Strona główna Blog Strona 2610

Bakterie jelitowe a Twoje zdrowie

0

Bakterie w Twoim układzie pokarmowym mogą dostarczyć Tobie i Twojemu lekarzowi wskazówek na temat Twojego zdrowia. lekarz powie Ci jak.

Badania sugerują, że bakterie jelitowe są powiązane z prawdopodobieństwem zachorowania na cukrzycę, otyłość, depresję i raka jelita grubego.

Co to są bakterie jelitowe?

W jelitach żyje od 300 do 500 różnych rodzajów bakterii, które posiadają prawie 2 miliony genów. W połączeniu z innymi drobnymi organizmami, takimi jak wirusy i grzyby, tworzą one tak zwaną mikrobiotę lub mikrobiom.

Mikrobiota każdego człowieka jest unikalna, jak odcisk palca: Mieszanka bakterii w Twoim organizmie jest inna niż u wszystkich innych. Jest ona częściowo zdeterminowana przez mikrobiotę matki – środowisko, na które człowiek jest narażony po urodzeniu – a częściowo przez dietę i styl życia.

Bakterie żyją w całym organizmie, ale to te w jelitach mogą mieć największy wpływ na Twoje samopoczucie. Wyściełają one cały układ pokarmowy. Większość z nich żyje w jelitach i okrężnicy. Wpływają na wszystko – od metabolizmu, przez nastrój, po układ odpornościowy.

Bakterie jelitowe a choroby

Badania sugerują, że bakterie jelitowe u osób zdrowych różnią się od tych u osób cierpiących na pewne choroby. Osoby chore mogą mieć za mało lub za dużo określonego rodzaju bakterii. Może im też brakować wielu różnych bakterii. Uważa się, że niektóre rodzaje bakterii mogą chronić przed chorobami, podczas gdy inne mogą zwiększać ryzyko ich wystąpienia.

Naukowcy zaczęli doszukiwać się powiązań między następującymi chorobami a bakteriami w jelitach:

Otyłość, cukrzyca typu 2 i choroby serca:

Bakterie jelitowe wpływają na metabolizm organizmu. Decydują one o tym, ile kalorii otrzymujesz z pożywienia i jakie składniki odżywcze z niego czerpiesz. Zbyt duża ilość bakterii jelitowych może spowodować, że błonnik zostanie zamieniony w kwasy tłuszczowe. Może to powodować odkładanie się tłuszczu w wątrobie, co może prowadzić do tzw. zespołu metabolicznego – stanu, który często prowadzi do cukrzycy typu 2, chorób serca i otyłości.

Choroby zapalne jelit, w tym choroba Crohns’a i wrzodziejące zapalenie jelita grubego:

Uważa się, że u osób cierpiących na te schorzenia występuje niższy poziom pewnych przeciwzapalnych bakterii jelitowych. Dokładny związek z tym zjawiskiem jest nadal niejasny. Uważa się jednak, że niektóre bakterie mogą powodować, że organizm atakuje jelita i stwarza warunki do rozwoju tych chorób.

Rak jelita grubego:

Badania wykazują, że osoby cierpiące na tę chorobę mają inną mikrobiotę jelitową, w tym wyższy poziom bakterii wywołujących chorobę, niż osoby zdrowe.

Lęk, depresja i autyzm:

W jelitach znajduje się wiele zakończeń nerwowych, które komunikują się z mózgiem. Lekarz może nazwać to połączenie osią jelita-mózg. Badania sugerują związek między bakteriami jelitowymi a zaburzeniami centralnego układu nerwowego, takimi jak lęk, depresja i zaburzenia ze spektrum autyzmu.

Zapalenie stawów:

Uważa się, że u osób z reumatoidalnym zapaleniem stawów może występować większa ilość bakterii związanej z zapaleniem niż u osób bez tego schorzenia.

Co można zrobić?

Jak można uzyskać zdrowe bakterie jelitowe?

Zacznij od stosowania odżywczej diety

bogatej w błonnik pokarmowy, jak owoce, warzywa i produkty pełnoziarniste. Dieta zachodnia, bogata w tłuszcze i cukier, a uboga w błonnik, może zabijać niektóre rodzaje bakterii jelitowych, przez co mikrobiota staje się mniej zróżnicowana.

Ogranicz stosowanie antybiotyków, które mogą niszczyć zdrowe bakterie wraz z bakteriami problematycznymi, tylko do przypadków koniecznych, określonych przez lekarza.

Ćwiczenia fizyczne mogą również sprzyjać

rozwój różnorodnych bakterii jelitowych. Bardziej zróżnicowana mikrobiota jelitowa może sprzyjać lepszemu zdrowiu, a tym samym zmniejszać ryzyko chorób.

Nie można przyjmować probiotyków tylko po to, by zapobiec cukrzycy lub leczyć zapalenie stawów. Eksperci twierdzą, że należy przeprowadzić więcej badań, aby dokładnie określić, które typy bakterii prowadzą do określonych dolegliwości.

Być może wkrótce będzie można przyjmować leki lub suplementy złożone z określonego szczepu bakterii jelitowych, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia – lub nawet wyleczyć – niektórych chorób.

Nudności i wymioty – częste przyczyny i sposoby leczenia

0

Czujesz się tak, jakbyś miał zaraz zwymiotować? Poznaj najczęstsze przyczyny nudności i wymiotów oraz wskazówki, jak leczyć rozstrój żołądka.

Co wywołuje nudności lub wymioty?

Nudności i wymioty nie są chorobami, ale są objawami wielu schorzeń, takich jak:

  • Choroba lokomocyjna lub choroba morska

  • Wczesne etapy ciąży (nudności występują w około 50%-90% wszystkich ciąż; wymioty w 25%-55%)

  • Wymioty wywołane lekami

  • Intensywny ból

  • Stres emocjonalny (np. strach)

  • Choroba pęcherzyka żółciowego

  • Zatrucie pokarmowe

  • Infekcje (takie jak „grypa żołądkowa”)

  • Przejadanie się

  • Reakcja na pewne zapachy lub wonie

  • Zawał serca

  • Wstrząs mózgu lub uraz mózgu

  • Guz mózgu

  • Wrzody

  • Niektóre formy raka

  • Bulimia lub inne choroby psychiczne

  • Gastropareza lub powolne opróżnianie żołądka (stan, który może występować u osób z cukrzycą)

  • Spożycie toksyn lub nadmiernych ilości alkoholu

  • Niedrożność jelit?

  • Zapalenie wyrostka robaczkowego

Przyczyny wymiotów różnią się w zależności od wieku. U dzieci wymioty występują najczęściej na skutek infekcji wirusowej, zatrucia pokarmowego, alergii na mleko, choroby lokomocyjnej, przejedzenia lub karmienia, kaszlu, niedrożności jelit i chorób, w których dziecko ma wysoką gorączkę.

Czas wystąpienia nudności lub wymiotów może wskazywać na ich przyczynę. Nudności lub wymioty pojawiające się wkrótce po posiłku mogą być spowodowane zatruciem pokarmowym, zapaleniem żołądka (zapalenie błony śluzowej żołądka), wrzodem lub bulimią. Nudności lub wymioty występujące od jednej do ośmiu godzin po posiłku również mogą wskazywać na zatrucie pokarmowe. Jednak w przypadku niektórych bakterii przenoszonych przez żywność, takich jak salmonella, objawy mogą wystąpić po dłuższym czasie.

Czy wymioty są szkodliwe?

Zwykle wymioty są nieszkodliwe, ale mogą być oznaką poważniejszej choroby. Niektóre przykłady poważnych chorób, które mogą powodować nudności lub wymioty, to wstrząśnienie mózgu, zapalenie opon mózgowych (zakażenie błony wyściełającej mózg), niedrożność jelit, zapalenie wyrostka robaczkowego i guzy mózgu.

Innym problemem jest odwodnienie. U dorosłych ryzyko odwodnienia jest mniejsze, ponieważ zazwyczaj potrafią oni rozpoznać objawy odwodnienia (takie jak zwiększone pragnienie i suchość w ustach lub na wargach). Natomiast małe dzieci są bardziej narażone na odwodnienie, zwłaszcza jeśli mają również biegunkę, ponieważ często nie są w stanie przekazać objawów odwodnienia. Dorośli opiekujący się chorymi dziećmi powinni zwracać uwagę na widoczne oznaki odwodnienia: suchość warg i ust, zapadnięte oczy, przyspieszony oddech lub tętno. U niemowląt należy również zwracać uwagę na zmniejszone oddawanie moczu i zapadnięte ciemiączko (miękkie miejsce na czubku głowy dziecka).

Nawracające wymioty w ciąży mogą prowadzić do poważnego stanu zwanego hyperemesis gravidarum, w którym u matki może dojść do zaburzeń równowagi płynów i minerałów, co może zagrażać jej życiu lub życiu nienarodzonego dziecka.

Rzadko, nadmierne wymioty mogą spowodować rozerwanie wyściółki przełyku, znane również jako rozdarcie Mallory’ego-Weissa. W przypadku pęknięcia przełyku mamy do czynienia z zespołem Boerhaave’a i jest to nagły przypadek medyczny.

Kiedy należy skontaktować się z lekarzem w związku z nudnościami i wymiotami

Należy skontaktować się z lekarzem w przypadku wystąpienia nudności i wymiotów:

  • Jeśli mdłości trwają dłużej niż kilka dni lub jeśli istnieje możliwość zajścia w ciążę

  • Jeśli leczenie domowe nie przynosi rezultatów, występuje odwodnienie lub wystąpił znany uraz (np. uraz głowy lub zakażenie), który może być przyczyną wymiotów

  • Dorośli powinni skonsultować się z lekarzem, jeśli wymioty występują dłużej niż jeden dzień, biegunka i wymioty trwają dłużej niż 24 godziny lub występują objawy odwodnienia.

  • Zabierz niemowlę lub dziecko poniżej szóstego roku życia do lekarza, jeżeli wymioty trwają dłużej niż kilka godzin, występuje biegunka, występują objawy odwodnienia, gorączka lub jeżeli dziecko nie oddaje moczu od 4-6 godzin.

  • Zabierz dziecko powyżej szóstego roku życia do lekarza, jeżeli wymioty trwają jeden dzień, biegunka połączona z wymiotami trwa dłużej niż 24 godziny, występują jakiekolwiek objawy odwodnienia, gorączka jest wyższa niż 101 stopni lub dziecko nie oddaje moczu od sześciu godzin.

Należy niezwłocznie zwrócić się o pomoc medyczną, jeśli podczas wymiotów wystąpi którakolwiek z poniższych sytuacji:

  • W wymiocinach znajduje się krew (jasnoczerwona lub przypominająca fusy z kawy)

  • Silny ból głowy lub sztywność karku

  • Senność, dezorientacja lub obniżona czujność

  • Silny ból brzucha

  • Biegunka

  • Gwałtowny oddech lub puls

Jak leczy się wymioty?

Leczenie wymiotów (niezależnie od wieku i przyczyny) obejmuje:

  • Picie stopniowo coraz większych ilości klarownych płynów

  • Unikanie pokarmów stałych do czasu ustąpienia wymiotów

  • Jeżeli wymioty i biegunka trwają dłużej niż 24 godziny, należy zastosować doustny roztwór nawadniający, taki jak Pedialyte, w celu zapobiegania i leczenia odwodnienia.

  • Kobiety w ciąży cierpiące na poranne mdłości mogą zjeść kilka krakersów przed wstaniem z łóżka lub zjeść wysokobiałkową przekąskę przed snem (chude mięso lub ser).

  • Wymioty związane z leczeniem nowotworów można często leczyć za pomocą innego rodzaju terapii farmakologicznej. Istnieją również leki na receptę i bez recepty, które mogą być stosowane do kontrolowania wymiotów związanych z ciążą, chorobą lokomocyjną i niektórymi formami zawrotów głowy. Przed zastosowaniem któregokolwiek z tych leków należy jednak skonsultować się z lekarzem.

Jak mogę zapobiegać nudnościom?

Istnieje kilka sposobów, aby zapobiec wystąpieniu nudności:

  • Jedz małe posiłki w ciągu dnia zamiast trzech dużych.

  • Jedz powoli.

  • Unikaj pokarmów ciężkostrawnych.

  • Spożywać pokarmy zimne lub o temperaturze pokojowej, jeśli mdli Cię zapach gorących lub ciepłych pokarmów.

  • Po jedzeniu należy odpoczywać z głową uniesioną około 12 cali nad stopami.

  • Pić płyny między posiłkami, a nie w ich trakcie.

  • Staraj się jeść wtedy, gdy odczuwasz mniejsze mdłości.

Jak zapobiegać wymiotom po wystąpieniu mdłości?

Kiedy zaczynasz odczuwać mdłości, możesz zapobiec wymiotom poprzez:

  • picie niewielkich ilości klarownych, słodzonych płynów, takich jak napoje gazowane lub soki owocowe (z wyjątkiem soków pomarańczowych i grejpfrutowych, ponieważ są one zbyt kwaśne)

  • Odpoczynek w pozycji siedzącej lub leżącej; aktywność fizyczna może nasilać nudności i prowadzić do wymiotów.

Aby zapobiec nudnościom i wymiotom u dzieci:

  • Aby leczyć chorobę lokomocyjną w samochodzie, należy posadzić dziecko tak, aby było zwrócone twarzą do przedniej szyby (obserwowanie szybkich ruchów przez boczne szyby może nasilać mdłości). Również czytanie lub granie w gry wideo w samochodzie może wywołać chorobę lokomocyjną.

  • Nie pozwalaj dzieciom jeść i bawić się w tym samym czasie.

Sezonowe dolegliwości trawienne: 10 wskazówek jak sobie radzić

0

Czy grillowanie i jarmarczne jedzenie wywołuje u Ciebie bóle brzucha lub biegunkę? Radzimy sobie z problemami trawiennymi, korzystając z porad profesjonalistów.

Koniec lata i wczesna jesień to czas grillowania, nadmorskich biesiad i jarmarcznych potraw. Jeśli nie jesteśmy ostrożni, odczuwamy nieprzyjemne skutki: bóle brzucha, mdłości, zgagę, zaparcia lub biegunkę.

Imprezy na świeżym powietrzu mogą wywoływać problemy trawienne na wiele sposobów:

  • Jedzenie na piknikach i przyjęciach może się zepsuć w upale.

  • Możemy przesadzić z wysiłkiem fizycznym.

  • Łatwo też o odwodnienie.

Co możesz zrobić? Gastroenterolodzy przedstawiają pięć sposobów na uniknięcie problemów trawiennych, a następnie pięć sposobów radzenia sobie z nimi, gdy już się pojawią.

5 sposobów na uniknięcie problemów trawiennych

1. Jedz mniejsze, częste posiłki.

Jeśli chcesz zapobiec niestrawności, jedz mniejsze, częstsze posiłki – pisze gastroenterolog Cynthia M. Yoshida w książce „Nigdy więcej problemów trawiennych”. W przypadku wielkiego pikniku lub grilla spróbuj zacząć od małych porcji swoich ulubionych potraw.

2. Nie spiesz się.

Smakuj jedzenie, delektuj się nim i odłóż je na później. Jak mówi dr Gerard E. Mullin, profesor nadzwyczajny medycyny i dyrektor ds. żywienia integracyjnego w szpitalu Johnsa Hopkinsa. „Jeśli przeciążasz swój żołądek – a im więcej jesz, tym bardziej go spowalniasz – będziesz odczuwać gazy, wzdęcia i dyskomfort”. Oto jeden dobry sposób, aby pomóc sobie w zwolnieniu tempa: Pokrój jedzenie na małe kawałki, a następnie dobrze przeżuwaj każdy kawałek.

Powolne tempo dotyczy także aktywności fizycznej. Mullin sugeruje, że jeśli ćwiczysz dłużej niż 45 minut, odczekaj godzinę przed jedzeniem, aby krew skierowana do mięśni miała czas na powrót do żołądka, gdzie jest potrzebna do trawienia pokarmu.

3. 3. Bezpiecznie przechowuj żywność.

Słońce daje przyjemne uczucie na skórze, ale pozwala też bakteriom rozwijać się na żywności. Jak podaje CDC, każdego roku w Stanach Zjednoczonych odnotowuje się około 76 milionów przypadków chorób przenoszonych przez żywność. Typowe objawy to biegunka, wymioty i inne problemy trawienne.

Zimne potrawy powinny być zimne, gorące gorące, a jeśli masz wątpliwości co do sałatki, steku lub piknikowych smakołyków, zrezygnuj z nich. Gorące potrawy powinny być przechowywane w temperaturze 140 stopni lub wyższej. Żywność zimna powinna być przechowywana w temperaturze 40 stopni lub niższej. Żywność łatwo psująca się nie powinna być przechowywana w temperaturze pokojowej dłużej niż dwie godziny.

4. Unikaj smażonych i kwaśnych potraw.

Aby uniknąć gazów, wzdęć i innych objawów przejedzenia, ogranicz lub unikaj tych rodzajów żywności:

  • tłustych potraw, takich jak smażone potrawy i sery, których trawienie trwa dłużej i zwiększa ryzyko wystąpienia zgagi

  • Pokarmy wzdymające, takie jak napoje gazowane i fasola

  • Pokarmy kwaśne, takie jak cytrusy, pomidory, cola, herbata i kawa, które mogą powodować zgagę

5. Hydrat.

Gdy na dworze jest ciepło, chcesz mieć pewność, że dostarczasz sobie wystarczającą ilość płynów. Nie chcesz jednak wypijać szklanki za szklanką, co może spowodować połykanie powietrza, prowadzące do wzdęć i gazów. Odwodnienie może prowadzić do zaparć i mdłości. Pij rozsądnie, zanim poczujesz pragnienie.

5 wskazówek, jak radzić sobie z problemami trawiennymi

Dałeś się wciągnąć w wir zabawy i przesadziłeś z jedzeniem przy grillu? Nie obawiaj się, nie jest trudno poradzić sobie z okazjonalnymi problemami trawiennymi.

1. Jedz owoce i zioła, które koją żołądek.

Mullin twierdzi, że niektóre produkty spożywcze mogą pomóc w kłopotach z trawieniem. Jej zwolenniczką jest ananas, papaja, imbir i koper włoski. Inni eksperci zalecają także rumianek, który łagodzi dolegliwości żołądkowe.

2. Pij czyste płyny.

Jeśli problemy trawienne obejmują biegunkę lub wymioty, jeszcze ważniejsze jest nawadnianie organizmu, choć należy to robić powoli. Pij klarowne płyny po jednej łyżeczce, dopóki nie będziesz w stanie ich utrzymać. Przez kilka godzin wstrzymaj się z jedzeniem pokarmów stałych.

W przypadku silnego bólu brzucha, uporczywej biegunki lub wymiotów, którym towarzyszy gorączka, natychmiast zgłoś się do lekarza.

3. Unikać silnych zapachów.

Jeśli zbyt dużo jedzenia wywołało u Ciebie mdłości, możesz odejść od grilla i ulubionej cioci, która nosi perfumy. Silne zapachy, takie jak zapachy gotowania, perfumy, wody kolońskie i dym mogą spowodować mdłości w żołądku.

4. Trzymaj się z dala od substancji, które podrażniają żołądek.

Kawa, alkohol i napoje gazowane mogą zaostrzać pracę układu trawiennego. Podobnie mogą działać niektóre leki dostępne bez recepty i na receptę, a także niektóre preparaty ziołowe i suplementy. Jeśli przyjmujesz leki lub suplementy i masz problemy z trawieniem, porozmawiaj z lekarzem.

5. Wypróbuj środki dostępne bez recepty (OTC).

Leki zobojętniające kwas żołądkowy i blokujące wydzielanie kwasu mogą pomóc w złagodzeniu niestrawności w przypadku przejedzenia, natomiast leki przeciwbiegunkowe mogą pomóc w przypadku biegunki. Aby mieć pewność, że przyjmujesz leki odpowiednie do Twoich objawów, porozmawiaj z lekarzem.

„Samodzielna diagnoza i wszelkiego rodzaju leki to złe połączenie” – pisze dr Steven R. Peikin, profesor medycyny i ordynator oddziału gastroenterologii i chorób wątroby w Cooper University Hospital, w swojej książce Gastrointestinal Health (Zdrowie układu pokarmowego). Na przykład aspiryna i inne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) mogą u niektórych pogorszyć stan układu pokarmowego.

Problemy z trawieniem: Kiedy należy skontaktować się z lekarzem

Na szczęście bóle brzucha, biegunka, zaparcia i inne problemy trawienne są zwykle krótkotrwałe.

Jeśli często doświadczasz problemów trawiennych, porozmawiaj z lekarzem. Twoje objawy mogą być związane z chorobą, taką jak kwaśny refluks, nietolerancja pokarmowa, choroba zapalna jelit, zespół jelita drażliwego lub wrzody. Może to być również związane z przyjmowanymi lekami lub suplementami.

Jeśli masz częste biegunki, CDC zaleca wizytę u lekarza, jeśli masz również:

  • Wysoka gorączka (temperatura powyżej 101,5 stopnia, mierzona doustnie)

  • Krew w stolcu

  • Długotrwałe wymioty, które uniemożliwiają przyjmowanie płynów (co może prowadzić do odwodnienia)

  • Objawy odwodnienia, w tym zmniejszenie ilości oddawanego moczu, suchość w ustach i gardle oraz zawroty głowy przy wstawaniu

  • Choroba biegunkowa trwająca dłużej niż 3 dni

Jednak dla większości osób, które mają problemy trawienne po nadmiernym objadaniu się, odrobina odpoczynku, czasu i troskliwej opieki powinna być wszystkim, czego potrzebujemy, aby uporać się z okazjonalnym nadmiarem grillowania.

Zapobieganie odwodnieniu podczas biegunki lub wymiotów

0

Przedłużająca się biegunka lub wymioty mogą spowodować utratę przez organizm większej ilości płynów niż jest on w stanie przyjąć, co może doprowadzić do niebezpiecznego odwodnienia.

Przedłużająca się biegunka lub wymioty mogą spowodować utratę przez organizm większej ilości płynów niż jest on w stanie przyjąć. Skutkiem tego jest odwodnienie, które występuje, gdy organizm nie ma wystarczającej ilości płynów potrzebnych do prawidłowego funkcjonowania. Poważne odwodnienie może spowodować wyłączenie nerek. Odwodnienie może być szczególnie niebezpieczne u dzieci i osób starszych.

Poznaj objawy odwodnienia

Jeśli jesteś chory z biegunką lub wymiotami, uważnie obserwuj, czy nie występują u Ciebie objawy odwodnienia:

  • pragnienie

  • rzadsze niż zwykle oddawanie moczu

  • ciemne zabarwienie moczu

  • sucha skóra

  • zmęczenie

  • światłowstręt

  • niezdolność do pocenia się

Zanim jednak pojawią się te objawy, odwodnienie może być już bardzo zaawansowane. Przy pierwszych objawach biegunki lub wymiotów należy rozpocząć uzupełnianie utraconej wody i niezbędnych soli zwanych elektrolitami.

Jak zapobiegać odwodnieniu

W czasie choroby spowodowanej biegunką lub wymiotami następuje szybka utrata płynów. Dlatego ważne jest, aby przyjmować jak najwięcej płynów. Najważniejszym priorytetem jest picie dużej ilości wody. Ilość wody, którą należy uzupełnić, zależy od tego, ile się jej traci.

Osoby cierpiące na pewne schorzenia, takie jak niewydolność serca lub nietrzymanie moczu, mogą wymagać ograniczenia ilości przyjmowanych płynów, dlatego w czasie choroby należy zapytać lekarza, jaka ilość płynów jest potrzebna, aby zapobiec odwodnieniu.

Jeśli masz mdłości, przyjmowanie płynów może być trudne. Spróbuj jak najczęściej popijać niewielkie ilości wody, radzi dr Joshua Evans, lekarz z Childrens Hospital of Michigan w Detroit i ekspert w dziedzinie odwodnienia. Ssanie lodu lub mrożonych cukierków Popsicles może pomóc zwiększyć ilość przyjmowanych płynów.

Woda nawadnia organizm. Jednak sama woda nie zastępuje niezbędnych soli, których organizm potrzebuje do utrzymania równowagi płynów i innych funkcji – mówi Evans. Uzupełnienie tych podstawowych soli ma kluczowe znaczenie podczas biegunki lub wymiotów. Większość ekspertów zaleca picie doustnych roztworów nawadniających.

Specjaliści od odwodnienia zalecają również zdjęcie zbędnej odzieży i/lub szukanie cienia lub klimatyzowanego schronienia, aby utrzymać ciało w chłodzie.

Zapobieganie odwodnieniu u dzieci

Dzieci mogą stracić ogromne ilości płynów w krótkim czasie w wyniku biegunki lub wymiotów. Oprócz rutynowych objawów odwodnienia, rodzice chorych niemowląt i dzieci powinni również zwracać uwagę na suchość w ustach i na języku, brak łez przy płaczu, apatię lub pobłażliwość, zapadnięte policzki lub oczy, zapadnięte ciemiączko (miękkie miejsce na czubku głowy dziecka), gorączkę i skórę, która nie wraca do normalnego stanu po uszczypnięciu i rozluźnieniu. Jeśli zauważysz u swojego dziecka którykolwiek z tych objawów, skontaktuj się z lekarzem.

Jeśli chore dziecko wykazuje objawy odwodnienia, podawaj mu płyny zwane doustnymi roztworami nawadniającymi. Pomocne są również napoje sportowe i soki owocowe, ale nie zapewniają one idealnej równowagi między wodą, cukrem i solą. Zamiast tego pediatrzy zalecają doustne roztwory nawadniające, takie jak Ceralyte, Infalyte lub Pedialyte. Jeśli dziecko nie wymiotuje, płyny te można podawać w bardzo dużych ilościach, dopóki dziecko nie zacznie ponownie wytwarzać normalnej ilości moczu. Jeśli dziecko jest odwodnione i wymiotuje, należy skontaktować się z lekarzem.

Zapobieganie odwodnieniu u osób w podeszłym wieku

Osoby starsze są narażone na zwiększone ryzyko odwodnienia, ponieważ mogą nie być tak wrażliwe na odczuwanie pragnienia jak młodsze osoby dorosłe. Ponadto związane z wiekiem zmiany w zdolności organizmu do równoważenia wody i sodu zwiększają niebezpieczeństwo.

Osoba starsza chora na biegunkę i/lub wymioty powinna starać się wypijać co najmniej 1,7 litra płynów co 24 godziny, czyli nieco mniej niż pół galona. Jest to równowartość około 7 ośmiouncjowych szklanek wody. Specjaliści ds. odwodnienia zalecają również stosowanie płynnych preparatów zastępujących posiłki.

Kiedy należy szukać pomocy w przypadku odwodnienia

Eksperci zalecają wezwanie lekarza, jeżeli biegunka lub wymioty utrzymują się dłużej niż dwa dni. Zadzwoń wcześniej, jeśli wystąpi gorączka, ból brzucha lub odbytu, jeśli stolec będzie czarny lub smolisty, jeśli pojawią się objawy odwodnienia. Ogólnie rzecz biorąc, jeśli ty lub twoje dziecko macie biegunkę, jej stan się nie poprawia i jesteś zaniepokojony, skontaktuj się z lekarzem” – mówi Evans.

Biegunka podróżnych: Zapobieganie i leczenie

0

Lekarz pyta eksperta CDC Phyllis Kozarsky o biegunkę podróżnych, jej przyczyny, objawy, zapobieganie i leczenie.

Biegunka podróżnych: Co musisz wiedzieć

Wywiad z ekspertem CDC ds. zdrowia podróżnych Phyllis Kozarsky

Daniel J. DeNoon Z archiwum doktora

Co wszyscy powinniśmy wiedzieć o biegunce podróżnych? zapytał doktor profesor Uniwersytetu Emory, Phyllis Kozarsky, MD, ekspert CDC ds. zdrowia w podróży.

Co to jest biegunka podróżnych?

Biegunka podróżnych jest często używana jako ogólny termin określający wszelkie dolegliwości, od rozstroju żołądka po luźne stolce, występujące w trakcie lub po podróży. Może to oznaczać po prostu nadmiar gazów lub szereg objawów, które mogą wystąpić w wyniku zmiany rodzaju żywności lub napojów, do których jesteśmy przyzwyczajeni, lub, najczęściej, w wyniku zanieczyszczenia żywności lub napojów. I nie chodzi tu tylko o żywność i napoje. Wystarczy dotknięcie ust lub nosa zanieczyszczonymi rękami.

Jak mogę zapobiec biegunce podróżnych?

Często mówi się o tym, jak ważna jest ostrożność przy wyborze „bezpiecznych” produktów spożywczych i napojów do spożycia. Zalecamy, aby jedzenie było świeżo ugotowane i gorące; takie potrawy są bezpieczniejsze niż te na bufecie, które leżakowały przez wiele godzin. Woda powinna być butelkowana i szczelnie zamknięta lub przegotowana. Alkohol jest w porządku, ale kostki lodu już nie.

Zdarza się jednak, że ludzie robią wszystko, co powinni robić w kwestii doboru jedzenia i napojów, a mimo to chorują. Często przyczyną jest brak higieny w przemyśle spożywczym – skażenie może nastąpić w dowolnym miejscu, od momentu, gdy żywność wyjdzie z ziemi, aż po osobę przygotowującą lub serwującą. Żywność może być skażona w każdym miejscu na tej drodze. Tak więc higiena restauracji i higiena pracowników gastronomii może być poza kontrolą podróżnych, ale obie te kwestie odgrywają rolę w przenoszeniu chorób.

A czasami to podróżni sami się zanieczyszczają. Pamiętaj: Staraj się myć ręce przed jedzeniem, zarówno wodą z mydłem, jak i środkiem odkażającym do rąk. Podróżni powinni unikać dotykania rękami twarzy, ust i błon śluzowych.

Czy leki mogą zapobiec biegunce podróżnych?

Tak. Pepto-Bismol jest od wielu lat stosowany w celu zapobiegania biegunce podróżnych. Badania wykazały, że zażywanie przez osoby dorosłe dwóch tabletek cztery razy dziennie może zmniejszyć częstość występowania biegunki podróżnych nawet o 60%.

Wiele osób, które zażywają taką ilość Pepto-Bismolu, cierpi na poważne zaparcia. Ja biorę dwie tabletki dwa razy dziennie, gdy znajduję się w ryzykownej sytuacji. Uważam, że jest to bardzo pomocne, ale większość osób zaleca, aby zażywać to na krótko – do trzech tygodni.

Chociaż pomaga to wielu osobom, osoby uczulone na aspirynę nie mogą jej przyjmować. A jeśli przyjmujesz leki na receptę, powinieneś skonsultować się z lekarzem, aby sprawdzić, czy możesz je przyjmować.

Niektórzy twierdzą, że probiotyki, takie jak lactobacillus, zapobiegają biegunce podróżnych. Jednak badania tej strategii przeprowadzone na ograniczonej liczbie osób nie przyniosły jednoznacznych wyników.

Niektórym osobom podaje się profilaktycznie antybiotyki, które są bardzo skuteczne w zapobieganiu biegunce podróżnych, ale problem polega na tym, że nie czujemy się dobrze, przepisując antybiotyki z różnych powodów komuś, kto ich nie potrzebuje. Istnieją problemy, takie jak działania niepożądane lub biegunka wywołana przez same antybiotyki, a także zwiększona oporność na antybiotyki u normalnych organizmów, które są w naszych ciałach. W rzadkich przypadkach, gdy chodzi o bardzo ważny weekend, a także w przypadku urzędników państwowych lub osób biorących udział w zawodach sportowych, możemy przepisać antybiotyki zapobiegawcze.

W jaki sposób zmiana diety może wywołać biegunkę podróżnych?

Jest to spowodowane spożywaniem innych rodzajów żywności, na przykład znacznie bardziej pikantnych potraw lub większej ilości tłuszczu niż w naszej normalnej diecie. Nie jest to coś, na co zwykle zwracamy tak dużą uwagę podczas podróży, ale musimy być na to uważni. Nie każda zmiana w naszych nawykach jelitowych jest spowodowana infekcją. Najważniejszą przyczyną biegunki podróżnych są zakażenia, a większość z nich jest wywoływana przez bakterie.

Kto jest najbardziej narażony na zachorowanie na biegunkę podróżnych?

Niektórzy ludzie są bardziej podatni niż inni, nie jest jasne, dlaczego tak się dzieje. Można być w grupie i wszyscy spożywają to samo, a niektórzy chorują, a inni nie.

W grę wchodzi wiele czynników. Kwas żołądkowy jest naszym pierwszym mechanizmem obronnym przed organizmami, które spożywamy. Dlatego osoby zażywające leki zobojętniające kwas żołądkowy lub osoby, które po prostu mają niski poziom kwasu żołądkowego, często łatwiej zapadają na biegunkę podróżnych. Osoby cierpiące na choroby jelit, takie jak choroba Crohns’a lub AIDS, mogą być bardziej podatne na niektóre rodzaje organizmów wywołujących biegunkę podróżnych.

Jakie rodzaje infekcji wywołują biegunkę podróżnych?

W większości przypadków mówimy o infekcjach bakteryjnych. Prawie 90% przypadków biegunki podróżnych jest wywoływanych przez bakterie. Najważniejszą przyczyną są enterotoksyczne szczepy E. coli [ETEC, szczepy powszechnie występujących bakterii, które wytwarzają toksyny działające na jelita]. Istnieją też inne, takie jak salmonella, shigella, campylobacter, vibrio i inne, które są mniej powszechne.

Biegunka podróżnych może być również wywołana przez wirusy, takie jak norowirus, o którym jest głośno ze względu na to, jak szybko może się rozprzestrzeniać na statkach wycieczkowych.

Innym rodzajem biegunki podróżnych jest biegunka pasożytnicza. Najczęstszą z nich jest Giardia intestinalis, ale istnieje wiele innych pasożytów, które mogą wywołać biegunkę. Są one rzadziej spotykane.

Pomijając to, co oczywiste, jak rozpoznać, że cierpisz na biegunkę podróżnych?

Czasami zaczyna się od gorączki i dreszczy. Mogą wystąpić skurcze, a następnie, oczywiście bardzo pilne, luźne stolce w różnych ilościach. Czasami występują wymioty lub krwawa biegunka. W przypadku norowirusa początek może być nagły, a wymioty są znacznie częstszym objawem.

W przypadku bakteryjnej i wirusowej biegunki podróżnych okres inkubacji wynosi zwykle od 6 do 48 godzin od zakażenia.

W przypadku biegunki podróżnych wywoływanej przez pierwotniaki początek jest zazwyczaj bardziej stopniowy, z kilkoma luźnymi stolcami w ciągu dnia, zwiększoną ilością gazów i nudnościami. Okres inkubacji może wynosić od jednego do dwóch tygodni.

Jakie jest główne leczenie biegunki podróżnych?

Podstawowym sposobem leczenia jest nawadnianie organizmu. Często osoby cierpiące na biegunkę podróżnych czują się bardzo osłabione. W dużej mierze wynika to z odwodnienia. Nie można poprzestać na wypiciu kilku łyków coli. Musisz podjąć wysiłek, aby pić dużo płynów, ponieważ często tracisz o wiele więcej, niż myślisz. W wielu przypadkach wystarczy pić czystą wodę. Jeśli jesteś bardzo odwodniony, lepiej jest pić roztwór nawadniający. Pakiety nawadniające to świetna rzecz, którą warto mieć przy sobie, zwłaszcza jeśli wybierasz się w odległe rejony lub miejsca poza utartymi szlakami turystycznymi.

Czy można zażyć Lomotil, Lonox lub Imodium, aby złagodzić biegunkę podróżnych?

Jeśli chodzi o środki przeciwbiegunkowe, najważniejsze są te, które natychmiast zatrzymują objawy, takie jak Imodium i Lomotil. Preferujemy Imodium, ponieważ nie powoduje uczucia odurzenia i senności, ale zatrzymuje objawy. [Uwaga: Imodium to jedna z kilku nazw handlowych loperamidu. Lomotil i Lonox to nazwy handlowe difenoksylatu w połączeniu z atropiną].

Pamiętaj, że te środki nie leczą choroby. Powodują one jedynie zatrzymanie akcji serca, a tym samym skurczów. Leki te dobrze jest zażyć natychmiast, zaraz po tym, jak poczujesz potrzebę oddania pierwszego luźnego stolca. Dzięki temu szybciej poczujesz się lepiej.

Niektórzy uważają, że przyjmowanie takich środków podczas biegunki nie jest dobrym pomysłem, ponieważ lepiej jest pozbyć się „złych rzeczy”, które w nas siedzą. Jednak wiele badań wykazało, że przyjmowanie czegoś takiego jak Imodium nie przedłuża choroby. Osoby z wysoką gorączką, krwawymi stolcami lub poważnymi objawami brzusznymi NIE powinny przyjmować tych leków. Powinny one szukać pomocy lekarskiej.

W przypadku osób z łagodną lub umiarkowaną biegunką podróżnych nie ma nic złego w jednoczesnym przyjmowaniu Imodium i antybiotyku. W przypadku łagodnej biegunki, jeśli nie masz antybiotyku lub szukasz tylko tymczasowej ulgi, możesz przyjmować te leki bez antybiotyku. Jeśli jednak szukasz lekarstwa i chcesz lub musisz kontynuować podróż, generalnie dobrze jest wziąć antybiotyk. Jeden do trzech dni przyjmowania antybiotyków wyleczy większość przypadków biegunki podróżnych.

Jaki antybiotyk należy zażyć w przypadku biegunki podróżnych?

To zależy. U dorosłych najczęściej stosuje się ciprofloksacynę. Czasami, w przypadku osób podróżujących do niektórych miejsc w Azji Południowo-Wschodniej, gdzie patogeny bakteryjne wykazują zwiększoną odporność, niektórzy lekarze zalecają azytromycynę. W niektórych przypadkach, gdy podróżujący może być narażony na kontakt z patogenami bakterii coli, takimi jak E. coli, niektórzy przepisują rifaksyminę.

Oczywiście, antybiotyki działają tylko w przypadku bakteryjnych przyczyn biegunki podróżnych. Pamiętaj, że nawet bakteryjna biegunka podróżnych zwykle ustępuje bez leczenia antybiotykami, choć zawsze zaleca się nawadnianie organizmu, a objawy mogą ustępować po 3-5 dniach lub dłużej bez leczenia.

Dla osób z biegunką spowodowaną zakażeniem pasożytniczym istnieją środki, które są specyficzne dla każdego rodzaju zakażenia. Jednak w przypadku zakażeń Giardia często przepisuje się tinidazol [Tindamax], który jest bardzo skuteczny.

Czy przed rozpoczęciem przyjmowania antybiotyków na biegunkę podróżnych należy skonsultować się z lekarzem?

W przypadku samodzielnego leczenia w terenie nie zachęcamy podróżnych do kontaktowania się z lekarzem przed rozpoczęciem leczenia. Wielu podróżnych znajdzie się w miejscach, gdzie personel medyczny może nie spełniać standardów opieki, do których przywykli podróżni, lub w miejscach, gdzie leki, które mogą otrzymać, nie są bezpieczne – w niektórych krajach rozwijających się istnieje duży rynek podrabianych leków.

Dlatego zachęcamy ludzi, aby przed podróżą zaopatrzyli się u swojego lekarza w leki, których mogą potrzebować, oraz w informacje na temat tego, kiedy i jak je stosować. Następnie mogą leczyć się samodzielnie, jeśli tylko mają łagodny lub umiarkowany przypadek biegunki podróżnych.

Wszystkie te rady dotyczą osób dorosłych. A co z dziećmi?

Dzieci mogą się odwodnić znacznie szybciej niż dorośli. Podawanie roztworów nawadniających jest od samego początku ważniejsze dla dzieci.

Lekarze są obecnie bardziej otwarci na przepisywanie antybiotyków, które dzieci mogą przyjmować w przypadku wystąpienia biegunki podróżnych. U dzieci przydatna może być azytromycyna. Rodzice powinni skonsultować się z pediatrą przed wyjazdem do domu.

Karmiące matki powinny kontynuować karmienie piersią. Czas na odstawienie dziecka od piersi nie przypada w środku podróży. Należy kontynuować karmienie piersią, nawet jeśli matka ma biegunkę, ale należy zapewnić jej wystarczającą ilość płynów do picia.

Zwężenie przełyku: Rodzaje, przyczyny, objawy i leczenie

0

Zwężenia przełyku utrudniają połykanie i jedzenie. Dowiedz się wszystkiego o zwężeniach przełyku i poznaj ich przyczyny, objawy i leczenie.

Najczęstszą przyczyną zwężenia przełyku są zaburzenia trawienia, takie jak choroba refluksowa przełyku (GERD). Zwężenia mogą być także skutkiem innych schorzeń.

Zwężenia przełyku są zwykle leczone za pomocą zabiegu poszerzenia przełyku i złagodzenia objawów.

Zwężenia przełyku zdarzają się rzadko i dotyczą osób w każdym wieku, zwłaszcza powyżej 40 roku życia.

Stan ten może być:

  • Nowotworowe:?Bardziej poważne niż jakiekolwiek inne schorzenie. Jeśli nie są w porę leczone, zwężenia te szybko się pogarszają.

  • Nienowotworowe:?Te zwężenia rosną powoli.

Jakie są najczęstsze rodzaje zwężeń przełyku?

Zwężenia przełyku mogą być proste lub złożone.

  • Zwężenia proste: Są to małe przeszkody w przełyku, które pozostawiają szerszy otwór. Zwężenia proste są proste, symetryczne, mają gładkie powierzchnie i granice.

  • Zwężenia złożone: Są to dłuższe przeszkody w przełyku, które pozostawiają węższy otwór. Złożone zwężenia są asymetryczne i mają chropowate lub nierówne powierzchnie i granice.

Co powoduje zwężenie przełyku?

Najczęstsze przyczyny zwężenia przełyku to:

  • Uszkodzenie przełyku

  • Wzrost guza lub nowotworu

  • Ciała obce

Niektóre stany chorobowe lub zabiegi, w wyniku których przełyk ulega zapaleniu lub bliznowaceniu, mogą również prowadzić do powstania zwężeń. Należą do nich:

  • Eozynofilowe zapalenie przełyku: przewlekły problem układu odpornościowego, w którym eozynofile (białe krwinki) rozwijają się w przełyku. Powoduje to stan zapalny w przełyku, który może prowadzić do powstania zwężeń.

  • Choroba refluksowa przełyku (GERD):?W tym zaburzeniu trawienia kwas żołądkowy przepływa nieprawidłowo w kierunku wstecznym (refluks kwasowy). Kiedy kwas dociera do przełyku, uszkadza jego wyściółkę i powoduje zwężenie przełyku.

  • Radioterapia: stosowana w leczeniu wielu nowotworów głowy, szyi i klatki piersiowej. Terapia ta może powodować zwężenia przełyku, które mogą pojawić się nawet półtora roku później.

  • Operacje:?Każdy rodzaj operacji przełyku może powodować zapalenie i blizny. Może to prowadzić do powstania zwężeń.

Inne przyczyny powstawania zwężeń przełyku to:?

  • Wrzody

  • Niektóre leki, w tym antybiotyki i niesteroidowe leki przeciwzapalne

  • Niektóre zakażenia?

  • Połykanie substancji chemicznych?

Jakie są objawy zwężenia przełyku?

Typowe objawy zwężenia przełyku to:

  • Zapalenie, uczucie pieczenia lub wrażenie, że coś utknęło w gardle

  • Częsta zgaga

  • Trudności z połykaniem pokarmów

  • Trudności z piciem wody

  • Utrata wagi

  • Częste epizody dławienia się?

W przypadku wystąpienia któregokolwiek z tych objawów należy niezwłocznie zwrócić się o pomoc lekarską. Lekarz zdiagnozuje twój stan, zanim zwężenia doprowadzą do odwodnienia lub niedożywienia.

Jakie jest leczenie zwężeń przełyku?

Najbardziej zalecaną metodą leczenia zwężenia przełyku jest rozszerzanie przełyku. Do poszerzenia przełyku lekarz używa balonu lub rozszerzacza – długiego cylindra wykonanego z gumy lub tworzywa sztucznego.

Przed zabiegiem lekarz podaje pacjentowi środki uspokajające, aby go zrelaksować. Może również znieczulić część gardła, aby pacjent nie odczuwał bólu.

Podczas zabiegu lekarz wprowadza endoskop z gardła do przełyku. Następnie wprowadza się balon lub rozszerzacz w celu rozciągnięcia przełyku.

Osobom cierpiącym na chorobę refluksową przełyku podaje się leki zmniejszające wydzielanie kwasu żołądkowego.

W przypadku skomplikowanych zwężeń lekarze stosują także metalowe stenty przełykowe w celu rozciągnięcia i otwarcia zwężeń.

Co dzieje się po leczeniu zwężeń przełyku?

Lekarz zasugeruje, aby przez pewien czas unikać jedzenia, picia i prowadzenia pojazdów mechanicznych. Może również podać leki, które pozwolą kontrolować poziom kwasu żołądkowego w domu. Otrzymasz również harmonogram wizyt kontrolnych od swojego lekarza.

Zapalenie panewki krezki: Objawy, przyczyny i leczenie

0

Dowiedz się, co to jest krezkowe zapalenie panewki i w jaki sposób szkodzi Twojemu organizmowi. Jakie są możliwe opcje leczenia? Dowiedz się więcej.

Obecnie nie jest znana żadna konkretna przyczyna zapalenia błony śluzowej krezki. Eksperci uważają, że przyczyną może być zabieg chirurgiczny w obrębie jamy brzusznej, choroba autoimmunologiczna (komórki odpornościowe zaczynają atakować organizm) lub zakażenie bakteryjne.

Zapalenie błony śluzowej krezki powoduje uporczywy i długotrwały stan zapalny w krezce. Powoduje to zniszczenie tkanki tłuszczowej i prowadzi do powstania blizny w krezce.

W większości przypadków zapalenie panewki nie zagraża życiu. Czasami ustępuje samoistnie. W innych przypadkach ulega pogorszeniu. Nadmiar stanu zapalnego może również zaburzać inne funkcje organizmu.

Lekarze określają ten stan również jako stwardniające zapalenie krezki, w zależności od stopnia zaawansowania zapalenia.

Jakie są przyczyny zapalenia błony śluzowej krezki?

Nie są znane przyczyny zapalenia tkanki łącznej krezki, ale eksperci uważają, że może to być objaw choroby autoimmunologicznej. Zazwyczaj układ odpornościowy walczy z obcymi czynnikami, takimi jak wirusy i bakterie. W przypadku choroby autoimmunologicznej, układ odpornościowy zaczyna niszczyć własne komórki organizmu. Możliwe, że zapalenie krezki może być spowodowane atakiem układu odpornościowego na krezkę. W wyniku tego powstaje stan zapalny.

Istnieją czynniki ryzyka rozwoju zapalenia krezki, takie jak operacje brzuszne lub urazy żołądka. Jeśli ktoś w Twojej rodzinie choruje na zapalenie krezki, możesz również zachorować, ponieważ zaburzenia autoimmunologiczne są często uwarunkowane genetycznie.

U niektórych osób choroba rozwija się po wyleczeniu z raka. Inną możliwą przyczyną zapalenia panewki krezki jest infekcja. Jeśli chorowałeś na dur brzuszny, gorączkę reumatyczną lub malarię, może to zwiększyć ryzyko wystąpienia choroby.

Badania wykazały również związek między zapaleniem krezki a niektórymi nowotworami, takimi jak rak nerki i rak prostaty. Badanie przeprowadzone w 2016 roku wykazało, że u 28% osób, które chorowały na krezkowe zapalenie panewki, niedawno zdiagnozowano te nowotwory lub miały je w przeszłości.

Jakie są objawy zapalenia panewki krezki?

U większości osób zapalenie błony śluzowej krezki nie daje żadnych objawów. U innych może pojawić się masa w nadbrzuszu.

Typowymi objawami zapalenia panewki krezki są:?

  • Wzdęcia

  • Spuchnięty brzuch?

  • Utrata wagi

  • Gorączka

  • Nudności i wymioty

  • Biegunka

Objawy mogą być różne u różnych osób. W niektórych przypadkach mogą wystąpić bóle brzucha, ponieważ obrzęk jelit powoduje ucisk na pobliskie narządy.

Jak rozpoznaje się zapalenie błony śluzowej krezki?

Lekarze często błędnie diagnozują tę chorobę, ponieważ jest ona dość rzadka.

Jeśli u pacjenta wystąpi którykolwiek z wymienionych powyżej objawów, lekarz przeprowadzi badanie krwi w celu wykrycia markerów stanu zapalnego w organizmie. Może również zalecić wykonanie tomografii komputerowej w celu sprawdzenia, czy nie występują objawy masy tkanki miękkiej, charakterystycznej dla zapalenia tkanki łącznej krezki.

W zależności od stanu pacjenta, lekarz może zalecić wykonanie biopsji. W trakcie biopsji z krezki pobierana jest próbka tkanki do analizy laboratoryjnej.

Lekarze wykorzystują wyniki badań w celu określenia stopnia uszkodzenia krezki i zalecenia planu leczenia.

Jakie jest leczenie zapalenia błony śluzowej krezki?

Początkowo pacjent może nie wymagać żadnego leczenia. Lekarze stosują metodę „obserwuj i czekaj”, w której jedynie monitorują pacjenta, a nie podają żadnych leków ani innych metod leczenia. Lekarz będzie sprawdzał wyniki tomografii komputerowej, aby stwierdzić, czy stan zapalny się nasila lub pogarsza. W większości przypadków stan ten ustępuje samoistnie.

Jeśli skrajny stan zapalny powoduje ból i dyskomfort, lekarz przepisze leki zmniejszające stan zapalny poprzez hamowanie reakcji układu odpornościowego. Często przepisywaną grupą leków są kortykosteroidy.

Ogólnie rzecz biorąc, operacja nie jest preferowanym sposobem leczenia, chyba że stan zapalny blokuje jelito cienkie.

Czy istnieją powikłania zdrowotne zapalenia błony śluzowej trzonu macicy?

Zazwyczaj stan zapalenia panewki krezki nie pogarsza się. Jednak w niektórych przypadkach stan zapalny może zablokować jelito cienkie. Prowadzi to do takich objawów, jak wzdęcia, ból i nudności. Może to również ograniczyć pracę jelita, uniemożliwiając wchłanianie składników odżywczych z pożywienia.

Mięśniowe zapalenie tkanki łącznej jest przewlekłe, co oznacza, że trwa przez długi czas. Czasami ustępowanie stanu zapalnego może trwać miesiącami. Choć nie zagraża życiu, może wpływać na jakość życia.

Jeśli ktoś z Twojej rodziny cierpi na tę chorobę lub doświadczasz któregoś z jej objawów, natychmiast zgłoś się do lekarza. Wczesna diagnoza pomoże uniknąć dalszego dyskomfortu i może zapobiec pogorszeniu się stanu zdrowia.

Oś jelitowo-mózgowa: dowiedz się więcej o swoim drugim mózgu

0

Odkryj wszystko, co musisz wiedzieć na temat połączenia między jelitami a mózgiem oraz tego, jak zdrowie jelit wpływa na ogólny stan zdrowia.

Jelito składa się z kilku różnych części, takich jak różne narządy, które pomagają w trawieniu pokarmu i przekształcaniu go w odpady. Do części jelita należą:

  • Przełyk

  • Żołądek

  • Jelito cienkie i grube

  • Pęcherzyk żółciowy

  • Wątroba

  • Trzustka

Drugi mózg znajdujący się w jelitach, czyli ENS, komunikuje się bezpośrednio z mózgiem w głowie. Nazywa się to połączeniem mózg-jelito lub połączenie mózg-jelito.

Co to jest połączenie jelitowo-mózgowe?

ENS komunikuje się z mózgiem zarówno fizycznie, jak i chemicznie. Te połączenia tam i z powrotem przebiegają wzdłuż drogi zwanej osią jelito-mózg. Głównym połączeniem jelit z mózgiem jest nerw błędny. Nerw ten kontroluje również komunikaty wysyłane do serca, płuc i innych narządów. Dodatkowo, wzdłuż osi jelita-mózg wędrują hormony i inne neuroprzekaźniki, które wysyłają komunikaty chemiczne.

Na te wiadomości chemiczne ma wpływ mikrobiom jelitowy. Składa się on ze wszystkich grzybów, wirusów i bakterii, które żyją w jelitach. W jelitach znajduje się wiele różnych rodzajów bakterii, z których niektóre mogą być korzystne lub szkodliwe dla zdrowia. Inne nie mają żadnego wpływu.

Oś jelita-mózg to nie tylko mózg i ENS. Ścieżka ta obejmuje również:

  • Układ endokrynny

  • Układ odpornościowy

  • Oś podwzgórze-przysadka-nadnercza

  • Mikrobiota

  • Metabolity?

Wykazano, że związek między jelitami a mózgiem ma wpływ na zdrowie, jeśli chodzi o pewne choroby lub stany. Dotyczy to zarówno zdrowia fizycznego, jak i psychicznego, ponieważ jelita są twoim drugim mózgiem.

Mikrobiota jelitowa i oś jelitowo-mózgowa

W ciągu ostatnich 15 lat naukowcy uświadomili sobie, jak ważną rolę w zdrowiu człowieka odgrywa mikrobiota jelitowa. Mikrobiota składa się z bilionów mikroorganizmów występujących zarówno w organizmie, jak i na jego powierzchni. Mikrobiota jelitowa pomaga regulować funkcjonowanie osi jelito-mózg. Mikrobiota i mózg komunikują się ze sobą za pośrednictwem ENS, nerwu błędnego i innych szlaków.

Eksperci i naukowcy badają obecnie związek między jelitami a mózgiem oraz jego wpływ na niektóre schorzenia neurologiczne. Mikroorganizmy w organizmie pomagają regulować reakcje układu odpornościowego. W związku z tym prowadzone są obecnie badania nad niektórymi chorobami, aby zrozumieć, co dzieje się w jelitach i co może być przyczyną tych schorzeń – lub przynajmniej odgrywać rolę w ich rozwoju. Do schorzeń tych należą:

  • Stwardnienie rozsiane

  • Choroba Parkinsona

  • Alzheimer

  • Schizofrenia?

  • Autyzm

  • Lęk

  • Ból

  • Stwardnienie zanikowe boczne (Amyotrophic lateral sclerosis)

Poza schorzeniami neurologicznymi badacze przyglądają się również schorzeniom układu pokarmowego i ich wpływowi na pracę mózgu.

Niektóre czynniki występujące we wczesnym okresie życia mogą wpływać na skład mikrobioty jelitowej i znajdujących się w niej mikroorganizmów. Obejmuje to:

  • Sposób porodu podczas porodu

  • Infekcje

  • Genetyka gospodarza

  • Stosowanie antybiotyków

  • Odżywianie

  • Stresory środowiskowe

Z wiekiem zmniejsza się różnorodność mikrobów w jelitach. Wysoki poziom stresu w dowolnym momencie życia również zmienia różnorodność mikrobów w jelitach.

Wpływ stanu zdrowia jelit

Związek między jelitami a mózgiem jest przyczyną odczuwania takich emocji, jak reakcja „walcz lub uciekaj” czy zdenerwowanie przed prezentacją. Wiele osób boryka się z innymi dolegliwościami, które wpływają na ich zdrowie fizyczne i jelitowe. Stany lękowe lub depresja mogą powodować zaburzenia jelitowe, powodując problemy z żołądkiem lub jelitami. Ze względu na związek między jelitami a mózgiem, może być również odwrotnie – zdrowie jelit wpływa na zdrowie psychiczne i fizyczne.

ENS może wpływać na emocje. Z kolei emocje mogą mieć wpływ na pewne stany, takie jak:

  • Zespół jelita drażliwego (IBS)

  • Zaparcia

  • Wzdęcia

  • Ból

  • Biegunka

  • Bóle brzucha

Przez długi czas lekarze uważali, że niepokój i stres są główną przyczyną tych problemów żołądkowo-jelitowych, ale obecnie uważa się, że jest wręcz przeciwnie. Zły stan zdrowia jelit może wysyłać sygnały do centralnego układu nerwowego i wpływać na nastrój.

Niektóre osoby doświadczające problemów żołądkowo-jelitowych mogą nie mieć innych objawów fizycznych. Przyczyną może być efekt uboczny ich zdrowia psychicznego, dlatego próby poprawy stanu zdrowia jelit mogą być trudne, ponieważ stres i niepokój odbijają się na człowieku zarówno psychicznie, jak i fizycznie.

Co należy wiedzieć o zaburzeniach funkcji zwieracza Oddiego?

0

Zaburzenia czynności zwieracza Oddiego występują wtedy, gdy zastawka zwieracza nie otwiera się normalnie, co powoduje silny ból brzucha.

Jeśli zwieracz nie otwiera się we właściwym czasie, może to prowadzić do zalegania soków trawiennych (żółci i soku trzustkowego), co skutkuje silnym bólem brzucha.

Istnieją dwa główne rodzaje dysfunkcji zwieracza Oddiego:

  • Dyskineza (dysfunkcja) dróg żółciowych. W tej sytuacji dochodzi do zalegania soków trawiennych w przewodach żółciowych wątroby.

  • Zapalenie trzustki. W tym schorzeniu dochodzi do zalegania soków trawiennych w trzustce, co powoduje jej zapalenie.

Łagodne przypadki zaburzeń czynności zwieracza Oddiego można leczyć za pomocą leków, ale ciężkie przypadki wymagają zabiegu chirurgicznego, zwanego sfinkterotomią.

Co powoduje zaburzenia funkcji zwieracza Oddiego?

Dysfunkcja zwieracza Oddiego może być spowodowana blizną, skurczem, zwężeniem lub zwiotczeniem zastawki.

W takiej sytuacji żółć i sok trzustkowy nie mogą przepływać do przodu. Powoduje to gromadzenie się soków trawiennych, co wywołuje silny ból brzucha.

Jakie są objawy zaburzeń funkcji zwieracza Oddiego?

Objawy dysfunkcji zwieracza Oddiego mogą być łagodne lub ciężkie. Mogą też ustępować i pojawiać się nagle.

Do typowych objawów zaburzeń czynności zwieracza Oddiego należą:

  • Ból brzucha (może być silny lub łagodny)

  • Biegunka

  • Nudności

  • Wymioty

  • Dreszcze

  • Gorączka

Jeśli jesteś kobietą w średnim wieku bez pęcherzyka żółciowego, zgłoś się do lekarza natychmiast po wystąpieniu któregokolwiek z tych objawów.

Powinnaś również wiedzieć o trzech kategoriach zaburzeń czynności zwieracza Oddiego:

  • W kategoriach I i II lekarze wykonują szereg badań lub badań ultrasonograficznych, aby znaleźć wyraźne dowody dysfunkcji. Należą do nich nieprawidłowe wyniki badań krwi lub poszerzone (poszerzone) drogi żółciowe w raporcie ultrasonograficznym.

  • Kategoria III nie wykazuje żadnych nieprawidłowości w wynikach badań lub wynikach badań laboratoryjnych. Jedynym dowodem jest ból brzucha. Ta kategoria jest znacznie trudniejsza do zdiagnozowania. Niektóre badania wskazują również, że objaw ten może być spowodowany innymi problemami zdrowotnymi. Nie reaguje on również na leczenie zwieracza Oddiego.

Jakie są czynniki ryzyka wystąpienia zaburzeń funkcji zwieracza Oddiego?

Zaburzenia czynności zwieracza Oddiego obserwuje się głównie u kobiet w wieku od 30 do 50 lat. Większe ryzyko rozwoju tego schorzenia występuje również u osób, którym usunięto pęcherzyk żółciowy podczas operacji.

Jak rozpoznaje się dysfunkcję zwieracza Oddiego?

Lekarz rozpoczyna badanie od sprawdzenia, czy ból brzucha nie jest spowodowany jakimiś innymi dolegliwościami. Badanie to pomaga mu również w identyfikacji poważnych problemów zdrowotnych, z którymi pacjent może mieć do czynienia. Potencjalne problemy obejmują raka trzustki, raka dróg żółciowych, chorobę wrzodową lub kamienie w drogach żółciowych.

W rzadkich przypadkach niektóre problemy z sercem, w tym dławica piersiowa lub niedokrwienie, mogą również powodować silny ból brzucha.

Następnie lekarz bada zwieracz Oddiego, aby upewnić się, że działa on prawidłowo. Procedura ta nosi nazwę manometrii zwieracza Oddiego (SOM).

Przed badaniem pacjent otrzyma leki uspokajające. Następnie lekarz wprowadzi małą plastikową rurkę w pobliże zwieracza Oddiego, albo do przewodu trzustkowego, albo do przewodu żółciowego. Dzięki temu można zobaczyć, jak dobrze zastawka kurczy się i rozszerza.

Jakie jest leczenie zaburzeń czynności zwieracza Oddiego?

Jeśli należysz do kategorii III zaburzeń czynności zwieracza Oddiego, możesz nie odczuwać silnego bólu. W takich przypadkach lekarze decydują się na leczenie farmakologiczne i przepisują pewne leki.

U większości osób poprawa następuje po zastosowaniu leków przeciwbólowych, które powstrzymują skurcze zwieracza Oddiego.

Jeśli Twój stan należy do kategorii I lub II, a ból jest dość silny, lekarz może zasugerować wykonanie zabiegu endoskopowego zwanego endoskopową cholangiopankreatografią wsteczną (ECPW).

Podczas ECPW chirurg wprowadza endoskop przez usta do dwunastnicy. Jest to miejsce, z którego odpływają przewody żółciowe i trzustkowe. Następnie lekarze wstrzykują barwnik do przewodów.

Niektórzy lekarze wykonują również sfinkterotomię wraz z ERCP. W przypadku sfinkterotomii lekarz wprowadza pacjenta w stan uspokojenia lub usypia go za pomocą znieczulenia. Po rozpoczęciu zabiegu wprowadzi cienki instrument do jelita cienkiego, aby przeciąć zwieracz Oddiego.

Chirurg upewni się także, że w pęcherzyku żółciowym (jeśli nie jest usuwany) i drogach żółciowych nie ma kamieni.

W większości przypadków sfinkterotomia usuwa znaczną część bólu. Po zabiegu pacjent odczuwa ulgę i może nie odczuwać innych objawów. Zabieg sfinkterotomii jest jednak wykonywany tylko wtedy, gdy wcześniejsze leczenie nie przyniosło rezultatu.

Zabieg ten wiąże się z dużym ryzykiem powikłań. Około 5% do 15% osób doświadcza powikłań, od łagodnego zapalenia trzustki po krwotok i perforację. W przypadku poważnych powikłań konieczna może być długotrwała opieka medyczna.

Wymioty krwią: Przyczyny i leczenie

0

Dowiedz się, co musisz wiedzieć o hematemesis, poznaj przyczyny, ryzyko i sposoby leczenia.

Co powoduje hematemezę?

Hematemesis jest objawem krwawienia w górnym odcinku przewodu pokarmowego. Dotyczy to pierwszej części jelita, żołądka lub przełyku. Przełyk to przewód, który łączy jamę ustną z żołądkiem.

Niektóre częste przyczyny hematemesis obejmują:

Wrzody żołądka. Znany jako wrzód trawienny, stan ten jest bolesnym, otwartym wrzodem w wyściółce żołądka. Wrzody te mogą również pojawić się w pierwszej części jelita; nazywa się je wrzodami dwunastnicy. Owrzodzenia te mogą uszkodzić tętnicę, powodując wymioty krwią.

Żylaki przełyku.?Żylaki przełyku to obrzęknięte naczynia w przewodzie prowadzącym z jamy ustnej do żołądka. Powstają one, gdy blizny lub skrzepy w wątrobie blokują normalny przepływ krwi. Krew przekierowuje się do tych mniejszych naczyń, które nie są przeznaczone do przenoszenia dużej ilości krwi. Jeśli staną się one zbyt obrzmiałe, mogą przeciekać krwią lub pęknąć i spowodować krwawienie zagrażające życiu.

Choroba refluksowa przełyku. Choroba ta, znana również jako GERD, występuje, gdy kwas żołądkowy dostaje się z powrotem do przełyku i powoduje stan zapalny. Ciężkie przypadki mogą podrażnić wyściółkę przełyku i spowodować krwawienie.

Rozdarcie Mallory’ego-Weissa. Jest to krwawiące rozdarcie wyściółki przełyku, które pojawia się po gwałtownym i długotrwałym kaszlu lub wymiotach. Jest ono często związane z intensywnym piciem alkoholu.

Mniej powszechne przyczyny wymiotów krwią

Istnieją również inne, mniej powszechne przyczyny krwiomoczu. Mogą one obejmować:

  • Narażenie na promieniowanie

  • Rak żołądka

  • Rak przełyku

  • Połknięcie trucizny

  • Gorączka krwotoczna, gdy choroba zakaźna powoduje ciężką chorobę i krwawienie wewnętrzne

  • Choroby krwi, takie jak anemia lub hemofilia

Jakie są objawy hematemii?

Głównym objawem hematemesis jest krew w wymiocinach. Krew i wymiociny mogą być:

  • Jasnoczerwona krew

  • Brązowa?

  • Czarny?

  • Jak fusy z kawy

W stolcu może znajdować się również krew, która wygląda jak lepka, czarna smoła.

W przypadku utraty dużej ilości krwi narządy nie otrzymują wystarczającej ilości tlenu i może dojść do wstrząsu. Jeśli wymiotujesz krwią i masz następujące objawy, zadzwoń pod numer 911:

  • Zawroty głowy?

  • Chłodna, lepka skóra

  • Blada skóra

  • Niebieskie usta lub paznokcie, jeśli masz jasną skórę

  • Szare usta lub paznokcie u osób o ciemnej karnacji

  • Szybkie i płytkie oddychanie

  • Słabość

  • Zmęczenie

  • Szybkie tętno

Jak rozpoznaje się hematemezę?

Jeśli wydaje Ci się, że wymiotujesz krwią, powinieneś natychmiast udać się do szpitala. Jeśli możesz, przynieś ze sobą małą próbkę krwi. Lekarz będzie potrzebował szczegółowych informacji na temat wyglądu wymiocin.

Zbada Cię i zapyta o Twoje samopoczucie. Może być konieczne wykonanie pewnych badań w celu potwierdzenia miejsca i przyczyny krwawienia. Mogą one obejmować:

  • Badania krwi w celu wykrycia zakażeń lub problemów z krzepliwością krwi

  • prześwietlenia rentgenowskie

  • Endoskopia, podczas której rurka z kamerą jest umieszczana w przełyku w celu uzyskania obrazu

  • Skan medycyny nuklearnej, w którym wykorzystuje się promieniowanie do uzyskania obrazów narządów

Ponieważ wymioty krwią stanowią nagły przypadek medyczny, w przypadku wystąpienia objawów wstrząsu i problemów z oddychaniem, lekarz w pierwszej kolejności zastosuje leczenie ratunkowe.

Jakie jest leczenie krwawienia?

Prawdziwa hematemeza jest stanem nagłym i nie może być leczona w domu. Lekarz będzie musiał znaleźć przyczynę krwawienia i zatrzymać je, a następnie leczyć wszelkie schorzenia leżące u jego podłoża. Jeśli utrata krwi jest niewielka, lekarz może podać leki i płyny.

W przypadku dużej utraty krwi może być konieczne:

  • Transfuzja krwi

  • Płyny podawane dożylnie

  • Tlen i wspomaganie oddychania

  • Leki podnoszące ciśnienie krwi

Po ustabilizowaniu stanu pacjenta lekarz zajmie się leczeniem przyczyny. Leczenie może obejmować leki zobojętniające kwas żołądkowy, antybiotyki, embolizację w celu zablokowania naczynia krwionośnego oraz inne zabiegi.

Czy niewielka ilość krwi w wymiocinach jest normalna?

Często zdarza się, że po umyciu lub nitkowaniu zębów w plwocinie znajduje się krew. Można również wymiotować połkniętą krwią po krwotoku z nosa, ale nie jest to hematemesis.

Czasami możesz też wypluć krwawy materiał z płuc. Zazwyczaj jest ona spieniona i jasnoczerwona i występuje po silnym kaszlu. Nazywa się to krwiopluciem i jest często mylone z wymiotowaniem krwią.

Jeśli z Twoich ust wydobywają się wymiociny z jasnoczerwoną krwią, a nie miałeś krwotoku z nosa, lub jeśli są one czarne lub wyglądają jak fusy z kawy, zgłoś się do lekarza. Jeśli wygląda jak fusy z kawy, oznacza to, że krew była tam przez kilka godzin.