Strona główna Blog Strona 2577

Objawy zapalenia trzustki: Ból brzucha, przyspieszone bicie serca, gorączka, wymioty, żółtaczka

0

Czy możesz mieć zapalenie trzustki? Lekarz wyjaśnia objawy zarówno ostrego, jak i przewlekłego zapalenia trzustki.

W przypadku ostrego zapalenia trzustki objawy obejmują:

  • Nagłe, silne bóle w środkowej części nadbrzusza, często rozpoczynające się 12 do 24 godzin po dużym posiłku lub spożyciu dużej ilości alkoholu; ból może promieniować do pleców.

  • Gorączka

  • Nudności lub wymioty

  • Skóra wilgotna

  • Objętość i tkliwość brzucha

  • Gwałtowne tętno

Objawy przewlekłego zapalenia trzustki obejmują:

  • Intensywny, długotrwały ból brzucha, który może promieniować do pleców i klatki piersiowej; ból może być stały lub przerywany.

  • Zbyt grube, nieczyste stolce

  • Nudności lub wymioty

  • Utrata masy ciała z powodu złego wchłaniania pokarmu

  • Rozdęcie brzucha

  • Rozwój cukrzycy w przypadku uszkodzenia komórek trzustki wytwarzających insulinę

Należy skontaktować się z lekarzem, jeśli:

  • Uważasz, że możesz mieć zapalenie trzustki; pacjenci z ostrym zapaleniem trzustki muszą być objęci fachową opieką, aby uniknąć poważnych, być może zagrażających życiu powikłań. Przewlekłe zapalenie trzustki również wymaga profesjonalnej oceny i leczenia.

  • Po leczeniu zapalenia trzustki nadal tracisz na wadze; może to być powikłanie, które uniemożliwia organizmowi prawidłowe trawienie pokarmu.

  • Jesteś blady, zimny, wilgotny, masz przyspieszone bicie serca lub szybko oddychasz; możesz być we wstrząsie i potrzebujesz pomocy medycznej.

  • Po leczeniu odczuwasz przewlekły ból lub masz biegunkę; może to być przewlekłe zapalenie trzustki lub powikłanie ostrego zapalenia trzustki, takie jak torbiel rzekoma.

Zapobieganie zaparciom

0

porady lekarza dotyczące zapobiegania zaparciom.

Klucz do zapobiegania zaparciom jest dość prosty. Należy pić odpowiednią ilość wody. Sześć do ośmiu szklanek dziennie to dobra zasada.

Ponadto należy spożywać odpowiednią ilość błonnika:

  • Owoce

  • Warzywa

  • Ziarna

Błonnik ma kluczowe znaczenie, ponieważ większość naszego stolca składa się z bakterii, a błonnik zapewnia im dobre miejsce do rozwoju. Brzmi to dziwnie, ale efektem tej interakcji jest większa objętość stolca i lepsze funkcjonowanie jelit.

Należy również pamiętać o regularnych ćwiczeniach fizycznych.

Opieka a choroby układu trawiennego

0

Opieka nad osobą cierpiącą na problemy trawienne może być trudna. Lekarz przedstawia sugestie, które mogą pomóc.

  • Wcześnie rozpocznij leczenie objawów:

    Jedną z najważniejszych rzeczy, jaką możesz zrobić jako opiekun, jest zachęcanie bliskiej osoby do szukania leczenia, gdy tylko pojawią się objawy. Natychmiastowe leczenie może pomóc w uzyskaniu jak najlepszego wyniku i zmniejszyć niepotrzebny dyskomfort.

  • Promowanie zdrowego i

    zrównoważoną dietę

    :

    Zdrowa, zrównoważona dieta odgrywa ważną rolę w zdrowiu układu pokarmowego. Zachęcaj bliską osobę do stosowania zdrowej i zbilansowanej diety zawierającej odpowiednią ilość kalorii. Biegunka, wymioty, słabe wchłanianie składników odżywczych i skutki uboczne leczenia farmakologicznego mogą prowadzić do niedożywienia. Przypomnij bliskiej osobie, aby jadła małe posiłki w ciągu dnia, co pomoże złagodzić objawy i zminimalizować ryzyko niedożywienia. Jeśli objawy nie ustępują po kilku dniach lub są bardzo nasilone, należy skontaktować się z lekarzem, aby zapewnić właściwą ocenę i leczenie.

  • Spróbuj ćwiczyć: Nawet umiarkowane ćwiczenia mogą pomóc w utrzymaniu prawidłowego funkcjonowania układu trawiennego. Oceń możliwości swoich bliskich i spróbuj znaleźć sposób, by w miarę możliwości powstrzymać ich od siedzącego trybu życia.

  • Poznaj znaki ostrzegawcze:

    Jeśli u Twojego bliskiego zaczynają występować objawy poważniejszej choroby – szybka utrata wagi, powtarzające się wymioty lub biegunka, ból brzucha, klatki piersiowej lub gardła – natychmiast zgłoś się do lekarza.

?

GERD: Zapalenie przełyku i nadżerka przełyku, wrzody – przyczyny, objawy, leczenie

0

Lekarz omawia przyczyny i sposoby leczenia zapalenia przełyku, czyli stanu zapalnego przełyku.

Zapalenie przełyku to stan zapalny wyściółki przełyku, przewodu, który przenosi pokarm z gardła do żołądka. Nieleczona choroba może stać się bardzo nieprzyjemna, powodując problemy z połykaniem, owrzodzenia i blizny w przełyku.

Objawy zapalenia przełyku

Objawy zapalenia przełyku obejmują:

  • Trudne lub bolesne połykanie

  • Kwaśny refluks

  • Zgaga

  • Uczucie, że coś utknęło w gardle

  • Ból w klatce piersiowej

  • Nudności

  • Wymioty

Jeśli u pacjenta wystąpi którykolwiek z tych objawów, należy jak najszybciej skontaktować się z lekarzem.

Zapalenie przełyku – przyczyny i czynniki ryzyka

Przyczyny

Zapalenie przełyku jest spowodowane zakażeniem lub podrażnieniem przełyku. Infekcja może być wywołana przez bakterie, wirusy, grzyby lub choroby osłabiające układ odpornościowy. Do zakażeń powodujących zapalenie przełyku należą:

Candida. Jest to zakażenie drożdżakowe przełyku wywołane przez ten sam grzyb, który powoduje zakażenia drożdżakowe pochwy. Infekcja rozwija się w przełyku, gdy układ odpornościowy organizmu jest osłabiony, na przykład u osób z cukrzycą lub wirusem HIV. Zazwyczaj można ją leczyć za pomocą leków przeciwgrzybiczych.

Opryszczka. Podobnie jak candida, ta infekcja wirusowa może rozwinąć się w przełyku, gdy układ odpornościowy organizmu jest osłabiony. Można ją leczyć za pomocą leków przeciwwirusowych.

Podrażnienie prowadzące do zapalenia przełyku może być spowodowane którymkolwiek z poniższych czynników:

  • GERD, czyli choroba refluksowa przełyku

  • Wymioty

  • Operacja

  • Leki, takie jak aspiryna i inne leki przeciwzapalne

  • Przyjmowanie dużej tabletki z małą ilością wody lub tuż przed snem

  • Połknięcie substancji toksycznej

  • Przepukliny

  • Radioterapia w przypadku raka

Czynniki ryzyka

Niektóre wybory dotyczące stylu życia mogą zwiększyć prawdopodobieństwo wystąpienia zapalenia przełyku, w tym:

  • Jedzenie tuż przed snem

  • Zbyt wiele dużych posiłków zawierających produkty wysokotłuszczowe

  • Palenie papierosów

  • Mocne używanie alkoholu

  • Przybieranie na wadze, także w ciąży

Niektóre produkty spożywcze również mogą zwiększać ryzyko wystąpienia zapalenia przełyku w przypadku ich spożywania. Należą do nich:

  • Kofeina

  • Cytrusy

  • Pikantne potrawy

  • Czosnek

  • Cebula

  • Czekolada

  • Miętowe

Diagnostyka zapalenia przełyku

Po przeprowadzeniu przez lekarza dokładnego badania fizykalnego i zapoznaniu się z historią choroby, istnieje kilka testów, które mogą być użyte do zdiagnozowania zapalenia przełyku. Należą do nich:

Endoskopia górna. Badanie, w którym długa, elastyczna, oświetlona rurka, zwana endoskopem, jest używana do oglądania przełyku.

Biopsja. Podczas tego badania pobierana jest mała próbka tkanki przełyku, która jest następnie wysyłana do laboratorium w celu zbadania jej pod mikroskopem.

Seria badań górnego odcinka przewodu pokarmowego (lub połykanie baru). Podczas tej procedury wykonuje się zdjęcia rentgenowskie przełyku po wypiciu roztworu baru. Bar pokrywa wyściółkę przełyku i na zdjęciu rentgenowskim jest widoczny w kolorze białym. Ta cecha umożliwia lekarzom dostrzeżenie pewnych nieprawidłowości w przełyku.

Leczenie zapalenia przełyku

Leczenie zapalenia przełyku zależy od rodzaju zapalenia przełyku, które występuje u pacjenta.

Refluksowe zapalenie przełyku występuje wtedy, gdy treść żołądka cofa się do przełyku. Jeśli zdarza się to często, lekarz może stwierdzić, że cierpisz na chorobę zwaną GERD (gastroesophageal reflux disease – choroba refluksowa przełyku). W celu leczenia tego schorzenia można stosować:

  • Leki dostępne bez recepty, takie jak leki zobojętniające lub leki blokujące wydzielanie kwasu, takie jak lanzoprazol (Prevacid) i omeprazol (Prilosec).

  • Leki na receptę, które mogą blokować wytwarzanie kwasu lub pomóc w oczyszczeniu żołądka

  • Operacja mająca na celu wzmocnienie zastawki oddzielającej żołądek od przełyku

O eozynofilowym zapaleniu przełyku mówimy, gdy w przełyku gromadzi się duża liczba białych krwinek zwanych eozynofilami. Zwykle dzieje się tak z powodu alergii. Może być wywołana przez pyłki lub niektóre pokarmy.

Aby leczyć tę chorobę, można przyjmować:

  • Leki na receptę blokujące wytwarzanie kwasu

  • Steroidy, takie jak budezonid (Pulmicort) i flutikazon (Flovent)

Lekarz może również zasugerować stosowanie diety eliminacyjnej. Polega ona na tym, że przez pewien czas przestaje się jeść popularne alergeny pokarmowe, a następnie powoli się je dodaje. Może to pomóc Tobie i Twojemu lekarzowi ustalić, które pokarmy mogą być przyczyną zapalenia przełyku.

Zapalenie przełyku wywołane lekami występuje, gdy leki zbyt długo dotykają przełyku. W takim przypadku lekarz może:

  • Zmienić lek

  • Jeśli to możliwe, podaj go w postaci płynnej

Lekarze mogą również zalecić popijanie leku pełną szklanką wody lub poprosić o pozostanie w pozycji stojącej lub siedzącej przez co najmniej 30 minut po jego zażyciu.

Infekcyjne zapalenie przełyku występuje wtedy, gdy tkanki przełyku ulegną zakażeniu. Może się to zdarzyć, jeśli masz raka lub jesteś zakażony wirusem HIV. W celu leczenia tego schorzenia należy przyjmować leki, które zwalczają zakażenie.

Jeśli Twój przełyk jest bardzo wąski lub utknął w nim pokarm, lekarz może wykonać zabieg zwany rozszerzeniem przełyku, który spowoduje jego poszerzenie.

Niektórzy ludzie, aby złagodzić objawy, sięgają po alternatywne metody leczenia. Nie są one stosowane zamiast leczenia medycznego, ale jako jego uzupełnienie.

Mogą one obejmować:

  • Leki ziołowe, takie jak lukrecja, rumianek i prawoślaz

  • Praktyki relaksacyjne, takie jak progresywne rozluźnianie mięśni lub kierowana wyobraźnia

  • Akupunktura

Przed rozpoczęciem jakichkolwiek alternatywnych metod leczenia należy skonsultować się z lekarzem.

Zapobieganie zapaleniu przełyku

Podczas leczenia zapalenia przełyku można podjąć pewne kroki, aby poprawić swoje samopoczucie:

  • Unikać pikantnych potraw, takich jak pieprz, chili w proszku, curry i gałka muszkatołowa.

  • Trzymać się z dala od twardych pokarmów, takich jak orzechy, krakersy i surowe warzywa.

  • Staraj się nie jeść tuż przed snem.

  • Unikaj kwaśnych pokarmów i napojów, takich jak pomidory, pomarańcze, grejpfruty i ich soki. Zamiast tego spróbuj imitacji napojów owocowych z witaminą C.

  • Wzbogać swoją dietę o bardziej miękkie pokarmy, takie jak jabłka, gotowane płatki śniadaniowe, puree ziemniaczane, budynie i koktajle wysokobiałkowe.

  • Staraj się unikać posiłków z dużą ilością tłustych potraw.

  • Ogranicz do minimum kofeinę, czekoladę i żywność o smaku mięty.

  • Należy jeść małymi kęsami i dokładnie przeżuwać pokarm.

  • Pić płyny przez słomkę, aby ułatwić połykanie.

  • Unikać alkoholu i tytoniu.

  • Jeśli przyjmujesz leki, popijaj je dużą ilością wody.

  • Nie należy przyjmować leku w pozycji leżącej lub tuż przed snem.

Perspektywy zapalenia przełyku

Bardzo ważne jest, aby przestrzegać planu leczenia zapalenia przełyku opracowanego przez lekarza. Jeśli tak się stanie, powinno to przynieść ulgę.

Jeśli jednak zapalenie przełyku nie jest leczone, może prowadzić do:

  • Bliznowacenia przełyku. Lekarz może to nazwać „zwężeniem”. Może ona bardzo utrudniać połykanie.

  • Coś, co lekarze nazywają „perforacją przełyku”. Jest to rozdarcie tkanki wyściełającej przełyk. Może ono powstać w wyniku zgrzytania zębami, gdy utknie tam jedzenie, lub podczas badania endoskopowego. Może to również utrudniać połykanie. Może również utrudniać oddychanie.

U pacjenta może wystąpić stan znany jako przełyk Barretta. Przełyk Barretta może prowadzić do raka przełyku.

Przyczyny zaparć, jak często należy wypróżniać się i wiele więcej

0

Przewodnik lekarza po zaparciach, obejmujący objawy, przyczyny, diagnozę, leczenie i profilaktykę.

Twój układ trawienny jest niezwykle wydajny. W ciągu kilku godzin pobiera składniki odżywcze z pokarmów, które jesz i pijesz, przetwarza je do krwiobiegu i przygotowuje resztki do usunięcia. Materiał ten przechodzi przez około 20 metrów jelita, zanim zostanie tymczasowo zmagazynowany w jelicie grubym, z którego usuwana jest woda. Pozostałości są wydalane przez jelita, zwykle w ciągu dnia lub dwóch.

W zależności od diety, wieku i codziennej aktywności, regularność może oznaczać od trzech wypróżnień dziennie do trzech tygodniowo.

W miarę jak materiał kałowy zalega w jelicie grubym, stolec staje się coraz twardszy i tym trudniej go oddać. Normalny stolec nie powinien być ani nadmiernie twardy, ani miękki, a jego oddanie nie powinno wiązać się z nadmiernym wysiłkiem.

Co jest przyczyną zaparć?

Za większość przypadków zaparć może być odpowiedzialny nasz zabiegany, nowoczesny styl życia: nie spożywamy wystarczającej ilości błonnika, nie pijemy wystarczającej ilości wody, nie ćwiczymy wystarczająco dużo i nie poświęcamy czasu na reagowanie na niewątpliwą potrzebę pójścia do łazienki. Uporczywe, przewlekłe zaparcia mogą być także objawem poważniejszych schorzeń, takich jak nieswoiste zapalenie jelit, rak jelita grubego, cukrzyca, choroba Parkinsona, stwardnienie rozsiane, depresja lub niedoczynność tarczycy.

Nawyki jelitowe zwykle zmieniają się w zależności od wieku i okoliczności. Na przykład dzieci karmione butelką mają zwykle twardsze stolce i więcej zaparć niż dzieci karmione piersią. Niektóre dzieci mają zaparcia, gdy rozpoczynają naukę w szkole lub inne zajęcia, ponieważ krępują się prosić o pozwolenie na skorzystanie z toalety. Maluchy często mają zaparcia podczas nauki korzystania z toalety, jeśli nie chcą lub boją się z niej korzystać. Dzieci, które są wrażliwe na ból, mogą unikać toalety, jeśli mają drobne pęknięcia lub rozdarcia w odbycie, powstałe w wyniku nadwerężenia lub innych podrażnień. Dzieci mogą mieć również zaparcia po spożyciu pewnych pokarmów, takich jak produkty mleczne.

Osoby starsze, szczególnie te, które prowadzą siedzący tryb życia, mają tendencję do częstszego występowania zaparć.

Do leków, które mogą powodować zaparcia, należą środki odurzające, leki moczopędne, suplementy żelaza, leki zobojętniające kwas żołądkowy oraz leki na ciśnienie krwi, napady drgawkowe i depresję.

Zdrowe odżywianie przy problemach z trawieniem

0

Wielu problemom trawiennym można zapobiec, zdrowo się odżywiając. lekarz powie Ci, jak to zrobić.

Poniżej znajduje się lista zdrowych produktów, które można włączyć do swojej diety.

OWOCE

  • Jabłka

  • Awokado

  • Banany

  • Jagody

  • Owoce w puszkach (puszkowane w soku owocowym lub wodzie)

  • Kantalupa

  • Winogrona

  • Spadziowe

  • Kiwi

  • Mango

  • Nektarynki

  • Papaja

  • Brzoskwinie

  • Gruszki

  • Śliwki

  • Arbuz

WARZYWA

  • Szparagi

  • Fasola (zielona, kidney, lima, navy, sojowa, żółta)

  • Buraki

  • Brokuły

  • Brukselka

  • Kapusta

  • Marchew

  • Kalafior

  • Kukurydza

  • Ogórki

  • Kalarepa

  • Pory

  • Grzyby

  • Cebula

  • Groch

  • Papryka (zielona, czerwona lub żółta)

  • Ziemniaki

  • Rzodkiewki

  • Rukola

  • Kiszona kapusta

  • Szalotki

  • Szpinak

  • Squash

  • Pomidory

  • Rzepa

  • Soki warzywne

  • Cukinia

MIĘSO/PROTEINA

  • Jaja

  • Suszony groch, fasola i soczewica

  • Ryby

  • Chude mięsa

  • Orzechy

  • Masło orzechowe

  • Drób

  • Nasiona

  • Tofu

ZIARNA

  • Chleb wieloziarnisty, płatki zbożowe i krakersy

  • Ryż (brązowy lub dziki)

  • Makaron pełnoziarnisty

Niektóre osoby mające problemy z układem trawiennym mogą odczuwać dolegliwości po spożyciu określonych pokarmów. Dzięki metodzie prób i błędów można znaleźć wiele zdrowych produktów, które można dodać do swojej diety. Istnieją jednak pewne objawy problemów trawiennych, które powinny być zbadane przez specjalistę. Należy zgłosić lekarzowi wszystkie poniższe objawy:

  • Krew w stolcu

  • Utrzymujące się nudności lub wymioty

  • Niewyjaśniona utrata masy ciała lub osłabienie

  • Zmęczenie

Endoskopia: Cel, procedura, ryzyko

0

Endoskopia jest skutecznym narzędziem diagnostycznym w chorobach układu pokarmowego – a w niektórych przypadkach może być wykorzystywana do leczenia pewnych schorzeń. lekarz powie Ci więcej.

Podczas górnej endoskopii endoskop jest łatwo wprowadzany przez usta i gardło do przełyku, co umożliwia lekarzowi obejrzenie przełyku, żołądka i górnej części jelita cienkiego.

Podobnie, endoskop można wprowadzić do jelita grubego (okrężnicy) przez odbytnicę, aby zbadać tę część jelita. Procedura ta nazywana jest sigmoidoskopią lub kolonoskopią, w zależności od tego, jak daleko w górę okrężnicy jest badana.

Specjalna forma endoskopii, zwana endoskopową cholangiopankreatykografią wsteczną (ECPW), umożliwia wykonanie zdjęć trzustki, pęcherzyka żółciowego i powiązanych struktur. ERCP jest również wykorzystywana do zakładania stentów i wykonywania biopsji.

Endoskopowa ultrasonografia (EUS) łączy górną endoskopię z badaniem ultrasonograficznym w celu uzyskania obrazów i informacji o różnych częściach przewodu pokarmowego.

Dlaczego potrzebna jest endoskopia?

Lekarze często zalecają endoskopię, aby ocenić:

  • Bólu brzucha

  • Wrzody, zapalenie żołądka lub trudności w przełykaniu

  • Krwawienie z przewodu pokarmowego

  • Zmiany w sposobie wypróżniania (przewlekłe zaparcia lub biegunki)

  • Polipy lub wyrośla w jelicie grubym

Ponadto lekarz może za pomocą endoskopu pobrać biopsję (wycinek tkanki) w celu stwierdzenia obecności choroby.

Endoskopia może być także wykorzystana do leczenia problemów związanych z przewodem pokarmowym. Na przykład, endoskop może nie tylko wykryć aktywne krwawienie z wrzodu, ale można przez niego wprowadzić urządzenia, które mogą powstrzymać krwawienie. W jelicie grubym przez endoskop można usunąć polipy, aby zapobiec rozwojowi raka jelita grubego.

Ponadto za pomocą ECPW można często usunąć kamienie żółciowe, które przedostały się poza pęcherzyk żółciowy do dróg żółciowych.

Czy endoskopia jest bezpieczna?

Ogólnie rzecz biorąc, endoskopia jest bardzo bezpieczna, jednak istnieje kilka potencjalnych powikłań, które mogą obejmować:

  • Perforacja (rozerwanie ściany jelita)

  • Reakcja na sedację

  • Zakażenie

  • Krwawienie

  • Zapalenie trzustki w wyniku ECPW

Kto przeprowadza endoskopię?

Twój internista lub lekarz rodzinny może wykonać sigmoidoskopię w swoim gabinecie. Jednak wszystkie pozostałe procedury endoskopowe są zwykle wykonywane przez specjalistów z dziedziny gastroenterologii (gastroenterologów). Inni specjaliści, tacy jak chirurdzy gastrolodzy, również mogą wykonywać wiele z tych procedur.

Jak przygotować się do endoskopii?

Przygotowanie jelit.

Badanie górnego odcinka przewodu pokarmowego (górna endoskopia lub ECPW) wymaga jedynie 6-8-godzinnego postu przed zabiegiem. Aby zbadać jelito grube, musi ono być oczyszczone z kału. Dlatego w dniu poprzedzającym zabieg podaje się środek przeczyszczający lub grupę środków przeczyszczających.

Sedacja.

W przypadku większości badań z użyciem endoskopu podawany jest środek uspokajający. Zwiększa to komfort osoby poddawanej badaniu. Środek uspokajający, podawany w postaci zastrzyku do żyły, powoduje odprężenie i lekki sen. Pacjenci zwykle niewiele pamiętają o zabiegu, jeśli w ogóle go pamiętają. Pacjenci budzą się w ciągu godziny, ale działanie leków jest bardziej długotrwałe, dlatego prowadzenie pojazdów jest bezpieczne dopiero następnego dnia.

Znieczulenie ogólne (całkowite uśpienie pacjenta na pewien czas) jest stosowane tylko w bardzo szczególnych okolicznościach (u małych dzieci i w przypadku planowanych bardzo skomplikowanych zabiegów).

Wodobrzusze i paracenteza: Objawy, przyczyny i szczegóły leczenia

0

Wodobrzusze jest stanem, zwykle spowodowanym marskością wątroby, w którym nadmiar płynu gromadzi się w jamie brzusznej. Dowiedz się, jakie są objawy wodobrzusza i jak się je leczy.

Wodobrzusze to nagromadzenie płynu w jamie brzusznej, często spowodowane ciężką chorobą wątroby. Dodatkowa ilość płynu powoduje, że brzuch puchnie.

Wodobrzusze – objawy i symptomy

Wodobrzuszu towarzyszy zwykle uczucie pełności, powiększający się brzuch i szybki przyrost masy ciała. Do innych objawów często należą:

  • Duszność

  • Nudności

  • Opuchlizna nóg i kostek

  • Niestrawność

  • Wymioty

  • Zgaga

  • Utrata apetytu

  • Gorączka

  • Przepuklina

Jeśli wystąpi kombinacja tych objawów, należy skontaktować się z lekarzem. Jeśli masz wodobrzusze, jest to często oznaka niewydolności wątroby. Najczęściej występuje ono w marskości wątroby.

Przyczyny wodobrzusza

Do wodobrzusza dochodzi, gdy w żyłach wątroby narasta ciśnienie i nie pracuje ona tak, jak powinna. Te dwa problemy są zwykle spowodowane przez inne schorzenia – marskość wątroby, niewydolność serca lub nerek, raka lub infekcję.

Ciśnienie blokuje przepływ krwi w wątrobie. Z czasem uniemożliwia to nerkom usuwanie nadmiaru soli z organizmu. To z kolei powoduje gromadzenie się płynów.

Czynniki ryzyka wodobrzusza

Każda choroba powodująca uszkodzenie lub bliznowacenie wątroby może zwiększać prawdopodobieństwo wystąpienia wodobrzusza. Do najczęstszych czynników ryzyka wodobrzusza należą:?

  • Zakażenia wirusowe, takie jak zapalenie wątroby typu B lub C

  • Nadużywanie alkoholu

  • Nowotwory narządów w okolicy brzucha

  • Niewydolność nerek

  • Zastoinowa niewydolność serca

Diagnostyka wodobrzusza

Lekarz przeprowadzi badanie fizykalne i zapyta o objawy. Może wykonać różne badania, w tym badanie krwi, ultrasonografię lub tomografię komputerową.

Jeśli lekarz uzna, że u pacjenta występuje wodobrzusze, za pomocą igły usunie płyn z brzucha w celu przeprowadzenia badań. Procedura ta nazywana jest paracentezą. Pomoże to lekarzowi ustalić przyczynę choroby, aby mógł ją odpowiednio leczyć.

W większości przypadków wodobrzusza lekarz skieruje pacjenta do specjalisty w dziedzinie chorób wątroby, który może rozważyć przeszczep wątroby.

Leczenie wodobrzusza

Lekarz może przepisać tabletki nawadniające, zwane również lekami moczopędnymi, które pomogą wypłukać nadmiar płynów z organizmu.

Dwa z najczęściej stosowanych leków moczopędnych to:

  • Furosemid (Lasix)

  • Spironolakton (Aldactone)?

Oba leki pomagają nerkom usunąć więcej sodu i wody.

Jeśli zmiana diety i przepisane leki moczopędne nie pomagają lub objawy są bardzo nasilone, lekarz może być zmuszony do wykonania paracentezy w celu usunięcia dużej ilości nadmiaru płynu przez igłę wprowadzoną do brzucha. Po wykonaniu tego zabiegu należy przestrzegać diety o niskiej zawartości soli i płynów, w przeciwnym razie płyn powróci.

Jeśli te metody leczenia nie przyniosą rezultatu, konieczna może być operacja polegająca na umieszczeniu w wątrobie shuntu lub jej całkowitej wymianie.

Choroba uchyłkowa i krwawienie: Przyczyny, objawy i sposoby leczenia

0

Przeczytaj o trzech rodzajach choroby uchyłkowej, w tym uchyłkowatość, zapalenie uchyłków i krwawienie z uchyłków.

Uchyłkowatość

Uchyłkowatość jelit to tworzenie się licznych małych kieszonek w wyściółce jelita grubego, czyli uchyłków. Uchyłki, które mogą być wielkości od grochu do znacznie większych, powstają w wyniku zwiększonego nacisku na osłabione miejsca ścian jelita przez gazy, odpady lub płyny. Uchyłki mogą powstawać w czasie wysiłku podczas wypróżniania, np. w przypadku zaparć. Najczęściej występują w dolnej części jelita grubego (tzw. okrężnicy esowatej).

Uchyłkowatość jest bardzo powszechna i występuje u 10% osób po 40. roku życia i u 50% osób po 60. roku życia. U większości osób uchyłki nie dają żadnych objawów lub dają niewielkie objawy.

Powikłania mogą wystąpić u około 20% osób z uchyłkowatością. Jednym z tych powikłań jest krwawienie z odbytnicy, zwane krwawieniem z uchyłków, a innym – zakażenie uchyłków, zwane zapaleniem uchyłków.

Krwawienie z uchyłków

Krwawienie z uchyłków powstaje w wyniku przewlekłego uszkodzenia małych naczyń krwionośnych, które znajdują się obok uchyłków.

Zapalenie uchyłków

Zapalenie uchyłków występuje w przypadku zapalenia i zakażenia jednego lub więcej uchyłków. Zwykle dzieje się tak, gdy uchyłki zostają zatkane przez odpady, co umożliwia gromadzenie się bakterii i powoduje infekcję.

Jakie są objawy uchyłkowatości jelit?

Uchyłkowatość nie powoduje żadnych uciążliwych objawów.

Jakie są objawy zapalenia uchyłków?

Zapalenie uchyłków, infekcja i stan zapalny uchyłków, może wystąpić nagle i bez ostrzeżenia.

Objawy zapalenia uchyłków mogą obejmować:

  • Biegunka i/lub zaparcia

  • Bolesne skurcze lub tkliwość w podbrzuszu

  • Dreszcze lub gorączka

Jak diagnozuje się uchyłkowatość jelit?

Ponieważ osoby cierpiące na uchyłkowatość jelita grubego nie mają żadnych objawów, choroba ta jest zwykle wykrywana na podstawie badań zleconych z innego powodu. Zwykle obejmują one lewatywę barową, sigmoidoskopię i kolonoskopię.

Jak rozpoznaje się zapalenie uchyłków?

W przypadku wystąpienia objawów zapalenia uchyłków, ważne jest, aby zgłosić się do lekarza.

Lekarz zada pytania dotyczące historii choroby (np. nawyków jelitowych, objawów, diety i aktualnie przyjmowanych leków) oraz przeprowadzi badanie fizykalne, w tym ewentualnie badanie jamy brzusznej.

Może zlecić jedno lub więcej badań diagnostycznych. Badania te obejmują zwykle badania krwi i tomografię komputerową.

U osób z gwałtownym, obfitym krwawieniem z odbytnicy lekarz może zlecić kolonoskopię w celu zlokalizowania źródła krwawienia.

Jak leczy się uchyłkowatość jelit?

Osoby cierpiące na uchyłkowatość bez objawów lub powikłań nie wymagają szczególnego leczenia, ważne jest jednak stosowanie diety wysokobłonnikowej, aby zapobiec dalszemu tworzeniu się uchyłków.

W leczeniu uchyłkowatości nie należy stosować środków przeczyszczających, a lewatywy również powinny być unikane lub stosowane rzadko.

Jakie są powikłania zapalenia uchyłków jelita grubego?

W wyniku zapalenia uchyłków mogą wystąpić poważne powikłania. Większość z nich jest wynikiem powstania rozdarcia lub perforacji ściany jelita. W takim przypadku odpady jelitowe mogą wydostawać się z jelit i przedostawać do jamy brzusznej, powodując następujące problemy

  • Zapalenie otrzewnej (bolesne zakażenie jamy brzusznej)

  • Ropnie („zamurowane” infekcje w jamie brzusznej)

  • Niedrożność (zablokowanie jelita)

Jeśli obecny jest ropień, lekarz będzie musiał odprowadzić płyn poprzez wprowadzenie igły do zainfekowanego obszaru. Czasami konieczna jest operacja w celu oczyszczenia ropnia i usunięcia części okrężnicy. Jeśli zakażenie rozprzestrzeni się do jamy brzusznej (zapalenie otrzewnej), konieczna jest operacja w celu oczyszczenia jamy i usunięcia uszkodzonej części okrężnicy. Bez odpowiedniego leczenia zapalenie otrzewnej może być śmiertelne.

Zakażenie może prowadzić do bliznowacenia okrężnicy, a tkanka bliznowata może spowodować częściową lub całkowitą niedrożność. Częściowa niedrożność nie wymaga operacji w trybie nagłym. Natomiast w przypadku całkowitego zablokowania konieczna jest operacja.

Innym powikłaniem zapalenia uchyłków jest powstanie przetoki. Przetoka to nieprawidłowe połączenie między dwoma organami lub między organem a skórą. Najczęstszym typem przetoki jest przetoka między pęcherzem moczowym a okrężnicą. Wymaga to operacji usunięcia przetoki i zmienionej chorobowo części okrężnicy.

Jak można zapobiegać uchyłkowatości jelita grubego?

Aby zapobiec chorobie uchyłkowej lub ograniczyć powikłania z nią związane, należy utrzymywać dobre nawyki jelitowe. Należy regularnie wypróżniać się, unikać zaparć i przeciągania się. Spożywanie odpowiednich ilości właściwych rodzajów błonnika, picie dużej ilości wody i regularne ćwiczenia fizyczne pomogą w uregulowaniu pracy jelit.

Amerykańskie Stowarzyszenie Dietetyczne zaleca spożywanie od 20 do 35 gramów błonnika dziennie. Każda osoba, niezależnie od obecności uchyłków jelita grubego, powinna starać się spożywać taką ilość błonnika każdego dnia. Błonnik jest niestrawną częścią pokarmów roślinnych. Do produktów o wysokiej zawartości błonnika pokarmowego należą między innymi: pełnoziarniste pieczywo, płatki śniadaniowe i krakersy; jagody; owoce; warzywa, takie jak brokuły, kapusta, szpinak, marchew, szparagi, kabaczki, fasola; brązowy ryż; produkty z otrębów; gotowany suszony groch i fasola.

Dysenteria: Przyczyny, objawy, diagnostyka, leczenie i zapobieganie

0

Dyzenteria to zakażenie jelitowe, które powoduje krwawą biegunkę. Dowiedz się, jak można się nią zarazić i jak uniknąć zachorowania.

Dysenteria to zakażenie jelit, które powoduje krwawą biegunkę. Może być wywołana przez pasożyty lub bakterie.

Przyczyny dyzenterii

Rodzaj choroby zależy od tego, co wywołało zakażenie.

Dyzenteria pałeczkowata jest najczęstszym rodzajem dyzenterii. Wywołują ją bakterie zwane Shigella. Choroba ta nosi nazwę szigelozy. Każdego roku zapada na nią około 500 000 osób w Stanach Zjednoczonych.

Dyzenteria amebowa wywoływana jest przez pasożyta zwanego Entamoeba histolytica. Prawdopodobieństwo zachorowania na ten rodzaj dyzenterii jest większe, jeśli podróżujesz do tropikalnego kraju, w którym nie ma dobrych warunków sanitarnych.

Dyzenterią można się zarazić, jeśli spożyje się żywność przygotowaną przez osobę chorą na tę chorobę. Na przykład, możesz zachorować, jeśli osoba, która przygotowywała jedzenie jest chora i nie umyła prawidłowo rąk. Możesz też zarazić się czerwonką, jeśli dotkniesz czegoś, na czym znajdują się pasożyty lub bakterie, np. klamki od toalety lub gałki od zlewu.

Innym sposobem zarażenia się czerwonką jest pływanie w zanieczyszczonej wodzie, np. w jeziorach lub basenach.

Czasami możesz być nosicielem bakterii wywołującej czerwonkę przez tygodnie lub lata, nie wiedząc o tym. Nawet jeśli nie masz objawów, możesz przenieść zakażenie na innych ludzi.

Objawy czerwonki

Objawy mogą pojawić się po 1-3 dniach od zakażenia. U niektórych osób pojawienie się objawów trwa dłużej. U innych objawy nigdy nie występują.

Każdy rodzaj dyzenterii ma nieco inne objawy.

Dyzenteria pałeczkowata wywołuje takie objawy jak:

  • Biegunka z kurczami brzucha

  • Gorączka

  • Nudności i wymioty

  • Krew lub śluz w biegunce

Dyzenteria amebowa zwykle nie powoduje żadnych objawów. Jeśli jednak poczujesz się chory, po 2-4 tygodniach od zakażenia zauważysz problemy, takie jak:

  • Nudności

  • Biegunka

  • Skurcze brzucha

  • Utrata wagi

  • Gorączka

Rzadko dyzenteria amebowa prowadzi do poważniejszych problemów, takich jak ropień wątroby, który jest zbiornikiem ropy w wątrobie. Objawy obejmują:

  • Nudności i wymioty

  • Gorączka

  • Ból w prawej górnej części brzucha

  • Utrata wagi

  • Obrzęk wątroby

Należy skontaktować się z lekarzem, jeśli biegunka, skurcze i inne objawy są bardzo nasilone lub jeśli nie ustępują w ciągu tygodnia. Należy poinformować lekarza o niedawnej podróży do kraju, w którym czerwonka jest powszechna.

Diagnoza czerwonki

Objawy dyzenterii przypominają wiele innych chorób jelit, w tym zwykłego wirusa żołądkowego. Pracownik laboratorium będzie musiał obejrzeć próbkę stolca pod mikroskopem, aby stwierdzić, czy masz czerwonkę, a jeśli tak, to jakiego typu.

Leczenie dyzenterii

Leczenie dyzenterii brzusznej

Większość osób cierpiących na dyzenterię pałeczkowatą nie potrzebuje leków na receptę. Infekcja zwykle mija samoistnie w ciągu tygodnia.

W czasie oczekiwania na wyleczenie możesz zrobić kilka rzeczy, które pomogą Ci poczuć się lepiej. Pij dużo wody lub napojów nawadniających, takich jak napoje dla sportowców, aby przywrócić płyny utracone w wyniku biegunki.

Lek zawierający subsalicylan bizmutu (Pepto-Bismol) może złagodzić objawy, takie jak skurcze brzucha i biegunka. W celu złagodzenia bolesnych skurczów można również zażyć lek przeciwbólowy dostępny bez recepty, np. acetaminofen.

Nie należy przyjmować leków przeciwbiegunkowych dostępnych bez recepty, takich jak loperamid (Imodium), chyba że zaleci to lekarz. Leki te mogą pogorszyć przebieg dyzenterii.

Jeżeli zakażenie nie ustąpi samoistnie w ciągu kilku dni, konieczne może być leczenie antybiotykami. Porozmawiaj z lekarzem.

Leczenie dyzenterii amebowej

Jeśli masz dyzenterię amebową z objawami, możesz przyjmować leki zabijające pasożyty we krwi, jelitach i wątrobie. Leki te będą przyjmowane przez około 10 dni. Lekarze leczą dyzenterię amebową, która nie powoduje objawów, za pomocą leków takich jak jodochinol lub furoinian diloksanidu.

Bezpieczeństwo dyzenterii

Dysenteria jest bardzo zaraźliwa. Pozostań w domu w pracy lub w szkole do czasu, aż nie będziesz miał biegunki przez co najmniej 48 godzin, aby uniknąć przeniesienia zakażenia na innych. Często myj ręce i nie przygotowuj jedzenia dla innych osób przez co najmniej 2 dni po ustąpieniu objawów. Do czasu poprawy samopoczucia unikaj także kontaktów seksualnych.

Po ustąpieniu infekcji należy dokładnie posprzątać dom, aby zabić zarazki. Pierz pościel, ręczniki i ubrania w gorącej wodzie. Zdezynfekuj deski klozetowe, klamki spłuczek, uchwyty zlewów, klamki drzwi i inne miejsca, których często dotykasz.

Zapobieganie dyzenterii

Jeżeli odwiedzasz kraj tropikalny lub słabo rozwinięty, w którym szerzy się czerwonka, zastosuj się do poniższych wskazówek:

  • Pij i myj zęby wyłącznie wodą butelkowaną lub z puszki, a nie wodą z kranu.

  • Zamawiaj napoje bez lodu.

  • Jedz tylko surowe owoce i warzywa, które mają skórkę.

  • Gotuj wszystkie produkty, których nie możesz obrać.

  • Nie jedz jedzenia od ulicznych sprzedawców.

Gdy ktoś z Twoich bliskich ma czerwonkę:

  • Często myj ręce mydłem i ciepłą wodą lub używaj środków odkażających do rąk.

  • Nie należy dzielić ręczników, kubków ani innych przedmiotów osobistych z osobą chorą na czerwonkę.

  • Przed gotowaniem lub jedzeniem należy umyć ręce.

Powikłania dyzenterii

Najczęstszym powikłaniem czerwonki lub jakiegokolwiek rodzaju biegunki jest odwodnienie. Jeśli Ty lub Twoje dziecko macie biegunkę, ważne jest, abyście pili dużo płynów.

Inne powikłania dyzenterii są związane z odwodnieniem i mogą obejmować:?

  • Poważnie niski poziom potasu, który może powodować zagrażające życiu zmiany rytmu serca

  • Napady

  • Zespół hemolityczno-mocznicowy (rodzaj uszkodzenia nerek)

Dodatkowe powikłania czerwonki to:?

  • Toksyczne megacolon

  • Wypadnięcie odbytnicy