Strona główna Blog Strona 2604

Niewydolność zewnątrzwydzielnicza trzustki: Postawienie diagnozy

0

Niewydolność zewnątrzwydzielnicza trzustki (EPI) może być trudna do odróżnienia od innych chorób przewodu pokarmowego, ale lekarz może zastosować kilka testów, które mogą potwierdzić diagnozę.

Klasyczne objawy EPI – utrata wagi, tłuste i cuchnące stolce, które unoszą się na wodzie lub są trudne do wypłukania, skurcze żołądka i biegunka – przypominają objawy wielu innych chorób układu pokarmowego. Może się nawet zdarzyć, że obok EPI występuje jedna z tych chorób, na przykład Crohns lub celiakia. To sprawia, że lekarzom trudno jest dokładnie określić, która z chorób jest przyczyną problemów. Dodatkowo, nie każdy pacjent z EPI ma takie same klasyczne objawy. Inne znaki ostrzegawcze mogą być zbyt subtelne, aby je zauważyć.

Aby dowiedzieć się, co się dzieje, lekarz przeprowadzi testy sprawdzające, ile składników odżywczych organizm przyswaja z pożywienia. Poniżej znajduje się zestawienie badań, które mogą zostać użyte.

Badanie krwi. Lekarz pobierze próbkę krwi i wyśle ją do laboratorium w celu sprawdzenia, czy nie występuje niedokrwistość, czyli stan, w którym organizm nie ma wystarczającej liczby zdrowych czerwonych krwinek. W laboratorium zostanie również przeprowadzone badanie krwi na zawartość witaminy B12, żelaza i folianów. Jeśli poziom tych substancji jest zbyt niski, może to oznaczać, że EPI uniemożliwia organizmowi przyswajanie tych składników odżywczych.

Laboratorium może również zbadać poziom substancji chemicznej wytwarzanej przez trzustkę w celu ułatwienia trawienia, zwanej trypsynogenem. Zbyt wysoki poziom jest oznaką problemu.

Test elastazy w kale. Lekarzowi należy przekazać próbkę stolca o stałej konsystencji. W laboratorium zostanie ona zbadana na obecność enzymu wytwarzanego przez trzustkę, który pomaga organizmowi trawić białko, zwanego elastazą. Jeśli masz EPI, ilość tego enzymu może być mniejsza niż normalnie.

3-dniowe badanie kału. Przez około 3 dni należy pobierać próbki stolca do specjalnych pojemników i przekazać je lekarzowi. W laboratorium zostaną one zbadane pod kątem zawartości tłuszczu.

Tomografia komputerowa. Urządzenie to wygląda jak olbrzymi pączek. Wykonuje specjalne zdjęcia rentgenowskie, na których widać tkanki i naczynia krwionośne oraz kości. Pacjent leży na wyściełanym stole, który przesuwa się w górę, tak aby urządzenie znalazło się nad górną częścią brzucha. Lekarz może wykonać jeden zestaw zdjęć, a następnie poprosić Cię o wypicie pewnego rodzaju barwnika (nazywanego kontrastem), aby uzyskać lepszy obraz danego obszaru. Należy poinformować lekarza, jeśli w przeszłości wystąpiła u Ciebie zła reakcja na barwnik lub jeśli jesteś uczulony na skorupiaki, takie jak krewetki, kraby, homary, ostrygi, przegrzebki, małże lub małże. Podstawowe skanowanie trwa około 10-15 minut, ale jeśli potrzebujesz kontrastu, będziesz tam dłużej.

Endoskopowe badanie ultrasonograficzne. Lekarz może potrzebować dokładniejszego przyjrzenia się trzustce i innym narządom, aby sprawdzić, czy nie są uszkodzone lub objęte stanem zapalnym. W szpitalu lekarze wprowadzą cienką rurkę do Twoich ust, w dół przez żołądek i do pierwszej części jelita cienkiego. Na jej końcu znajduje się sonda ultrasonograficzna, która emituje fale dźwiękowe. Dzięki nim uzyskuje się obraz wnętrza ciała, który lekarze mogą obejrzeć na ekranie.

W trakcie badania możesz spać lub budzić się, ale otrzymasz leki, które poprawią Twój komfort. Badanie trwa zwykle od 20 do 45 minut i nie musisz pozostawać w szpitalu na noc. Podczas tego badania lekarz może także pobrać niewielki fragment tkanki do badania pod mikroskopem – jeśli będzie to konieczne.

MRI i MRCP. Urządzenie MRI wykorzystuje magnes do wykonania szczegółowych zdjęć wnętrza Pani/Pana organizmu. Położy się Pani na wyściełanym stole, który przesuwa się do momentu, gdy pod magnesem znajdzie się Pani górna część brzucha. W trakcie badania będzie Pani przytomna, ale jeśli odczuwa Pani niepokój w małych, ciasnych pomieszczeniach, lekarz może podać Pani lek ułatwiający odprężenie. Nie będzie Pan/Pani musiał/a pozostać na noc w szpitalu. MRCP to specjalny rodzaj MRI, który skupia się na Pana/Pani drogach żółciowych i przewodach trzustkowych. Badanie MRI trwa około 35 minut. Badanie MRCP trwa około 10 minut.

Co i jak jeść przy zewnątrzwydzielniczej niewydolności trzustki

0

Niewydolność zewnątrzwydzielnicza trzustki (EPI) oznacza, że musisz zwracać większą uwagę na swoją dietę. Jak zapewnić sobie dobre odżywianie i utrzymać dobre samopoczucie? Pomocnych może być kilka podstawowych wskazówek.

Jest jednak możliwe, aby jeść i czuć się dobrze, jeśli masz EPI. Należy współpracować z dietetykiem, aby dokładnie wiedzieć, jak zapewnić odpowiednie odżywianie w posiłkach i przekąskach bez pogarszania objawów. Należy też pamiętać o kilku podstawowych wskazówkach.

Jedz kilka mniejszych posiłków w ciągu dnia. W przypadku EPI może być trudno zmusić się do jedzenia, a tym bardziej do siadania do trzech dużych posiłków dziennie. Spróbuj jeść po trochu pięć lub sześć razy dziennie. Może to pomóc poczuć się bardziej komfortowo.

Stosuj dietę niskotłuszczową. Twój organizm szczególnie ciężko trawi tłuszcze, dlatego nie możesz ich spożywać zbyt wiele. Szczególnie ważne jest unikanie tłuszczów nasyconych i trans. Ogólnie rzecz biorąc, nie należy spożywać więcej niż 20 gramów tłuszczu dziennie lub więcej niż 10 gramów tłuszczu podczas jednego posiłku. Znajdź sposób na wyeliminowanie go z diety, np. jedząc grillowane lub pieczone potrawy zamiast smażonych, używając sprayu do gotowania zamiast oleju lub masła, wybierając niskotłuszczowy lub beztłuszczowy nabiał.

Wybieraj chude białka, takie jak piersi z kurczaka lub indyka, białka jaj lub tuńczyk w wodzie. W ten sposób dostarczysz organizmowi potrzebnego paliwa, a jednocześnie zachowasz niską zawartość tłuszczu w posiłkach.

Unikaj zbyt dużej ilości błonnika. Choć zwykle jest on częścią zdrowej diety, błonnik może uniemożliwić enzymom trzustkowym trawienie tłuszczu. Zapytaj swojego dietetyka o produkty, które zawierają go dużo, takie jak soczewica i fasola.

Uważaj na żywność przetworzoną. Pakowane przekąski, mrożone obiady itp. mogą zawierać w swoim składzie częściowo uwodorniony olej, który dodaje więcej niezdrowych tłuszczów. Przed zakupem sprawdzaj etykiety wartości odżywczych i listę składników.

Jedz wystarczająco dużo kalorii. Jeśli będziesz spożywać różnorodne pokarmy zawierające wiele składników odżywczych w odpowiednich ilościach, masz większe szanse na uzyskanie tego, czego potrzebuje twój organizm.

Przyjmuj suplementy witaminowe. Ponieważ nie możesz prawidłowo trawić tłuszczów, nie otrzymasz witamin, które organizm musi wchłaniać przez tłuszcz, zwanych witaminami rozpuszczalnymi w tłuszczach – A, D, E i K. Lekarz może przepisać Ci receptę na te witaminy.

Nie należy pić zbyt dużo alkoholu ani palić papierosów. Oba te czynniki mogą pogorszyć objawy. Zbyt duża ilość alkoholu jest również częstą przyczyną przewlekłego zapalenia trzustki, które z kolei jest główną przyczyną EPI. Najlepiej jest całkowicie unikać alkoholu, ponieważ może on powodować odwodnienie i zapalenie trzustki. Picie utrudnia także wchłanianie tłuszczu przez organizm. Jeśli potrzebujesz pomocy w zerwaniu z tymi nawykami, porozmawiaj z lekarzem. Istnieją programy, które mogą nieco ułatwić rzucenie palenia.

Ale pij dużo płynów. Dobrze jest mieć przy sobie butelkę wody, aby mieć pewność, że jest się nawodnionym. Inne płyny w diecie, takie jak rosół, soki owocowe i napoje bez kofeiny, również mogą pomóc.

Po każdym posiłku należy przyjmować preparat zastępujący enzymy trzustkowe. Suplement ten, będący głównym lekiem stosowanym w EPI, pomaga organizmowi w rozkładaniu pokarmu, dzięki czemu otrzymuje on wystarczającą ilość składników odżywczych.

Czasami konieczny jest odpoczynek. Jeśli Twoja trzustka ma problemy z funkcjonowaniem, lekarz może zalecić kilkudniową przerwę od jedzenia. Jeśli odczuwasz silny ból, lekarz może zalecić popijanie tylko klarownych płynów, takich jak rosół, sok jabłkowy lub żurawinowy. Nie należy jednak przerywać jedzenia bez porozumienia z lekarzem. Kiedy znów będziesz tolerować jedzenie, będziesz mógł wrócić do jedzenia.

Mukowiscydoza

Jeśli cierpisz na tę chorobę genetyczną i masz również EPI, musisz stosować dietę wysokotłuszczową i wysokokaloryczną, aby zapewnić prawidłowe funkcjonowanie organizmu. Może to oznaczać spożywanie od 20% do 50% więcej kalorii niż osoby, które nie chorują na mukowiscydozę. Należy stosować dobrze zbilansowaną dietę, która zawiera odpowiednią ilość soli, tłuszczu i białka. Należy współpracować z lekarzem lub dietetykiem w celu znalezienia planu posiłków, który będzie dla Ciebie najlepszy.

Każdy przypadek EPI jest inny, ale dzięki leczeniu, właściwej diecie i pomocy lekarza można uzyskać to, co jest potrzebne do utrzymania dobrego stanu zdrowia.

8 schorzeń związanych z zewnątrzwydzielniczą niewydolnością trzustki

0

Niewydolność zewnątrzwydzielnicza trzustki często występuje wraz z innymi schorzeniami. Dowiedz się, które z nich są ze sobą powiązane i co one oznaczają dla Twojego zdrowia.

Należy współpracować z lekarzem, aby upewnić się, że postawiono właściwą diagnozę i podjęto leczenie wszystkich problemów zdrowotnych.

Przewlekłe zapalenie trzustki. Jest to najczęstsza przyczyna EPI u dorosłych. Kiedy trzustka ulega zapaleniu i pozostaje w takim stanie przez lata, w końcu jej komórki przestają działać tak, jak powinny, w tym te, które mogą powodować EPI. Wiele czynników może prowadzić do przewlekłego zapalenia trzustki, w tym nadużywanie alkoholu, palenie tytoniu, problemy genetyczne i zaburzenia autoimmunologiczne. Lekarz będzie chciał rozpocząć leczenie, aby przywrócić prawidłowe trawienie, pomóc trzustce w jak najlepszym funkcjonowaniu i złagodzić ewentualne bóle brzucha.

Mukowiscydoza. Ta dziedziczna choroba jest drugą co do częstości przyczyną EPI. Komórki w płucach i układzie pokarmowym wytwarzają gęsty, lepki śluz, który powoduje zatory w niektórych narządach. W trzustce uniemożliwia on enzymom trawiennym przemieszczanie się do jelit, gdzie pomagają one rozkładać tłuszcze i inne składniki odżywcze. Prowadzi to do powstania EPI. Właściwe odżywianie jest ważne w leczeniu mukowiscydozy i EPI. Konieczna będzie współpraca z dietetykiem, aby upewnić się, że otrzymujesz to, czego potrzebujesz. Należy również przyjmować suplementy witaminowe i stosować terapię zastępczą enzymami trzustkowymi.

Celiakia. U osób cierpiących na tę chorobę genetyczną spożywanie glutenu (białka występującego w pszenicy, jęczmieniu i życie) powoduje uszkodzenie jelit. Trzustka pracuje normalnie, ale ze względu na stan zapalny i uszkodzenie jelit może nie wydzielać enzymów w taki sposób, w jaki powinna. Jeśli jednak pacjent przejdzie na dietę bezglutenową, EPI wynikające z celiakii zwykle ustępuje.

Guzy lub torbiele. Mogą one prowadzić do EPI poprzez blokowanie głównego przewodu trzustkowego, którym enzymy przedostawałyby się do jelit. Można poddać się operacji usunięcia guza lub torbieli, ale nie zawsze może ona wyleczyć EPI, ponieważ sama operacja może uszkodzić trzustkę. Dlatego należy porozmawiać z lekarzem o tym, czy operacja jest dobrym rozwiązaniem dla pacjenta. Jeśli guz jest nowotworowy, może to być najlepsze rozwiązanie.

Cukrzyca. EPI i cukrzyca mogą iść ze sobą w parze. Często uszkodzenia spowodowane przewlekłym zapaleniem trzustki, które powodują EPI, wpływają również na komórki trzustki wytwarzające insulinę, co prowadzi do cukrzycy. Jednak niektóre najnowsze badania sugerują, że EPI może samo w sobie powodować cukrzycę.

Zapalne choroby jelit (IBD). Nie wiadomo dlaczego, ale osoby cierpiące na wrzodziejące zapalenie jelita grubego lub chorobę Crohns’a wydają się być bardziej narażone na wystąpienie EPI.

Zespół krótkiego jelita. Podobnie jak EPI, ten rzadki stan powoduje biegunkę i uniemożliwia organizmowi wchłanianie potrzebnych składników odżywczych. Inne objawy mogą obejmować wzdęcia i gazy. W przeciwieństwie do EPI, nie jest on związany z trzustką. Zdarza się u dorosłych, którzy przeszli operację usunięcia części przewodu pokarmowego lub u dzieci, które urodziły się z wyjątkowo krótkim jelitem cienkim lub z brakiem części jelita. Leczenie obejmuje leki łagodzące objawy, poradnictwo żywieniowe, zabiegi chirurgiczne, a niekiedy przeszczep jelita.

Zespół Zollingera-Ellisona. Zaburzenie to występuje, gdy guzy rosną w trzustce lub w części jelita cienkiego. Guzy te powodują, że organizm wydziela dodatkowe ilości hormonu zwanego gastryną, który z kolei powoduje, że żołądek wydziela dodatkowe ilości kwasu. Podobnie jak EPI, może to prowadzić do biegunki. Jednak w przeciwieństwie do EPI, najczęstszym objawem jest piekący ból pomiędzy klatką piersiową a żołądkiem. W leczeniu stosuje się leki zmniejszające wydzielanie kwasu żołądkowego oraz operację usunięcia guza.

Niewydolność zewnątrzwydzielnicza trzustki: Co to jest i kto jest zagrożony

0

Choroba ta może wystąpić, gdy trzustka nie pracuje tak, jak powinna, pomagając organizmowi w trawieniu pokarmów.

Trzustka wytwarza enzymy, które rozkładają tłuszcze, białka i skrobię, aby organizm mógł je wykorzystać. Jeśli narząd ten nie spełnia swoich zadań, mogą wystąpić problemy trawienne i inne, takie jak:

  • Utrata apetytu

  • Biegunka

  • Utrata wagi

  • Luźne, blade, oleiste, cuchnące stolce

  • Ból brzucha

  • Gazy i wzdęcia

  • Ból kości

  • Skurcze mięśni

  • Opuchlizna podudzi

  • Bladość skóry, łatwe powstawanie siniaków lub wysypki

Bez leczenia EPI może powodować niedożywienie – nie będziesz otrzymywać wystarczającej ilości ważnych witamin i składników odżywczych z diety – i może prowadzić do innych poważnych schorzeń, takich jak przerzedzenie kości (osteoporoza) lub niedokrwistość.

Mogą wystąpić problemy z chodzeniem i utrzymaniem równowagi. Może również wystąpić osłabienie lub drętwienie rąk i stóp.

Kto jest narażony na ryzyko?

EPI pojawia się u osób z uszkodzoną trzustką lub chorobą, która uniemożliwia prawidłowe funkcjonowanie tego narządu. Możesz być w grupie ryzyka, jeśli:

  • operację żołądka, trzustki lub pęcherzyka żółciowego

  • Choroby, które wpływają na trzustkę, takie jak mukowiscydoza, zespół Shwachmana-Diamonda lub rak trzustki

  • Wrzody żołądka

  • Celiakia

Jeśli stosujesz dietę niskotłuszczową z powodu schorzenia związanego z trzustką, możesz mieć EPI, ale bez objawów.

Przewlekłe zapalenie trzustki

Jest to najczęstsza przyczyna EPI u dorosłych. Dochodzi do niego, gdy trzustka przez długi czas znajduje się w stanie zapalnym. Może to spowodować uszkodzenie tego narządu i jego enzymów. Przewlekłe zapalenie trzustki wywołuje nadużywanie alkoholu i palenie papierosów, ale niektóre jego rodzaje występują również rodzinnie.

Mukowiscydoza

W tej chorobie genetycznej organizm wytwarza gęsty, lepki śluz, który może zablokować trzustkę i uniemożliwić jej wydzielanie enzymów. Jeśli cierpisz na mukowiscydozę, lekarz może chcieć zbadać Cię pod kątem EPI. Szczególnie ważne jest zdiagnozowanie problemów z trzustką u dzieci, ponieważ potrzebują one odpowiedniej ilości składników odżywczych i witamin do prawidłowego rozwoju.

Następne kroki

Jeśli uważasz, że możesz mieć EPI, porozmawiaj z lekarzem. Może on wysłać Cię do lekarza zajmującego się leczeniem chorób żołądka, zwanego gastroenterologiem. Specjalista ten wykona badania i zaleci leczenie, które może pomóc.

Przewlekłe zaparcia: Fakty o przyczynach i leczeniu

0

Przewlekłe zaparcia to częsty problem, który często można złagodzić, stosując wieloaspektowe podejście do leczenia.

Zaparcia, najczęstsza dolegliwość układu pokarmowego w populacji amerykańskiej, może uprzykrzyć życie. Nie dość, że zaparcia powodują uczucie wzdęcia, ból głowy i rozdrażnienie, to jeszcze ich łagodzenie – zwłaszcza długotrwałe lub przewlekłe – jest czasochłonne i kosztowne. Każdego roku w Stanach Zjednoczonych przewlekłe zaparcia prowadzą do około 2,5 miliona wizyt u lekarza – a koszty leków wynoszą setki milionów dolarów.

Przewlekłe zaparcia: Co to jest?

Definicja przewlekłego zaparcia różni się w zależności od osoby. Dla niektórych osób przewlekłe zaparcia oznaczają rzadkie wypróżnienia przez wiele tygodni. Dla innych przewlekłe zaparcia oznaczają wysiłek lub trudności w oddawaniu stolca. Na przykład, wiele osób opisuje przewlekłe zaparcia jako uczucie, że musisz się wypróżnić, ale bez względu na to, jak długo siedzisz, po prostu to nie następuje. W przypadku przewlekłych zaparć mogą występować twarde lub uformowane stolce, małe stolce lub kombinacja rzadkich twardych, uformowanych lub małych stolców.

Ogólnie rzecz biorąc, definicją przewlekłego zaparcia jest częstotliwość oddawania stolca mniejsza niż trzy razy w tygodniu, trwająca przez kilka miesięcy. Eksperci uważają jednak, że wiele osób, które uważają, że cierpią na przewlekłe zaparcia, może w rzeczywistości nie doceniać częstotliwości swoich nawyków jelitowych, dlatego ta definicja może nie być dokładna.

Przewlekłe zaparcia: Co jest normalne? Co nie jest normalne?

Jeśli ty lub ktoś z twoich bliskich cierpi na przewlekłe zaparcia, wiele niepokoju i zmartwień może wynikać z braku wiedzy na temat tego problemu. Nie tylko obawy o to, co może być przyczyną problemu, ale także sam dyskomfort związany z przewlekłym zaparciem może być wyniszczający. Zaparcia mogą obniżyć wydajność w pracy, a nawet spowodować, że nie będziesz mógł uczestniczyć w zajęciach rekreacyjnych. Dlatego tak ważne jest, aby poznać fakty na temat przewlekłych zaparć i porozmawiać z lekarzem o swojej sytuacji.

Przyjrzyjmy się kilku mitom na temat przewlekłych zaparć, a następnie poznajmy prawdę:

Mit o przewlekłym zaparciu:

Jeśli nie wypróżniasz się raz dziennie, to jest to nienormalne.

Prawda:

Mniej niż 50% ludzi wypróżnia się raz dziennie.

Mit o przewlekłym zaparciu:

Za przewlekłe zaparcia uważa się mniej niż pięć lub sześć wypróżnień tygodniowo.

Prawda:

95% osób dorosłych wypróżnia się od trzech do 21 razy w tygodniu. Cały ten zakres – nawet tylko trzy wypróżnienia tygodniowo – jest normalny.

Mit przewlekłego zaparcia:

Gdy wypróżnienia są rzadkie, w jelitach gromadzą się toksyny.

Prawda:

Wbrew powszechnemu przekonaniu nie ma dowodów na to, że przy rzadkich wypróżnieniach gromadzą się „toksyny” lub że zaparcia prowadzą do chorób takich jak rak. Jeśli jednak po zastosowaniu błonnika, środków przeczyszczających lub mleka magnezowego nadal masz zaparcia, czas skonsultować się z lekarzem w celu dokonania oceny.

Mit o przewlekłym zaparciu:

Liczba wypróżnień zwiększa się wraz z wiekiem.

Prawda

: W rzeczywistości liczba wypróżnień zmniejsza się wraz z wiekiem.

Mit o przewlekłym zaparciu:

Przewlekłe zaparcia nie dotykają tak wielu osób.

Prawda:

Przewlekłe zaparcia to poważny problem, który dotyka od 15% do 20% populacji Stanów Zjednoczonych.

Mit na temat przewlekłych zaparć

: Jeśli dobrze się odżywiasz, ćwiczysz i pijesz dużo płynów, nigdy nie powinieneś cierpieć na przewlekłe zaparcia.

Prawda:

Czasami przyczyną przewlekłych zaparć są problemy psychologiczne. Na przykład nadużycia seksualne lub fizyczne w dzieciństwie lub utrata rodzica w wyniku rozwodu, separacji lub śmierci mogą przyczynić się do przewlekłego zaparcia u dorosłych. Zaparcia często współistnieją z depresją. Przyczyną przewlekłych zaparć mogą być także choroby podstawowe, takie jak niski poziom hormonów tarczycy.

Przewlekłe zaparcia: Co je wywołuje?

Po jedzeniu pokarm przemieszcza się przez przewód pokarmowy. Jelita pobierają wodę i składniki odżywcze z pożywienia. W normalnych warunkach proces ten trwa do momentu uformowania stolca. Wówczas skurcze ściskające jelita powodują wydalenie stolca z organizmu.

Ponieważ zaparcia często wiążą się z twardymi stolcami, jedna z teorii mówi, że ze stolca wchłaniana jest zbyt duża ilość wody, przez co staje się on suchy i twardy. Inna teoria głosi, że przewlekłe zaparcia mogą być spowodowane nieprawidłową reakcją hormonalną na spożytą wodę. Konieczne są dalsze badania, aby lepiej zrozumieć, jak dochodzi do zaparć i rozwikłać tajemniczy związek między jelitami, hormonami i mózgiem.

6 kluczy do złagodzenia przewlekłych zaparć

Zwalczanie przewlekłych zaparć wymaga wieloaspektowego podejścia do stylu życia:

1.

Bądź regularny

Każdego ranka idź do łazienki o tej samej porze. Niech to będzie twój poranny „nawyk”, ponieważ o tej porze aktywność motoryczna jelita grubego jest największa.

2.

Wsłuchaj się w swoje ciało

Nie ignoruj chęci wypróżnienia się. Perystaltyka jelit – ruchy, które wywołują wypróżnienie – pojawiają się i znikają. Jeśli zignorujesz tę potrzebę, możesz stracić okazję. Im dłużej stolec pozostaje w jelicie, tym bardziej staje się twardy, ponieważ wchłania więcej wody, i tym trudniej jest go wydalić. Chęć wypróżnienia się wzrasta również po posiłku, więc wykorzystuj sygnały wysyłane przez organizm.

3.

Odpręż się

Ponieważ stres może zakłócać relaksację całego organizmu, w tym jelit, ważne jest, aby codziennie stosować jakąś technikę relaksacyjną. Satish Rao, MD, PhD, FRCP, profesor medycyny i dyrektor neurogastroenterologii i motoryki przewodu pokarmowego na University of Iowa, uważa, że wielu pacjentów nie potrafi prawidłowo przeć, ponieważ są zbyt zaganiani i zestresowani. „Mają zbyt mało czasu, aby zadbać o swoje ciało” – mówi Rao.

4.

Zwiększenie ilości płynów

Pij dużo płynów. Zaleca się wypijanie co najmniej ośmiu szklanek płynów (najlepiej wody) dziennie. Pij więcej w gorące dni i podczas ćwiczeń fizycznych.

5.

Rozszerz swoją dietę

Błonnik pokarmowy i środki przeczyszczające zawierające błonnik pokarmowy, takie jak psyllium lub metyloceluloza, przyjmowane z dużą ilością płynów, dobrze sprawdzają się w łagodzeniu przewlekłych zaparć. Harris H. McIlwain, reumatolog z Tampy i autor nowej książki A Diet for a Pain-Free Life, uważa, że otręby pszenne są najskuteczniejszym błonnikiem w łagodzeniu przewlekłych zaparć. „Otręby pszenne dodają objętości do stolca i zwiększają tempo przemieszczania się stolca w jelitach” – mówi McIlwain.

6.

Porozmawiaj z lekarzem o lekach

Leki i środki przeczyszczające mogą pomóc w łagodzeniu zaparć, ale muszą być przyjmowane ostrożnie i przez krótki okres czasu. Przed zażyciem jakiegokolwiek leku należy skonsultować się z lekarzem.

Przewlekłe zaparcia: Coraz częstsze w dzisiejszych czasach?

Czy Amerykanie mają coraz więcej zaparć? Rao twierdzi, że świadomość istnienia zaparć jest dziś po prostu większa.

„W przeszłości ludzie, którzy cierpieli na chroniczne zaparcia, biegunki, zespół jelita drażliwego, a nawet nietrzymanie moczu, zachowywali to dla siebie. Przez większość czasu pozostawały w domu i tolerowały nieprzyjemne objawy” – mówi Rao lekarzowi. „Dzisiejsi ludzie z wyżu demograficznego nie chcą akceptować takich problemów jak przewlekłe zaparcia. Wiedzą, że postęp w medycynie jest ogromny i te problemy zdrowotne można skutecznie leczyć i rozwiązywać.”

Rao mówi, że w zaparciach nie chodzi o częstotliwość (lub rzadkość) wypróżnień, ale raczej przewlekłe zaparcia to „kompleks objawów.” Rao wyjaśnia objawy przewlekłego zaparcia w następujący sposób:

  • Nadmierne natężanie się

  • Twarde stolce

  • Uczucie niepełnego wypróżnienia

  • Stosowanie cyfrowych metod ewakuacji, takich jak wsparcie dna miednicy

  • Uczucie, że nie możesz iść lub nie będziesz mógł iść (z powodu przeszkody)

  • Zmniejszenie częstotliwości

  • Przewlekłe zaparcia mogą być związane z normalnym lub wolnym czasem przesuwania się stolca, czynnościowymi zaburzeniami defekacji (defekacja dyssynergiczna) lub kombinacją obu tych czynników. W przypadku zaparć o powolnym przebiegu występuje przedłużone opóźnienie w tranzycie stolca przez okrężnicę. Dyssynergiczna defekacja lub niedrożność ujścia (zwana również dyssynergią dna miednicy) charakteryzuje się trudnością lub niemożnością wydalenia stolca. W przypadku dysfunkcji dna miednicy (defekacja dyssynergiczna), mięśnie miednicy mniejszej, które otaczają odbytnicę (mięśnie dna miednicy) nie pracują normalnie. Trzeci rodzaj zaparć występuje w zespole jelita drażliwego (IBS), gdzie zaparcia występują na przemian z biegunkami.

    Przewlekłe zaparcia: Dlaczego osoby z wyżu demograficznego są w grupie ryzyka?

    Jeśli należysz do pokolenia wyżu demograficznego urodzonego w latach 1946-1964, możesz się zastanawiać, czy przewlekłe zaparcia mają tendencję do nasilania się wraz z wiekiem. McIlwain mówi lekarzowi, że istnieje kilka różnych przyczyn, które powodują zaparcia u starzejących się dorosłych.

    „Z wiekiem stajemy się bardziej siedzący, mniej jemy i pijemy, a w naszej codziennej diecie jest znacznie mniej błonnika” – mówi McIlwain – „wszystkie te nawyki pogarszają przewlekłe zaparcia”.

    Następnie, według McIlwaina, więcej problemów pojawia się, gdy masz zaparcia i zaczynasz być zależny od środków przeczyszczających. „W ciągu kilku dni ten nawyk stosowania środków przeczyszczających może pogłębić cykl przewlekłych zaparć i potrzebę zażywania kolejnego środka przeczyszczającego, a potem kolejnego”.

    Nie tylko nawyki związane ze stylem życia narażają boomersów na ryzyko przewlekłych zaparć, ale McIlwain mówi, że wiele leków dostępnych bez recepty i na receptę, powszechnie przyjmowanych w celu leczenia zapalenia stawów, bólu pleców, nadciśnienia, alergii, a nawet depresji, może powodować przewlekłe zaparcia.

    „Kiedy starsi dorośli są leczeni wieloma lekami na problemy zdrowotne, może to prowadzić do przewlekłych zaparć” – mówi McIlwain. „Najczęstszymi lekami, które nasilają zaparcia, są narkotyczne leki przeciwbólowe, takie jak kodeina i Tylenol (Tylenol #3), oksykodon (Oxycontin), prosyfen i acetaminofen (Darvocet) oraz hydromofon (Dilaudid), które są czasami stosowane w przypadku silnego bólu związanego z chorobą zwyrodnieniową stawów, zapaleniem stawów, chorobą dysków i innymi problemami. Ponieważ wiadomo, że te silniejsze leki przeciwbólowe mogą powodować przewlekłe zaparcia, wielu lekarzy podejmuje leczenie zaparć w tym samym czasie, w którym przepisywane są leki przeciwbólowe – zanim rozwinie się przewlekłe zaparcie, które stanie się poważne i nie do opanowania”.

    U osób w każdym wieku, niektóre leki mogą powodować przewlekłe zaparcia, w tym niektóre leki przeciwbólowe, antydepresyjne i leki na nadciśnienie, między innymi. Suplementy żelaza, które wiele kobiet w wieku rozrodczym przyjmuje w ramach codziennej multiwitaminy, zwiększają prawdopodobieństwo wystąpienia przewlekłych zaparć, podobnie jak ciąża.

    Co McIlwain zaleca boomersom, aby złagodzić przewlekłe zaparcia? „Bądź aktywny i ćwicz codziennie” – mówi Mcllwain. „Uważaj też na płyny i pij nawet wtedy, gdy nie czujesz pragnienia, ponieważ starsi dorośli czasami tracą ten mechanizm pragnienia, który alarmuje nas, aby pić płyny. Dodaj do swojej diety więcej błonnika i w razie potrzeby rozważ zastosowanie środka zmiękczającego stolec.”

    McIlwain zaleca również swoim pacjentom wodorotlenek magnezu w małych dawkach (Phillips? Milk of Magnesia lub Ducolax? Milk of Magnesia) w celu złagodzenia przewlekłych zaparć.

    Przewlekłe zaparcia: Kiedy należy zgłosić się do lekarza

    Jeśli cierpisz na przewlekłe zaparcia lub jeśli zaparcia są czymś nowym lub stanowią zmianę w twoich normalnych nawykach jelitowych, skontaktuj się z lekarzem. Ponieważ przewlekłe zaparcia mogą być wczesnym objawem poważnych problemów, takich jak rak jelita grubego, lekarz zapyta o historię choroby, przeprowadzi badanie fizykalne, a następnie wykona badania laboratoryjne w celach przesiewowych. Niektóre choroby, takie jak niedoczynność tarczycy, zespół jelita drażliwego, choroba Parkinsona i cukrzyca, również mogą być przyczyną przewlekłych zaparć. Leczenie samej choroby może pomóc w łagodzeniu przewlekłych zaparć.

    Lekarz przeprowadzi badanie odbytnicy w poszukiwaniu hemoroidów lub rozdarć spowodowanych wysiłkiem oraz sprawdzi czynność mięśni zwieraczy odbytu. Jeśli wywiad lekarski, badanie fizykalne i wyniki badań laboratoryjnych nie dają wskazówek co do przyczyny przewlekłych zaparć, lekarz może zlecić wykonanie badania obrazowego okrężnicy i odbytnicy, aby wykluczyć poważniejsze problemy, takie jak niedrożność.

    Po ustaleniu diagnozy przez lekarza, łagodzenie przewlekłych zaparć może wymagać wielodyscyplinarnego podejścia z zastosowaniem diety i zmiany stylu życia oraz leków dostępnych bez recepty lub na receptę. Jeśli lekarz stwierdzi, że przewlekłe zaparcia wymagają regularnego leczenia, pacjent może rozważyć udanie się do gastroenterologa, który ma specjalne zainteresowania i doświadczenie w dziedzinie zaparć. Pomoc ze strony takiego pracownika służby zdrowia może w znacznym stopniu przyczynić się do długoterminowego złagodzenia przewlekłego zaparcia i poprawy jakości życia.

    Kiedy spotkasz się z lekarzem, przygotuj listę pytań do zadania i bądź asertywny, opisując oznaki i objawy przewlekłego zaparcia. Według Rao, istnieje poważny problem w tym, jak lekarze postrzegają dziś zaparcia.

    „Lekarze zbyt lekceważąco podchodzą do objawów, kiedy pacjenci mówią o przewlekłym zaparciu” – mówi Rao – „a pacjenci muszą być bardziej stanowczy w opisywaniu swojego problemu z zaparciem. Lekarze muszą zadawać więcej pytań, aby dowiedzieć się, co tak naprawdę się dzieje”.

    Aby zrozumieć mechanizm, który powoduje przewlekłe zaparcia, Rao stosuje określone testy, w tym badanie przesiewowe jelita grubego, wydalanie balonu i rektometrię analną.

    Po przeprowadzeniu badań, Rao mówi, że około jedna trzecia osób z przewlekłymi zaparciami może mieć prawidłowe wyniki. Okrężnica i odbytnica są w normie, ale nadal występuje nadwrażliwość, ból i dyskomfort podczas wypróżniania.

    „Jednak prawie jedna trzecia osób z przewlekłymi zaparciami ma defekację dyssynergiczną” – mówi Rao. „Osoby z defekacją dyssynergiczną nie wyczuwają stolca w jelitach lub mają trudności z wykorzystaniem mechanizmów cielesnych do wydalenia stolca. Wiele osób z defekacją dyssynergiczną nie zdaje sobie sprawy z tego, że jest to przyczyna ich zaparć i często nie szukają pomocy poza stosowaniem dostępnych bez recepty środków przeczyszczających.”

    Osobom cierpiącym na przewlekłe zaparcia z defekacją dyssynergiczną, Rao zaleca biofeedback. „Jest to prosta, nieinwazyjna terapia, która może skorygować niewłaściwe skurcze mięśni dna miednicy i zewnętrznego zwieracza odbytu podczas defekacji” – mówi Rao. „Wykazano kategorycznie, że ta nielekowa terapia jest jedyną skuteczną metodą korygowania zachowań, ponieważ pacjenci dowiadują się, co jest nie tak, a następnie uczą się, jak to korygować”.

    W łagodzeniu przewlekłych zaparć mogą pomóc tradycyjne środki przeczyszczające dostępne bez recepty. Rao zaleca stosowanie senny, magnezu i suplementów błonnika. Lek na receptę, Amitiza (lubiproston), aktywator kanału chlorkowego, który zwiększa wydzielanie płynu jelitowego, może również pomóc w łagodzeniu przewlekłych zaparć.

    Kiedy przewlekłe zaparcia są sygnałem ostrzegawczym

    Zmiany w rytmie wypróżnień mogą być sygnałem ostrzegawczym infekcji wirusowej lub bakteryjnej, niedrożności, choroby zapalnej jelit (IBD) lub raka jelita grubego. Jeśli wystąpi jeden lub więcej z poniższych objawów, należy skontaktować się z lekarzem:

    • Zaparcie trwające dłużej niż dwa tygodnie

    • Ciężka biegunka trwająca dłużej niż dwa dni

    • Łagodna biegunka trwająca tydzień

    • Niewyjaśniona potrzeba wypróżnienia się

    • Krwawa biegunka

    • Czarne lub smoliste stolce

    Fakty o wrzodach: Przyczyny, objawy, czynniki ryzyka

    0

    Podstawowe informacje o wrzodach – w tym o przyczynach, rodzajach i leczeniu – uzyskasz od ekspertów doktora.

    Nie ma jednoznacznych dowodów wskazujących na to, że stres związany ze współczesnym życiem lub stała dieta oparta na fast foodach powodują powstawanie wrzodów żołądka i jelita cienkiego, niemniej jednak są one powszechne w naszym społeczeństwie: Mniej więcej jeden na dziesięciu Amerykanów w pewnym momencie życia będzie cierpiał na palący, gryzący ból brzucha związany z chorobą wrzodową (lub żołądka).

    Wrzody to dziury lub pęknięcia w ochronnej wyściółce dwunastnicy (górnej części jelita cienkiego) lub żołądka – miejsca, które mają kontakt z kwasami żołądkowymi i enzymami. Wrzody dwunastnicy są bardziej powszechne niż wrzody żołądka. Stosunkowo rzadkie są wrzody przełyku, które powstają w przełyku – przewodzie pokarmowym – i są często skutkiem przyjmowania leków, takich jak antybiotyki lub środki przeciwzapalne, albo nadużywania alkoholu.

    Do połowy lat 80. ubiegłego wieku panowało przekonanie, że wrzody powstają w wyniku stresu, genetycznej predyspozycji do nadmiernego wydzielania kwasu żołądkowego oraz złych nawyków życiowych (w tym nadmiernego spożywania bogatych i tłustych pokarmów, alkoholu, kofeiny i tytoniu). Uważano, że takie czynniki przyczyniają się do nagromadzenia kwasów żołądkowych, które niszczą ochronną wyściółkę żołądka, dwunastnicy i przełyku.

    Chociaż nadmierne wydzielanie kwasu żołądkowego z pewnością odgrywa rolę w rozwoju wrzodów, stosunkowo niedawna teoria głosi, że główną przyczyną wrzodów trawiennych jest infekcja bakteryjna. Rzeczywiście, badania prowadzone od połowy lat 80. wykazały, że bakteria Helicobacter pylori (H. pylori) jest obecna w ponad 90% wrzodów dwunastnicy i około 80% wrzodów żołądka. Najnowsze dane wskazują jednak, że odsetek ten maleje. ?

    Wydaje się, że inne czynniki również przyczyniają się do powstawania wrzodów, zwłaszcza u osób z H. pylori:

    • Nadużywanie leków przeciwbólowych dostępnych bez recepty (takich jak aspiryna, ibuprofen i naproksen)

    • Duże spożycie alkoholu

    • Stres psychologiczny

    • Palenie tytoniu

    Inne badania wykazują, że wrzody żołądka częściej pojawiają się u osób starszych. Może to być spowodowane tym, że:

    • Zapalenie stawów jest powszechne u osób starszych, a łagodzenie bólu związanego z zapaleniem stawów może oznaczać przyjmowanie codziennych dawek aspiryny lub ibuprofenu.

    • Z wiekiem odźwiernik (zastawka między żołądkiem a dwunastnicą) rozluźnia się i pozwala na przedostawanie się nadmiaru żółci (związku produkowanego w wątrobie w celu ułatwienia trawienia) do żołądka, co prowadzi do erozji błony śluzowej żołądka.

    Ponadto, z nieznanego powodu, osoby z grupą krwi A są bardziej narażone na rozwój rakowych wrzodów żołądka.

    Wrzody dwunastnicy pojawiają się częściej u osób z grupą krwi O, prawdopodobnie dlatego, że nie wytwarzają one substancji na powierzchni komórek krwi, która może chronić wyściółkę dwunastnicy.

    Jak rozpoznaje się wrzody?

    Jeśli lekarz uzna, że pacjent może mieć chorobę wrzodową, prawdopodobnie rozpocznie od badania fizycznego i wykonania kilku testów:

    • Lekarz obejrzy Twój brzuch i zapyta, czy odczuwasz tkliwość, ból lub wzdęcia. Lekarz może użyć stetoskopu, aby usłyszeć dźwięki, jakie wydaje Twój brzuch.

    • Następnym krokiem będzie wykonanie badań w poszukiwaniu oznak obecności bakterii H. pylori. W tym celu lekarz może pobrać próbki krwi, kału lub oddechu.

    • W niektórych przypadkach, zwłaszcza jeśli pacjent jest starszy, a objawy obejmują utratę wagi lub apetytu, lekarz może użyć długiej, giętkiej rurki zwanej endoskopem, aby zajrzeć do gardła i żołądka w poszukiwaniu oznak wrzodu. (Endoskop może również pobrać małą próbkę tkanki z wrzodu, która może być zbadana w laboratorium.

    • Przed wykonaniem zdjęcia rentgenowskiego żołądka lekarz może poprosić o wypicie mlecznego płynu zwanego barium. Płyn ten powleka twój układ pokarmowy i sprawia, że problemy takie jak wrzody są lepiej widoczne.

    Jak leczy się wrzody?

    Jeśli masz wrzód trawienny, lekarz zaleci plan leczenia w zależności od tego, co jest jego przyczyną:

    • Najczęstszym sposobem leczenia jest połączenie antybiotyków, które zabijają bakterie H. pylori, z lekami, które pozbywają się kwasu w żołądku. Zazwyczaj są to inhibitory pompy protonowej (takie jak Aciphex lub Nexium) oraz antybiotyki. IPP należy przyjmować przez kilka tygodni.

    • Jeśli wrzód został spowodowany przez leki przeciwbólowe dostępne bez recepty, należy zaprzestać ich przyjmowania.

    • Lekarze mogą również podać lek zwany protektorem, który powleka wrzody, chroniąc je przed działaniem kwasu żołądkowego.

    Pomocne mogą być także zmiany w stylu życia. Może być konieczne, aby:

    • Rzucić palenie.

    • Pij mniej alkoholu lub kofeiny.

    • Nie spożywaj pokarmów, które pogarszają objawy.

    Po zakończeniu leczenia lekarz może wymagać ścisłej obserwacji pacjenta, w zależności od:

    • wielkości wrzodu i miejsca jego powstania

    • Jak dobrze działało leczenie

    • Jeśli miałeś jakiekolwiek inne problemy

    Jeśli wrzód nie jest leczony, może powodować poważne problemy, takie jak krwawienie z żołądka. Nieleczony wrzód może również doprowadzić do powstania dziury w żołądku, którą trzeba będzie naprawić za pomocą operacji.

    Nietolerancja laktozy: Ochrona przed osteoporozą

    0

    Nietolerancja laktozy może utrudniać dostarczanie wystarczającej ilości wapnia i witaminy D do utrzymania zdrowych kości. Poznaj wskazówki, jak chronić swoje kości, jeśli nie tolerujesz laktozy.

    Dla milionów Amerykanów cierpiących na nietolerancję laktozy zmaganie się z bolesnymi wzdęciami, gazami, mdłościami i biegunką jest częścią codziennego życia.

    Nietolerancja laktozy występuje, gdy organizm ma problemy z trawieniem laktozy, cukru znajdującego się w mleku i innych produktach mlecznych. Jelito cienkie wytwarza enzym zwany laktazą, który rozkłada laktozę.

    Jeśli organizm nie wytwarza wystarczającej ilości laktazy, mogą wystąpić objawy nietolerancji laktozy. Objawy te obejmują:

    • Skurcze

    • Wzdęcia

    • Gazy

    • Biegunka

    • Nudności

    Aby uniknąć dyskomfortu i bólu związanego z nietolerancją laktozy, wiele osób całkowicie unika nabiału. Może to utrudniać dostarczanie odpowiedniej ilości wapnia i witaminy D, które są ważnymi składnikami odżywczymi dla zdrowych kości. Osoby z nietolerancją laktozy nie muszą jednak unikać nabiału.

    W lutym 2010 roku National Institutes of Health (NIH) zorganizował krajową konferencję na temat nietolerancji laktozy. NIH wyraził obawy, że dieta całkowicie wykluczająca nabiał stwarza ryzyko dla zdrowia kości. Usunięcie nabiału z diety może zwiększyć ryzyko wystąpienia osteoporozy – poważnego schorzenia, w którym dochodzi do osłabienia kości.

    Z trzech głównych składników zdrowej diety: owoców, warzyw i źródeł wapnia, wapnia zawsze brakuje, mówi Ruth Frechman, zarejestrowany dietetyk i rzeczniczka Amerykańskiego Stowarzyszenia Dietetycznego (ADA). Ludzie, którzy unikają nabiału, zazwyczaj nie otrzymują wystarczającej ilości kluczowych dla zdrowia kości składników odżywczych.

    Osteoporoza: Cicha groźba

    Bez wystarczającej ilości wapnia i witaminy D kości mogą stać się porowate i słabe oraz bardziej podatne na złamania – jest to stan znany jako osteoporoza. Wiele osób nie ma pojęcia, że ma osteoporozę, dopóki nie złamie kości.

    Według raportu Surgeon Generals na temat zdrowia kości i osteoporozy, aż 48 milionów Amerykanów cierpi na obniżoną gęstość kości. Większość z nich (68%) stanowią kobiety. Według raportu, do 2020 roku liczba ta może wzrosnąć do ponad 60 milionów Amerykanów.

    Osteoporoza zazwyczaj nie daje żadnych objawów. W miarę postępu choroby może ona prowadzić do bolesnych i znacznie poważniejszych schorzeń. Objawy osteoporozy obejmują:

    • Ból kości, kręgosłupa i szyi

    • Częste złamania, które występują przy niewielkim lub żadnym urazie

    • Utrata wysokości

    • Pochylona lub garbata postawa ciała

    Kto jest narażony na osteoporozę?

    NIH ostrzega, że osoby z nietolerancją laktozy, które całkowicie eliminują nabiał ze swojej diety, są w znacznym stopniu zagrożone rozwojem osteoporozy. Ograniczenie spożycia nabiału może znacznie zmniejszyć spożycie wapnia, ważnego składnika odżywczego dla rozwoju i utrzymania kości.

    Do innych znanych czynników ryzyka osteoporozy należą:

    • Szczupłość lub drobna budowa ciała

    • Występowanie osteoporozy w rodzinie

    • Okres pomenopauzalny lub wczesna menopauza

    • Nieprawidłowy brak miesiączki (amenorrhea)

    • Długotrwałe stosowanie niektórych leków, takich jak leki stosowane w leczeniu tocznia, astmy, zaburzeń czynności tarczycy i napadów drgawkowych

    • Brak aktywności fizycznej

    • Palenie tytoniu

    • Nadmierne spożycie alkoholu

    Chroń swoje kości, jeśli cierpisz na nietolerancję laktozy

    Ważnym elementem zapobiegania osteoporozie jest zapewnienie sobie wystarczającej ilości wapnia i witaminy D w ciągu całego życia. Jeśli cierpisz na nietolerancję laktozy, może to być trudniejsze zadanie.

    Osoby z nietolerancją laktozy muszą jeszcze bardziej skoncentrować się na przyjmowaniu wapnia i witaminy D, a także zmaksymalizować inne środki promujące zdrowie kości, takie jak ćwiczenia fizyczne z obciążeniem – mówi dr Mary OConnor, przewodnicząca oddziału chirurgii ortopedycznej Mayo Clinic Florida i rzeczniczka Amerykańskiej Akademii Chirurgów Ortopedycznych (AAOS).

    Większość osób z nietolerancją laktozy może tolerować niewielkie ilości nabiału bez wystąpienia objawów.

    Inne opcje, które nie wykluczają nabiału, aby zapobiec nietolerancji laktozy, obejmują:

    • Mleko i produkty mleczne bezlaktozowe lub o obniżonej zawartości laktozy. Wielu producentów oferuje obecnie produkty mleczne, z których usunięto laktozę.

    • Tabletki lub krople zawierające laktazę. Przyjmowanie tych tabletek lub kropli przy pierwszym kęsie lub napoju mlecznym pomaga zapobiegać objawom nietolerancji laktozy.

    Istnieje wiele innych niż nabiał źródeł wapnia, które oferują te składniki odżywcze. Warto rozważyć migdały, mówi Frechman. Jedna uncja migdałów zawiera około 80 miligramów wapnia. Zaleca również spożywanie ryb z ośćmi, takich jak sardynki i łosoś. Przed puszkowaniem ryby są lekko podgotowywane, co powoduje zmiękczenie ości.

    Do innych źródeł wapnia niż nabiał należą:

    • Warzywa (sałata, jarmuż, brokuły, okra, bok choy i wiele innych)

    • Produkty mleczne nie zawierające nabiału (mleko sojowe, ryżowe i migdałowe)

    • Ryby w puszkach (łosoś i sardynki z jadalnymi ościami)

    • Orzechy (migdały, orzechy laskowe, pekany, orzechy włoskie)

    • Owoce morza (krewetki, surowe ostrygi, makrela)

    • Produkty wzbogacane w wapń (soki owocowe, płatki śniadaniowe, tofu)

    • Suszone owoce

    • Melasa

    Zdrowe kości: Zobowiązanie na całe życie

    Odpowiednie spożycie wapnia powinno rozpocząć się wcześnie. Naprawdę przerażające są młode dziewczęta, które nie spożywają wystarczającej ilości wapnia. Są to lata, w których rozwijają się kości. Ponad 80% nastoletnich dziewcząt nie otrzymuje wystarczającej ilości wapnia” – mówi Frechman. Według danych USDA liczba ta może być jeszcze wyższa, a chłopcy wcale nie mają się lepiej. Prawie 90% wszystkich amerykańskich nastolatków nie spożywa wystarczającej ilości wapnia.

    OConnor podkreśla, że ważne jest, aby uczyć dzieci o zdrowiu kości. Nauczenie ich dobrych nawyków już teraz może uchronić je przed problemami w starszym wieku. Najlepszym rozwiązaniem dla dzieci jest wczesne rozwijanie świadomości na temat zdrowia kości. Dzieci znajdują się w okresie szczytowego rozwoju kości i szczytowego zdrowia kości – mówi. Wszystko zależy od wapnia, witaminy D i ćwiczeń fizycznych związanych z dźwiganiem ciężarów.

    Klucze do zdrowia kości: Odpowiednia ilość wapnia, witamina D i ćwiczenia fizyczne

    Aby mieć zdrowe kości, potrzebny jest wapń i witamina D. Witamina D umożliwia wchłanianie wapnia przez organizm. Najlepszym źródłem wapnia są pokarmy wysokowapniowe, takie jak nabiał, w tym nabiał bezlaktozowy. Jeśli nie dostarczasz wystarczającej ilości wapnia z pożywieniem, konieczne może być stosowanie suplementów.

    To jest wyzwanie. Trudno jest pamiętać o przyjmowaniu suplementów nawet raz dziennie, dlatego na biurku trzymam butelkę wafelków zawierających wapń i witaminę D. Jeden biorę do obiadu, a drugi do kolacji. Resztę dostarczam sobie poprzez dietę” – mówi OConnor.

    Zachęca ona swoich pacjentów do znalezienia sposobu, który będzie dla nich najbardziej odpowiedni. Oprócz nabiału do wyboru są pigułki, wafelki, tabletki do żucia, a nawet czekolada z dodatkiem wapnia. Ponieważ organizm może wchłonąć jednorazowo tylko 500 mg wapnia, OConnor mówi, że ważne jest przyjmowanie suplementów wapnia w ciągu dnia.

    Uzyskanie wystarczającej ilości witaminy D może być wyzwaniem dla każdego, nawet dla osób nietolerujących laktozy. Bardzo niewiele produktów spożywczych zawiera witaminę D, ale nasz organizm może ją wytwarzać pod wpływem promieni słonecznych. Jednak, podobnie jak w przypadku zwykłego nabiału, nabiał bezlaktozowy jest wzbogacany w witaminę D. Napoje bezmleczne, takie jak mleko sojowe i migdałowe, a także napoje pomarańczowe są również często wzbogacane w witaminę D.

    Witamina D może być również dostarczana w niewielkich ilościach poprzez ekspozycję na słońce. Codziennie używamy kremu z filtrem i trzymamy się z dala od słońca, ale aby uzyskać wystarczającą ilość witaminy D, potrzebujesz co najmniej 15 minut słońca dziennie – mówi OConnor. Inni badacze sugerują, by wystawiać się na słońce od 5 do 30 minut co najmniej dwa razy w tygodniu. Ponieważ trudno jest mieć pewność, że ma się wystarczającą ilość witaminy D, OConner i Frechman zalecają przyjmowanie suplementu wapnia, który zawiera również witaminę D.

    Żywy dowód, że to działa

    Frechman mówi, że jest żywym dowodem na to, że dbanie o zdrowie kości poprzez dietę i ćwiczenia przynosi efekty. W wieku 57 lat nie zmniejszył mi się wzrost i nie mam żadnych dowodów na osteoporozę” – mówi. Kiedy byłam młoda, piłam dużo mleka, a moje kości rosły. Ćwiczę jak szalona – dźwigam ciężary, chodzę po górach itd. Moje wyniki badania gęstości kości są doskonałe”.

    OConnor mówi, że jej zdaniem nigdy nie jest za późno na rozpowszechnianie tego przesłania. Nie możemy skupiać się tylko na pacjentach z osteoporozą. Kiedy pacjent przychodzi z pierwszym złamaniem, wizyta jest momentem, w którym można się czegoś nauczyć. Musimy w tym momencie zauważyć, że jest to ważne dla pacjenta i reszty rodziny. Musimy im powiedzieć: „Zwróćcie teraz uwagę, żeby wam się to nie przytrafiło”.

    Kamienie żółciowe obraz, przyczyny, wiek i objawy

    0

    Lekarz wyjaśnia podstawy kamicy żółciowej, zaburzenia trawienia.

    Złogi te mogą być tak małe jak ziarnko piasku lub tak duże jak piłka golfowa; mogą być twarde lub miękkie, gładkie lub poszarpane. Może występować kilka kamieni żółciowych lub tylko jeden.

    Około 30 milionów dorosłych Amerykanów cierpi na kamicę żółciową. Jednak większość z nich nie zdaje sobie z tego sprawy. W tym przypadku to, czego nie wiesz, prawdopodobnie ci nie zaszkodzi; kamienie żółciowe, które po prostu pływają w pęcherzyku żółciowym, zazwyczaj nie powodują żadnych objawów i nie szkodzą.

    Te „ciche” kamienie zwykle pozostają niezauważone, chyba że ujawnią się w badaniu ultrasonograficznym przeprowadzonym z innego powodu. Jednak im dłużej kamień znajduje się w pęcherzyku żółciowym, tym bardziej prawdopodobne jest, że stanie się problemem. Osoby, u których kamienie żółciowe nie dają żadnych objawów, mają 20% szans na wystąpienie epizodu bólu w ciągu całego życia.

    Kiedy objawy występują, zwykle jest to spowodowane tym, że kamień żółciowy przemieścił się i utknął w przewodzie transportującym żółć, takim jak przewód pęcherzykowy, mały przewód łączący pęcherzyk żółciowy z innym przewodem, zwanym przewodem żółciowym wspólnym. Typowym objawem jest ból brzucha, któremu mogą towarzyszyć nudności, niestrawność lub gorączka. Ból, spowodowany skurczem pęcherzyka żółciowego w stosunku do tkwiącego w nim kamienia, pojawia się zwykle w ciągu godziny po zjedzeniu dużego posiłku lub w środku nocy. Kamienie mogą również zatkać przewód żółciowy wspólny, który przenosi żółć do jelita cienkiego, oraz przewody wątrobowe, które odprowadzają żółć z wątroby.

    Przeszkody w drogach żółciowych mogą powodować stan zapalny i ewentualne zakażenie przewodu. Zablokowanie przewodu żółciowego wspólnego, który łączy się z przewodem trzustkowym w jelicie cienkim, może również prowadzić do zapalenia trzustki (zapalenie trzustki wywołane kamieniami żółciowymi).

    W rzadkim, ale niebezpiecznym schorzeniu, występującym najczęściej u starszych kobiet, kamienie żółciowe wędrują do jelita cienkiego i blokują przejście do jelita grubego; do objawów należą silne i częste wymioty. Chociaż kamienie żółciowe występują u około 80% osób z rakiem pęcherzyka żółciowego, nie ma pewności, czy kamienie żółciowe odgrywają jakąś rolę, chyba że są to naprawdę duże kamienie (o średnicy większej niż 3 centymetry).

    Każdego roku w Stanach Zjednoczonych diagnozuje się około miliona nowych przypadków kamicy żółciowej. Z niejasnych przyczyn, kobiety chorują na nią dwa razy częściej niż mężczyźni. Najwięcej kamieni żółciowych w USA występuje u rdzennych Amerykanów, ponieważ mają oni genetyczne predyspozycje do wydzielania dużych ilości cholesterolu w żółci (czynnik przyczyniający się do powstawania kamieni żółciowych).

    Kamienie żółciowe występują również częściej u osób powyżej 60 roku życia, u osób otyłych lub które w krótkim czasie straciły dużo na wadze, u chorych na cukrzycę lub chorobę sierpowatokrwinkową, a także u kobiet po wielokrotnych ciążach i stosujących hormonalną terapię zastępczą lub tabletki antykoncepcyjne.

    Co powoduje kamienie żółciowe?

    Podstawową funkcją pęcherzyka żółciowego jest magazynowanie żółci – brązowego lub żółtawego płynu, który pomaga organizmowi rozkładać tłuste pokarmy. Kiedy spożywasz posiłek, pęcherzyk żółciowy uwalnia zmagazynowaną żółć do przewodu pęcherzykowego. Stamtąd płyn przechodzi przez przewód żółciowy wspólny i trafia do jelita cienkiego, gdzie miesza się z pokarmem.

    Głównymi składnikami żółci są cholesterol i kwasy żółciowe. W normalnych warunkach stężenie kwasów żółciowych jest wystarczająco wysokie, aby rozłożyć cholesterol w mieszaninie i utrzymać go w postaci płynnej. Jednak dieta bogata w tłuszcze może naruszyć tę delikatną równowagę, powodując, że wątroba wytwarza więcej cholesterolu niż kwasy żółciowe są w stanie przetworzyć. W rezultacie część tego nadmiaru cholesterolu zaczyna zbijać się w kryształy, które nazywamy kamieniami żółciowymi. Około 80% wszystkich kamieni żółciowych to kamienie cholesterolowe, które powstają właśnie w ten sposób. Pozostałe 20% składa się z wapnia zmieszanego z barwnikiem żółci – bilirubiną – i nazywane jest kamieniami barwnikowymi. Choroba sierpowatokrwinkowa i inne zaburzenia krwi, w których dochodzi do niszczenia czerwonych krwinek, często prowadzą do powstawania kamieni barwnikowych.

    Kamienie żółciowe mogą powstawać nawet u osób, które prawidłowo się odżywiają. Naukowcy odkryli, że dieta uboga w tłuszcze może również przyczyniać się do powstawania kamieni żółciowych: Przy niewielkiej ilości tłustych pokarmów do strawienia pęcherzyk żółciowy jest uruchamiany rzadziej niż zwykle, więc cholesterol ma więcej czasu na zestalenie się. Inne czynniki, które mogą zmniejszyć aktywność pęcherzyka żółciowego, prowadząc do powstawania kamieni żółciowych, to marskość wątroby, stosowanie tabletek antykoncepcyjnych lub hormonalnej terapii zastępczej oraz ciąża.

    Historia rodziny, cukrzyca, nagła utrata wagi, leki na cholesterol i starszy wiek również mogą zwiększyć ryzyko wystąpienia kamieni żółciowych.

    Przepisy na potrawy i przekąski bez laktozy

    0

    Nawet jeśli nie trawisz dobrze laktozy, możesz nadal cieszyć się smacznymi potrawami. Aby uzyskać smaczną odmianę, wypróbuj poniższe przepisy na dania i przekąski bez laktozy.

    Myśl o jedzeniu potraw o wysokiej zawartości laktozy, takich jak quiche, fettuccine Alfredo czy budyń, może wywoływać zarówno uczucie tęsknoty, jak i strachu, jeśli cierpisz na ciężką nietolerancję laktozy. Dobra wiadomość? Nadal możesz cieszyć się tymi smacznymi potrawami.

    Sztuczka polega na zastąpieniu zwykłego mleka krowiego mlekiem bezlaktozowym wzbogaconym w wapń lub mlekiem nie zawierającym nabiału, albo na stosowaniu w przepisach serów, serków śmietankowych i jogurtów bezlaktozowych. Smaczne są również napoje bezmleczne, takie jak mleko migdałowe, ryżowe lub sojowe. Jeśli laktoza zawarta w maśle sprawia Ci problemy, zamiast masła używaj oliwy z oliwek lub oleju rzepakowego.

    Jeśli możesz jeść niektóre rodzaje zwykłego sera lub jogurtu, nie krępuj się dodawać do poniższych przepisów tyle, ile jesteś w stanie tolerować. Można też przed jedzeniem zażyć tabletkę zawierającą enzym laktazy, aby ułatwić trawienie nabiału.

    Quiche ze szpinakiem

    Składniki:

    Ciasto pszenne z oliwą z oliwek1/2 szklanki mąki pszennej pełnoziarnistej 1/2 szklanki mąki białej niebielonej 1/8 łyżeczki soli 3 łyżki oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia 4 łyżki lodowatej wody (w razie potrzeby łyżeczka lub dwie więcej)

    Nadzienie1 1/4 szklanki zwykłego mleka bez laktozy (lub mleka migdałowego albo sojowego) 2 duże jajka (o wyższej zawartości kwasów omega-3, jeśli dostępne) 1/2 szklanki substytutu jajka (w razie potrzeby można zastąpić 2 duże jajka) 1/2 średniej wielkości słodkiej cebuli, drobno posiekanej 6 plasterków chrupiącego, ugotowanego bekonu z indyka, 1 filiżanka rozdrobnionego sera sojowego (dobrze sprawdza się mozzarella lub Jack) 3/4 filiżanki mrożonego, posiekanego szpinaku, rozmrożonego i delikatnie odciśniętego z nadmiaru wody 1/8 łyżeczki mielonej gałki muszkatołowej 1/4 łyżeczki mielonego czarnego pieprzu (dodaj więcej, jeśli chcesz)

    Wskazówki:

  • Rozgrzać piekarnik do temperatury 375 stopni. W dużej misce połącz mąkę pszenną, mąkę białą, sól i oliwę z oliwek, a następnie ubij na małym ogniu, aż powstanie kruszonka. Polej wierzch mżawką lodowatej wody i ubijaj na wolnym ogniu, aż powstanie ciasto.

  • Ściśnij ciasto w kulę i umieść w głębokiej blasze posmarowanej sprayem do pieczenia. Rękoma rozprowadź ciasto równomiernie na dnie i bokach formy.

  • W tej samej misce, w której przygotowywano ciasto, połącz mleko bez laktozy (lub mleko migdałowe), jajka i substytut jajek; odstaw na bok.

  • W średniej misce połącz posiekaną cebulę, boczek z indyka (jeśli chcesz), serek sojowy i posiekany szpinak, a następnie wlej do przygotowanego kruchego ciasta. Wierzch posypać gałką muszkatołową i czarnym pieprzem. Wylej równomiernie masę jajeczną na szpinak i piecz, aż środek quiche będzie gotowy (około 55 minut).

  • Wydajność:

    6 porcji

    Na porcję:

    256 kalorii, 16 g białka, 23 g węglowodanów, 11 g tłuszczu, 1,5 g tłuszczów nasyconych, 6 g tłuszczów jednonienasyconych, 3 g tłuszczów wielonienasyconych, 75 mg cholesterolu, 3 g błonnika, 228 mg sodu. Kalorie z tłuszczu: 38%. Kwasy tłuszczowe Omega-3: 0,4 g, Kwasy tłuszczowe Omega-6: 2 g

    Mac and Cheese bez laktozy

    Składniki:

    1 1/2 szklanki suszonego pełnoziarnistego makaronu kolanka 1 łyżka stołowa oliwy z oliwek 3 szklanki cienko pokrojonych grzybów crimini 1 1/2 łyżeczki mielonego czosnku (lub 1/2 łyżeczki czosnku w proszku) 1/4 łyżeczki czarnego pieprzu (dodać więcej, jeśli potrzeba) 2 łyżki skrobi kukurydzianej 1 1/2 szklanki zwykłego mleka bez laktozy (lub mleka migdałowego, ryżowego lub sojowego) 5 uncji rozdrobnionego lub pokrojonego w kostkę sojowego sera cheddar Czarny pieprz do smaku

    Sposób przygotowania:

  • Doprowadzić do wrzenia około 8 szklanek wody, dodać makaron i gotować do miękkości (8-10 minut). Gdy makaron będzie miękki, odcedź go dobrze na durszlaku, kończąc kroki 2 i 3.

  • Dodaj oliwę z oliwek na dużą, nieprzywierającą patelnię i rozgrzej ją na średnim ogniu. Dodać grzyby i smażyć, aż się lekko zarumienią. Dodać czosnek i czarny pieprz i smażyć jeszcze przez minutę; odstawić.

  • W dwóch miseczkach połącz skrobię kukurydzianą z 1/4 szklanki mleka bez laktozy (lub mleka migdałowego, ryżowego lub sojowego) do uzyskania gładkiej pasty. Wmieszaj pozostałe mleko bez laktozy. Wlać do średniego rondla z powłoką nieprzywierającą i doprowadzić do delikatnego wrzenia na średnim ogniu, często mieszając. Gdy mieszanina zacznie gęstnieć, zmniejszyć ogień do gotowości na wolnym ogniu i wmieszać rozdrobniony lub pokrojony w kostkę ser. Kontynuować gotowanie na wolnym ogniu, często mieszając, aż ser się rozpuści. Dodać czarny pieprz do smaku.

  • Połącz sos serowy z odcedzonym makaronem i przed podaniem nałóż na niego łyżką podsmażoną mieszankę grzybów.

  • Wydajność:

    3 do 4 porcji

    Na porcję

    (jeśli 4 porcje): 305 kalorii, 18 g białka, 42 g węglowodanów, 7 g tłuszczu, 0,8 g tłuszczów nasyconych, 3 g tłuszczów jednonienasyconych, 3 g tłuszczów wielonienasyconych, 0 mg cholesterolu, 7 g błonnika, 540 mg sodu. Kalorie z tłuszczu: 21%. Kwasy tłuszczowe Omega-3: 0,3 g, Kwasy tłuszczowe Omega-6: 2,6 g

    Pieczone czosnkowe puree ziemniaczane

    Można je przygotować dzień wcześniej. Przechowuj je schłodzone w lodówce, a następnie podgrzej w wolnowarze lub w kuchence mikrofalowej, gdy będziesz gotowy do jedzenia.

    Składniki

    :

    1 duża główka czosnku 1 łyżeczka oliwy z oliwek 3/4 szklanki zwykłego mleka bezlaktozowego (lub mleka migdałowego, sojowego lub ryżowego) 28 do 32 uncji ziemniaków, obranych i pokrojonych na ćwiartki Świeżo zmielony czarny pieprz Sól do smaku (opcjonalnie)

    Wskazówki

    :

  • Rozgrzej piekarnik do 425 stopni. Odciąć około 1/4 cala z wierzchu główek czosnku, odrzucić wierzchołki i ułożyć główki na kawałku folii. Skropić wierzch główek czosnku oliwą z oliwek i dobrze zawinąć je w folię. Piec, aż zmiękną i nabiorą złotego koloru (około 35 minut). Wyjąć z piekarnika i odstawić do ostygnięcia. Obrać ząbki czosnku ze skórki.

  • Podczas gdy czosnek się piecze, umieść pokrojone w ćwiartki ziemniaki w dużym naczyniu nadającym się do mikrofalówki z 1/4 szklanki wody i gotuj na HIGH, aż ziemniaki zmiękną. Jeśli wolisz używać kuchenki, umieść ziemniaki w garnku, zalej zimną, osoloną wodą i doprowadź do wrzenia. Gotuj do momentu, gdy będą bardzo miękkie (około 12 minut). Odsącz kawałki ziemniaków na durszlaku.

  • Dodaj gorące, gotowane na parze i odsączone kawałki ziemniaków bezpośrednio do dużej miski miksera, wraz z ząbkami czosnku i pozostałą oliwą z oliwek oraz mlekiem bez laktozy (lub mlekiem migdałowym, sojowym lub ryżowym). Ubijać na małym ogniu, aż do uzyskania jednolitej masy.

  • Dopraw pieprzem i solą, jeśli chcesz.

  • Plon

    : 6 porcji

    Na jedną porcję

    : 150 kalorii, 5 g białka, 31 g węglowodanów, 1,5 g tłuszczu (0,2 g tłuszczów nasyconych, 0,8 g tłuszczów jednonienasyconych, 0,5 g tłuszczów wielonienasyconych), 0 mg cholesterolu, 3,2 g błonnika, 29 mg sodu. Kalorie z tłuszczu: 9%. Kwasy tłuszczowe Omega-3: 0,2 g, kwasy tłuszczowe Omega-6: 0,3 g

    Pudding kokosowy z tapioki

    Jeśli wychowałeś się na puddingu z tapioki, może to być jedno z twoich ulubionych dań. Oto szybki i lekki przepis o niskiej zawartości laktozy.

    Składniki

    :

    3 łyżki stołowe szybko gotującej się tapioki 2 łyżki stołowe cukru kryształu 2 1/2 szklanki mleka bezlaktozowego z odrobiną ekstraktu waniliowego (lub waniliowego mleka sojowego, migdałowego lub ryżowego) 1 łyżeczka ekstraktu kokosowego 1 duże jajko (o wyższej zawartości omega-3, jeśli dostępne) 1/3 szklanki rozdrobnionego lub płatkowanego orzecha kokosowego

    Wskazówki

    :

  • Połączyć cukier, tapiokę, mleko bez laktozy (lub mleko sojowe, migdałowe lub ryżowe) i jajko za pomocą trzepaczki w średnim rondlu bez przywierającej powierzchni. Odstawić na 5 minut.

  • Wymieszać z kokosem. Gotuj i mieszaj na średnim ogniu, aż mieszanina dojdzie do pełnego wrzenia (zajmie to około 8 minut). W miarę stygnięcia będzie gęstnieć. Zdjąć z ognia i wmieszać ekstrakt kokosowy. Schłodzić przez 20-30 minut.

  • Wymieszać masę i nałożyć łyżką do pucharków lub miseczek deserowych. Podawać na ciepło lub schłodzone.

  • Wydajność

    : 5 porcji

    Na jedną porcję

    : 130 kalorii, 5 g białka, 19 g węglowodanów, 4 g tłuszczu (1,5 g tłuszczów nasyconych, 1 g tłuszczów jednonienasyconych, 1,5 g tłuszczów wielonienasyconych), 45 mg cholesterolu, 0,5 g błonnika, 78 mg sodu. Kalorie z tłuszczu: 28%. Kwasy tłuszczowe omega-3: 0,2 g, kwasy tłuszczowe omega-6: 1,3 g

    Hipokaliemia (niski poziom potasu): Objawy, przyczyny, diagnostyka, leczenie

    0

    Czy masz niski poziom potasu? Dowiedz się, jakie są przyczyny, objawy i leczenie hipokaliemii.

    Przyczyny

    Istnieje wiele różnych przyczyn niskiego poziomu potasu. Może to być spowodowane tym, że zbyt duża ilość potasu przechodzi przez przewód pokarmowy. Zwykle jest to objaw innego problemu. Najczęściej hipokaliemia występuje, gdy:

    • Często wymiotujesz

    • Masz biegunkę

    • Twoje nerki lub nadnercza nie pracują prawidłowo

    • Przyjmujesz leki, które powodują, że zaczynasz sikać (tabletki nawadniające lub leki moczopędne)

    Hipokaliemia może być spowodowana zbyt małą ilością potasu w diecie, ale zdarza się to rzadko. Czasami powodują ją także inne czynniki, takie jak:

    • Picie zbyt dużej ilości alkoholu

    • Pocenie się

    • Niedobór kwasu foliowego

    • Niektóre antybiotyki

    • Cukrzycowa kwasica ketonowa (wysoki poziom kwasów zwanych ketonami we krwi)

    • Środki przeczyszczające przyjmowane przez długi okres czasu

    • Niektóre rodzaje tytoniu

    • Niektóre leki na astmę

    • Niski poziom magnezu

    Z niskim poziomem potasu może być związanych kilka zespołów chorobowych, takich jak:

    • zespół Cushinga

    • Zespół Gitelmana

    • Zespół Liddle’a

    • Zespół Barttera

    • Zespół Fanconiego

    Kobiety częściej niż mężczyźni cierpią na hipokaliemię.

    Objawy

    Jeśli problem jest przejściowy lub masz niewielką hipokaliemię, możesz nie odczuwać żadnych objawów. Gdy poziom potasu spadnie poniżej pewnego poziomu, mogą wystąpić następujące objawy:

    • Słabość

    • Zmęczenie

    • Skurcze lub drgawki mięśniowe

    • Zaparcia

    • Arytmia (nieprawidłowy rytm serca)

    Hipokaliemia może wpływać na pracę nerek. Może wystąpić konieczność częstszego chodzenia do toalety. Możesz także odczuwać pragnienie.

    Podczas wysiłku fizycznego mogą wystąpić problemy z mięśniami. W ciężkich przypadkach osłabienie mięśni może prowadzić do paraliżu, a nawet niewydolności oddechowej.

    Diagnoza

    Aby lekarz mógł stwierdzić hipokaliemię, konieczne będzie wykonanie badania krwi. Lekarz zapyta Cię o historię Twojego zdrowia. Lekarz zapyta o przebyte choroby przebiegające z wymiotami lub biegunką. Lekarz zapyta o wszelkie schorzenia, które mogą być przyczyną hipokaliemii.

    Możesz wykonać badanie moczu, aby lekarz mógł stwierdzić, czy tracisz potas podczas sikania.

    Ponieważ niski poziom potasu może czasami wpływać na ciśnienie krwi, lekarz sprawdzi również to ciśnienie. Lekarz może również zlecić wykonanie elektrokardiogramu (EKG), jeśli uważa, że u pacjenta może wystąpić arytmia. Jest to jedno z poważniejszych działań niepożądanych i może zmienić sposób leczenia wybrany przez lekarza.

    Leczenie

    Możesz dostarczyć sobie więcej potasu poprzez przyjmowanie suplementów. Większość z nich można przyjmować doustnie. W niektórych przypadkach konieczne jest podawanie potasu w zastrzykach dożylnych. Na przykład:

    • Jeśli poziom potasu jest niebezpiecznie niski

    • Jeśli przyjmowanie suplementów diety nie podnosi poziomu potasu

    • Jeśli niski poziom potasu powoduje nieprawidłowe rytmy serca

    Jeśli hipokaliemia jest wynikiem innego schorzenia, lekarz pomoże w jego leczeniu. Jeśli masz niski poziom potasu z powodu stosowania leków moczopędnych, lekarz może je odstawić. Czasami powoduje to ustąpienie dolegliwości.

    Przed odstawieniem jakiegokolwiek leku należy zawsze skonsultować się z lekarzem. Należy również zapytać lekarza przed rozpoczęciem przyjmowania suplementów potasu. Może to spowodować nagromadzenie zbyt dużej ilości potasu w organizmie, co może doprowadzić do hiperkaliemii.