Strona główna Blog Strona 2603

Zdjęcia Jak złagodzić ból brzucha spowodowany zewnątrzwydzielniczą niewydolnością trzustki?

0

Jak sobie radzić z bólem brzucha spowodowanym zewnątrzwydzielniczą niewydolnością trzustki? Te codzienne wskazówki mogą pomóc w złagodzeniu dolegliwości.

Porady, jak złagodzić ból brzucha spowodowany zewnątrzwydzielniczą niewydolnością trzustki

Medically Reviewed by Brunilda Nazario, MD on 11 października 2021 1 / 12

Dostosuj swoje leki

Ból brzucha może być oznaką, że leczenie nie przynosi oczekiwanych rezultatów. Lekarz może wypróbować różne dawki terapii (np. terapię zastępczą enzymami trzustkowymi lub PERT), aby sprawdzić, czy odrobina zmian może poprawić samopoczucie.

2 / 12

Mała przekąska

Jedzenie lekkich przekąsek co kilka godzin jest łatwiejsze dla żołądka niż siadanie do trzech dużych posiłków. Spróbuj spożywać sześć małych posiłków w ciągu dnia, aby dać brzuchowi odpocząć od ciężkiego trawienia.

3 / 12

Ćwiczenie

Nawet krótki spacer po okolicy może złagodzić stres, mdłości, depresję i ból. Jeśli do tej pory nie byłeś aktywny, zacznij od drobnych ćwiczeń – wybierz się na 5-10 minutowy spacer na świeżym powietrzu. Z czasem, gdy poczujesz się silniejszy, możesz zwiększyć tę aktywność.

4 / 12

Ćwicz relaksację

Ból sprawia, że jesteś spięty, a napięcie sprawia, że ból się utrzymuje. Techniki relaksacyjne, takie jak joga, ćwiczenia oddechowe i wizualizacja, mogą rozluźnić ciało i złagodzić ból.

5 / 12

Medytuj

Wyciszenie ciała i umysłu może pomóc Ci lepiej kontrolować ból przewlekły. Wybierz wygodne miejsce, odsuń od siebie wszelkie przeszkody i znajdź przynajmniej 15 minut każdego dnia, aby posiedzieć w ciszy.

6 / 12

Zrezygnuj z tłustych pokarmów

EPI sprawia, że organizm nie rozkłada tłuszczów tak, jak powinien. Dla dobra Twojego żołądka zachowaj prostotę. Wybieraj pokarmy zawierające zdrowe tłuszcze, takie jak orzechy, awokado, ryby i nasiona. Pomijaj mniej zdrowe produkty tłuszczowe, takie jak potrawy pełne masła lub smalcu, pełnotłuste mleko, czerwone mięso i sery.

7 / 12

Pij do syta

Łatwo jest się odwodnić, gdy masz EPI. W ciągu dnia noś przy sobie butelkę z wodą i często z niej pij. Posiadanie rekwizytu będzie przypominało o konieczności przyjmowania płynów.

8 / 12

Unikaj alkoholu

Piwo, wino i napoje alkoholowe utrudniają organizmowi wchłanianie tłuszczu. Z czasem mogą również uszkodzić trzustkę. Rezygnacja z alkoholu może usprawnić pracę żołądka.

9 / 12

Zapytaj o leki

Lekarz może zaproponować leki, które pomogą opanować dyskomfort w żołądku. Mogą to być leki dostępne bez recepty lub takie, które lekarz przepisze na receptę.

10 / 12

Przyjmowanie witamin

Zapytaj swojego lekarza, czy suplementy diety mogą pomóc na ból brzucha. Witaminy rozpuszczalne w tłuszczach, takie jak A, D, E i K, mogą przywrócić niektóre z potrzebnych składników odżywczych i złagodzić dolegliwości związane z kolejką.

11 / 12

Nie pal

Palenie nie tylko jest szkodliwe dla ogólnego stanu zdrowia, ale również nie jest dobre na ból brzucha spowodowany EPI. Znajdź odpowiednią dla siebie metodę i rzuć nałóg. Lekarz może pomóc Ci dowiedzieć się, od czego zacząć.

12 / 12

Zrób sobie masaż

Sesja z licencjonowanym masażystą może pomóc w odprężeniu całego ciała. Może poprawić krążenie i pomóc rozluźnić mięśnie, które zesztywniały z bólu.

Jak leczy się EPI

0

Aby leczyć zewnątrzwydzielniczą niewydolność trzustki, lekarz może zalecić stosowanie enzymów, suplementów i zmianę stylu życia.

Jak leczyć EPI

Przepuklina rozworu przełykowego: Objawy, przyczyny, diagnostyka i leczenie

0

W przepuklinie rozworu przełykowego żołądek wciska się do klatki piersiowej przez otwór w przeponie. Dowiedz się więcej o objawach, przyczynach, diagnostyce i leczeniu (w tym o domowych sposobach leczenia) przepukliny rozworu przełykowego.

Przepuklina rozworu przełykowego to sytuacja, w której żołądek wciska się do klatki piersiowej przez otwór w przeponie – mięśniu, który oddziela te dwa obszary. Otwór ten nazywany jest przepukliną rozworu przełykowego (hiatus), dlatego stan ten nazywany jest również przepukliną rozworu przełykowego.

Istnieją dwa główne typy przepuklin rozworu przełykowego: wślizgowa i okołoprzełykowa.

W normalnych warunkach przełyk (przewód pokarmowy) przechodzi przez rozwór i łączy się z żołądkiem. W przepuklinie wślizgowej żołądek i dolna część przełyku przesuwają się do klatki piersiowej przez przeponę. Ten typ przepukliny występuje u większości osób z przepukliną rozworu przełykowego.

Przepuklina okołoprzełykowa jest bardziej niebezpieczna. Przełyk i żołądek pozostają tam, gdzie powinny, ale część żołądka przeciska się przez otwór przełykowy, siadając obok przełyku. Żołądek może zostać ściśnięty i stracić dopływ krwi. Lekarz może nazwać to przepukliną uduszoną.

Objawy przepukliny rozworu przełykowego

Wiele osób cierpiących na przepuklinę rozworu przełykowego nie zauważa żadnych objawów. Inni mogą mieć:

  • Zgagę spowodowaną chorobą refluksową przełyku (GERD)

  • Ból w klatce piersiowej

  • Wzdęcia

  • Burczenie

  • Kłopoty z połykaniem

  • Zły smak w ustach

  • Rozdrażnienie żołądka i wymioty

  • Cofanie się pokarmu lub płynu z żołądka do ust

  • Duszność

Niezwłocznie skontaktuj się z lekarzem, jeśli masz przepuklinę rozworu przełykowego i:

  • Silny ból w klatce piersiowej lub brzuchu

  • Uporczywy rozstrój żołądka

  • Wymioty

  • Nie można zrobić kupy lub oddać gazów

Mogą to być oznaki przepukliny uduszonej lub niedrożności, które stanowią nagłe przypadki medyczne.

Przyczyny przepukliny rozworu przełykowego

Lekarze nie wiedzą, dlaczego najczęściej dochodzi do przepukliny rozworu przełykowego. Przyczyny mogą obejmować:

  • Urodzenie się z większym niż zwykle otworem w klatce piersiowej

  • Uszkodzenie tego obszaru

  • Zmiany zachodzące w przeponie wraz z wiekiem

  • Wzrost ciśnienia w jamie brzusznej, np. w wyniku ciąży, otyłości, kaszlu, podnoszenia ciężkich przedmiotów lub załatwiania się w toalecie

Czynniki ryzyka przepukliny rozworu przełykowego

Przepukliny rozworu przełykowego występują częściej u kobiet, osób z nadwagą i osób powyżej 50 roku życia.

Diagnostyka przepukliny rozworu przełykowego

Aby zdiagnozować przepuklinę rozworu przełykowego, lekarz może wykonać badania obejmujące:

  • Połykanie baru. Pijesz płyn, który jest widoczny na zdjęciu rentgenowskim, dzięki czemu lekarz może lepiej obejrzeć Twój przełyk i żołądek.

  • Endoskopia. Lekarz wprowadza do gardła długą, cienką rurkę zwaną endoskopem. Kamera umieszczona na jego końcu pokazuje wnętrze przełyku i żołądka.

  • Manometria przełyku (badanie ciśnienia). Innego rodzaju rurka wprowadzana jest do gardła w celu sprawdzenia ciśnienia w przełyku podczas połykania.

  • Test pH. Pomiar poziomu kwasu w przełyku.

W przypadku niedokrwistości lekarz może pobrać próbkę krwi, aby sprawdzić liczbę czerwonych krwinek.

Leczenie przepukliny rozworu przełykowego

Większość ludzi nie zauważa objawów przepukliny rozworu przełykowego i nie wymaga leczenia.

Jeśli masz kwaśny refluks, lekarz może zasugerować leki do leczenia tych objawów, w tym:

  • Leki zobojętniające kwas żołądkowy

  • Inhibitory pompy protonowej lub blokery receptorów H-2, aby żołądek nie wytwarzał tak dużo kwasu

  • Prokinetyki wzmacniają zwieracz przełyku – mięsień, który zapobiega cofaniu się kwasu żołądkowego do przełyku. Pomagają one również mięśniom przełyku w pracy i ułatwiają opróżnianie żołądka.

Jeśli masz przepuklinę rozworu przełykowego (gdy część żołądka przeciska się przez otwór przełykowy), lekarz może przeprowadzić operację, aby zapobiec uduszeniu żołądka. Operacja może być także konieczna, jeśli przepukliny wślizgowe krwawią lub stają się duże, uduszone lub w stanie zapalnym.

Podczas operacji lekarz wzmacnia przepuklinę rozworu przełykowego i przemieszcza żołądek. W wielu operacjach przepukliny rozworu przełykowego stosuje się metodę zwaną laparoskopią. Lekarz wykona kilka małych (5 do 10 milimetrów) nacięć w brzuchu. Przez te nacięcia wprowadza narzędzie zwane laparoskopem, które przesyła obraz na monitor, umożliwiając lekarzowi wgląd do wnętrza ciała pacjenta. Te małoinwazyjne zabiegi charakteryzują się mniejszymi nacięciami, mniejszym ryzykiem infekcji, mniejszym bólem i bliznami oraz szybszym powrotem do zdrowia niż tradycyjne operacje. Powrót do normalnej aktywności może nastąpić już po 2 tygodniach.

Przepuklina rozworu przełykowego Zmiany w stylu życia i domowe sposoby leczenia

Niektóre zmiany w codziennym życiu mogą pomóc w łagodzeniu objawów refluksu. Należą do nich:

  • Nie należy ćwiczyć ani kłaść się przez 3 lub 4 godziny po jedzeniu.

  • Unikaj kwaśnych pokarmów, takich jak sok pomarańczowy, sos pomidorowy i napoje gazowane.

  • Do 2-3 tygodni po zabiegu zaleca się dietę złożoną z puree i miękkich pokarmów.

  • Należy ograniczyć smażone i tłuste potrawy, alkohol, ocet, czekoladę i kofeinę.

  • Jedz mniejsze posiłki (cztery lub pięć małych posiłków dziennie) i jedz powoli.

  • Podnieś wezgłowie łóżka na wysokość około 6 cali.

  • Nie należy nosić ciasnych pasków ani ubrań uciskających brzuch.

  • Zrzuć zbędne kilogramy.

  • Nie pal. Palenie jest silnym czynnikiem wywołującym zgagę.

Objawy i diagnostyka hemoroidów: Jak rozpoznać, czy masz hemoroidy?

0

Zastanawiasz się, czy możesz mieć hemoroidy i czy powinieneś skontaktować się z lekarzem? Dowiedz się więcej o najczęstszych objawach hemoroidów i jak postawić diagnozę.

  • Odczuwać dyskomfort, swędzenie lub ból w okolicy odbytu

  • Zauważenie krwi na papierze toaletowym lub w muszli klozetowej podczas korzystania z toalety

  • Wilgotne, różowe zgrubienia wokół krawędzi lub na zewnątrz odbytu (mogą one również wyglądać na fioletowe lub niebieskie).

Kiedy należy skontaktować się z lekarzem

Nawet jeśli myślisz, że jest to spowodowane hemoroidami, powinieneś skontaktować się z lekarzem w przypadku jakiegokolwiek krwawienia z odbytu. Jest to również objaw polipów jelita grubego, zapalenia jelita grubego, choroby Leśniowskiego-Crohna, zapalenia uchyłków i raka jelita grubego. Szczeliny odbytu również mogą powodować ból i krwawienie. Dlatego warto upewnić się, że postawiono właściwą diagnozę i zastosowano odpowiednie leczenie.

Jeśli hemoroidy są bardzo bolesne lub nie ustępują po samodzielnych próbach leczenia, poinformuj o tym lekarza.

Diagnostyka i badania

Lekarz obejrzy twoją pupę. Może on włożyć do odbytu posmarowany rękawiczką palec lub instrument. Anoskop to wydrążona, oświetlona rurka służąca do oglądania kilku dolnych części odbytu. Proktoskop działa podobnie jak anoskop, ale umożliwia lekarzowi obejrzenie większej części odbytnicy.

Może być konieczne wykonanie innych badań w celu wykrycia wewnętrznych hemoroidów lub wykluczenia innych chorób, które mogą powodować krwawienie z odbytu.

Sigmoidoskopia ogląda dolną część okrężnicy, czyli esicę, natomiast kolonoskopia ogląda całą okrężnicę. W obu przypadkach wykorzystuje się oświetloną, giętką rurkę wprowadzaną do odbytnicy.

Zdjęcie rentgenowskie z użyciem baru może również pokazać zarys całego wnętrza okrężnicy. Najpierw pacjent otrzyma lewatywę barową, a następnie technik wykona zdjęcie rentgenowskie dolnego odcinka przewodu pokarmowego.

Zemsta Montezumy: biegunka podróżnych – objawy, leczenie i zapobieganie

0

Lekarz wyjaśnia, czym jest biegunka podróżnych i jak można jej uniknąć.

Obszary, w których istnieje największe ryzyko zachorowania na biegunkę podróżnych, to rozwijające się kraje Afryki, Bliskiego Wschodu, Ameryki Łacińskiej i Azji. Ryzyko zakażenia różni się w zależności od rodzaju kontaktu – od dość niskiego ryzyka związanego ze spożywaniem gorących, gotowanych potraw i piciem fabrycznie zamkniętych napojów do wyższego ryzyka związanego ze spożywaniem surowych warzyw i owoców oraz piciem wody z kranu.

Najczęstszym winowajcą jest bakteria zwana E.coli.

Jakie są objawy biegunki podróżnych?

Do typowych objawów biegunki podróżnych należą:

  • Nagłe pojawienie się biegunki

  • Gorączka

  • Nudności i wymioty

  • Wzdęcia

  • Nagła potrzeba wypróżnienia się

  • złe samopoczucie (osłabienie lub dyskomfort)

  • Wybuchowe i bolesne gazy

  • Skurcze żołądka

  • Utrata apetytu

Biegunka podróżnych trwa zwykle od 3 do 7 dni i rzadko stanowi zagrożenie dla życia.

Jak leczyć biegunkę podróżnych?

Tak jak w przypadku wszystkich chorób, najlepiej skonsultować się z lekarzem, niż próbować leczyć biegunkę podróżnych na własną rękę. Jest to szczególnie ważne w przypadku kobiet w ciąży i dzieci.

Pepto-Bismol (2 uncje cztery razy dziennie lub dwie tabletki cztery razy dziennie) zmniejsza biegunkę i skraca czas trwania choroby. Lek ten wydaje się również skuteczny w zapobieganiu biegunce podróżnych, ale nie należy go przyjmować jednorazowo przez okres dłuższy niż trzy tygodnie.

Efekty uboczne stosowania leku Pepto-Bismol mogą obejmować przejściowe zaczernienie języka i stolca, sporadyczne nudności, zaparcia i rzadko dzwonienie w uszach. Nie należy przyjmować leku Pepto-Bismol, jeśli pacjent ma alergię na aspirynę, niewydolność nerek, podagrę lub jeśli przyjmuje leki przeciwzakrzepowe, probenecyd (Benemid, Probalan) lub metotreksat (Rheumatrex).

Najważniejsze leczenie? wymaga uzupełnienia płynów i soli utraconych w wyniku biegunki. Najlepiej jest to osiągnąć poprzez zastosowanie doustnego roztworu nawadniającego, takiego jak doustny roztwór soli nawadniających (ORS) Światowej Organizacji Zdrowia. Saszetki ORS są dostępne w sklepach i aptekach w prawie wszystkich krajach rozwijających się.

ORS przygotowuje się przez dodanie jednego opakowania do przegotowanej lub uzdatnionej wody. Należy dokładnie przestrzegać instrukcji podanych w opakowaniu, aby mieć pewność, że sole zostały dodane do odpowiedniej objętości wody. Roztwór ORS należy spożyć lub wyrzucić w ciągu 12 godzin, jeżeli jest przechowywany w temperaturze pokojowej, lub w ciągu 24 godzin, jeżeli jest przechowywany w lodówce.

Leki przeciwbiegunkowe, takie jak Lomotil lub Imodium, mogą zmniejszyć liczbę stolców biegunkowych, ale mogą również powodować komplikacje u osób z poważnymi zakażeniami. Leki te nie powinny być stosowane przez osoby z wysoką gorączką lub obecnością krwi w stolcu.

Antybiotyki, takie jak ciprofloksacyna (Cipro), norfloksacyna (Noroxin), rifamycyna (Aemcolo) i sulfametoksazol-trimetoprim (Bactrim, Septra), mogą skrócić czas trwania choroby. CDC nie zaleca stosowania większości antybiotyków w celu zapobiegania biegunce podróżnych, z wyjątkiem rifaksyminy (Xifaxan), ponieważ mogą one czasami powodować dodatkowe problemy. Azytromycyna (Zithromax) jest zwykle stosowana w leczeniu biegunki podróżnych. Zażywanie tych leków należy skonsultować z lekarzem.

Ważne jest, aby osoba zakażona skonsultowała się z lekarzem w sprawie leczenia biegunki u dzieci i niemowląt, ponieważ niektóre z wyżej wymienionych leków nie są zalecane dla dzieci. Największym zagrożeniem dla dzieci, zwłaszcza niemowląt, jest odwodnienie. Również w tym przypadku najlepszym sposobem leczenia odwodnienia jest podanie roztworu ORS.

Niemowlęta karmione piersią powinny kontynuować karmienie na żądanie. W przypadku niemowląt karmionych butelką należy stosować mieszanki pełnowartościowe bezlaktozowe lub o obniżonej zawartości laktozy. Należy pamiętać, aby mieszać preparat z przegotowaną i ostudzoną wodą. Starsze dzieci otrzymujące pokarmy półstałe lub stałe powinny nadal otrzymywać zwykłe pokarmy, jeżeli wystąpi u nich biegunka. Natychmiastowa pomoc lekarska jest konieczna, jeżeli u niemowlęcia z biegunką wystąpią objawy umiarkowanego lub ciężkiego odwodnienia (w tym suchość w ustach, oczach i na skórze), dezorientacja, zapadnięte oczy, gorączka, krwawa biegunka, uporczywe wymioty lub gorączka powyżej 102°F.

Kiedy należy zgłosić się do lekarza w związku z biegunką podróżnych?

Szukaj pomocy lekarskiej w przypadku biegunki podróżnych, jeśli:

  • Biegunka jest ciężka, krwawa lub nie ustępuje w ciągu kilku dni

  • Biegunce towarzyszy gorączka i dreszcze

  • Nie jesteś w stanie przyjmować płynów, aby zapobiec odwodnieniu

Jak mogę uchronić się przed biegunką podróżnych?

W rejonach o złych warunkach sanitarnych bezpieczne do picia mogą być tylko następujące napoje: przegotowana woda, gorące napoje (takie jak kawa lub herbata) przygotowane na bazie przegotowanej wody, napoje gazowane w puszkach lub butelkach, piwo i wino. Unikaj lodu, ponieważ mógł on zostać wyprodukowany ze skażonej wody.

Bezpieczniej jest pić z nieotwartej puszki lub butelki niż z pojemnika, o którym nie wiadomo, czy jest czysty i suchy. Woda znajdująca się na powierzchni puszki lub butelki po napoju również może być skażona. Dlatego część puszki lub butelki, która będzie dotykała ust, należy wytrzeć do czysta i wysuszyć. W miejscach, gdzie woda może być skażona, nie należy myć zębów wodą z kranu.

Jak mogę sprawić, by woda była bezpieczna do picia?

Gotowanie jest najbardziej niezawodną metodą uzdatniania wody do picia. Doprowadź wodę do energicznego wrzenia, a następnie pozostaw do ostygnięcia; nie dodawaj lodu. Na dużych wysokościach należy pozwolić wodzie gotować się przez kilka minut lub użyć chemicznych środków dezynfekcyjnych. Dezynfekcja chemiczna może być przeprowadzona za pomocą jodu lub chloru. Jod zwykle zapewnia większą skuteczność dezynfekcji.

Do dezynfekcji jodem należy użyć nalewki jodowej lub tabletek hydroperiodidu tetraglicyny, takich jak Globaline lub Potable-Aqua. Te środki dezynfekujące można znaleźć w sklepach sportowych i aptekach.

Przeczytaj instrukcje producenta i postępuj zgodnie z nimi. Jeśli woda jest mętna, przecedzić ją przez czystą szmatkę i dodać podwójną liczbę tabletek dezynfekujących. Jeśli woda jest bardzo zimna, podgrzej ją lub pozostaw na dłuższy czas, aby środek dezynfekujący mógł zadziałać. Dodanie szczypty soli lub przelanie wody z jednego pojemnika do drugiego poprawi jej smak.

Przenośne filtry do wody nie są zalecane ze względu na brak niezależnie zweryfikowanych wyników ich skuteczności.

W ostateczności, jeśli nie jest dostępne żadne źródło bezpiecznej wody pitnej, bezpieczniejsza od zimnej może być woda z kranu, która jest nieprzyjemnie gorąca w dotyku. Jednak wiele organizmów chorobotwórczych jest w stanie przetrwać temperaturę ciepłej wody w zagranicznych hotelach, dlatego zaleca się jej przegotowanie lub odpowiednią dezynfekcję.

Jakie środki ostrożności należy zachować przy jedzeniu?

Żywność należy wybierać z rozwagą. Do pokarmów, których należy unikać należą:

  • Sałatki

  • Niegotowane warzywa i owoce. Jeśli sam obierasz owoce, są one na ogół bezpieczne.

  • Niepasteryzowane mleko i produkty mleczne

  • Surowe mięso i skorupiaki

Żywność, która została ugotowana i jest jeszcze gorąca, jest zazwyczaj bezpieczna. W przypadku niektórych ryb nie ma gwarancji, że są bezpieczne, nawet po ugotowaniu, ze względu na obecność toksyn w ich mięsie. Tropikalne ryby rafowe, lucjan czerwony, amberjack, grouper i okoń morski mogą być toksyczne w nieprzewidywalnym czasie, jeśli zostały złowione na rafach tropikalnych, a nie w otwartym oceanie. Barakudy i ryby puffer są często toksyczne i generalnie nie powinny być spożywane. Należy unikać owoców morza pochodzących z wysp Indii Zachodnich oraz tropikalnych rejonów Pacyfiku i Oceanu Indyjskiego, ponieważ są one bardziej narażone na działanie toksyn.

Leczenie zapalenia uchyłków: Jak leczyć i czas powrotu do zdrowia

0

Od przyczyn do sposobów leczenia – poznaj fakty na temat zapalenia uchyłków i uchyłkowatości od ekspertów doktora.

Starzenie się i dziedziczność są głównymi czynnikami rozwoju uchyłkowatości i zapalenia uchyłków, ale dieta również odgrywa pewną rolę. Spożywanie diety ubogiej w błonnik i bogatej w produkty rafinowane może zwiększać ryzyko. W społeczeństwach zachodnich szacuje się, że 10% osób po 40. roku życia zapada na uchyłkowatość, a u osób po 60. roku życia odsetek ten wynosi co najmniej 50%. Zapalenie uchyłków występuje u około 10%-25% osób z uchyłkowatością.

Choć nie zostało to udowodnione, niektórzy badacze uważają, że częste zaparcia i częste parcie przy wypróżnianiu mogą powodować nacisk na ściany jelita, który osłabia je i prowadzi do rozwoju uchyłków. Inna szkoła myślenia zakłada, że przyczyną jest zbyt mała ilość błonnika w diecie. Brak błonnika prowadzi do zwiększonego napięcia ścian jelita w celu przemieszczenia stolca przez okrężnicę. Powoduje to wzrost lokalnego ciśnienia, które prowadzi do powstawania woreczków w słabych punktach ściany jelita grubego. Zwiększone ciśnienie wraz z niestrawionym pokarmem znajdującym się w tych woreczkach może powodować erozję ściany uchyłka, wywołując stan zapalny i ewentualne zakażenie bakteryjne, co może prowadzić do zapalenia uchyłków.

Jak rozpoznaje się uchyłkowatość i zapalenie uchyłków?

Jeśli uważasz, że cierpisz na uchyłkowatość lub zapalenie uchyłków, porozmawiaj z lekarzem. Lekarz może wykonać badania w celu zdiagnozowania tych schorzeń, w tym:

  • Seria obrazów kontrastowych z tomografii komputerowej lub zdjęć rentgenowskich, które są następnie przetwarzane i oglądane na komputerze w celu obejrzenia jelit oraz otaczających je tkanek i kości.

  • Kolonoskopia

    badanie, podczas którego za pomocą giętkiej, oświetlonej rurki ogląda się wnętrze jelita grubego

Jeśli pacjent ma ostry przypadek zapalenia uchyłków, kolonoskopia może spowodować uszkodzenie jelita. Zamiast tego lekarz może zalecić jedynie wykonanie tomografii komputerowej, która może pomóc w potwierdzeniu rozpoznania zapalenia uchyłków.

Jakie są metody leczenia uchyłkowatości i zapalenia uchyłków?

Po wytworzeniu uchyłków pozostają one na zawsze, chyba że zostaną usunięte chirurgicznie, co zazwyczaj nie jest wykonywane. Możesz zminimalizować ryzyko rozwoju infekcji poprzez modyfikację diety. Jeśli masz łagodny przypadek uchyłkowatości, lekarz może zalecić Ci stosowanie diety bogatej w błonnik, aby zapewnić regularne ruchy jelit i zmniejszyć prawdopodobieństwo wystąpienia zapalenia uchyłków.

W przypadku wystąpienia zapalenia uchyłków należy zgłosić się do lekarza, aby mieć pewność, że pacjent całkowicie wyzdrowieje i uniknąć ewentualnych powikłań zagrażających życiu. Zapalenie uchyłków leczy się za pomocą modyfikacji diety, antybiotyków i ewentualnie operacji.

W przypadku łagodnego zapalenia uchyłków stosuje się odpoczynek w łóżku, środki zmiękczające stolec, dietę płynną, antybiotyki zwalczające zakażenie i ewentualnie leki przeciwskurczowe.

Jeśli jednak doszło do perforacji lub rozwinięcia się poważniejszego zakażenia, prawdopodobnie zostaniesz hospitalizowany, aby móc otrzymać antybiotyki dożylnie (przez żyłę). Możesz być również karmiony dożylnie, aby dać okrężnicy czas na regenerację. Ponadto lekarz może chcieć zdrenować zakażone ropnie i dać jelitom odpocząć, wykonując tymczasową kolostomię. Kolostomia tworzy otwór (zwany stomią), przez który jelito będzie się opróżniać do worka przymocowanego z przodu brzucha. W zależności od pomyślnego przebiegu rekonwalescencji, procedura ta może zostać odwrócona podczas drugiej operacji.

Jeśli u pacjenta wystąpiło kilka ataków ostrego zapalenia uchyłków, lekarz może zalecić usunięcie chorego odcinka jelita, gdy nie występują już objawy. Operacja może być także konieczna, jeśli leczenie dożylne nie jest skuteczne w leczeniu ostrego ataku zapalenia uchyłków. Niezależnie od sposobu leczenia, szanse na całkowite wyleczenie są bardzo duże, jeśli pacjent otrzyma szybką pomoc lekarską.

Aby zapobiec zaparciom, należy pić co najmniej osiem 8 szklanek wody dziennie. Jeśli wystąpią zaparcia, śliwki lub sok śliwkowy mogą służyć jako naturalne środki przeczyszczające. Należy stosować dietę niskotłuszczową; tłuszcz spowalnia przesuwanie się pokarmu przez jelito.

W czasie ostrych ataków zapalenia uchyłków jelita grubego należy spożywać czyste płyny lub buliony, ponieważ uchyłki są w stanie zapalnym i wrażliwe.

W okresie remisji choroby pomocne może być włączenie do diety następujących produktów o dużej zawartości błonnika: gotowanych warzyw, gotowanych owoców i jabłek. Pomocne mogą być również probiotyki zawarte w jogurcie.

Pęknięta śledziona: objawy, przyczyny, operacja i powrót do zdrowia

0

Lekarz omawia przyczyny pęknięcia śledziony, objawy pękniętej śledziony oraz operacje naprawy lub usunięcia tego narządu, który pomaga organizmowi zwalczać obce bakterie.

Warstwa tkanki całkowicie pokrywa śledzionę w sposób przypominający kapsułę, z wyjątkiem miejsc, w których do narządu wchodzą żyły i tętnice. Tkanka ta, zwana torebką śledziony, pomaga chronić śledzionę przed bezpośrednim urazem.

Co to jest pęknięta śledziona?

Pęknięcie śledziony jest stanem nagłym, do którego dochodzi, gdy podobna do kapsułki powłoka śledziony pęka, wylewając krew do jamy brzusznej. W zależności od wielkości pęknięcia może dojść do dużego krwawienia wewnętrznego.

Lekarz może określać pękniętą śledzionę jako „pęknięcie śledziony”.

Co powoduje pęknięcie śledziony?

Śledziona może pęknąć w wyniku silnego bezpośredniego uderzenia lub tępego urazu w jamie brzusznej. Śledziona jest najczęstszym narządem, który ulega uszkodzeniu w wyniku tępych urazów jamy brzusznej. Dzieje się tak niezależnie od wieku.

Do częstych przyczyn urazów śledziony należą:

  • Wypadki samochodowe

  • Urazy podczas uprawiania sportów kontaktowych, takich jak piłka nożna i hokej

  • Wypadki rowerowe, np. wpadnięcie na kierownicę roweru

  • Przemoc domowa

Niektóre choroby i schorzenia mogą również prowadzić do pęknięcia śledziony. W takich przypadkach śledziona staje się obrzęknięta, a jej otoczka przypominająca kapsułkę staje się cienka. Sprawia to, że narząd ten jest szczególnie delikatny i bardziej narażony na pęknięcie w przypadku bezpośredniego uderzenia w brzuch.

Choroby, które zwiększają ryzyko pęknięcia śledziony, to między innymi:

  • Mononukleoza zakaźna. W niektórych przypadkach pęknięta śledziona jest pierwszym objawem choroby.

  • Choroby krwi (hematologiczne), takie jak niedokrwistość hemolityczna i niektóre rodzaje chłoniaków

  • Malaria

Objawy pękniętej śledziony

Pęknięta śledziona powoduje ból brzucha, zwykle silny, ale nie zawsze. Nasilenie, a nawet umiejscowienie bólu zależy od stopnia pęknięcia śledziony i ilości krwi, która z niej wycieka. Ból może być odczuwany w następujących miejscach:

  • Lewa strona brzucha pod klatką żebrową

  • Lewy bark, ponieważ nerwy lewego barku i lewej strony przepony pochodzą z tego samego miejsca i pęknięcie może podrażnić te nerwy

Krwotok wewnętrzny spowodowany pęknięciem śledziony może spowodować spadek ciśnienia krwi. Może to powodować:

  • Niewyraźne widzenie

  • Dezorientacja

  • Światłowstręt

  • Omdlenia

  • Objawy wstrząsu, w tym niepokój, lęk, mdłości i bladość skóry

Jak rozpoznaje się pękniętą śledzionę?

Lekarz przeprowadzi badanie fizykalne, zapyta o historię choroby pacjenta i obejrzy jego brzuch. Brzuch może być twardy i wyglądać na spuchnięty (rozdęty), ponieważ wypełnił się krwią. Jeśli doszło do utraty dużej ilości krwi ze śledziony, pacjent może mieć niskie ciśnienie krwi i szybkie tętno. Nagłe obniżenie ciśnienia krwi u osoby, u której podejrzewa się uszkodzenie śledziony, zwłaszcza u osoby młodej, jest oznaką, że stan jest szczególnie ciężki i konieczna jest operacja w trybie nagłym.

Jak rozpoznaje się pękniętą śledzionę?

Do zdiagnozowania pękniętej śledziony potrzebne są badania obrazowe. Jedną z najczęściej stosowanych metod jest tomografia komputerowa (TK) jamy brzusznej. Podczas badania do żyły, zwykle w ramieniu, wstrzykiwana jest specjalna substancja zwana kontrastem. Kontrast pomaga lekarzowi określić wielkość krwawienia ze śledziony. Aktywne krwawienie ze śledziony może nie być widoczne na tomografii komputerowej bez kontrastu.

Jednak tomografia komputerowa jamy brzusznej może być wykonana tylko wtedy, gdy pozwala na to czas. Wykonanie tomografii komputerowej z kontrastem może trochę potrwać, a niektóre osoby z pęknięciem śledziony zmarły w oczekiwaniu na wykonanie badania. Z tego powodu nie zaleca się wykonywania tomografii komputerowej u osób z pęknięciem śledziony, u których występują niestabilne parametry życiowe lub niskie ciśnienie krwi spowodowane urazem (sugerujące wstrząs). W takich przypadkach należy wykonać szybkie badanie ultrasonograficzne, a w razie stwierdzenia krwawienia od razu przejść do operacji.

Inne osoby są uczulone na kontrast w tomografii komputerowej lub nie mogą go otrzymać, ponieważ ich nerki nie pracują prawidłowo.

W takich przypadkach do zdiagnozowania pęknięcia śledziony można wykorzystać inne badania. Należą do nich:

Zogniskowana technika sonograficzna jamy brzusznej (FAST).

Jest to metoda ultrasonograficzna służąca do sprawdzania obecności krwi w jamie brzusznej. Może być stosowana w diagnostyce pękniętej śledziony u niestabilnych pacjentów, ale badania wykazały, że w nagłych przypadkach lepsza jest tomografia komputerowa.

Diagnostyczne płukanie jamy otrzewnowej

. Jest to metoda pozwalająca szybko stwierdzić, czy w jamie brzusznej gromadzi się krew. Jest to szybka i niedroga metoda, którą można wykonać u pacjentów z pęknięciem śledziony, u których występuje niskie ciśnienie tętnicze.

MRI

jamy brzusznej.

Może to być opcja dla stabilnych pacjentów z niewydolnością nerek lub z silną alergią na substancję kontrastową stosowaną podczas tomografii komputerowej.

Jeśli stan pacjenta jest stabilny i nie wymaga on nagłej operacji, w rutynowych odstępach czasu można wykonywać badania laboratoryjne, takie jak pełna morfologia krwi (CBC) lub poziom hemoglobiny, w celu sprawdzenia, czy nie doszło do utraty krwi.

Jak leczy się pękniętą śledzionę?

W przeszłości leczenie uszkodzenia śledziony zawsze oznaczało usunięcie całego narządu, zwane splenektomią. Jednak obecnie lekarze twierdzą, że niektóre urazy śledziony mogą się same wyleczyć, zwłaszcza te, które nie są bardzo poważne. Osoby z uszkodzeniem śledziony, które nie wymagają operacji, nadal muszą być monitorowane w szpitalu i mogą potrzebować transfuzji krwi.

Natychmiastowa, nagła operacja usunięcia lub naprawy śledziony jest wykonywana w następujących przypadkach:

  • Jeśli lekarz uważa, że występuje masywne krwawienie wewnętrzne

  • Jeśli u osoby z podejrzeniem pęknięcia śledziony występuje niskie ciśnienie krwi lub niestabilne parametry życiowe

W przypadku operacji zwykle usuwa się całą śledzionę. Jednak w przypadku małych rozdarć chirurg może podjąć próbę uratowania śledziony. Polega to na naprawieniu rozdarcia i wywieraniu nacisku na śledzionę lub naczynia krwionośne do momentu, aż krew zakrzepnie i zatrzyma przeciek. Inna procedura, zwana embolizacją tętnic, może być bezpiecznym sposobem uratowania śledziony, ale tylko wtedy, gdy można ją wykonać natychmiast.

Czego należy się spodziewać po pęknięciu śledziony

Powrót do zdrowia zależy od ciężkości pęknięcia. Ogólnie rzecz biorąc, u osób z łagodniejszym pęknięciem śledziony (uraz I i II stopnia) rokowanie jest dobre. Im poważniejsze uszkodzenie śledziony, tym bardziej niepewny jest wynik leczenia. Ryzyko powikłań wydaje się być największe u osób powyżej 55 roku życia.

Zgony spowodowane pęknięciem śledziony są możliwe i nadal się zdarzają, nawet w najlepszych ośrodkach urazowych.

Można żyć bez śledziony. Jednak ponieważ śledziona odgrywa kluczową rolę w zwalczaniu niektórych bakterii, życie bez tego narządu zwiększa ryzyko wystąpienia zagrażających życiu infekcji. Każdy powinien otrzymać szczepionkę przeciwko pneumokokom, a niektórzy powinni otrzymać szczepionki przeciwko meningokokom i haemophilus influenzae typu b. Szczepionki te podaje się zwykle 14 dni przed elektywną splenektomią lub 14 dni po zabiegu.

Dzieci, którym usunięto śledzionę, mogą wymagać codziennego przyjmowania antybiotyków, aby zapobiec zachorowaniu. Dorośli zazwyczaj nie wymagają codziennego przyjmowania antybiotyków, chyba że zachorują lub istnieje prawdopodobieństwo, że mogą zachorować. Niezależnie od wieku, po usunięciu śledziony warto nosić bransoletkę alarmu medycznego.

Zakażenie bakterią H. pylori: Objawy, diagnostyka, leczenie, zapobieganie

0

Większość ludzi jest nosicielami H. pylori i nigdy nie choruje. U innych osób zakażenie tą bakterią powoduje bolesne wrzody i zwiększa ryzyko zachorowania na raka. Lekarz przedstawia przyczyny, objawy i sposoby leczenia zakażenia H. pylori.

Zakażenie H. pylori jest powszechne. Około dwóch trzecich ludności świata ma ją w swoim organizmie. U większości ludzi nie powoduje ono wrzodów ani żadnych innych objawów. Jeśli jednak wystąpią problemy, istnieją leki, które mogą zabić zarazki i pomóc w gojeniu się wrzodów.

Ponieważ coraz więcej ludzi na świecie ma dostęp do czystej wody i urządzeń sanitarnych, mniej osób niż kiedyś zaraża się tą bakterią. Dzięki dobrym nawykom zdrowotnym można uchronić siebie i swoje dzieci przed H. pylori.

Jak H. pylori wywołuje chorobę

Przez dziesiątki lat lekarze uważali, że wrzody powstają na skutek stresu, ostrych potraw, palenia papierosów lub innych nawyków związanych ze stylem życia. Jednak kiedy w 1982 roku naukowcy odkryli H. pylori, stwierdzili, że to właśnie te zarazki są przyczyną większości wrzodów żołądka.

Po wniknięciu do organizmu H. pylori atakuje wyściółkę żołądka, która zwykle chroni przed kwasem używanym przez organizm do trawienia pokarmu. Kiedy bakterie wyrządzą wystarczające szkody, kwas może przedostać się przez wyściółkę, co prowadzi do powstania wrzodów. Mogą one krwawić, powodować infekcje lub uniemożliwiać przepływ pokarmu przez przewód pokarmowy.

Bakterią H. pylori można zarazić się z żywności, wody lub przyborów kuchennych. Jest ona bardziej powszechna w krajach lub społecznościach, w których brakuje czystej wody lub sprawnych systemów kanalizacyjnych. Bakterią można się również zarazić poprzez kontakt ze śliną lub innymi płynami ustrojowymi zakażonych osób.

Wiele osób zaraża się H. pylori w dzieciństwie, ale dorośli również mogą się nią zarazić. Bakterie te żyją w organizmie przez wiele lat, zanim pojawią się objawy, ale większość osób, które je mają, nigdy nie zachoruje na wrzody. Lekarze nie są pewni, dlaczego tylko u niektórych osób po zakażeniu pojawiają się wrzody.

Objawy

Jeśli masz wrzód, możesz odczuwać tępy lub piekący ból w brzuchu. Może on pojawiać się i znikać, ale prawdopodobnie najbardziej odczuwalny jest wtedy, gdy żołądek jest pusty, np. między posiłkami lub w środku nocy. Ból może trwać kilka minut lub godzin. Możesz poczuć się lepiej po jedzeniu, piciu mleka lub zażyciu środka zobojętniającego.

Do innych objawów wrzodów należą:

  • Wzdęcia

  • Burczenie

  • Brak poczucia głodu

  • Nudności

  • Wymioty

  • Utrata wagi bez wyraźnej przyczyny

Wrzody mogą krwawić do żołądka lub jelit, co może być niebezpieczne dla zdrowia. Jeśli wystąpi którykolwiek z tych objawów, należy niezwłocznie zwrócić się o pomoc lekarską:

  • Stolec, który jest krwisty, ciemnoczerwony lub czarny

  • Problemy z oddychaniem

  • Zawroty głowy lub omdlenia

  • Uczucie ogromnego zmęczenia bez powodu

  • Blady kolor skóry

  • Wymiociny z domieszką krwi lub przypominające fusy z kawy

  • Silny, ostry ból brzucha

Nie jest to częste, ale zakażenie H. pylori może powodować raka żołądka. Na początku choroba ma niewiele objawów, takich jak zgaga. Z czasem można zauważyć:

  • ból lub obrzęk brzucha

  • Nudności

  • Brak poczucia głodu

  • Uczucie sytości po zjedzeniu niewielkiej ilości pokarmu

  • Wymioty

  • Utrata wagi bez powodu

Uzyskanie diagnozy

Jeśli nie masz objawów choroby wrzodowej, lekarz prawdopodobnie nie wykona badania na obecność H. pylori. Jeśli jednak masz je obecnie lub miałeś w przeszłości, najlepiej się przebadać. Leki takie jak niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) mogą również uszkadzać wyściółkę żołądka, dlatego ważne jest, aby dowiedzieć się, co jest przyczyną objawów, aby można było zastosować odpowiednie leczenie.

Na początek lekarz zapyta Cię o historię choroby, objawy i przyjmowane leki. Następnie przeprowadzi badanie fizykalne, w tym uciśnie brzuch, aby sprawdzić, czy nie jest on obrzęknięty, tkliwy lub bolesny. Może również wystąpić:

  • Badania krwi i kału,

    które mogą pomóc w wykryciu infekcji

  • Test oddechowy z mocznikiem.

    Należy wypić specjalny płyn, który zawiera substancję zwaną mocznikiem. Następnie będziesz oddychać do worka, który lekarz wyśle do laboratorium w celu przeprowadzenia badania. Jeśli masz H. pylori, bakteria ta zamienia mocznik w organizmie na dwutlenek węgla, a badania laboratoryjne wykażą, że w Twoim oddechu występuje wyższe niż normalnie stężenie tego gazu.

Aby dokładniej przyjrzeć się wrzodom, lekarz może zastosować:

  • Endoskopia górnego odcinka przewodu pokarmowego.

    W szpitalu lekarz użyje rurki z małą kamerą, zwanej endoskopem, aby zajrzeć do gardła, żołądka i górnej części jelita cienkiego. Procedura ta może być również wykorzystana do pobrania próbki, która zostanie zbadana na obecność bakterii. Podczas zabiegu możesz być śpiący lub przytomny, ale otrzymasz leki, które zapewnią Ci większy komfort.

  • Badania górnego odcinka przewodu pokarmowego

    . W szpitalu pacjent wypije płyn zawierający substancję zwaną barium, a lekarz wykona zdjęcie rentgenowskie. Płyn powleka gardło i żołądek, dzięki czemu są one wyraźnie widoczne na zdjęciu.

  • Tomografia komputerowa (CT).

    Jest to silne promieniowanie rentgenowskie, które wykonuje szczegółowe zdjęcia wnętrza ciała.

Jeśli jesteś nosicielem H. pylori, lekarz może również przeprowadzić badania w kierunku raka żołądka. Obejmuje to:

  • Badanie lekarskie

  • Badania krwi w celu sprawdzenia, czy nie masz niedokrwistości, kiedy organizm nie posiada wystarczającej ilości czerwonych krwinek. Może się to zdarzyć, jeśli masz guz, który krwawi.

  • Test na obecność krwi utajonej w kale, który sprawdza, czy w stolcu nie ma krwi, która nie jest widoczna gołym okiem

  • Endoskopia

  • Biopsja – lekarz pobiera mały fragment tkanki z żołądka w celu wykrycia oznak raka. Lekarz może to zrobić podczas endoskopii.

  • Badania, które szczegółowo obrazują wnętrze ciała, takie jak tomografia komputerowa (TK) lub rezonans magnetyczny (MRI)

Leczenie H. pylori

Jeśli masz wrzody spowodowane przez H. pylori, konieczne będzie leczenie, które zabije zarazki, wyleczy wyściółkę żołądka i zapobiegnie nawrotom wrzodów. Poprawa stanu zdrowia trwa zwykle od 1 do 2 tygodni leczenia.

Lekarz prawdopodobnie zaleci Ci przyjmowanie kilku różnych rodzajów leków. Dostępne są następujące opcje:

  • Antybiotyki, które zabijają bakterie w organizmie, takie jak amoksycylina, klarytromycyna (Biaxin), metronidazol (Flagyl), tetracyklina (Sumycin) lub tinidazol (Tindamax). Najprawdopodobniej będziesz przyjmować co najmniej dwa leki z tej grupy.

  • Leki, które zmniejszają ilość kwasu w żołądku poprzez blokowanie małych pomp, które go wytwarzają. Należą do nich: dekslansoprazol (Dexilant), esomeprazol (Nexium), lanzoprazol (Prevacid), omeprazol (Prilosec), pantoprazol (Protonix) lub rabeprazol (Aciphex).

  • Podsalicylan bizmutu, który może również pomóc w zwalczaniu H. pylori wraz z antybiotykami.

  • Leki blokujące substancję chemiczną histaminę, która pobudza żołądek do wytwarzania większej ilości kwasu. Są to: cymetydyna (Tagamet), famotydyna (Pepcid, Zantac 360) i nizatydyna (Axid).

Leczenie może oznaczać, że przez kilka tygodni będziesz przyjmować 14 lub więcej tabletek dziennie, co wydaje się dużą ilością leku. Jednak bardzo ważne jest, aby przyjmować wszystko, co przepisze lekarz i postępować zgodnie z jego zaleceniami. Jeśli nie będziesz przyjmować antybiotyków we właściwy sposób, bakterie w twoim organizmie mogą się na nie uodpornić, co utrudni leczenie infekcji. Jeśli leki przeszkadzają pacjentowi, należy porozmawiać z lekarzem o możliwościach leczenia i sposobach radzenia sobie z efektami ubocznymi.

Około 1-2 tygodni po zakończeniu leczenia lekarz może ponownie zbadać oddech lub stolec, aby upewnić się, że infekcja ustąpiła.

Profilaktyka

Możesz uchronić się przed zakażeniem H. pylori stosując te same środki, które stosujesz, aby uchronić się przed innymi zarazkami:

  • Myj ręce po skorzystaniu z łazienki i przed przygotowaniem lub spożyciem posiłków. Naucz swoje dzieci, aby robiły to samo.

  • Unikaj jedzenia i wody, które nie są czyste.

  • Nie jedz niczego, co nie zostało dokładnie ugotowane.

  • Unikaj jedzenia podawanego przez osoby, które nie umyły rąk.

Stres i pikantne potrawy nie są wprawdzie przyczyną powstawania wrzodów, ale mogą uniemożliwić ich szybkie gojenie lub nasilić ból. Porozmawiaj z lekarzem o sposobach radzenia sobie ze stresem, poprawieniu diety, a jeśli palisz papierosy – o tym, jak możesz uzyskać pomoc w rzuceniu palenia.

Czego mogę się spodziewać po zakażeniu H. pylori?

Większość wrzodów wywołanych przez H. pylori goi się po kilku tygodniach leczenia. W przypadku wystąpienia wrzodu należy unikać przyjmowania leków przeciwbólowych z grupy NLPZ, ponieważ mogą one uszkodzić wyściółkę żołądka. Jeśli potrzebujesz leków przeciwbólowych, poproś lekarza o zalecenie ich stosowania.

Gdzie mogę znaleźć informacje lub wsparcie?

Informacje na temat zakażenia H. pylori i wrzodów można znaleźć w American College of Gastroenterology. Informacje na temat raka żołądka, a także informacje o internetowych i lokalnych grupach wsparcia można znaleźć na stronie American Cancer Society.

Zapalenie otrzewnej: Objawy, leczenie, rodzaje i przyczyny

0

Lekarz wyjaśnia zapalenie otrzewnej – potencjalnie śmiertelne zapalenie wyściółki jamy brzusznej – w tym jego przyczyny, objawy i leczenie.

Nieleczone zapalenie otrzewnej może szybko rozprzestrzenić się do krwi (sepsa) i innych narządów, prowadząc do niewydolności wielu narządów i śmierci. Jeśli więc wystąpi którykolwiek z objawów zapalenia otrzewnej – z których najczęstszym jest silny ból brzucha – konieczne jest szybkie zgłoszenie się do lekarza i podjęcie leczenia, które może zapobiec potencjalnie śmiertelnym powikłaniom.

Objawy zapalenia otrzewnej

Pierwszymi objawami zapalenia otrzewnej są zwykle słaby apetyt i nudności oraz tępy ból brzucha, który szybko przechodzi w uporczywy, silny ból brzucha, nasilający się przy każdym ruchu.

Inne oznaki i objawy związane z zapaleniem otrzewnej mogą obejmować:

  • Tkliwość lub rozdęcie brzucha

  • Dreszcze

  • Gorączka

  • Płyn w jamie brzusznej

  • Brak oddawania moczu lub oddawanie znacznie mniejszej ilości moczu niż zwykle

  • Trudności w oddawaniu gazów lub wypróżnianiu się

  • Wymioty

Przyczyny zapalenia otrzewnej

Dwa główne rodzaje zapalenia otrzewnej to pierwotne samoistne zapalenie otrzewnej, czyli zakażenie, które rozwija się w otrzewnej, oraz wtórne zapalenie otrzewnej, które zwykle powstaje, gdy uraz lub zakażenie w jamie brzusznej spowoduje przedostanie się drobnoustrojów zakaźnych do otrzewnej. Oba typy zapalenia otrzewnej stanowią zagrożenie dla życia. Śmiertelność z powodu zapalenia otrzewnej zależy od wielu czynników, ale może sięgać nawet 40% u osób, które mają również marskość wątroby. Aż 10% może umrzeć z powodu wtórnego zapalenia otrzewnej.

Do najczęstszych czynników ryzyka wystąpienia pierwotnego samoistnego zapalenia otrzewnej należą:

Choroby wątroby z

marskość wątroby

.

Choroba ta często powoduje gromadzenie się płynu w jamie brzusznej (wodobrzusze), który może ulec zakażeniu.

Niewydolność nerek wymagająca dializy otrzewnowej.

Ta technika, polegająca na wszczepieniu cewnika do otrzewnej, jest stosowana w celu usuwania produktów przemiany materii z krwi osób z niewydolnością nerek. Wiąże się ona z większym ryzykiem zapalenia otrzewnej z powodu przypadkowego zanieczyszczenia otrzewnej przez cewnik.

Do częstych przyczyn wtórnego zapalenia otrzewnej należą:

  • Pęknięty wyrostek robaczkowy, uchyłek lub wrzód żołądka

  • Choroby układu trawiennego, takie jak choroba Leśniowskiego-Crohna i zapalenie uchyłków

  • Zapalenie trzustki

  • Choroba zapalna miednicy

  • Perforacje jelit, żołądka, jelita, pęcherzyka żółciowego lub wyrostka robaczkowego

  • Chirurgia

  • Uraz jamy brzusznej, np. zranienie nożem lub postrzał

Do nieinfekcyjnych przyczyn zapalenia otrzewnej należą czynniki drażniące, takie jak żółć, krew lub substancje obce znajdujące się w jamie brzusznej, np. bar.

Diagnostyka zapalenia otrzewnej

W przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów zapalenia otrzewnej należy natychmiast skontaktować się z lekarzem. Zwrócenie się o szybką pomoc lekarską jest szczególnie ważne w przypadku pacjentów dializowanych otrzewnowo, u których występuje połączenie bólu brzucha i zmętnienia płynu otrzewnowego, co jest spowodowane nagromadzeniem białych krwinek zwalczających infekcje.

Ponieważ zapalenie otrzewnej może szybko doprowadzić do potencjalnie śmiertelnych powikłań, takich jak sepsa i wstrząs septyczny, które powodują ogromny spadek ciśnienia krwi, niewydolność narządów i śmierć, bardzo ważne jest szybkie postawienie diagnozy i podjęcie odpowiedniego leczenia.

Lekarz zapyta o objawy i historię choroby, a także przeprowadzi dokładne badanie fizykalne, w tym oceni napięcie i tkliwość w jamie brzusznej.

Badania diagnostyczne w kierunku zapalenia otrzewnej mogą obejmować:

  • Badania krwi i moczu

  • Badania obrazowe, takie jak prześwietlenia rentgenowskie i tomografia komputerowa (CT)

  • Chirurgia zwiadowcza

Lekarz może również wykonać paracentezę – zabieg polegający na pobraniu płynu z jamy brzusznej przez cienką igłę i sprawdzeniu, czy nie doszło do zakażenia. Paracenteza jest przydatna w rozpoznawaniu pierwotnego samoistnego zapalenia otrzewnej i wtórnego zapalenia otrzewnej spowodowanego zapaleniem trzustki.

Leczenie zapalenia otrzewnej

Jeśli zdiagnozowano u Ciebie zapalenie otrzewnej, zostaniesz przyjęty do szpitala. Zazwyczaj natychmiast rozpocznie się podawanie dożylne antybiotyków lub leków przeciwgrzybiczych w celu leczenia zakażenia. Jeżeli w wyniku zakażenia dojdzie do niewydolności narządów spowodowanej sepsą, konieczne będzie zastosowanie dodatkowego leczenia wspomagającego. Leczenie takie może obejmować podawanie dożylne płynów, leków na podtrzymanie ciśnienia krwi oraz wspomaganie odżywiania.

Jeśli u pacjenta wystąpi zapalenie otrzewnej związane z dializą otrzewnową, może on otrzymać leki wstrzykiwane bezpośrednio do przestrzeni otrzewnowej, co według niektórych badań jest skuteczniejsze niż podawanie leków dożylnych.

W wielu przypadkach konieczna jest operacja w trybie nagłym, zwłaszcza jeśli zapalenie otrzewnej zostało wywołane przez takie schorzenia, jak zapalenie wyrostka robaczkowego, perforacja wrzodu żołądka lub zapalenie uchyłków. Zainfekowana tkanka, taka jak pęknięty wyrostek robaczkowy lub ropień, zostanie usunięta chirurgicznie. Usunięta zostanie także każda część tkanki otrzewnowej, która została poważnie uszkodzona przez infekcję.

Podczas pobytu w szpitalu pacjent będzie ściśle monitorowany pod kątem wystąpienia objawów sepsy i wstrząsu septycznego, które zazwyczaj wymagają natychmiastowego przeniesienia na oddział intensywnej terapii.

Zapobieganie zapaleniu otrzewnej

U wybranych osób z marskością wątroby i wodobrzuszem lekarz może przepisać antybiotyki, aby zapobiec zapaleniu otrzewnej.

Chociaż zapalenie otrzewnej może być powikłaniem dializy otrzewnowej, występuje znacznie rzadziej niż kiedyś ze względu na udoskonaloną technologię i techniki samoopieki, które są wpajane podczas szkolenia wstępnego.

Jeśli jesteś poddawany dializie otrzewnowej, możesz zmniejszyć ryzyko zapalenia otrzewnej, stosując się do poniższych wskazówek:

  • Przed dotknięciem cewnika należy dokładnie umyć ręce, w tym przestrzenie między palcami i pod paznokciami.

  • Podczas wymiany nosić maskę na usta/nos.

  • Przestrzegać prawidłowej techniki sterylnej wymiany.

  • Codziennie nakładać krem z antybiotykiem na miejsce wyjścia cewnika.

Niezwłocznie zgłaszaj pielęgniarce dializy otrzewnowej wszelkie możliwe przypadki zanieczyszczenia płynu dializacyjnego lub cewnika. W wielu przypadkach pojedyncza dawka antybiotyków może zapobiec przekształceniu się zanieczyszczenia w zakażenie.

Zdrowie dziecka: Zarazki i bakterie w szkole

0

Zimą szkoły zamieniają się w cieplarnie dla zarazków, narażając dzieci na atak wirusów. Oto jak pomóc dziecku poradzić sobie z przeziębieniem, grypą i grypą żołądkową w czasie roku szkolnego.

Zimą szkoły zamieniają się w cieplarnie dla paskudnych zarazków. Dla dzieci zamkniętych w środku może to oznaczać nawał wirusów – przeziębienia, grypy i nieżytów żołądka.

„W szkołach panuje duża wymiana zarazków” – mówi dr Laura A. Jana, pediatra i właścicielka Primrose School of Legacy, ośrodka opieki nad dziećmi i przedszkola w Omaha, Neb. „Można ograniczyć rozprzestrzenianie się wirusów poprzez prawidłowe mycie rąk, ale dzieci będą czasem chorować. To nieuniknione.”

Co należy zrobić, gdy dziecko wraca ze szkoły z gorączką i bladością? Oto kilka rad, jak pomóc dzieciom poczuć się lepiej w czasie zimowych zmagań ze szkolnymi zarazkami.

Dzieci i wirusy: Bakterie żołądkowe

Ze wszystkich paskudnych rzeczy, które dzieci mogą przynieść do domu, grypa żołądkowa jest jedną z najgorszych. Choć często nazywa się je „grypą żołądkową”, nie mają związku z prawdziwą grypą i są wywoływane przez inne wirusy.

Skorzystaj z poniższych wskazówek, jeśli Twoje dziecko jest osłabione przez wirus żołądkowy.

1. Pij dużo płynów

Jeśli dzieci mają wymioty i biegunkę, tracą płyny. Upewnij się, że piją, aby zapobiec odwodnieniu, mówi dr Joel Rosh, dyrektor ds. gastroenterologii dziecięcej i żywienia w Goryeb Childrens Hospital w Morristown, N.J. Odczekaj 30-60 minut po wymiotach i podaj im niewielką ilość płynu. Jeśli dziecko jest w stanie to wytrzymać, podaj mu trochę więcej. Ważne jest, aby pić powoli, ponieważ duża objętość płynu może wywołać wymioty. „Polecam mrożone cukierki Popsicles” – mówi Jana, która jest również współautorką książek Heading Home with Your Newborn i Food Fights . „Nie można ich jeść zbyt szybko, a to jest szczególnie ważne w przypadku małych dzieci, które mogą chcieć pić do woli”. Picie płynów łyżeczką to kolejny sposób na spowolnienie przyjmowania pokarmu. Co powinno pić Twoje chore dziecko? Zacznij od czystych płynów lub doustnych płynów nawadniających dla dzieci sprzedawanych w aptekach. Kwaśne napoje – takie jak sok pomarańczowy – nie są dobrym pomysłem, jeśli dziecko nadal wymiotuje. Ogólnie rzecz biorąc, większość płynów – nawet mleko – jest w porządku, o ile dzieci je tolerują. „Mleko ma złą sławę” – mówi Jana. „Rodzice myślą, że jest ciężkostrawne, gdy ich dzieci mają problemy z żołądkiem, ale to nieprawda. To także dobre źródło białka, tłuszczu i kalorii”.

2. Powoli wprowadzaj pokarmy do diety

Gdy dzieci nie wymiotują od sześciu godzin, zaproponuj im jedzenie. Jeśli nie są zainteresowane, nie zmuszaj ich do tego. Po prostu spróbuj ponownie później.

Zacznij od mdłych pokarmów, ale eksperci zalecają powrót do normalnej diety w ciągu 24 godzin, jeśli to możliwe. Porcje powinny być małe – często to objętość jedzenia powoduje rozstrój żołądka.

Tłuszcz w pożywieniu również może pomóc w biegunce. Tłuszcz dłużej się trawi, więc może spowolnić pracę układu pokarmowego dziecka. Jednak kontynuowanie diety beztłuszczowej przez wiele dni może przedłużyć biegunkę.

„Czasami widzę dzieci z biegunką po przebytym wirusie” – mówi Rosh. „Myślą, że jestem geniuszem, kiedy mówię im, żeby zjadły lody i wypiły trochę mleka, a one wracają do zdrowia”.

3. Ostrożnie stosuj leki dostępne bez recepty

Niektóre leki, których zadaniem jest uspokojenie żołądka i powstrzymanie biegunki, są zatwierdzone przez FDA dla dzieci. Leki dostępne bez recepty, takie jak Imodium i Kaopectate 1-D, zawierające loperamid, są zatwierdzone dla dzieci w wieku 6 lat i starszych. Zwykły Pepto-Bismol i Kaopectate, zawierające subsalicylan bizmutu, są zatwierdzone dla dzieci w wieku 12 lat i starszych. Pepto-Bismol i Kaopectate zawierają składniki podobne do aspiryny i nie powinny być stosowane u dzieci z ospą wietrzną lub objawami grypy ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu Reye’a, rzadkiej, ale poważnej choroby. Pepto-Bismol dla dzieci nie zawiera składników podobnych do aspiryny i może pomóc w uspokojeniu żołądka, ale nie zawiera leków hamujących biegunkę.

Warto skonsultować się z lekarzem przed zastosowaniem tych leków u dziecka w dowolnym wieku. Leki hamujące biegunkę mogą być niebezpieczne, jeśli dziecko ma infekcję bakteryjną w jelitach. Leki te mogą uniemożliwić organizmowi wypłukanie bakterii. Jeśli u dziecka wystąpią objawy zakażenia, takie jak gorączka lub krwawe stolce, nie należy stosować tych leków i należy skontaktować się z lekarzem.

Ponadto leki zawierające subsalicylan bizmutu, takie jak aspiryna, stwarzają niewielkie ryzyko wystąpienia zespołu Reye’a u dzieci. Jeśli Twoje dziecko lub nastolatek niedawno chorowało na grypę lub ospę wietrzną, unikaj tych leków.

Dzieci i wirusy: Przeziębienie i grypa

Odróżnienie przeziębienia od grypy nie zawsze jest łatwe, ale na ogół grypa jest bardziej dotkliwa. O ile przeziębienie może być dokuczliwe, o tyle grypa sprawi, że Twoje dzieci rozłożą się na kanapie. Oto pięć rzeczy, które należy wziąć pod uwagę.

  • Płyny.

    W przypadku przeziębienia i grypy odwodnienie jest mniejszym problemem niż w przypadku wirusa żołądkowego. Płyny są nadal ważne, ponieważ pomagają rozluźnić śluz i zapobiegają jego sklejaniu się. Szczególnie pomocne mogą być ciepłe płyny, takie jak zupa. Niektórzy rodzice sięgają po roztwory elektrolitów, gdy ich dzieci chorują na jakąkolwiek chorobę. Jana twierdzi, że nie jest to konieczne w przypadku przeziębienia i grypy. Wystarczy wszystko, co dziecko chce pić. Białko i tłuszcz zawarte w mleku sprawiają, że jest to dobry wybór – mimo powszechnego błędnego przekonania, że mleko powoduje zatory.

  • Żywność.

    „Rodzice naprawdę powinni usunąć jedzenie z listy zmartwień, gdy ich dzieci są przeziębione lub chore na grypę” – mówi Jana. Owszem, dziecko może nie jeść zbyt wiele przez kilka dni i stracić trochę na wadze. Ale waga ta wraca bardzo szybko po powrocie do zdrowia. Jak mówi Jana, wszystko, co dziecko chce zjeść, jest dopuszczalne.

  • Łagodzenie bólu i gorączki.

    Podawane dzieciom acetaminofen lub ibuprofen mogą pomóc w złagodzeniu dyskomfortu i obniżeniu gorączki. Jana twierdzi jednak, że rodzice powinni zwracać większą uwagę na samopoczucie dzieci niż na liczbę na termometrze. „Rodzice mają tendencję do nadmiernego leczenia gorączki” – mówi Jana. „Jeśli dzieci mają gorączkę, ale radośnie bawią się na podwórku, prawdopodobnie nie trzeba podawać im leków”.

  • Leki na przeziębienie i grypę.

    Nie należy stosować żadnych dostępnych bez recepty leków na kaszel, przeziębienie lub grypę u dzieci poniżej 4 roku życia. Nawet w przypadku starszych dzieci najlepiej najpierw skonsultować się z pediatrą. Leki te wiążą się z ryzykiem i nie ma wielu dowodów na to, że mogą pomóc. Nigdy nie podawaj aspiryny dzieciom, zwłaszcza tym, które chorują na grypę, chyba że wcześniej omówisz to z pediatrą.

  • Wilgotność.

    Suche powietrze może nasilać objawy przeziębienia i grypy. Aby zapewnić dzieciom większy komfort, w ich pokoju powinien być włączony nawilżacz powietrza. Jeśli dziecko to toleruje, pomocny może być także spray z solą fizjologiczną do nosa.

  • Dzieci i wirusy: Kiedy szukać pomocy

    W większości przypadków przeziębienie, grypa i grypa żołądkowa mijają samoistnie. Jednak niektóre objawy zdecydowanie wymagają konsultacji z pediatrą. Należą do nich:

    • Gorączka 100,4 stopnia lub wyższa u dziecka w wieku 2 miesięcy lub młodszego, 101 stopni lub wyższa u dziecka w wieku od 3 do 6 miesięcy oraz 103 stopnie lub wyższa u dziecka w wieku powyżej 6 miesięcy

    • Gorączka trwająca dłużej niż 24 godziny

    • Trudności w oddychaniu

    • Zmiany zachowania lub senność

    • Nie oddawanie moczu przez osiem lub więcej godzin

    • Brak łez podczas płaczu

    • Wymioty trwające dłużej niż osiem godzin

    • Krew w wymiocinach lub stolcu

    • Zielone wymiociny

    „Mocno wierzę w radar rodzicielski” – mówi Rosh. „Jeśli dzieci nie wydają Ci się w porządku, zabierz je do pediatry”.

    Dzieci i wirusy: Co jeszcze można zrobić?

    W tym momencie możesz się zastanowić: Musi być coś jeszcze, co mogę zrobić dla mojego biednego dziecka.

    „Nic tak nie ściska rodzica za serce, jak chore dziecko” – mówi Rosh. „Rodzice stają się zdesperowani, by zrobić coś, co sprawi, że będzie im lepiej”. Niestety, prawdopodobnie nic nie da się zrobić. Trzeba po prostu poczekać, aż organizm zwalczy wirusa.

    Choć nie da się sprawić, by choroba minęła szybciej, można wykorzystać ten czas na zbliżenie się do dzieci – mówi Rosh. Poczytaj książkę lub obejrzyjcie razem film. Bądź z nimi. W ich życiu pojawi się wiele wirusów. Ty pomagasz im nauczyć się, jak sobie z nimi radzić.

    Poza tym bądź cierpliwy. „Pociesz swoje dziecko” – mówi Rosh – „i poczekaj, aż ludzkie ciało zrobi to, co do niego należy”.