Strona główna Blog Strona 2494

DVT a serce

0

Zatorowość płucna i serce są ze sobą powiązane, mimo że zwykle zaczyna się w rękach lub nogach. Dowiedz się więcej o DVT, zatorowości płucnej i problemach z sercem.

DVT to tylko jeden rodzaj zakrzepu krwi, który może wystąpić w Twoim układzie sercowo-naczyniowym. Skrzep krwi w tętnicy nazywany jest zakrzepicą tętniczą, a nie DVT. Są to dwa odrębne, ale powiązane ze sobą schorzenia.

Czy problemy z sercem mogą powodować DVT?

Oto niektóre z przyczyn DVT, które są związane z chorobami serca:

Niewydolność serca, gdzie mięsień sercowy jest zbyt słaby lub uszkodzony, aby dobrze pompować, spowalnia przepływ krwi. Może to powodować, że krew krzepnie łatwiej niż powinna.

Migotanie przedsionków, czyli trzepoczące, nieregularne bicie serca, zostało powiązane z większym ryzykiem wystąpienia DVT. Dzieje się tak dlatego, że wpływają one na sposób przepływu krwi przez serce.

Czynniki występujące poza sercem również mogą zwiększać ryzyko wystąpienia DVT. Należą do nich:

Choroby genetyczne. Niektóre choroby dziedziczne, które są związane z białkami niezbędnymi do krzepnięcia krwi lub substancjami, które rozpuszczają skrzepy lub spowalniają proces krzepnięcia, mogą zwiększyć ryzyko wystąpienia DVT.

Pigułki antykoncepcyjne lub hormonalna terapia zastępcza. Leki te mogą spowalniać przepływ krwi i powodować zakrzepy.

Bezczynność. Utrzymywanie ciała w jednej pozycji przez dłuższy czas (np. podczas rekonwalescencji po operacji lub urazie, lub podczas długiej podróży samochodem lub samolotem) może prowadzić do powstania zakrzepów krwi.

Ryzyko powstania zakrzepów jest również większe, jeśli:

  • Masz cukrzycę

  • Mają nadwagę lub są otyłe

  • Mają zespół metaboliczny

  • Są w ciąży

  • Mają raka

  • Palić

Jaki jest związek między DVT a sercem?

DVT powstaje w żyłach. Serce polega na żyłach, które transportują krew i inne niezbędne materiały z innych części ciała. Mimo że DVT nie powstaje w sercu, skrzepy mogą przechodzić przez serce podczas podróży do płuc.

Oto jak to działa: Twoje żyły są jak autostrady. Po tym, jak kończyny i inne części ciała zużywają tlen zawarty we krwi, żyły doprowadzają ubogą w tlen krew z powrotem do serca, aby układ krążenia mógł ją uzupełnić.

Prawa komora serca, znana jako prawa komora, wysyła krew do płuc. Tam komórki krwi pobierają tlen. Krew wypełniona tlenem wraca do serca, które pompuje ją do wykorzystania przez organizm. Tym razem krew opuszcza serce poprzez tętnice.

Jakie problemy może powodować DVT?

Zatorowość płucna (PE) jest najpoważniejszym problemem, który może wystąpić w przypadku DVT. U około połowy osób z DVT w ciągu 3 miesięcy wystąpią objawy PE.

Kiedy masz PE, część skrzepu w żyle odrywa się i przemieszcza się w górę rzeki, najpierw przez kończyny, a następnie przez serce w kierunku płuc. Jeśli ten skrzep zostanie uwięziony i zablokuje dopływ krwi do płuc, krew nie będzie mogła zostać uzupełniona tlenem, którego serce i reszta ciała potrzebują do prawidłowej pracy.

Zatorowość płucna jest poważna i może być śmiertelna. Jedna na 4 osoby, które na nią zapadły, umiera nagle. Można go jednak leczyć, jeśli w porę się go złapie.

Kluczem do szybkiego leczenia jest zauważenie objawów ostrzegawczych ztp. Obejmują one:

  • Duszność lub szybkie oddychanie

  • Zawroty głowy lub omdlenia

  • Ból lub dyskomfort w klatce piersiowej, zwłaszcza przy głębokim oddychaniu lub kaszlu

  • Szybki puls

  • Odkrztuszanie krwi

Jeśli masz DVT, możesz dostać powikłań w żyłach i skórze nóg i rąk. Stan ten nazywany jest zespołem pozakrzepowym lub zespołem poflebitowym. Nie zagraża on życiu, ale brak przepływu krwi w kończynach może powodować obrzęk, ból, przebarwienia i owrzodzenia skóry. Objawy te nie mają wpływu na serce.

Czy DVT może zaszkodzić mózgowi lub sercu?

Udar mózgu i zawał serca to niebezpieczne zdarzenia, do których dochodzi, gdy bogata w tlen krew nie może dotrzeć do mózgu lub serca. Przyczyną tych stanów są zatory w tętnicach. Ponieważ DVT występuje w części układu krążenia, w której krew nie przenosi tlenu, nie może być przyczyną tych stanów.

Wydaje się jednak, że istnieje związek między udarem a DVT. Osoby, które miały udar, są bardziej narażone na ryzyko wystąpienia DVT. Lekarze uważają, że może to być spowodowane tym, że wiele schorzeń, które zwiększają krzepliwość krwi, może powodować skłonność do tworzenia się skrzepów w całym układzie krążenia, zarówno w tętnicach, jak i żyłach. Udary mogą powodować utratę ruchu, co jest kolejnym czynnikiem ryzyka dla DVT. Bezruch może utrudniać przyjmowanie wystarczającej ilości płynów, powodując odwodnienie C, które również zwiększa ryzyko wystąpienia DVT.

Leki, które zapobiegają powstawaniu zakrzepów u osób z chorobami serca, mogą również zapobiegać i leczyć DVT. Leki przeciwzakrzepowe, które lekarze przepisują osobom z arytmią serca lub osobom z wszczepioną zastawką serca lub stentem, mogą zmniejszyć ryzyko powstania zakrzepów krwi w innych częściach ciała.

Jeśli miałeś DVT, lekarz może przepisać jeden z tych leków, aby zapobiec wzrostowi lub oderwaniu się skrzepu.

Suplementy rozrzedzające krew: Co musisz wiedzieć

0

Wiele osób przyjmuje suplementy, a niektóre z nich mogą rozrzedzać krew. Ogólnie rzecz biorąc, nie jest to duży problem, jeśli jesteś zdrowy, ale są chwile, kiedy może to być niebezpieczne. Oto co powinieneś wiedzieć.

Suplementy rozrzedzające krew: What You Need to Know

Wiele osób przyjmuje suplementy, takie jak olej rybny, melatonina czy ginkgo. FDA nie reguluje ich w taki sam sposób jak leków na receptę i bez recepty. Ale to nie znaczy, że są one mniej skuteczne.

Niektóre z nich mogą rozrzedzać krew. Nie jest to duży problem, jeśli jesteś zdrowy. Po prostu możesz krwawić trochę bardziej, jeśli się skaleczysz lub nabawisz się siniaka. Ale są sytuacje, w których może to być niebezpieczne. Oto co musisz wiedzieć.

Kiedy przyjmujesz leki rozrzedzające krew

Warfaryna jest jednym z powszechnie stosowanych leków rozrzedzających krew. Spowalnia ona proces krzepnięcia. Lekarze zazwyczaj przepisują ją, aby obniżyć ryzyko wystąpienia:

  • Udaru mózgu

  • Zakrzepica żył głębokich, czyli DVT (zakrzep krwi w jednej z żył głębokich ciała, zwykle w nogach)

  • Zatorowość płucna (zablokowanie tętnic w płucach)

Nie jest dobrym pomysłem przyjmowanie tego leku z suplementem rozrzedzającym krew. Zwiększa to szanse na poważne krwawienie wewnątrz i na zewnątrz organizmu.

Jeśli Twój lekarz chce, abyś zaczął stosować warfarynę, możesz się zastanawiać, czy nie wziąć zamiast niej suplementu. Ale theres nie ma dobrych dowodów naukowych, które pokazują, że działają one tak dobrze jak leki na receptę.

Zawsze rozmawiaj z lekarzem przed użyciem jakiegokolwiek suplementu. Powie Ci on, czy będzie on wpływał na leki, które przyjmujesz.

Gdy planowana jest operacja

Ważne jest, aby poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych suplementach, jeśli planowany jest zabieg chirurgiczny. Nawet jeśli jest to coś drobnego, jak wyrwanie zęba. To dlatego, że możesz silnie krwawić podczas zabiegu, jeśli suplement rozrzedza krew lub wpływa na jej krzepnięcie.

W większości przypadków chirurg poprosi Cię o zaprzestanie przyjmowania leków rozrzedzających krew i suplementów rozrzedzających krew na receptę na co najmniej tydzień przed zabiegiem.

Suplementy, które mogą wpływać na krew

Badania wykazują, że kilka suplementów może wpływać na to, jak dobrze krew może tworzyć skrzepy. W przypadku wielu z nich nie jest jasne, jaka ilość suplementu jest potrzebna, aby wpłynąć na tworzenie się skrzepów. Niektóre z nich to:

Kontynuacja

Aloes. W jednym przypadku, kobieta przyjmująca suplement z aloesu silnie krwawiła po operacji jamy ustnej. Istnieje również ryzyko krwawienia, jeśli przyjmujesz aloes z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NSAID), takimi jak aspiryna czy ibuprofen.

Żurawina. Istnieją udokumentowane przypadki interakcji suplementów żurawinowych z warfaryną. Może to prowadzić do krwawienia.

Feverfew. Badania laboratoryjne płytek krwi wykazują, że może ona wpływać na ich zdolność do zlepiania się i tworzenia skrzepów.

Olej rybny.? Chociaż badania pokazują, że olej rybny może powodować płytki od sklejania się, wydaje się, że nie ma zwiększonego ryzyka krwawienia.

Czosnek. Badania na zwierzętach i ludziach pokazują, że może spowalniać krzepnięcie krwi i prowadzić do krwawienia.

Imbir. Jedno badanie wykazało, że duże dawki imbiru wpłynęły na krzepnięcie. Potrzeba więcej badań, ale istnieją również dowody na to, że może on zwiększać ryzyko krwawienia, jeśli przyjmujesz warfarynę.

Ginkgo. Badania pokazują, że może spowalniać krzepnięcie. Prowadzi również do krwawienia u osób, które przyjmowały go samodzielnie lub z NLPZ.

Łąka. Nie ma doniesień o interakcji ziela łąki z warfaryną lub NLPZ. Ale ma związek zwany salicylanem, który wpływa na to, jak dobrze płytki krwi mogą się skleić.

Kurkuma. Kurkumina, jeden z aktywnych składników kurkumy, ma działanie przeciwpłytkowe.

Biała wierzba. Ten suplement ma działanie podobne do aspiryny w organizmie. Oznacza to, że może powstrzymywać płytki krwi przed sklejaniem się. Nie ma udokumentowanych dowodów na to, że zakłóca działanie warfaryny.

Rumianek. To zioło zawiera związek o nazwie kumaryna. Warfaryna ma w sobie stworzoną przez człowieka wersję kumaryny. Jednak potrzeba więcej badań, aby dowiedzieć się, czy ma ona jakikolwiek wpływ na krzepnięcie krwi.

Kozieradka. Podobnie jak rumianek, kozieradka zawiera kumarynę. Jednak potrzeba więcej badań, aby dowiedzieć się, czy ma ona jakikolwiek wpływ na krzepnięcie krwi.

Czerwona koniczyna. Istnieje ograniczona ilość badań na temat tego suplementu, ale również zawiera kumarynę. Jednak potrzeba więcej badań, aby dowiedzieć się, czy ma jakikolwiek wpływ na krzepnięcie krwi.

Dong quai. Zawiera kilka związków, które pochodzą z kumaryny. Wykazano, że może pogorszyć krwawienie u osób przyjmujących warfarynę.

Olej z wiesiołka. Badania na zwierzętach pokazują, że spowalnia on proces krzepnięcia i zatrzymuje płytki krwi przed sklejaniem się. Może więc powodować większe krwawienie podczas i po operacji, a także w przypadku przyjmowania warfaryny lub leków z grupy NLPZ. Potrzebne są dalsze badania na ludziach.

Żeń-szeń. Niektóre badania laboratoryjne wskazują, że może rozrzedzać krew, ale potrzeba więcej badań, aby mieć pewność.

Kontynuacja

Objawy poważnego krwawienia

Należy natychmiast skontaktować się z lekarzem, jeśli wystąpi którykolwiek z poniższych objawów silnego krwawienia wewnętrznego:

  • Krwawienie podczas miesiączki, które jest silniejsze niż zwykle

  • Czerwone lub brązowe siki

  • Kupa, która jest czerwona lub wygląda jak smoła

  • Krwawienie z nosa lub dziąseł, które nie ustępuje szybko

  • Brązowe lub jaskrawoczerwone wymioty

  • Silny ból głowy lub ból brzucha

  • Nietypowe zasinienia

  • Skaleczenie, które nie przestaje krwawić

  • Zawroty głowy lub osłabienie

Należy również zadzwonić, jeśli zakaszlesz coś o czerwonym kolorze lub upadniesz i uderzysz się w głowę.

Inhibitory czynnika Xa w leczeniu DVT: co warto wiedzieć

0

Leki rozrzedzające krew to podstawowa broń przeciwko zatorowi płucnemu i DVT. Dowiedz się, jak inhibitory czynnika Xa mogą Cię chronić.

Porozmawiaj z lekarzem, jeśli masz historię zakrzepów krwi. VTE jest niebezpieczna, ale uleczalna. Lekarz poinformuje Cię, czy inhibitory czynnika Xa są dla Ciebie odpowiednie.

Czym są inhibitory czynnika Xa?

Należą one do klasy leków rozrzedzających krew, zwanych bezpośrednimi doustnymi antykoagulantami lub DOAC. Działają one poprzez ukierunkowanie na małe cząsteczki zwane czynnikiem Xa, substancję, która pomaga płytkom krwi, komórkom i białkom w Twojej krwi sklejać się, czyli tworzyć skrzepy.

Inhibitory czynnika Xa blokują ostatni etap potrzebny do wytworzenia trombiny. Jest to enzym we krwi, który przekształca fibrynogen w fibrynę, co pomaga w zamykaniu ran. Osoby, których organizm wytwarza dużo trombiny, wydają się być bardziej narażone na nawracające DVT lub PE.

Możesz otrzymać inhibitory czynnika Xa z receptą od lekarza. Przykłady obejmują:

  • Apixaban (Eliquis)

  • Edoksaban (Lixiana, Savaysa)

  • Rivaroxaban (Xarelto)

Kto ich potrzebuje?

Lekarz może zasugerować stosowanie inhibitorów czynnika Xa, jeśli wystąpiła u Ciebie VTE i istnieje duże prawdopodobieństwo, że w przyszłości wystąpi u Ciebie kolejny szkodliwy zakrzep krwi.

Każdy może zachorować na DVT lub PE. Jednak pewne rzeczy zwiększają szanse na ponowne wystąpienie tego zjawiska, w tym:

  • Wcześniejsze zakrzepy krwi

  • Aktywne leczenie raka lub chemioterapii

  • Choroba genetyczna (trombofilia)

  • Otyłość

  • Palenie tytoniu

Inhibitory czynnika Xa są również stosowane w celu zapobiegania zakrzepom krwi w sercu spowodowanym nieprawidłowym rytmem serca, czyli migotaniem przedsionków.

Leki te są czasami łączone z aspiryną w celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia zawału serca lub udaru u osób z chorobą wieńcową lub chorobą serca.

Kto może, a kto nie może ich przyjmować?

Inhibitory czynnika Xa są zatwierdzone dla większości dorosłych w wieku 18 lat i starszych. Rivaroxaban jest odpowiedni dla dzieci z DVT lub PE w wywiadzie.

Ale te leki mogą nie być odpowiednie dla każdego. Należy poinformować lekarza, jeśli:

  • Wystąpiła reakcja alergiczna na jakikolwiek lek

  • Jesteś w ciąży lub starasz się o dziecko

  • Masz problemy z wątrobą lub nerkami

  • Pacjent przeszedł operację wymiany zastawki serca

Te antykoagulanty mogą nie być bezpieczne, jeśli masz:

  • uraz, który powoduje obfite krwawienie

  • Wrzód żołądka

  • Zespół antyfosfolipidowy

  • Niedawny uraz kręgosłupa lub operacja kręgosłupa

Potrzebujemy więcej badań, aby wiedzieć, jak dobrze inhibitory czynnika Xa działają u osób z bardzo wysokim wskaźnikiem masy ciała.

Jak je przyjmować?

Inhibitory czynnika Xa to zazwyczaj tabletki, które przyjmuje się raz lub dwa razy dziennie. Działają one w ciągu kilku godzin. Lekarz poinformuje Cię o dawce i schemacie przyjmowania leku, który jest dla Ciebie odpowiedni. Najlepiej przyjmować lek o tej samej porze każdego dnia.

Powiedz lekarzowi, jeśli masz problemy z połykaniem tabletek. Możesz rozkruszyć tabletki i wymieszać je z płynem lub miękkim pokarmem, w tym:

  • Woda

  • Sok jabłkowy

  • Sos jabłkowy

  • Mieszanka płynna do zgłębnika żołądkowego

Rivaroxaban należy zawsze przyjmować z posiłkiem lub przekąską. Pomoże to lepiej go wchłonąć. Apiksaban i edoksaban można przyjmować z posiłkiem lub bez.

Przyjmuj leki dokładnie tak, jak zostały przepisane. Inhibitory czynnika Xa mogą bardzo szybko opuścić Twój krwiobieg. Oznacza to, że szanse na zakrzepy krwi wzrastają, jeśli pominiesz dawkę lub nagle przestaniesz je przyjmować. W razie jakichkolwiek pytań dotyczących przyjmowania leku należy zwrócić się do lekarza.

Jakie są zagrożenia?

Inhibitory czynnika Xa są generalnie uważane za bezpieczne, jeśli przyjmuje się je przez miesiące lub lata.

Leki przeciwzakrzepowe są dobrym sposobem na zmniejszenie szans na wystąpienie kolejnego DVT. Mogą one jednak utrudniać organizmowi szybkie zatrzymanie krwawienia. Ryzyko to może być większe u osób z niektórymi rodzajami nowotworów żołądka, jelit lub układu moczowo-płciowego.

Inhibitory czynnika Xa mogą zwiększyć szanse na:

  • krwawienia z nosa

  • Obfite miesiączki

  • Krwawiące dziąsła

  • Siniaki

  • Duże krwawienie

Aby zachować bezpieczeństwo, zachowaj ostrożność w pobliżu przedmiotów, które mogą Cię zranić. Zachowaj ostrożność podczas mycia zębów lub używania nici dentystycznej i delikatnie wydmuchuj nos zamiast go dłubać.

Niektóre rodzaje krwawienia mogą być nieszkodliwe. Ale powiedz lekarzowi od razu, jeśli masz skaleczenie lub zadrapanie, które nie chce się zagoić lub zauważysz duże niekontrolowane krwawienie. Może to być nagły przypadek medyczny.

Inne oznaki problemów z krwawieniem obejmują następujące elementy:

  • Czarna lub krwawa kupa

  • Krew w moczu

  • Ból lub zawroty głowy

  • Ból lub obrzęk stawu

  • Małe czerwone plamki na skórze

Czy występują inne działania niepożądane?

Oprócz łatwego krwawienia mogą wystąpić pewne niepożądane objawy. Mogą one nie przeszkadzać bardzo i zwykle ustępują w miarę przyzwyczajania się organizmu do leku.

Do częstych efektów ubocznych mogą należeć:

  • Zmęczenie lub brak energii

  • Duszność

  • Nieregularne bicie serca

  • Blada skóra

  • Zawroty głowy lub uczucie ciężkości w żołądku

Inhibitory czynnika Xa mogą u niektórych osób wywołać poważną reakcję alergiczną. Jest to tzw. anafilaksja. Należy niezwłocznie zwrócić się o pomoc medyczną, jeśli po przyjęciu leku wystąpią następujące objawy:

  • Wysypka

  • Swędzenie

  • Problemy z oddychaniem

  • Problemy z połykaniem

  • Obrzęk rąk, twarzy lub ust

Jak długo je brać?

Po wystąpieniu poważnego zakrzepu krwi często stosuje się leczenie przeciwzakrzepowe przez co najmniej 3 do 6 miesięcy. Jeśli jednak masz czynniki ryzyka DVT, które utrzymują się przez dłuższy czas lub nigdy nie znikną, prawdopodobnie będziesz potrzebował dłuższego leczenia.

Inhibitory czynnika Xa mogą być potrzebne przez określony czas lub przez resztę życia. Zależy to od tego, co spowodowało zakrzep krwi w pierwszej kolejności. Lekarz weźmie również pod uwagę Twój wiek, inne warunki zdrowotne i to, co może się stać, jeśli zwiększą one Twoje szanse na krwawienie przez długi czas.

Jak dobrze działają?

Badania wykazują, że inhibitory czynnika Xa zmniejszają częstość nawrotów VTE równie dobrze lub lepiej niż standardowe terapie. Dotyczy to leków z tej samej klasy, takich jak heparyna drobnocząsteczkowa (LMWH) i antagoniści witaminy K.

Istnieją pewne dowody na to, że apiksaban może zmniejszać liczbę nowych zakrzepów krwi bardziej niż inne DOAC. Potrzebujemy więcej badań, aby wiedzieć na pewno.

Ogólnie rzecz biorąc, szanse na zwiększone krwawienie mogą być mniej więcej takie same lub mniejsze w przypadku inhibitorów czynnika Xa, w porównaniu z innymi antykoagulantami. Ale niektóre badania pokazują, że poważne krwawienie C rodzaj, który wysyła cię do szpitala C może być bardziej prawdopodobne na DOACs, w porównaniu do LMWH.

Eksperci uważają, że antykoagulanty takie jak inhibitory czynnika Xa mogą być preferowane w stosunku do starszych metod leczenia DVT, ponieważ:

  • Tabletki są łatwiejsze do przyjęcia niż zastrzyki.

  • Działają tak samo u większości osób.

  • Nie potrzebujesz ciągłych badań krwi, aby sprawdzić jak działają.

  • Nie wchodzą w interakcje z wieloma innymi lekami.

Poproś lekarza o omówienie wszystkich zalet i wad inhibitorów czynnika Xa oraz wszelkich innych terapii przeciwzakrzepowych. Porozmawiaj z lekarzem o wszelkich obawach dotyczących zwiększonego krwawienia, zwłaszcza jeśli masz VTE związane z nowotworem.

Czy można je przyjmować z innymi lekami?

Nie jest bezpieczne przyjmowanie inhibitorów czynnika Xa z innym lekiem przeciwzakrzepowym lub rozrzedzającym krew. Lekarz poinformuje Cię, jak bezpiecznie zmienić leki, jeśli już je przyjmujesz.

Niektóre substancje mogą wpływać na działanie inhibitorów czynnika Xa. Należy porozmawiać z lekarzem o wszystkich przyjmowanych lekach. Dotyczy to również suplementów i witamin.

Przyjmowanie inhibitorów czynnika Xa może nie być bezpieczne z:

  • Leki przeciwgrzybicze lub przeciwbakteryjne

  • Leki przeciwwirusowe do leczenia HIV

  • Leki przeciwpadaczkowe

  • Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID)

  • Ziele dziurawca lub inne środki ziołowe

W nagłych przypadkach

Dobrze jest nosić przy sobie kartę ostrzeżeń przed antykoagulantami. Pokazuj ją wszystkim swoim lekarzom. Dotyczy to również dentysty, chirurga lub każdego, kto może zrobić Ci zastrzyk lub badanie. Mogą oni potrzebować podjąć dodatkowe kroki, aby zapobiec krwawieniu.

Karta ostrzegawcza leku przeciwzakrzepowego może zawierać takie informacje, jak:

  • Oznaki i objawy krwawienia alarmowego

  • Nazwa i dawka leku

  • Dlaczego przyjmujesz antykoagulant

  • Imię i nazwisko oraz numer kontaktowy w nagłych wypadkach

  • Nazwisko i numer lekarza

Odwiedź stronę internetową firmy, która produkuje twój inhibitor czynnika Xa. Mogą oni udostępnić kartę ostrzegawczą, którą można pobrać i wydrukować. Porozmawiaj z lekarzem lub farmaceutą, aby uzyskać więcej informacji.

Różnice w leczeniu DVT

0

DVT to rodzaj zakrzepu krwi, który dotyka około 900,000 osób rocznie w USA. Ale czarni Amerykanie są bardziej narażeni na śmierć z tego powodu. Oto dlaczego.

Według szacunków, DVT dotyka do 900.000 osób rocznie w USA, a około 100.000 umiera z tego powodu. Ponad połowa zakrzepów krwi jest związana z niedawną hospitalizacją lub operacją. W rzeczywistości, większość zakrzepów rozwija się po wypisaniu z domu.

Badania pokazują, że DVT dotyka w różny sposób ludzi kolorowych, zwłaszcza tych, którzy są czarni. Czarni Amerykanie są o 30%-60% bardziej narażeni na powstanie zakrzepu niż inni. Jeśli jesteś czarny, masz również większe szanse na śmierć z tego powodu w ciągu 30 dni. Eksperci nie są do końca pewni, dlaczego tak się dzieje, ale uważają, że bariery w leczeniu DVT w odpowiednim czasie i inne nierówności w naszym systemie opieki zdrowotnej mogą odgrywać pewną rolę.

Jakie są najczęstsze różnice w leczeniu DVT?

DVT często pozostaje nierozpoznane i nieleczone, szczególnie wśród osób kolorowych. W rzeczywistości, jedna z krajowych ankiet internetowych wykazała, że 1 na 3 osoby z niedawno przebytą DVT doświadczyła poważnych przeszkód w leczeniu.

Wiele rzeczy może wpływać na możliwość uzyskania opieki w zakresie DVT w odpowiednim czasie. Problemy strukturalne, takie jak brak wiedzy, dostęp do wysokiej jakości opieki, koszty leczenia i transport mogą stanowić wyzwanie. Kwestie systemowe, takie jak uprzedzenia rasowe i etniczne w ramach opieki zdrowotnej, również wpływają na ogólny wynik.

Bariery w leczeniu obejmują:

Brak świadomości. DVT można zapobiec. Jednak aby jej zapobiec, trzeba wiedzieć, na jakie objawy zwracać uwagę. Objawy obejmują obrzęk i zaczerwienienie. Poznaj swoje ryzyko wystąpienia tego zjawiska i uzyskaj natychmiastową pomoc, jeśli uważasz, że masz zakrzep krwi.

Jeśli lekarz wie, że istnieje ryzyko powstania skrzepu krwi, może monitorować stan pacjenta, podawać leki rozrzedzające krew, aby zapobiec powstawaniu skrzepów, lub poprosić o noszenie specjalnych, ciasnych pończoch zwanych skarpetami uciskowymi, aby zapobiec gromadzeniu się krwi w nodze. Te środki zapobiegawcze nazywane są profilaktyką. Ale dostawcy usług medycznych nie zawsze uczą Cię o zapobieganiu DVT lub leczeniu podczas wizyt lekarskich lub opieki szpitalnej.

Koszt leczenia. Leczenie DVT może być kosztowne. Leki rozrzedzające krew, zwane również antykoagulantami, są najczęstszym sposobem leczenia DVT. Nie mogą one pozbyć się skrzepu, ale są zaprojektowane tak, aby powstrzymać skrzep od wzrostu, oderwania się i zapobiec tworzeniu się nowych.

Jeśli masz DVT, będziesz potrzebował leków zazwyczaj przez 3-6 miesięcy. W zależności od rodzaju leku będziesz potrzebował również częstych wizyt kontrolnych. Jeśli lekarz stara się zapobiec DVT po operacji lub hospitalizacji, może przepisać lek do czasu wypisania ze szpitala, kiedy będziesz mógł poruszać się jak zwykle. W pewnych warunkach może być konieczne dłuższe przyjmowanie leku.

Większość firm ubezpieczeń zdrowotnych i Medicare pokryje koszty leków DVT, ale ceny leków różnią się znacznie. Starsze generacje leków rozrzedzających krew, takich jak warfaryna (Coumadin, Jantoven) i heparyna kosztują około 20$-70$ za 30-dniowy zapas. Ale antykoagulanty nowszej generacji, znane również jako bezpośrednie doustne antykoagulanty (DOAC), takie jak apiksaban (Eliquis), betiksaban (Bevyxxa), dabigatran (Pradaxa) i edoksaban (Savaysa) nie mają opcji generycznych. Te leki mogą kosztować około 300 dolarów lub więcej za ten sam okres czasu.

Jeśli masz masywny skrzep krwi, może być konieczne udanie się do szpitala w celu jego chirurgicznego usunięcia. Długość pobytu w szpitalu może być różna, a pacjent może nadal potrzebować wizyt kontrolnych w celu zarządzania planem leczenia. Według jednego z badań, opieka nad skrzepem krwi w szpitalu, jeśli masz ubezpieczenie, kosztuje około $7,758. Jeśli nie masz ubezpieczenia, to jest bliżej do $ 12,297.

Jeśli nie masz ubezpieczenia, ceny leków i inne koszty związane z opieką zdrowotną mogą być trudne do pokrycia z własnej kieszeni. Badania pokazują, że wyższe koszty leków również utrudniają trzymanie się pełnego kursu planu leczenia.

Uprzedzenia rasowe i etniczne. Uprzedzenia mogą mieć wpływ na jakość opieki zdrowotnej. Lekarze lub pielęgniarki mogą nieświadomie posiadać uprzedzenia, które mogą wpływać na ich decyzje dotyczące opieki zdrowotnej.

Jeśli chodzi o DVT wśród hospitalizowanych pacjentów w całym kraju, badania pokazują, że ci, którzy są Czarni, rzadziej otrzymują pełny kurs terapii przeciwzakrzepowej w porównaniu z białymi lub innymi grupami etnicznymi.

Osoby, które są Czarne, napotykają również inne strukturalne i systemowe bariery społeczno-ekonomiczne w leczeniu DVT, takie jak niższy dochód gospodarstwa domowego i dostęp do wysokiej jakości opieki zdrowotnej C zwłaszcza jeśli mieszkasz na obszarach wiejskich C i brak transportu.

Płeć. Jeśli jesteś czarna, twoje szanse na DVT związane z ciążą są większe. Jest to szczególnie prawdziwe, jeśli masz cechę sierpowatą, powszechne genetyczne zaburzenie krwi, które dotyka 1 na 13 czarnych ludzi. Konieczne są dalsze badania nad rutynowymi metodami zapobiegania DVT podczas ciąży, porodu i po urodzeniu dziecka (postpartum).

Warunki socjoekonomiczne. Badania wykazały, że jeśli jesteś osobą o niskich dochodach, istnieje większe prawdopodobieństwo, że będziesz miała PE i wrócisz do szpitala w ciągu 90 dni od pierwszego kontaktu z DVT. Dzieje się tak dlatego, że jesteś bardziej narażony na środowiskowe czynniki ryzyka, takie jak:

  • Brak mieszkania

  • Brak wsparcia społecznego

  • Słaba wiedza medyczna

Lokalizacja. Miejsce zamieszkania może mieć wpływ na jakość opieki nad pacjentem z DVT. Badania wykazują, że osoby rasy czarnej mieszkające na obszarach wiejskich zapadają na DVT częściej niż osoby mieszkające w miastach. Istnieje również większe prawdopodobieństwo, że umrzesz wcześniej.

Może to być spowodowane brakiem dostępu do wysokiej jakości transportu. W jednym z badań ankietowano prawie 1000 osób z historią DVT. Jedna na 10 osób stwierdziła, że transport jest istotną barierą w leczeniu DVT.

Co robi się, aby poprawić opiekę nad chorymi na DVT?

Szpitalne DVT lub PE nadal stanowią ponad połowę przypadków zakrzepów krwi. Można im łatwo zapobiegać stosując leki lub uciskanie nóg. Nadal jednak lekarze nie stosują standardowej praktyki polegającej na wykrywaniu czynników ryzyka DVT.

Aby to zmienić i zapobiec zakrzepom związanym z pobytem w szpitalu, CDC planuje:

  • Promowanie standardowych metod i narzędzi do monitorowania zakrzepów krwi w szpitalu

  • Zidentyfikowanie najlepszych praktyk do wdrożenia w opiece nad DVT w szpitalach

  • Poprawa dostępu do edukacji na temat czynników ryzyka i zapobiegania DVT

Zakrzepica żył głębokich (DVT): Leki w fazie rozwoju

0

Nowe metody leczenia DVT obejmują nowe leki, takie jak inhibitory szlaku czynnika tkankowego (TFPI), peptydy antykoagulacyjne nicienia (NAPc2) oraz inhibitory czynnika XI.

Obecnie lekarze często przepisują nowe leki rozrzedzające krew – zatwierdzone w ciągu ostatniej dekady – które przyczyniły się do poprawy opieki nad DVT. Jednak naukowcy pracują nad nowymi lekami na DVT, które mogą jeszcze lepiej leczyć i powstrzymywać ten poważny stan.

Wiele z nowych leków na DVT, które są w trakcie opracowywania, poprawia jeden z głównych skutków ubocznych stosowania leków rozrzedzających krew: niepożądane krwawienie. Może się to zdarzyć w starszych lekach, takich jak warfaryna lub niektóre z nowszych leków, takich jak apiksaban (Eliquis), zatwierdzony w 2014 roku, lub rivaroxaban (Xarelto), zatwierdzony w 2012 roku. Ludzie z rakiem są szczególnie narażeni na ten efekt uboczny. Więc badania skupiły się na znalezieniu nowych leków, które będą lepiej działać dla nich. Naukowcy mają również nadzieję, że uda się opracować leki, które zapobiegną wystąpieniu zespołu pozakrzepowego, który występuje po DVT u nawet 50% pacjentów.

Oto spojrzenie na obiecujące leki, które są testowane, często w badaniach klinicznych, i które lekarz może przepisać w najbliższych latach.

Nowe leki na DVT obejmują inhibitory czynnika XI

Kilka nowych leków, nad którymi trwają obecnie badania, jest ukierunkowanych na czynnik krzepnięcia krwi zwany XI, czyli białko, które każe organizmowi zacząć tworzyć skrzepy, co może prowadzić do DVT. Leki te wiążą się z tym czynnikiem krzepnięcia i hamują lub powstrzymują go przed włączeniem. To zapobiega powstawaniu zakrzepów, takich jak te, które zdarzają się przy DVT.

Abelacimab. Ostatnie badanie w New England Journal of Medicine przyjrzało się, jak abelacimab, przeciwciało monoklonalne, pracował u pacjentów mających operację wymiany stawu kolanowego. Naukowcy porównali jego wyniki z osobami, które przyjmowały obecny lek, enoksaparynę (Lovenox), formę heparyny. Stwierdzili, że pacjenci, którzy otrzymali abelacimab byli mniej narażeni na rozwój zakrzepów krwi po operacji niż ci, którzy otrzymali enoksaparynę.

Abelacimab jest również porównywany z innymi obecnymi lekami na DVT, takimi jak apiksaban i dalteparyna, w leczeniu zakrzepów krwi związanych z rakiem. Naukowcy oczekują, że próby zostaną zakończone w 2024 roku.

Osocimab to kolejne przeciwciało monoklonalne badane w celu sprawdzenia, jak dobrze zapobiega zakrzepom. W badaniu opublikowanym w Journal of the American Medical Association, osocimab został porównany z enoksaparyną u pacjentów poddanych operacji kolana. Badanie dotyczyło różnych dawek osocimabu oraz tego, czy był on podawany przed czy po operacji. Stwierdzono, że w niektórych dawkach osocimab jest porównywalny z enoksaparyną, natomiast w innych uznano go za lepszy.

Osocimab jest badany w ramach próby klinicznej z udziałem pacjentów z niewydolnością nerek wymagających dializ. Naukowcy szacują, że próba zostanie zakończona w czerwcu 2022 roku.

Milvexian był badany u pacjentów, u których przeprowadzono operację wymiany stawu kolanowego. Naukowcy stwierdzili, że osoby, które przyjmowały dwie dawki dziennie, miały znacznie niższy wskaźnik zakrzepów krwi po operacji niż oczekiwano (12%). Występowało również niskie ryzyko krwawienia. Badanie kliniczne w Utah testuje działanie milvexianu na zdrowych ludziach, gdy podawane są im różne dawki leku. Badanie powinno zakończyć się w sierpniu 2022 roku.

Kolejny nowy typ leku: Inhibitory szlaku czynników tkankowych (TFPIs)

Oprócz leków ukierunkowanych na czynnik XI, inne stosują inny sposób walki z DVT. Leki te nazywane są inhibitorami szlaku czynnika tkankowego (TFPI).

Jednym z przykładów leku TFPI jest rNAPc2, co oznacza rekombinowane nicieniowe białko antykoagulacyjne C2. Naukowcy odkryli tę substancję w tęgoryjcu, pasożycie jelitowym. Zaburza ona proces krzepnięcia, co pomaga zatrzymać DVT.

Ten nowy lek TFPI został szybko wprowadzony przez FDA w 2020 roku do użytku w rozrzedzaniu krwi. Lek był badany w badaniu klinicznym patrząc na to, jak skuteczne może być w zapobieganiu zakrzepom krwi u osób z COVID. Ale wyniki nie zostały jeszcze opublikowane. Mainz University Medical Center w Niemczech współpracuje z amerykańską firmą ARCA Biopharma, aby wyprodukować rNAPc2 do użytku u pacjentów z COVID-19 oraz do szerszego zastosowania w leczeniu innych chorób związanych z krzepnięciem krwi.

Nowe zastosowania istniejących leków w DVT

Niektórzy badacze DVT badają leki, które są stosowane w innych celach, aby sprawdzić, czy mogą one zapobiegać lub leczyć zakrzepy krwi.

Statyny są powszechnie przepisywane w celu obniżenia poziomu cholesterolu. Zostały one również zbadane, aby sprawdzić, czy mogą pomóc w zapobieganiu DVT. Przynajmniej jeden rodzaj, rosuwastatyna (Crestor), jest badany w kilku badaniach klinicznych. Na przykład w jednym z badań sprawdza się, jak może pomóc pacjentkom z rakiem jajnika po operacji w połączeniu z enoksaparyną. W innym badaniu testuje się jej zastosowanie w unikaniu efektu ubocznego DVT – zespołu pozakrzepowego.

Lek na astmę. Naukowcy z Uniwersytetu w Birmingham w Anglii badają, czy leki na alergię mogą być ponownie wykorzystane do zapobiegania zakrzepom krwi. Wcześniejsze badania wykazały, że blokowanie tworzenia komórek tucznych C dużych komórek w pobliżu naczyń krwionośnych C u myszy może odgrywać rolę w zapobieganiu DVT.

Istniejące leki na astmę również celują w komórki tuczne. 5-letnie badanie ogłoszone w 2019 roku sprawdza, czy ludzie reagują w ten sam sposób, bez nadmiernego krwawienia. Może to doprowadzić do nowych leków lub nowych zastosowań leków na astmę, aby pomóc w zapobieganiu DVT.

Rozszerzona rola obecnych leków rozrzedzających krew

FDA rozszerzyła ostatnio zatwierdzenia dla dwóch nowszych leków rozrzedzających krew na rynku, dopuszczając je do stosowania u dzieci.

Rivaroxaban (Xarelto) może być teraz stosowany u dzieci w wieku poniżej 18 lat, które otrzymały iniekcyjne lub dożylne leczenie zakrzepów krwi przez co najmniej 5 dni, zgodnie z wytycznymi FDA wydanymi w grudniu 2021 roku. Lek może być również stosowany w celu zapobiegania zakrzepom u dzieci w wieku 2 lat i starszych, które miały pewien rodzaj operacji serca zwany procedurą Fontana. Nowa płynna wersja leku, którą dziecko może wypić, również została zatwierdzona.

Pewne ograniczenia nadal mają zastosowanie dla bardzo małych (poniżej 5,7 funta) lub bardzo małych dzieci (wcześniaki mniej niż 6 miesięcy). Również, it isnt być stosowane u pacjentów z aktywnym, dużym krwawieniem, ponieważ lek ten może zwiększyć ryzyko krwawienia.

Inne częste działania niepożądane u dzieci to kaszel, wymioty oraz zapalenie żołądka i jelit.

Dabigatran etexilate mesylate (Pradaxa) stał się pierwszym zatwierdzonym doustnym lekiem rozrzedzającym krew dla dzieci w czerwcu 2021 roku. FDA zatwierdziła doustne granulki dla dzieci od 3 miesięcy do 11 lat w celu leczenia zakrzepów, a kapsułki dla dzieci 8 i starszych. Dzieci muszą być leczone na ich skrzep krwi z wstrzykiwanym rozcieńczalnikiem krwi przez co najmniej 5 dni przed leczeniem.

Jeśli jesteś zainteresowany, aby dowiedzieć się więcej o nowych leków DVT, w tym tych, które mogą być dostępne dla Ciebie w badaniach klinicznych, porozmawiać z lekarzem. Można również śledzić nowe leki w rozwoju na stronie internetowej badań klinicznych rządów, clinicaltrials.gov.

Leczenie DVT: Bezpośrednie inhibitory trombiny

0

Istnieje wiele opcji leczenia i zapobiegania zakrzepom krwi w DVT. Dowiedz się, czy bezpośredni inhibitor trombiny może być odpowiednim lekiem dla Ciebie.

Leki przeciwzakrzepowe występują w różnych formach, które działają na różne sposoby. Jeden rodzaj, który możesz otrzymać po DVT, nazywa się bezpośrednim inhibitorem trombiny.

Jak działają bezpośrednie inhibitory trombiny?

We krwi znajduje się enzym zwany trombiną. Kiedy krwawisz, jego zadaniem jest przekształcenie pewnego białka w mocne nici, które zatrzymują płytki krwi i pomagają im zlepić się razem, aby zatkać wyciek. W ten sposób powstaje skrzep krwi lub strup. Bezpośrednie inhibitory trombiny zatrzymują ten proces, dzięki czemu krew płynie swobodniej, a tworzenie się skrzepów jest mniej prawdopodobne.

Kto otrzymuje bezpośrednie inhibitory trombiny?

Bezpośrednie inhibitory trombiny są stosowane w drugiej (długoterminowej) i trzeciej (przedłużonej) fazie leczenia przeciwzakrzepowego DVT.

Dabigatran. Lek o nazwie dabigatran (Pradaxa) można otrzymać 5-10 dni po pierwszym leczeniu innym lekiem rozrzedzającym krew poprzez zastrzyk lub kroplówkę bezpośrednio do żyły. Dabigatran to tabletka, którą należy przyjmować dwa razy dziennie, podczas gdy skrzep krwi może ustąpić w sposób naturalny lub jest rozpuszczany za pomocą innych leków. Utrzymuje on skrzep przed powiększaniem się i pomaga zapobiegać tworzeniu się innych skrzepów. Często przepisuje się go na około 3 miesiące, wystarczająco długo, aby skrzep zniknął.

Mogą występować problemy zdrowotne lub związane z trybem życia, które zwiększają prawdopodobieństwo wystąpienia zakrzepów krwi. W takim przypadku lekarz może zlecić przyjmowanie dabigatranu dłużej C prawdopodobnie do końca życia C, aby zapobiec kolejnym zakrzepom.

Możesz również otrzymać dabigatran, aby zapobiec zakrzepom krwi, jeśli masz nieregularne bicie serca nie spowodowane problemem z zastawką serca lub po operacji biodra.

Argatroban i biwalirudyna. Jest to rzadkie, ale niektórzy ludzie mają niebezpieczną reakcję na lek przeciwzakrzepowy – heparynę. Mogą oni otrzymać jeden z dwóch innych bezpośrednich inhibitorów trombiny w celu leczenia DVT, argatroban lub biwalirudynę (Angiomax). Podaje się je przez żyłę. Są one również stosowane w celu zapobiegania zakrzepom krwi podczas niektórych zabiegów na sercu.

Jak dobrze działają bezpośrednie inhibitory trombiny?

Jest to stosunkowo nowy rodzaj leku. Został on przetestowany (przed uzyskaniem zgody) w porównaniu z warfaryną, która od dziesięcioleci jest lekiem rozrzedzającym krew w leczeniu DVT. Działał równie dobrze i był nieco mniej prawdopodobny, aby prowadzić do niekontrolowanego krwawienia.

Od tego czasu naukowcy porównali badania nad dabigatranem z badaniami nad innymi nowszymi lekami rozrzedzającymi krew, znanymi jako inhibitory Xa, w tym rivaroxabanem (Xarelto) i apixabanem (Eliquis). Stwierdzili, że wszystkie one działają równie dobrze i są równie bezpieczne.

Te nowsze leki rozrzedzające krew nazywane są bezpośrednimi doustnymi antykoagulantami. W porównaniu z warfaryną, są one:

  • Szybciej zaczynają działać

  • Nie wymagają częstych badań krwi, aby sprawdzić, jak działają

  • Nie wymagają dostosowania dawki

  • Mniej interakcji z żywnością

  • Szybciej opuszczają organizm

  • Są droższe

Jakie są zagrożenia związane z bezpośrednimi inhibitorami trombiny?

Wszystkie leki rozrzedzające krew zwiększają prawdopodobieństwo wystąpienia niekontrolowanego krwawienia. Jednak w przypadku bezpośrednich inhibitorów trombiny łatwiej jest je odstawić, ponieważ po zaprzestaniu ich przyjmowania opuszczają organizm w ciągu jednego lub kilku dni. A lek o nazwie idarucizumab (Praxbind) może odwrócić działanie dabigatranu w nagłych przypadkach, aby zatrzymać krwawienie.

Ponadto:

  • Należy przerwać przyjmowanie dabigatranu przed operacją lub zabiegiem, który wymaga nakłucia kręgosłupa lub znieczulenia zewnątrzoponowego. Lekarz poinformuje pacjenta ile dni wcześniej.

  • Nie należy przerywać stosowania leku bez rozmowy z lekarzem. Należy uważać, aby nie pominąć żadnej dawki. Może to zwiększyć prawdopodobieństwo powstania skrzepu krwi.

  • Nie należy go przyjmować, jeśli pacjent ma sztuczną zastawkę serca.

  • Może również powodować rozstrój żołądka.

Heparyna niefrakcjonowana a heparyna drobnocząsteczkowa w DVT

0

Heparyna niefrakcjonowana a heparyna drobnocząsteczkowa (LMWH): Dowiedz się, jaka jest różnica i jak działają na DVT.

Jednym z leków, które mogą być stosowane jest heparyna, lek przeciwzakrzepowy (czasami nazywany rozcieńczalnikiem krwi), który pomaga zapobiegać tworzeniu się skrzepów. Zmniejsza on ryzyko wystąpienia DVT i PE oraz leczy te schorzenia, gdy już się rozwiną. Dwa rodzaje heparyn są powszechnie stosowane w przypadku DVT: heparyna niefrakcjonowana (UFH) i heparyna drobnocząsteczkowa (LMWH).

Jak działają w przypadku DVT

Dwa rodzaje heparyny działają w podobny sposób. Nie niszczą one istniejących skrzepów krwi. Zamiast tego powstrzymują je przed powiększaniem się i zapobiegają powstawaniu nowych. W międzyczasie Twój organizm może powoli rozpuszczać skrzepy krwi, które posiadasz.

Zarówno UFH jak i LMWH robią to poprzez aktywację antytrombiny. Jest to białko we krwi, które ogranicza zdolność trombiny (enzymu krwi działającego jako czynnik krzepnięcia) do tworzenia zakrzepów.

Ale istnieją różnice w:

  • sposobie ich podawania

  • Jak szybko działają

  • Jak długo działają

  • Ich koszty

Z tych i innych powodów lekarze mogą preferować jeden typ nad drugim dla niektórych osób.

Jaka jest różnica między LMWH a heparyną niefrakcjonowaną?

Jedną z głównych różnic pomiędzy tymi dwoma rodzajami heparyn jest sposób ich otrzymywania. UFH otrzymuje się przez kroplówkę, zwykle w szpitalu, ale LMWH można sobie wstrzyknąć w domu.

UFH działa od razu C zwykle w ciągu kilku minut C i również szybko się zużywa. Podczas leczenia tym rodzajem heparyny lekarz będzie Cię ściśle monitorował i wykonywał częste badania krwi, aby sprawdzić, czy dawka powinna być dostosowana. Badania te, zwane czasem częściowej tromboplastyny po aktywacji lub aPTT, informują lekarza o tym, jak długo trwa krzepnięcie krwi.

Fakt, że UFH szybko przestaje działać po zatrzymaniu infuzji jest dobrą rzeczą, jeśli masz poważne działania niepożądane. Jeśli tak się stanie, lekarz może je szybko odwrócić, podając antidotum zwane protaminą. UFH jest również tańsza niż LMWH i inne rodzaje heparyny.

LMWH działa dłużej niż UFH, a jego efekty są łatwiejsze do przewidzenia. Nie trzeba też wykonywać częstych badań krwi. Ponieważ jednak LMWH pozostaje w organizmie dłużej, wszelkie skutki uboczne, jakie mogą wystąpić po zastosowaniu LMWH, są trudniejsze do odwrócenia lub szybkiego usunięcia.

Dlaczego lekarz może przepisać UFH lub LMWH?

Oba rodzaje heparyny są skuteczne w zapobieganiu zakrzepom krwi. Istnieje jednak kilka powodów, dla których lekarz może uznać, że jeden z nich jest dla Ciebie lepszy.

Ponieważ pozostaje w organizmie przez krótszy czas, a jego skutki są łatwiejsze do odwrócenia, lekarze często preferują UFH u osób, u których istnieje większe prawdopodobieństwo wystąpienia powikłań krwotocznych. Mniej obciąża też nerki, więc jest lepszym wyborem, jeśli jesteś bardzo otyły, masz znaczną niedowagę, cierpisz na chorobę nerek lub jesteś w grupie ryzyka.

Ale ponieważ UFH jest podawany dożylnie, wymaga zwykle pobytu w szpitalu przez 5-10 dni, co może być trudne lub niepraktyczne.

Ponieważ heparyny nie przenikają przez łożysko, są bezpieczne w ciąży. Jednak lekarze położnicy preferują LMWH zamiast UFH, ponieważ ryzyko krwawienia i innych powikłań jest mniejsze.

Potencjalne komplikacje i działania niepożądane

Możliwe działania niepożądane i powikłania są podobne dla UFH i LMWH. Najpoważniejszym problemem jest niekontrolowane krwawienie. Inne potencjalne działania niepożądane dla obu leków obejmują:

  • Reakcja w miejscu, w którym igła weszła w skórę

  • Zmniejszenie wytrzymałości kości (jest to bardziej prawdopodobne w przypadku UFH)

  • Podwyższony poziom enzymów wątrobowych

Innym powikłaniem zarówno UFH jak i LMWH jest małopłytkowość indukowana heparyną (HIT). Jest to poważna reakcja immunologiczna, która zwiększa prawdopodobieństwo powstania zakrzepów zarówno w tętnicach, jak i żyłach. HIT zagraża życiu, jeśli nie zostanie szybko zdiagnozowany i leczony. Ryzyko wystąpienia HIT jest znacznie wyższe w przypadku stosowania UFH. Jest ono również wyższe, jeśli niedawno miałeś operację.

Jak zawsze, gdy rozpoczynasz przyjmowanie nowego leku, poinformuj lekarza o wszystkich innych lekach (zarówno tych na receptę, jak i tych dostępnych bez recepty), które przyjmujesz. W przypadku obu rodzajów heparyn należy szczególnie uważać na przyjmowanie:

  • Aspiryna

  • Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAIDs), takie jak ibuprofen i naproksen

  • Wszelkie inne leki, które mogą zwiększyć ryzyko krwawienia

Należy uważać, aby uniknąć urazów podczas przyjmowania któregokolwiek z rodzajów heparyny. Mogą one spowodować nadmierne krwawienie. Jeśli przebywasz w szpitalu, poproś pielęgniarkę lub pielęgniarza o pomoc przy wstawaniu z łóżka, aby zmniejszyć ryzyko upadku.

Zakrzepica żył głębokich (DVT): Czy stenty są dla Ciebie?

0

Stenty mogą zapewnić dodatkowe wsparcie ścianom żył po ustąpieniu skrzepu krwi. Ale czy są one dobrym rozwiązaniem dla Ciebie? Oto co należy wiedzieć.

Co to są stenty?

Stenty to maleńkie metalowe rurki z siatką, które pomagają zwężonym lub zablokowanym naczyniom krwionośnym pozostać otwartymi, dzięki czemu krew może swobodnie przepływać. Być może słyszałeś o stentach jako sposobie leczenia ataków serca (zawałów) spowodowanych przez zablokowane tętnice. Jest to ich najczęstsze zastosowanie. Stenty żylne, które są stosowane w DVT, działają podobnie. Ale są one zaprojektowane specjalnie dla potrzeb Twoich żył. FDA zatwierdziła kilka stentów do tego konkretnego zastosowania: Abre, Venovo, Vici, Venous Wallstent i Zilver Vena.

Dlaczego stenty są stosowane w DVT?

W przypadku DVT początkowym leczeniem jest zazwyczaj antykoagulacja, która zmniejsza ryzyko powstawania zakrzepów. Lek ten (zwany również rozcieńczalnikiem krwi) można przyjmować doustnie lub przez kroplówkę. W poważniejszych przypadkach konieczne może być rozpuszczenie skrzepu (tromboliza) lub jego chirurgiczne usunięcie (trombektomia). Stenty, leczenie dodatkowe, które nie jest stosowane we wszystkich przypadkach, odgrywają dodatkową rolę. Fizycznie podtrzymują one ściany naczyń, dzięki czemu krew może swobodnie przepływać.

Lekarz może zauważyć tuż po rozpuszczeniu lub usunięciu skrzepu, że żyła jest nadal wąska. To zwężenie, zwane stenozą, mogło być częścią przyczyny, dla której DVT rozwinęło się w pierwszej kolejności. Stenty mogą pomóc w otwarciu tych obszarów. Mogą one zapewnić wsparcie w żyłach, które mają tkankę bliznowatą spowodowaną przez długotrwałe blokady.

U około 20% do 50% osób z DVT rozwija się stan zwany zespołem pozakrzepowym (PTS), który może powodować obrzęk nóg, owrzodzenia żylne i upośledzający ból nóg. Objawy te mogą obniżać jakość życia, a nawet utrudniać pracę lub wykonywanie codziennych czynności. Stenty mogą je złagodzić.

Co się dzieje przed zabiegiem?

Jeśli wraz z zespołem medycznym zdecydujesz, że stent może być dla Ciebie dobrym rozwiązaniem, następnym krokiem będzie uzyskanie informacji na temat Twoich naczyń krwionośnych i skrzepu. Można to zrobić poprzez badania obrazowe.

Najczęściej wykonywane jest badanie USG Duplex, które wykorzystuje fale dźwiękowe o wysokiej częstotliwości do uzyskania obrazu naczyń krwionośnych. Może ono pokazać, jak krew płynie w żyłach i w którym kierunku. Wszystkie te szczegóły pomogą lekarzowi poznać dokładne miejsce, w którym żyły są zwężone lub zablokowane. USG nie ma żadnych znanych zagrożeń i nie używa promieniowania. Nie musisz robić wiele z wyprzedzeniem, aby przygotować się do tego badania, choć lekarz może poprosić Cię o unikanie jedzenia i picia przez kilka godzin wcześniej. Najpierw ultrasonografista nałoży żel na powierzchnię Twojej skóry. Następnie za pomocą ręcznej różdżki, zwanej przetwornikiem, wyśle dźwięki do Twojego ciała i zmierzy, jak się odbijają.

Wenografia jest opcją zapasową dla gdy żyły są w miejscu, gdzie trudno jest uzyskać dobry wygląd przy użyciu ultradźwięków. Egzamin, znany również jako venogram, jest zdjęciem rentgenowskim. Podobnie jak ultradźwięki, pomoże lekarzowi dowiedzieć się więcej o kształcie żył. Lekarz wprowadzi cienką rurkę, zwaną cewnikiem, przez powierzchnię nogi do żyły. Następnie wstrzyknie barwnik do cewnika. Ten specjalny płyn jest tym, co pozwala rentgenowi uchwycić obrazy żyły. W niektórych przypadkach, chirurg naczyniowy może zdecydować się na jednoczesną diagnozę i leczenie DVT. Wenografia może być wykorzystana do umieszczenia stentu.

W przypadku zdjęć rentgenowskich, istnieje niewielka ilość promieniowania. Dlatego lekarz będzie chciał wiedzieć, czy istnieje jakiekolwiek prawdopodobieństwo, że jest Pani w ciąży. Należy również omówić, czy jest Pani uczulona na stosowany barwnik kontrastowy. Może być konieczne unikanie jedzenia lub picia w godzinach poprzedzających badanie.

Jak wygląda zabieg założenia stentu?

Najczęściej lekarz zakłada stent podczas zabiegu ambulatoryjnego, który nie wymaga pobytu w szpitalu. Zabieg wymaga jedynie łagodnej sedacji, a nie znieczulenia ogólnego.

Na początek lekarz może być zmuszony do usunięcia blokady w żyle. Może to zrobić za pomocą angioplastyki balonowej. Wprowadzą oni igłę w skórę, aby dotrzeć do żyły. Następnie wprowadzi różne narzędzia, w tym prowadnicę i osłonę cewnika, które zostaną użyte do skierowania cewnika we właściwe miejsce. Dzięki zdjęciom rentgenowskim lekarz będzie wiedział, gdzie znaleźć blokadę. Mały balonik na końcówce cewnika będzie nadmuchiwany i opróżniany, aby poszerzyć zwężoną żyłę.

Następnie lekarz usunie balonik angioplastyczny i wprowadzi inny cewnik. Narzędzie to umieści stent w odpowiednim miejscu w żyle, a następnie pozwoli mu się rozszerzyć. Po wprowadzeniu stentu lekarz usunie cewnik, a następnie zastosuje nacisk na skórę, aby zachęcić ranę do zamknięcia i zapobiec krwawieniu. Można też zakleić mały otwór w żyle. Na skórze nie będzie żadnych szwów, ale pielęgniarka prawdopodobnie przykryje skórę bandażem. Gdy będziesz miał czas na dojście do siebie, prawdopodobnie wrócisz do domu tego samego dnia.

Czy stent DVT zadziała?

Stosowanie stentów jest coraz częstsze w przypadkach, gdy DVT nastąpiło z powodu zablokowanych lub zwężonych tętnic. Dowody na to, że to działa są wczesne, ale zachęcające. Jedno z badań wykazało na przykład, że wśród pacjentów, którzy zostali poddani operacji usunięcia skrzepu (trombektomii), ci, którzy mieli również założony stent, byli mniej narażeni na powrót DVT. Pacjenci, u których stent został założony po rozpuszczeniu skrzepu (tromboliza przez cewnik), nie byli jeszcze tak dokładnie badani. Wiadomo jednak, że prawdopodobieństwo powodzenia zabiegu jest znacznie większe, jeśli przed założeniem stentu skrzep zostanie całkowicie usunięty, a przepływ krwi przywrócony. W ten sposób stent może spełniać swoje zadanie w nadchodzących latach. Po roku od założenia stentu istnieje 84% do 90% prawdopodobieństwo, że żyła pozostanie otwarta.

Jakie są zagrożenia?

Jak w przypadku każdej procedury, stenty żylne wiążą się z pewnym ryzykiem. Na przykład, istnieją doniesienia o tym, że stenty nie rozszerzają się w pełni w naczyniu krwionośnym, nie pozostają na miejscu i pękają. W rzadkich przypadkach cewnik użyty do założenia stentu może uszkodzić naczynie krwionośne, doprowadzić do krwawienia lub zakażenia. Niektóre osoby są uczulone na barwnik stosowany podczas wenografii.

Ponadto istnieje możliwość, że skrzep krwi może powrócić.

Jak wygląda powrót do zdrowia?

Po założeniu stentu pacjent będzie musiał odpocząć przez kilka godzin w szpitalu lub klinice, w której przeprowadzono zabieg. Dzięki temu zespół medyczny będzie miał oko na wczesne powikłania. Prawdopodobnie otrzymasz receptę na lek przeciwpłytkowy i będziesz musiał przyjmować aspirynę, aby zapobiec tworzeniu się skrzepów krwi na nowym stencie. Zapytaj swojego lekarza o szczegółowe instrukcje dotyczące pielęgnacji miejsca wkłucia, w którym cewnik dostał się do skóry. Youll również chcesz zapytać o to, jaki rodzaj ruchu lub ćwiczeń jest bezpieczny dla Ciebie. Powrót do zdrowia po zabiegu zajmie około tygodnia.

Filtry do żyły głównej dolnej: Co warto wiedzieć

0

Filtry do żyły głównej dolnej to niewielkie urządzenia umieszczane wewnątrz żyły w celu zapobiegania zatorom płucnym w przypadku wystąpienia DVT. Dowiedz się, jak działają.

Filtr do żyły głównej dolnej to małe urządzenie umieszczone wewnątrz żyły zwanej żyłą główną dolną. Lekarz używa cienkiego cewnika, który jest wprowadzany do szyi lub pachwiny, aby umieścić filtr na miejscu. Urządzenie to może powstrzymać skrzepy DVT przed przemieszczaniem się przez żyłę główną dolną do płuc, gdzie mogą spowodować zatorowość płucną. Zatorowość płucna może być bardzo poważna, prowadząc do bólu, ciężkiej duszności, a nawet śmierci. Filtry IVC mogą zapobiec zatorowi płucnemu i uratować Ci życie.

Co to jest filtr IVC?

Filtr IVC to małe, metalowe urządzenie w kształcie parasolki. Wyłapuje on i zatrzymuje większe skrzepy krwi, gdy przemieszczają się one w kierunku żyły głównej dolnej z nóg lub miednicy. Filtr ten powstrzymuje skrzepy przed rozerwaniem, przepłynięciem przez żyłę i przedostaniem się do płuc lub serca.

Do tej pory filtry IVC były umieszczane w żyłach i pozostawiane tam na stałe. Obecnie istnieją filtry do usuwania, które można założyć i wyjąć później. Nazywa się je filtrami do opcjonalnego pobrania. Jeśli twój lekarz uważa, że nie jesteś już na wysokim ryzyku DVT lub PE, który zdarza się ponownie, mogą być w stanie wrócić i usunąć filtr. Najlepiej usunąć go w ciągu 6 miesięcy od zabiegu umieszczenia.

Kto może otrzymać filtr IVC?

Lekarze umieszczają filtry IVC u osób, które miały epizody DVT lub są w grupie podwyższonego ryzyka wystąpienia w przyszłości zakrzepów krwi w nogach.

Filtr IVC może być odpowiedni dla Ciebie, jeśli nie możesz przyjmować leków rozrzedzających krew lub nie działają one w Twoim przypadku:

  • Masz zdiagnozowaną chorobę DVT lub zatorowość płucną

  • Miałeś uraz fizyczny lub wypadek

  • Nie są w stanie się poruszać

  • Są zagrożone wystąpieniem kolejnego zakrzepu

Wiele schorzeń może zwiększyć ryzyko powstania zakrzepów krwi, ponieważ spowalniają one normalny przepływ krwi przez żyły:

  • Niedawne operacje lub urazy, zwłaszcza jeśli nie możesz się po nich poruszać lub jeśli powodują one stan zapalny

  • Udar mózgu

  • Uszkodzenie żyły głębokiej w nodze

  • Choroby krwi, które zwiększają krzepliwość

  • Długie podróże samolotem, podczas których nie można się poruszać przez wiele godzin

  • Leczenie nowotworów

  • Otyłość

  • Starszy wiek

  • Ciąża

  • Palenie

W niektórych przypadkach lekarz może przepisać lek rozrzedzający krew, taki jak warfaryna, aby zapobiec powstawaniu zakrzepów wraz z filtrem IVC. Jeśli jednak niedawno miałeś operację, uraz powodujący krwawienie wewnętrzne, udar krwotoczny lub krwawienie w jelitach, przyjmowanie leku rozrzedzającego krew może być niebezpieczne lub zagrażać życiu. Wtedy sam filtr IVC byłby stosowany w celu zapobiegania zakrzepom.

Jakie są zalety i wady umieszczenia filtra IVC?

Umieszczenie filtra IVC jest wykonywane w ramach krótkiej procedury. Lekarz lub radiolog musi jedynie wykonać niewielkie nacięcie w żyle. Jak w przypadku każdej operacji, istnieje niewielkie ryzyko infekcji w miejscu nacięcia. Jeśli lekarz użyje barwnika kontrastowego do przeprowadzenia zabiegu na zdjęciu rentgenowskim, istnieje również niewielkie ryzyko reakcji na barwnik.

Istnieje jeszcze kilka innych rzadkich zagrożeń, które są możliwe w przypadku tego zabiegu:

  • Uszkodzenie lub przebicie żyły podczas zabiegu

  • Zakażenie w żyle

  • Filtr IVC przemieszcza się, przechodzi przez ściany żyły i powoduje obrażenia wewnętrzne lub rozpada się i przemieszcza się do serca i płuc, powodując zagrażającą życiu niewydolność oddechową

  • Bardzo rzadko filtr IVC może zostać zatkany przez skrzepy krwi, powodując obrzęk nóg

Nawet jeśli masz założony filtr IVC, nadal możesz mieć zakrzep krwi w przyszłości. Nawet jeśli dojdzie do kolejnego zakrzepu, filtr ten pomaga obniżyć ryzyko wystąpienia zatoru płucnego i może uratować Ci życie.

Aby upewnić się, że założenie filtra IVC jest właściwym wyborem i jest dla Pani bezpieczne, należy udać się do lekarza na konsultację i badanie. Lekarz wykona badania krwi, aby sprawdzić, w jaki sposób tworzy ona skrzepy. Zbada również czynność nerek. Należy poinformować lekarza o wszelkich przebytych ostatnio chorobach lub problemach medycznych.

Jeśli jesteś w ciąży lub myślisz, że możesz być w ciąży, poinformuj o tym lekarza. Promieniowanie rentgenowskie stosowane podczas zakładania filtra IVC może zaszkodzić dziecku, dlatego należy podjąć kroki w celu ochrony dziecka przed promieniowaniem.

Jak przeprowadza się operację umieszczenia filtra IVC?

Jest to mało inwazyjny zabieg, który trwa około godziny. Operację może wykonać specjalista zwany radiologiem interwencyjnym.

Zabieg ten będzie przeprowadzony w warunkach ambulatoryjnych na sali operacyjnej lub w centrum radiologii interwencyjnej w szpitalu.

Zazwyczaj można wrócić do domu zaraz po zabiegu, ale w razie potrzeby lekarz może poprosić o pozostanie na noc. Jeśli możesz wrócić do domu w dniu założenia filtra, musisz zorganizować kogoś, kto Cię zawiezie tam i z powrotem.

Jak należy przygotować się do operacji?

Poinformuj lekarza o wszystkich lekach, ziołach i suplementach, które przyjmujesz z jakiegokolwiek powodu. Dotyczy to również leków dostępnych bez recepty, witamin i suplementów. Lekarz może zalecić tymczasowe zaprzestanie przyjmowania niektórych leków przed założeniem filtra IVC. Dotyczy to wszelkich leków rozrzedzających krew, niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NSAIDs) oraz aspiryny.

Należy również poinformować lekarza o ewentualnym uczuleniu na leki znieczulające lub barwniki kontrastowe, które mogą być użyte podczas zabiegu.

Jeśli jesteś cukrzykiem i przyjmujesz insulinę, lekarz dokładnie poinformuje Cię, jak zmienić to, co jesz i jak dostosować przyjmowanie insuliny w dniu zabiegu.

Palenie tytoniu może spowolnić gojenie po każdym zabiegu. Jeśli palisz, musisz przestać przed tym zabiegiem. Porozmawiaj ze swoim lekarzem, jeśli potrzebujesz pomocy w rzuceniu palenia.

Co dzieje się podczas operacji?

Aby umieścić filtr w żyle głównej dolnej, chirurg wykona małe nacięcie w żyle, w okolicy szyi lub pachwiny. Następnie wprowadzi do żyły cewnik z filtrem na końcu. Podczas umieszczania filtr IVC jest zwinięty i płaski.

Cewnik jest długą, elastyczną rurką o grubości około jednej ósmej cala. Lekarz wstrzykuje do żyły barwnik, który widoczny jest na zdjęciach rentgenowskich lub ultrasonograficznych, co umożliwia umieszczenie filtra. Obrazy te są wyświetlane na monitorach w sali operacyjnej, więc lekarz może je oglądać i upewnić się, że filtr IVC jest umieszczony dokładnie w tym miejscu, w którym powinien.

Lekarz będzie delikatnie przesuwał cewnik przez żyłę, aby umieścić filtr IVC w odpowiednim miejscu, blokującym zakrzepy krwi. Gdy filtr znajdzie się na swoim miejscu, lekarz odłączy go od cewnika. Po usunięciu cewnika, zapadnięty filtr IVC rozszerza się, dzięki czemu może on ściśle przylegać do ścian naczynia krwionośnego i działać prawidłowo.

Gdy filtr IVC znajdzie się we właściwym miejscu i rozszerzy się, lekarz usunie rurkę od cewnika. Zastosuje nacisk na nacięcie, aby zatrzymać krwawienie. Mogą uszczelnić to miejsce, abyś mógł się poruszać po zabiegu i po powrocie do domu. Pielęgniarka założy na skórę sterylny opatrunek, aby pozostała ona czysta. Na skórze nie będzie widać żadnych szwów.

Co dzieje się po operacji umieszczenia filtra IVC?

Po zabiegu będziesz musiał spędzić kilka godzin odpoczywając w sali pooperacyjnej.

Pielęgniarka będzie Cię uważnie obserwować, aby upewnić się, że tętno i oddychanie są w normie. W razie potrzeby może podać Ci leki przeciwbólowe. Może pojawić się ból głowy lub mdłości. Powinny one szybko ustąpić.

Po całkowitym przebudzeniu możesz powoli wstać i ubrać się, aby wrócić do domu. Przez jeden dzień po zabiegu należy odpoczywać.

  • Jeśli filtr IVC został umieszczony w żyle na szyi, możesz wrócić do normalnych zajęć 24 godziny później.

  • Jeśli filtr IVC został umieszczony w żyle w pachwinie, lekarz prawdopodobnie zabroni Ci prowadzenia samochodu przez co najmniej 24 godziny i podnoszenia ciężkich przedmiotów przez co najmniej 48 godzin. Lekarz udzieli szczegółowych informacji o tym, jakie czynności można bezpiecznie wykonywać.

W ciągu kilku dni po wszczepieniu filtra IVC może pojawić się ból w miejscu nacięcia lub siniaki. Lekarz poinformuje o tym, jakie leki przeciwbólowe można bezpiecznie przyjmować, jeżeli będą one potrzebne. Poda również instrukcje jak dbać o miejsce nacięcia.

Jeśli po operacji zauważysz któryś z tych objawów, natychmiast zadzwoń do lekarza:

  • Jedna z kończyn jest zimna lub zdrętwiała.

  • W miejscu nacięcia występuje krwawienie, które nie ustępuje po uciśnięciu.

  • Miejsce nacięcia puchnie lub jest bardzo bolesne i nie ustępuje, wycieka z niego płyn, jest ciepłe lub czerwone.

  • Masz gorączkę, ból w klatce piersiowej lub duszności.

  • Bóle głowy lub mdłości, które nie ustępują.

Może zaistnieć konieczność umówienia się na wizytę kontrolną w celu przeprowadzenia badania fizykalnego, wykonania badań obrazowych przedstawiających filtr IVC na miejscu oraz badań krwi. W późniejszym okresie mogą być potrzebne zdjęcia rentgenowskie, aby upewnić się, że filtr IVC jest nadal na właściwym miejscu i nie uległ przemieszczeniu.

Powikłania po założeniu filtra IVC

Rzadko, ale u niektórych osób poddanych zabiegowi wszczepienia filtra IVC mogą wystąpić powikłania, takie jak krwawienie lub zakażenie w miejscu nacięcia, reakcje alergiczne na barwnik kontrastowy z promieniowania rentgenowskiego lub zatorowość płucna.

Czy filtr IVC zostanie kiedyś usunięty?

Niektóre osoby, którym założono filtr IVC mogą go później usunąć. Procedura jest podobna do tej, którą przeprowadzono podczas zakładania urządzenia. Aby go usunąć, wprowadza się cewnik.

Jeśli twoje ryzyko zatorowości płucnej mija w przyszłości, możesz być w stanie mieć urządzenie filtrujące IVC wyjęte. Może to być również bezpieczne, aby usunąć filtr, jeśli jesteś w stanie podjąć rozcieńczalników krwi bezpiecznie ponownie. W niektórych przypadkach, retrievable IVC urządzenie filtra może być usunięty nawet lat później.

Być może trzeba będzie pozostawić filtr IVC na stałe, aby zapobiec zatorowości płucnej. Może tak być w przypadku, gdy

nadal istnieje ryzyko wystąpienia zatorowości płucnej i nadal nie mogą Państwo przyjmować leków rozrzedzających krew. Lekarz może również nie być w stanie go wyjąć, jeśli wokół urządzenia wytworzy się tkanka bliznowata lub jeśli zostanie ono osadzone w ścianach żyły.

DVT: Co warto wiedzieć o terapii wewnątrznaczyniowej

0

Jeśli leki nie wystarczą do wyleczenia DVT, te procedury mogą pomóc usunąć skrzep i przywrócić przepływ krwi.

Główne leczenie DVT polega na podawaniu leków zwanych antykoagulantami lub środkami rozrzedzającymi krew, które rozbijają skrzep i zapobiegają tworzeniu się nowych skrzepów. Dla wielu osób leki te są wystarczające w leczeniu DVT.

Leki rozrzedzające krew pomagają zapobiegać zatorowi płucnemu, ale nie mogą powstrzymać uszkodzenia żył przez zakrzepy. Uszkodzenia te mogą prowadzić do trwałej niewydolności żylnej, kiedy to krew nie może przepływać z żyły nogi z powrotem do serca. DVT może również powodować zespół pozakrzepowy – długotrwały ból, obrzęk i owrzodzenia w nodze.

Czasami do leczenia DVT potrzebne są nie tylko leki. Jeśli skrzep jest duży, masz wiele objawów lub jesteś w grupie wysokiego ryzyka wystąpienia zatoru, lekarz może zalecić terapię wewnątrznaczyniową.

Co to jest terapia wewnątrznaczyniowa?

Zabiegi wewnątrznaczyniowe pracują wewnątrz żył, aby usunąć skrzep i zapobiec uszkodzeniu naczyń krwionośnych. Zazwyczaj zabiegi te wykonuje się w ciągu pierwszych 10-14 dni od powstania skrzepu.

Istnieje kilka rodzajów terapii wewnątrznaczyniowej. Każdy z nich leczy DVT w inny sposób.

Przezskórne leczenie przezcewnikowe

Jest to termin zbiorczy dla zabiegów polegających na wprowadzeniu do żyły cienkiej rurki zwanej cewnikiem w celu leczenia DVT. Przezskórna oznacza, że zabieg jest wykonywany przez mały otwór w skórze.

Lekarz może wprowadzić przez cewnik różne rzeczy, aby rozbić skrzep i przywrócić przepływ krwi przez żyłę:

  • Lek rozbijający skrzep (tromboliza)

  • Maleńkie narzędzia (trombektomia)

  • Balonik (angioplastyka)

  • Bardzo mała rurka (stent)

Tromboliza żylna lub tromboliza kierowana przez cewnik (CDT)

Ten mało inwazyjny zabieg wykonywany jest w gabinecie radiologii interwencyjnej lub na sali operacyjnej. Najpierw otrzymasz leki, które Cię zrelaksują i zapobiegną bólowi.

Chirurg wykonuje małe nacięcie na skórze i wprowadza cienką rurkę zwaną cewnikiem do żyły w pachwinie, na szyi lub za kolanem. Barwnik kontrastowy i zdjęcia rentgenowskie lub ultradźwiękowe pomogą lekarzowi znaleźć skrzep.

Następnie lekarz umieszcza w cewniku leki lub małe urządzenia, które mają za zadanie rozbić skrzep. Lekarstwo kapie do naczynia krwionośnego powoli w ciągu kilku godzin lub dni. Większość skrzepów rozpuszcza się w ciągu 24 godzin, ale rozpuszczenie niektórych może trwać do 3 dni.

Po wyjęciu cewnika nie trzeba będzie zakładać szwów, aby zamknąć otwór, ponieważ jest on tak mały. Możesz wrócić do domu tego samego dnia co zabieg lub pozostać w szpitalu przez kilka dni.

Przyjmuj leki rozrzedzające krew i noś pończochy uciskowe tak długo, jak zaleci to lekarz, aby zapobiec tworzeniu się nowych zakrzepów. Jak długo przyjmować te leki zależy od tego, co spowodowało zakrzep krwi.

Możliwe zagrożenia związane z tym zabiegiem obejmują:

  • Zakażenie

  • Krwawienie

  • Przemieszczenie się skrzepu do płuc (PE)

  • Reakcja alergiczna

  • Siniaki

  • Obrzęk

Trombektomia farmakomechaniczna (PMT)

Podczas zabiegu PMT lekarz wykonuje małe nacięcie na skórze. Następnie przez otwór do naczynia krwionośnego zostanie wprowadzony cewnik. Urządzenie takie jak cewka z małym drutem lub maszyna ssąca wprowadzona przez cewnik rozbija i usuwa skrzep krwi.

PMT działa szybciej niż CDT. Jednak prawdopodobnie będziesz musiała nadal przyjmować leki rozrzedzające krew i nosić pończochy uciskowe, aby utrzymać żyłę otwartą.

Po zabiegu PMT, małe kawałki skrzepu mogą nadal znajdować się wewnątrz naczynia krwionośnego. Istnieje niewielkie ryzyko, że niektóre z tych kawałków mogą przedostać się do płuc i spowodować zatorowość płucną.

Może być potrzebny drugi zabieg, aby wyjąć te kawałki. Jedną z możliwości jest wyssanie ich przez cewnik, co nazywane jest aspiracją. Innym sposobem usunięcia fragmentów skrzepu jest angioplastyka balonowa.

Angioplastyka i stentowanie

Angioplastyka i stentowanie są często wykonywane w celu otwarcia zablokowanych tętnic i zapobiegania zawałom serca u osób ze zwężonymi tętnicami zwanymi miażdżycą. Procedury te również poszerzyć żyły, że DVT ma zwężone.

Specjalista zwany kardiologiem interwencyjnym wykonuje angioplastykę i stentowanie. Skanowanie obrazowe, takie jak ultradźwięk, pomaga lekarzowi znaleźć blokadę.

Najpierw lekarz wprowadza igłę do żyły w pachwinie lub za kolanem, w zależności od tego, gdzie znajduje się zakrzep. Następnie wprowadza się cewnik z balonikiem na końcu do zablokowanego naczynia krwionośnego, wykorzystując zdjęcie rentgenowskie do naprowadzenia go na zwężone miejsce. Napełnienie balonu powoduje poszerzenie zwężonego naczynia krwionośnego, dzięki czemu krew może przez nie przepływać.

W przypadku wszczepienia stentu, lekarz usunie balon i wprowadzi do żyły metalową lub plastikową rurkę zwaną stentem. Stent naciska na ściany naczynia krwionośnego, aby utrzymać je otwarte. Lekarz może użyć urządzenia zwanego stent retrieverem do uchwycenia skrzepu i usunięcia go.

Filtr do żyły głównej dolnej (IVC)

Jeśli istnieje szansa, że skrzep krwi może się uwolnić, lekarz może zastosować angioplastykę, aby umieścić filtr do żyły głównej dolnej (IVC) wewnątrz IVC. Jest to główna żyła w brzuchu, która przesyła krew z nóg do serca. Filtr wyłapie wszystkie skrzepy krwi, które wydostaną się na zewnątrz, zanim dotrą do płuc lub serca.

Po zabiegu

Podczas kolejnych wizyt u lekarza mogą być wykonywane badania obrazowe w celu sprawdzenia, czy naczynia krwionośne są nadal otwarte. Pomiędzy tymi wizytami należy skontaktować się z lekarzem, jeśli wystąpią takie objawy:

  • Obrzęk lub ból, który się nasila

  • Krwawienie

  • Gorączka

  • Słabość lub drętwienie

  • Wyciek płynu lub krwi z miejsca operacji