Strona główna Blog Strona 2495

Po zakrzepie krwi: Co robić

0

Jeśli miałeś zakrzep krwi, jak zakrzepica żył głębokich (DVT) lub zatorowość płucna (PE), może być konieczne wprowadzenie kilku zmian po zakrzepie, aby zapobiec kolejnym. Oto kilka wskazówek od lekarza, które możesz wykorzystać, aby zachować zdrowie.

1/13

Jeśli miałeś zakrzepicę żył głębokich (DVT) w jednej z nóg lub rąk, czasami normalne jest, że po leczeniu kończyna ta pozostaje lekko opuchnięta. Po zakrzepie w płucach (zatorowość płucna) możesz odczuwać lekki ból lub ucisk w klatce piersiowej. Należy jednak uważać na nowy lub gorszy ból, ucisk lub skurcze w łydce. Może to oznaczać nową DVT. Duszności lub omdlenia mogą być oznakami kolejnego zatoru. W przypadku wystąpienia któregokolwiek z tych objawów, zadzwoń pod numer 911 i natychmiast skorzystaj z pomocy medycznej.

Zrób to: Poznaj swoje szanse

2/13

Jeśli już wcześniej miałeś zakrzep krwi – w nodze, ramieniu lub płucach – szanse na kolejny są większe. Ryzyko jest również większe, jeśli:

  • masz raka, chorobę zapalną (jak choroba Crohns’a), chorobę reumatologiczną (jak reumatoidalne zapalenie stawów) lub zaburzenia krzepnięcia krwi

  • Są powyżej 40 roku życia

  • Mają nadwagę lub są otyłe

  • palą, zwłaszcza jeśli stosują tabletki antykoncepcyjne

Nie rób sobie krzywdy

3/13

Lekarz może przepisać leki zwalczające zakrzepy, zwane antykoagulantami lub lekami rozrzedzającymi krew. Mogą one zwiększać prawdopodobieństwo krwawienia przy drobnych urazach, dlatego należy zachować ostrożność przy obcinaniu paznokci. Powinnaś nosić rękawiczki, gdy używasz ostrych narzędzi, a także nosić sprzęt ochronny do uprawiania sportu i hobby. Skonsultuj się z lekarzem, aby dowiedzieć się, jakie inne czynności mogą nie być dla Ciebie bezpieczne.

Nie: Jeść niewłaściwych produktów spożywczych

4/13

Jeśli przyjmujesz rozrzedzającą krew warfarynę (Coumadin, Jantoven), aby zapobiec zakrzepom, musisz uważać na to, co jesz. Witamina K może wpływać na działanie leku. Musisz więc uważać na ilość spożywanego jarmużu, szpinaku, brukselki, boczniaków, czy też gorczycy. Zielona herbata, sok żurawinowy i alkohol również mogą wpływać na działanie leków rozrzedzających krew. Należy więc zapytać o nie swojego lekarza.

Zrób: Ruszaj się

5/13

Ćwiczenia takie jak chodzenie czy pływanie mogą pomóc w leczeniu zakrzepu. Zwiększają one przepływ krwi i mogą poprawić samopoczucie. Jeśli miałeś zator płucny, ćwiczenia, które pobudzają serce do pracy, takie jak bieganie czy taniec, mogą wzmocnić płuca. Należy jednak najpierw porozmawiać z lekarzem o tym, jaka ilość ćwiczeń jest dla Ciebie odpowiednia.

Zrób to: Zapytaj o inne przyjmowane leki

6/13

Jeśli przyjmujesz warfarynę i niektóre inne leki rozrzedzające krew, nie powinieneś przyjmować aspiryny, chyba że lekarz stwierdzi, że jest to dopuszczalne. Może to zwiększyć ryzyko wystąpienia poważnego krwawienia. Niektóre antybiotyki mogą uniemożliwić działanie tych leków. Należy uważać na dostępne bez recepty suplementy ziołowe. Niektóre z nich, w tym żeń-szeń, siemię lniane i olej rybny, mogą również wpływać na działanie leków rozrzedzających krew.

Zrób: Podziel się informacjami.

7/13

Poinformuj wszystkich lekarzy o wystąpieniu jakiegokolwiek zakrzepu krwi. Jeśli przyjmujesz leki rozrzedzające krew, poinformuj o tym dentystę podczas wizyty. Postępuj zgodnie z wszelkimi instrukcjami, jakie otrzymasz, aby przygotować się do wizyty.

Zrób to: Zapytaj o pończochy uciskowe

8/13

Te specjalne, ściśle dopasowane skarpety utrzymują pewien ucisk na nodze, co może pomóc w przepływie krwi po DVT. Lekarz może zalecić je również po zatorowości płucnej, aby poprawić krążenie.

Nie: Siedzieć zbyt długo

9/13

Staraj się nie przebywać w pozycji siedzącej dłużej niż 2 godziny – regularnie wstawaj i spaceruj. Jeśli miałeś DVT w jednej z nóg, nie krzyżuj nóg, kiedy siadasz. Taka pozycja może wpłynąć na krążenie. Pamiętaj o tym podczas długich lotów lub długotrwałej jazdy samochodem.

Zrób: Podróżuj mądrze

10/13

Jeśli jesteś w samochodzie, często rób przerwy na rozprostowanie nóg. Głębokie zgięcia kolan mogą pomóc w pobudzeniu krążenia. W samolocie staraj się poruszać po kabinie raz na godzinę. Gdy siedzisz w fotelu, zginaj kostki, aby utrzymać przepływ krwi. Pij dużo wody – odwodnienie może zwiększyć prawdopodobieństwo powstania skrzepu.

Zrób: Pilnuj swojej wagi

11/13

Otyłość może obciążać żyły i osłabiać je. A jeśli masz cukrzycę, upewnij się, że jest ona dobrze kontrolowana. Jeśli nie, może ona uszkodzić naczynia krwionośne.

Nie: Bój się poprosić o pomoc

12/13

W pierwszych tygodniach po DVT lub PE nierzadko odczuwamy niepokój lub przygnębienie. Jeśli te uczucia są silne lub nie ustępują i nie masz ochoty na wykonywanie normalnych czynności, powiedz o tym lekarzowi. Być może będzie on w stanie podać Pani leki lub skierowanie na terapię rozmowną. Pomocna może być również grupa wsparcia złożona z osób, które miały takie same problemy.

Zrób: Bądź ostrożny w czasie ciąży

13/13

Kobiety, które miały DVT lub PE mają większe szanse na wystąpienie kolejnego w czasie ciąży. Ważne jest, aby współpracowały ze swoimi lekarzami i uważnie obserwowały swój stan zdrowia. Nawet jeśli zaprzestały przyjmowania leków rozrzedzających krew, mogą być zmuszone do ponownego ich przyjmowania, być może nawet przez 6 tygodni po porodzie.

Leczenie stacjonarne i ambulatoryjne w przypadku DVT

0

Jeśli zdiagnozowano u Ciebie DVT, możesz być leczony w domu, bez konieczności hospitalizacji. Oto, czego należy się spodziewać i kiedy należy przyjąć pacjenta.

Czy powinienem leczyć DVT w domu?

DVT jest bardzo powszechne i może wystąpić w jednej z żył w nogach, udach lub miednicy. Każdego roku dotyka do 900 000 dorosłych mieszkańców Stanów Zjednoczonych. W przeszłości był on leczony w szpitalu. Obecnie jednak większość osób z DVT może być leczona ambulatoryjnie. Od razu otrzymasz leki przeciwzakrzepowe, znane również jako leki rozrzedzające krew. Te dont faktycznie rozpuścić skrzep, ale pomóc zapobiec nowe z tworzenia. Oto spojrzenie na niektóre z opcji:

  • Bezpośrednie doustne antykoagulanty (DOAC). Są one dostępne w postaci tabletek i obejmują apiksaban (Eliquis), dabigatran (Pradaxa), edoksaban (Savaysa) lub rywaroksaban (Xarelto).

  • Heparyna drobnocząsteczkowa (LMWH). Podaje się ją w postaci zastrzyku pod skórę. Należą do nich dalteparyna (Fragmin), enoksaparyna (Lovenox) i tinzaparyna (Innohep).

  • Fondaparynuks (Arixtra), podawany również we wstrzyknięciu.

  • Heparyna niefrakcjonowana, która jest podawana do żyły (dożylnie) lub w postaci zastrzyku pod skórę. Może to być konieczne, jeśli pacjent jest poddawany dializie z powodu niewydolności nerek.

Jeśli zdecydujesz się na opcję wstrzykiwania, przeprowadzisz 5 do 10 dni leczenia heparyną LMW, heparyną niefrakcjonowaną lub fondaparynuksem. Lekarz pokaże Ci jak wstrzykiwać ją samodzielnie, abyś mógł to robić w domu. Zazwyczaj wstrzykuje się go po prawej lub lewej stronie brzucha, około 2 cale od pępka. Aby zminimalizować siniaki, wstrzykiwane są one na przemian po prawej i lewej stronie.

Następnie lekarz poda Ci długoterminową antykoagulację, taką jak DOAC, na okres od 3 do 12 miesięcy. Inną opcją jest doustny lek o nazwie warfaryna (Coumadin), ale musisz regularnie wykonywać badania krwi, aby monitorować jego działanie rozrzedzające krew i upewnić się, że stosujesz odpowiednią dawkę. Nie musisz tego robić, jeśli przyjmujesz DOAC.

Przyjmowanie DOAC, takich jak apiksaban lub rywaroksaban, można rozpocząć zaraz po zdiagnozowaniu zakrzepu, bez konieczności stosowania przez 5 do 10 dni zastrzyków rozrzedzających krew.

W przypadku terapii antykoagulacyjnej istnieje większe prawdopodobieństwo krwawienia, dlatego należy zachować szczególną ostrożność. Kroki, które możesz podjąć to:

  • Używaj szczoteczki do zębów o miękkim włosiu.

  • Używaj nawilżacza powietrza, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia krwawienia z nosa

  • Unikaj sportów kontaktowych i używaj sprzętu ochronnego, takiego jak kaski i ochraniacze podczas aktywności fizycznej.

  • Unikaj aspiryny lub innych niesteroidowych środków przeciwzapalnych (NSAIDS). Zamiast tego należy stosować acetaminofen.

Należy również nosić bransoletkę medyczną lub zawieszkę ostrzegawczą z nazwą leku przeciwzakrzepowego. Jeśli będziesz potrzebował pomocy w nagłych wypadkach, przywieszka będzie ostrzegać, że stosujesz antykoagulant i jesteś narażony na nadmierne krwawienie. Wiele antykoagulantów ma dobre antidotum lub środki odwracające działanie, więc ważne jest, aby respondenci znali nazwę leku, który przyjmujesz.

Kiedy trzeba leczyć się w szpitalu

Nie każdy może być leczony w warunkach ambulatoryjnych. Konieczne może być przyjęcie i pozostanie w szpitalu, jeśli:

  • U pacjenta występuje również zatorowość płucna (PE), która polega na tym, że skrzep krwi zalega w tętnicy płucnej i blokuje przepływ krwi do części płuca.

  • Występują u Ciebie poważne choroby serca lub płuc.

  • Występuje u Ciebie DVT iliofemoralne. Jest to sytuacja, w której skrzep znajduje się w żyłach biodrowych lub udowych, które znajdują się w okolicy miednicy i górnej części uda. Stanowią one około jednej czwartej wszystkich przypadków DVT i mają wyższe ryzyko przekształcenia się w PE.

  • Nie jesteś w stanie stosować terapii przeciwzakrzepowej.

  • Masz genetyczne zaburzenia krzepnięcia, takie jak niedobór białka S lub czynnika V Leiden

  • Masz genetyczne zaburzenie krwawienia

  • Jesteś w ciąży

  • Jesteś chorobliwie otyły (ponad 330 funtów)

  • Masz niewydolność nerek

  • Mieszkasz zbyt daleko od szpitala

  • Masz chorobę, która utrudnia Ci podążanie za wskazówkami, np. demencję

Będziesz musiał zostać przyjęty na oddział, jeśli DVT jest zbyt poważne, aby reagować na leczenie antykoagulacyjne.

Czego można się spodziewać w szpitalu

Jeśli zostaniesz przyjęty do szpitala, możesz spodziewać się jednej z tych terapii:

Leki antykoagulacyjne. Przez 5 do 10 dni będziesz otrzymywał LMWH, fondaparynuks lub heparynę niefrakcjonowaną. Będziesz również otrzymywać 5 mg warfaryny dziennie. Lekarze będą dokładnie sprawdzać liczbę płytek krwi. Jeśli ich poziom będzie zbyt niski, lekarz może być zmuszony do zmiany leków.

Terapia trombolityczna. Jeśli twój skrzep jest zagrażający życiu, lekarz może zalecić IV lek do rozpuszczenia go. Odpowiedź jest najlepsza, gdy jest krótki czas między rozpoznaniem DVT i rozpoczęciem terapii trombolitycznej. Podczas leczenia, Twój dostawca będzie korzystać z obrazowania, takich jak tomografia komputerowa lub rezonans magnetyczny, aby upewnić się, że skrzep jest rozpuszczanie prawidłowo. Po zabiegu zwykle trzeba pozostać w szpitalu przez co najmniej 1 dzień.

Filtr do żyły głównej dolnej. Jest to urządzenie, które blokuje krążenie skrzepów w krwiobiegu, zwłaszcza z nóg do płuc. Jest ono wprowadzane przez małe nacięcie w dużej żyle, która biegnie od dolnej części ciała do serca. Jest on zalecany dla osób, które nie mogą stosować leków przeciwzakrzepowych, ponieważ występuje u nich wysokie ryzyko krwawienia.

Co się dzieje po wyjściu ze szpitala?

Jeśli zastosowano u Ciebie terapię trombolityczną, lekarz będzie monitorował Twoje postępy, aby sprawdzić, czy jakieś części skrzepu krwi pozostały. Jeśli tak, konieczne będzie dalsze leczenie, takie jak stentowanie lub nawet operacja. Lekarz poda również lek przeciwzakrzepowy, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia zakrzepów w przyszłości. W około 12% przypadków dochodzi do nawrotu zakrzepu. W takim przypadku może być konieczne bardziej agresywne leczenie.

Jeśli miałeś filtr do żyły głównej, zazwyczaj możesz opuścić szpital tego samego dnia. Jeśli filtr został wprowadzony przez szyję, w ciągu 24 godzin będą Państwo mogli powrócić do normalnych czynności. Jeśli filtr został założony w pachwinie, należy odczekać 48 godzin. Niektóre filtry są trwałe, ale lekarz może je usunąć, gdy będziesz mógł przyjmować leki przeciwzakrzepowe lub gdy zmniejszy się ryzyko powstania zakrzepu w przyszłości.

Jeśli stosowałeś terapię przeciwzakrzepową, po wyjściu ze szpitala lekarz poda Ci tabletkę przeciwzakrzepową. Będzie Pan/Pani musiał/a ją stosować przez okres od 3 miesięcy do roku. Ważne jest, aby przyjmować je codziennie. Pomaga to zapobiec ponownemu powstaniu skrzepu krwi.

Powikłania związane z rozrzedzaniem krwi w DVT

0

Rozcieńczalniki krwi leczą zakrzepicę żył głębokich (DVT), ale niosą ze sobą ryzyko. Oto, co musisz wiedzieć o tych powikłaniach i jak zmniejszyć ewentualne skutki uboczne.

Jakie leki leczą DVT?

Najczęstszymi lekami stosowanymi w przypadku DVT są antykoagulanty, czyli leki rozrzedzające krew. Zapobiegają one powiększaniu się skrzepów. Zmniejszają również ryzyko powstania kolejnych zakrzepów.

Leki rozrzedzające krew mogą być przyjmowane doustnie, podawane dożylnie lub w formie zastrzyku pod skórę. Lek Heparyna jest podawany przez kroplówkę. Najczęściej stosowanymi lekami rozrzedzającymi krew w zastrzykach w leczeniu DVT są enoksaparyna (Lovenox) i fondaparynuks (Arixtra).

Po kilku dniach przyjmowania leków rozrzedzających krew w zastrzykach, lekarz najprawdopodobniej zmieni je na tabletki do połykania. Najczęściej są to warfaryna (Jantoven) i dabigatran (Pradaxa).

Niektóre leki rozrzedzające krew dont wymagają IV lub zastrzyku. Trzy popularne tabletki to apiksaban (Eliquis), edoksaban (Savaysa) i rywaroksaban (Xarelto). Mogą one być podawane doustnie, zaraz po postawieniu diagnozy.

Może być konieczne przyjmowanie leków rozrzedzających krew przez co najmniej 3 miesiące. Bardzo ważne jest, aby przyjmować je dokładnie według zaleceń, aby zapobiec poważnym skutkom ubocznym. Jeśli przyjmujesz warfarynę, będziesz musiała regularnie wykonywać badania krwi, aby sprawdzić, jak długo trwa krzepnięcie krwi. Kobiety w ciąży również muszą unikać niektórych leków rozrzedzających krew.

Dlaczego leki rozrzedzające krew mogą powodować problemy

Leki rozrzedzające krew rozrzedzają krew, co powoduje, że krew trudniej krzepnie. Oznacza to, że jeśli się skaleczysz lub doznasz urazu, trudniej będzie zatrzymać krwawienie. Określone leki rozrzedzające krew mogą również powodować pewne problemy:

Warfaryna. Lek ten ma znacznie większe ryzyko spowodowania krwawienia niż inne leki rozrzedzające krew, ponieważ wymaga precyzyjnego dawkowania. Jest on zazwyczaj przepisywany w przypadku tworzenia się skrzepów w naczyniach krwionośnych w ramionach, nogach lub tkance tłuszczowej, takiej jak piersi, tyłek lub uda. Skrzepy te blokują przepływ krwi i powodują obumieranie obszarów skóry. Ten efekt uboczny jest zwykle widoczny w ciągu 5 do 10 dni od rozpoczęcia stosowania warfaryny. Inne efekty uboczne to niebieskie lub purpurowe palce u rąk i nóg oraz poronienia, dlatego nie zaleca się jej stosowania w ciąży.

Heparyna. Ten lek może faktycznie powodować stan zwany małopłytkowością, zwany również HIT. Istnieją dwa rodzaje: jeden, znany jako HIT typu I, jest bardziej powszechny i zdarza się u około 10% osób przyjmujących heparynę. Stan ten powoduje niewielki spadek liczby płytek krwi, rodzaju komórek krwi, które pomagają krwi krzepnąć. Stan ten ustępuje w ciągu około tygodnia po odstawieniu leku.

HIT typu 2 jest bardziej poważny. Powoduje on, że odpowiedź immunologiczna aktywuje płytki krwi i może spowodować rozległe zakrzepy w organizmie. Ten efekt uboczny występuje u około 1 na 100 osób przyjmujących heparynę. Jeśli Twój lekarz podejrzewa któryś z nich, natychmiast zmieni Cię na inny lek.

Ryzyko krwawienia zależy od tego, jaki lek przyjmujesz. Około 2% pacjentów przyjmujących heparynę doświadcza poważnego krwawienia. U osób przyjmujących warfarynę ryzyko wystąpienia poważnego krwawienia wynosi od 0,4% do 7,2%, a prawdopodobieństwo wystąpienia niewielkiego krwawienia wynosi do 15%. Jeśli przyjmujesz jeden z nowszych doustnych antykoagulantów, ryzyko jest mniejsze.

Jak bezpiecznie przyjmować leki rozrzedzające krew

Możesz zmniejszyć ryzyko powikłań związanych z przyjmowaniem leków rozrzedzających krew, jeśli upewnisz się, że zawsze przyjmujesz je zgodnie z zaleceniami. Może to obejmować:

  • Sprawdzenie, czy lek musi być przyjmowany o tej samej porze dnia, każdego dnia.

  • Nie należy pomijać żadnej dawki.

  • Nigdy nie należy przyjmować dawki podwójnej.

  • W przypadku pominięcia dawki, należy ją przyjąć jak tylko sobie przypomnimy. Jeśli nie pamiętasz o tym do następnego dnia, natychmiast zadzwoń do swojego gabinetu lekarskiego po instrukcje. Jeśli nie są one dostępne, należy pominąć pominiętą dawkę i zacząć od nowa następnego dnia. Należy zaznaczyć pominiętą dawkę w kalendarzu i poinformować o tym lekarza.

  • Jeśli trudno Ci pamiętać o codziennym przyjmowaniu tabletek, użyj pudełka na tabletki z miejscem na każdy dzień, aby pomóc Ci w kontrolowaniu leków.

Leki rozrzedzające krew i inne leki

Ryzyko wystąpienia powikłań związanych z lekami rozrzedzającymi krew może być zwiększone, jeśli są one przyjmowane z innymi lekami lub suplementami. Bardzo ważne jest, abyś poinformował lekarza o wszystkich innych przyjmowanych przez Ciebie lekach, nawet tych dostępnych bez recepty, witaminach i produktach ziołowych. Leki te mogą zmienić sposób działania rozcieńczalnika krwi i odwrotnie.

Należy również dokładnie sprawdzać produkty, aby upewnić się, że nie zawierają one aspiryny. Lek ten może utrudniać tworzenie się zakrzepów w Twojej krwi. W rezultacie, możesz być narażony na większe ryzyko krwawienia, jeśli przyjmujesz również lek rozrzedzający krew. Zawsze należy porozmawiać z lekarzem przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku, który ma w składzie aspirynę.

Inne leki dostępne bez recepty również mogą wchodzić w interakcje z lekami rozrzedzającymi krew. Najczęstsze z nich to leki przeciwbólowe, leki na przeziębienie i leki żołądkowe. Witaminy i produkty ziołowe mogą również wchodzić w interakcje z lekami rozrzedzającymi krew, w tym multiwitaminy, czosnek, miłorząb japoński i zielona herbata.

Bardzo ważne jest, aby poinformować wszystkich lekarzy – nawet tych, do których chodzisz z innymi problemami – że przyjmujesz leki rozrzedzające krew. Należy również poinformować o tym dentystę i farmaceutę. Leki rozrzedzające krew mogą wchodzić w interakcje z lekami i terapiami przepisywanymi przez innych pracowników służby zdrowia. Jeśli chcą oni rozpocząć podawanie nowego leku, należy poinformować o tym lekarza prowadzącego pacjenta. Może być konieczna zmiana dawki.

Może być również konieczne wprowadzenie zmian w diecie. Może to obejmować:

  • Unikanie alkoholu.

  • Ogranicz witaminę K, jeśli przyjmujesz warfarynę. Duże ilości witaminy K mogą działać przeciwko temu lekowi. Możesz wejść na stronę www.usda.gov i wyszukać listę produktów spożywczych, które zawierają witaminę K. Na inne leki rozrzedzające krew witamina K nie ma wpływu.

  • Zwróć uwagę na problemy żołądkowe. Jeśli nie możesz jeść lub utrzymać pokarmu z powodu wymiotów lub biegunki, poinformuj o tym lekarza, jeśli trwa to dłużej niż 24 godziny. Może to wpłynąć na dawkę leku rozrzedzającego krew.

Kiedy należy zadzwonić do lekarza

Należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem, jeśli pacjent zauważy którykolwiek z poniższych objawów:

  • Silne krwawienie menstruacyjne

  • Czerwony lub brązowy mocz

  • Czerwone lub smoliste wypróżnienia

  • Krwawienie z dziąseł lub nosa

  • Brązowe lub czerwone wymioty

  • Wykrztuszanie krwi

  • Silny ból głowy lub brzucha

  • Nietypowe siniaki

  • Skaleczenie, które nie przestaje krwawić

  • Poważny upadek lub uderzenie w głowę

  • Zawroty głowy lub osłabienie

Wszystkie te objawy mogą wskazywać na nieprawidłowe krwawienie.

Bioprotetyczne zastawki żylne w przypadku DVT

0

Leczenie CVI spowodowanego DVT w większości przypadków łagodziło objawy. Nowa bioprotetyczna zastawka żylna zastępuje uszkodzone zastawki, aby poprawić refluks przez dłuższy czas.

Te zastawki C lub jednokierunkowe, wahadłowe klapki zwane płatkami C działają jak bariera powstrzymująca krew przed wyciekaniem z powrotem do żył, co jest stanem zwanym refluksem. Kiedy są uszkodzone, jednokierunkowe płatki mogą się osłabić i ustąpić, tak że kiedy stoisz lub siedzisz, twoja krew nie tylko może płynąć do tyłu, ale gromadzić się w jednym miejscu. Ciśnienie może narastać i obrzęknąć żyły, co może spowodować rozerwanie płatków poniżej i pogorszenie problemu.

Dotychczasowe metody leczenia CVI żył głębokich głównie łagodziły objawy, takie jak leki wspomagające przepływ krwi lub odzież uciskowa jak pończochy.

Ale na froncie technologicznym mamy dobre wiadomości. FDA niedawno przyspieszyła wprowadzenie nowej bioprotetycznej zastawki żylnej, która zastępuje uszkodzoną zastawkę i naśladuje jej normalne funkcje. Badania wykazały, że operacja wstawienia nowej zastawki może pomóc ograniczyć refluks, poprawić stan choroby, gwałtownie zmniejszyć ból i poprawić jakość życia.

Co to jest?

Bioprotetyczna zastawka żylna, zwana VenoValve, to około calowa rama ze stali nierdzewnej z przyszytym do niej świńskim płatkiem aortalnym C lub płatkiem z dobrze zachowanej tkanki zastawki serca świni C.

Operacje naprawcze wykonywane w żyle są technicznie wymagające i wymagają chirurga naczyniowego do ich wykonania. Twój chirurg najpierw wykona 5 do 6-calowe cięcie w górnej części uda. Użyje on zacisków, aby zatrzymać przepływ krwi przez żyłę udową, głęboką żyłę, która przenosi odtlenioną krew do serca. Następnie wykona 1 do 2 calowe nacięcie w żyle, wprowadzi VenoValve i bezpiecznie przyszyje go do żyły.

Zabieg powinien trwać tylko około godziny. Dla Państwa komfortu mogą Państwo pozostać w szpitalu przez noc.

Jak to działa?

Podczas wysiłku mięśnie nóg pompują krew przez żyły i przez VenoValve. Kiedy rozluźniasz mięśnie, zastawka zamyka się tak, jak powinna. Urządzenie zatrzymuje refluks i pozwala krwi dotrzeć do serca po więcej tlenu.

Co to jest status przełomu?

FDA przyznała twórcom, enVVeno Medical Corporation, status przełomowego urządzenia dla VenoValve w sierpniu 2021 roku. FDAs Breakthrough Devices Program pozwala twórcom przełomowych urządzeń medycznych i produktów przeznaczonych do leczenia zagrażających życiu lub ciężkich chorób lub stanów przyspieszyć badania kliniczne i szybciej dostać się na rynek.

Dlaczego to przełomowe rozwiązanie

VenoValve jest pierwszą protezą zastawki, która działa przez 6 miesięcy po wszczepieniu w badaniach. Inne rodzaje operacji zostały opracowane, aby naprawić lub zrobić nowe zastawki, lub przeszczepić lub przenieść inne żyły, ale nie były one szeroko przyjęte z powodu słabych wyników lub problemów z technologią.

Do innych zalet należą:

  • Obecne leczenie CVI ogranicza się do pomp uciskowych, specjalnych ubrań i opatrunków na rany, które mogą pomóc na chwilę obecną, ale zależą również od tego, czy dana osoba się do nich dostosuje.

  • Twórcy twierdzą, że dzięki tej nowej technologii można by leczyć 2,4 mln Amerykanów z CVI spowodowanym refluksem.

  • Dwuletnia obserwacja pierwszego badania na ludziach wykazała, że urządzenie nadal działa i wydaje się bezpieczne. Większość osób, którym wszczepiono VenoValve, nadal odczuwała poprawę w zakresie refluksu i mniejszy ból.

  • Zastawka bioprotetyczna mogłaby zmniejszyć koszty leczenia CVI.

Badania na ludziach skupiły się na osobach, u których inne metody leczenia nie zadziałały. Nie zmierzono więc jakości ich życia przed badaniem.

DVT, infekcja i stan zapalny

0

Jeśli masz infekcję, możesz być zagrożony DVT. Dzieje się tak z powodu związanego z infekcją stanu zapalnego w Twoim organizmie.

  • jesteś w wieku powyżej 60 lat

  • Siedzą przez dłuższy czas lub odpoczywają w łóżku

  • Miałeś uraz lub operację

  • Jest w ciąży

  • Mają nadwagę lub są otyłe

  • Palą

  • Stosowanie tabletek antykoncepcyjnych lub hormonalnej terapii zastępczej

  • chorować na raka, chorobę zapalną jelit lub niewydolność serca

  • W rodzinie występowały przypadki DVT lub zatorowości płucnej (PE)

Jeśli dopadnie Cię infekcja, to również zwiększa ryzyko wystąpienia DVT. Infekcja powoduje stan zapalny, który może wywołać proces, w wyniku którego tworzy się skrzep.

Aby zrozumieć związek pomiędzy zakrzepicą, stanem zapalnym i infekcją, należy najpierw poznać system krzepnięcia krwi. Twój organizm normalnie tworzy skrzepy krwi, aby pomóc w leczeniu urazów i uszczelnić krwawienie.

Jednak czasami układ krzepnięcia może powodować niebezpieczne skrzepy krwi, takie jak DVT, których organizm nie potrzebuje. Może to zablokować przepływ krwi do ważnych części ciała. Może to dotyczyć każdej części Twojego ciała. W przypadku zakrzepicy żył głębokich, zwykle dzieje się to w dolnej części nogi, udzie, miednicy, a czasem w ramieniu.

Układ krzepnięcia/krzepnięcia, układ odpornościowy i reakcje zapalne współpracują ze sobą. Jeśli doznasz urazu lub zachorujesz, systemy te zareagują, aby utrzymać Cię w zdrowiu. Ponieważ oddziałują one na siebie, zmiana w jednej z tych reakcji może zakłócić równowagę innej. Zapalenie i infekcja odgrywają dużą rolę w tworzeniu się potencjalnie szkodliwych skrzepów krwi.

Jakie rodzaje infekcji mogą prowadzić do zakrzepicy?

Wszystkie rodzaje infekcji mogą prowadzić do zakrzepicy, ale niektóre z nich są bardziej prawdopodobne, aby spowodować komplikacje. Należą do nich:

  • Zapalenie płuc

  • Zakażenie paciorkowcowe gardła

  • Zakażenie gronkowcem na skórze

  • Bezobjawowe zakażenie dróg moczowych

  • Zakażenia jamy ustnej (jak zapalenie przyzębia lub dziąseł)

  • Zakażenia wewnątrzbrzuszne

  • Zakażenia krwi

  • Wirus wywołujący COVID-19 (podczas pandemii eksperci stwierdzili, że posiadanie tego zakażenia jest czynnikiem ryzyka dla DVT)

Zakrzepica związana z infekcją może wystąpić również u dzieci. Niektóre choroby u dzieci mogą prowadzić do tego stanu:

  • Sepsa, kiedy organizm uszkadza własne tkanki

  • Martwicze zapalenie jelit, poważna choroba, która dotyka jelita wcześniaków

  • Zapalenie ucha środkowego, infekcja lub stan zapalny w uchu środkowym

  • Zakażenia płucne wywołane przez wirus syncytialny układu oddechowego (RSV)

Największe ryzyko powstania zakrzepów występuje w czasie aktywnej infekcji lub w tygodniach tuż po jej zakończeniu.

Jak infekcja może spowodować zakrzepicę?

Kiedy masz infekcję, w Twoim organizmie powstaje stan zapalny. To sprawia, że krew jest bardziej podatna na zakrzepy.

Ryzyko rozwoju DVT zależy od poziomu zapalenia w Twoim organizmie. Cięższe infekcje prowadzą do większych ilości stanu zapalnego. To z kolei może zwiększać ryzyko powstania zakrzepów. Podczas infekcji białe krwinki uwalniają substancje chemiczne, które próbują opanować infekcję. Jeśli jest ich za dużo, może dojść do zapalenia i uszkodzenia organów. Gdy to się stanie, istnieje większe prawdopodobieństwo powstania skrzepu krwi, który może prowadzić do zakrzepicy.

Eksperci badają, czy inne tradycyjne czynniki ryzyka DVT mają wpływ na prawdopodobieństwo wystąpienia zakrzepicy. Badają związek pomiędzy zakrzepicą związaną z infekcją a:

  • Czy palisz papierosy

  • Poziom lipidów w organizmie

  • Jak bardzo jesteś aktywny (nieaktywny tryb życia może być czynnikiem ryzyka)

Stwierdzono, że bez względu na czynniki ryzyka, infekcje nadal mogą prowadzić do zakrzepicy.

Jakie są sygnały ostrzegawcze DVT?

Jeśli uważasz, że masz objawy DVT, skontaktuj się z lekarzem. Możesz zauważyć:

  • Ból w nodze. Ból ten zaczyna się zwykle w łydce. Może być odczuwany jako skurcz lub bolesność.

  • Czerwona lub różnokolorowa skóra na nodze

  • Obrzęk nogi

  • Uczucie ciepła w nodze

Niektóre DVT przebiegają bez żadnych objawów.

Jakie zabiegi mogą pomóc w zakrzepicy związanej z infekcją?

Eksperci badają sposoby zapobiegania lub ograniczania zakrzepicy spowodowanej infekcjami. Jeśli masz sepsę, lekarz najprawdopodobniej poda ci heparynę drobnocząsteczkową, aby uniknąć DVT. Ale theres obecnie nie ma ogólnego leczenia, aby zapobiec zakrzepicy dla osób z infekcjami.

Idealne leczenie w tym zakresie obejmowałoby plan, który może:

  • Kontrolować ryzyko zakrzepicy

  • Nie narażać pacjenta na ryzyko krwawienia

  • Nie prowadzi do pogorszenia się zakażenia

Lekarze i naukowcy pracują w tych obszarach, aby pomóc w zapobieganiu zakrzepicy związanej z infekcją:

Koagulacja i fibrynoliza. W przypadkach sepsy lekarze mogą podawać czynniki krzepnięcia krwi, aby pomóc zatrzymać zakrzepy. Jednak w badaniach klinicznych, niektóre z tych leków nie wykazały tak wielu korzyści. Powodowały one również większe ryzyko krwawienia.

Heparyna, rozcieńczalnik krwi, może leczyć zakrzepy krwi i może obniżyć stan zapalny. Lek ten ma również tendencję do niskiego ryzyka krwawienia.

Lekarze używają tej heparyny do zapobiegania i leczenia powikłań związanych z zakrzepami krwi. Ale there isnt żadnych badań na temat heparyny specjalnie w sytuacjach związanych z infekcjami.

Hamowanie aktywności płytek krwi. Płytki krwi to komórki, które krążą w Twojej krwi i łączą się, gdy znajdą uszkodzone naczynia krwionośne. Działania płytek krwi są ważne w zakrzepicy związanej z infekcją. Zarówno zakażenie, jak i stan zapalny mogą aktywować Twoje płytki krwi. To może prowadzić do zakrzepów krwi.

Aby zatrzymać stan zapalny i zakażenie oraz uniknąć zakrzepów krwi, lekarz może umieścić na leczenie, które ogranicza aktywność płytek krwi.

Aktywacja neutrofilów. Proces ten zwiększa odpowiedź zapalną Twojego organizmu i może uszkodzić normalną tkankę. Te białe krwinki odgrywają rolę w ochronie organizmu przed infekcjami pochodzącymi z bakterii zewnętrznych. Przemieszczają się do obszarów zapalenia i uwalniają substancje chemiczne zwane cytokinami. Proces ten może kontrolować układ odpornościowy, infekcje i proces zapalny w Twoim organizmie. Główną funkcją tych komórek jest oczyszczanie organizmu z infekcji. Ale jak to robią, mogą również powodować wiele stanów zapalnych i szkody dla tkanek w tym obszarze. Jest to kolejny obszar, gdzie zabiegi są kierowane, aby pomóc w zapobieganiu zakrzepom krwi.

Podczas gdy niektóre z tych zabiegów mogą pomóc w zakrzepicy, mają one również minusy. Mogą one wpływać na odpowiedź immunologiczną lub prowadzić do krwawienia.

Eksperci kontynuują badania nad sposobami zapobiegania i leczenia DVT, które dont prowadzą do niepożądanych skutków ubocznych.

Trombektomia chirurgiczna w przypadku DVT: Co warto wiedzieć

0

Czasami do leczenia zakrzepicy żył głębokich, czyli DVT, potrzeba czegoś więcej niż leków lub innych metod. Dowiedz się, jak chirurgiczna trombektomia może usunąć problematyczny skrzep krwi.

W niektórych przypadkach, np. gdy skrzep jest duży lub gdy uszkadza tkanki wokół niego, lekarz może zalecić wykonanie trombektomii chirurgicznej, aby bezpośrednio usunąć skrzep z żyły lub tętnicy.

Dlaczego może być potrzebna

Inne powody, dla których specjalista naczyniowy może zasugerować chirurgiczną trombektomię, to:

  • Skrzep znajduje się w nodze lub ramieniu (choć czasami zabieg jest potrzebny w innej części ciała lub narządzie).

  • Duży skrzep wydaje się być bliski uwolnienia do krwiobiegu. Jeśli tak się stanie, skrzep może przedostać się do płuc, co może prowadzić do zatorowości płucnej.

  • Nie możesz przyjmować leków rozrzedzających krew lub silniejszych leków zwalczających skrzepy C zwanych również trombolitykami C ze względu na stan taki jak zaburzenia krwawienia.

Co się dzieje?

Trombektomia chirurgiczna jest uważana za operację małoinwazyjną. Oznacza to, że chirurg będzie mógł operować z mniejszymi uszkodzeniami C np. poprzez zastosowanie małych nacięć C niż wymagane w przypadku operacji otwartej. Prawdopodobnie będziesz odczuwał mniejszy ból, mniej powikłań po zabiegu i będziesz mógł opuścić szpital wcześniej niż w przypadku zwykłej operacji.

Chirurg poda Ci zastrzyk z barwnikiem kontrastowym, aby skrzep był dobrze widoczny na zdjęciu rentgenowskim. Przed zabiegiem otrzymają Państwo środek uspokajający i będą Państwo przytomni podczas zabiegu. Jeśli jednak zdjęcie rentgenowskie nie pokaże dokładnie miejsca, w którym znajduje się skrzep, lub jeśli pacjent ma kilka skrzepów, lekarz może chcieć zastosować znieczulenie ogólne, aby pacjent nie był przytomny podczas operacji.

Istnieje kilka sposobów, w jakie chirurg może usunąć skrzep:

  • Wykona cięcie w miejscu, w którym znajduje się skrzep krwi. Przy pomocy małego cięcia lekarz otworzy naczynie krwionośne zawierające skrzep i usunie go. Mogą użyć balonu lub stentu, aby utrzymać naczynie krwionośne otwarte podczas operacji.Then, theyll naprawić i zamknąć naczynie, co przywróci przepływ krwi. Zamkną i zabandażują cięcie na skórze.

  • Cewnik C długa, cienka, elastyczna rurka C może być użyta w celu dotarcia do skrzepu. Zostanie ona wprowadzona przez żyłę w pachwinie lub ramieniu i poprowadzona do skrzepu krwi za pomocą zdjęcia rentgenowskiego.

  • Czasami chirurg zakłada balonik na cewnik, aby usunąć część skrzepu, która jeszcze pozostała.

  • Chirurg może zdecydować się na rozbicie skrzepu przed jego odessaniem. W tym celu może użyć cewnika, który z maleńkich otworów w końcówce rozpyla słoną wodę. Następnie rozpuszczony skrzep jest zasysany w częściach przez cewnik.

Jaki jest czas regeneracji?

Po operacji zostaniesz przeniesiony do sali pooperacyjnej na kilka godzin. Jeśli lekarz potrzebuje więcej czasu, aby monitorować stan zdrowia pacjenta, może on pozostać w szpitalu przez dzień lub dwa. Czas potrzebny do powrotu do zdrowia po zabiegu trombektomii chirurgicznej zależy od tego, jak poważny lub duży był zakrzep, historii choroby i ogólnego stanu zdrowia.

Zgodnie z zaleceniami lekarza po operacji, prawdopodobnie będziesz musiał:

  • Przez pewien czas przyjmować leki przeciwzakrzepowe C vel rozcieńczalniki krwi C.

  • Przyjmuj leki przeciwbólowe w zależności od potrzeb.

  • Należy stanąć na nogi wkrótce po operacji.

  • Noś pończochy uciskowe, aby zapobiec tworzeniu się nowego skrzepu w miejscu poprzedniego lub w innym miejscu.

  • Rzuć palenie. Zmniejszy to ryzyko wystąpienia w przyszłości zakrzepów krwi.

  • Chodź na wizyty kontrolne.

Natychmiast wezwij lekarza, jeśli:

  • Masz gorączkę.

  • Obrzęk lub ból nasilają się.

  • Czujesz się osłabiony lub zdrętwiały w miejscu operacji.

  • Zauważenie krwawienia w dowolnym miejscu.

Jakie są możliwe powikłania?

Stan zdrowia pacjenta, sposób powstawania zakrzepów, czas trwania zakrzepu oraz jego umiejscowienie mogą mieć wpływ na ryzyko wystąpienia problemów związanych z trombektomią chirurgiczną.

Potencjalne powikłania mogą obejmować:

  • Skrzep krwi może się ponownie utworzyć.

  • Możesz zbyt mocno krwawić.

  • Istnieje możliwość zakażenia.

  • Może dojść do uszkodzenia naczyń krwionośnych w miejscu, gdzie znajdował się skrzep.

  • Możesz negatywnie zareagować na znieczulenie.

Istnieje również możliwość wystąpienia zatoru płucnego.

Jaki jest odsetek powodzeń?

Pomimo możliwych problemów, które mogą wystąpić, głównie z operacjami w ogóle, jedno małe badanie wykazało, że trombektomia chirurgiczna niesie ze sobą niski wskaźnik ryzyka w porównaniu z innymi mniej inwazyjnymi metodami leczenia DVT. To był wniosek z europejskiego badania na ludziach, którzy mieli procedurę w żyle udowej C główna żyła głęboka w górnej części uda. Badacze stwierdzili, że ludzie, którzy mieli procedurę, w tym przypadku, gdy stenty były używane, mieli doskonałe wyniki długoterminowe.

Czym są antagoniści witaminy K na DVT?

0

Antagoniści witaminy K, lub leki kumarynowe, działają poprzez blokowanie pewnych czynników krzepnięcia w naszej krwi. Dowiedz się, jak warfaryna (Coumadin, Jantoven) leczy DVT.

Kumaryna to inna nazwa dla tego typu leków, jedna z kilku klas leków, które lekarze mogą stosować w leczeniu DVT. Najczęściej przepisywaną kumaryną (i jedyną dostępną w USA) jest warfaryna (Coumadin, Jantoven). Została ona zatwierdzona do stosowania u ludzi w 1954 roku.

Możesz usłyszeć antagonistów witaminy K nazywanych rozcieńczalnikami krwi, ale oni dont naprawdę rozcieńczają twoją krew.

Pamiętasz, kiedy byłeś dzieckiem i dostałeś skaleczenie, które krwawiło, a następnie utworzyło strup? Nasza krew zawiera substancje zwane czynnikami krzepnięcia, które zatrzymują krwawienie i pomagają w tym procesie. Witamina K wytwarza pewne czynniki krzepnięcia. Poprzez blokowanie tego działania, antagoniści witaminy K spowalniają proces krzepnięcia. Pomaga to utrzymać skrzepy, które masz z coraz większe i zatrzymać nowe od tworzenia. Dont stop clotting completely, but help blood flow through your veins more easily.

Jak przyjmować antagonistę witaminy K?

Kumaryny przyjmuje się doustnie raz dziennie w postaci tabletek, podobnie jak witaminy. Warfaryna występuje w kilku kształtach i rozmiarach, ponieważ produkuje ją wielu producentów. Tabletki są oznaczone kolorami według dawki, od różowego (1 miligram) do białego (10 miligramów). Wszyscy producenci leków stosują te same wytyczne dotyczące kolorów.

Lekarz może zalecić przyjmowanie kumaryny o tej samej porze każdego dnia. Dzieje się tak dlatego, że leki te mogą się szybko wyczerpać.

Jeśli zapomnisz o dawce, przyjmij ją w ciągu 8 godzin od zwykłej pory. Jeśli minęło więcej niż 8 godzin, zażyj tabletkę następnego dnia. Nigdy nie należy podwajać dawki. Warfarynę można przyjmować przed lub po posiłku.

Jeśli zapomnisz wziąć tabletkę przez 2 lub więcej dni z rzędu, skontaktuj się z biurem lekarskim. Być może lekarz będzie chciał zmienić dawkę.

Jak w przypadku każdego leku na receptę, nie przerywaj przyjmowania warfaryny bez zgody lekarza.

Większość osób z DVT przyjmuje warfarynę przez co najmniej 3 miesiące. W zależności od okoliczności, lekarz może zażywać ją dłużej.

Czy muszę wykonywać badania krwi?

Niektóre leki wymagają regularnych badań krwi, aby sprawdzić, czy działają one na korzyść pacjenta. Warfaryna jest jednym z nich.

Badanie, które należy wykonać, nazywa się badaniem czasu protrombinowego lub w skrócie badaniem czasu protrombinowego (PT). Jego wynik jest podawany jako międzynarodowy współczynnik znormalizowany (INR). Wartość INR jest ważna. Jeśli jest zbyt niska, lek nie będzie działał tak dobrze, aby zapobiec zakrzepom krwi. Jeśli jest zbyt wysoka, istnieje większe ryzyko krwawienia.

Dlatego należy przestrzegać harmonogramu badań, który zaleca zespół opieki zdrowotnej. Dawki kumaryny można łatwo dostosować.

Kiedy zaczniesz przyjmować warfarynę, lekarz prawdopodobnie zaleci częste badania, aby mógł ustalić odpowiednią dla Ciebie dawkę. Po tygodniu lub dwóch, możesz potrzebować testów rzadziej. Zależy to od historii choroby, ryzyka powstania kolejnego zakrzepu krwi oraz tego, jak dobrze reagujesz na kumaryny.

Czy mogę zrobić coś, co pomoże w przeprowadzeniu testu?

Aby upewnić się, że wyniki testu są jak najbardziej dokładne, nie opuszczaj dawek leków. Spożywaj pokarmy bogate w witaminę K, ale staraj się spożywać mniej więcej taką samą ilość każdego dnia. Upewnij się, że twój zespół opieki zdrowotnej wie o każdym innym leku, który przyjmujesz. Dotyczy to witamin, suplementów, leków dostępnych bez recepty i leków na receptę.

Wiele osób lubi od czasu do czasu wypić lampkę wina lub innego alkoholu. Jeśli jednak przyjmujesz warfarynę, porozmawiaj z lekarzem o tym, jak dużo lub mało C powinieneś pić. Alkohol może zaburzać zdolność organizmu do tworzenia zakrzepów i narażać Cię na ryzyko krwawienia. Jeśli nie masz innych czynników ryzyka, możesz być zmuszony do ograniczenia ilości spożywanego alkoholu, ale okazjonalne picie może być w porządku.

Co z ryzykiem i skutkami ubocznymi?

Każdy lek ma potencjalne ryzyko i działania niepożądane. W przypadku kumaryn główne ryzyko związane jest z zakrzepami i krwawieniami. Zakrzepy, spowodowane przyjmowaniem zbyt małej ilości warfaryny, mogą prowadzić na przykład do kolejnego DVT. Natomiast krwawienie, spowodowane zbyt dużą ilością warfaryny, może prowadzić do potencjalnie poważnego krwawienia w przewodzie pokarmowym lub mózgu.

Ale nadmierne krwawienie może wystąpić w każdej części ciała. Poinformuj swojego lekarza, jeśli miałeś upadek lub byłeś w wypadku. Zwróć uwagę na siniaki lub krwawienie z dziąseł, w moczu, w stolcu lub w wymiocinach.

Skrzepy również stanowią wskazówkę. Poważny ból głowy może być objawem zakrzepu lub krwawienia w mózgu, więc natychmiast skorzystaj z pomocy medycznej, zwłaszcza jeśli masz również osłabienie i dezorientację. Szukajcie też natychmiastowej pomocy medycznej, jeśli krwawienie nie chce ustąpić lub kaszlecie krwią.

Jak mogę zmniejszyć to ryzyko?

Dla większości osób z DVT korzyści wynikające z zastosowania antagonisty witaminy K przewyższają potencjalne ryzyko.

Najważniejszym sposobem zmniejszenia szans na wystąpienie jakichkolwiek problemów jest stosowanie się do zaleceń zespołu opieki zdrowotnej. Możesz zmniejszyć prawdopodobieństwo krwawienia, wykonując tak proste czynności jak używanie miękkiej szczoteczki do zębów i woskowanej nici dentystycznej. Bezpieczniejsze może być również golenie maszynką elektryczną.

Poinformuj wszystkich swoich pracowników służby zdrowia o przyjmowaniu antagonisty witaminy K. Dotyczy to również Twojego dentysty, jeśli masz wykonywane zabiegi stomatologiczne. Jest to szczególnie ważne, aby powiedzieć o tym, jeśli masz jakikolwiek rodzaj operacji. W zależności od rodzaju zabiegu może być konieczne zmniejszenie dawki lub zaprzestanie jej przyjmowania na kilka dni.

Zatorowość paradoksalna: Co musisz wiedzieć

0

Zator paradoksalny może spowodować zablokowanie tętnicy, co może prowadzić do udaru lub innych problemów. Oto informacje na temat tego poważnego zagrożenia dla zdrowia.

Zator paradoksalny zdarza się, gdy zator C zazwyczaj skrzep krwi C podróżuje z prawej strony serca do lewej bez przechodzenia przez płuca, wyjaśnia Omar Lattouf, MD, chirurg sercowo-naczyniowy w Mount Sinai Morningside Hospital w Nowym Jorku. Normalnie płuca filtrują i wyłapują ten potencjalnie niebezpieczny zator, zanim zostanie on przepompowany do reszty ciała. Zator paradoksalny (PDE) może spowodować poważne szkody, w tym udar mózgu, mówi Lattouf.

Co powoduje zator paradoksalny?

Zator tworzy się gdzieś w ciele, uwalnia się i dostaje się do serca przez żyły. Jest w stanie ominąć płuca, gdy w sercu znajduje się otwór między prawą a lewą stroną. Otwór ten może być:

Patent foramen ovale (PFO). Kiedy jesteś w łonie matki, Twoje płuca jeszcze nie pracują. Otrzymujesz tlen przez worek zwany łożyskiem. Otwór owalny (foramen ovale) to otwór w sercu płodu, który umożliwia przepływ krwi z prawej do lewej strony bez przechodzenia przez płuca. U większości ludzi zamyka się on wkrótce po urodzeniu. Ale u innych nie zamyka się całkowicie. Patent oznacza, że nie jest w pełni zamknięta.

Szacuje się, że jedna czwarta ludzi ma PFO. Większość z nich nie wie o tym. Zwykle nie stanowi to problemu, jeśli jest bardzo małe. Jeśli PFO jest wystarczająco duży, zator może ominąć płuca i przejść bezpośrednio z prawej do lewej strony.

Ubytek w przegrodzie międzyprzedsionkowej (ASD). Jest to wada wrodzona ściany (przegrody), która oddziela dwie górne komory serca, zwane przedsionkami. W tym przypadku, otwór jest zazwyczaj większy, ponieważ ściana nigdy nie była w pełni rozwinięta, mówi Lattouf.

Niektórzy ludzie mogą mieć dziurę w ścianie pomiędzy dwoma dolnymi komorami serca, zwanymi komorami. Jest to mniej powszechne, ale może również pozwolić niektórym krwi płynąć paradoksalnie, czyli nie iść normalną drogą przez płuca.

Co powoduje zatorowość?

Zator może być skrzepem lub czymś pozornie niewinnym, jak pęcherzyk powietrza. Jeśli jest to skrzep krwi, zwykle tworzy się on głęboko w żyłach nóg lub miednicy, mówi Lattouf. Nazywa się to zakrzepicą żył głębokich (DVT). Wiele rzeczy może spowodować zakrzep krwi:

  • Nogi nie poruszają się wystarczająco, na przykład podczas długiego lotu lub innej podróży

  • Spędzasz długi czas w łóżku z powodu choroby lub urazu

  • Właśnie urodziłaś dziecko lub przyjmujesz tabletki antykoncepcyjne

  • Masz raka lub inne schorzenia, które powodują, że krew bardzo łatwo krzepnie

Czynniki związane ze stylem życia również mogą odgrywać rolę. Należą do nich:

  • Otyłość

  • Brak ćwiczeń fizycznych

  • Palenie tytoniu

Lattouf podał dwa przykłady tego, jak pęcherzyk powietrza może spowodować zator paradoksalny:

PFO, który jest zamknięty przez większość czasu, może zostać zmuszony do otwarcia, jeśli napniesz się podczas podnoszenia ciężarów lub nawet podczas wypróżnienia. Ciśnienie to może zmusić powietrze z płuc do podróży przez tętnicę i spowodować udar.

Masz niezdiagnozowaną dziurę w sercu i zakładasz linię dożylną. Pęcherzyk powietrza może dostać się do serca, przejść bezpośrednio na lewą stronę i przemieścić się do mózgu lub w inne miejsce.

Zator może być również kawałkiem tłuszczu lub nawet guzem.

Co może zrobić PDE?

Zator paradoksalny może zablokować przepływ krwi do organów lub innych części ciała. Jeśli tak się stanie, tlen cant dotrzeć do tych obszarów i tkanki mogą umrzeć. Może to spowodować problemy, w tym:

  • Udar mózgu (najczęstsze powikłanie PDE)

  • Zawał serca

  • Ślepota, jeśli blokuje naczynie do oka

  • Uszkodzenie lub niewydolność nerek

  • Blokada w rękach lub nogach

Objawy PDE są zazwyczaj bolesne i nagłe, mówi Lattouf.

Jak diagnozuje się i leczy PDE?

Zatorowość paradoksalna występuje rzadko. Lekarze zazwyczaj najpierw szukają bardziej powszechnych rzeczy. Możesz mieć wykonane wiele badań, w tym:

  • EKG w celu wykrycia problemów z rytmem serca, takich jak migotanie przedsionków

  • Specjalne badanie echokardiograficzne, które pozwala wykryć nieprawidłowości w przepływie krwi przez serce, skrzepy krwi i inne czynniki

  • Badania krwi

  • Badania obrazowe w celu wykrycia DVT, zatoru płucnego lub zablokowania przepływu krwi do nerek, kończyn lub innych obszarów

Leczenie zależy od miejsca powstania zatoru i innych chorób, na które cierpisz.

Możesz otrzymać leki rozbijające skrzep lub rozrzedzające krew. Możesz też poddać się zabiegowi wyssania zatoru. Lekarze mogą również zatkać otwór w sercu za pomocą urządzenia. Jest to zwykle wykonywane przez cewnik, który jest wprowadzany do pachwiny i przenoszony do serca w celu jego załatania.

Czy można zapobiec PDE?

Jedynym sposobem zapobiegania jest wcześniejsze znalezienie i zamknięcie otworu w sercu. O tym, że masz taką dziurę, możesz dowiedzieć się podczas badania pod kątem innego problemu zdrowotnego.

Czy istnieją jakieś wskazówki wskazujące na to, że możesz mieć niebezpieczną dziurę w sercu? Jeśli masz problemy z widzeniem lub mową, które pojawiają się i znikają, lub masz zawroty głowy, mogłeś mieć przemijający atak niedokrwienny (minigwałt). Może to oznaczać, że wada serca spowodowała tymczasową blokadę, mówi Lattouf.

PFO zostały powiązane z migrenowymi bólami głowy. Jednak nie wiadomo jeszcze, czy jest to przyczyna, czy tylko zbieg okoliczności.

DVT a korzystanie z wózka inwalidzkiego: Co warto wiedzieć

0

Korzystanie z wózka inwalidzkiego oznacza dużo siedzenia – czynnik ryzyka wystąpienia DVT. Dowiedz się, dlaczego tak się dzieje i jak temu zapobiec oraz jak leczyć.

Normalne ruchy nóg powodują skurcz mięśni nóg, co pomaga szybko przesłać krew z dolnej części ciała do serca. Bez tego, przepływ krwi spowalnia. Może zacząć się gromadzić i stawać się osadem, co prowadzi do powstawania zakrzepów.

Czym różni się siedzenie na wózku inwalidzkim?

Siedząc przez dłuższy czas – np. podczas długiego lotu samolotem lub przy biurku w godzinach pracy – zwiększasz ryzyko wystąpienia DVT. Jeśli jednak jesteś w stanie poruszać nogami lub wstawać, to naturalnie od czasu do czasu się ruszasz. Możesz wstać, aby skorzystać z toalety lub podejść do drukarki. Możesz też po prostu wiercić się podczas siedzenia.

Siedzenie na wózku inwalidzkim jest inne. Nawet jeśli Twoje korzystanie z wózka inwalidzkiego jest tymczasowe z powodu urazu, prawdopodobnie siedzisz przez znacznie większą część dnia bez przerwy niż wcześniej. A jeśli Twoje korzystanie z wózka inwalidzkiego jest stałe, ponieważ Twoje nogi są sparaliżowane (nie możesz nimi poruszać), Twoje ryzyko jest jeszcze większe.

W małym badaniu osób ze stwardnieniem rozsianym, które muszą używać wózka inwalidzkiego, 43,9% rozwinęło DVT. Spojrzenie na wiele badań na ludziach z urazami rdzenia kręgowego pokazuje, że 40% dostaje DVT kiedy they arent na prewencyjnym leczeniu dla tego.

Jakie są objawy DVT związanego z wózkiem inwalidzkim?

Niektóre z objawów DVT mogą być trudniejsze do wychwycenia, jeśli nie możesz używać nóg. Do najczęstszych należą:

  • Obrzęk dotkniętej nogi (będzie wyglądał inaczej niż łagodny obrzęk spowodowany siedzeniem)

  • Ból lub tkliwość w dotkniętej nodze (jeśli nie masz czucia w nogach, nie zauważysz tego objawu)

  • Ciepła skóra w miejscu, gdzie znajduje się skrzep krwi

  • Zaczerwieniona lub odbarwiona skóra

  • Widoczne żyły powierzchniowe

Zmęczenie nóg, lub zmęczone nogi, to kolejny objaw, który jest trudny lub niemożliwy do wyczucia, jeśli masz ograniczone możliwości korzystania z nóg. W przypadku wystąpienia któregokolwiek z nich należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem.

Jak zatrzymać DVT?

Kontroluj swoją wagę. Noszenie dodatkowych kilogramów zwiększa ciśnienie w żyłach w okolicy miednicy i w nogach i zwiększa ryzyko wystąpienia DVT.

Ruszaj się jak i kiedy możesz. Każdy ruch pomaga, nawet jeśli ktoś inny musi poruszać nogami za ciebie. Staraj się rozciągać lub ćwiczyć swoje kończyny w regularnych odstępach czasu. Wystarczą proste ćwiczenia: Poruszaj stopami (lub niech ktoś inny je porusza) w kółko lub w górę i w dół 10 razy na godzinę, aby poprawić krążenie.

Zwalczaj inne czynniki ryzyka.Palenie zwiększa ryzyko wystąpienia DVT. Jeśli palisz, rzuć to. Sprawdź swoje ciśnienie krwi – wysokie ciśnienie krwi może podwoić ryzyko. Twój lekarz może pomóc Ci w doborze metod, które pomogą Ci obniżyć ciśnienie.

Przyjmuj leki rozrzedzające krew. Znane również jako antykoagulanty, możesz je przyjmować w celu zmniejszenia szansy na utworzenie się skrzepów we krwi, jeśli Twój lekarz to zatwierdzi.

Noś węże uciskowe. Są to elastyczne pończochy, które ściśle przylegają do nóg. Pomagają one utrzymać przepływ krwi w kierunku serca poprzez wywieranie stałego nacisku na nogi.

Używaj urządzenia do sekwencyjnej kompresji lub przerywanej kompresji pneumatycznej. Mankiety te zakładane są wokół nóg i wypełniane powietrzem, co powoduje ściskanie nóg w określonych odstępach czasu i utrzymanie ruchu krwi.

Co należy zrobić, jeśli dojdzie do DVT?

Jeśli lekarz zdiagnozuje u Ciebie DVT, będziesz potrzebował leczenia, aby zapobiec powiększeniu się skrzepu lub przeniesieniu go w inne miejsce. Dostępne opcje obejmują:

Rozcieńczalniki krwi. Leki te nie rozbijają skrzepów krwi, ale zapobiegają ich powiększaniu się. Być może już je przyjmujesz, aby pomóc w DVT. Przyjmujesz je doustnie lub w postaci zastrzyku pod skórę przez 3 miesiące lub dłużej po DVT.

Leki przeciwzakrzepowe (trombolityki). Jeśli masz poważniejszy typ DVT lub jeśli inne leki nie działają, lekarz może przepisać te leki. Przyjmuje się je dożylnie lub przez rurkę zwaną cewnikiem, dzięki czemu trafiają one bezpośrednio do skrzepu. Leki przeciwzakrzepowe wiążą się z poważnym ryzykiem krwawienia, więc lekarze zazwyczaj stosują je tylko w przypadku poważnych zakrzepów.

Filtry. Jeśli stan zdrowia uniemożliwia stosowanie leków rozrzedzających krew, lekarz może zastosować filtr do żyły głównej. Żyła główna jest dużą żyłą, która przenosi krew z dolnej połowy ciała z powrotem do serca. Filtr do żyły głównej wprowadza się do żyły w okolicy brzucha i zapobiega przemieszczaniu się skrzepów, które uległy rozpadowi, do płuc.

Angioplastyka w przypadku DVT

0

Dowiedz się, jak angioplastyka leczy DVT i czego możesz się spodziewać, jeśli poddasz się temu zabiegowi.

Leki przeciwzakrzepowe, znane również jako rozcieńczalniki krwi, są głównym sposobem leczenia DVT. Leki te tak naprawdę nie rozrzedzają krwi. Powstrzymują one skrzep od wzrostu i zapobiegają tworzeniu się nowych skrzepów. Jeśli jednak skrzep jest duży, do jego leczenia może być potrzebne więcej niż rozcieńczalniki krwi.

Do 50% osób z DVT rozwija się powikłanie zwane zespołem pozakrzepowym (PTS), nawet jeśli przyjmują oni leki rozrzedzające krew. Zespół ten powoduje długotrwały ból, owrzodzenia skóry i obrzęk.

Skrzep może również uwolnić się i przedostać się do płuc. Nazywa się to zatorowością płucną (PE) i może zagrażać życiu, jeśli blokuje przepływ krwi w płucach.

Angioplastyka może być rozwiązaniem, jeśli leki rozrzedzające krew nie złagodziły objawów DVT lub jeśli wystąpiły komplikacje związane z zakrzepem.

Co to jest angioplastyka?

Angioplastyka to mało inwazyjny zabieg mający na celu poszerzenie zwężonych lub zablokowanych naczyń krwionośnych i poprawę przepływu krwi. Jest to powszechna metoda leczenia osób z chorobą wieńcową, których naczynia krwionośne są zwężone przez lepkie złogi zwane blaszkami miażdżycowymi.

Angioplastyka staje się również coraz powszechniejszym sposobem leczenia DVT, ponieważ pomaga złagodzić objawy i zapobiec powikłaniom, takim jak PE i PTS.

Dlaczego warto poddać się angioplastyce?

Angioplastyka może być wykonana z lub zamiast leków rozrzedzających krew w celu leczenia DVT i zapobiegania powikłaniom. Pomaga ona otworzyć zwężone naczynia krwionośne, złagodzić objawy DVT i chronić żyłę przed uszkodzeniem.

Procedura ta może być potrzebna, jeśli po zażyciu leków rozrzedzających krew nadal występują u Ciebie objawy. Oto kilka innych powodów, dla których lekarz może zalecić angioplastykę:

  • Masz bardzo duży skrzep.

  • DVT blokuje główną żyłę.

  • Po zażyciu leków rozrzedzających krew nadal występują objawy takie jak ból i obrzęk.

  • Jesteś w grupie ryzyka wystąpienia PE lub PTS.

How It’s Done

Angioplastykę wykonuje specjalista od chorób serca zwany kardiologiem interwencyjnym lub chirurgiem naczyniowym. Lekarz poinformuje Cię, jak należy się przygotować. Może być konieczne zaprzestanie przyjmowania leków rozrzedzających krew i innych leków przed zabiegiem.

Przed i w trakcie zabiegu do jednej z żył zostanie wstrzyknięty barwnik kontrastowy. Barwnik ten uwidacznia przepływ krwi przez żyłę na zdjęciu rentgenowskim, aby pomóc lekarzowi w znalezieniu zatoru. Otrzymasz również leki, które Cię zrelaksują i zapobiegną bólowi.

Najpierw lekarz wykonuje małe nacięcie na skórze w pachwinie lub za kolanem, w zależności od tego, gdzie znajduje się skrzep. Następnie przez ten otwór wprowadza cienką, elastyczną rurkę zwaną cewnikiem. Lekarz umieszcza cewnik w zablokowanym naczyniu krwionośnym i za pomocą drutu prowadzi go do skrzepu.

Na końcu cewnika znajduje się opróżniony balonik. Gdy cewnik znajdzie się wewnątrz żyły, lekarz nadmuchuje balon. Balon przepycha się przez skrzep, aby go otworzyć i poszerzyć zablokowany obszar. Gdy żyła jest otwarta, lekarz opróżnia balon i usuwa cewnik.

Jeśli skrzep jest duży i angioplastyka balonowa nie jest w stanie go usunąć, można również wykonać stentowanie. Stent to mała rurka z metalową siatką, którą lekarz umieszcza wewnątrz zablokowanej żyły. Stent pozostaje wewnątrz żyły, aby utrzymać ją w stanie otwartym.

Lekarz może również umieścić filtr w żyle głównej dolnej (IVC), dużej żyle w brzuchu, która przesyła krew z dolnej części ciała do serca. Filtr ten wychwyci wszelkie skrzepy krwi, które uwolnią się z żyły w nodze, zanim dotrą do płuc lub serca.

Recovery

Po zabiegu angioplastyki możesz wrócić do domu tego samego dnia co zabieg lub pozostać w szpitalu przez dzień lub dłużej. Lekarz poinformuje Cię o tym, czego możesz się spodziewać.

Przyjmowanie leków rozrzedzających krew po angioplastyce może pomóc w zapobieganiu kolejnym zakrzepom krwi. Możesz kontynuować przyjmowanie tych leków przez dłuższy czas. Lekarz poinformuje Cię, jak długo powinieneś przyjmować leki rozrzedzające krew.

Po angioplastyce możesz również nosić pończochy uciskowe. Te dopasowane skarpety delikatnie uciskają nogi, aby poprawić przepływ krwi i zapobiec tworzeniu się nowych skrzepów.

Pacjent będzie miał wizyty kontrolne u lekarza, aby sprawdzić swoje postępy. Badania obrazowe, takie jak wenogramy, mogą pokazać, jak dobrze krew przepływa przez żyły nogi.

Wskaźnik sukcesu

Założenie stentu po angioplastyce może prowadzić do lepszego wyniku. Wskaźnik sukcesu po angioplastyce z założeniem stentu wynosi od 94 do 96%. W badaniach, większość ludzi, którzy mieli tę procedurę miał mniejszy ból i obrzęk i lepsze gojenie się ran po tym. W większości przypadków żyła była nadal otwarta 1 rok po zabiegu.

Powikłania

Chociaż powikłania po angioplastyce są rzadkie, zabieg może nieść ze sobą ryzyko, takie jak:

  • Krwawienie

  • Zakażenie

  • Uszkodzenie żyły

  • Reakcja na znieczulenie

  • PE z powodu oderwania się kawałków skrzepu i przedostania się ich do płuc

Zadzwoń do lekarza, jeśli po angioplastyce wystąpią takie objawy:

  • Obrzęk lub ból, który się nasila

  • Krwawienie

  • Wyciek płynu lub krwi z miejsca operacji

  • Ból, osłabienie lub drętwienie w tym miejscu

Zadzwoń pod numer 911, jeśli masz którykolwiek z tych objawów:

  • Ból w klatce piersiowej

  • Duszność

  • Mocne, szybkie lub trzepoczące bicie serca (tzw. kołatanie serca)

  • Odkrztuszanie krwi