Strona główna Blog Strona 2452

Środki ostrożności dotyczące bezpieczeństwa w przypadku napadów i wskazówki dotyczące bezpieczeństwa w przypadku epilepsji w Twoim domu

0

Co możesz zrobić, aby Twoje schronienie było bezpieczniejsze? Zapoznaj się z propozycjami dotyczącymi różnych pomieszczeń w domu, aby uniknąć obrażeń w przypadku napadu.

Rzeczy, które najprawdopodobniej spowodują kłopoty w domu to wysokość, woda, ciepło i elektryczność. Co więc możesz zrobić, aby Twój mały zakątek świata stał się bezpieczniejszym schronieniem? Twój lekarz może skierować do Ciebie pielęgniarkę lub fizykoterapeutę, którzy przyjrzą się Twojej sytuacji życiowej i przedstawią konkretne zalecenia dotyczące rodzaju padaczki i środowiska, w którym żyjesz.

W międzyczasie zacznij od tych sugestii.

Łazienka

Wiele twardych krawędzi, często na małej przestrzeni, plus gorąca woda, plus potrzeba osobistej prywatności sprawiają, że łazienka jest miejscem pełnym wyzwań.

Pierwsza zasada domowa powinna brzmieć: „NIE zamykaj drzwi na klucz”. Zamiast tego powieś nad klamką znak, który można odwrócić, aby powiedzieć „zajęte”. W ten sposób, jeśli będziesz miał atak podczas pobytu w łazience, pomoc będzie mogła do Ciebie dotrzeć. Zawieś drzwi na zawiasach, tak aby otwierały się na zewnątrz. W ten sposób można je łatwo otworzyć, nawet jeśli się o nie przewrócisz.

Prysznice z drożnym odpływem są lepsze od wanien, aby woda nie gromadziła się i nie stwarzała możliwości utonięcia. Antypoślizgowe paski na podłodze prysznica zapewnią Ci stabilność na nogach. Zasłona zamiast drzwi prysznicowych daje łatwiejszy dostęp do pomocy w razie potrzeby. Zainstaluj poręcze wanny lub drążki bezpieczeństwa.

Jeśli masz tendencję do upadków podczas napadów, możesz usiąść na krześle pod prysznicem lub na podłodze i używać ręcznej dyszy prysznicowej.

Utrzymuj temperaturę wody na letnim poziomie, aby uniknąć możliwości poparzenia się.

Uważaj na rozgrzane narzędzia do stylizacji, takie jak prostownice. To dobra praktyka dla każdego: Zawsze przed użyciem elektrycznej maszynki do golenia, suszarki do włosów lub innego urządzenia podłączonego do prądu sprawdź dwukrotnie, czy kran jest zakręcony i czy w zlewie, pod prysznicem lub w wannie nie ma wody.

Kuchnia i jadalnia

Jeśli mieszkasz sam, rozważ użycie robota kuchennego zamiast noża do siekania składników lub kupowanie gotowych posiłków. Jeśli mieszkasz z innymi osobami, miej kogoś w pobliżu, gdy używasz noży lub kuchenki.

Gotowanie w mikrofalówce znacznie zmniejsza szanse na poparzenie. Kuchenka elektryczna jest lepsza niż otwarty płomień gazu. Umieść jedzenie na tylnych palnikach, więc jesteś mniej prawdopodobne, aby spaść na gorącą powierzchnię lub rozlać gorące jedzenie, jeśli zejdziesz. Przynieś talerze i naczynia do garnków, zamiast przenosić naczynia do stołu, aby podać posiłek.

Noś gumowe rękawice podczas sprzątania lub używaj nietłukących się naczyń, aby pomóc uniknąć skaleczeń w przypadku upuszczenia ciężkiego talerza lub szkła.

Krzesło z podłokietnikami może pomóc w zapobieganiu upadkom. Członkowie rodziny i towarzysze posiłków powinni wiedzieć, jak wykonać manewr Heimlicha na wypadek, gdybyś miał drgawki podczas jedzenia i zaczął się dławić.

Salon lub pokój dzienny

Zredukuj bałagan, pozostawiając dużo czystej, wyłożonej dywanem przestrzeni na wypadek upadku. Dywan od ściany do ściany jest lepszy niż dywaniki, aby zapobiec potknięciu się i zapewnić amortyzację w razie upadku. Linoleum i korek są bardziej miękkie niż płytki i drewno.

Telewizory i inne ciężkie przedmioty należy bezpiecznie zakotwiczyć na stole lub półce. Zbierz kable i przewody i trzymaj je z dala od drogi. Umieść osłony narożników na meblach i wyściółkę na twardych lub ostrych krawędziach. Unikaj szklanych stolików i bibelotów na otwartej przestrzeni.

Kominek w zimną noc może być przytulny, ale potrzebuje ekranu na miejscu przez cały czas. Zaopatrz się w osłony na grzejniki.

Sypialnia

Dobrym pomysłem są tu również dywany od ściany do ściany oraz zakryte krawędzie komód i stołów.

Nie stawiaj łóżka przy ścianie lub w pobliżu kaloryfera. Jeśli możesz z niego wypaść, futon lub materac na niskiej platformie lub na podłodze jest bezpieczniejszy niż łóżko, na które trzeba się wdrapać. A wokół niego umieść poduszki lub jaśki.

Ogranicz liczbę poduszek, z którymi śpisz.

Rozważ posiadanie monitora w pokoju, jeśli jesteś sam, aby zaalarmować kogoś w pobliżu o pomocy.

Ćwiczenia na wypadek napadu

Zaplanuj regularne ćwiczenia „napadowe” dla wszystkich, którzy często przebywają w domu, w tym dla opiekunek do dzieci i członków dalszej rodziny, gdy zostają w domu. Należy przećwiczyć układanie osoby z padaczką w bezpiecznej pozycji, wiedzieć, kiedy wezwać pomoc oraz jak i kiedy podać przepisane leki ratunkowe. Nawet małe dzieci można nauczyć wybierania numeru 911.

Upewnij się, że sąsiad lub znajomy ma klucz do domu, aby szybko sprawdzić, co się dzieje lub udzielić pomocy.

Badania i testy na padaczkę: Jak diagnozuje się padaczkę?

0

Zdiagnozowanie padaczki wymaga cierpliwości. To nie jest coś, co dzieje się podczas jednej wizyty. Ale jeśli trzymasz się procesu, lekarze mogą dowiedzieć się, czy padaczka jest przyczyną twoich napadów i leczyć stan za pomocą leków.

To, czy masz padaczkę, zależy od objawów występujących przed, w trakcie i po napadzie. Ponieważ lekarz prawdopodobnie nie jest obecny w momencie wystąpienia napadu, przeprowadza on szereg badań i zadaje wiele pytań, aby postawić diagnozę.

Aby dowiedzieć się, czy masz padaczkę i jaki jest jej typ, lekarz wykona niektóre lub wszystkie z tych badań:

Elektroencefalogram (EEG). Jest to najczęstszy test. Lekarz umieszcza na skórze głowy czujniki, które rejestrują aktywność elektryczną w mózgu. Jeśli zauważy zmiany w normalnym wzorcu fal mózgowych, to jest to objaw. Wiele osób z padaczką ma nieprawidłowe EEG.

Badanie to można przeprowadzić podczas snu lub czuwania. Lekarz może obserwować Cię na wideo, aby zarejestrować reakcję Twojego ciała podczas napadu. Zwykle wymaga to noclegu lub dwóch w szpitalu.

Tomografia komputerowa (CT). Wykorzystuje ona promieniowanie rentgenowskie do tworzenia obrazów mózgu. Może to pomóc lekarzowi wykluczyć inne przyczyny napadów, takie jak guzy, krwawienie i cysty.

Badania krwi. Pomagają one również zdyskontować inne przyczyny napadów, takie jak uwarunkowania genetyczne lub infekcje.

Obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego (MRI). Umożliwia ono lekarzowi obejrzenie struktury mózgu. Może wykazać uszkodzenie tkanki, które prowadzi do napadów. Podczas badania będzie Pan/Pani leżał/a na stole wewnątrz urządzenia MRI, które jest jak tunel. Skaner wykonuje zdjęcia wnętrza głowy.

Funkcjonalny rezonans magnetyczny (fMRI). Ten rodzaj rezonansu magnetycznego pokazuje, która część mózgu zużywa więcej tlenu, gdy Pan/Pani mówi, porusza się lub wykonuje pewne zadania. Dzięki temu lekarz może omijać te obszary, jeśli będzie musiał operować Twój mózg.

Spektroskopia rezonansu magnetycznego (MRS). Podobnie jak MRI, MRS tworzy obraz. Pomaga on lekarzowi porównać, jak pracują różne części Pani/Pana mózgu. W przeciwieństwie do MRI, nie pokazuje on całego mózgu jednocześnie. Skupia się tylko na tych częściach mózgu, które lekarz chce dokładniej zbadać.

Pozytonowa tomografia emisyjna (skan PET). W przypadku tego badania lekarz wstrzykuje materiał radioaktywny do żyły w ramieniu. Następnie gromadzi się on w Twoim mózgu. Pomaga to sprawdzić uszkodzenia, pokazując, które części Twojego mózgu zużywają więcej lub mniej glukozy. Skan PET pomaga lekarzowi dostrzec zmiany w chemii mózgu i znaleźć problemy.

Tomografia komputerowa z emisją pojedynczych fotonów (SPECT). To dwuczęściowe badanie pomaga lekarzowi ustalić, gdzie w mózgu zaczynają się napady. Podobnie jak w przypadku badania PET, lekarz wstrzykuje niewielką ilość materiału radioaktywnego do żyły, aby pokazać przepływ krwi. Lekarz powtarza badanie, gdy nie ma już napadów i porównuje różnice między skanami.

Testy neuropsychologiczne. Lekarz sprawdzi Twoje umiejętności mowy, myślenia i pamięci, aby sprawdzić, czy te obszary mózgu zostały dotknięte przez napady.

Pytania, których możesz się spodziewać

Lekarz musi dowiedzieć się wszystkiego o twoich napadach. Będzie zadawał pytania na ich temat oraz na temat historii choroby. Dobrze jest zabrać ze sobą kogoś, kto widział u Ciebie napad, aby pomóc w odpowiedzi na te pytania:

  • Ile miałeś/aś lat, kiedy zaczęły się napady?

  • Co wywołuje napad? Czy zdarza się to, gdy jesteś zmęczony, zestresowany lub głodny?

  • Jak się czułeś, fizycznie i emocjonalnie, przed napadem?

  • Czy przed wystąpieniem napadu zauważyłeś/łaś dziwny zapach lub smak?

  • Czy podczas napadu zemdlałeś/aś lub czułeś/aś się zdezorientowany/a?

  • Czy mamrotałeś/aś czy byłeś/aś w stanie mówić?

  • Czy zmienił się kolor Twojej skóry lub sposób oddychania?

  • Czy upadłeś, drgałeś lub straciłeś przytomność?

  • Jak długo to trwało?

  • Jak się czułeś po jej zakończeniu? Czy byłeś zmęczony?

  • Jak długo trwało zanim poczułeś się znowu normalnie?

Kobiety i epilepsja

0

lekarz przygląda się wyjątkowym problemom, z jakimi borykają się kobiety chore na padaczkę.

Z epilepsją i innymi zaburzeniami napadowymi żyje dziś około 1 miliona kobiet i dziewcząt. Jeśli jesteś jedną z nich, wiesz, że są rzeczy, o które mężczyźni i chłopcy z padaczką nie muszą się martwić. Na przykład, możesz zauważyć, że masz więcej napadów w czasie cyklu miesiączkowego i chcesz wiedzieć dlaczego. Możesz zastanawiać się, czy bezpiecznie jest zajść w ciążę. Możesz zastanawiać się, czy przyjmowanie leków na padaczkę w czasie ciąży jest bezpieczne.

Około 500 000 kobiet w wieku rozrodczym w USA ma zaburzenia napadowe. Muszą one nie tylko radzić sobie z napadami, ale także z wpływem, jaki te zaburzenia mogą mieć na ich zdrowie reprodukcyjne. Padaczka i leki napadowe mogą wpływać na antykoncepcję, ciążę, poziom hormonów i cykl rozrodczy kobiety.

Padaczka i kontrola urodzeń

Kobiety z padaczką, które są aktywne seksualnie powinny porozmawiać z lekarzem na temat antykoncepcji i ciąży. Wiele leków napadowych może powodować, że tabletki antykoncepcyjne nie działają tak jak powinny, co może prowadzić do nieplanowanej ciąży. W niektórych przypadkach inne metody kontroli urodzeń mogą być bardziej skuteczne. Nie należy czekać, aż będzie za późno, aby omówić z lekarzem kwestię kontroli urodzeń.

Wszystkie kobiety w wieku rozrodczym powinny również przyjmować codziennie multiwitaminę z kwasem foliowym, aby pomóc w zapobieganiu niektórym wadom wrodzonym. Kobiety, które przyjmują leki napadowe, powinny zachować szczególną ostrożność w przyjmowaniu multiwitaminy i dodatkowego kwasu foliowego (sprawdź z lekarzem dokładną dawkę), ponieważ niektóre leki na padaczkę pozbawiają organizm ważnych witamin, zwłaszcza kwasu foliowego.

Padaczka i ciąża

Jeśli masz padaczkę i myślisz o zajściu w ciążę, porozmawiaj ze swoim lekarzem od padaczki z wyprzedzeniem, aby mógł on zoptymalizować leki i monitorować ich poziom. Nie wszystkie leki są bezpieczne podczas ciąży, a niektóre są bezpieczniejsze niż inne. Bezpieczniej jest również przyjmować leki i kontrolować napady, niż mieć napady podczas ciąży.

Kobiety z napadami mogą mieć zdrowe dzieci, jeśli otrzymają dobrą opiekę prenatalną. Wiele osób z padaczką przyjmuje wiele leków w dużych dawkach, co może prowadzić do niepotrzebnego narażenia nienarodzonych dzieci na działanie leków. Niektóre leki na padaczkę są silnie związane z wadami wrodzonymi. W niektórych przypadkach, leki mogą być zmniejszone lub zmienione przed zajściem w ciążę, zwłaszcza jeśli napady są pod kontrolą.

Jeśli niespodziewanie zajdziesz w ciążę, nie przerywaj przyjmowania leków napadowych, dopóki nie porozmawiasz ze swoim lekarzem. Odstawienie leków często prowadzi do częstszych napadów, co może również zaszkodzić dziecku.

Napady w czasie ciąży

Częstotliwość napadów zwykle nie zmienia się w czasie ciąży. Jednak niektóre kobiety mają napady częściej, a inne rzadziej. Należy często sprawdzać poziom leków we krwi. Poziom leków we krwi powoli spada podczas ciąży i jeśli nie zostanie zmieniony, może osiągnąć najniższy poziom około czasu porodu, co może spowodować wystąpienie napadów przełomowych. Poinformuj swojego lekarza, jeśli masz jakiekolwiek napady podczas ciąży.

Dobrą wiadomością jest to, że jeśli jesteś wolna od napadów przez co najmniej 9 miesięcy, jest bardziej prawdopodobne, że pozostaniesz taka podczas ciąży.

Epilepsja a poród

Większość kobiet w ciąży z padaczką rodzi normalnie przez pochwę. W niektórych przypadkach konieczne jest wykonanie cesarskiego cięcia, podczas którego dziecko zostaje wyjęte przez nacięcie w brzuchu. Jeśli podczas porodu wystąpią drgawki, cesarskie cięcie wykonuje się zazwyczaj od razu.

Karmienie piersią przy padaczce

Kobiety przyjmujące leki napadowe mogą karmić piersią swoje niemowlęta. Jednak niektóre z tych leków mogą powodować, że dzieci są bardzo senne i drażliwe po karmieniu. Jeśli tak się stanie, należy przerwać karmienie piersią do czasu konsultacji z lekarzem.

Leki na padaczkę i wady wrodzone

Niektóre leki na padaczkę, zwłaszcza walproinian (Depakote), mogą zwiększać ryzyko wystąpienia wad wrodzonych i zostały powiązane z obniżeniem ilorazu inteligencji u dzieci. Karbamazepina (Tegretol) może zwiększyć ryzyko rozszczepu kręgosłupa (poważna wada wrodzona kręgosłupa) i rozszczepu podniebienia (wada wrodzona jamy ustnej).

Z drugiej strony, niekontrolowane napady mogą stanowić poważny problem dla nienarodzonych dzieci. Poważne wady wrodzone występują rzadko u dzieci kobiet, które otrzymują regularną opiekę prenatalną i których napady są ostrożnie kontrolowane za pomocą leków. Kobiety nigdy nie powinny odstawiać leków napadowych bez rozmowy z lekarzem.

Padaczka i hormony

Hormony wpływają na funkcjonowanie mózgu przez całe życie. U wielu kobiet częstość napadów zwiększa się tuż przed lub w trakcie miesiączki. Jest to prawdopodobnie spowodowane normalnymi zmianami poziomu estrogenów i progesteronu podczas cyklu reprodukcyjnego. Wiele kobiet chorych na padaczkę ma nierówne cykle miesiączkowe, w tym również brak miesiączki. Jeśli regularnie zdarzają Ci się braki miesiączki, porozmawiaj z lekarzem.

Lekarze nie znają wszystkich odpowiedzi dotyczących kobiet z padaczką. Ale przeprowadza się dużo więcej badań i każdego dnia dowiadują się więcej. Obecnie istnieje więcej opcji leczenia niż kiedykolwiek.

Oto niektóre z rzeczy, o które możesz chcieć zapytać swojego lekarza, aby zrozumieć, jak padaczka może wpływać na Twoje życie i jak sobie z nią radzić:

  • Jakich środków antykoncepcyjnych powinnam używać, jeśli mam napady?

  • Które leki są najbezpieczniejsze w czasie ciąży?

  • Czy istnieją dodatkowe suplementy, które mogę przyjmować?

  • Czy epilepsja może mieć wpływ na moją płodność?

  • Czy zajście w ciążę jest dla mnie bezpieczne?

  • Czy moje dzieci są zagrożone wystąpieniem padaczki?

  • Co powinienem zrobić, aby przygotować się do bycia rodzicem?

  • Jak miesiączka i hormony wpływają na moją padaczkę?

  • Co się stanie, gdy przejdę przez menopauzę?

Ważne jest, aby wiedzieć, że padaczkę można zazwyczaj kontrolować. Zwykle jej stan nie pogarsza się z czasem. Około 70% osób z padaczką może być w znacznym stopniu wspomaganych przez nowoczesne terapie, a niektórzy z nich mogą miesiącami lub latami unikać napadów. Jednak u 30% nowych pacjentów nie udaje się uzyskać kontroli nad napadami, mimo stosowania zalecanego leczenia. Jednak z pomocą kompetentnego lekarza kobiety mogą dziś radzić sobie z padaczką i prowadzić aktywne, zdrowe życie. A napady mogą się zmniejszać wraz z wiekiem.

Co robić, gdy ktoś ma atak: Pierwsza pomoc przy napadach padaczkowych

0

Co należy zrobić, gdy ktoś ma atak? Dowiedz się, jak rozpoznać napad padaczki i jak możesz pomóc.

Niektóre napady są bardziej niebezpieczne niż inne, ale większość z nich nie stanowi zagrożenia. Jeśli chcesz coś zrobić dla tej osoby, skup się na zapewnieniu jej bezpieczeństwa.

Jak wyglądają napady

Typ napadu, o którym większość ludzi myśli, to uogólniony napad toniczno-kloniczny, bardziej znany jako napad typu grand mal. Są one przerażające do oglądania, a osoba, która je ma, rzadko wie lub pamięta, co się dzieje.

Napady te przebiegają według określonego schematu:

  • Osoba wydaje się „wymeldowywać”. Nie odpowiada, gdy się do niej mówi. Nie reaguje na machanie ręką w kierunku twarzy lub potrząsanie nią. Może zapaść się pod ziemię.

  • Ich mięśnie zaciskają się i stają się sztywne jak deska. (To jest faza toniczna, trwa kilka sekund).

  • Następnie pojawia się seria ruchów szarpanych. (Jest to faza kloniczna, może trwać kilka sekund lub kilka minut).

  • W końcu szarpanie ustaje, osoba staje się czujna i może znowu mówić, ale przez pewien czas może być oszołomiona lub niepewna.

  • Każdy uogólniony napad może być niebezpieczny, ponieważ osoba jest nieświadoma swojego otoczenia i nie może uchronić się przed krzywdą. Niekontrolowane miotanie się zwiększa ich szanse na zranienie.

    Napady ogniskowe są inne. Są mniej intensywne i zazwyczaj trwają nie dłużej niż minutę lub dwie.

    Część ciała, jak np. ramię, może zesztywnieć lub stać się wiotka. Można zaobserwować powtarzające się, rytmiczne lub szarpane ruchy w jednym miejscu lub rozprzestrzeniające się na różne części ciała. Osoba może się wyłączyć lub wpatrywać w nic. Może ona zdawać sobie sprawę z tego, co się dzieje lub nie, ale nie może tego kontrolować. Kiedy to się skończy, nie będzie nic pamiętać.

    Co możesz zrobić

    Wszystko polega na podjęciu środków ostrożności. W przypadku osoby mającej uogólniony napad toniczno-kloniczny:

    • Zrób im miejsce. Nie dopuszczaj innych osób.

    • Odsuń od siebie twarde i ostre przedmioty, np. okulary i meble.

    • Podłożyć pod głowę poduszkę.

    • Poluzuj ubranie wokół szyi, jeśli możesz to zrobić bezpiecznie.

    • Nie próbuj ich przytrzymywać lub zatrzymywać ich ruchów.

    Nie wkładaj im niczego do ust. Wbrew powszechnemu mitowi, podczas napadu nie można połknąć języka. Jednak włożenie czegoś do ust może uszkodzić zęby lub może cię ugryźć. Jeśli ich głowa się nie rusza, obróć ją na bok.

    Spójrz na zegarek na początku napadu, abyś mógł zmierzyć jego długość. Pamiętaj, że to prawdopodobnie nie jest nagły przypadek, choć może na taki wyglądać.

    Po ustaniu szarpania delikatnie ułóż go na boku, aby pomóc w utrzymaniu drożności dróg oddechowych.

    W przypadku łagodniejszych napadów, takich jak lekkie gapienie się lub drżenie rąk lub nóg, należy odsunąć osobę od zagrożeń, w tym ruchu ulicznego, schodów i wody.

    Nie zostawiaj osoby, która miała napad, samej. Zostań do czasu, aż osoba ta będzie w pełni świadoma tego, gdzie się znajduje i będzie mogła normalnie reagować, gdy do niej mówisz. Mów spokojnie. Uspokój ją i wyjaśnij, co przeoczyła, jeśli jest zdezorientowana lub przestraszona. Nie podawaj im nic do picia ani jedzenia, dopóki nie odzyskają pełnej świadomości.

    Kiedy należy zadzwonić pod numer 911

    Uzyskaj pomoc medyczną, gdy:

    • To pierwszy napad u dziecka.

    • Napad trwa dłużej niż 5 minut.

    • Kolejny napad rozpoczyna się wkrótce po pierwszym.

    • Osoba nie „budzi się” po ustaniu ruchów.

    • Osoba została zraniona podczas napadu.

    Jeśli obawiasz się, że coś jeszcze może być nie tak, lub osoba ma inne schorzenia, takie jak choroby serca lub cukrzyca, skontaktuj się z lekarzem.

    Padaczka a skuteczność antykoncepcji, ryzyko ciąży i wiele innych.

    0

    Leki na padaczkę mogą sprawić, że niektóre metody kontroli urodzeń będą mniej skuteczne. wyjaśnia lekarz.

    Każda kontrola urodzeń, która jest bezpieczna dla kobiet, w ogóle, jest bezpieczny dla kobiet z padaczką. Jednak posiadanie padaczki – i niektóre metody leczenia tego stanu – mogą sprawić, że niektóre formy kontroli urodzeń będą mniej skuteczne. Ponadto, ponieważ leki przeciwpadaczkowe na padaczkę mogą zwiększyć ryzyko wad wrodzonych, ważne jest, aby starannie zaplanować ciążę.

    Kontrola urodzeń i leki przeciwpadaczkowe

    Jeśli masz padaczkę i przyjmujesz leki przeciwpadaczkowe, opcje kontroli urodzeń mogą obejmować hormony, takie jak tabletki antykoncepcyjne lub zastrzyki Depo-Provera, metody barierowe, takie jak prezerwatywy lub diafragma, lub wkładka wewnątrzmaciczna (IUD). Można również stosować naturalne planowanie rodziny, takie jak metoda rytmiczna – powstrzymywanie się od współżycia w dni płodne – chociaż ta metoda nie jest tak niezawodna jak inne. Wszystkie te metody są dla Ciebie bezpieczne.

    Jeśli przyjmujesz leki przeciwpadaczkowe, niektóre z tych leków mogą wchodzić w interakcje z niektórymi hormonalnymi rodzajami kontroli urodzeń i czynić je mniej skutecznymi. W jednym przypadku, hormonalna kontrola urodzeń może zmniejszyć poziom we krwi Lamictal (lamotrygina), lek przeciwzajęciowy, co czyni go mniej skutecznym.

    „To jedyny znany nam lek przeciwpadaczkowy, który działa w ten sposób” – mówi Mark Yerby, MD, MPH, założyciel North Pacific Epilepsy Research w Portland, Oregon. „Jeśli Lamictal kontroluje napady kobiety bardzo dobrze, a ona zaczyna brać pigułkę, czasami kontrola napadów nie jest tak dobra”. (Lamictal i inne leki na napady mogą również stać się mniej skuteczne, gdy kobieta jest w ciąży).

    Jeśli zrozumiesz te interakcje, przez większość czasu możesz skutecznie stosować pigułkę i inne rodzaje hormonalnej kontroli urodzeń.

    Różne rodzaje leków przeciwpadaczkowych wchodzą w różne interakcje z hormonalną kontrolą urodzeń:

    • Jedna grupa leków przeciwpadaczkowych jest znana jako leki „indukujące enzymy wątrobowe”. Zwiększają one tempo, w jakim wątroba rozkłada hormony antykoncepcyjne, które otrzymuje się w ramach kontroli urodzeń. Oznacza to, że leki antykoncepcyjne będą szybciej opuszczać organizm. Do leków indukujących enzymy wątrobowe należą: karbamazepina (Tegretol, Carbatrol), okskarbazepina (Trileptal), fenytoina (Dilantin), fenobarbital (Luminal), prymidon (Mysoline), octan eslicarbazepiny (Aptiom) i topiramat (Topamax). Jeśli przyjmujesz jeden z tych leków, może on sprawić, że hormonalna kontrola urodzeń będzie mniej skuteczna.

    • Dwa leki – walproinian (Depakote) i felbamat (Felbatol) – mogą nawet zwiększyć poziom hormonów. Jeśli przyjmujesz jeden z tych leków, lekarz może być zmuszony do dostosowania dawki środka antykoncepcyjnego, aby nie było go zbyt dużo w organizmie.

    • Wreszcie istnieją leki „neutralne”, które nie mają żadnego wpływu na rozkład hormonów. Clobazam, clonazepam, etosuksymid, gabapentyna (Neurontin), lamotrygina (Lamictal), lewetyracetam (Keppra), Lyrica, walproinian sodu, tiagabina (Gabitril) i Zonegran, i nie będą kolidować z kontrolą urodzeń.

    Niezawodna kontrola urodzeń, gdy masz padaczkę

    Jeśli przyjmujesz lek indukujący enzymy wątrobowe i chcesz stosować hormonalną kontrolę urodzeń, powinnaś porozmawiać ze swoim neurologiem i ginekologiem. Dobrze jest stosować drugą metodę kontroli urodzeń jako rezerwową. Metody barierowe, takie jak prezerwatywy, diafragmy i wkładki wewnątrzmaciczne nowej generacji, to dobre opcje.

    W przeszłości lekarze czasami przepisywali większe dawki tabletek antykoncepcyjnych, aby zrekompensować szybki rozpad leku antykoncepcyjnego. To może działać, ale nie ma jasnych badań, aby powiedzieć nam jeden sposób lub drugi. „Lekarze zwykli mówić, że zwiększenie ilości estrogenu w pigułce załatwia ten problem” – mówi Jacqueline French, MD, profesor neurologii w New York University’s Langone Medical Center i współdyrektor Epilepsy Research and Epilepsy Clinical Trials w NYU Comprehensive Epilepsy Center. „Ale nie mamy danych, które by to potwierdzały”.

    Co jeśli chcesz użyć naturalnego planowania rodziny, aby zapobiec ciąży? Istnieje wiele naturalnych metod planowania rodziny. Ogólnie rzecz biorąc, działają one poprzez śledzenie cyklu miesiączkowego, dlatego prawdopodobnie chcesz ponownie rozważyć użycie tej metody. Jeśli masz epilepsję, istnieje większe prawdopodobieństwo, że twoje cykle są nieregularne. To sprawi, że naturalne planowanie rodziny będzie dla ciebie bardzo zawodne.

    Epilepsja i planowanie ciąży

    Jeśli masz padaczkę, pamiętaj o tym, jak ważne jest dla Ciebie planowanie ciąży. W ramach tego planowania, pamiętaj o rozpoczęciu przyjmowania suplementów kwasu foliowego przed zajściem w ciążę. Dobrym pomysłem dla kobiet z padaczką, które są w wieku rozrodczym, jest rozpoczęcie przyjmowania 0,4 miligramów dziennie kwasu foliowego na wypadek zajścia w ciążę. Pomaga to zapobiec wadom wrodzonym rdzenia kręgowego i mózgu. Istnieją pewne leki na padaczkę, że lekarze mogą doradzić, aby wziąć większą dawkę kwasu foliowego, jeśli jesteś na tych, jak karbamazepina (Equetro) lub walproinian. Sprawdź ze swoim lekarzem na ten temat.

    I jak myślisz o tym, jaki rodzaj kontroli urodzeń jest odpowiedni dla Ciebie i zrobić swoje planowanie, ważne jest, aby porozmawiać ze swoim neurologiem i ginekologiem. Obaj ci lekarze powinni być bardzo zaangażowani w twoją opiekę. Każdy z nich musi wiedzieć o lekach lub zabiegach, które przepisuje drugi.

    Jak opiekować się dzieckiem z epilepsją: Leki i wskazówki dotyczące bezpieczeństwa

    0

    Jeśli Twoje dziecko ma padaczkę, Twoja lista rzeczy do zrobienia różni się od listy rodziców dziecka, które jej nie ma. Poniższe wskazówki mogą sprawić, że wszystko będzie nieco łatwiejsze.

    Te wskazówki mogą pomóc uczynić codzienne życie nieco łatwiejszym.

    Radzenie sobie z emocjami

    To naturalne, że dziecko cierpiące na przewlekłą chorobę lub różniące się od innych dzieci czuje się urażone. Dzieci z chorobą taką jak epilepsja mogą mieć problemy emocjonalne, takie jak niska samoocena lub depresja. Może to pochodzić z wewnątrz (złość, wstyd, frustracja) lub z zewnątrz (dokuczanie).

    Możesz pomóc swojemu dziecku poradzić sobie z tymi uczuciami.

    Upewnij się, że Twoje dziecko rozumie jak najwięcej na temat choroby. Istnieje wiele zasobów internetowych dostępnych specjalnie dla dzieci.

    Postaraj się, aby były pozytywne o swojej chorobie i skupić się na rzeczach, które mogą zrobić. Padaczka może nakładać ograniczenia na Twoje dziecko. Mimo to, powinno ono być w stanie brać udział w większości zajęć. Jednocześnie należy pomóc mu dowiedzieć się, jak może zminimalizować ryzyko.

    Możesz również pomóc reszcie rodziny w dostosowaniu się:

    Upewnij się, że pozostałe dzieci rozumieją chorobę swojego rodzeństwa. Jeśli czują się zaniedbane, postaraj się spędzać z nimi więcej czasu.

    Jeśli uważasz, że jest to konieczne, poszukaj porady rodzinnej. Może ona pomóc wszystkim zrozumieć, jak wspólnie radzić sobie ze skutkami choroby.

    Pokaż wszystkim, co mają robić, jeśli Twoje dziecko ma atak. Dzięki temu nie będą się bać, gdy taki się pojawi.

    Dzieci i leki na padaczkę

    Jeśli Twoje dziecko przyjmuje leki na padaczkę, współpracuj z lekarzem, aby upewnić się, że przyjmuje je prawidłowo. Będziesz musiał:

    • Znać harmonogram przyjmowania leków (ile razy dziennie należy je przyjmować, czy należy je przyjmować z jedzeniem, itp.)

    • Dowiedz się, co zrobić, jeśli dziecko zapomni przyjąć dawkę.

    • Dowiedz się, czy jakieś leki wymagają badania krwi.

    • Bądź świadomy skutków ubocznych i dowiedz się, co z nimi zrobić.

    • Należy zapytać lekarza, co zrobić, jeśli dziecko jest chore lub ma gorączkę (która może wywołać drgawki).

    • Upewnij się, że szkoła Twojego dziecka wie, że przyjmuje ono leki na padaczkę. Jeśli to konieczne, zaplanuj przyjmowanie leków w szkole.

    • Zawsze miej przy sobie szczegółową listę leków.

    Postępowanie z problematycznymi zachowaniami u dzieci z epilepsją

    Pamiętaj, że dzieci z padaczką powinny być w miarę możliwości traktowane jak każde inne dziecko. Tak jak dzieci z padaczką mogą chodzić do szkoły, uprawiać sporty i chodzić na randki, tak samo mogą zostać zakrzyczane przez rodziców, kiedy przekroczą linię. Nie należy pozwalać, aby epilepsja usprawiedliwiała złe oceny i nie należy pozwalać, aby usprawiedliwiała złe zachowanie.

    Jak powie ci każdy lekarz lub książka o wychowaniu, dzieci potrzebują dyscypliny. Traktowanie dziecka jak inwalidy to niezawodny sposób na to, by zachowywało się jak inwalida. Co gorsza, możesz zmienić je w tyrana. Dzieci są inteligentne. Jeśli dziecko widzi, że boisz się sprawić mu przykrość z powodu jego stanu, może to wykorzystać.

    Łatwość w stosunku do jednego dziecka z epilepsją może również budować niechęć wśród innych dzieci. Mogą one już czuć, że dziecko z padaczką dostaje więcej uwagi niż one. Jeśli widzą, że ich rodzeństwo wymyka się spod kontroli z nieakceptowalnym zachowaniem, będą się złościć.

    Pamiętaj, że rozpieszczone, skupione na sobie dziecko nie będzie popularne na placu zabaw. Nadmierna pobłażliwość z Twojej strony może pogorszyć umiejętności społeczne Twojego dziecka.

    Oczywiście, decyzje dotyczące dyscypliny należy podejmować w zależności od konkretnego przypadku. Jeśli napady u dziecka są całkowicie niekontrolowane, być może trzeba będzie w pewnym stopniu dostosować zwykłą dyscyplinę. Ponadto, niektóre dzieci chore na padaczkę mają również problemy rozwojowe lub problemy z nauką, które mogą sprawić, że wychowanie ich będzie większym wyzwaniem.

    Pamiętaj, że złe zachowanie Twojego dziecka może być związane z efektami ubocznymi leków na padaczkę. Niektóre leki mogą sprawić, że dziecko będzie nadpobudliwe, wyczerpane lub zapominalskie.

    Niezależnie od przyczyny, nie osiadaj na laurach i zaakceptuj sytuację. Jeśli napady Twojego dziecka są niekontrolowane lub jeśli uważasz, że leki powodują problemy, porozmawiaj z lekarzem. Pozwalanie na utrzymywanie się problemów – podczas gdy Ty żyjesz w strachu, że zdenerwujesz dziecko i sprowokujesz napad – nie jest zdrowe dla nikogo. Brak dyscypliny pogarsza zachowanie, a dyscyplina sama w sobie nie pogarsza stanu epilepsji.

    Co jeszcze mogę zrobić?

    Zwracaj uwagę na dziecko w pobliżu wody, zarówno w domu, jak i na zewnątrz.

    W domu:

    • Pilnuj ich w wannie.

    • Upewnij się, że drzwi do łazienki otwierają się na zewnątrz, abyś mogła je otworzyć, w razie gdyby dziecko upadło. Zdejmij blokady z drzwi łazienkowych.

    • Sprawdź, czy odpływ w wannie działa prawidłowo.

    • Utrzymuj wodę w wannie na niskim poziomie.

    • Utrzymuj niską temperaturę wody, aby zapobiec oparzeniom.

    • Zainstaluj siedzisko pod prysznicem lub w wannie z pasem bezpieczeństwa.

    • Trzymaj wszystkie urządzenia elektroniczne z dala od zlewu lub wanny.

    Z dala od domu:

    • Nie pozwól im pływać samym.

    • Upewnij się, że wszyscy dorośli, w tym ratownicy i instruktorzy, wiedzą, że Twoje dziecko ma epilepsję.

    • Jeśli dziecko ma atak podczas pływania, jak najszybciej wyciągnij je z wody.

    • Jeśli cokolwiek wydaje się być nie tak, należy natychmiast wezwać lekarza.

    Leczenie padaczki: Etapy, rodzaje, leki i skutki uboczne leków

    0

    Od leków i zmiany diety po implanty i operacje – poznaj różne możliwości leczenia padaczki.

    Leki napadowe

    Lekarz prawdopodobnie będzie chciał, abyś najpierw spróbował tego leku. Działa on u około 7 na 10 osób z padaczką. Leki na padaczkę, czasami nazywane lekami przeciwpadaczkowymi lub przeciwdrgawkowymi, zmieniają sposób pracy komórek mózgowych i wysyłania wiadomości do siebie.

    Rodzaj leku, który sugeruje lekarz, zależy od kilku rzeczy:

    • Rodzaju występujących napadów

    • Jak prawdopodobne jest, że będziesz miał więcej napadów

    • Twój wiek

    • Twoja płeć

    • Inne posiadane przez Ciebie warunki medyczne

    • Jeśli chcesz zajść w ciążę

    Leki, które działają u jednej osoby, mogą nie działać u innej. Być może trzeba będzie wypróbować więcej niż jeden z nich. Większość osób przyjmujących leki na padaczkę znajduje odpowiedni lek przy pierwszej lub drugiej próbie.

    Być może trzeba będzie zacząć od małej dawki i powoli dodawać kolejne. Zależy to od tego, jakie leki przyjmujesz.

    Przed rozpoczęciem przyjmowania leków prawdopodobnie zostanie przeprowadzone badanie krwi. Podczas przyjmowania leku lekarz będzie chciał, abyś wykonywał badania krwi, aby sprawdzić, jak Twój organizm radzi sobie z leczeniem.

    Częstotliwość ich wykonywania zależy od rodzaju przyjmowanego leku na padaczkę, innych przyjmowanych leków i wszelkich schorzeń.

    Należy poinformować lekarza o innych przyjmowanych lekach lub suplementach, nawet jeśli kupuje się je bez recepty. Leki napadowe mogą wchodzić w interakcje z innymi lekami i sprawiać, że nie będą one działać tak dobrze.

    Efekty uboczne

    Niektóre z nich są bardziej dotkliwe niż inne. Należy zapytać lekarza o skutki uboczne konkretnych leków. W zależności od tego, jaki lek przyjmujesz, działania niepożądane mogą obejmować:

    • Zmęczenie

    • Zawroty głowy

    • Przyrost masy ciała

    • Przerzedzenie kości

    • Wysypki

    • Niezdarność

    • Problemy z mówieniem

    • Problemy z zapamiętywaniem

    • Problemy z myśleniem

    • Zmiany nastroju

    • Utrata wagi

    Poważniejszymi działaniami niepożądanymi mogą być:

    • Silna wysypka

    • Zapalenie narządów takich jak wątroba

    • Depresja

    W przypadku wystąpienia myśli samobójczych należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem. W przypadku jakichkolwiek obaw dotyczących działań niepożądanych leku, nie należy samodzielnie przerywać przyjmowania leku lub pomijać dawki bez uprzedniej rozmowy z lekarzem.

    Jak odstawić leki

    Niektórzy ludzie są w stanie odstawić leki napadowe. Należy to zrobić wyłącznie za radą i z pomocą lekarza.

    Jeśli nie miałeś żadnych napadów w ciągu co najmniej 2 do 4 lat, lekarz może pomóc w powolnym odstawieniu leków.

    Niektóre rodzaje napadów występują tylko u dzieci i młodszych nastolatków. Jeśli jesteś starszym nastolatkiem lub młodym dorosłym, lekarz może uznać, że odstawienie leku jest dla Ciebie bezpieczne.

    Dieta ketogeniczna

    Dieta ta charakteryzuje się wysoką zawartością tłuszczów i niską zawartością węglowodanów. Twój lekarz może ją zasugerować, w zależności od rodzaju napadów, które masz. Ale nie jest to coś, co powinieneś próbować zrobić samemu. Porozmawiaj najpierw z lekarzem i dietetykiem.

    Zazwyczaj dieta ketogeniczna jest podawana dzieciom, gdy leki nie pomagają na napady, ale niektóre badania pokazują, że może ona działać również u dorosłych.

    Na początku może powodować uczucie ospałości. Późniejsze efekty uboczne mogą obejmować:

    • Kamienie nerkowe

    • Wysoki poziom cholesterolu

    • Odwodnienie

    • Zaparcia

    • Przyrost masy ciała

    • Złamane kości

    Stymulacja nerwów

    Istnieją dwa rodzaje stymulacji nerwów:

    Stymulacja nerwu błędnego. Nerw ten biegnie od klatki piersiowej i brzucha, przez szyję, aż do dolnej części mózgu. Kontroluje on rzeczy, które są automatyczne w Twoim ciele, takie jak bicie serca.

    Lekarz umieści małe urządzenie zwane stymulatorem nerwu błędnego pod skórą klatki piersiowej i podłączy je do nerwu.

    Urządzenie wysyła małe impulsy elektryczne przez nerw do mózgu. Youll prawdopodobnie nadal muszą brać leki.?To urządzenie może być dostosowane przez neurologa w swoich wizytach w celu znalezienia ustawień, które działają dla Ciebie. To nie działa dla każdego.

    Responsywna neurostymulacja. To leczenie obejmuje? chirurgiczne wszczepienie małego gadżetu zwanego neurostymulatorem. Lekarz umieszcza go pod kością czaszki. Szuka on wzorców w aktywności Twojego mózgu, które mogą prowadzić do napadu. Kiedy neurostymulator widzi jeden z tych wzorców, wysyła mały impuls, aby go przerwać. Nie każda osoba może mieć to urządzenie, jest to oparte na rodzaju epilepsji.

    Chirurgia

    Istnieją dwa główne rodzaje:

    Chirurgia resekcyjna. Chirurg usunie część mózgu, która powoduje napady. Operacja ta jest najczęściej wykonywana, gdy część mózgu powodująca napady jest bardzo mała, ma bardzo dobre granice i nie kontroluje takich rzeczy jak mowa, ruch, wzrok czy słuch.

    Operacja odłączenia. Zamiast usuwania części mózgu, chirurg przetnie ścieżki między nerwami w mózgu, które są zaangażowane w napady.

    Czym jest dieta ketogeniczna w przypadku padaczki?

    0

    Dowiedz się, jakie rodzaje żywności Twoje dziecko może jeść, jeśli podejmuje dietę ketogeniczną, i dowiedzieć się o wyzwaniach i skutkach ubocznych planu posiłków, który pozbywa się ataków u niektórych dzieci z padaczką.

    Ale super wysokotłuszczowa i super niskowęglowodanowa dieta ketogeniczna nie jest dla każdego. Jest surowa i skomplikowana. I nie jest tak naprawdę „zdrowa” w normalnym sensie. Jeśli ją rozważasz, musisz przemyśleć, jak wpłynie na życie Twojego dziecka — i jaki będzie miała wpływ na całą rodzinę.

    Kto powinien pomyśleć o wypróbowaniu diety ketogenicznej?

    Niektórzy rodzice dzieci z padaczką są sceptycznie nastawieni do diety ketogenicznej, gdy po raz pierwszy o niej słyszą. Dieta, która może kontrolować padaczkę i zatrzymać napady bez żadnych leków? To brzmi prawie jak oszustwo.

    Ale dieta ketogeniczna jest prawdziwa i uzasadniona. Połów jest taki, że jest wymagająca i trudna do przestrzegania. W rzeczywistości jest tak trudna do przestrzegania, że większość lekarzy zaleca ją tylko dla osób, które nie były w stanie kontrolować swoich napadów za pomocą leków.

    Dieta ketogeniczna ogranicza napady, odkąd została opracowana w latach 20. ubiegłego wieku. Około połowa dzieci, które ją stosują, ma duży spadek w tym, ile dostają. Aż 1 na 7 przestaje mieć napady całkowicie.

    Dieta pomaga w wielu typach padaczki, ale działa szczególnie dobrze w zespole Lennoxa-Gastauta, mioklonicznej padaczce astatycznej (zespół Doose) i innych. Niektóre dziecięce zespoły padaczkowe bardzo dobrze reagują na dietę ketogeniczną, a większość padaczek dorosłych nie.

    Ponieważ dieta ketogeniczna jest tak wymagająca, lekarze zazwyczaj zalecają ją tylko wtedy, gdy dziecko wypróbowało już dwa lub trzy leki i nie zadziałały.

    Kiedy dieta działa, dzieci często mogą obniżyć dawki leków lub przestać je brać. Co więcej, większość dzieci, które pozostają na diecie ketogenicznej przez co najmniej 2 lata, ma duże szanse na uwolnienie się od napadów – nawet po powrocie do normalnego odżywiania.

    Jaką żywność może jeść Twoje dziecko?

    Dieta Twojego dziecka będzie zawierała dużo tłuszczu. W zdrowej diecie dla dzieci około 25% do 40% kalorii pochodzi z tłuszczu. W diecie ketogenicznej około 80% do 90% kalorii pochodzi z tłuszczu.

    Tak więc posiłki Twojego dziecka są naładowane tłuszczami, podczas gdy porcje białka, a zwłaszcza węglowodanów są niewielkie. W typowej diecie ketogenicznej, dzieci otrzymują trzy do czterech razy więcej tłuszczu w każdym posiłku w porównaniu do węglowodanów i białka razem wziętych.

    Co to oznacza w praktyce? Większość pokarmów o wysokiej zawartości węglowodanów – takich jak chleb, makaron, słodycze i inne – jest wyłączona z menu. Twój lekarz zwykle zaczyna od tego, ale są też modyfikacje. Jeśli to zadziała, można zwykle zejść do bardziej zmodyfikowanego Atkinsa i powoli wprowadzać węglowodany. Zwykle wiąże się to z liczeniem węglowodanów i monitorowaniem stosunku węglowodanów do tłuszczów.

    Twoje dziecko może rozpocząć dietę w szpitalu, aby pielęgniarki i lekarze mogli obserwować pierwsze kilka dni. Prawdopodobnie będą musieli iść bez jedzenia przez 36 do 48 godzin przed rozpoczęciem diety. Po tym, jedzenie jest zwiększona w ciągu kilku dni.

    Dieta ta nie dostarcza wszystkich potrzebnych organizmowi witamin, więc dziecko prawdopodobnie będzie musiało przyjmować suplementy witaminowe bez cukru.

    Jak to działa?

    Mimo że istnieje od około stu lat, wciąż nie wiemy. Wielu ekspertów uważa, że ma to związek z procesem zwanym ketozą. Stąd właśnie pochodzi nazwa diety. Ketoza występuje, gdy organizmowi brakuje węglowodanów do spalania energii i zamiast tego spala tłuszcz.

    Ketoza to ten sam proces, który rozpoczyna się, gdy ktoś pości — celowo lub z powodu głodu. Post był tradycyjnym sposobem leczenia napadów od wieków.

    Naukowcy z Johns Hopkins University przebadali 150 dzieci z epilepsją w jednym ważnym badaniu. Po roku na diecie ketogenicznej, połowa dzieci miała o 50% mniej napadów. Jedna czwarta dzieci zmniejszyła liczbę napadów o 90%. Po kilku latach stosowania diety, wiele z tych dzieci nie potrzebowało już w ogóle leków.

    Ale wielu ekspertów nie jest pewnych, czy ketoza ma coś wspólnego z tym, dlaczego dieta działa. Może być związana z jakimś innym efektem, którego nie rozumiemy.

    Czego się spodziewać

    Dieta ketogeniczna nie jest czymś, co wypróbowuje się przypadkowo. To duże zobowiązanie, a rozpoczynanie jej na własną rękę jest ryzykowne. Ty i Twoje dziecko musicie ściśle współpracować z zespołem ekspertów.

    • Przygotuj się na kilka dni w szpitalu.

      Lekarze często chcą mieć oko na dzieci, gdy rozpoczynają dietę, aby upewnić się, że robią to dobrze.

    • Ściśle współpracować z dietetykiem.

      Dieta ketogeniczna jest dostosowana do każdego dziecka. Dietetyk udzieli Ci więc szczegółowych informacji na temat tego, co dokładnie Twoje dziecko może jeść i w jakich ilościach. Ponieważ dieta ketogeniczna jest uboga w ważne składniki odżywcze, Twoje dziecko prawdopodobnie będzie potrzebowało suplementów wapnia, witaminy D, żelaza, kwasu foliowego i innych.

    • Uważaj na węglowodany we wszystkim.

      Niewielkie ilości węglowodanów pojawiają się w nieoczekiwanych miejscach, takich jak pasta do zębów.

    • Często odwiedzaj lekarza.

      Początkowo dziecko będzie wymagało regularnych badań kontrolnych co 1 do 3 miesięcy. Lekarz będzie kontrolował jego wzrost i wagę, badał krew i mocz, kontrolował poziom cholesterolu i decydował o ewentualnym dostosowaniu diety lub dawki leków.

    • Trzymaj się diety przynajmniej przez kilka miesięcy.

      Jeśli to zadziała, powinieneś zauważyć mniej napadów do tego czasu — lub nawet wcześniej. Jeśli dieta nie pomoże, dziecko będzie stopniowo wracać do normalnego planu żywieniowego. Jeśli nagle przerwie dietę ketogeniczną, może to wywołać napady.

    Jakie są skutki uboczne?

    Zaraz po rozpoczęciu diety dziecko może czuć się zmęczone. Inne efekty uboczne obejmują:

    • Zaparcia

    • Kamienie nerkowe

    • Powolny wzrost i niska waga

    • Słabe kości (które mogą być bardziej narażone na złamania)

    • Wysoki poziom cholesterolu

    Jeśli u Twojego dziecka wystąpią działania niepożądane, poinformuj o tym lekarza. Być może będzie można je leczyć za pomocą zmian w diecie lub leków.

    Jeśli skutki uboczne są zbyt duże dla Twojego dziecka, zapytaj lekarza o inne diety na padaczkę, takie jak zmodyfikowana dieta Atkinsa czy dieta lecznicza o niskim indeksie glikemicznym. Mogą być one nieco łatwiejsze do zniesienia.

    Wady diety ketogenicznej.

    Mogą wystąpić problemy z przestrzeganiem diety ketogenicznej:

    • Ważne jest dokładne ważenie żywności.

    • Nawet małe uchybienia – jak podkradanie okruchów ciastka lub połknięcie środka do udrożniania nosa – mogą doprowadzić do napadu.

    Jak można sobie wyobrazić, dla większości rodziców utrzymanie dzieci na tej diecie jest wyzwaniem. Dzieci mogą przyjmować jedzenie od innych dzieci w szkole lub w domu przyjaciół. Starsze dzieci mogą mieć silne opinie na temat tego, co chcą jeść. Dieta ketogeniczna działa najlepiej u małych dzieci, które nie wykształciły silnych gustów w jedzeniu.

    Dzieci na diecie ketogenicznej również często czują się bardzo głodne, przynajmniej na początku. Musisz monitorować całe jedzenie w domu, w tym jedzenie w misce psa.

    Możesz też obawiać się o skutki jedzenia całego tego masła i śmietany. W końcu, czy tłuszcz nie powinien być dla ciebie zły? Badanie potwierdziło, że dzieci na diecie ketogenicznej rzeczywiście mają znacznie wyższy poziom cholesterolu niż większość dzieci. Jednak szkody wyrządzone przez dietę wysokotłuszczową pojawiają się zazwyczaj dopiero po wielu latach. Dzieci zazwyczaj stosują dietę ketogeniczną tylko przez kilka lat.

    Rozpoczęcie diety ketogenicznej

    Ta wysokotłuszczowa/niskowęglowodanowa dieta może brzmieć jak dowolna liczba diet białkowych, o których czytałeś. W rzeczywistości, niektóre popularne diety białkowe również twierdzą, że powodują proces ketozy. Ale dieta ketogeniczna nie jest jak typowa dieta białkowa i nie możesz jej stosować na własną rękę.

    Dietetyk może pomóc Ci dostosować ścisłe zasady diety do rzeczywistego menu, dzięki czemu możesz wymyślić posiłki, które mogą spodobać się Twojemu dziecku.

    Jeśli rozważasz dietę ketogeniczną, nie zakładaj, że Twoje dziecko będzie walczyć z surowymi zasadami. Porozmawiaj o tym razem i włącz swojego neurologa. Twoje dziecko prawdopodobnie też chce, aby napady ustały i może chętnie współpracować.

    Czy dieta ketogeniczna jest odpowiednia dla Twojego dziecka?

    Musisz zdecydować, czy Twoja rodzina jest gotowa na dietę ketogeniczną. Będziesz musiał zmienić żywność, którą masz w domu i posiłki, które spożywasz. To może być trudne, jeśli masz inne dzieci w rodzinie.

    Wszyscy opiekunowie Twojego dziecka — od niań do nauczycieli — muszą zrozumieć dietę i być na pokładzie, zbyt. Nawet niewielkie oszukiwanie planu żywieniowego może wywołać napad.

    Jeśli uważasz, że jesteś w stanie to zrobić, porozmawiaj z lekarzem swojego dziecka. Przejście na „keto” nigdy nie jest łatwe — ale dla wielu dzieci może być wielkim sukcesem.

    Padaczka u dzieci: Statystyki, objawy, przyczyny i więcej

    0

    Lekarz mówi, co powinieneś wiedzieć, jeśli Twoje dziecko ma padaczkę.

    • Większość dzieci, które miały napad, nie ma kolejnego.

    • Większość dzieci, które mają epilepsję – co z definicji oznacza, że miały więcej niż jeden napad – wyrastają z tego stanu.

    • Większość dzieci z epilepsją jest całkowicie zdrowa i normalna pod innymi względami.

    • U 70% do 80% dzieci z padaczką można całkowicie kontrolować stan za pomocą leków.

    Eksperci podkreślają, że nie ma lekarstwa na padaczkę, a leczenie napadów polega na ich kontrolowaniu. Zwracają również uwagę na to, że u dzieci napady, które są kontrolowane za pomocą leków, często ustępują same.

    Około 400 000 dzieci w USA ma padaczkę i większość z nich jest w stanie kontrolować swoje napady i prowadzić normalne życie.

    Nie oznacza to, że radzenie sobie z padaczką jest łatwe, i prawie na pewno zmieni Twoją rodzinę. Jako rodzic dziecka z padaczką, będziesz miał nowe obowiązki. Oczywiście, trzeba będzie upewnić się, że dziecko otrzymuje dobrą opiekę medyczną, ale to nie wszystko.

    Będziesz musiał dopilnować, aby dziecko przyjmowało leki. Być może trzeba będzie również stać się rzecznikiem dziecka, wyjaśniając epilepsję rodzinie, przyjaciołom i nauczycielom, którzy mogą nie rozumieć tej choroby lub być nią przerażeni.

    Tak więc, chociaż czasami bycie rodzicem dziecka z padaczką może być trudne, pamiętaj, że leczenie działa, a dziecko z padaczką powinno mieć całkiem normalne życie z niewielkimi ograniczeniami. Padaczka nie jest prawie tak straszna, jak się wydaje.

    Definiowanie epilepsji

    Epilepsja nie jest pojedynczą chorobą. Jest to raczej termin ogólny: Osoba cierpiąca na epilepsję ma napady, ale ich przyczyna i rodzaj mogą być bardzo różne. Eksperci wskazują na raka prostaty i piersi jako analogię. Oba są nowotworami, ale przyczyny, rozwój i leczenie tych schorzeń nie są takie same. Istnieje wiele różnych rodzajów padaczki, które mogą wymagać różnych rodzajów leczenia.

    Podobnie, wpływ padaczki jest o wiele bardziej skomplikowany niż wyniki tego stanu medycznego. Eksperci twierdzą, że leczenie padaczki to coś więcej niż tylko leczenie napadów. Z padaczką wiążą się skutki psychologiczne i poznawcze, z którymi trzeba sobie poradzić, a także wpływ na całą rodzinę. Ale pierwszą rzeczą, którą ty i twój lekarz musicie zrobić, jest zatrzymanie napadów, zwykle za pomocą leków. Na szczęście dostępnych jest wiele skutecznych leków na padaczkę.

    Padaczka u nastolatków: Depresja, randki, prowadzenie samochodu i inne problemy

    0

    Radzenie sobie z nastolatkiem chorym na padaczkę stanowi dla rodziców wiele wyzwań. Lekarz oferuje sugestie.

    Rodzice nie mają pełnej kontroli nad swoimi nastolatkami, choć bardzo by tego chcieli. A pozwolenie nastolatkowi na większą niezależność jest kluczowe dla zdrowego rozwoju. Gdy nastolatek wyjedzie na studia lub wyprowadzi się z domu, trzeba będzie mieć wiarę, że potrafi zadbać o siebie. Okres nastoletni to czas przejściowy, w którym musisz zrezygnować z częściowej kontroli nad zdrowiem swojego dziecka, aby mogło ono wkroczyć i zacząć przejmować kontrolę.

    Padaczka i zmiany u nastolatka

    Okres dojrzewania to czas bardzo zmienny zarówno pod względem społecznym, jak i biologicznym. Następuje wiele głębokich zmian. Szczególnie ważne jest, aby po wejściu w okres dojrzewania dziecko wróciło do lekarza na badania kontrolne. Coroczne badania kontrolne są świetnym sposobem na utrzymanie się na szczycie problemów, zanim rozwiną się one w rosnącym nastolatku. Możliwe, że zmiany fizyczne związane z dojrzewaniem mogą uzasadniać dostosowanie leków dla nastolatka.

    Wielu rodziców stwierdza, że ich nastolatek chce przestać brać leki. Niektórzy nastolatkowie z padaczką czują, że nie potrzebują już leków na padaczkę lub nie chcą być kontrolowani przez lek. Ważne jest, aby wyjaśnić nastolatkowi ryzyko związane z odstawieniem leków. Nastolatki mogą potrzebować przypomnienia, jak to było, gdy miały regularne napady. Ponadto, jeśli od jakiegoś czasu nie mieli napadu, zwróć uwagę, że powodem może być to, że ich leki działają.

    Wiek nastoletni to często czas, kiedy wyróżnianie się jest ostatnią rzeczą, jakiej dziecko pragnie. Wiele dzieci czuje się boleśnie niezręcznie, a w przypadku nastolatków z epilepsją może być jeszcze gorzej.

    • Mogą być zawstydzone swoim stanem.

    • Mogą być przerażone możliwością wystąpienia napadu w miejscu publicznym.

    • Mogą również nie lubić skutków ubocznych leków, które mogą wpływać na ich koncentrację lub wygląd fizyczny.

    Ważne jest, aby każdy z tych problemów skonsultować z lekarzem. Możliwe, że zmiana leków mogłaby złagodzić niektóre z tych obaw.

    Depresja jest większym problemem wśród nastolatków z padaczką niż wcześniej sądzono, mówi William R. Turk, MD, szef oddziału neurologii w Nemours Children’s Clinic w Jacksonville na Florydzie. Jeśli uważasz, że twoje dziecko może być w depresji, ważne jest, aby uzyskać pomoc. Wspólne objawy depresji u nastolatków obejmują takie rzeczy, jak izolacja społeczna, drażliwość, niewyjaśnione bóle i bóle, brak zainteresowania działalnością.

    Dla rodziców, niektóre z emocjonalnych przygotowań do lat nastoletnich może rozpocząć się wcześnie. Każdy rodzic dziecka z padaczką powinien ciężko pracować, aby stworzyć „klimat zaufania”, mówi Turk. Jeśli masz otwarte i szczere relacje z dzieckiem w młodości, możesz czuć się bardziej komfortowo z jego niezależnością, gdy dorośnie. Z drugiej strony, jeśli zawsze izolujesz swoje dzieci lub narzucasz im ograniczenia, mogą być bardziej skłonne do buntu, gdy będą starsze.

    Prowadzenie pojazdu przez nastolatka chorego na padaczkę

    Zdobycie prawa jazdy to ważne wydarzenie w życiu większości nastolatków. To rytuał przejścia, który wielu nastolatków z epilepsją martwi się, że przegapi. Jednak w większości przypadków, nastolatki z kontrolowanymi napadami mogą otrzymać prawo jazdy jak każdy inny.

    Przepisy różnią się w zależności od stanu, ale generalnie, jeśli osoba z padaczką jest na lekach i nie miała ostatnio napadu, może otrzymać prawo jazdy. To jak długo osoba musi być wolna od napadów zależy od miejsca zamieszkania. Ponadto niektóre stany mogą zezwolić na uzyskanie prawa jazdy, jeśli masz napady tylko o określonej porze dnia, kiedy nie prowadziłbyś samochodu (np. tuż przed snem).

    Niektórzy rodzice martwią się, że ich nastolatki mogą nie powiedzieć im o napadzie w obawie, że stracą prawo jazdy. Ważne jest, aby porozmawiać z nastolatkiem o znaczeniu tej informacji. Wystąpienie napadu podczas prowadzenia samochodu stanowi zagrożenie dla nastolatka, jego pasażerów i innych kierowców.

    „Mówię moim pacjentom, że jeśli mają napad, muszą przestać prowadzić samochód” – mówi Turk. „To prawo i ma chronić ich, ich rodziców i wszystkich innych na drodze”.

    Teens, Dating, and Epilepsy

    Oczywiście nastolatki z epilepsją umawiają się na randki jak wszyscy inni. Często jednak obawiają się powiedzieć randkom, że mają padaczkę. Twoja córka może nie chcieć powiedzieć o tym swojemu chłopakowi. Twój syn może nie chcieć, aby dziewczyny wiedziały. W końcu decyzja należy do każdego nastolatka, ale powinieneś zachęcić swoje dziecko do bycia szczerym i otwartym. Kiedy Twoje dziecko wchodzi w poważny związek, ważne jest, aby ta druga osoba wiedziała o padaczce. W przeciwnym razie chłopak lub dziewczyna dziecka może być zdenerwowana i przestraszona podczas napadu.

    Jednym z potencjalnie kłopotliwych tematów, które możesz poruszyć z córką, jest ciąża. Może Ci się wydawać, że jest za wcześnie na taką rozmowę, ale prawdopodobnie tak nie jest. Nastolatki z epilepsją mogą zacząć się zastanawiać, czy będą w stanie założyć normalną rodzinę i czy ich stan może spowodować problemy z zajściem w ciążę.

    Fakty są uspokajające: Większość kobiet z padaczką ma zdrowe dzieci. Jednakże padaczka zwiększa niektóre z zagrożeń. Ponadto, niektóre leki na padaczkę mogą powodować wady wrodzone, a inne zmniejszają skuteczność kontroli urodzeń. Dlatego szczególnie ważne jest, aby kobiety z padaczką planowały ciążę.

    Nastolatki, padaczka, alkohol i narkotyki

    Alkohol i wiele narkotyków, legalnych i nielegalnych, może zwiększyć ryzyko wystąpienia napadów. Chociaż wielu rodziców wolałoby unikać tego tematu, ważne jest, aby rozmawiać o tych sprawach, zwłaszcza jeśli dziecko ma padaczkę.

    To prawda, że presja rówieśników może przytłoczyć zdrowy rozsądek każdego nastolatka, ale Twoje dziecko może być bardziej opanowane niż się spodziewasz. Jeśli zrozumie, że picie i zażywanie narkotyków zwiększa ryzyko wystąpienia napadów, może naprawdę unikać tych substancji. Pamiętaj, że one też nie chcą mieć napadów.

    Padaczka i sen nastolatka

    Wielu rodziców, zirytowanych, gdy ich nastolatek śpi w sobotnie poranki po południu, nie martwi się o to, czy dziecko się wysypia. Czasami wydaje się, że nastolatki przesypiają cały dzień! Jednak zbyt mała ilość snu to prawdziwy problem dla wielu nastolatków, a szczególne ryzyko dotyczy nastolatków z epilepsją. Brak snu może prowadzić do podejmowania złych decyzji i zwiększonego ryzyka wystąpienia napadów.

    Niedobór snu jest szczególnie poważnym problemem dla dzieci na studiach. „W czasie egzaminu, dzieci mogą pozostać na dwie lub trzy noce cramming”, mówi Turk. „I oczywiście świętują, pijąc jak bandyci. Ta kombinacja może zdecydowanie skutkować atakami u osób z epilepsją”.

    Bez bycia zbyt nachalnym, powinieneś spróbować upewnić się, że twoje dziecko dostaje wystarczająco dużo odpoczynku. Zbyt wiele późnych nocy, niezależnie od tego, czy są one na zewnątrz z przyjaciółmi lub do późna robi pracę domową, nie jest dobrym pomysłem. Chociaż praca na pół etatu może być dla nastolatka dobrym rozwiązaniem – zarówno pod względem emocjonalnym, jak i finansowym – upewnij się, że nie pracuje tak dużo, że go to męczy.