Strona główna Blog Strona 2576

Proces biopsji wątroby, wyniki, powrót do zdrowia, ból i inne informacje

0

Lekarz wyjaśnia, dlaczego i w jaki sposób wykonuje się biopsję wątroby.

  • Utrzymujących się nieprawidłowych wyników badań krwi (enzymów wątrobowych)

  • Niewyjaśnione zażółcenie skóry (żółtaczka)

  • Nieprawidłowości w pracy wątroby stwierdzone w badaniu ultrasonograficznym, tomografii komputerowej lub tomografii jądrowej

  • Niewyjaśnione powiększenie wątroby

Biopsja wątroby może być również wykorzystana do oceny stopnia uszkodzenia wątroby, określenia stopnia i stadium zaawansowania wirusowego zapalenia wątroby typu B i C, a także do ustalenia najlepszego sposobu leczenia uszkodzenia lub choroby.

Czy biopsja wątroby jest bezpieczna?

W większości przypadków nie występują żadne powikłania związane z wykonaniem biopsji wątroby. Rzadko jednak może dojść do krwawienia wewnętrznego, a także do wycieku żółci z wątroby lub pęcherzyka żółciowego. Istnieje niewielkie ryzyko wystąpienia odmy opłucnowej, zwanej też zapadnięciem się płuca, jeśli igła biopsyjna zrobi dziurę w ścianie klatki piersiowej, przez którą dostanie się powietrze.

Jak należy przygotować się do biopsji wątroby?

Przygotowując się do biopsji wątroby, należy:

  • Poinformować lekarza o ciąży, chorobach płuc lub serca, uczuleniu na jakiekolwiek leki lub problemach z krwawieniem.

  • Należy poinformować lekarza, jeśli pacjent przyjmuje leki rozrzedzające krew, takie jak aspiryna, Coumadin, Plavix lub Eliquis. Lekarz może przepisać alternatywną metodę rozrzedzania krwi przed zabiegiem.

  • Porozmawiaj z lekarzem na temat zabiegu.

  • Wykonaj wszystkie niezbędne badania krwi.

  • Dowiedz się, na jak długo przed zabiegiem musisz przestać jeść.

  • Po zabiegu należy zorganizować transport do domu.

Przez tydzień przed zabiegiem nie należy przyjmować aspiryny, produktów zawierających aspirynę ani leków przeciwzapalnych (takich jak ibuprofen, Advil, Motrin, Naprosyn czy Indocin), chyba że lekarz zaleci inaczej. Nie należy odstawiać żadnych leków bez uprzedniej konsultacji z lekarzem prowadzącym lub głównym.

Co dzieje się w dniu wykonania biopsji wątroby?

W dniu biopsji wątroby lub 2-3 dni przed zabiegiem, zgodnie z zaleceniami lekarza, zostaną wykonane badania laboratoryjne. Badania te mogą obejmować morfologię krwi, liczbę płytek krwi oraz pomiar zdolności krwi do krzepnięcia.

Przed zabiegiem:

  • Lekarz szczegółowo wyjaśni procedurę biopsji, w tym możliwe powikłania, i odpowie na wszelkie pytania.

Podczas zabiegu, który trwa około 5 minut:

  • Zostaniesz poproszony o założenie szpitalnego fartucha.

  • Pacjent leży na plecach, z prawym łokciem wyciągniętym w bok i prawą ręką pod głową. Ważne jest, aby podczas zabiegu pozostać w jak największym bezruchu.

  • W celu oznaczenia położenia wątroby może zostać wykonane badanie ultrasonograficzne.

  • Bezpośrednio przed zabiegiem pacjent może otrzymać niewielką dawkę środka uspokajającego.

  • Lekarz oczyści i znieczuli miejsce w górnej części brzucha środkiem znieczulającym miejscowo (lek przeciwbólowy). Następnie lekarz wykona niewielkie nacięcie w górnej części brzucha i wprowadzi do niego igłę w celu pobrania niewielkiej próbki tkanki wątroby do analizy.

Po zabiegu:

  • Pozostaniesz na sali pooperacyjnej do 4 godzin w celu obserwacji.

  • Możesz odczuwać niewielki ból lub bolesność w miejscu wykonywania biopsji oraz dyskomfort lub tępy ból w ramionach lub plecach. W razie potrzeby zostanie Ci przepisany lek przeciwbólowy.

  • Nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn przez co najmniej osiem godzin po zabiegu.

  • Przez tydzień po zabiegu należy unikać przyjmowania aspiryny, produktów zawierających aspirynę oraz leków przeciwzapalnych (takich jak ibuprofen, Advil, Naprosyn, Indocin lub Motrin). W razie potrzeby można przyjmować acetaminofen (Tylenol).

  • Przez co najmniej 24 godziny i do 1 tygodnia po biopsji nie należy wykonywać intensywnych ćwiczeń fizycznych ani dźwigać ciężarów.

  • Lekarz omówi z Tobą wyniki biopsji kilka dni po zabiegu.

Dostępne są również dwie inne metody biopsji wątroby: laparoskopowa i przezżylna.

  • Podczas biopsji laparoskopowej,

    laparoskop (cienka, oświetlona rurka z dołączoną kamerą) jest wprowadzany przez nacięcie w brzuchu. Laparoskop przesyła obrazy wątroby do monitora, na który patrzy lekarz podczas pobierania próbek tkanek z jednej lub kilku części wątroby za pomocą instrumentów. Ten rodzaj biopsji może być stosowany, gdy potrzebne są próbki tkanek z określonych części wątroby.

  • Biopsja przezżylna

    może być wykonana w przypadku, gdy pacjent ma problemy z krzepliwością krwi lub gdy w jamie brzusznej znajduje się płyn. Lekarz wprowadza rurkę zwaną cewnikiem do żyły na szyi i prowadzi ją do wątroby. W celu pobrania próbki do cewnika, a następnie do wątroby wprowadzana jest igła biopsyjna.

Ostrzeżenie dotyczące biopsji wątroby

Jeśli te objawy wystąpią w ciągu 72 godzin po biopsji, należy skontaktować się z lekarzem lub udać się na najbliższą izbę przyjęć:

  • Gorączka

  • Zawroty głowy

  • Dreszcze

  • Trudności w oddychaniu

  • Ból w klatce piersiowej

  • Obrzęk brzucha lub wzdęcie

  • Nasilający się ból brzucha

  • Tkliwość, silny ból lub zaczerwienienie w miejscu biopsji, w ramieniu, klatce piersiowej lub brzuchu

Przerost bakterii w jelicie cienkim (SIBO)

0

Przerost bakterii w jelicie cienkim (SIBO) oznacza, że masz za dużo bakterii w jelitach. Dowiedz się więcej o przyczynach, czynnikach ryzyka, objawach, diagnozie, leczeniu, diecie i powikłaniach.

O przeroście bakterii jelita cienkiego (SIBO) mówimy wtedy, gdy w jelicie cienkim znajduje się zbyt wiele bakterii.

Każdy człowiek ma w jelitach bakterie, które odgrywają kluczową rolę w procesie trawienia. Jeśli jednak dojdzie do zaburzenia równowagi, mogą wystąpić problemy.

SIBO można leczyć, a zmiana stylu życia może okazać się wystarczająca.

Objawy SIBO

SIBO może powodować:

  • Ból brzucha

  • Nudności

  • Wzdęcia

  • Nieprzyjemne uczucie pełności po jedzeniu

  • Utrata apetytu

  • Niestrawność

  • Oddawanie dużej ilości gazów

  • Biegunka lub zaparcia

  • Zmęczenie

  • Słabość

Przyczyny SIBO i czynniki ryzyka

SIBO zwykle zaczyna się, gdy jelito cienkie nie przesuwa pokarmu w sposób, w jaki powinno. Bakterie rozrastają się i pozostają w nim zbyt długo. Jeśli dobre bakterie, które pomagają w trawieniu pokarmu, nie nadążają za szkodliwymi bakteriami, złe zarazki mogą namnażać się zbyt szybko, co prowadzi do zaburzenia równowagi.

Czynniki, które mogą powodować SIBO lub zwiększać prawdopodobieństwo jego wystąpienia to m.in:

Wiek. Osoby starsze są w grupie podwyższonego ryzyka, ponieważ mogą wytwarzać mniej kwasu żołądkowego, który rozkłada pokarm. Osoby te są również bardziej narażone na uchyłkowatość jelit.

Budowa anatomiczna. Możesz mieć jelito cienkie o nietypowym kształcie. Różnice fizyczne w jelitach mogą powodować, że pokarm przesuwa się wolniej niż powinien i umożliwiać rozwój bakterii. Może to być spowodowane przez:

  • Uchyłkowatość jelit (woreczki w jelicie cienkim)

  • Zabiegi chirurgiczne, takie jak Roux-en-Y (operacja ominięcia żołądka)

  • Blizna po naświetlaniu lub operacji

  • Uszkodzenie jelita cienkiego

  • Nietypowe przejście (przetoka) pomiędzy dwoma częściami jelita

  • Nagromadzenie białka zwanego amyloidem w jelicie cienkim

  • Blokady w przewodzie pokarmowym

Choroby takie jak te mogą uniemożliwić prawidłową pracę jelit:

  • Cukrzyca

  • Lupus

  • Choroby tkanki łącznej, takie jak twardzina

  • Osłabiony układ odpornościowy z powodu zakażenia wirusem HIV lub niedoboru immunoglobuliny A

  • Choroby zapalne jelit, takie jak Crohns i wrzodziejące zapalenie jelita grubego

Czasami u podłoża SIBO leżą leki. Mogą one obejmować:

  • Narkotyki

  • Leki stosowane w leczeniu zespołu jelita drażliwego

  • Inhibitory pompy protonowej, które zmniejszają wydzielanie kwasu w żołądku

  • Antybiotyki, które wpływają na bakterie w jelitach

Diagnoza SIBO

Objawy SIBO mogą przypominać objawy wielu innych chorób. Jeśli objawy nie ustępują, należy udać się do gastroenterologa. Ten typ lekarza specjalizuje się w leczeniu układu pokarmowego.

Prawdopodobnie zleci on wykonanie takich badań, jak:

  • Badania obrazowe, takie jak prześwietlenie rentgenowskie, tomografia komputerowa lub rezonans magnetyczny, w celu wykrycia problemów fizycznych w jelitach

  • Badania krwi w celu sprawdzenia, czy nie występuje anemia lub niedobór witamin

  • Badanie stolca, które pozwala sprawdzić, jak dużo tłuszczu wchłania organizm

  • Aspirat z jelita cienkiego i posiew płynu. Lekarz przeprowadza długą, cienką rurkę zwaną endoskopem przez przewód pokarmowy do jelita cienkiego. Pobiera niewielką próbkę płynu znajdującego się wewnątrz i wykonuje badanie laboratoryjne zwane posiewem, aby sprawdzić, jakie bakterie się w nim znajdują.

  • Test oddechowy z laktulozą. Najpierw należy wypić napój słodzony. Przez następne 3 godziny, co 15 minut, wdychasz powietrze do balonika. Powietrze jest badane w celu sprawdzenia, czy zawiera wysoki poziom wodoru lub metanu, co sugeruje SIBO.

Leczenie SIBO

Aby wyleczyć SIBO, należy przywrócić równowagę bakterii jelitowych. Powinno to złagodzić objawy i pomóc organizmowi w przyswajaniu większej ilości składników odżywczych z pożywienia.

Leczenie może zależeć od wyników testu oddechowego. Jeśli w próbce znajduje się dużo wodoru, głównym sposobem leczenia jest antybiotyk rifaksymina (Xifaxin). Jeśli badanie wykazało wysoki poziom metanu, prawdopodobnie będziesz przyjmować rifaksyminę oraz antybiotyk neomycynę (Mycifradin).

Inne antybiotyki stosowane w leczeniu SIBO to:

  • Kwas amoksycylinowo-klawulanowy (Augmentin)

  • Ciprofloksacyna (Cipro)

  • Metronizadol (Flagyl)

  • Norfloksacyna (Noroxin)

  • Trimetoprim-sulfametoksazol (Bactrim)

Konieczne może być przyjmowanie antybiotyków tylko przez tydzień lub dwa, albo przez dłuższy czas. Lekarz może również zmienić kilka ich rodzajów.

SIBO może powodować, że organizm nie wchłania wystarczającej ilości niektórych składników odżywczych, takich jak witamina B12, żelazo, tiamina i niacyna. Pomocne mogą być suplementy.

U niektórych osób, u których SIBO wynika z problemów fizycznych z jelitami, konieczna jest operacja. W takim przypadku po operacji należy regularnie zgłaszać się do lekarza w celu sprawdzenia stanu zdrowia układu pokarmowego.

Dieta SIBO

Jeśli nie cierpisz na SIBO z powodu problemów anatomicznych, prostym krokiem jest zrezygnowanie z pokarmów i napojów zawierających cukier. To może być wszystko, co jest potrzebne, aby poczuć się lepiej.

Inne zmiany w diecie w przypadku SIBO obejmują:

  • Odstawienie pokarmów, które wydają się pogarszać objawy i odczekanie 3 dni przed ponownym włączeniem ich do jadłospisu. W ten sposób będziesz wiedział, czy dany pokarm wywołuje objawy.

  • Unikanie suplementów z błonnikiem oraz wszelkich leków w płynie (takich jak syrop na kaszel), w których do aromatyzacji użyto alkoholi cukrowych.

  • Unikanie laktozy. W przypadku uszkodzenia jelita cienkiego może dojść do utraty zdolności do trawienia laktozy, cukru zawartego w produktach mlecznych.

  • Dieta o niskiej zawartości FODMAP. Skrót FODMAP oznacza fermentujące oligosacharydy, disacharydy, monosacharydy i poliole. FODMAP to rodzaj węglowodanów. Jednak nie każdy węglowodan jest FODMAP. Dietetyk lub lekarz mający doświadczenie w żywieniu może pomóc w opracowaniu właściwego planu.

  • Dieta elementarna. Jest to plan żywieniowy, w którym zamiast typowych produktów spożywczych stosuje się specjalne preparaty odżywcze. Są one zaprojektowane tak, aby zaspokoić potrzeby żywieniowe organizmu.

  • Prebiotyki i probiotyki. Probiotyki można znaleźć w sfermentowanej żywności, takiej jak jogurt (na etykiecie należy szukać informacji o żywych, aktywnych kulturach bakterii), kefir (napój na bazie jogurtu) i kimchi (tradycyjna koreańska przyprawa). Aby uzyskać więcej prebiotyków z pożywienia, należy spożywać dużo owoców, warzyw i pełnych ziaren.

Jeśli myślisz o przyjmowaniu prebiotyków lub probiotyków w postaci suplementów, porozmawiaj najpierw z lekarzem, aby upewnić się, że są one dla Ciebie dobrym wyborem. Dobrym pierwszym krokiem jest zawsze spożywanie żywności, ponieważ w ten sposób można uzyskać wiele innych składników odżywczych, które są dla nas korzystne.

Powikłania SIBO

Bez leczenia SIBO może prowadzić do takich problemów jak:

  • Brak witamin i składników odżywczych

  • Zaburzenia równowagi elektrolitowej

  • Biegunka

  • Anemia

  • Utrata masy ciała

  • Słabe kości (osteoporoza)

  • Kamienie nerkowe

Wszystko o mikrobiomie

0

Twój mikrobiom tworzą biliony bakterii i innych maleńkich organizmów. Dowiedz się, jak wpływa on na Twoje zdrowie i jak możesz go wzmocnić.

1/14

Czy wiesz, że Twoje ciało jest domem dla bilionów maleńkich organizmów zwanych mikrobami? Nie martw się – te drobnoustroje powinny tam być! Tworzą one razem Twój mikrobiom. Znajduje się on w całym Twoim ciele, ale głównie w jelitach. Mikrobiom jest ściśle związany z Twoim zdrowiem w sposób, którego możesz się nie spodziewać. Naukowcy badają, w jaki sposób może on poprawić stan zdrowia od stóp do głów.

Twoja skóra

2/14

Nie oznacza to, że jesteś brudny. Twój mikrobiom pomaga utrzymać zdrową skórę. Zaburzona równowaga mikrobiomu może prowadzić do problemów skórnych. Na przykład zbyt wiele bakterii wywołujących pryszcze może prowadzić do trądziku. Z innym rodzajem bakterii związana jest alergiczna choroba skóry, jaką jest egzema.

Twoja waga

3/14

Twój mikrobiom może się zmieniać wraz z przybieraniem i traceniem wagi. Niektóre badania wykazały, że u osób z nadwagą występuje więcej rodzajów mikrobów, które pozyskują energię z pożywienia i pomagają organizmowi magazynować tłuszcz. Może to być związane ze spożywaniem zbyt dużej ilości tłuszczu, cukru i węglowodanów z niewielką ilością błonnika. Inni badacze twierdzą jednak, że jest jeszcze za wcześnie, by poznać dokładne powiązania między mikrobiomem a wagą.

Zdrowie mózgu

4/14

Twoje jelita i mózg rozmawiają ze sobą, łącząc się za pośrednictwem milionów komórek nerwowych. Naukowcy powiązali pewne zmiany w mikrobiomie jelitowym ze stresem, depresją i lękiem. Może to być również związane z chorobą Alzheimera. Jedno z badań wykazało, że osoby cierpiące na chorobę Alzheimera mają mniej zróżnicowany mikrobiom. Może to prowadzić do stanów zapalnych i wzrostu stężenia białek związanych z chorobą Alzheimera. Nie jest to jednak jeszcze pewne.

Twoje usta

5/14

W jamie ustnej znajduje się ponad 700 rodzajów bakterii. Kilka rodzajów bakterii przekształca cukier z pożywienia w kwas. Jeśli nie będziesz ich szczotkować, kwas ten może wniknąć w szkliwo zębów. Powoduje to powstawanie ubytków. Eksperci uważają również, że niektóre drobnoustroje mogą wywoływać stany zapalne w jamie ustnej, prowadzące do zapalenia dziąseł i chorób dziąseł. Osoby, które mają tendencję do ubytków, mają inny mikrobiom niż osoby, które ich nie mają.

Choroby autoimmunologiczne

6/14

W tych schorzeniach układ odpornościowy atakuje określone części ciała. Przykładami są fibromialgia, toczeń, stwardnienie rozsiane, reumatoidalne zapalenie stawów i cukrzyca typu 1. Choroby te występują rodzinnie, a niektórzy badacze uważają, że mogą być przekazywane za pośrednictwem mikrobiomu.

Alergie i astma

7/14

Mikrobiom w jelitach i płucach może prowadzić do alergii i astmy. Choroby te powodują, że Twój układ odpornościowy atakuje nieszkodliwe substancje, takie jak kurz. W rzeczywistości mikrobiom może być jednym z powodów, dla których alergie i astma są coraz częstsze. W ciągu ostatnich 30 lat wskaźniki te wzrosły trzykrotnie. Niektórzy eksperci uważają, że zmiany w mikrobiomie spowodowane stosowaniem antybiotyków i zmianą diety mogą być tego przyczyną.

Choroby zapalne jelit

8/14

Jest to grupa schorzeń, które powodują stan zapalny jelit. Należą do nich choroba Crohns’a i wrzodziejące zapalenie jelita grubego. Sposób, w jaki mikroby jelitowe wpływają na komórki wyściełające jelita, może odgrywać rolę w tych chorobach. Niektóre rodzaje bakterii mogą podrażniać jelita. U niektórych osób z chorobą Crohns’a występuje błąd w genie, który pozwala bakteriom jelitowym przedostawać się do ścian jelit. Może to wywołać stan zapalny.

Kiedy się urodziłeś

9/14

Twój mikrobiom, podobnie jak odcisk palca, jest unikalny. Część z nich może pochodzić od Twojej mamy, w zależności od tego, jak się urodziłeś. Podczas porodu pochwowego dzieci zostają pokryte mikrobiomem matki, gdy przechodzą przez kanał rodny. Nie dzieje się tak jednak w przypadku cesarskiego cięcia. Badania wykazują, że dzieci urodzone przez cesarskie cięcie są bardziej narażone na alergie, ale nie wiadomo dlaczego.

Nowy obszar medycyny

10/14

Naukowcy szukają sposobów na poprawę mikrobiomu, aby pomóc ludziom uniknąć pewnych chorób lub lepiej reagować na leczenie. Jednak niektóre leki mogą mu zaszkodzić. Jedna seria antybiotyków może zmienić Twój mikrobiom na okres do roku. (Antybiotyki nie tylko zabijają bakterie, które powodują choroby. Zabijają również pomocne bakterie jelitowe). Badanie ponad 1000 leków wykazało, że 1 na 4 z nich wpływa na rozwój bakterii. Należały do nich leki na ciśnienie krwi, raka i cukrzycę.

Może pomóc w walce z rakiem

11/14

Naukowcy pracują nad wykorzystaniem potencjału mikrobiomu w leczeniu nowotworów. W przypadku immunoterapii układ odpornościowy organizmu niszczy komórki nowotworowe. Badania wykazują, że mikrobiom pomaga w lepszym działaniu tych leków, wysyłając sygnały do komórek odpornościowych. Naukowcy pracują nad stworzeniem leków mikrobiomowych, które mogłyby być podawane równolegle z terapiami przeciwnowotworowymi.

To może zmienić

12/14

Twój mikrobiom obejmuje zarówno dobre, jak i złe bakterie. Tworzą one zdrową równowagę w organizmie. Niektóre czynniki, takie jak niektóre diety lub antybiotyki, mogą ją zaburzać. Ale Twój styl życia może mu pomóc. Brak równowagi w mikrobiomie powiązano z wieloma schorzeniami, w tym chorobą Alzheimera, nowotworami i chorobami układu odpornościowego. Jednak lekarze nie wiedzą jeszcze, czy mikrobiom jest winny, czy jest niewinnym obserwatorem.

Jak pomóc swojemu mikrobiomowi

13/14

Proste codzienne nawyki robią różnicę. To, co jesz, może zmienić mikrobiom żyjący w twoim organizmie. Pokarmy o wysokiej zawartości błonnika (takie jak warzywa, pełne ziarna i owoce) odżywiają pomocne bakterie w jelicie grubym. Zniechęcają one również do rozwoju niektórych szkodliwych bakterii. Pokarmy probiotyczne, takie jak jogurt i kiszone warzywa, również dostarczają pomocnych bakterii do jelit. Wystarczająca ilość snu, łagodzenie stresu i ćwiczenia fizyczne również mogą poprawić stan mikrobiomu.

Czy należy przyjmować probiotyki?

14/14

Każdego roku Amerykanie wydają ponad miliard dolarów na suplementy probiotyczne. Czy one działają? Nie ma jeszcze pewności. Nie wszystkie probiotyki są takie same, a każdy ma inny mikrobiom. Suplement, który jest pomocny dla kogoś, może nie mieć wpływu na inną osobę. Porozmawiaj z lekarzem. Probiotyki są zwykle bezpieczne dla zdrowych ludzi. Jednak osoby z problemami zdrowotnymi mogą zachować ostrożność.

Objawy kamicy żółciowej: Ból w prawej górnej części brzucha, żółtaczka i inne objawy

0

Często kamienie żółciowe nie dają żadnych objawów. Lekarz wyjaśnia, jak rozpoznać, że je masz.

Większość osób cierpiących na kamicę żółciową nie ma żadnych objawów. Kamienie żółciowe najczęściej dają o sobie znać, gdy ulegną zapaleniu i utkną w jednym z przewodów transportujących żółć – sok trawienny – z wątroby do jelita cienkiego.

W przypadku wystąpienia takiej niedrożności mogą wystąpić następujące objawy:

  • Silny i nagły ból w prawej górnej części brzucha, który może obejmować także górną część pleców

  • Gorączka i dreszcze

  • Silne mdłości i wymioty

  • Żółtaczka (zażółcenie skóry lub oczu)

  • Stolce o gliniastym zabarwieniu lub ciemny mocz

Kolka żółciowa jest odrębnym stanem chorobowym spowodowanym tymczasowym zablokowaniem przewodu żółciowego przez kamień żółciowy. Pęcherzyk żółciowy kurczy się, powodując ból. Często stan ten występuje po zjedzeniu tłustego posiłku. ?

Zgłoś się do lekarza w sprawie kamieni żółciowych, jeśli:

Skontaktuj się z lekarzem w sprawie kamieni żółciowych, jeśli:

  • Masz którykolwiek z powyższych objawów ostrej niedrożności lub zakażenia pęcherzyka żółciowego.

  • Zauważasz u siebie żółtaczkę; kamienie żółciowe mogą blokować przewód żółciowy, powodując cofanie się żółci do wątroby i przedostawanie się jej do krwiobiegu.

Podstawy ultrasonografii endoskopowej

0

Lekarz wyjaśnia, kiedy należy zastosować endoskopowe badanie ultrasonograficzne, aby pomóc w diagnozowaniu problemów z układem pokarmowym.

Podczas zabiegu na końcówce endoskopu instaluje się małe urządzenie ultrasonograficzne. Endoskop to mała, oświetlona, giętka rurka z dołączoną kamerą. Wprowadzając endoskop i kamerę do górnego lub dolnego odcinka przewodu pokarmowego, lekarz jest w stanie uzyskać wysokiej jakości obrazy ultrasonograficzne narządów. Ponieważ ultrasonograf EUS może zbliżyć się do badanego narządu (narządów), obrazy uzyskiwane za jego pomocą są często dokładniejsze i bardziej szczegółowe niż obrazy uzyskiwane za pomocą tradycyjnych metod ultrasonograficznych, które muszą być wykonywane z zewnątrz ciała.

Kiedy stosuje się ultrasonografię endoskopową?

Endoskopowe badanie ultrasonograficzne może być stosowane do:

  • Oceny stopnia zaawansowania nowotworu

  • Ocena przewlekłego zapalenia trzustki lub innych schorzeń trzustki

  • Badaj nieprawidłowości lub guzy w narządach, w tym w pęcherzyku żółciowym i wątrobie

  • Badanie mięśni dolnej części odbytnicy i kanału odbytu w celu ustalenia przyczyn nietrzymania stolca (przypadkowego wypróżnienia)

  • Badanie guzków (zgrubień) w ścianie jelita

Co dzieje się podczas ultrasonografii endoskopowej?

Osoba poddawana endoskopowemu badaniu ultrasonograficznemu jest przed zabiegiem uspokajana. Po uspokojeniu lekarz wprowadzi endoskop do ust lub odbytu pacjenta. Lekarz będzie obserwował wnętrze jelita na monitorze telewizyjnym, a obraz ultrasonograficzny na innym monitorze. Dodatkowo badanie falami dźwiękowymi może być wykorzystane do zlokalizowania i pobrania biopsji (małego fragmentu tkanki do zbadania pod mikroskopem). Cała procedura trwa zwykle od 30 do 90 minut, a pacjent zazwyczaj może wrócić do domu tego samego dnia, w którym została przeprowadzona.

Dlaczego mam gazy?

0

Gazy mogą być nieprzyjemne i krępujące, ale lekarz pokazuje, jak zmiana diety i inne czynniki mogą pomóc w ich zlikwidowaniu.

Każdy z nas, czy się do tego przyznaje, czy nie, ma historię o tym, który uciekł: Może byłeś na pierwszej randce i zjadłeś coś, co Ci nie smakowało. Albo byłeś w spokojnym kinie lub myślałeś, że jesteś sam, ale okazało się, że nie byłeś. Żenujące? O tak. Ale miejcie się na baczności: Gaz – pierdzenie, bekanie, niezależnie od tego, z którego końca się wydobywa i jak go nazwiesz – zdarza się nam wszystkim.

W rzeczywistości większość ludzi oddaje gazy około 13 do 21 razy dziennie. To normalne.

Ale jeśli nie potrafisz nad tym zapanować, jest to kłopotliwe. Co gorsza, może zacząć wpływać na twoje życie.

Gazy i wzdęcia mogą powodować bóle ciała. Mogą także utrudniać poczucie spokoju, co może stanowić poważny cios dla codziennego życia. Kiedy jesteś z przyjaciółmi, w pracy lub dzielisz intymne chwile, nic tak nie psuje dobrej zabawy, jak martwienie się, czy przypadkiem coś ci się nie wymsknie. Ból fizyczny i niepokój w głowie sprawiają, że nadmiar gazów może być uciążliwy.

Ale jest dobra wiadomość: Prawdziwie nadmierne gazy zdarzają się dość rzadko. Nawet jeśli wydaje Ci się, że masz ciężki przypadek, prawdopodobnie mieścisz się w normie.

Śledź czynniki wyzwalające

A jeśli nie? Co możesz zrobić? Na początek należy zapisywać, co jesz i jak się po tym czujesz. Niektóre pokarmy w naturalny sposób napędzane są gazem (witaj, fasolko, ty magiczny owocu). Ale czy wiedziałeś, że większość węglowodanów powoduje gazy? Trzymaj się z dala od kapusty, brokułów, kalafiora, cebuli, gruszek, jabłek, większości produktów mlecznych i wszystkiego, co zawiera syrop kukurydziany o wysokiej zawartości fruktozy.

Ale tu dochodzimy do sedna sprawy: dla każdego coś innego. Podczas gdy twój brat może żyć na jogurcie i kapuście i nie mieć żadnych problemów, te same pokarmy mogą sprawić, że będziesz musiał uciekać.

Dlatego właśnie pomocne może być prowadzenie dziennika żywieniowego. Noś przy sobie mały notatnik lub użyj aplikacji memo na smartfonie. Ułatw sobie zadanie tak bardzo, jak to tylko możliwe. Wkrótce zaczniesz dostrzegać schematy. A gdy poznasz czynniki wywołujące napad obżarstwa, będziesz mógł ich unikać. To naprawdę może być takie proste.

Oto kilka innych rzeczy, które możesz zrobić, aby zapanować nad gazem:

  • Wypluj gumę.

    Duża ilość żucia powoduje połykanie dużej ilości powietrza. To z kolei powoduje powstawanie gazów. Powstrzymaj to.

  • Zwolnij tempo.

    Albo cokolwiek innego, co akurat jesz. Żuj wolniej, a będziesz połykał mniej powietrza.

  • Zrezygnuj z napojów gazowanych.

    Napoje gazowane (soda, szampan, a nawet woda mineralna) są pompowane gazem. To właśnie powoduje ich bąbelkowanie. Zamiast tego wybieraj napoje niegazowane.

  • Trzymaj się z dala od soków owocowych.

    Sok jabłkowy i gruszkowy powoduje wydzielanie dużej ilości gazów.

  • Odpowiednio dopasować.

    Jeśli nosisz protezy zębowe, upewnij się, że są dobrze dopasowane. Luźne protezy mogą wciągać dodatkowe powietrze do przewodu pokarmowego.

  • Rzuć palenie.

    Wiesz, że palenie jest szkodliwe. Ale co, jeśli dodatkowo powoduje u ciebie gazy? Rzuć palenie, natychmiast.

  • Postaw na mniejszą ilość tłuszczu.

    Sam tłuszcz nie powoduje gazów. Jednak pokarmy wysokotłuszczowe czasami powodują wzdęcia.

  • Weź tabletkę.

    Z lokalnej apteki. Dostępne bez recepty tabletki lub krople mogą pomóc organizmowi w trawieniu pokarmów, które wywołują gazy (np. Beano i Lactaid) lub po prostu złagodzić gazy i wzdęcia (np. GasX).

Co jeśli

zrobiłeś wszystkie te rzeczy, a gaz nadal przeszkadza?

Wayne Fleischman, dr n. med. specjalizujący się w gastroenterologii i hepatologii w Harbor-UCLA Medical Center w Los Angeles, twierdzi, że sporadycznie występujące dolegliwości brzuszne mogą powodować pogorszenie jakości życia. Mówi on, że sporadyczne bóle brzucha i wzdęcia są bardzo powszechne. Jednak inne objawy, takie jak utrata wagi, anemia i zmęczenie, mogą wskazywać na problem wymagający uwagi.

Fleischman twierdzi, że wiele różnych problemów trawiennych ma często takie same objawy. Dlatego ważne jest, aby poinformować lekarza, jeśli gazy przeszkadzają ci w życiu. Lekarz może przeprowadzić badania, aby dowiedzieć się, co dokładnie jest przyczyną problemów i znaleźć sposób leczenia, który przyniesie ulgę.

Choroby układu trawiennego Słownik terminów

0

Lekarz przedstawia słownik terminów i definicji związanych z układem pokarmowym i chorobami układu trawiennego.

Ropień: Spuchnięta, zainfekowana, wypełniona ropą kieszeń, która może rozwinąć się w dowolnym miejscu ciała. W układzie pokarmowym może się on pojawić, jeśli stan zapalny zniszczy i przeniesie się na ścianę jelita. Dzieje się tak czasami w przypadku chorób układu pokarmowego, takich jak choroba Crohns’a.?

Amylaza: Enzym produkowany w trzustce i śliniankach, który pomaga w trawieniu skrobi pochodzącej z diety. Poziom amylazy we krwi może być podwyższony u pacjentów z zapaleniem trzustki lub problemami ze śliniankami, takimi jak choroba Sjogrena.

Szczelina odbytu: Pęknięcie lub rozszczepienie skóry wokół odbytu, które może powodować ból, swędzenie i krwawienie.

Amyloidoza: grupa chorób, które wynikają z nieprawidłowego odkładania się w tkankach i narządach białka zwanego amyloidem.

Bezoar: grudka jedzenia lub włosów w przewodzie pokarmowym. Bezoary mogą powodować niedrożności w żołądku, które uniemożliwiają przechodzenie pokarmu do jelita cienkiego.

Celiakia: Choroba wynikająca z nieprawidłowej reakcji układu odpornościowego organizmu na gluten, białko występujące w zbożach takich jak pszenica, żyto i jęczmień oraz w innych produktach spożywczych. U osób cierpiących na celiakię układ odpornościowy powoduje uszkodzenie jelita cienkiego i uniemożliwia prawidłowe wchłanianie składników odżywczych z pożywienia. Objawy obejmują biegunkę, anemię i utratę wagi.

Okrężnica: Część jelita grubego, która wchłania wodę z resztek pokarmowych, tworząc stolec. Okrężnica jest czasem używana jako inne ogólne określenie jelita grubego (patrz definicja poniżej).

Kolonoskopia: Zabieg wykonywany przez lekarza w celu obejrzenia jelita grubego. Lekarz wprowadza wąską rurkę z kamerą na końcu do tylnej części ciała pacjenta w celu zbadania jelita grubego i ostatniej części jelita cienkiego pod kątem oznak choroby, stanu zapalnego lub nieprawidłowości.

Kolostomia: Chirurg wytwarza otwór (stomię) w skórze podbrzusza i przymocowuje do niego część jelita grubego. Odpady trawienne są następnie zbierane przez otwór do przymocowanego do ciała pacjenta worka, który jest opróżniany i ponownie zakładany. Może to być rozwiązanie tymczasowe lub stałe.

Choroba Crohns’a: To przewlekłe schorzenie powoduje zapalenie i podrażnienie przewodu pokarmowego. Zazwyczaj dotyka jelita cienkiego lub początkowej części jelita grubego (okrężnicy), ale może zaatakować każdą część układu pokarmowego, od jamy ustnej po odbyt. Choroba Leśniowskiego-Crohna jest jednym z dwóch głównych typów nieswoistych zapaleń jelit (IBD), obok wrzodziejącego zapalenia jelita grubego.

Duodenum:?Pierwsza część jelita cienkiego.

Elastaza:?Enzym znajdujący się w płynach produkowany przez trzustkę. Pomaga w trawieniu kilku białek, w tym elastyny, elastycznej substancji w płucach i innych narządach, która stanowi część ich struktury. Normalnie elastaza jest hamowana przez substancję zwaną antytrypsyną alfa-1.

Elektrogastrografia (EGG): badanie diagnostyczne polegające na pomiarze aktywności elektrycznej w żołądku za pomocą elektrod umieszczonych na skórze.

Endoskopia: procedura wykorzystująca elastyczną, oświetloną rurkę do zajrzenia do wnętrza ciała. Instrument jest wprowadzany do ciała przez naturalny otwór, taki jak usta lub odbyt.

Endoskopowa ultrasonografia (EUS): procedura łącząca endoskopię i ultrasonografię, pozwalająca lekarzowi uzyskać obrazy i informacje o przewodzie pokarmowym oraz otaczających go tkankach i narządach.

Endoskopowa cholangiopankreatografia wsteczna (ERCP): Procedura, w której rurka jest wprowadzana do gardła pacjenta, do żołądka, a następnie do jelita cienkiego. Wstrzykuje się barwnik, a przewody pęcherzyka żółciowego, wątroby i trzustki można obejrzeć na zdjęciu rentgenowskim. Procedura może być wykonywana w celu diagnozowania i leczenia problemów w wątrobie, pęcherzyku żółciowym, drogach żółciowych i trzustce, w tym kamieni żółciowych, zwężeń zapalnych (blizn), nieszczelności (w wyniku urazów i operacji) oraz raka.

Przetoka: Stan zapalny przechodzi przez ścianę jelit, tworząc nieprawidłowe przejścia lub tunele pomiędzy dwoma organami lub dwiema częściami tego samego organu (np. jelitami), które nie są normalnie połączone. Przetoka może również przechodzić na zewnątrz ciała.

Gastryna:?Hormon, który powoduje, że żołądek produkuje kwas, którego zbyt duża ilość może powodować wrzody żołądka i dwunastnicy.

Gastrinoma:?Guz, który rozwija się w trzustce lub dwunastnicy. Może być związany z zespołem Zollingera-Ellisona. Gastrinoma wydziela hormon gastrynę.

Refluks żołądkowo-przełykowy: Stan, w którym kwas żołądkowy i treść żołądkowa cofają się do przełyku, powodując objawy zgagi lub regurgitacji.

Gastropareza:?Pełny lub częściowy paraliż żołądka. Jest to choroba, w której żołądek nie jest w stanie opróżnić się z pokarmu w normalny sposób. Może się to zdarzyć w przypadku cukrzycy.

H2-blokery: Grupa leków na choroby układu pokarmowego, które łagodzą refluks i ból poprzez hamowanie produkcji kwasu żołądkowego.

Hemoroid:?Powiększona lub obrzęknięta żyła w obrębie lub wokół odbytu lub odbytnicy.

Hemorrhoidektomia: operacja usunięcia hemoroidów.

Skan HIDA:?Nazywany również cholescyntygrafią, podczas tego badania pacjentowi wstrzykuje się materiał radioaktywny, zwany kwasem hydroksyiminodioctowym (HIDA). Badanie to jest wykorzystywane do diagnozowania niektórych schorzeń wątroby i pęcherzyka żółciowego.

Jelito kręte: Ostatni odcinek jelita cienkiego. Łączy się z okrężnicą (jelito grube).

Żółtaczka: żółte zabarwienie skóry i białek oczu, które występuje, gdy stężenie bilirubiny jest nieprawidłowo wysokie. Może to wystąpić, gdy wątroba nie pracuje prawidłowo lub gdy przewód żółciowy jest zablokowany.

Rurka jejunostomijna:?Rurka do karmienia wprowadzana podczas zabiegu chirurgicznego przez jamę brzuszną do części jelita cienkiego zwanej jelitem czczym.?Do rurki wprowadzane są substancje odżywcze w celu karmienia pacjenta, który nie może połykać.

Operacja laparoskopowa:? „Minimalnie inwazyjna” operacja, w której wykonuje się małe (zwykle 5- do 10-milimetrowe) nacięcia. Przez te nacięcia wprowadza się laparoskop i narzędzia chirurgiczne. Chirurg jest prowadzony przez laparoskop, który przekazuje obraz narządów wewnętrznych na monitor.

Jelito grube: Ostatnia część jelita cienkiego (jelito kręte) łączy się z jelitem grubym. To w nim organizm zmienia resztki pokarmowe z postaci płynnej w bardziej stałą (kał). Jelito grube obejmuje okrężnicę, odbytnicę i kanał odbytu. U większości dorosłych osób ma długość około 5 stóp.

Lipaza: Enzym produkowany w trzustce i wydzielany do jelita cienkiego, który pomaga w trawieniu niektórych tłuszczów pochodzących z pożywienia.

Testy czynnościowe wątroby (LFT): nazywane również enzymami wątrobowymi lub testami krwi na wątrobę, mogą wykazywać oznaki stanów chorobowych wpływających na normalne funkcjonowanie wątroby, pęcherzyka żółciowego lub dróg żółciowych.

Zapalenie trzustki: Zapalenie trzustki.

Żywienie pozajelitowe:?Metoda żywienia, w której składniki odżywcze są podawane bezpośrednio do krwiobiegu przez cewnik wprowadzony do żyły.

Inhibitory pompy protonowej:?Leki, które hamują wytwarzanie kwasu w żołądku.

Skleroterapia:?Zabieg polegający na wstrzyknięciu do żyły chemicznie drażniącego roztworu w celu jej sklerotyzacji, czyli utwardzenia poprzez spowodowanie powstania blizny. Wymusza to przepływ krwi do pobliskich zdrowych naczyń krwionośnych. Skleroterapia może być wykonywana w celu leczenia hemoroidów, żylaków przełyku oraz żylaków i pajączków.

Sekretyna:?Hormon wytwarzany w jelicie cienkim, który wspomaga trawienie.

Test stymulacji wydzielania sekretyny: Test mierzący zdolność trzustki do reagowania na hormon sekretynę.

Jelito cienkie: Pierwszy odcinek jelita, który prowadzi do jelita grubego. Pomaga w trawieniu pokarmu i wchłanianiu składników odżywczych z żołądka, po czym przesyła odpady do jelita grubego. Składa się z trzech części: dwunastnicy (górna część, najbliżej żołądka), jelita czczego (środkowa część) i jelita krętego (końcowa część, która łączy się z jelitem grubym).?

Wrzodziejące zapalenie jelita grubego: Wrzodziejące zapalenie jelita grubego jest jednym z dwóch głównych typów nieswoistych chorób zapalnych jelit (IBD). Drugim jest choroba Leśniowskiego-Crohna. Wrzodziejące zapalenie jelita grubego jest stanem długotrwałym, który powoduje zapalenie i podrażnienie jelita grubego (okrężnicy), powodując powstawanie owrzodzeń na jego wewnętrznej wyściółce.

Ultrasonografia: Wykorzystanie fal dźwiękowych o wysokiej częstotliwości do uzyskania obrazów narządów i struktur wewnątrz ciała.

Nerw błędny:?Nazywany również nerwem czaszkowym dziesiątym, nerw błędny reguluje funkcjonowanie wielu narządów ciała, od gardła i komory głosowej po tchawicę (przewód pokarmowy), płuca, serce i większość przewodu pokarmowego. Do mózgu docierają również informacje sensoryczne z uszu, języka i gardła.

Kosmki: włosowate struktury wyściełające jelito cienkie, które wchłaniają składniki odżywcze z pożywienia.

Zespół Zollingera-Ellisona:?Rzadkie zaburzenie układu pokarmowego spowodowane przez guz zwany gastrinoma. Gastrinoma najczęściej występuje w trzustce. Guz wydziela hormon gastrynę, która zwiększa poziom kwasu w żołądku, co prowadzi do poważnych, nawracających wrzodów przełyku, żołądka i jelit.

Badania obrazowe pomocne w diagnostyce problemów trawiennych

0

Lekarz wyjaśnia niektóre z badań obrazowych stosowanych w diagnostyce problemów trawiennych.

Tomografia komputerowa (CT Scan)

Badanie tomografii komputerowej (CT) polega na wykonaniu wielu zdjęć rentgenowskich ciała pod różnymi kątami w bardzo krótkim czasie. Obrazy te są gromadzone przez komputer i dają serię „przekrojów” ciała, co może pomóc lekarzom w ustaleniu przyczyny objawów.

Angiografia TK

Badanie to łączy w sobie tomografię komputerową z podaniem barwnika kontrastowego, który uwidacznia naczynia krwionośne i tkanki w jamie brzusznej.

Wirtualna kolonoskopia

Dzięki nowej technologii komputer może wykonywać zdjęcia TK jelita grubego i rekonstruować trójwymiarowy model jelita grubego – jest to tzw. wirtualna kolonoskopia. Wnętrze tego modelu może zostać zbadane w poszukiwaniu nieprawidłowości, oczywiście bez wywoływania bólu u pacjenta. Jeśli jednak zostanie wykryta jakaś nieprawidłowość, konieczne będzie wykonanie badania skopowego, albo sigmoidoskopii, albo kolonoskopii, w celu pobrania próbki tkanki.

Obrazowanie rezonansem magnetycznym (MRI)

Rezonans magnetyczny pozwala uzyskać bardzo wyraźne obrazy ciała ludzkiego bez użycia promieniowania rentgenowskiego. Do uzyskania takich obrazów MRI wykorzystuje duży magnes, fale radiowe i komputer. Badanie MRI nie stanowi zagrożenia dla przeciętnego człowieka, jeśli przestrzegane są odpowiednie zasady bezpieczeństwa.

Skanowanie radionuklidowe

Skanowanie radionuklidowe, zwane także skanowaniem jądrowym, to badanie, podczas którego pacjent połyka, wdycha lub wstrzykuje niewielką ilość materiału radioaktywnego. Do wykrycia radioaktywności wykorzystywana jest specjalna kamera, dzięki której uzyskuje się obrazy narządów i obszarów ciała, które nie są dobrze widoczne przy użyciu standardowych promieni rentgenowskich. Skanowanie radionuklidowe jest szczególnie widoczne w przypadku wielu nieprawidłowych rozrostów tkanek lub nowotworów.

Oprócz uwidocznienia struktury narządu, skanowanie radionuklidowe pozwala lekarzowi zobaczyć, jak dany narząd funkcjonuje. Chory lub źle funkcjonujący narząd będzie widoczny na skanie inaczej niż narząd zdrowy.

Informacje uzyskane podczas tego badania są cenne w diagnostyce wielu chorób, w tym nowotworów. Ponieważ badanie to uwidacznia obszary wewnętrzne, które nie są widoczne na standardowych zdjęciach rentgenowskich, skanowanie radionuklidowe może również pomóc w identyfikacji problemów na bardzo wczesnym etapie rozwoju choroby.

Chociaż w tej technice skanowania wykorzystuje się promieniowanie, badanie jest bardzo bezpieczne. Rzeczywista dawka promieniowania, jaką otrzymuje pacjent, jest dość niska i pozostaje w organizmie przez krótki czas. Picie dużej ilości płynów po badaniu pomoże wyeliminować z organizmu materiał radioaktywny.

Inne badania

Badania górnego i dolnego odcinka przewodu pokarmowego

W badaniach górnego odcinka przewodu pokarmowego wykorzystuje się promieniowanie rentgenowskie do badania przełyku, żołądka i pierwszej części jelita cienkiego (dwunastnicy).

W przypadku tych badań konieczne jest wypicie kredowego płynu zwanego barium. Bar przechodząc przez przewód pokarmowy, wypełnia i powleka przełyk, żołądek i pierwszą część jelita cienkiego, dzięki czemu są one lepiej widoczne na zdjęciu rentgenowskim. Następnie nad badaną częścią ciała umieszcza się urządzenie fluoroskopowe, które przekazuje ciągły obraz na monitor wideo.

To badanie górnego odcinka przewodu pokarmowego jest wykorzystywane do diagnozowania:

  • Przepukliny rozworu przełykowego

  • Wrzody

  • Guzy

  • Żylaki przełyku

  • Niedrożność lub zwężenie górnego odcinka przewodu pokarmowego

Badania dolnego odcinka przewodu pokarmowego lub lewatywy barowe służą do badania jelita grubego i odbytnicy. W przypadku tego badania bar lub płyn zawierający jod jest stopniowo wprowadzany do jelita grubego przez rurkę wprowadzoną do odbytnicy. Bar przechodzi przez dolne odcinki jelita grubego i wypełnia okrężnicę, umożliwiając radiologowi obejrzenie narośli lub polipów oraz obszarów, które są zwężone. Fluoroskop jest umieszczony nad badaną częścią ciała i przekazuje ciągły obraz na monitor wideo.

Badanie dolnego odcinka przewodu pokarmowego jest wykorzystywane do wykrywania:

  • Polipów jelita grubego

  • Guzy

  • Choroba uchyłkowa

  • Zapalenie żołądka i jelit

  • Zwężenia lub miejsca zwężeń i niedrożności

  • Wrzodziejące zapalenie jelita grubego lub choroba Leśniowskiego-Crohna

  • Inne przyczyny bólu brzucha lub obecność krwi, śluzu lub ropy w stolcu

USG jamy brzusznej

Aparat ultrasonograficzny wysyła fale dźwiękowe o wysokiej częstotliwości, które odbijają się od struktur ciała, przesyłając je do komputera, który tworzy obraz narządów i struktur w jamie brzusznej. Badanie wykonuje się za pomocą ręcznej sondy, zwanej przetwornikiem, którą przesuwa się po brzuchu. Badanie to nie wiąże się z narażeniem na promieniowanie.

Badanie rentgenowskie jamy brzusznej

Niewielka dawka promieniowania jest wykorzystywana do wykonania zdjęcia, które jest zapisywane na kliszy lub w komputerze.

Testy i zabiegi na przepuklinę: Przepuklina, operacja i inne

0

Dowiedz się, jak diagnozuje się i leczy przepuklinę, korzystając z pomocy ekspertów z dziedziny medycyny.

Do rozpoznania przepukliny często wystarcza badanie fizykalne przeprowadzone przez lekarza. Czasami obrzęk przepukliny jest widoczny po wyprostowaniu się; zazwyczaj przepuklinę można wyczuć, kładąc rękę bezpośrednio nad przepukliną, a następnie uciskając ją. W celu uwidocznienia przepukliny udowej można zastosować ultrasonografię, a w celu określenia, czy występuje niedrożność jelit, można zlecić wykonanie zdjęcia rentgenowskiego jamy brzusznej.

Jakie są metody leczenia przepukliny?

U niemowląt przepukliny pępkowe mogą zagoić się samoistnie w ciągu czterech lat, co sprawia, że operacja nie jest konieczna. W przypadku wszystkich innych pacjentów standardowym sposobem leczenia jest konwencjonalna operacja naprawcza przepukliny (zwana herniorrhaphy). Można po prostu żyć z przepukliną i monitorować jej stan. Główne ryzyko związane z takim postępowaniem polega na tym, że wystający narząd może ulec uduszeniu – odcięciu dopływu krwi – w wyniku czego może dojść do zakażenia i obumarcia tkanek. Uduszona przepuklina jelitowa może spowodować niedrożność jelit, co z kolei może doprowadzić do obrzęku brzucha. Uduszenie może również prowadzić do zakażenia, zgorzeli, perforacji jelita, wstrząsu, a nawet śmierci.

Medycyna konwencjonalna w przypadku przepukliny

Operacja przepukliny jest wykonywana w znieczuleniu miejscowym lub ogólnym. Chirurg zmienia położenie przepukliny i, jeśli doszło do uduszenia, usuwa niedotlenioną część narządu. Uszkodzona ściana mięśniowa jest często naprawiana za pomocą syntetycznej siatki lub tkanki.

Coraz częściej operacje przepukliny wykonuje się przy użyciu laparoskopu – cienkiego instrumentu przypominającego teleskop, który wymaga mniejszych nacięć, co wiąże się z krótszym okresem rekonwalescencji i mniejszym bólem pooperacyjnym. Naprawa przepukliny jest zwykle wykonywana jako zabieg ambulatoryjny. Zazwyczaj nie ma żadnych ograniczeń dietetycznych, a powrót do pracy i regularnej aktywności może nastąpić po upływie jednego lub dwóch tygodni. Całkowity powrót do zdrowia trwa zwykle od trzech do czterech tygodni, przy czym przez dwa do trzech miesięcy nie należy dźwigać ciężarów. Po operacji należy poprosić chirurga o szczegółowe instrukcje.

Przepuklina może powrócić po operacji, dlatego szczególnie ważne jest stosowanie środków zapobiegawczych, aby uniknąć jej nawrotu.

Dlaczego moja kupa jest czarna? 7 przyczyn czarnego lub smolistego stolca

0

Jeśli zauważyłaś, że masz czarne lub smoliste stolce, może to być spowodowane czymś tak prostym, jak zmiana diety. Czasami jest to oznaka problemu medycznego. Dowiedz się, dlaczego Twój stolec może mieć inny kolor i kiedy powinieneś skontaktować się z lekarzem.

Nawet jeśli wydaje Ci się, że wiesz, dlaczego tak się dzieje, zawsze skontaktuj się z lekarzem, jeśli masz czarne, smoliste stolce.

Suplementy żelaza

Czarna kupa może być skutkiem ubocznym przyjmowania tabletek z żelazem na anemię – stan, który występuje, gdy nie ma wystarczającej liczby czerwonych krwinek do przenoszenia tlenu w organizmie.

Inne skutki uboczne stosowania suplementów żelaza to:

  • Ból brzucha

  • Nudności

  • Zaparcia

  • Zgaga

Należy poinformować lekarza, jeśli po zastosowaniu suplementów żelaza wystąpią jakiekolwiek problemy. Może być konieczne ich odstawienie lub zmiana na inny rodzaj.

Żywność o ciemnej barwie

Czasami pokarmy o ciemnym zabarwieniu powodują, że kupa staje się czarna. Należą do nich:

  • Czarna lukrecja

  • Czekoladowe ciasteczka kanapkowe

  • Borówki amerykańskie

  • Sok winogronowy

  • Buraki

Ciemne zabarwienie powinno zniknąć po zaprzestaniu spożywania pokarmu, który je spowodował.

Leki zawierające bizmut

Leki na rozstrój żołądka, takie jak subsalicylan bizmutu (Pepto-Bismol i Kaopectate) zawierają bizmut, który uspokaja brzuch. Bizmut może spowodować, że język i kupa staną się czarne.

Objaw ten jest nieszkodliwy. Powinien ustąpić po zaprzestaniu przyjmowania leku. Należy skontaktować się z lekarzem i zaprzestać przyjmowania leku, jeśli:

  • Masz dzwonienie lub brzęczenie w uszach lub nie słyszysz

  • Gorsze samopoczucie po przyjęciu bizmutu

Krwawiący wrzód

Krwawiący wrzód jest najczęstszą przyczyną ciemnych stolców. Wrzód jest otwartą raną na wewnętrznej stronie żołądka lub jelita cienkiego. Czasami wrzody te krwawią. Może to powodować ciemne zabarwienie kupy. Krew w kontakcie z kwasami żołądkowymi staje się czarna i smolista (lepka). Nazywa się to meleną i jest oznaką krwawienia z górnego odcinka przewodu pokarmowego.

Alkohol i leki z grupy NLPZ oraz hpylori zwiększają ryzyko wystąpienia wrzodów żołądka.

Do innych objawów świadczących o chorobie wrzodowej należą:

  • Piekący ból w brzuchu

  • Opuchnięty brzuch

  • Burczenie

  • Zgaga

  • Nudności, wymioty lub wymiociny przypominające fusy z kawy

Niektóre leki na wrzody zmniejszają ilość kwasu w żołądku. Inne powlekają i chronią go przed uszkodzeniami, jakie mogą powodować kwasy żołądkowe.

Skontaktuj się z lekarzem, jeśli:

  • Zobaczysz krew w kupie lub wymiocinach

  • Masz problemy z oddychaniem

  • Uczucie, że zaraz zemdlejesz

  • Straciłeś na wadze bez wysiłku

  • Stracić apetyt

Nowotwory przełyku i żołądka

W przypadku krwawienia z górnego odcinka przewodu pokarmowego – przełyku, żołądka i dwunastnicy – mogą wystąpić czarne, smoliste stolce, zwane meleną. Może to być oznaką raka przełyku i żołądka.

Inne objawy raka przełyku to:

  • Problemy z połykaniem

  • Utrata wagi, kiedy się nie starasz

  • Ból w klatce piersiowej

  • Niestrawność lub zgaga

  • Kaszel

Jeśli masz raka żołądka (żołądka), możesz mieć takie objawy jak:

  • uczucie zmęczenia

  • Wzdęcia po jedzeniu

  • Silna zgaga lub niestrawność

  • Nudności lub wymioty

  • Ból brzucha

  • Utrata wagi, kiedy się nie starasz

Leczenie tych nowotworów zależy od stadium choroby i stopnia jej rozprzestrzenienia. Dostępne opcje obejmują chirurgię, chemioterapię lub radioterapię.

Łza Mallory’ego-Weissa

Intensywny kaszel lub wymioty mogą spowodować rozerwanie przełyku i doprowadzić do krwawienia, co nazywane jest rozdarciem Mallory’ego-Weissa.

Inne objawy, które mogą wystąpić to:

  • Jaskrawoczerwone wymiociny lub czarna wydzielina w wymiocinach, przypominająca fusy z kawy

  • Słabość

  • Zawroty głowy lub omdlenia

  • Kłopoty z oddychaniem

  • Blada skóra

  • Biegunka

  • Ból brzucha lub klatki piersiowej

Większość rozdarć goi się samoistnie. Jeśli twoje rozdarcie nie zagoi się, lekarz może zastosować leczenie ciepłem lub podać ci lek, który zatrzyma krwawienie.

Należy skontaktować się z lekarzem, jeśli:

  • Zauważysz ciemny kolor w wymiocinach lub kupie

  • Uczucie osłabienia lub zawroty głowy

  • Brak tchu

  • Ból w klatce piersiowej lub brzuchu

Żylaki przełyku

Żylaki to nabrzmiałe żyły w przełyku – przewodzie, którym pokarm przemieszcza się z gardła do żołądka. Te nieprawidłowe żyły mogą czasami przeciekać krwią lub pękać. Występują one częściej u osób z chorobami wątroby.

Jeśli żylaki są przyczyną występowania jasnoczerwonej krwi w stolcu, mogą wystąpić również takie objawy, jak:

  • Żółta skóra i oczy

  • Siniaki

  • Opuchnięty brzuch

  • Rzucanie krwią

  • Zawroty głowy

  • Omdlenia

Krwawienie z przełyku jest stanem nagłym, wymagającym leczenia w szpitalu. Leczenie zazwyczaj obejmuje podanie leków przez kroplówkę w celu obniżenia ciśnienia w żyłach lub zabieg zwany endoskopią, polegający na podwiązaniu żył w celu zatrzymania krwawienia.

Należy skontaktować się z lekarzem, jeśli:

  • Krew w wymiocinach lub masz czarny, smolisty stolec

  • Silne zawroty głowy lub omdlenia