lewatywach oczyszczających.

Jakie są różne roztwory do lewatywy?

Niektóre powszechnie stosowane roztwory do lewatywy to:

  • Zwykły roztwór soli fizjologicznej. Jest to połączenie soli i wody. Sól zawarta w tej mieszaninie wysyła wodę z organizmu do jelit, dzięki czemu kał staje się miękki.

  • Gliceryna – stymuluje wyściółkę jelita grubego, powodując wypróżnienia.

  • Mydło kastylijskie. Jest to łagodne mydło wykonane z wielu olejów, takich jak oliwa z oliwek. To łagodne mydło dodaje się do roztworu soli fizjologicznej, który następnie wprowadza się do lewatywy. Roztwór ten stymuluje jelita do wytwarzania ruchów.

  • Kawa. Jest to mieszanka zaparzonej kawy i wody, używana do usuwania żółci z jelita grubego.

  • Roztwór fosforanów. Lewatywa z roztworu fosforanów powoduje wciągnięcie wody do jelita w celu zmiękczenia stwardniałego kału. Pamiętaj, że zbyt duża ilość fosforanów w organizmie może powodować zagrożenia dla zdrowia. Dlatego nigdy nie wykonuj więcej niż jednej lewatywy dziennie. Lewatywy fosforanowe nie są również zalecane dla osób z problemami z nerkami.

Jak korzystać z lewatywy

Lewatywę można wykonać samodzielnie lub zrobić ją dziecku w domu. Kroki obejmują:

  • Przed rozpoczęciem zabiegu zawsze umyj ręce.

  • Zbierz wszystkie niezbędne materiały. Są to: dowolny rodzaj roztworu, worek do lewatywy, cewnik silikonowy z balonem, dwie strzykawki z końcówką ślizgową, strzykawka z końcówką cewnikową, ręczniki i środek nawilżający. Lekarz poinformuje Cię, ile roztworu należy użyć.

  • Umieścić powietrze w jednej strzykawce z końcówką ślizgową i podłączyć ją do balonu na cewniku. Wcisnąć tłok, aby napompować balon, a następnie pociągnąć go do tyłu, aby opróżnić balon.

  • Założyć rurkę na worek do lewatywy.

  • Wlej do worka przepisaną ilość roztworu.

  • Otwórz zacisk i wypuść kilka kropel płynu. Teraz ponownie zaciśnij rurkę i ściśnij komorę kroplową, aż płyn wypełni rurkę do połowy.

  • Teraz połóż się na kolanach z ręką na poduszce i trzymaj pośladki w górze. Jeśli podajesz dziecku lewatywę, poproś je, aby położyło się w tej samej pozycji.

  • Użyj środka poślizgowego na końcówce balonowej cewnika.

  • Włóż balonową końcówkę cewnika do odbytnicy na długość 4C5 cali.

  • Następnie napełnić strzykawkę 20C30 ml powietrza i podłączyć ją do portu cewnika. Nadmuchaj balonik, naciskając tłok.

  • Powoli pociągnąć cewnik, aż do wyczucia oporu. Pociągaj cewnik delikatnymi rękami, aby zapobiec wyciekowi lewatywy.

  • Podłącz cewnik do worka do lewatywy.

  • Teraz otwórz zacisk rurki i pozwól lewatywie płynąć przez 5-10 minut. Możesz nieco zamknąć zacisk, aby spowolnić przepływ lewatywy.

  • Zatrzymaj płyn przez 5C10 minut. Nie należy odłączać rurki z płynem od cewnika.

  • Teraz pospiesz się do łazienki i połóż siebie lub dziecko na toalecie. Pozwól, aby z balonika uszło powietrze. Podłącz drugą strzykawkę z końcówką ślizgową do portu cewnika i pociągnij tłok do tyłu. Pozwolić, aby cewnik został wyciągnięty.

  • Odczekać 45 minut, aby wypchnąć stolec.

  • Po zakończeniu oczyścić worek wodą, a cewnik za pomocą strzykawki z końcówką cewnika wypełnionej wodą z mydłem.

  • Nie występują żadne skutki uboczne lewatywy. Podczas zabiegu może jednak dojść do wycieku płynu z lewatywy. Niektóre osoby skarżą się również na skurcze i dyskomfort.

    Jeśli nie masz pewności, czy chcesz wykonać zabieg samodzielnie, poproś o pomoc lekarza.

    Lactobacillus Rhamnosus: Korzyści i skutki uboczne

    0

    Dowiedz się, co musisz wiedzieć o ryzyku i korzyściach związanych z probiotykiem LGG.

    Co to są probiotyki LGG?

    Probiotyk LGG pochodzi od szczególnego szczepu przyjaznych bakterii o nazwie Lactobacillus rhamnosus GG. Litery na końcu odnoszą się do naukowców Sherwooda Gorbacha i Barry’ego Goldwina, którzy jako pierwsi wyizolowali ten szczep u ludzi. Jest to najbardziej rozpowszechniony szczep dostępny w suplementach probiotycznych i żywności, takiej jak jogurty.

    Jakie są korzyści ze stosowania probiotyków LGG?

    Twoje jelita są pełne „przyjaznych” bakterii, które pomagają rozkładać żywność i wytwarzać witaminy, takie jak B12 i K. Zbiór bakterii i innych organizmów, takich jak grzyby i pasożyty w jelitach nazywamy mikrobiomem.

    Mikrobiom każdego człowieka jest nieco inny, co wynika z jego genetyki i biosu matki w momencie narodzin, ale rodzina bakterii Lactobacillus jest naturalnie obecna w jelitach większości ludzi.

    Szczep LGG jest odporny na działanie żółci i kwasów, więc nie ulega łatwo zniszczeniu, może rozwijać zdrową populację w Twoich jelitach i może przylegać do wyściółki jelit. Może on:

    Blokować bakterie. Choć probiotyki to przyjazne bakterie, niektóre z nich mogą wywoływać choroby. Probiotyk LGG może blokować rozwój innych bakterii, konkurując o składniki odżywcze i miejsca przyczepienia na wyściółce jelit. Jeśli nie ma wystarczającej ilości pożywienia, szkodliwe bakterie nie mogą żyć wewnątrz Ciebie.

    Poprawa bariery jelitowej. Wyściółka jelit działa jak bariera pomiędzy pokarmem, toksynami i mikrobami w jelitach, jamie ciała i krwiobiegu. Wyściółka jest zbudowana z komórek o wspólnych błonach zwanych połączeniami ścisłymi (tight junctions).

    Uszkodzenie wyściółki sprawia, że połączenia ścisłe rozluźniają się, co może powodować przedostawanie się szkodliwych związków do krwiobiegu.

    Bakteria ta może również pomóc osobom cierpiącym na choroby zapalne jelit, takie jak wrzodziejące zapalenie jelita grubego. Uszkodzenie wyściółki jelit jest częstym powikłaniem nieswoistych chorób zapalnych jelit. Chociaż probiotyki nie leczą nieswoistych zapaleń jelit, mogą pomóc w uzupełnieniu przyjaznych bakterii i zwiększeniu szczelności tych połączeń.

    Regulują odpowiedź immunologiczną. Bakterie mogą wiązać się z białkami komórek odpornościowych, co aktywuje układ odpornościowy. Po związaniu się bakterii z komórkami, organizm uwalnia substancje chemiczne, które wpływają na inne komórki odpornościowe i regulują odpowiedź immunologiczną.

    Odbudowa mikrobiomu. Jeśli utraciłeś przyjazne bakterie lub masz zachwianą równowagę spowodowaną lekami, infekcjami lub chorobami/zespołami jelit, przyjmowanie Lactobacillus rhamnosus może pomóc odbudować zdrowy mikrobiom.

    Jak stosuje się probiotyki LGG?

    Probiotyki LGG łagodzą nieprzyjemne objawy ze strony układu pokarmowego, takie jak zespół jelita drażliwego lub leczenie antybiotykami. Należą do nich:

    • Zaparcia

    • Biegunka

    • Ból brzucha

    • Gaz?

    • Wzdęcia?

    Probiotyki LGG mogą również:

    • Odbudować mikrobiom

    • Złagodzenie ostrej biegunki spowodowanej ostrym zapaleniem żołądka i jelit lub grypą żołądkową

    • Łagodzenie kolki u niemowląt

    • Zmniejsza biegunkę wywołaną zakażeniem C. difficile

    • Leczenie choroby przyzębia, infekcji dziąseł powodującej uszkodzenie tkanek i utratę kości zębów

    • Zapobieganie zakażeniom krwi zwanym sepsą u wcześniaków

    • Zapobieganie zapaleniu jelit i obumieraniu tkanek u wcześniaków (martwicze zapalenie jelit)

    • Przywrócić prawidłowy mikrobiom we wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego i pomóc w utrzymaniu remisji

    Czy istnieją skutki uboczne stosowania probiotyków LGG?

    Probiotyki są generalnie bezpieczne do przyjmowania i spożywania w żywności, zwłaszcza jeśli jesteś zdrowy. Istnieją jednak możliwe skutki uboczne.

    Zakażenia. Probiotyki mogą powodować infekcje, jeśli jesteś niezdrowy lub przyjmujesz leki, które osłabiają Twój układ odpornościowy. Bez silnego układu odpornościowego nie jesteś w stanie poradzić sobie nawet z przyjaznymi bakteriami.

    Szkodliwe substancje chemiczne. Bakterie pomagają rozkładać żywność i wytwarzać witaminy, ale uwalniają też gazy i inne związki, które mogą być potencjalnie szkodliwe. Mimo że probiotyki są określane jako przyjazne bakterie, u niektórych osób mogą wywołać chorobę.

    Oporność na antybiotyki. Bakterie probiotyczne są zazwyczaj odporne na antybiotyki. Teoretycznie mogą one przekazywać swoje geny odporności innym bakteriom w jelitach. Jeśli w końcu dojdzie do infekcji, może to utrudnić leczenie poważnego problemu.

    Rozważania

    Przyjazne bakterie są niezbędne dla jelit, ale probiotyki najlepiej pozyskiwać z fermentowanej żywności zawierającej probiotyki, np. z jogurtu. Istnieje wiele suplementów probiotycznych dostępnych do kupienia, ale nie są one regulowane tak jak leki, a badania wykazały niejednoznaczne wyniki. Jeśli jesteś chory, porozmawiaj z lekarzem o tym, czy powinieneś przyjmować probiotyki.

    Co to jest trzepotanie przepony lub dyskineza tancerza brzucha?

    0

    Trzepotanie przepony to rzadkie zaburzenie, w którym przepona ulega powtarzającym się mimowolnym skurczom. Tutaj dowiesz się o jego przyczynach, objawach i leczeniu.

    Jest to główny mięsień odpowiedzialny za wpychanie i wypychanie powietrza z płuc podczas oddychania. Ze względu na znaczenie przepony dla oddychania, osoby cierpiące na trzepotanie przepony często mają problemy z oddychaniem.

    Skurcze powodowane przez trzepotanie przepony często przypominają ruchy wykonywane przez tancerkę brzucha. Z tego powodu stan ten jest powszechnie znany jako dyskineza tancerki brzucha (BDD). Dyskineza oznacza po prostu ruch ciała, którego nie można kontrolować.

    Jakie są objawy trzepotania przepony?

    Główne objawy trzepotania przepony różnią się intensywnością u poszczególnych osób i mogą nie występować nawet w łagodnych przypadkach. Objawy mogą obejmować:

    • trudności w oddychaniu

    • ból w klatce piersiowej

    • palpitacje serca

    • ból brzucha?

    Trzepotanie przepony powoduje powtarzające się, rytmiczne i odczuwalne ruchy w górnej części brzucha. W niektórych przypadkach skurcze mogą również przesuwać się w kierunku otaczających mięśni, które są wykorzystywane do oddychania.

    Szybkie, falujące ruchy są zwykle widoczne z przodu ciała, w okolicy klatki piersiowej, a nie na plecach. Trzepotanie przepony jest prawie zawsze obustronne, co oznacza, że dotyczy w równym stopniu lewej i prawej strony ciała.

    Epizody skurczów mięśni klatki piersiowej mogą rozpocząć się nagle i trwać od kilku minut do kilku godzin. Dłuższe okresy powtarzających się skurczów mogą być bardzo bolesne.

    Trzepotanie przepony może również powodować szereg dodatkowych objawów, takich jak:

    • hiperwentylacja

    • kwaśny refluks

    • duszność

    • zaburzenia snu?

    • czkawka?

    Objawy zwykle nasilają się w ciągu dnia i mogą być wywoływane przez stres. Zazwyczaj nie pojawiają się podczas snu.

    Jakie są przyczyny trzepotania przepony?

    Przyczyny trzepotania przepony nie są dobrze poznane. Przez lata prowadzono badania, ale nie udało się znaleźć przyczyny. Zaburzenie to jest rzadkie i często współwystępuje z innymi poważnymi chorobami, w tym:

    • zapalenie mózgu?

    • zapalenie otrzewnej?

    • udar mózgu

    • gorączka reumatyczna

    • nowotwory kręgosłupa lub klatki piersiowej

    • pleurisy

    • adenopatie

    Niektóre dowody wskazują, że za trzepotanie przepony może być odpowiedzialne uszkodzenie nerwów w mózgu lub rdzeniu kręgowym. Przyczyną może być również zabieg chirurgiczny w obrębie jamy brzusznej. Trzepotanie przepony mogą wywoływać także niektóre leki przeciwpsychotyczne, przepisywane zwykle w przypadku zaburzeń psychicznych.

    Jak rozpoznaje się trzepotanie przepony?

    Lekarz może zdiagnozować to schorzenie, obserwując ruchy przepony za pomocą ultradźwięków i fluoroskopii. Lekarze są w stanie zmierzyć skurcze przepony w czasie rzeczywistym oraz określić ich amplitudę i tempo.

    Elektromiografia (EMG) może pomóc w potwierdzeniu diagnozy. EMG mierzy reakcję mięśnia na stymulację z nerwu. Pomaga to lekarzom ocenić, czy istnieje jakaś nieprawidłowość lub nieprawidłowe działanie w przepływie sygnałów między nerwami a mięśniami.

    Lekarz może również poprosić o wykonanie rezonansu magnetycznego mózgu i rdzenia kręgowego, aby upewnić się, że nie występują u Ciebie inne zaburzenia neurologiczne.

    Jak leczy się trzepotanie przepony?

    Ponieważ trzepotanie przepony jest bardzo rzadkim schorzeniem, nie ma jasnych wytycznych co do wyboru najlepszego planu leczenia.

    Leki uspokajające lub rozluźniające mięśnie są często pierwszymi metodami leczenia skurczów przepony.

    Mogą one obejmować:

    • diazepam (Valium)

    • klonazepam (Klonopin)

    • haloperidol? (Haldol)

    • aripiprazol

    • difenylohydantoina

    Ponieważ schorzenie to jest rzadkie, leczenie jest często przeprowadzane w każdym indywidualnym przypadku.

    Operacja polegająca na odcięciu części nieprawidłowo funkcjonującego nerwu może być pomocna w łagodzeniu objawów, ale tylko w ostateczności.

    Leki przeciwwymiotne: Wszystko o lekach na nudności dostępnych bez recepty i na receptę

    0

    Dowiedz się, co powinieneś wiedzieć o lekach przeciwwymiotnych. Poznaj ich zalety, wady, ryzyko i korzyści, a także dowiedz się, jak ich przyjmowanie może wpłynąć na Twoje zdrowie.

    Jeśli masz łagodne nudności lub wymioty, możesz kupić lek przeciwwymiotny dostępny bez recepty w miejscowej aptece lub sklepie spożywczym. Jeśli jednak masz silne nudności i grozi Ci odwodnienie, lekarz może przepisać Ci silniejszy lek przeciw nudnościom.

    Co to są leki przeciwwymiotne dostępne bez recepty?

    Istnieją dwa rodzaje leków przeciwwymiotnych dostępnych bez recepty:

    Podsalicylan bizmutu (Kapectate, Pepto-Bismol). Lek ten leczy wymioty, mdłości i biegunkę. Najlepiej sprawdza się w przypadku nudności spowodowanych grypą żołądkową lub zatruciem pokarmowym. Jego działanie polega na zmniejszaniu stanu zapalnego, spowalnianiu przepływu płynów do jelit i potencjalnym zabijaniu bakterii, które mogą powodować rozstrój żołądka.

    Podczas stosowania tego leku przeciw nudnościom normalne jest pojawienie się czarnego języka lub zaobserwowanie ciemnych wypróżnień. Jednakże, jeśli usłyszysz dzwonienie w uszach, natychmiast skontaktuj się z lekarzem, ponieważ może to być oznaką poważnego działania niepożądanego.

    Osoby, które są uczulone na salicylany, takie jak aspiryna, nie powinny przyjmować tego leku. Ponadto, subsalicylan bizmutu nie jest odpowiedni dla dzieci w wieku poniżej 12 lat.

    Jeśli Twoje dziecko ma mdłości i choruje na ospę wietrzną lub grypę, nie podawaj mu tego leku, ponieważ zwiększa on ryzyko wystąpienia zespołu Reye’a, czyli obrzęku wątroby i mózgu.

    Skonsultuj się z lekarzem, aby upewnić się, że nie dojdzie do potencjalnie szkodliwych interakcji między lekami, zwłaszcza jeśli przyjmujesz leki rozrzedzające krew lub leki na zapalenie stawów, podagrę lub cukrzycę.

    Leki przeciwhistaminowe. Mimo że leki przeciwhistaminowe kojarzą się nam z lekami na alergię, niektóre z nich, takie jak dimenhydrynat (Dramamine), mogą zmniejszyć nudności, jeśli są one spowodowane chorobą lokomocyjną lub zawrotami głowy. Te dostępne bez recepty leki przeciwwymiotne działają poprzez zmniejszenie wrażliwości ucha wewnętrznego na ruch i spowolnienie lub zablokowanie sygnałów wysyłanych przez mózg, które powodują uczucie mdłości.

    Leki przeciwhistaminowe często powodują zmęczenie, dlatego nie należy ich przyjmować, jeśli musisz prowadzić samochód lub wykonywać zadania wymagające pełnej uwagi.

    Zapytaj lekarza przed zażyciem leków przeciwhistaminowych z lekami nasennymi, lekami na przeziębienie, opioidowymi lekami przeciwbólowymi, środkami rozluźniającymi mięśnie, a nawet z alkoholem.

    Co to są leki przeciwwymiotne na receptę?

    Leki przeciwwymiotne na receptę są pogrupowane według sposobu ich działania w organizmie. Niektóre grupy leków przeciw nudnościom na receptę działają lepiej w określonych warunkach. Niektóre leki łączą w sobie dwa rodzaje tych leków, aby skutecznie leczyć różne przyczyny nudności w tym samym czasie.

    Antagoniści serotoniny. Czasami neuroprzekaźnik serotonina może powodować mdłości. Kiedy do organizmu dostaje się coś toksycznego, organizm wytwarza więcej serotoniny, aby pomóc w szybkim wydaleniu szkodliwej substancji. Może to powodować nudności i inne formy zaburzeń żołądkowych. Antagoniści serotoniny blokują wpływ serotoniny na organizm. Często przepisuje się je pacjentom chorym na raka, którzy przechodzą chemioterapię, która może powodować nudności.

    Przykładami powszechnie przepisywanych antagonistów serotoniny są:

    • Ondansetron (Zofran)

    • Granisetron (Sustol, Sancuso)

    • Dolasetron (Anzemet)

    • Palonosetron (Aloxi)

    Antagoniści receptora neurokininowego (NK-1). Leki te pomagają zahamować odruch wymiotny. Tego typu leki pomagają w przypadku opóźnionych nudności, które pojawiają się kilka dni po otrzymaniu chemioterapii. Czasami przepisuje się je razem z innym lekiem przeciwwymiotnym, aby przeciwdziałać natychmiastowym nudnościom.

    Przykłady antagonistów receptora NK-1 obejmują:

    • Aprepitant

    • Rolapitant

    • Fosaprepitant?

    Antagoniści dopaminy. Neuroprzekaźnik dopamina może również przyczyniać się do mdłości, gdy łączy się z receptorami w pewnych obszarach mózgu. Antagoniści dopaminy zapobiegają temu zjawisku.

    Przykładami antagonistów dopaminy są:

    • Prochlorperazyna (Compro)

    • Metoklopramid (Reglan)

    Benzodiazapiny. Są one zazwyczaj przepisywane jako leki przeciwlękowe, ale czasami mogą pomóc w leczeniu nudności, jeśli są one spowodowane lękiem i stresem.

    Przykłady benzodiazepin, które mogą pomóc w nudnościach to:

    • Lorazepam (Ativan)

    • Alprazolam (Xanax)

    Kannabinoidy. Kannabinoidy są jednym ze związków chemicznych występujących w marihuanie. Leki kannabinoidowe wydawane na receptę nie powodują jednak „zaćmienia”. Są to syntetyczne wersje tych związków chemicznych, które mogą zmniejszyć mdłości i pobudzić apetyt. Dzięki temu są one szczególnie przydatne dla osób doświadczających nudności przez dłuższy czas, np. chorych na raka. Jednak lekarze przepisują je zazwyczaj tylko wtedy, gdy inne metody leczenia nudności zawodzą.

    Przykłady leków kannabinoidowych to:

    • Dronabinol

    • Nabilon

    Czy leki przeciwwymiotne są bezpieczne?

    Należy postępować zgodnie z zaleceniami podanymi na opakowaniu leku oraz wszelkimi zaleceniami przekazanymi przez lekarza. Niektórzy ludzie myślą, że przyjęcie większej ilości leku spowoduje lepsze lub szybsze działanie leku; jednakże przyjęcie większej ilości leku niż zalecana może być szkodliwe.

    Nie należy również stosować więcej niż jednego leku przeciw nudnościom jednocześnie, chyba że lekarz zaleci inaczej. Jeśli dwa różne leki mają te same substancje czynne, może się zdarzyć, że zażyjesz ich za dużo.