Strona główna Blog Strona 2575

Badanie na obecność krwi w stolcu (Fecal Occult Blood Test): Cel, procedura, wyniki

0

Dowiedz się od lekarza więcej o teście na krew utajoną w kale — i innych — który jest używany do wykrywania krwi w stolcu.

Co powoduje pojawienie się krwi w stolcu?

Krew może pojawić się w stolcu z powodu jednego lub kilku z następujących stanów:

  • Łagodne (nienowotworowe) lub złośliwe (nowotworowe) rozrosty lub polipy jelita grubego

  • Hemoroidy (obrzęknięte naczynia krwionośne w okolicy odbytu i dolnej części odbytnicy, które mogą pęknąć, powodując krwawienie)

  • Szczeliny odbytu (pęknięcia lub szczeliny w wyściółce otworu odbytu)

  • Infekcje jelitowe powodujące stan zapalny

  • Wrzody

  • Wrzodziejące zapalenie jelita grubego

  • Choroba Leśniowskiego-Crohna

  • Choroba uchyłkowa, spowodowana obecnością wyrostków w ścianie jelita grubego

  • Nieprawidłowości w budowie naczyń krwionośnych w jelicie grubym

Krwawienie z przewodu pokarmowego może być mikroskopijne (niewidoczne dla oka) lub może być łatwo zauważalne jako czerwona krew lub czarne, smoliste stolce, zwane meleną.

Jak wykonać test na obecność krwi utajonej w kale?

Test na obecność krwi utajonej w kale wymaga pobrania 3 małych próbek stolca. Zazwyczaj są to próbki stolca zebrane na końcu aplikatora. Próbki stolca powinny być pobrane w odstępie jednego dnia, ponieważ nowotwory jelita grubego mogą krwawić od czasu do czasu, a nie stale.

Możesz kupić w aptece zestawy do wykonania testu na krew utajoną w kale, aby wykonać go w domu, lub lekarz może dać ci test domowy podczas jednej z wizyt. Testy te zawierają szczegółowe instrukcje, a większość z nich oferuje bezpłatny numer telefonu, pod który można dzwonić w razie pytań.

Próbki stolca są zbierane do czystego pojemnika i oceniane poprzez wykrycie zmian koloru na karcie testowej lub poprzez wysłanie próbek, w specjalnym pojemniku i kopercie, bezpośrednio do gabinetu lekarskiego w celu analizy. Lekarz może zbadać próbki pod mikroskopem lub za pomocą testów chemicznych.

Jak należy przygotować się do badania na obecność krwi utajonej w kale?

Na wynik testu na obecność krwi utajonej w kale duży wpływ ma sposób przygotowania się do badania, dlatego ważne jest, aby dokładnie przestrzegać instrukcji.

Ponieważ niektóre pokarmy mogą wpływać na wyniki testu, często zaleca się stosowanie specjalnej diety przez 48-72 godziny przed testem. W tym czasie należy unikać następujących pokarmów:

  • Żadnych surowych owoców

  • Brak surowych warzyw

  • Zakaz spożywania czerwonego mięsa; można jeść kurczaka i wieprzowinę?

  • Mniej niż 250 mg dziennie żywności lub napojów wzbogaconych w witaminę C w ciągu 72 godzin poprzedzających badanie

Lekarz omówi z Tobą Twoje leki przed testem, ponieważ może być konieczne zaprzestanie przyjmowania niektórych leków na 72 godziny przed testem.

Jak często należy wykonywać test na obecność krwi utajonej w kale?

Kolonoskopia jest preferowaną metodą badań przesiewowych w kierunku raka jelita grubego. Jeśli nie wykonujesz tego badania w razie potrzeby, powinieneś wykonywać badanie na krew utajoną w kale co roku, począwszy od 45 roku życia. Badanie to może być wykonywane razem z giętką sigmoidoskopią co pięć lat w celu sprawdzenia, czy nie ma polipów jelita grubego lub raka.

Co oznaczają wyniki testu na obecność krwi utajonej w kale?

Ponieważ w stolcu zwykle pojawiają się niewielkie ilości krwi, testy na krew utajoną mają na celu wykrycie większych ilości krwi.

Pozytywny wynik testu na krew utajoną w kale oznacza, że w stolcu wykryto krew. Lekarz będzie musiał ustalić źródło krwawienia, wykonując kolonoskopię lub przeprowadzając badanie w celu ustalenia, czy krwawienie pochodzi z żołądka czy jelita cienkiego.

Negatywny wynik testu oznacza, że w czasie badania w próbce stolca nie znaleziono krwi. Należy nadal stosować się do zaleceń lekarza dotyczących regularnych badań przesiewowych.

Czy istnieją inne badania stolca w kierunku raka jelita grubego?

Tak…?

Test immunochemiczny kału (FIT) jest najczęściej wybieranym testem w porównaniu z testem na krew utajoną w kale. Test ten można wykonać w domu.

.

W tym teście pobiera się próbkę stolca za pomocą pędzelka i nakrapia na specjalną kartę. Badanie to może być łatwiejsze do wykonania w domu niż FOBT. Nie ma ograniczeń związanych z lekami lub jedzeniem.

?The

test DNA kału lub test FIT-DNA

to kolejna możliwość wczesnego wykrycia CRC. Test ten wykrywa zmiany komórkowe, które mogą oznaczać, że pacjent ma raka lub przedrakowe polipy. Może również wykryć krew w stolcu. Do badania używa się domowego zestawu, który pobiera próbkę stolca i wysyła ją do laboratorium w celu analizy. Test ten jest nadal badany, aby sprawdzić, jak dobrze sprawdza się w wykrywaniu raka jelita grubego.

Badanie ERCP (Endoskopowy cholangiopankreatogram wsteczny): Procedura i wyniki

0

Lekarz patrzy na to, jak ERCP (endoskopowa cholangiopankreatografia wsteczna) może być stosowana do diagnozowania i leczenia problemów układu pokarmowego.

Co dzieje się podczas ECPW?

Podczas ECPW gastroenterolog (lekarz specjalizujący się w leczeniu chorób układu pokarmowego) używa specjalnego endoskopu (długiej, giętkiej rurki ze światłem i kamerą na końcu) do zbadania wnętrza układu pokarmowego. Lekarz identyfikuje miejsce, w którym przewód żółciowy wchodzi do jelita, a następnie wprowadza do przewodu maleńki cewnik (plastikową rurkę) i wstrzykuje środek kontrastowy podczas wykonywania zdjęć rentgenowskich. Środek kontrastowy pozwala lekarzom zobaczyć na zdjęciach rentgenowskich drogi żółciowe, pęcherzyk żółciowy i przewód trzustkowy.

Po zidentyfikowaniu źródła problemu lekarz może go leczyć, wykonując jedną z następujących procedur.

  • Sfinkterotomia.

    Polega na wykonaniu niewielkiego nacięcia (nacięcia) w otworze przewodu trzustkowego lub żółciowego, co może ułatwić prawidłowy odpływ małych kamieni żółciowych, żółci i soku trzustkowego.

  • Założenie stentu.

    Stent to rurka drenująca, którą umieszcza się w przewodzie żółciowym lub trzustkowym, aby utrzymać drożność przewodu i umożliwić jego odpływ.

  • Usunięcie kamienia(ów) żółciowego(ych).

    ERCP może usunąć kamienie żółciowe z dróg żółciowych, ale nie z samego pęcherzyka żółciowego.

Czy ECPW jest bezpieczne?

ERCP jest procedurą o niskim ryzyku, jednak mogą wystąpić komplikacje. Mogą one obejmować zapalenie trzustki, zakażenia, perforację jelita i krwawienie. U pacjentów poddawanych ERCP w celu leczenia, np. usunięcia kamieni żółciowych, ryzyko powikłań jest wyższe niż u pacjentów poddawanych badaniu w celu zdiagnozowania problemu. Przed wykonaniem badania lekarz omówi ryzyko możliwych powikłań.

Jak należy przygotować się do ECPW?

Przed wykonaniem ECPW należy poinformować lekarza o wszelkich specjalnych stanach chorobowych, takich jak:

  • Ciąża.

  • Choroby płuc.

  • Choroby serca.

  • Alergie na jakiekolwiek leki.

Jeśli cierpisz na cukrzycę i stosujesz insulinę. Może być konieczne dostosowanie dawki insuliny w dniu badania. Twój diabetolog pomoże Ci w tym dostosowaniu. Zabierz ze sobą leki przeciwcukrzycowe, abyś mógł je zażyć po zabiegu.

Jeśli pacjent przyjmuje leki rozrzedzające krew, takie jak aspiryna, klopidogrel (Plavix), dipirydamol (Persantine), enoksaparyna (Lovenox) lub warfaryna (Coumadin), lekarz prowadzący może poprosić o odstawienie tych leków lub przepisać alternatywną metodę rozrzedzania krwi przed zabiegiem.

Nie należy odstawiać żadnych leków bez uprzedniej konsultacji z lekarzem prowadzącym lub głównym.


Przez osiem godzin przed zabiegiem nie należy nic jeść ani pić.

Przez pewien czas po podaniu leków uspokajających może występować senność, dlatego należy poprosić o pomoc odpowiedzialną osobę dorosłą, która może zabrać pacjenta do domu po zabiegu. Przez co najmniej osiem godzin nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn, ponieważ leki podawane podczas zabiegu mogą wywoływać senność.

Po zabiegu konieczne może być pozostanie na noc w szpitalu, dlatego należy spakować rzeczy osobiste, które mogą być potrzebne.

Co dzieje się po ECPW?

Pacjent pozostanie na sali pooperacyjnej przez około 1-2 godziny w celu obserwacji. Może wystąpić przejściowa bolesność gardła. Aby złagodzić ból, należy ssać pastylki na gardło.

Po zabiegu odpowiedzialna osoba dorosła musi zabrać pacjenta do domu. Zaleca się również, aby ktoś pozostał przy pacjencie przez 24 godziny po zabiegu.

Przez co najmniej osiem godzin nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn.

Należy pozostać na noc w odległości nie większej niż 30 minut jazdy samochodem od szpitala, aby w razie potrzeby móc szybko dotrzeć na izbę przyjęć i poddać się ocenie.

Wyniki zostaną przesłane do lekarza pierwszego kontaktu lub lekarza kierującego, który omówi je z pacjentem. Jeśli wyniki badania wskazują na konieczność natychmiastowej pomocy medycznej, zostaną podjęte odpowiednie kroki i powiadomiony lekarz kierujący.

Ostrzeżenia dotyczące ECPW

Jeśli w ciągu 72 godzin po ECPW wystąpi którykolwiek z poniższych objawów, należy skontaktować się z lekarzem i wezwać pogotowie ratunkowe:

  • Silny ból brzucha

  • Ciągły kaszel

  • Gorączka

  • Dreszcze

  • Ból w klatce piersiowej

  • Nudności lub wymioty

  • Krwawienie lub wymioty krwią

  • Krew w stolcu

Test oddechowy na obecność mocznika i wyniki w kierunku H. Pylori

0

Lekarz przygląda się badaniu oddechu z użyciem mocznika, które jest stosowane do wykrywania bakterii H. pylori powodującej wrzody.

H. pylori wytwarza enzym zwany ureazą, który rozkłada mocznik na amoniak i dwutlenek węgla. Podczas testu połyka się tabletkę zawierającą mocznik i mierzy się ilość wydychanego dwutlenku węgla. Wskazuje to na obecność H. pylori w żołądku.

Jak przygotować się do testu na obecność mocznika w oddechu?

Aby przygotować się do testu oddechowego na obecność mocznika, postępuj zgodnie z poniższymi wskazówkami:

  • Poinformuj lekarza, jeśli jesteś w ciąży, cierpisz na choroby płuc, serca lub inne choroby, a także jeśli jesteś uczulony na jakiekolwiek leki.

  • Nie należy przyjmować żadnych antybiotyków przez co najmniej 4 tygodnie przed badaniem.

  • Nie przyjmuj żadnych inhibitorów pompy protonowej (Aciphex, Nexium, Prevacid, Prilosec, Protonix) ani Pepto-Bismol? przez co najmniej 2 tygodnie przed testem.

  • W dniu zabiegu zażywaj tylko leki zatwierdzone przez lekarza. W ciągu czterech godzin od zabiegu należy je popić niewielkim łykiem wody. Nie należy odstawiać żadnych leków bez uprzedniej konsultacji z lekarzem prowadzącym lub głównym.

  • Przez cztery godziny przed zabiegiem nie należy nic jeść ani pić (łącznie z wodą).

Co dzieje się podczas badania mocznika w oddechu?

Podczas testu oddechowego z mocznikiem:

  • Pracownik służby zdrowia wyjaśni przebieg badania, które trwa od 40 do 60 minut, i odpowie na wszelkie pytania.

  • Zostanie pobrana próbka oddechu.

Co dzieje się po wykonaniu testu na obecność mocznika w oddechu?

Po wykonaniu testu oddechowego z mocznikiem:

  • Próbki oddechu są przesyłane do laboratorium, gdzie są badane.

  • Możesz powrócić do swoich normalnych zajęć.

  • Można powrócić do normalnej diety, chyba że planowane są inne badania wymagające ograniczeń dietetycznych.

Kiedy dowiem się o wynikach testu na obecność mocznika w wydychanym powietrzu?

Wyniki testu oddechowego na obecność mocznika są zazwyczaj dostępne dwa dni po jego wykonaniu.

Leczenie zaburzeń żołądkowo-jelitowych za pomocą chirurgii laparoskopowej

0

Lekarz wyjaśnia, kiedy i jak wykonuje się operacje laparoskopowe w przypadku zaburzeń trawienia oraz czego można się spodziewać przed, w trakcie i po zabiegu.

Chirurgia laparoskopowa i chirurgia laparoskopowa z asystą rąk (HALS) to procedury „minimalnie inwazyjne”, powszechnie stosowane w leczeniu chorób przewodu pokarmowego. W przeciwieństwie do tradycyjnej operacji na okrężnicy lub innych częściach jelita, gdzie wymagane jest długie nacięcie w środku brzucha, operacje laparoskopowe wymagają jedynie małych nacięć w brzuchu typu „dziurka od klucza”. W przypadku operacji wykonywanych ręcznie stosuje się również 3-4-calowe nacięcie, aby umożliwić dostęp ręki chirurga do narządów jamy brzusznej. W rezultacie osoba poddawana zabiegowi może odczuwać mniejszy ból i mieć mniejsze blizny po operacji, a także szybciej wracać do zdrowia.

Chirurgia laparoskopowa może być stosowana w leczeniu powikłań takich schorzeń, jak:

  • Choroba Leśniowskiego-Crohna

  • Rak jelita grubego

  • Zapalenie uchyłków

  • Polipowatość rodzinna, choroba powodująca liczne polipy jelita grubego, która zwiększa ryzyko zachorowania na raka jelita grubego

  • Nietrzymanie stolca

  • Wypadanie odbytnicy, czyli wypchnięcie odbytnicy przez odbyt

  • Wrzodziejące zapalenie jelita grubego

  • Polipy jelita grubego, które są zbyt duże, aby można je było usunąć za pomocą kolonoskopii

  • Przewlekłe ciężkie zaparcia, których nie można skutecznie leczyć farmakologicznie

Jak przeprowadza się operacje laparoskopowe?

W przypadku operacji laparoskopowej wykonuje się trzy lub więcej małych (5-10 mm) nacięć w jamie brzusznej, aby umożliwić wprowadzenie portów dostępu. Przez te porty wprowadza się laparoskop i narzędzia chirurgiczne. Następnie chirurg używa laparoskopu, który przekazuje obraz narządów jamy brzusznej na monitor wideo, umożliwiając przeprowadzenie operacji.

Laparoskopowa chirurgia jelitowa może być wykorzystywana do wykonywania następujących operacji:

  • Proktosigmoidektomia.

    Chirurgiczne usunięcie chorego fragmentu odbytnicy i esicy, stosowane w leczeniu nowotworów i nienowotworowych rozrostów lub polipów oraz powikłań zapalenia uchyłków.

  • Prawostronna kolektomia lub ileokolektomia.

    Podczas prawej kolektomii usuwa się prawą część okrężnicy. W trakcie ileokolektomii usuwa się również ostatni odcinek jelita cienkiego, który jest połączony z prawą stroną okrężnicy, zwany jelitem krętym. Operacja ta jest stosowana w celu usunięcia nowotworów, nienowotworowych narośli lub polipów oraz stanów zapalnych wywołanych chorobą Leśniowskiego-Crohna.

  • Całkowita kolektomia brzuszna.

    Chirurgiczne usunięcie jelita grubego, które jest stosowane w leczeniu wrzodziejącego zapalenia jelita grubego i polipowatości rodzinnej.

  • Przekierowanie kału.

    Chirurgiczne wytworzenie tymczasowej lub stałej ileostomii (otwór między powierzchnią skóry a jelitem cienkim) lub kolostomii (otwór między powierzchnią skóry a okrężnicą). Operacja pozwala na leczenie złożonych problemów związanych z odbytnicą i odbytem, w tym słabej kontroli nad jelitami.

  • Resekcja brzuszno-kroczowa.

    Chirurgiczne usunięcie odbytu, odbytnicy i esicy, stosowane w celu usunięcia raka w dolnej części odbytnicy lub w odbycie, blisko mięśni zwieraczy.

  • Rektopeksja.

    Zabieg polegający na założeniu szwów w celu zabezpieczenia odbytnicy we właściwym położeniu w przypadku wypadnięcia odbytnicy.

  • Proktokolektomia całkowita.

    Jest to najbardziej rozległa operacja jelita grubego, polegająca na usunięciu zarówno odbytnicy, jak i okrężnicy. Jeśli chirurg jest w stanie pozostawić odbyt i działa on prawidłowo, czasami można utworzyć worek krętniczo-kątniczy, aby umożliwić pacjentowi załatwianie się do toalety. Worek krętniczy to chirurgicznie utworzona komora, składająca się z najniższej części jelita cienkiego (jelita krętego). Czasami jednak konieczne jest wyłonienie stałej ileostomii (otworu między powierzchnią skóry a jelitem cienkim), zwłaszcza gdy konieczne jest usunięcie odbytu, jest on słaby lub uległ uszkodzeniu.

Więcej informacji na temat tych zabiegów można znaleźć w Przewodniku lekarza po raku jelita grubego.

Jak przygotować się do operacji laparoskopowej?

Przed operacją laparoskopową chirurg spotka się z pacjentem, aby odpowiedzieć na wszelkie pytania. Zostaną zadane pytania dotyczące historii zdrowia oraz przeprowadzone ogólne badanie fizykalne. Twoje jelito będzie wymagało oczyszczenia i otrzymasz receptę na lek przeczyszczający do zażycia wieczorem przed operacją.

Wszyscy pacjenci są zazwyczaj proszeni o pobranie próbki krwi. W zależności od wieku i ogólnego stanu zdrowia pacjenta może być wykonane EKG (elektrokardiogram), zdjęcie rentgenowskie klatki piersiowej, badanie czynności płuc lub inne badania. Przed operacją konieczne mogą być także spotkania z innymi lekarzami.

Na koniec pacjent spotka się z anestezjologiem, który omówi rodzaj leku przeciwbólowego (znieczulenia) podawanego podczas operacji, a także zapozna go z zasadami kontroli bólu po operacji.

Wieczorem przed operacją należy zażyć przepisany lek przeczyszczający. Ważne jest, aby dokładnie przestrzegać zaleceń i wypić cały środek przeczyszczający. Zmniejszy to ryzyko rozwoju infekcji wywołanej przez bakterie normalnie występujące w jelicie.

W wieczór poprzedzający operację nie należy nic jeść ani pić doustnie po północy.

Co dzieje się w dniu operacji laparoskopowej?

Przed operacją laparoskopową do żyły w ramieniu zostanie wprowadzona rurka dożylna (IV) w celu podawania leków i płynów. Zostaniesz przewieziony na salę operacyjną, gdy będzie ona dostępna i gotowa.

Po przybyciu na salę operacyjną pielęgniarki pomogą Ci położyć się na stole operacyjnym. Lekarz anestezjolog wstrzyknie do kroplówki lek, który spowoduje uśpienie pacjenta. Po uśpieniu pacjenta pielęgniarki oczyszczą brzuch mydłem antybakteryjnym i przykryją go sterylnymi serwetami.

Chirurg umieści mały port tuż poniżej pępka i wprowadzi go do jamy brzusznej. Port ten jest podłączony do sterylnej rurki, a przez rurkę do jamy brzusznej wprowadzany jest dwutlenek węgla. Gaz unosi ścianę jamy brzusznej, oddzielając ją od położonych poniżej narządów. Ta przestrzeń umożliwi chirurgowi lepszy wgląd w jamę brzuszną po umieszczeniu laparoskopu na miejscu. Laparoskop jest wprowadzany przez port i podłączany do kamery wideo. Obraz widziany przez laparoskop jest wyświetlany na monitorach umieszczonych w pobliżu stołu operacyjnego.

Przed rozpoczęciem operacji chirurg dokładnie obejrzy jamę brzuszną, aby upewnić się, że laparoskopia będzie dla Ciebie bezpieczna. Niektóre powody, dla których laparoskopia może nie zostać wykonana, to liczne zrosty (tkanka bliznowata z poprzedniej operacji), zakażenie lub inne choroby jamy brzusznej.

Jeśli chirurg zdecyduje, że operacja laparoskopowa może być bezpiecznie przeprowadzona, wykonane zostaną dodatkowe małe nacięcia punkcyjne, które umożliwią chirurgowi dostęp do jamy brzusznej. Liczba i umiejscowienie nacięć zależy od rodzaju wykonywanej operacji.

W razie potrzeby jedno z tych małych nacięć może zostać powiększone, aby umożliwić chirurgowi usunięcie chorego odcinka jelita lub utworzenie zespolenia (połączenia) między dwoma końcami jelita.

Jeśli jest to konieczne, chirurg rozpocznie usuwanie części jelita od zamknięcia większych naczyń krwionośnych obsługujących chory odcinek jelita cienkiego lub grubego. Następnie oddzieli tkankę tłuszczową, która utrzymuje jelito w miejscu. Gdy chory odcinek jelita zostanie uwolniony od struktur podtrzymujących, można go usunąć.

W niektórych przypadkach zabieg wymaga wyłonienia tymczasowej lub stałej stomii, czyli otwarcia części jelita na zewnętrzną powierzchnię brzucha. Stomia działa jak sztuczne przejście, przez które stolec (kał) może wydostawać się z jelita na zewnątrz ciała, gdzie gromadzi się w zewnętrznym worku, który jest przymocowany do stomii i musi być noszony przez cały czas.

W większości przypadków chirurg ponownie połączy oba końce jelita w późniejszym terminie. Jelito może być połączone na kilka sposobów. Jedna z metod wykorzystuje urządzenie zszywające, które umieszcza zszywki w celu połączenia końców jelita. Chirurg może też wyciągnąć końce jelita do góry przez jedno z małych nacięć i zszyć je (zaszyć). Chirurg wybierze najlepszą metodę w czasie operacji. Na koniec chirurg sprawdzi, czy nie ma krwawienia, wypłucze jamę brzuszną, wypuści gaz z jamy brzusznej i zamknie małe nacięcia.

Po wybudzeniu z operacji pacjent znajduje się w sali pooperacyjnej. Na nos i usta zakłada się maskę tlenową. Maska ta dostarcza chłodną mgiełkę tlenu, która pomaga usunąć z organizmu resztki znieczulenia i łagodzi ból gardła. Gardło może być obolałe od rurki do oddychania, przez którą podczas operacji dostarczano powietrze i gazy znieczulające, ale ból ten ustępuje zwykle po dniu lub dwóch.

Gdy pacjent stanie się bardziej przytomny, pielęgniarka może zmienić urządzenie do podawania tlenu na kaniulę nosową – małą plastikową rurkę, którą zaczepia się za uszy i umieszcza pod nosem. W zależności od procentowej zawartości tlenu we krwi, może być konieczne pozostawienie tlenu w miejscu podawania przez pewien czas. Pielęgniarka będzie sprawdzać ilość tlenu we krwi (nasycenie krwi tlenem), zakładając miękki klips na palec (pulsoksymetria).

Podczas rekonwalescencji będą podawane leki przeciwbólowe.

Po operacji pielęgniarki zaczną dokumentować wszystkie wypijane płyny oraz mierzyć i zbierać mocz lub płyny, które pacjent wytwarza, w tym płyny z rurek lub drenów założonych podczas operacji.

Rurka, która podczas operacji została wprowadzona z nozdrza do żołądka (sonda nosowo-żołądkowa), zostanie usunięta na sali pooperacyjnej, jeśli nie została jeszcze usunięta. Wieczorem w dniu operacji można zacząć pić płyny, a następnego dnia rano można wznowić spożywanie pokarmów stałych. Jeśli wystąpią mdłości lub wymioty, zgłębnik nosowo-żołądkowy może zostać ponownie wprowadzony. Jeśli tak się stanie, nie należy się niepokoić. Nudności i wymioty występują u około 5%-10% osób, ponieważ jelita są tymczasowo unieruchomione w wyniku operacji. Ponadto znieczulenie wywołuje u wielu osób mdłości. Z tego powodu przez kilka pierwszych dni jedzenie i picie podaje się powoli.

Począwszy od pierwszego dnia po operacji pacjent jest zachęcany do wstawania z łóżka i chodzenia. Im więcej ruchu, tym mniejsze prawdopodobieństwo wystąpienia powikłań, takich jak zapalenie płuc lub tworzenie się zakrzepów krwi w żyłach nóg.

Długość pobytu w szpitalu będzie zależała od rodzaju zabiegu i szybkości powrotu do zdrowia. Na przykład średni czas pobytu w szpitalu w przypadku laparoskopowej rektopeksji wynosi od jednego do dwóch dni, a w przypadku laparoskopowej resekcji jelita grubego – od dwóch do trzech dni.

Rekonwalescencja w domu po operacji laparoskopowej

Po powrocie do domu będziesz zachęcany do stopniowego zwiększania aktywności. Spacery to świetne ćwiczenie! Spacery pomogą w ogólnym powrocie do zdrowia poprzez wzmocnienie mięśni, utrzymanie krążenia krwi, co zapobiega powstawaniu zakrzepów, oraz oczyszczanie płuc.

Jeśli pacjent jest sprawny fizycznie i regularnie ćwiczył przed operacją, może uzyskać zgodę na wznowienie ćwiczeń, gdy poczuje się dobrze. Przez sześć tygodni po tego rodzaju operacji nie wolno wykonywać tylko dwóch czynności: podnosić lub pchać przedmiotów o wadze powyżej 30 kg oraz wykonywać ćwiczeń brzucha, takich jak przysiady.

Nietolerancja laktozy? Jak dostarczyć sobie wapń i witaminę D?

0

Lekarz pokazuje, jak prawidłowo się odżywiać, gdy nabiał powoduje problemy żołądkowe. Lekarz pokazuje, jak dostarczać wapń i witaminę D poprzez mleko bez laktozy, żywność i słońce.

1/13

Osoby z nietolerancją laktozy mają problemy z trawieniem laktozy – cukru znajdującego się w krowim mleku i produktach mlecznych. Jedz dobre śniadanie, nawet bez nabiału, a i tak możesz dostarczyć sobie wapnia i witaminy D. Chleb, soki i płatki śniadaniowe często zawierają dodatek wapnia i witaminy D. Niektóre wzbogacone płatki śniadaniowe mogą zawierać ponad 1000 mg wapnia w porcji 1 uncji. To prawie całe Twoje dzienne zapotrzebowanie. Zapytaj lekarza o swoje zapotrzebowanie na wapń.

Twarde sery mają mniej laktozy

2/13

Osoby z nietolerancją laktozy nie muszą rezygnować z nabiału. Często mogą one jeść bogate w wapń sery twarde bez żadnych objawów. Sery twarde, takie jak szwajcarski czy parmezan, zawierają mniej laktozy niż sery miękkie, takie jak Feta. Twarożek to również opcja o niższej zawartości laktozy, która jest dobrym źródłem wapnia.

Szukaj mleka bez laktozy

3/13

Obawiasz się dodawać mleko do płatków śniadaniowych lub kawy? Niepotrzebnie. Mleko o obniżonej zawartości laktozy lub mleko bezlaktozowe i jego przetwory są sprzedawane w większości sklepów spożywczych. Podobnie jak zwykłe mleko, jest ono bogate w wapń i witaminę D. Inne opcje to wzbogacone w wapń i witaminę D mleko migdałowe, ryżowe i sojowe.

Promienie słoneczne dostarczają witaminę D

4/13

Witamina D pomaga organizmowi wchłaniać wapń. Niski poziom witaminy D może być związany z takimi problemami jak osteoporoza i depresja. Ponieważ niewiele produktów spożywczych naturalnie zawiera witaminę D, nabiał, płatki śniadaniowe i sok pomarańczowy są często wzbogacane w tę witaminę. Twój organizm wytwarza witaminę D ze słońca, więc możesz ją również pozyskać, spędzając codziennie 10-15 minut na południowym słońcu. Niektórzy lekarze przestrzegają jednak przed wystawianiem się na działanie promieni słonecznych bez ochrony ze względu na ryzyko zachorowania na raka skóry.

Jedz zieleninę, aby dostarczyć sobie wapnia

5/13

Ciemnozielone warzywa, takie jak jarmuż, boćwina i kapusta włoska, są doskonałym źródłem wapnia. Jedna filiżanka ugotowanej mrożonej boczniaków zawiera? 357 mg wapnia. Chociaż szpinak i buraki są pełne wapnia, zawierają również substancje zwane szczawianami, które zmniejszają wchłanianie wapnia przez te produkty. Dlatego nie są one uważane za dobre źródła wapnia.

Znajdź wapń w orzechach

6/13

Garść migdałów dostarcza porządnej dawki wapnia. Jedna czwarta filiżanki prażonych migdałów dostarczy Ci około 114 mg wapnia. Orzeszki ziemne i orzechy brazylijskie również mogą zwiększyć zawartość wapnia w Twojej diecie. Garść orzechów brazylijskich (około dziewięciu orzechów) zawiera około 72 mg wapnia. Filiżanka orzeszków ziemnych dostarcza około 85 mg wapnia.

Podjadaj owoce takie jak figi

7/13

Suszone figi, morele i porzeczki to szybki i łatwy sposób na dostarczenie sobie wapnia w podróży. Cztery figi zawierają o 70 mg wapnia więcej niż filiżanka gotowanych brokułów (70 mg wapnia). Rodzynki, jeżyny i pomarańcze również zawierają trochę wapnia. To wszystko się sumuje.

Znajdź ryby, które zawierają wapń i witaminę D

8/13

Ryby o miękkich ościach, takie jak łosoś i sardynki w puszce, są dobrym źródłem wapnia i witaminy D. Na przykład trzy uncje sardynek dostarczają 325 mg wapnia i 164 j.m. witaminy D. Gotowany okoń atlantycki i pstrąg tęczowy są również bogate w wapń. Tuńczyk jest również doskonałym źródłem witaminy D. Zalecana dzienna dawka witaminy D dla większości ludzi wynosi 600 IU. Zapytaj swojego lekarza o zalecenia.

Fasola jest dobra dla Twoich kości

9/13

Fasola to odżywcza potęga, która może pochwalić się zawartością wapnia. Na przykład filiżanka białej fasoli z puszki zawiera więcej wapnia (191 mg wapnia) niż pół filiżanki mleka (149 mg wapnia). Suszoną fasolę należy namoczyć w wodzie na kilka godzin, wylać wodę, a następnie ugotować ją w świeżej wodzie. Zmniejsza to zawartość w fasoli substancji zwanej fitynianem, która ogranicza wchłanianie wapnia z tych produktów.

Spróbuj produktów sojowych, takich jak tofu

10/13

Inną pożywną fasolą jest soja (edamame). Pół filiżanki łuskanego edamame zawiera 49 mg wapnia. Produkty sojowe są również bogate w białko. Należą do nich tofu, mleko sojowe, tempeh i jogurt sojowy. Aby mieć pewność, że dostarczasz wapnia, sprawdź, czy na etykietach produktów sojowych znajduje się informacja „calcium-fortified” lub „calcium-set”.

Nie wszystkie jogurty są zakazane

11/13

Szukaj jogurtów wzbogaconych w wapń i witaminę D, zawierających aktywne kultury bakterii lub probiotyki. Po dostaniu się do jelit kultury te mogą pomóc niektórym osobom w trawieniu laktozy. Wiele osób z nietolerancją laktozy może dobrze tolerować ten rodzaj jogurtu. Sprawdź, czy na etykiecie jest napisane „aktywne żywe kultury bakterii”. Jogurt mrożony nie zawiera aktywnych kultur bakterii, chyba że zostały one dodane podczas przetwarzania, dlatego ten smakołyk zawierający laktozę może powodować problemy trawienne.

Uzupełnij swoją dietę pokusami

12/13

Nie możesz zrezygnować z mleka? Dostępne bez recepty suplementy laktazy mogą sprawić, że te specjalne przysmaki będą bardziej tolerowane. Są one dostępne w postaci kropli lub tabletek. Przyjmowanie suplementu przed jedzeniem lub piciem produktów mlecznych sprawia, że laktoza jest łatwiejsza do strawienia. ?

Uważaj na podstępne źródła laktozy

13/13

Należy uważać na ukrytą laktozę. Produkty mleczne są często dodawane do przetworzonej żywności. Jeśli na etykiecie produktu znajduje się którykolwiek z następujących wyrazów, oznacza to, że zawiera on laktozę: ?Mleko; laktoza; serwatka; twaróg; produkty uboczne mleka; sucha masa mleczna; lub beztłuszczowe suche mleko w proszku. Laktoza może być również dodawana do leków, w tym tabletek antykoncepcyjnych i leków zobojętniających.

Nudności i wymioty Domowe sposoby leczenia: Woda, żywność, odpoczynek i inne

0

Eksperci doktora oferują wskazówki dotyczące leczenia nudności i wymiotów.

Często trudno jest stwierdzić, dlaczego masz mdłości lub wymioty. Pracownik służby zdrowia prawdopodobnie będzie w stanie stwierdzić, co się z tobą dzieje. Poprosi o określenie nasilenia i czasu wystąpienia objawów, a także przeprowadzi wywiad żywieniowy i zapyta, czy pacjent miał kontakt z osobami chorymi. Przeprowadzone zostanie również badanie fizykalne w celu znalezienia przyczyn i objawów odwodnienia. W celu ustalenia przyczyny nudności i wymiotów mogą zostać wykonane badania krwi i/lub moczu i/lub zdjęcie rentgenowskie jamy brzusznej.

Jakie są sposoby leczenia nudności i wymiotów?

Domowe sposoby leczenia mogą pomóc w złagodzeniu nudności.

  • Pij wodę, napoje dla sportowców lub buliony. Należy unikać soków i napojów bezalkoholowych.

  • Należy spożywać posiłki według własnego uznania, ale na początek tylko lekkie, mdłe potrawy, takie jak krakersy lub zwykły chleb. Jeśli mdłości mają charakter przewlekły, aby utrzymać prawidłowe odżywianie, należy szukać różnych warzyw i białek, które nie powodują rozstroju żołądka.

  • Trzymaj się z dala od smażonych lub tłustych potraw.

  • Trzymaj się z dala od słodyczy.

  • Jedz małe posiłki i spożywaj je powoli.

  • Po jedzeniu należy chwilę odpocząć z uniesioną głową.

Po ustaleniu przyczyny nudności i wymiotów lekarz może przepisać pacjentowi leki na receptę, jeśli objawy nie ustępują samoistnie.

Wymioty u dzieci

Kiedy dziecko pluje lub wymiotuje, może to być kłopotliwe i niepokojące. Ale zazwyczaj nie jest to powód do niepokoju.

Zadzwoń pod numer 911, jeśli dziecko wymiotuje i mogło połknąć coś trującego.

Zadzwoń do lekarza, jeśli Twoje dziecko:

  • Często wymiotuje

  • Wypluwa lub silnie wymiotuje

  • Wypluwa więcej niż 1 lub 2 łyżki stołowe mleka

  • Wypluwa brązowy, czerwony lub zielony płyn

  • Nie przybiera na wadze

  • Moczy mniej pieluch niż zwykle

  • Jest ospały, bardzo zmęczony lub woli się nie ruszać

  • Ma gorączkę wyższą niż 102 F

  • Ma krew w wymiocinach lub stolcu

  • Wymiotuje i płacze bez łez

  • Ma biegunkę częściej niż raz dziennie

Plucie jest powszechne do czasu, gdy dziecko zacznie spożywać pokarmy stałe. Nie jest to to samo co wymioty. Wypluwanie zazwyczaj ma miejsce podczas bekania i odbywa się bez żadnego wysiłku ze strony dziecka.

Aby zapobiec wypluwaniu:

  • Karm dziecko w pozycji pionowej i pozostaw je w tej pozycji przez co najmniej 20 minut po karmieniu.

  • Częściej podawaj mniejsze ilości pokarmu i wypróżniaj dziecko co 5-10 minut, jeśli karmisz je piersią, lub po każdej 1 do 2 uncji z butelki.

  • Unikaj wywierania nacisku na brzuch dziecka podczas bekania przez ramię.

  • Unikaj częstego poruszania dzieckiem podczas i zaraz po karmieniu.

  • Jeśli wypluwanie wydaje się nadmierne lub jeśli dziecko wydaje się niezadowolone z tego powodu, należy omówić tę sytuację z lekarzem.

Wymioty są gwałtowne i bardziej bolesne niż wypluwanie. Wymioty mogą spowodować utratę płynów przez dziecko, dlatego ważne jest, aby uważać na odwodnienie.

Najpierw należy leczyć objawy:

  • Podawać płyny w małych ilościach. Jeżeli dziecko wymiotuje, należy odczekać 20-30 minut i ponownie podać płyny. Jeżeli dziecko wymiotowało dwa lub więcej razy, należy skontaktować się z lekarzem.

  • Jeśli niemowlę jest karmione piersią, należy częściej i krócej przystawiać je do piersi.

  • Lekarz może zalecić podawanie dziecku niewielkich ilości doustnego roztworu elektrolitów. Sprawdź z lekarzem, jaka ilość powinna być podawana.

  • Co 15 minut podawaj maluchom około 1 łyżki stołowej doustnego roztworu elektrolitów, wiórków lodowych, rozcieńczonego soku lub klarownego bulionu. Jeśli dziecko nadal wymiotuje, należy skontaktować się z lekarzem.

Gdy dziecko nie wymiotuje od 3 do 4 godzin, należy podawać mu większe ilości płynów.

Po 8 godzinach bez wymiotów należy karmić dziecko piersią jak zwykle, a następnie powoli zacząć podawać mleko. Podawaj maluchom małe porcje łagodnych pokarmów z ich normalnej diety; unikaj potraw pikantnych, smażonych i o dużej zawartości tłuszczu lub tłustych.

Po upływie 24 godzin bez wymiotów należy powrócić do normalnej diety dziecka.

Woda, zaparcia, odwodnienie i inne płyny

0

Zawsze masz zaparcia? Picie dużej ilości wody i innych naturalnych płynów może pomóc. lekarz wyjaśnia związek między nawodnieniem a zaparciami.

Woda jest ważna dla trawienia. Dzięki niej pokarm, który spożywasz, przemieszcza się w jelitach, a jelita są gładkie i elastyczne.

Co jest przyczyną przewlekłych zaparć?

Odwodnienie jest jedną z najczęstszych przyczyn przewlekłych zaparć. Jedzenie, które spożywasz, przechodzi z żołądka do jelita grubego lub okrężnicy. Jeśli w organizmie nie ma wystarczającej ilości wody, jelito grube wchłania wodę z resztek pokarmowych. Powoduje to, że stolce są twarde i trudne do oddania.

Istnieją również inne przyczyny przewlekłych zaparć, w tym sposób odżywiania się, podróże, leki, zespół jelita drażliwego i ciąża.

Jak mogę zapobiegać odwodnieniu?

Zwracaj uwagę na ilość wypijanych płynów, słuchaj swojego organizmu i pij więcej płynów podczas wysiłku fizycznego i upałów.

Do odwodnienia dochodzi, gdy organizm pozbywa się większej ilości płynów – zwykle przez pocenie się lub częstsze niż zwykle chodzenie do toalety – niż przyjmuje. Picie zbyt małej ilości wody podczas ćwiczeń, upałów lub codziennych czynności może również spowodować, że organizm zużyje zmagazynowaną wodę.

Czy picie wody i innych płynów wyleczy zaparcia?

Dodatkowe płyny pomagają utrzymać miękki i łatwy do oddania stolec, ale picie większej ilości płynów nie leczy zaparć.

Jak dużo płynów wystarczy, aby złagodzić przewlekłe zaparcia?

Jeśli chodzi o pragnienie, większość ekspertów twierdzi, że powinieneś pozwolić swojemu organizmowi być przewodnikiem. Żywności i Żywienia Instytutu Medycyny sugeruje, by kobiety spożywały 91 uncji wody dziennie z pokarmów i napojów, a mężczyźni 125 uncji. Pamiętaj, że zalecenia te obejmują płyny przyjmowane z pożywieniem.

Ogólnie rzecz biorąc, dla zdrowych, przeciętnych ludzi 8 szklanek wody dziennie to dobry cel. Porozmawiaj ze swoim lekarzem o tym, jaka ilość wody jest dla Ciebie odpowiednia.

Osoby z niektórymi schorzeniami mogą potrzebować mniejszej ilości wody. Inne osoby mogą potrzebować więcej niż 8 szklanek wody dziennie.

Jakie inne płyny, oprócz wody, mogą pomóc w utrzymaniu właściwego nawodnienia organizmu?

Soki warzywne, klarowne zupy i herbaty ziołowe to również dobre źródła płynów. Soki owocowe, choć nawadniają, zawierają dużo niepotrzebnych cukrów.

Czy istnieją płyny, których powinienem unikać?

Trzymaj się z dala od alkoholu. Jest to środek moczopędny, który pozbywa się wody z organizmu i prowadzi do odwodnienia. Napoje zawierające kofeinę, takie jak kawa, herbata i cola, również są moczopędne, ale jeśli pijesz je w umiarkowanych ilościach, prawdopodobnie nie spowodują odwodnienia.

Niedrożność jelitowa: Przyczyny, objawy, diagnostyka, leczenie i prognozy

0

Kiedy jelito grube nie może się poruszać, aby wypchnąć pokarm i odpady z organizmu, nazywa się to niedrożnością jelita krętego. Dowiedz się o przyczynach, objawach i leczeniu tego stanu.

Kiedy jelito przestaje wykonywać te faliste ruchy na jakiś czas, nazywa się to niedrożnością jelit. Trwa on zwykle od 1 do 3 dni.

Przyczyny niedrożności

Niedrożność jelit ma wiele potencjalnych przyczyn, w tym:

  • Operacje, zwłaszcza gdy lekarze muszą przesunąć jelita

  • Leki, które zatrzymują regularne ruchy jelit

  • Zakażenia w śródpiersiu, takie jak zapalenie wyrostka robaczkowego (zapalenie wyrostka robaczkowego) lub zapalenie uchyłków (zapalenie lub zakażenie małych woreczków, zwanych uchyłkami, na ścianach jelita)

  • Problemy zdrowotne, takie jak niewydolność nerek, zawał serca i niedoczynność tarczycy (kiedy tarczyca nie wytwarza wystarczającej ilości pewnych ważnych hormonów)

  • Zbyt niski lub wysoki poziom minerałów, takich jak potas lub wapń

  • Uszkodzenie tętnic doprowadzających krew do brzucha

  • mukowiscydoza (zaburzenie w genach, które powoduje poważne uszkodzenie płuc i innych narządów)

Objawy niedrożności

Objawy będą odczuwalne w okolicy żołądka przez 24 do 72 godzin. Możesz:

  • odczuwać wzdęcia spowodowane nagromadzeniem się gazów i płynów w brzuchu

  • Uczucie mdłości w żołądku

  • Zwymiotować (wymioty)

  • Trudności z robieniem kupy (zaparcia)

  • Nie chce jeść

  • Mieć skurcze żołądka

  • Mają wodniste stolce

Inne czynniki ryzyka niedrożności jelit

  • Wiek

  • Otyłość

  • Zmniejszony przepływ krwi do jelit

  • Choroba lub uraz

  • Słaby ogólny stan zdrowia

  • Poważna utrata wagi

  • Dużo czasu spędzonego w pozycji leżącej na plecach

Diagnostyka niedrożności jelit

Lekarz użyje stetoskopu, aby posłuchać dźwięków wydawanych przez brzuch. Normalne dźwięki, takie jak kliknięcia i bulgotanie, oznaczają, że prawdopodobnie wszystko jest w porządku. Brak odgłosów może być oznaką niedrożności jelit.

Lekarz może również zlecić badania obrazowe, aby sprawdzić, czy jelita są w jakimkolwiek miejscu spuchnięte.

Mogą one obejmować:

  • Zdjęcia rentgenowskie

  • Tomografia komputerowa

  • Seria zdjęć rentgenowskich zwana serią GI

Lekarze mogą poprosić Cię o wypicie specjalnego barwnika, aby mogli lepiej obejrzeć Twoje jelita.

Leczenie niedrożności jelit

Czasami nie ma potrzeby leczenia jelita krętego. Jeśli tak, leczenie zależy od nasilenia objawów i ich przyczyny. Lekarz może zasugerować:

  • Nie przyjmowanie doustnie żadnych pokarmów ani płynów przez 24 do 72 godzin. Lekarz może również odstawić lub ograniczyć stosowanie silnych leków przeciwbólowych (opioidowych leków przeciwbólowych) lub innych leków, które mogą być przyczyną objawów.

  • Dożylne podawanie płynów w celu wyrównania zaburzeń równowagi elektrolitowej.

  • Ssanie w celu zmniejszenia nagromadzenia gazów i płynów. Lekarz wprowadzi rurkę przez nos do żołądka lub jelita cienkiego. Następnie zastosuje odsysanie w celu zmniejszenia ciśnienia i wzdęcia. Jeśli problem dotyczy jelita grubego, rurka jest wprowadzana przez odbyt.

  • Stymulacja elektryczna w celu pobudzenia jelita do ruchu.

  • Pozycja pionowa, szczególnie u pacjentów, którzy spędzili dużo czasu w pozycji leżącej.

  • Operacja nie jest zazwyczaj konieczna, ale w niektórych przypadkach może być konieczna, jeśli niedrożność jelit nie ustępuje.

Niedrożność jelit a inne blokady jelitowe

W szpitalu lekarz będzie obserwował pacjenta do czasu, aż poczuje się on na tyle dobrze, że będzie mógł wrócić do domu. Powinno to nastąpić w ciągu kilku dni.

W rzadkich przypadkach mogą wystąpić inne problemy. Jeśli tak się stanie, konieczna może być operacja.

Prawdopodobnie stan pacjenta poprawi się sam, ale czasami lekarz może poprosić o wizytę kontrolną. Należy natychmiast skontaktować się z lekarzem, jeśli:

  • Gorączka 100,4 F (38 C) lub wyższa

  • Spuchnięty brzuch lub ból, który nie ustępuje

  • Trudności z robieniem kupy lub oddawaniem gazów

  • Uczucie mdłości lub wymioty

  • Uczucie pełności w żołądku po spożyciu niewielkiej ilości jedzenia lub napojów

  • Krwawienie z odbytnicy (ostatni odcinek jelita grubego)

  • Kupa, która jest czarna lub wygląda jak smoła

Powikłania związane z niedrożnością jelit

Niedrożność jelitowa zwykle ustępuje po kilku dniach. Jeśli jednak pozostanie nierozpoznany i nieleczony, może prowadzić do zagrażających życiu powikłań. Należą do nich:

  • Perforacja lub rozerwanie ściany jelita

  • Śmierć tkanki (martwica)

  • Zakażenie jamy brzusznej (zapalenie otrzewnej)

Perspektywy niedrożności jelit

W szpitalu lekarz będzie obserwował pacjenta do czasu, aż poczuje się on na tyle dobrze, że będzie mógł wrócić do domu. Powinno to nastąpić w ciągu kilku dni.

W rzadkich przypadkach mogą wystąpić inne problemy. Jeśli tak się stanie, konieczna może być operacja.

Prawdopodobnie stan pacjenta poprawi się sam, ale czasami lekarz może poprosić o wizytę kontrolną. Należy natychmiast skontaktować się z lekarzem, jeśli:

  • Gorączka 100,4 F (38 C) lub wyższa

  • Spuchnięty brzuch lub ból, który nie ustępuje

  • Trudności z robieniem kupy lub oddawaniem gazów

  • Uczucie mdłości lub wymioty

  • Uczucie pełności w żołądku po spożyciu niewielkiej ilości jedzenia lub napojów

  • Krwawienie z odbytnicy (ostatni odcinek jelita grubego)

  • Kupa, która jest czarna lub wygląda jak smoła

Arkusz z poradami: Wrzody a leki przeciwbólowe

0

Osoby z chorobą wrzodową muszą zachować ostrożność podczas przyjmowania leków przeciwbólowych dostępnych bez recepty. Aby zachować bezpieczeństwo, należy przestrzegać poniższych wskazówek.

Karta Porad: Wrzody a środki przeciwbólowe

Przy chorobie wrzodowej należy zachować ostrożność przy przyjmowaniu leków przeciwbólowych dostępnych bez recepty. Niektóre z nich mogą pogorszyć objawy. Pomogą Ci w tym poniższe wskazówki.

By R. Morgan Griffin Medically Reviewed by Louise Chang,?MD Od lekarza Archiwum

Jeśli masz wrzody, musisz bardzo uważać na leki przeciwbólowe dostępne bez recepty. Pamiętaj: Żaden lek nie jest pozbawiony ryzyka. Bardzo ważne jest, aby omówić z lekarzem stosowanie leków dostępnych bez recepty, zwłaszcza jeśli masz wrzody lub inne schorzenia. Oto kilka wskazówek od ekspertów, jak bezpiecznie stosować te leki.

  • Unikaj niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ). Jeśli masz wrzody, stosowanie leków z grupy NLPZ, takich jak aspiryna lub ibuprofen, może być niebezpieczne i potencjalnie zagrażać życiu. Bezpieczniejszym wyborem może być lek przeciwbólowy niebędący NLPZ, np. acetaminofen. Lekarz może zalecić odpowiednie środki alternatywne.

  • Zachowaj środki ostrożności. Jeśli musisz zastosować lek z grupy NLPZ, zawsze popijaj go mlekiem lub jedzeniem, aby ułatwić pracę żołądka. Aby zapobiec problemom, lekarz może zalecić:

    • Inhibitor pompy protonowej na receptę (np. Prilosec, Prevacid, Aciphex, Protonix, Nexium)

    • Wysokie dawki antagonistów receptora H2 dostępnych na receptę (takich jak Pepcid, Tagamet, Zantac i Axid)

    • Cytotec, lek chroniący wyściółkę żołądka

  • Zwróć uwagę na objawy. Jeśli musisz przyjąć lek z grupy NLPZ, poznaj objawy problemów. Jeśli nasili się ból brzucha, wystąpią nudności, wymioty, utrata apetytu, ciemne stolce, utrata masy ciała lub zmęczenie, należy natychmiast zgłosić się do lekarza.

  • Poznaj czynniki ryzyka. W większości przypadków wrzody nie dają żadnych znaków ostrzegawczych. „Dla wielu osób krwawienie wewnętrzne jest pierwszym sygnałem, że mają problem z NLPZ” – mówi dr Byron Cryer, rzecznik prasowy Amerykańskiego Stowarzyszenia Gastroenterologicznego. Nie można polegać na wczesnych objawach, które poinformują nas, że coś jest nie tak. Zamiast tego należy zapytać lekarza, czy istnieje wysokie ryzyko wystąpienia problemów. Na przykład osoby przyjmujące duże dawki leków z grupy NLPZ lub osoby powyżej 65 roku życia są bardziej narażone na wystąpienie problemów. Jeśli ryzyko jest podwyższone, należy podjąć dodatkowe środki ostrożności.

  • Unikaj alkoholu. Większość leków przeciwbólowych nie miesza się z alkoholem. Jeśli przyjmujesz leki z grupy NLPZ, w tym aspirynę, już jeden drink w tygodniu może zwiększyć ryzyko krwawienia z przewodu pokarmowego. Osoby, które wypijają trzy lub więcej drinków dziennie nie powinny stosować tych leków. Łączenie acetaminofenu i alkoholu może zwiększyć ryzyko uszkodzenia wątroby.

  • Stosować zgodnie z zaleceniami. Należy przestrzegać zaleceń dotyczących zalecanego dawkowania. Większość leków przeciwbólowych nie powinna być stosowana dłużej niż przez 10 dni. Jeśli po tym czasie nadal odczuwasz ból, skontaktuj się z lekarzem.

  • Przeczytaj ulotkę dołączoną do opakowania. Przyznaj się: Kiedy kupujesz butelkę leku przeciwbólowego bez recepty, prawdopodobnie wyrzucasz wydrukowaną ulotkę razem z pustym pudełkiem. Ale naprawdę warto wyrobić w sobie nawyk jej czytania. Dowiedz się, jakich skutków ubocznych powinieneś się spodziewać. Zapoznaj się z listą możliwych interakcji między lekami lub poproś farmaceutę lub lekarza, aby ją z Tobą omówił.

  • Czytaj skład wszystkich leków. Środki przeciwbólowe, takie jak aspiryna, acetaminofen i ibuprofen, mogą pojawić się w najbardziej nieprawdopodobnych miejscach. Na przykład wiele dostępnych bez recepty leków na przeziębienie zawiera również dawki środków przeciwbólowych. Upewnij się więc, że wiesz, co przyjmujesz.

    Nawet niektóre leki zobojętniające sok żołądkowy – takie jak Alka-Seltzer – zawierają aspirynę, która może stanowić szczególne zagrożenie dla osób z wrzodami. „Bardzo często zdarza się, że osoba z wrzodami zażywa Alka-Seltzer” – mówi Cryer. „Myślą, że to pomaga, ale w rzeczywistości tylko pogarszają sytuację, nakładając aspirynę na wrzód”.

  • Należy poinformować lekarza o wszystkich stosowanych lekach, ziołach i suplementach. Realnym zagrożeniem są interakcje. Na przykład przyjmowanie NLPZ razem z niektórymi powszechnie stosowanymi lekami, takimi jak kortykosteroidy (Prednizon) i leki rozrzedzające krew (np. Coumadin) może zwiększyć ryzyko dla osób z wrzodami.

    Twój lekarz musi wiedzieć o wszystkich lekach, które przyjmujesz, zanim przepisze ci nowy lek. Nie zapomnij wspomnieć o lekach dostępnych bez recepty, preparatach ziołowych i witaminach.

    „Przynieś do lekarza listę wszystkich leków i suplementów, które zażywasz” – mówi dr Nieca Goldberg, rzecznik prasowy American Heart Association. „Może to uratować Ci życie”.

Rurki do karmienia: Umieszczanie, powikłania, opieka

0

Jeśli nie jesteś w stanie połykać, jeść i pić wystarczająco dużo doustnie, będziesz potrzebować rurki do karmienia. Oto, czego należy się spodziewać.

Jednak w przypadku długotrwałych lub poważnych przyczyn niemożności przyjmowania pokarmów, takich jak demencja lub nieuleczalny nowotwór, można wykonać dość prosty zabieg chirurgiczny zwany przezskórną endoskopową gastrostomią (PEG). Chirurg nacina skórę brzucha i wprowadza rurkę bezpośrednio do żołądka w celu dostarczenia płynnej mieszanki pokarmowej lub preparatu.

Operacja zakładania rurki PEG

Lekarz prawdopodobnie zabroni Ci jeść lub pić cokolwiek przez 8 godzin przed operacją. W szpitalu zostaniesz poproszony o zdjęcie okularów i protez.

Przez małą rurkę do żyły zostanie podana mieszanka środka przeciwbólowego, uspokajającego i antybiotyku. Lekarz poda również zastrzyk środka znieczulającego (lek przeciwbólowy) w tę część ciała, w którą zostanie wprowadzona rurka do karmienia. Podczas zabiegu pacjent może nie być w pełni przytomny.

Podczas zabiegu lekarz wprowadzi przez usta i do żołądka instrument zwany endoskopem. Kamera umieszczona na końcu endoskopu umożliwia obejrzenie wyściółki żołądka w celu znalezienia najlepszego miejsca dla rurki PEG. Następnie wykonuje się małe nacięcie w ścianie jamy brzusznej, aby wprowadzić rurkę.

Operacja trwa zwykle około 30-45 minut.

Co dzieje się później?

Lekarze będą uważnie obserwować pacjenta pod kątem wystąpienia objawów infekcji, krwawienia lub innych komplikacji.

Lekarz przyklei rurkę do brzucha. Przez pierwszy dzień lub dwa wokół rurki może być widoczny drenaż. Jałowa gaza przykryje cięcie, a pielęgniarka będzie zmieniać opatrunek w razie potrzeby. Po zdjęciu opatrunku i zagojeniu się rany będziesz musiał codziennie myć to miejsce wodą z mydłem.

Przez kilka dni brzuch może być nieco obolały w miejscu wprowadzenia rurki. Może to być odczuwane jako naciągnięty mięsień. Lekarz poda Ci leki przeciwbólowe na pierwszy dzień po zabiegu.

Dietetyk pokaże Ci, jak używać i dbać o rurkę do karmienia. Można użyć preparatu kupionego w sklepie lub wymieszać własny. Większość osób używa grawitacji lub pompy do ciągłego wkraplania preparatu do żołądka. Inny sposób, zwany karmieniem w bolusie, wykorzystuje pompę lub strzykawkę do podawania preparatu kilka razy dziennie, podobnie jak podczas posiłków.

Zazwyczaj rurka do karmienia nie musi być wymieniana przez kilka miesięcy. Może nawet pozostać w użyciu przez 2-3 lata.

Kiedy należy skontaktować się z lekarzem

Należy natychmiast powiadomić lekarza, jeśli:

  • Rurka wypadnie lub ulegnie przemieszczeniu.

  • Pokarm nie przechodzi przez rurkę.

  • Wokół rurki widać nieszczelności.