Strona główna Blog Strona 2581

Problemy z trawieniem: 10 wskazówek przydatnych w codziennym życiu

0

Biegunka i inne problemy trawienne to nic przyjemnego, zwłaszcza dla tych, którzy często na nie cierpią. Oto 10 sposobów radzenia sobie z problemami trawiennymi na co dzień.

Biegunka i inne problemy trawienne to nic przyjemnego, zwłaszcza dla osób, które często na nie cierpią.

Problemy te mogą być wynikiem obecności bakterii w pożywieniu, infekcji, stresu, przyjmowania niektórych leków lub przewlekłych chorób, takich jak zapalenie jelita grubego, choroba Crohns’a czy IBS. Jednak bez względu na przyczynę, każdy, kto ma częste problemy trawienne, musi stawiać czoła codziennym wyzwaniom i potencjalnemu zakłopotaniu.

Czy planujesz swoje zajęcia w zależności od przerw na toaletę? Czy odrzucasz zaproszenia i unikasz aktywności w miejscach publicznych, ponieważ boisz się, że zdarzy Ci się wypadek? Jeśli to brzmi jak Ty, możesz być pewien, że nie jesteś sam.

Lekarz może zasugerować wskazówki dietetyczne i przepisać leki, które poprawią Twoje problemy trawienne. Jednak pomiędzy kolejnymi wizytami kontrolnymi możesz podjąć kroki, które pomogą Ci przejść przez każdy dzień z większym komfortem i łatwością. Te 10 kroków C od redukcji stresu do znalezienia przenośnych produktów na nagłe problemy trawienne C pomoże Ci lepiej radzić sobie w codziennym życiu. Oto kilka porad dotyczących stylu życia, udzielonych przez ekspertów w dziedzinie trawienia:

1. Opanuj swój plan leczenia trawienia

Lekarz ustali przyczyny problemów z trawieniem i zaleci plan leczenia. Może on obejmować przyjmowanie leków, unikanie niektórych pokarmów i wprowadzenie nowych nawyków. Przyswojenie wszystkich tych informacji może zająć trochę czasu. Spróbuj uporządkować swoje notatki w teczce lub notatniku, wraz z wszelkimi instrukcjami i materiałami źródłowymi od lekarza. Regularnie przeglądaj informacje i notuj pytania, które chcesz zadać swojemu lekarzowi.

2. Poznaj czynniki wywołujące problemy z trawieniem

Wiele rzeczy może wywołać zaburzenia trawienia; czynniki te różnią się u poszczególnych osób. Spróbuj zidentyfikować swoje własne czynniki wyzwalające, zadając sobie następujące pytania Jakie pokarmy, napoje i wzorce żywieniowe wydają się zaburzać pracę Twojego przewodu pokarmowego? Na przykład kawa, produkty mleczne i napoje gazowane mogą wywoływać gazy lub biegunkę.

  • Które leki (na receptę i bez recepty) powodują zaostrzenie problemów trawiennych? Które leki pomagają? Należy notować, jak poszczególne leki wpływają na pacjenta i omówić to z lekarzem.

  • Czy pewne wydarzenia i sytuacje wywołują u Ciebie problemy trawienne? Czy podróże sprawiają, że nie radzisz sobie z trawieniem? Czy hormony menstruacyjne sieją spustoszenie w Twoim trawieniu? Jeśli podejrzewasz, że istnieje taki związek, zaplanuj to tak, abyś mógł przewidzieć, uniknąć lub przynajmniej przygotować się na takie trudne sytuacje.

Aby ułatwić sobie nawiązywanie kontaktów, prowadź dziennik, w którym zapisujesz, co jesz i pijesz, jakie leki i suplementy przyjmujesz, a także codzienne wydarzenia. Z czasem można zauważyć korelację między jednym lub kilkoma z tych czynników a epizodami problemów trawiennych.

3. Zrównoważona dieta zapewnia prawidłowe trawienie

Właściwe odżywianie się może zapobiec problemom trawiennym lub złagodzić dolegliwości w przypadku ich nasilenia. Postępuj zgodnie z zaleceniami lekarza dotyczącymi tego, co należy jeść, a czego należy unikać. Zwracaj uwagę na wielkość porcji, a także na to, jak często i jak szybko jesz.

To, co należy jeść, zależy częściowo od konkretnej przyczyny problemów trawiennych, a także od tego, na jakie pokarmy pacjent jest wrażliwy. Oto kilka ogólnych wskazówek, o których warto pamiętać:

  • Stopniowo dodawaj do swojej diety więcej błonnika. Pokarmy bogate w błonnik zwiększają objętość stolca, co pomaga regulować trawienie. Zwiększaj stopniowo spożycie błonnika, aby zapobiec wzdęciom, gazom i biegunce.

  • Jedz kilka małych posiłków w ciągu dnia, aby zapobiec nagłym skurczom jelit, które mogą być spowodowane dużymi posiłkami.

4. Utrzymuj nawodnienie organizmu, ale pij ostrożnie

Woda jest niezbędna dla dobrego zdrowia i prawidłowej pracy jelit. Woda pomaga także utrzymać miękkie, ale stałe i dobrze uformowane stolce. Unikaj picia napojów takich jak kawa czy napoje gazowane, jeśli uważasz, że wywołują one problemy trawienne.

Kiedy pojawia się biegunka, ważne jest, aby pić dużo płynów, aby uniknąć odwodnienia. Dobrym wyborem jest woda i napoje dla sportowców (które uzupełniają utracone minerały zwane elektrolitami). Kofeina i alkohol mogą pogorszyć odwodnienie.

Zwiększ ilość przyjmowanych płynów w czasie upałów i podczas każdego intensywnego wysiłku fizycznego. Picie wody pomaga zapobiec odwodnieniu, czyli potencjalnie niebezpiecznemu zaburzeniu równowagi, w którym organizm traci więcej wody niż jej przyjmuje.

Aby zapobiec biegunce podróżnych, należy unikać potencjalnie skażonej wody i wszystkiego, co mogło mieć z nią kontakt. W podróży pij wodę butelkowaną, soki lub napoje dla sportowców. Pamiętaj, że skażona woda może być używana do przygotowywania lodu, lodów, kawy lub herbaty, a także do płukania surowych owoców i warzyw.

5. Dbaj o zdrową higienę, by lepiej trawić

Zawsze dokładnie myj ręce ciepłą wodą z mydłem po skorzystaniu z toalety oraz przed jedzeniem lub przygotowywaniem posiłków. Pomoże to zapobiec przenoszeniu potencjalnie niebezpiecznych bakterii na żywność.

Jeśli biegunka powoduje ból lub swędzenie, do czyszczenia okolic odbytu należy używać nawilżonych, bezalkoholowych chusteczek (nie używać ostrego mydła). Utrzymuj skórę w suchości, nosząc bawełnianą bieliznę i luźne, wygodne ubrania, które oddychają.

6. Przygotowanie do nagłych wypadków związanych z trawieniem

Bez względu na to, jak dobrze zaplanujesz swoje działania, wypadki mogą się zdarzyć. Bądź przygotowany, mając pod ręką artykuły pierwszej potrzeby w domu, pracy lub szkole, a także w podróży. Dla wielu produktów dostępne są dyskretne, przenośne opakowania. Oto kilka produktów, które warto wypróbować:

  • Leki szybko działające (na gazy, wzdęcia lub biegunkę)

  • Nawilżone chusteczki podróżne

  • Dodatkowa para bielizny

  • Jednorazowe wkładki lub bielizna na wypadek nietrzymania moczu

  • Plastikowe torebki do wyrzucania zabrudzonych chusteczek i ubrań

Schowaj te przybory w torebce, samochodzie, walizce i na biurku w pracy, a potem odpocznij. Jeśli wypadki, nietrzymanie stolca nie ustępują, porozmawiaj z lekarzem.

7. Radzenie sobie ze stresem dla spokoju trawiennego

Czy stres powoduje lub nasila problemy trawienne? (Częste zaostrzanie się dolegliwości trawiennych może być samo w sobie czynnikiem stresogennym). Stres można złagodzić, relaksując się, np. ćwiczeniami fizycznymi, jogą, medytacją lub ulubionym hobby.

Należy być realistą i elastycznym, dostosowując działania związane z radzeniem sobie ze stresem do swoich indywidualnych potrzeb. Na przykład uczęszczanie na zajęcia jogi może sprawić, że poczujesz się niepewnie w dniu, w którym nasilą się problemy trawienne. W takim przypadku możesz ćwiczyć z płytą DVD w zaciszu własnego domu.

Nie wszystkich stresów da się uniknąć. Aby znaleźć sposób na radzenie sobie z trudnymi sytuacjami i relacjami, warto poprosić o pomoc przyjaciela lub terapeutę.

8. Poszukaj wsparcia w przypadku problemów z trawieniem

Nie próbuj ukrywać swoich problemów trawiennych przed rodziną, przyjaciółmi i opiekunami. Pomóż im zrozumieć, jak, kiedy i dlaczego problemy trawienne dotykają pacjenta. Wyjaśnij, co mogą zrobić, aby wesprzeć Cię emocjonalnie i praktycznie. Poinformuj ich o swoim planie samoopieki. Poinformuj ich, że problemy takie jak biegunka czy bóle gazowe mogą pojawić się niespodziewanie, gdy jesteś z nimi.

Czasami pomocne jest nawiązanie kontaktu z innymi osobami, które cierpią na podobne problemy trawienne. Grupa wsparcia (osobista lub internetowa) może pomóc w zakończeniu izolacji i stanowić forum wymiany pomysłów i wsparcia. Poproś swojego lekarza lub miejscowy szpital o polecenie grupy, która może być odpowiednia dla Ciebie.

9. Przejmij kontrolę nad swoimi problemami z trawieniem

Współpracuj z lekarzem, przekazując mu szczegółowe informacje i zadając pytania na temat swojego stanu zdrowia i programu leczenia. Jeśli przepisany przez lekarza lek nie jest skuteczny lub ma niedopuszczalne skutki uboczne, należy o tym powiedzieć. Być może istnieją inne leki, które można wypróbować. Przed wypróbowaniem środków dostępnych bez recepty lub suplementów, skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą w sprawie możliwych skutków ubocznych i interakcji między lekami. Zapisuj swoje doświadczenia i pytania, aby móc omówić je z lekarzem.

10. Wystrzegaj się cudownych leków na problemy z trawieniem

W niektórych artykułach i reklamach szeroko reklamowane są alternatywne metody leczenia problemów trawiennych, takie jak oczyszczanie jelita grubego i posty. Chociaż niektóre alternatywne metody leczenia są obiecujące, wiele z nich jest drogich, nieskutecznych lub wręcz niebezpiecznych. Przed zastosowaniem jakiejkolwiek alternatywnej terapii lub suplementu zawsze skonsultuj się z lekarzem.

Wątroba (Anatomia): Obraz, funkcja, warunki, testy, leczenie

0

Strona anatomii wątroby lekarza zawiera szczegółowe obrazy, definicje i informacje na temat wątroby. Dowiedz się o jej funkcji, częściach, umiejscowieniu w organizmie i schorzeniach, które wpływają na wątrobę, a także o testach i sposobach leczenia schorzeń wątroby.

Źródło obrazu

Widok wątroby z przodu

Wątroba jest dużym, mięsnym narządem, który znajduje się po prawej stronie brzucha. Ważąca około 3 funtów wątroba ma czerwonobrązowy kolor i jest gumowata w dotyku. W normalnych warunkach nie można wyczuć wątroby, ponieważ jest ona chroniona przez klatkę piersiową.

Wątroba składa się z dwóch dużych części, zwanych prawym i lewym płatem. Pod wątrobą znajduje się pęcherzyk żółciowy, a także części trzustki i jelit. Wątroba i te narządy współpracują ze sobą w celu trawienia, wchłaniania i przetwarzania pokarmu.

Głównym zadaniem wątroby jest filtrowanie krwi pochodzącej z przewodu pokarmowego, zanim zostanie ona przekazana do reszty organizmu. Wątroba odtruwa także substancje chemiczne i metabolizuje leki. W tym celu wątroba wydziela żółć, która trafia z powrotem do jelit. Wątroba wytwarza również białka ważne dla krzepnięcia krwi i innych funkcji.

Choroby wątroby

Do rodzajów chorób wątroby należą:

  • Zapalenie wątroby: Zapalenie wątroby, zwykle wywołane przez wirusy, takie jak wirus zapalenia wątroby typu A, B i C. Zapalenie wątroby może mieć również przyczyny nieinfekcyjne, takie jak spożywanie dużych ilości alkoholu, zażywanie narkotyków, reakcje alergiczne lub otyłość.

  • Marskość wątroby: Długotrwałe uszkodzenie wątroby z dowolnej przyczyny może prowadzić do trwałego bliznowacenia, zwanego marskością wątroby. Wątroba staje się wówczas niezdolna do prawidłowego funkcjonowania.

  • Rak wątroby: Najczęstszy rodzaj raka wątroby, rak wątrobowokomórkowy, prawie zawsze występuje po wystąpieniu marskości wątroby.

  • Niewydolność wątroby: Niewydolność wątroby ma wiele przyczyn, w tym infekcje, choroby genetyczne i nadmierne spożycie alkoholu.

  • Wodobrzusze: W wyniku marskości wątroby dochodzi do wycieku płynu (wodobrzusza) do brzucha, który staje się rozdęty i ciężki.

  • Kamienie żółciowe: Jeśli kamień żółciowy utknie w przewodzie żółciowym odprowadzającym żółć z wątroby, może dojść do zapalenia wątroby i dróg żółciowych (zapalenie dróg żółciowych).

  • Hemochromatoza: W hemochromatozie żelazo odkłada się w wątrobie, uszkadzając ją. Żelazo odkłada się także w całym organizmie, powodując wiele innych problemów zdrowotnych.

  • Pierwotne stwardniające zapalenie dróg żółciowych: Rzadka choroba o nieznanych przyczynach, pierwotne stwardniające zapalenie dróg żółciowych powoduje zapalenie i bliznowacenie dróg żółciowych w wątrobie.

  • Pierwotna marskość żółciowa wątroby: W tym rzadkim schorzeniu niejasny proces powoli niszczy przewody żółciowe w wątrobie. W końcu dochodzi do trwałego zbliznowacenia wątroby (marskości).

Testy wątrobowe

Badania krwi:

  • Badanie czynności wątroby: Badanie czynności wątroby sprawdza, jak dobrze funkcjonuje wątroba i składa się z wielu różnych badań krwi.

  • ALT (aminotransferaza alaninowa): Podwyższony poziom ALT pomaga rozpoznać chorobę wątroby lub jej uszkodzenie z różnych przyczyn, w tym zapalenie wątroby.

  • AST (aminotransferaza asparaginianowa): Wraz z podwyższonym poziomem ALT, AST sprawdza, czy nie doszło do uszkodzenia wątroby.

  • Fosfataza alkaliczna: Fosfataza alkaliczna jest obecna w komórkach wydzielających żółć w wątrobie; znajduje się również w kościach. Wysoki poziom często oznacza, że przepływ żółci z wątroby jest zablokowany.

  • Bilirubina: Wysokie stężenie bilirubiny wskazuje na problem z wątrobą.

  • Albumina: Albumina, jako część całkowitego poziomu białka, pomaga określić, jak dobrze pracuje wątroba.

  • Amoniak: Poziom amoniaku we krwi wzrasta, gdy wątroba nie funkcjonuje prawidłowo.

  • Testy na wirusowe zapalenie wątroby typu A: W przypadku podejrzenia zapalenia wątroby typu A lekarz wykona badania czynności wątroby oraz przeciwciał wykrywających wirusa zapalenia wątroby typu A.

  • Testy na wirusowe zapalenie wątroby typu B: Lekarz może zbadać poziom przeciwciał, aby określić, czy pacjent został zakażony wirusem zapalenia wątroby typu B.

  • Testy na wirusowe zapalenie wątroby typu C: Oprócz sprawdzenia czynności wątroby, badania krwi pozwalają określić, czy pacjent jest zakażony wirusem zapalenia wątroby typu C.

  • Czas protrombinowy (PT): Czas protrombinowy (PT) jest powszechnie wykonywany w celu sprawdzenia, czy dana osoba przyjmuje odpowiednią dawkę leku rozrzedzającego krew – warfaryny (Coumadin). Sprawdza również, czy nie występują problemy z krzepnięciem krwi.

  • Czas częściowej tromboplastyny (PTT): Badanie PTT wykonuje się w celu sprawdzenia, czy nie występują problemy z krzepnięciem krwi.

Badania obrazowe:

  • Ultrasonografia: Badanie ultrasonograficzne jamy brzusznej pozwala wykryć wiele schorzeń wątroby, w tym raka, marskość wątroby lub problemy związane z kamicą żółciową.

  • Tomografia komputerowa (CT): Tomografia komputerowa (TK) jamy brzusznej daje szczegółowe obrazy wątroby i innych narządów jamy brzusznej.

  • Biopsja wątroby: Biopsja wątroby jest najczęściej wykonywana po tym, jak inne badanie, takie jak badanie krwi lub USG, wykaże możliwość wystąpienia problemu z wątrobą.

  • Skanowanie wątroby i śledziony: W tym badaniu jądrowym wykorzystuje się materiał radioaktywny w celu ułatwienia diagnostyki wielu schorzeń, w tym ropni, guzów i innych problemów związanych z funkcjonowaniem wątroby.

Leczenie wątroby

  • Leczenie zapalenia wątroby typu A: Wirusowe zapalenie wątroby typu A zazwyczaj ustępuje z czasem.

  • Leczenie zapalenia wątroby typu B: Przewlekłe zapalenie wątroby typu B często wymaga leczenia lekami przeciwwirusowymi.

  • Leczenie zapalenia wątroby typu C: Leczenie zapalenia wątroby typu C zależy od kilku czynników.

  • Przeszczep wątroby: Przeszczep wątroby jest konieczny, gdy wątroba przestaje funkcjonować prawidłowo, niezależnie od przyczyny.

  • Leczenie raka wątroby: Chociaż rak wątroby jest zwykle trudny do wyleczenia, leczenie polega na chemioterapii i radioterapii. W niektórych przypadkach wykonuje się resekcję chirurgiczną lub przeszczep wątroby.

  • Paracenteza: Jeśli ciężkie wodobrzusze – obrzęk brzucha spowodowany niewydolnością wątroby – powoduje dyskomfort, przez skórę można wprowadzić igłę w celu odprowadzenia płynu z jamy brzusznej.

  • ERCP (endoskopowa cholangiopankreatografia wsteczna): Za pomocą długiej, elastycznej rurki z kamerą i narzędziami na końcu lekarze mogą diagnozować, a nawet leczyć niektóre problemy z wątrobą.

Zespół więzadła łukowatego pośrodkowego (MALS)

0

Ból brzucha po jedzeniu i utrata wagi mogą być objawami tego rzadkiego schorzenia. Dowiedz się, co powoduje zespół więzadła łukowatego przyśrodkowego i jak lekarz może go leczyć.

Więzadło łukowate przyśrodkowe to pasmo tkanki w kształcie łuku w dolnej części klatki piersiowej. Przechodzi ono nad aortą – naczyniem krwionośnym, które transportuje krew z serca.

Kiedy masz MALS, więzadło to znajduje się niżej niż zwykle i uciska na tętnicę celiakii. To naczynie krwionośne dostarcza krew do żołądka, wątroby i innych narządów w brzuchu.

To właśnie ucisk więzadła powoduje problemy. Może ono spowalniać przepływ krwi do narządów w brzuchu i uciskać nerwy wokół tętnicy. Oba te czynniki mogą powodować ból.

Objawy

Niektóre osoby cierpiące na MALS nigdy nie odczuwają żadnych objawów. Jeśli objawy się pojawiają, to najczęściej u kobiet w wieku 20-40 lat. Jednak na tę chorobę mogą zachorować również mężczyźni, osoby starsze i dzieci.

Głównym objawem MALS jest ból w górnej części brzucha. Ból może być silniejszy po jedzeniu lub ćwiczeniach fizycznych. Ból może utrudniać jedzenie, co może prowadzić do utraty wagi.

Jeśli masz MALS, możesz również mieć:

  • Nudności

  • Wymioty

  • Biegunka

Jeśli odczuwasz ból brzucha, zwłaszcza jeśli straciłeś na wadze, skontaktuj się z lekarzem, aby to zbadał. Tego rodzaju objawy mogą również powodować problemy z pęcherzykiem żółciowym, choroby wątroby i układu trawiennego. Ból brzucha w połączeniu z bólem w klatce piersiowej lub kołataniem serca może oznaczać problem z sercem.

Diagnostyka i badania

Rozpoznanie MALS może być trudne, ponieważ jego objawy są podobne do objawów wielu innych chorób. Lekarz postara się wykluczyć takie choroby, jak:

  • Zapalenie wyrostka robaczkowego

  • Kamienie żółciowe

  • Zapalenie żołądka (gastritis)

  • Refluks kwaśny (refluks żołądkowo-przełykowy, GERD)

  • Wirusowe zapalenie wątroby

  • Zespół jelita drażliwego

  • Choroba zapalna jelit (IBD) – choroba Leśniowskiego-Crohna lub wrzodziejące zapalenie jelita grubego

  • Wrzody żołądka (wrzody trawienne)

Lekarz zapozna się z historią choroby i objawami oraz przeprowadzi badanie. Kiedy przyłoży stetoskop do brzucha, może usłyszeć świszczący dźwięk zwany bulgotem. Jest to oznaka problemu z przepływem krwi przez tętnicę.

Możesz zostać poddany badaniom krwi i moczu w celu wykluczenia innych chorób oraz innym badaniom krwi w celu zdiagnozowania MALS.

Zdjęcia rentgenowskie, ultradźwięki i górna endoskopia – badanie polegające na obejrzeniu wnętrza przewodu pokarmowego za pomocą podświetlanej lunety – pomagają lekarzom w znalezieniu problemów z przewodem pokarmowym. Podczas endoskopii lekarz może pobrać mały fragment tkanki do badania.

Jeśli lekarz nie może znaleźć źródła problemu, pacjent może zostać poddany innemu badaniu ultrasonograficznemu, zwanemu USG krezki z dupleksem. Badanie to sprawdza przepływ krwi przez naczynia krwionośne w jamie brzusznej.

Angiografia TK lub angiogram rezonansu magnetycznego (MRA) mogą potwierdzić, że na tętnicę celiakii wywierany jest ucisk. Angiografia TK wykorzystuje promieniowanie rentgenowskie i komputer do wykonania szczegółowych obrazów narządów i tkanek. MRA pokazuje wnętrze naczyń krwionośnych.

Metody leczenia

Głównym sposobem leczenia MALS jest operacja chirurgiczna, której celem jest zmniejszenie ciśnienia wywieranego przez więzadło łukowate przyśrodkowe na tętnicę. Chirurg może również usunąć niektóre uciśnięte nerwy. Ból powinien ustąpić zaraz po operacji, ale ulga może potrwać nawet do 4 tygodni.

Jeśli pacjent nie chce poddać się operacji lub nie może jej wykonać, lekarz może zastosować zastrzyk zwany blokadą splotu ramiennego w celu złagodzenia bólu. Najpierw pacjent otrzyma do żyły (kroplówki) lek, który go uspokoi. Gdy pacjent będzie leżał na brzuchu, lekarz znieczuli jego plecy i wprowadzi dwie cienkie igły. Na podstawie zdjęcia rentgenowskiego lekarz wstrzyknie do pleców lek przeciwbólowy lub steryd.

Może to zająć od dwóch do dziesięciu zastrzyków, aby złagodzić ból spowodowany MALS. Czasami blokada splotu ramiennego może utrzymać ból pod kontrolą przez miesiące lub lata.

Perspektywy

Operacja poprawia odczuwanie bólu nawet u 80% osób. U niewielkiego odsetka osób po operacji dochodzi do narastania tkanki bliznowatej, która zwęża tętnicę celiakii. Zazwyczaj tkanka bliznowata nie powoduje bólu. Jeśli jednak tak się stanie, kolejny zabieg może otworzyć tętnicę i przywrócić przepływ krwi.

Jeśli u pacjenta wykonano blokadę splotu słonecznego, może być konieczne powtarzanie zastrzyków, aby nie dopuścić do wystąpienia bólu.

Przełyk (Anatomia człowieka): Obraz, funkcja, warunki i inne informacje

0

Strona anatomii przełyku lekarza zawiera szczegółowy obraz i definicję przełyku. Dowiedz się o jego funkcji i położeniu oraz o schorzeniach, które wpływają na przełyk.

Źródło obrazu

Przełyk to mięśniowy przewód łączący gardło z żołądkiem. Przełyk ma około 8 cali długości i jest wyścielony wilgotną różową tkanką zwaną błoną śluzową. Przełyk przebiega za tchawicą i sercem, a przed kręgosłupem. Tuż przed wejściem do żołądka przełyk przechodzi przez przeponę.Górny zwieracz przełyku (UES) to wiązka mięśni znajdująca się w górnej części przełyku. Mięśnie UES znajdują się pod świadomą kontrolą i są używane podczas oddychania, jedzenia, odbijania się i wymiotów. Zapobiegają one przedostawaniu się pokarmu i wydzielin w dół przewodu pokarmowego.

Dolny zwieracz przełyku (LES) to wiązka mięśni znajdująca się w dolnej części przełyku, w miejscu, gdzie styka się on z żołądkiem. Kiedy LES jest zamknięty, zapobiega cofaniu się kwasu i treści żołądkowej z żołądka. Mięśnie LES nie podlegają dobrowolnej kontroli.

Choroby przełyku

  • Zgaga: Niecałkowicie zamknięty LES umożliwia cofanie się kwaśnej treści żołądkowej (refluks) do przełyku. Refluks może powodować zgagę, kaszel, chrypkę lub nie dawać żadnych objawów.

  • Choroba refluksowa przełyku (gastroesophageal reflux disease, GERD): Jeśli refluks występuje często lub jest uciążliwy, mówi się o chorobie refluksowej przełyku (GERD).

  • Zapalenie przełyku: Stan zapalny przełyku. Zapalenie przełyku może być spowodowane podrażnieniem (np. w wyniku refluksu lub radioterapii) lub zakażeniem.

  • Przełyk Barretta: Regularny refluks kwasu żołądkowego podrażnia przełyk, co może spowodować zmianę struktury jego dolnej części. W bardzo rzadkich przypadkach przełyk Barretta przechodzi w raka przełyku.

  • Wrzód przełyku: Nadżerka w obszarze wyściółki przełyku. Jest to często spowodowane przewlekłym refluksem.

  • Zwężenie przełyku: Zwężenie przełyku. Przewlekłe podrażnienie spowodowane refluksem jest najczęstszą przyczyną zwężeń przełyku.

  • Achalazja: Rzadka choroba, w której dolny zwieracz przełyku nie rozluźnia się prawidłowo. Objawami są trudności w połykaniu i cofanie się pokarmu.

  • Rak przełyku: Rak przełyku, choć poważny, jest rzadki. Czynniki ryzyka zachorowania na raka przełyku to palenie tytoniu, spożywanie dużych ilości alkoholu i przewlekły refluks.

  • Rozdarcie Mallory’ego-Weissa: Wymioty lub rechotanie powodują powstanie rozdarcia w wyściółce przełyku. Przełyk krwawi do żołądka, co często kończy się wymiotami krwią.

  • Żylaki przełyku: U osób z marskością wątroby żyły w przełyku mogą ulec przekrwieniu i wybrzuszeniu. Żyły te, zwane żylakami, są podatne na zagrażające życiu krwawienie.

  • Pierścień przełyku (pierścień Schatzkiego): Powszechne, łagodne nagromadzenie tkanki w postaci pierścienia wokół dolnego końca przełyku. Pierścienie Schatzkiego zwykle nie powodują żadnych objawów, ale mogą powodować trudności w połykaniu.

  • Pajęczynka przełyku: Nagromadzenie tkanki (podobne do pierścienia przełykowego), które zwykle występuje w górnej części przełyku. Podobnie jak pierścienie, pajęczynki przełyku zwykle nie powodują żadnych objawów.

  • Zespół Plummera-Vinsona: Choroba obejmująca przewlekłą niedokrwistość z niedoboru żelaza, sploty przełyku i trudności w połykaniu. Leczenie polega na zastępowaniu żelaza i poszerzaniu splotów przełykowych.

  • Zwężenie przełyku: Zwężenie przełyku, powstałe z różnych przyczyn, które, jeśli jest wystarczająco wąskie, może prowadzić do trudności w połykaniu.

Badania przełyku

  • Górna endoskopia, EGD (esofagogastroduodenoskopia): Elastyczna rurka z kamerą na końcu (endoskop) jest wprowadzana przez usta. Endoskop umożliwia badanie przełyku, żołądka i dwunastnicy (jelita cienkiego).

  • Monitorowanie pH przełyku: Do przełyku wprowadza się sondę monitorującą kwasowość (pH). Monitorowanie pH może pomóc w rozpoznaniu GERD i monitorowaniu odpowiedzi na leczenie.

  • Połknięcie baru: Osoba połyka roztwór baru, a następnie wykonywane są zdjęcia rentgenowskie przełyku i żołądka. Najczęściej połykanie baru stosuje się w celu znalezienia przyczyny trudności w połykaniu.

Leczenie przełyku

  • H2-blokery: Histamina stymuluje wydzielanie kwasu w żołądku. Niektóre leki przeciwhistaminowe, zwane H2-blokerami, mogą zmniejszyć wydzielanie kwasu, poprawiając przebieg GERD i zapalenia przełyku.

  • Inhibitory pompy protonowej: Leki te wyłączają wiele pomp wytwarzających kwas w ścianie żołądka. Zmniejszona ilość kwasu żołądkowego może zmniejszyć objawy GERD i pomóc w gojeniu się wrzodów lub zapalenia przełyku.

  • Ezofagektomia: chirurgiczne usunięcie przełyku, zwykle w przypadku raka przełyku.

  • Rozszerzenie przełyku: Balonik jest wprowadzany do przełyku i nadmuchiwany w celu poszerzenia zwężenia, sieci lub pierścienia, które przeszkadzają w połykaniu.

  • Opaskowanie żylaków przełyku: Podczas endoskopii wokół żylaków przełyku można owinąć gumowe opaski. Opaski powodują skrzepnięcie żylaków, zmniejszając prawdopodobieństwo krwawienia.

  • Biopsja: Często wykonywana za pomocą endoskopu, pobiera się mały fragment przełyku, który poddaje się ocenie pod mikroskopem.

  • Konfokalna endomikroskopia laserowa: Nowa procedura, która polega na wprowadzeniu mikroskopu do wnętrza pacjenta, co może zastąpić konieczność wykonywania wielu biopsji.

9 przyczyn krwawej biegunki

0

Krew w stolcu to zawsze powód do niepokoju. Krwawa biegunka może być oznaką poważnego schorzenia. Dowiedz się, co to może oznaczać i jak się to leczy.

Niezależnie od tego, co jest przyczyną, Twój lekarz dysponuje środkami, które mogą pomóc, więc natychmiast się do niego zgłoś. Nie próbuj leczyć się na własną rękę za pomocą leków przeciwbiegunkowych. W niektórych przypadkach może to pogorszyć sytuację.

Lekarz zorientuje się, co się dzieje i przepisze odpowiedni lek dla Ciebie. Upewni się także, że nie utracisz zbyt wielu ważnych płynów i minerałów, co może być niebezpieczne. Utrata dużej ilości krwi może prowadzić do anemii, która może powodować uczucie zmęczenia, duszności lub zawroty głowy.

Oto niektóre z chorób, które mogą wywołać ten objaw.

Zapalna choroba jelit (IBD)

Jeśli masz krwawe biegunki i bóle, które utrzymują się tygodniami, a także utratę wagi, powodem może być IBD. To długotrwałe schorzenie powoduje zapalenie części przewodu pokarmowego. Eksperci nie są do końca pewni, dlaczego tak się dzieje.

Istnieją dwa główne rodzaje IBD: wrzodziejące zapalenie jelita grubego i choroba Crohns’a.

Wrzodziejące zapalenie jelita grubego. Choroba ta dotyka okrężnicy i odbytnicy. Jednym z najczęstszych objawów jest biegunka z krwią lub ropą.

Inne objawy to:

  • Ból brzucha

  • Nagła potrzeba pójścia do łazienki

  • Nudności

  • Mniejszy apetyt

  • Gorączka

Leczenie wrzodziejącego zapalenia jelita grubego obejmuje:

  • Zmiany w diecie

  • Leki

  • Chirurgia

Choroba Crohns’a. Ten rodzaj IBD może dotyczyć każdego odcinka przewodu pokarmowego, od jamy ustnej do odbytu. Częstym objawem jest biegunka. Jeśli choroba dotyczy tylko jelita cienkiego, bardziej prawdopodobne jest wystąpienie wodnistej biegunki. Czasami choroba powoduje krwawienie z odbytu.

Mogą również wystąpić:

  • Skurcze i ból brzucha

  • Utrata wagi

  • Gorączka

  • Bóle w ustach

Leczenie Crohns obejmuje:

  • Leki

  • Zmiany w sposobie odżywiania się

  • Chirurgia

Niedokrwienne zapalenie jelita grubego

Jest to sytuacja, w której przepływ krwi do jelita grubego spowalnia się lub ustaje. Brak tlenu powoduje uszkodzenie jelita.

Zablokowanie może następować powoli, np. gdy cholesterol odkłada się w tętnicach. Może też nastąpić nagle, w wyniku zakrzepu krwi lub poważnego spadku ciśnienia krwi.

Może to prowadzić do krwawej biegunki. Zwykle towarzyszy jej także ból brzucha, który może być poważny. Ból zwykle nasila się podczas jedzenia.

Mogą również wystąpić takie objawy jak:

  • Wzdęcia

  • Gorączka

  • Nudności lub wymioty

  • Nagła potrzeba pójścia do łazienki

Leczenie tego schorzenia może obejmować:

  • Podawanie płynów dożylnie przez żyłę

  • Antybiotyki

  • Angioplastyka i stentowanie

  • Chirurgia

Zakażenia bakteryjne

Krwawa biegunka spowodowana IBD może trwać przez jakiś czas, jeśli nie jest leczona. Jeśli jest spowodowana infekcją bakteryjną, zwykle nie trwa dłużej niż 2 tygodnie. Nie powraca po wyleczeniu, chyba że ponownie złapie się tę samą infekcję.

Infekcje bakteryjne, które mogą powodować krwawą biegunkę, to m.in:

E. coli. Może ona zanieczyścić żywność, wodę i nieumyte ręce – a jeśli włożysz którekolwiek z tych produktów do ust, możesz zachorować. Szczególnie niektóre szczepy E. coli, zwane STEC, wytwarzają toksynę, która może wywołać krwawą biegunkę.

Inne objawy zakażenia STEC:

  • Intensywne skurcze żołądka

  • Wymioty

  • Gorączka

Nie ma specyficznego leczenia. Antybiotyki mogą pogorszyć sytuację. Lekarz może zalecić picie dużej ilości płynów i dużo odpoczynku.

Salmonella. Bakteria ta często wywołuje zatrucia pokarmowe, choć jedzenie może wyglądać i pachnieć prawidłowo.

Zakażenie może wywołać krwawą biegunkę, a także inne objawy, takie jak:

  • Gorączka

  • Skurcze żołądka

  • Nudności lub wymioty

  • Ból głowy

Leczenie poważnych przypadków salmonelli obejmuje antybiotyki i opiekę szpitalną.

Shigella. Rozprzestrzenia się poprzez zanieczyszczoną żywność lub wodę oraz poprzez kontakt z innymi osobami. Prawdopodobieństwo zarażenia się tą chorobą jest większe, jeśli podróżujesz do kraju rozwijającego się.

Czasami powoduje ona krwawą biegunkę. Możesz również mieć:

  • Gorączka

  • Ból brzucha

  • Potrzeba pójścia do łazienki, mimo że nie jest to konieczne

Leczenie obejmuje:

  • Leki zobojętniające kwas żołądkowy, takie jak subsalicylan bizmutu

  • Antybiotyki

Campylobacter. Bakteria ta powoduje, że każdego roku w USA choruje około półtora miliona osób, ale prawdopodobieństwo zarażenia się nią jest większe w przypadku podróży zagranicznych. W większości przypadków jest ona wynikiem zjedzenia surowego lub niedogotowanego drobiu lub innej potrawy, która miała z nim kontakt.

Biegunka, która może się z nią wiązać, jest zwykle krwawa. Może również dawać takie objawy jak:

  • Gorączka

  • Skurcze brzucha

  • Nudności lub wymioty

Leczenie obejmuje:

  • Antybiotyki

  • Płyny uzupełniające

Możesz podjąć kroki w celu zmniejszenia prawdopodobieństwa zakażenia bakteryjnego, które może wywołać krwawą biegunkę:

  • Często myj ręce, szczególnie po dotykaniu innych ludzi lub zwierząt.

  • Gotuj mięso do końca. Trzymaj je z dala od innych produktów spożywczych.

  • Umyj wszystkie powierzchnie i naczynia, z którymi styka się surowe mięso.

  • Nie kupuj surowego mleka, niepasteryzowanej żywności ani napojów.

  • Staraj się nie połykać wody z jezior, stawów i basenów.

  • Jeśli podróżujesz do miejsc, w których woda nie zawsze jest bezpieczna, pamiętaj, aby jeść tylko gotowane potrawy. Pij tylko napoje butelkowane z nieotwartych butelek. Trzymaj się z dala od lodu oraz nieobranych owoców i warzyw.

Inne przyczyny

Do schorzeń, które z mniejszym prawdopodobieństwem mogą wywołać biegunkę z krwawieniem z odbytnicy, należą rak jelita grubego i polipy. Również radioterapia brzucha w przypadku zaawansowanego raka żołądka może powodować biegunkę, natomiast krwawienie może być spowodowane samą chorobą.

Operacja pęcherzyka żółciowego: Czego należy się spodziewać na zdjęciach

0

Operacja pęcherzyka żółciowego oznacza na ogół usunięcie pęcherzyka żółciowego. Dowiedz się, dlaczego możesz potrzebować tej operacji i czego możesz się spodziewać, jeśli się na nią zdecydujesz.

1/13

Jeśli masz takie objawy, jak ostry ból brzucha, problemy z trawieniem, gorączka i żółta skóra, zostaniesz poddany badaniu ultrasonograficznemu, aby lekarz mógł obejrzeć wnętrze brzucha. Następnie może być przeprowadzona tomografia komputerowa lub inne badania. Jeśli przyczyną bólu jest zakażenie pęcherzyka żółciowego, kamienie żółciowe lub rak, lekarz może zasugerować operację usunięcia pęcherzyka żółciowego. Operację tę można nazwać cholecystektomią.

Co to są kamienie żółciowe?

2/13

Są to kamienie, które powstają z cholesterolu i substancji chemicznej zwanej bilirubiną, zawartej w żółci wytwarzanej przez wątrobę. Kamienie są przechowywane w pęcherzyku żółciowym, małym narządzie w kształcie gruszki, znajdującym się w prawej górnej części brzucha. Kamienie żółciowe są często zbyt małe, aby powodować problemy. Jednak większe kamienie, czasami wielkości piłek golfowych, mogą blokować przewody i powodować bolesne ataki, które mogą prowadzić do konieczności przeprowadzenia operacji.

Przed operacją

3/13

Konieczne może być podpisanie formularza zgody. Poinformuj lekarza, jeśli jesteś w ciąży. Należy również poinformować o wszystkich przyjmowanych lekach. Przed zabiegiem może być konieczne odstawienie niektórych z nich na pewien czas. Lekarz udzieli Ci innych wskazówek, m.in. jak kąpać się przed operacją i na jak długo przed zabiegiem musisz przestać jeść i pić.

Dzień operacji

4/13

W szpitalu zdejmiesz ubranie i biżuterię, a następnie założysz fartuch. Pielęgniarka wprowadzi igłę infuzyjną do ramienia lub ręki. Na sali operacyjnej lekarz anestezjolog uśpi Cię lekami, które otrzymasz przez kroplówkę. Włoży Ci także rurkę do gardła, aby ułatwić Ci oddychanie. Pielęgniarki oczyszczą miejsce operacji i obetną zbędne owłosienie.

Laparoskopowa operacja pęcherzyka żółciowego

5/13

Jest to najczęstszy rodzaj operacji. Po uśpieniu pacjenta przez anestezjologa, chirurg wykona kilka małych nacięć w górnej części brzucha i wprowadzi do nich rurki, przez które będą wprowadzane narzędzia. Następnie chirurg nadmuchuje brzuch gazem CO, aby uzyskać lepszy widok. Usunie Twój pęcherzyk żółciowy i zaszyje otwory. Cała operacja trwa zwykle godzinę lub dwie.

Otwarta operacja pęcherzyka żółciowego

6/13

Jeśli chirurg zdecyduje się na ten rodzaj operacji, po uśpieniu pacjenta wykona 6-calowe cięcie przez tłuszcz i mięśnie, aby dostać się do pęcherzyka żółciowego. Następnie usunie ten narząd. Można również zamknąć przewody żółciowe. Następnie cięcie zostanie zamknięte szwami lub zszywkami. W niektórych przypadkach lekarze mogą założyć dren lub dwa, aby pozbyć się nadmiaru płynu. Personel szpitala usunie to wszystko w ciągu jednego lub kilku dni. Operacja trwa zwykle godzinę lub dwie.

Budzenie się po operacji

7/13

W trakcie wybudzania personel medyczny będzie kontrolował Twój oddech, tętno i ciśnienie krwi do czasu, aż się obudzisz, będziesz czujny i stabilny. W razie potrzeby otrzymasz także leki przeciwbólowe. Zazwyczaj ktoś pomoże Ci wstać i chodzić. Podróż odbędziesz w dniu operacji, jeśli była to operacja laparoskopowa, lub dzień później, jeśli była to operacja otwarta. W obu przypadkach możesz zacząć pić w ciągu kilku godzin, a następnie, powoli, zacząć spożywać pokarmy stałe.

Opuszczenie szpitala

8/13

Musisz zorganizować sobie transport do domu, ponieważ po znieczuleniu będziesz oszołomiony. W przypadku operacji laparoskopowej zazwyczaj wracasz do domu tego samego dnia, natomiast w przypadku operacji otwartej zostajesz dłużej (zazwyczaj dzień lub dwa). Z nosa do żołądka może prowadzić rurka, która usuwa powietrze z brzucha. Personel szpitala może ją wyjąć, gdy będziesz mógł normalnie korzystać z toalety.

W domu

9/13

Upewnij się, że masz wszystkie zatwierdzone leki, bandaże, mydła lecznicze i instrukcje. Dobrze jest, aby pierwszą noc po operacji ktoś spędził z Tobą w domu, na wypadek gdybyś nie czuł się dobrze lub potrzebował pomocy. Utrzymuj nacięcie w czystości i suchości. Należy przestrzegać zaleceń lekarza dotyczących kąpieli. Przyjmuj tylko leki zatwierdzone lub przepisane przez lekarza.

Kiedy należy zgłosić się do lekarza po operacji

10/13

Zwykle pacjent zgłasza się do lekarza około 3 tygodnie po operacji w celu wykonania badań kontrolnych. Jeśli nie możesz jeść, pić, chodzić do toalety lub jeśli masz:

  • Gorączka powyżej 101 F

  • Poważnie bolesny lub opuchnięty brzuch

  • Żółtawa skóra (żółtaczka)

  • Krew, ropa lub narastające zaczerwienienie w miejscu, w którym przeprowadzono operację

  • Silny ból, nawet po zastosowaniu leków

  • Problemy z oddychaniem lub kaszel, który nie chce ustąpić

  • Nudności lub wymioty?

Jak radzić sobie z bólem po operacji

11/13

Z powodu znieczulenia, przez dzień lub dwa po operacji może wystąpić ból gardła, mdłości i wymioty. Możesz odczuwać ból wokół nacięć lub w ramionach spowodowany powietrzem wpompowanym do organizmu podczas operacji. Pomóc w tym może chłodzenie. Za zgodą lekarza możesz przyjmować leki przeciwbólowe dostępne bez recepty, takie jak ibuprofen lub acetaminofen. W razie potrzeby lekarz może przepisać leki przeciwbólowe.

Co jeść po operacji

12/13

Należy pić dużo wody i spożywać pokarmy z dużą ilością błonnika. Dzięki temu nie będziesz musiał się wysilać, idąc do toalety. Przez co najmniej tydzień po operacji nie spożywaj pokarmów wysokotłuszczowych. W tym czasie należy również spożywać mniejsze posiłki. W ten sposób żółć będzie wystarczająca, aby pomóc w trawieniu tego, co jesz. Należy spożywać chude białko, pełne ziarna, owoce i warzywa. Zbyt duża ilość kofeiny, nabiału lub cukru może pogorszyć biegunkę.

Aktywność po operacji

13/13

W miarę poprawy samopoczucia należy powoli wracać do aktywności fizycznej. Dobrym początkiem jest spacerowanie co około godzinę. Powrót do normalnej aktywności powinien być możliwy w ciągu kilku tygodni po operacji laparoskopowej. W przypadku operacji otwartej może to potrwać miesiąc lub dłużej. Zwykle około 2 tygodnie po operacji można wznowić aktywność seksualną. Porozmawiaj z lekarzem o tym, kiedy powinnaś wrócić do normalnej codzienności.

Mleko bez laktozy i napoje bezmleczne, nietolerancja laktozy

0

Osoby z nietolerancją laktozy mogą nadal delektować się lekką kawą i kremowymi deserami, wybierając zamiast mleka napoje bezmleczne i bezlaktozowe.

Czy mleko powoduje u Ciebie rozstrój żołądka? Możliwe, że cierpisz na nietolerancję laktozy.

Ale nawet jeśli tak jest, prawdopodobnie nadal możesz pić lekką kawę i spożywać kremowe desery bez uczucia dyskomfortu. Oto jak.

Bezlaktozowe i bezmleczne napoje

Produkty mleczne są bogate w wapń, białko i inne składniki odżywcze. Jeśli nie tolerujesz laktozy, możesz nadal otrzymywać te składniki odżywcze z nabiału.

  • David Goldstein, gastroenterolog z Emerson, N.J., mówi, że większość osób z nietolerancją laktozy może tolerować około 1 szklanki (8 uncji) mleka.

  • Tabletki lub kapsułki z laktazą należy przyjmować przed jedzeniem lub piciem pokarmów zawierających produkty mleczne lub mleko.

  • Pij i gotuj z mlekiem bezlaktozowym. Zawiera ono dodatek laktazy, która rozkłada laktozę. Ma ono również mniej więcej takie same składniki odżywcze jak zwykłe mleko.

Jeśli chodzi o mleko bezmleczne, warto rozważyć poniższe opcje. Różnią się one wartościami odżywczymi, więc przed zakupem porównaj etykiety obok mleka krowiego. Wybierz takie, które jest wzbogacone w wapń, witaminę D i inne składniki odżywcze. Używaj niesłodzonego mleka do dań wytrawnych, takich jak puree ziemniaczane. Do pieczenia możesz używać mleka o smaku waniliowym, czekoladowym lub innym.

  • Mleko sojowe

    jest najlepszym źródłem białka wśród produktów nie zawierających nabiału. Jest gęstsze od mleka krowiego i ma lekko beżowy kolor.

  • Mleko kokosowe

    jest kremowe jak mleko pełne. Ma jednak niewiele białka i tyle samo tłuszczów nasyconych, co mleko pełne – około 4 gramy w filiżance.

  • Mleko migdałowe

    ma konsystencję podobną do mleka krowiego, choć ma lekko beżowy kolor. Smakuje słabo jak migdały. Może zawierać więcej wapnia niż mleko mleczne, a także witaminy D i E. Jednak 8-uncjowa szklanka mleka migdałowego zawiera tylko około 1 grama białka.

  • Mleko ryżowe

    jest białe, jak mleko krowie, rzadsze i słodsze niż mleko migdałowe. W sosach i puddingach nie sprawdza się tak dobrze jak gęstsze mleka. Ma niską zawartość białka, podobnie jak mleko migdałowe. Można je jednak znaleźć wzbogacone w wapń.

  • Mleko konopne

    jest gęste i czasami trochę ziarniste. Produkuje się je z nasion konopi, które są bogate w zdrowe dla serca kwasy tłuszczowe omega-3. Zawiera również białko, ale ma mało wapnia.

Jeśli masz objawy żołądkowe podczas stosowania jakichkolwiek produktów niezawierających nabiału, problemem może być guma guar. Jak mówi Sonya Angelone, RDN, dietetyk z San Francisco i rzeczniczka Akademii Żywienia i Dietetyki (Academy of Nutrition and Dietetics), jest ona często dodawana w celu zwiększenia grubości produktu. Na niektórych ludzi może to mieć negatywny wpływ i mogą oni odczuwać gazy, podobnie jak w przypadku laktozy”.

Nietolerancja laktozy a alergia na mleko

Nietolerancja laktozy to nie to samo, co alergia na mleko, w którą zaangażowany jest układ odpornościowy.

Laktoza to cukier zawarty w mleku. Jeśli nie tolerujesz laktozy, szklanka mleka lub miska kremowej zupy może powodować problemy jelitowe, takie jak skurcze, gazy, biegunka lub wzdęcia. Dzieje się tak, ponieważ jelito cienkie nie wytwarza wystarczającej ilości enzymu laktazy. Laktaza rozkłada cukier mleczny, dzięki czemu krew może go dobrze wchłonąć.

Alergia na mleko może również powodować ból brzucha, wzdęcia i biegunkę. Ale może również powodować pokrzywkę, obrzęki i poważniejsze objawy, takie jak spadek ciśnienia krwi i problemy z oddychaniem.

Jeśli uważasz, że cierpisz na nietolerancję laktozy, poddaj się badaniom, aby uzyskać jednoznaczną diagnozę, sugeruje Beth Kitchin, PhD, RDN. Jest ona adiunktem w dziedzinie nauk o żywieniu na Uniwersytecie Alabama w Birmingham. „Zalecenia dietetyczne dla każdego z nich są naprawdę różne, więc uzyskanie dokładnej diagnozy jest bardzo ważne.

Po pierwsze, lekarz może zasugerować krótkotrwałe unikanie wszelkich produktów mlecznych, aby sprawdzić, czy objawy się poprawią. Jeśli tak się stanie, lekarz może wykonać test, który potwierdzi, że pacjent nie toleruje laktozy.

Laktoza: Jak dużo to za dużo?

0

Czy nie tolerujesz laktozy i nie wiesz, ile możesz jej wypić? Zapoznaj się z faktami.

Jeśli lekarz właśnie ogłosił, że nie tolerujesz laktozy, nie oznacza to, że już nigdy nie będziesz mógł się delektować kolejnym kęsem lodów.

Na początku wiele osób obawia się, że będzie musiało zrezygnować z nabiału – mówi Dee Sandquist, RD, dietetyk z Fairfield w stanie Iowa. Jednak po kilku próbach i błędach większość ludzi odkrywa, że może nadal jeść niewielkie ilości nabiału bez takich objawów jak wzdęcia, gazy, ból brzucha, biegunka czy mdłości.

Nabiał jest ważny dla zdrowia kości, ponieważ jest bogaty w wapń i witaminę D. Sztuką jest więc upewnienie się, że dostarczasz sobie wystarczającą ilość tych składników odżywczych, czy to z nabiału, czy z innych produktów.

„Słuchaj swojego ciała i swoich objawów” – mówi Sandquist, która jest również rzeczniczką Akademii Żywienia i Dietetyki.

Jak poważne są Twoje objawy?

Jak dużo nabiału można spożywać, zależy od ilości laktazy – enzymu trawiącego laktozę – wytwarzanej przez organizm, mówi Yuri A. Saito-Loftus, MD, MPH. Jest ona adiunktem w oddziale gastroenterologii i hepatologii Mayo Clinic. „To się jednak trochę różni w zależności od osoby. Nie wiemy w 100%, co to kontroluje. Przypuszczalnie jest to uwarunkowane genetycznie”.

Niektóre osoby z nietolerancją laktozy potrafią się przystosować. Możesz być w stanie dodać małe ilości żywności z laktozą do swojej diety w czasie i mieć mniej objawów. „Jeśli nadal jeść nabiał, można stymulować niektóre produkcji laktazy,” Saito-Loftus mówi. „To może pomóc Ci lepiej tolerować produkty mleczne”.

Jeśli Twoje objawy są tak poważne, że nie możesz poradzić sobie z laktozą w żadnym pokarmie, porozmawiaj z lekarzem o tym, jak zapewnić wystarczającą ilość wapnia i witaminy D.

Jakie pokarmy można jeść i w jakich ilościach

„Wiele osób zna swoje objawy dość dobrze, więc wie, czy może znieść tylko odrobinę, czy nie” – mówi Sandquist. W takim przypadku można prowadzić umysłową listę pokarmów lub ich ilości, których należy unikać. Inni ludzie lepiej wyczuwają, co ich organizm jest w stanie znieść, robiąc notatki. Pamiętnik jest niezwykle pomocny, ponieważ można w nim zapisywać objawy, jakie się ma, co się jadło – mówi Sandquist. Można spojrzeć wstecz i zobaczyć, czy istnieje jakiś wzór.

Dowiedz się, jakie pokarmy możesz jeść.

Jeśli nie jesteś pewien, które produkty zawierające laktozę możesz spożywać, spróbuj po kolei jednego produktu mlecznego – radzi Sandquist. W ciągu 30 minut do 2 godzin od spożycia powinieneś być w stanie stwierdzić, czy dany produkt Ci przeszkadza. Do tego czasu prawdopodobnie pojawi się dyskomfort związany z nietolerancją laktozy. Na przykład wypij pół szklanki mleka mlecznego i sprawdź, jak dobrze je tolerujesz.

Sprawdź, ile możesz zjeść.

Jeśli nie wystąpią objawy po spożyciu danego pokarmu i jego ilości, należy powoli dodawać kolejne porcje, aby sprawdzić, w którym momencie pojawią się objawy. Na przykład, może nie masz objawów po wypiciu jednej filiżanki mleka, ale po wypiciu jednej czwartej filiżanki mleka już tak. Twój poziom tolerancji wynosi więc jedną filiżankę.

Jeśli wystąpią objawy, należy zmniejszyć ilość jedzenia, aby sprawdzić, czy można znieść mniejszą porcję.

Po ustaleniu, jaką ilość jednego pokarmu możesz znieść, zacznij testować inny pokarm.

Znajdź zamienniki

Może się okazać, że nie tolerujesz żadnych ilości niektórych pokarmów. Jest to dobry moment, aby wypróbować produkty bezlaktozowe lub o obniżonej zawartości laktozy.

Na przykład, jeśli mleko Ci nie smakuje, spróbuj mleka bezlaktozowego lub napoju bezmlecznego, takiego jak mleko migdałowe, ryżowe lub sojowe. Jeśli masz problemy z trawieniem sera, spróbuj sera z mniejszą zawartością laktozy.

  • Beztłuszczowe suche mleko w proszku, 1 filiżanka: 62 gramy laktozy

  • Mleko skondensowane słodzone, 1 filiżanka: 40 gramów laktozy

  • Mleko odparowane, 1 filiżanka: 24 gramy laktozy

  • Mleko, 1 filiżanka: 10-12 gramów laktozy

  • Mleko lodowe, 1/2 filiżanki: 9 gramów laktozy

  • Lody, 1/2 kubka: 6 gramów laktozy

  • Jogurt, 1 kubek: 5 gramów laktozy

  • Twarożek, 1/2 filiżanki: 2-3 gramy laktozy

  • Ser pleśniowy, 1 uncja: 2 gramy laktozy

  • Sherbet, pomarańczowy, 1/2 filiżanki: 2 gramy laktozy

  • Ser amerykański, szwajcarski lub parmezan, 1 uncja: 1 gram laktozy

  • Ser cheddar, 1 uncja: 0 gramów laktozy

Świadomość zapotrzebowania na wapń

Osoby z nietolerancją laktozy zwykle rezygnują z pokarmów mlecznych. W ten sposób można sobie zaszkodzić, jeśli chodzi o wapń. Wapń jest potrzebny dla zdrowych zębów i kości, a witamina D pomaga organizmowi wykorzystywać wapń. „Osoby z nietolerancją laktozy są bardziej narażone na osteoporozę, czyli ścieńczenie kości – mówi Saito-Loftus.

Osoby z nietolerancją laktozy nie muszą rezygnować z dobroczynnego wpływu wapnia i witaminy D na kości. Niektóre produkty bezlaktozowe są wzbogacane w te składniki odżywcze, np. mleko bezlaktozowe i twarogi. Niektóre mleka bezmleczne – migdałowe, owsiane, ryżowe i sojowe – są również wzbogacone w wapń i witaminę D.

Należy zwracać uwagę na etykietę i starać się dostarczać co najmniej tyle wapnia i witaminy D, ile można uzyskać ze zwykłego mleka krowiego. Suplementy wapnia i witaminy D mogą pomóc Ci uzupełnić wszelkie braki, aby zapewnić sobie odpowiednią ilość tych ważnych składników odżywczych.

W celu dostarczenia dodatkowej dawki wapnia (bez laktozy) do swojej diety możesz dodać również te produkty:

  • Bok choy i kapusta pekińska

  • Brokuły

  • Brokuły

  • Collards

  • Zielenina: kolarda, jarmuż, gorczyca lub rzepa

  • Sok pomarańczowy wzbogacony w wapń

  • Łosoś lub sardynki z ościami, w puszce

  • Ziarna soi

  • Tofu, zestaw wapnia

Pokarmy bogate w witaminę D obejmują:

  • Jaja

  • Wzmocniony sok pomarańczowy

  • Miecznik lub łosoś, gotowany

  • Tuńczyk lub sardynki, w puszkach

Tasiemce u ludzi: Przyczyny, objawy i leczenie

0

Dowiedz się więcej od lekarza na temat przyczyn, objawów i sposobów leczenia tasiemców.

Jedzenie niedogotowanego mięsa zarażonych zwierząt jest główną przyczyną zarażenia tasiemcem u ludzi. Chociaż tasiemce u ludzi zwykle nie powodują wielu objawów i są łatwe do wyleczenia, czasami mogą powodować poważne, zagrażające życiu problemy. Dlatego tak ważne jest, aby rozpoznać objawy i wiedzieć, jak chronić siebie i swoją rodzinę.

Przyczyny tasiemczycy

Znanych jest sześć rodzajów tasiemców, które zarażają ludzi. Zazwyczaj są one identyfikowane na podstawie zwierząt, od których pochodzą – na przykład Taenia saginata od wołowiny, Taenia solium od wieprzowiny, a Diphyllobothrium latum od ryb.

Cykl życiowy tasiemców składa się z trzech etapów: jaja, niedojrzałego stadium zwanego larwą oraz stadium dorosłego, w którym robak może produkować więcej jaj. Ponieważ larwy mogą dostać się do mięśni żywicieli, do zarażenia może dojść po zjedzeniu surowego lub niedogotowanego mięsa zarażonego zwierzęcia.

Możliwe jest również zarażenie się tasiemcem wieprzowym przez żywność przygotowaną przez zakażoną osobę. Ponieważ jaja tasiemca są przenoszone wraz z wypróżnieniem, osoba, która nie umyje dobrze rąk po wycieraniu, a następnie przygotowuje jedzenie, może je zanieczyścić.

Objawy tasiemca

Czasami tasiemce wywołują objawy takie jak:

  • Nudności

  • Słabość

  • Biegunka

  • Ból brzucha

  • Głód lub utrata apetytu

  • Zmęczenie

  • Utrata wagi

  • Niedobór witamin i minerałów

Często jednak tasiemce nie powodują żadnych objawów. Jedyną oznaką zakażenia tasiemcem mogą być fragmenty robaków, które mogą się poruszać, podczas wypróżnienia.

W rzadkich przypadkach tasiemce mogą prowadzić do poważnych powikłań, w tym do zablokowania jelita lub mniejszych przewodów w jelicie (takich jak przewód żółciowy lub trzustkowy).

Jeśli larwy tasiemca wieprzowego wydostaną się z jelita, mogą migrować do innych części ciała i powodować uszkodzenia wątroby, oczu, serca i mózgu. Infekcje te mogą zagrażać życiu. Najczęstszym objawem cysticerkozy, czyli zakażenia wywołanego przez larwy tasiemca wieprzowego, są napady drgawek.

Leczenie tasiemczycy

Jeśli podejrzewasz u siebie tasiemca, zgłoś się do lekarza. Rozpoznanie zakażenia tasiemcem może wymagać pobrania próbki stolca w celu zidentyfikowania rodzaju robaka.

Jeśli w stolcu nie zostaną wykryte robaki, lekarz może zlecić badanie krwi w celu sprawdzenia obecności przeciwciał wytwarzanych w celu zwalczania tasiemczycy. W poważnych przypadkach lekarz może zastosować badania obrazowe, takie jak tomografia komputerowa (TK) lub rezonans magnetyczny (MRI), aby sprawdzić, czy nie występują zmiany tasiemcowe lub wtórny obrzęk poza przewodem pokarmowym.

Rodzaj i długość leczenia może zależeć od rodzaju tasiemca, który występuje u pacjenta. Tasiemce zazwyczaj leczy się za pomocą leku przyjmowanego doustnie. Najczęściej stosowanym lekiem na tasiemce jest prazykwantel (Biltricide).

Leki te powodują paraliżowanie tasiemców, które wydostają się z jelita, rozpuszczają się i wydalają z organizmu wraz z wypróżnieniem. Jeśli robaki są duże, podczas wypróżnienia mogą wystąpić skurcze. Lekarz ponownie sprawdzi próbki stolca po upływie jednego i trzech miesięcy od zakończenia leczenia. Jeśli tasiemce są ograniczone do jelit, odpowiednie leczenie pozwala pozbyć się ich u ponad 95% osób.

Poważniejsze powikłania zakażenia tasiemcem są również leczone za pomocą leków.

Zapobieganie tasiemcom u ludzi

Tasiemce są obecnie rzadkością w Stanach Zjednoczonych ze względu na przepisy dotyczące praktyk żywieniowych i kontroli zwierząt, które są wykorzystywane do produkcji żywności.

Ryzyko wystąpienia tasiemców można dodatkowo zmniejszyć myjąc ręce przed i po skorzystaniu z toalety oraz stosując się do poniższych wskazówek dotyczących bezpieczeństwa żywności.

  • Unikaj surowych ryb i mięsa.

  • Dokładnie gotuj mięso do temperatury co najmniej 145 stopni Fahrenheita w przypadku całych kawałków mięsa i co najmniej 160 stopni F w przypadku mięsa mielonego i drobiu. Następnie pozwól mięsu odpocząć przez trzy minuty przed pokrojeniem lub spożyciem; w tym czasie ciepło nadal zabija patogeny.

  • Mrożenie mięsa do temperatury -4 stopni F przez co najmniej 24 godziny również zabija jaja tasiemca.

  • Podczas podróży do krajów nierozwiniętych należy przed spożyciem gotować owoce i warzywa w przegotowanej lub chemicznie uzdatnionej wodzie.

  • Myć ręce mydłem i gorącą wodą przed przygotowywaniem lub spożywaniem posiłków.

Zdjęcia Zapalenie wyrostka robaczkowego: Przyczyny, objawy, leczenie i inne informacje

0

Dowiedz się więcej o przyczynach, objawach i leczeniu zapalenia wyrostka robaczkowego oraz poznaj wskazówki dotyczące powrotu do zdrowia po operacji.

1/14

Wyrostek robaczkowy to woreczek w kształcie palca połączony z okrężnicą. Znajduje się on w prawej dolnej części brzucha. Eksperci nie są pewni, co dokładnie robi. Jeśli jednak dojdzie do jego zakażenia i zapalenia, pojawia się bolesna dolegliwość zwana zapaleniem wyrostka robaczkowego. Większość chorych wymaga operacji usunięcia wyrostka robaczkowego, po czym całkowicie wraca do zdrowia. Zapalenie wyrostka robaczkowego może jednak zagrażać życiu, jeśli nie zostanie wyleczone.

Dlaczego jest tak niebezpieczne?

2/14

Zapalenie wyrostka robaczkowego może spowodować jego pęknięcie. W takim przypadku infekcja znajdująca się w jego wnętrzu może się rozlać i rozprzestrzenić po całym brzuchu. Jest to powikłanie zwane zapaleniem otrzewnej, które może okazać się śmiertelne, jeśli infekcja przedostanie się do krwiobiegu. Leczenie może zapobiec temu powikłaniu lub powstrzymać jego pogłębianie się.

Objawy

3/14

Zazwyczaj odczuwasz silny ból brzucha. Może on zaczynać się w okolicy pępka i stopniowo przesuwać się w prawą dolną stronę. Może się on nasilać podczas poruszania się, głębokiego oddychania, kaszlu lub kichania. Mogą również wystąpić takie objawy, jak:

  • Brak apetytu

  • Nudności i wymioty

  • Gorączka

  • Biegunka lub zaparcie

W przypadku wystąpienia poniższych objawów należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Kto na to choruje?

4/14

Zapalenie wyrostka robaczkowego występuje u około 1 na 1000 osób w USA. Choroba może wystąpić w każdym wieku, ale zazwyczaj pojawia się między 10 a 30 rokiem życia. Prawdopodobieństwo zachorowania może być większe, jeśli ktoś z Twoich krewnych na to chorował. Jeśli masz dziecko chore na mukowiscydozę, prawdopodobieństwo zachorowania na zapalenie wyrostka robaczkowego może być również wyższe.

Przyczyny

5/14

Do zapalenia wyrostka robaczkowego dochodzi zazwyczaj, gdy coś blokuje wyrostek, np. kał, pasożyty lub narośla. Powoduje to niekontrolowany wzrost bakterii, które normalnie żyją wewnątrz wyrostka, co prowadzi do jego zakażenia i obrzęku. Do innych przyczyn zapalenia wyrostka robaczkowego należą infekcje przewodu pokarmowego i choroby zapalne jelit. W wielu przypadkach lekarze nie są w stanie ustalić przyczyny.

Jak się diagnozuje

6/14

Lekarz może delikatnie naciskać na brzuch i pytać o odczuwane bóle. Może także wykonać badania krwi i moczu. Konieczne może być wykonanie badań obrazowych, takich jak USG, tomografia komputerowa lub rezonans magnetyczny, które przedstawiają wnętrze jamy brzusznej. Badania te pomagają lekarzowi wykryć objawy zapalenia wyrostka robaczkowego lub wykluczyć inne schorzenia.

Czy konieczna będzie operacja?

7/14

Większość osób z zapaleniem wyrostka robaczkowego jest operowana, zwłaszcza jeśli wyrostek pęknie. Chirurg usuwa pęknięty wyrostek i oczyszcza brzuch z zakażonych płynów. Jeśli wyrostek nie pękł, lekarz może leczyć go samymi antybiotykami. Istnieje jednak prawdopodobieństwo, że zapalenie wyrostka robaczkowego może powrócić, dlatego lekarz może zalecić operację.

Zanim przejdziesz operację

8/14

Lekarz może podać antybiotyki w celu leczenia infekcji. W przypadku pęknięcia wyrostka robaczkowego u niektórych osób konieczne jest przeprowadzenie zabiegu w celu leczenia ropnia, który może się utworzyć wewnątrz brzucha. Lekarz może zdrenować ropień za pomocą igły lub rurki umieszczonej w brzuchu. Po zdrenowaniu ropnia i opanowaniu infekcji, co może potrwać kilka tygodni, zostaniesz poddany operacji usunięcia wyrostka robaczkowego.

Operacja usunięcia wyrostka robaczkowego

9/14

Nazywa się to appendektomią. W trakcie operacji pacjent otrzyma lek zwany znieczuleniem, który pozwoli mu zasnąć i nie będzie odczuwał bólu. Istnieją dwa rodzaje operacji. W przypadku „otwartej appendektomii” chirurg wykonuje jedno długie cięcie w brzuchu i przez nie usuwa wyrostek robaczkowy. W przypadku „operacji laparoskopowej” lekarz wykonuje kilka małych cięć i wprowadza niewielkie narzędzia, które pozwalają mu zajrzeć do wnętrza brzucha i wyjąć wyrostek robaczkowy.

Po operacji

10/14

Zespół medyczny przeniesie Cię na salę pooperacyjną, gdzie będzie obserwował pracę Twojego serca, oddychanie i ciśnienie krwi. Gdy te „parametry życiowe” będą stabilne, a pacjent będzie przytomny, zostanie przewieziony do pokoju szpitalnego i podane zostaną mu leki przeciwbólowe. Możesz wstać z łóżka i poruszać się po kilku godzinach, jeśli miałeś operację laparoskopową, lub następnego dnia, jeśli miałeś operację otwartą. Do domu możesz wrócić po 1-2 dniach, a w przypadku pęknięcia wyrostka robaczkowego – po dłuższym czasie.

Po powrocie do domu

11/14

Jeśli szpital pozwoli Ci wrócić do domu wkrótce po operacji, możesz mieć problemy z jasnym myśleniem przez dzień lub dwa, kiedy znieczulenie przestanie działać. Nie należy prowadzić samochodu ani pić alkoholu, dopóki lekarz nie wyrazi zgody. Jeśli lekarz poda Ci leki przeciwbólowe, zażywaj je dokładnie według zaleceń. Należy również pić dużo czystych płynów, aby utrzymać odpowiednie nawodnienie. Gdy powróci apetyt, jedz mdłe potrawy, takie jak krakersy, puree ziemniaczane, ryż i tosty.

Kiedy należy wezwać lekarza po operacji

12/14

Poinformuj lekarza, jeśli wystąpi którykolwiek z poniższych objawów:

  • Ból brzucha, obrzęk lub skurcze

  • Ból wokół rany pooperacyjnej, który się nasila

  • Gorączka, dreszcze lub wymioty

  • Rana pooperacyjna wygląda na czerwoną, krwawi lub brzydko pachnie

  • Brak apetytu po 2 dniach

  • Brak wypróżnień lub nie oddawanie gazów przez 2 dni

  • Wodnista biegunka trwająca dłużej niż 3 dni

  • Ciągły kaszel, spłycenie oddechu lub problemy z oddychaniem

Wskazówki dotyczące pielęgnacji rany pooperacyjnej

13/14

Utrzymuj ją w czystości i suchości. Umyj ręce przed i po dotknięciu skóry w jej pobliżu. Stosuj się do zaleceń lekarza dotyczących sposobu kąpania się i czasu zmiany lub zdjęcia opatrunku. Nie noś ubrań, które są ciasne lub wykonane z szorstkiego materiału, ponieważ mogą one podrażnić ranę. Aby uniknąć powstania ciemniejszej blizny, należy chronić to miejsce przed słońcem. Rana może zagoić się w ciągu około 4 do 6 tygodni, a w ciągu następnych 12 miesięcy blizna może stać się bardziej miękka i zanikać.

Czego można się spodziewać podczas powrotu do zdrowia

14/14

To normalne, że na początku będziesz czuł się bardziej zmęczony niż zwykle, więc w razie potrzeby zapewnij sobie dodatkową porcję snu. Postępuj zgodnie z zaleceniami lekarza, jak powoli zwiększać swoją aktywność. Może być konieczne odczekanie do 2 tygodni, zanim będziesz mógł podjąć intensywną aktywność fizyczną. Zapytaj lekarza, czy możesz wrócić do pracy, gdy tylko poczujesz się na siłach.