Strona główna Blog Strona 2453

Padaczka w szkole: Opieka, bezpieczeństwo, stygmatyzacja, trudności w nauce i wiele innych.

0

Chodzenie do szkoły może być stresujące dla dzieci z padaczką. Jako rodzic możesz pomóc. Dowiedz się więcej od lekarza.

W wielu przypadkach obawy te okazują się nieuzasadnione. Rodzice powinni wiedzieć, że epilepsja nie jest wcale taka rzadka. Istnieje duża szansa, że Twoje dziecko nie będzie pierwszym dzieckiem z padaczką, które widział nauczyciel.

Ale chociaż byłoby miło, gdyby każdy nauczyciel, trener, pielęgniarka i dyrektor w kraju był dobrze poinformowany o padaczce, niestety tak nie jest. Rodzice dzieci z padaczką prawdopodobnie będą musieli zaangażować się w niektóre sytuacje i sami trochę pouczyć.

„Rodzice dzieci z padaczką muszą zdobyć wiedzę na temat tego schorzenia” – mówi William R. Turk, MD, szef oddziału neurologii w klinice dziecięcej Nemours w Jacksonville na Florydzie. „Muszą poznać fakty. Dzieląc się tymi faktami z innymi ludźmi — i rozwiewając obawy — rodzice mogą pomóc w kształtowaniu przyszłości dla swojego dziecka z mniejszą ilością przeszkód i ograniczeń.”

Przejmij inicjatywę w szkole dziecka

Najlepszym sposobem zapobiegania nieporozumieniom związanym z epilepsją w szkole jest wczesne podjęcie działań. Na początku roku porozmawiaj z nauczycielem dziecka i pielęgniarką szkolną. Wyjaśnij, że Twoje dziecko ma padaczkę. Możesz zabrać ze sobą kilka broszur na temat tego schorzenia. Wczesne przekazanie właściwych informacji odpowiednim osobom w szkole może mieć duży wpływ na doświadczenia szkolne Twojego dziecka.

Turk podaje następujący przykład: Jeśli Twoja córka ma atak w klasie, a nauczyciel nie jest poinformowany o epilepsji, nauczyciel automatycznie wezwie karetkę. Nie dość, że karetka jest niepotrzebna, to jeszcze gorączkowy proces ratowania może przestraszyć dziecko i inne dzieci w klasie bardziej niż sam napad. Jeśli nauczycielka została wcześniej uprzedzona, nie będzie zaskoczona. Może położyć Pani córkę na boku i pozwolić jej na atak. Wtedy córka może spokojnie iść do szkolnej pielęgniarki lub biura, kiedy się skończy.

„Twoja córka może wrócić do klasy w ciągu trzydziestu minut” – mówi Turk. Jeśli zostanie zabrana na niepotrzebną przejażdżkę karetką, opuści dużo więcej szkoły.

Ta rada nie dotyczy oczywiście tylko nauczycieli. Należy poinformować krewnych, opiekunki do dzieci, liderów skautingu i trenerów, że dziecko ma epilepsję. Należy również poinformować ich o tym, co powinni robić podczas napadu.

W niektórych przypadkach, gdy napady są niekontrolowane, dobrym rozwiązaniem może być nauka w domu. Wygoda, jaką oferuje dziecku z epilepsją, może jednak zostać zniwelowana przez izolację od innych dzieci w jego wieku.

Epilepsja i zaburzenia uczenia się

Statystycznie rzecz biorąc, dzieci z epilepsją są bardziej narażone na trudności w nauce niż inne dzieci, jak podaje Turk. Nie oznacza to jednak, że dzieci z epilepsją są słabe. Wiele dzieci z epilepsją ma same piątki. Jeśli Twoje dziecko ma problemy w szkole, porozmawiaj z lekarzem o możliwych przyczynach. Wśród nich:

  • Czasami trudności w nauce są bezpośrednio związane z padaczką. Cokolwiek powoduje napady w mózgu, może również wpływać na zdolność dziecka do nauki.

  • Ponadto leki na padaczkę mogą powodować skutki uboczne, które mogą upośledzać zdolność dziecka do koncentracji.

  • Twoje dziecko może mieć niepowiązane z tym zaburzenie uczenia się, tak jak każde inne dziecko.

  • Wreszcie, depresja może być poważnym i nierozpoznanym problemem dla dzieci z padaczką. Depresja jest „zdecydowanie problemem dla młodych dorosłych z padaczką, a myślę, że także dla dzieci” – mówi Turk. Dzieci z depresją mogą mieć mało energii, ograniczoną uwagę i złe oceny. Rodzice nie powinni zakładać, że te objawy są normalne dla dzieci z padaczką. Turk mówi, że rodzice, którzy zauważą, że ich dziecko ma problemy w szkole, powinni szybko wkroczyć do akcji. „Nie należy chować głowy w piasek”, mówi. „Trzeba to sprawdzić. Zaburzenia w nauce mogą mieć niewiele wspólnego z samą epilepsją. Może to być coś, co można łatwo skorygować”.

Walka z piętnem epilepsji w szkole dziecka

Radzenie sobie z osobami w szkole, które nie rozumieją padaczki, to tylko jeden z przykładów stygmatyzacji, z którą Ty i Twoje dziecko możecie się czasem spotkać.

„Niektórzy ludzie nie rozumieją epilepsji. Myślą, że to choroba psychiczna lub rodzaj opóźnienia” – mówi Turk. „To oczywiście nie jest prawda, ale reakcja, jaką dzieci z padaczką otrzymują na swój stan, może naprawdę ukształtować ich wynik”.

„Nawet jeśli twoje dziecko jest bardzo inteligentne, jeśli jego nauczyciel traktuje go jak głupiego, ponieważ ma padaczkę, to może stać się samospełniającą się przepowiednią”, mówi Turk.

Ważne jest, aby walczyć z tymi nieporozumieniami i uprzedzeniami, gdy się z nimi zetkniemy. Wyjaśnij, że dzieci z epilepsją są zazwyczaj tak samo zdolne jak inne dzieci. Możesz spotkać ludzi, którzy nazywają Twoje dziecko „epileptykiem”. Wyjaśnij, dlaczego to określenie nie jest już używane: Dziecko z padaczką nie jest definiowane przez ten stan. Zamiast tego, epilepsja jest zwykle niewielką częścią ich życia.

Bez wątpienia Ty i Twoje dziecko spotkacie kilka osób z przestarzałymi poglądami na temat padaczki. Ale weźcie się w garść. Turk mówi, że zrozumienie epilepsji przez społeczeństwo poprawia się, w dużej mierze dzięki rodzicom, którzy otwarcie i szczerze mówią o tym stanie.

„Myślę, że to bardzo ważne, aby ludzie z padaczką nie ukrywali jej” – mówi Turk. W dłuższej perspektywie każde dziecko z padaczką skorzysta z Twojej otwartości.

Co to jest resekcja płata skroniowego w padaczce? Operacja na padaczkę

0

Jeśli próbowałeś co najmniej dwóch leków na padaczkę i nadal masz napady, operacja zwana resekcją płata skroniowego może pomóc.

Operacja nie jest pierwszym wyborem w leczeniu objawów padaczki. Może jednak stanowić opcję, jeśli leki przeciwpadaczkowe nie zadziałały w Twoim przypadku lub efekty uboczne utrudniają ich przyjmowanie.

Badania przed operacją

Najpierw zostaną wykonane badania, które pomogą lekarzowi zdecydować, czy operacja może być przeprowadzona bezpiecznie. Inne badania pozwolą na stworzenie mapy mózgu, aby upewnić się, że usunięta zostanie tylko część mózgu powodująca napady.

Wideo EEG. Aby wykonać to badanie, należy pozostać w szpitalu przez 3-5 dni. Będziesz miał założone elektrody, a kamera będzie cię nagrywać. Można to zrobić na dwa sposoby.

  • Na skórze głowy zostaną umieszczone elektrody EEG.

  • Lekarz może zasugerować wykonanie elektrod wewnątrzczaszkowych. W tej metodzie siatki, paski elektrod lub elektrody głębokościowe umieszczane są bezpośrednio na mózgu w sali operacyjnej.

W przypadku obu tych metod, napady są rejestrowane, aby określić, z jakiej części mózgu pochodzą. Dzięki temu lekarze mogą dopasować fale mózgowe i aktywność podczas i pomiędzy napadami, aby pomóc w ustaleniu, gdzie w mózgu się one zaczynają.

Skany SPECT i fMRI (funkcjonalny rezonans magnetyczny). Badania te mierzą przepływ krwi w mózgu. Pomagają one również ustalić, gdzie zaczynają się napady. Możesz je otrzymać po wideo EEG.

MEG (magnetoencefalogram).Podobne do EEG, ale bardziej czułe, badanie to pomaga wskazać źródło napadów. Znajduje również, gdzie twój mózg jest aktywny dla mowy i ruchu, aby chronić te obszary podczas operacji. MEG wykorzystuje otwarty skaner, który mieści się nad głową jak kask. Trwa to godzinę lub dwie, ale będziesz miał przerwy między skanami.

Wadatest. Pozwala stwierdzić, która strona Twojego mózgu kontroluje język, a która lepiej radzi sobie z pamięcią.

Podczas operacji

Niektóre włosy mogą zostać krótko obcięte lub zgolone tuż przed operacją. Otrzymasz leki, które wprowadzą Cię w głęboki sen.

Chirurg wykona cięcie w skórze głowy. Chirurg usunie kawałek kości czaszki, aby uzyskać dostęp do mózgu.

Jeśli napady występują po stronie mózgu, która kontroluje język, chirurg może Pana/Panią na krótko obudzić. Może być konieczne policzenie lub udzielenie odpowiedzi na kilka pytań, aby sprawdzić, czy mowa jest w porządku. Następnie powrócisz do snu.

Za pomocą obrazów komputerowych, specjalnych mikroskopów i EEG, które rejestruje fale mózgowe, chirurg namierza i wycina źródło napadów, usuwając jak najmniejszą jego część.

Umieszcza z powrotem membranę i kość, a następnie zamyka cięcie.

Po operacji

W pierwszym dniu po zabiegu pacjent może przebywać na oddziale intensywnej opieki medycznej (ICU), aby móc go dokładnie obserwować. Może wystąpić obrzęk i zasinienie wokół oka po stronie, na której przeprowadzono operację. Może to trwać kilka tygodni. Może również wystąpić ból głowy, ból ucha lub ból szczęki.

Zazwyczaj można jeść i chodzić w ciągu dnia lub dwóch i powinno się być w stanie opuścić szpital w mniej niż tydzień. Większość ludzi powoli wraca do swojego życia w ciągu następnych kilku miesięcy.

Będziesz musiał przyjmować leki przeciw napadom, dopóki lekarz nie upewni się, że napady są pod kontrolą. Z czasem będzie można przyjmować ich mniej lub przestać.

Operacja epilepsji jest zazwyczaj bardzo udana, ale nie u każdego się sprawdza. Nadal mogą wystąpić napady.

Efekty uboczne

Najczęstszym efektem ubocznym jest mała plamka w polu widzenia z boku, która raczej nie przeszkadza. Możesz mieć także mdłości, wymioty lub czuć się tak, jakbyś miał dostać ataku.

Niektóre osoby mają problemy z mówieniem, zapamiętywaniem lub znajdowaniem słów. Często ustępuje to samoistnie.

Po operacji możesz być bardziej przygnębiony lub zaniepokojony. Jeśli samopoczucie nie poprawi się w ciągu kilku tygodni, należy porozmawiać z lekarzem.

Terapia uzupełniająca i alternatywna w przypadku padaczki

0

Dowiedz się, czy komplementarne i alternatywne terapie, takie jak akupunktura, witaminy i leki ziołowe mogą pomóc zmniejszyć napady, jeśli masz padaczkę.

Akupunktura

W tej tradycyjnej chińskiej terapii lekarz umieszcza cienkie igły w skórze w różnych punktach ciała. Chociaż akupunktura jest pomocna przy takich problemach jak ból stawów i bóle głowy, nie wydaje się, aby poprawiała stan padaczki. Jeden z przeglądów badań wykazał, że akupunktura nie zmniejsza liczby napadów, jakie dostają ludzie.

Akupunktura jest bezpieczna, jeśli jest wykonywana prawidłowo. Jeśli spróbujesz tego zabiegu, upewnij się, że lekarz jest licencjonowany w twoim stanie i ma doświadczenie w leczeniu osób z padaczką.

Witaminy

Kilka suplementów witaminowych zostało przebadanych pod kątem padaczki. Witaminy są niezbędne dla dobrego zdrowia, ale duże dawki nie pomagają na objawy padaczki, a nawet mogą być szkodliwe. Większość witamin należy pozyskiwać z pożywienia, stosując zrównoważoną dietę. W razie potrzeby suplementy witaminowe, takie jak kwas foliowy, mogą pomóc w radzeniu sobie z utratą witamin spowodowaną lekami.

Osoby z padaczką przyjmujące niektóre leki napadowe wydają się mieć większe zapotrzebowanie na wapń i witaminę D, aby pomóc utrzymać zdrowe kości. Kobiety w ciąży również potrzebują wystarczającej ilości kwasu foliowego, aby pomóc w zapobieganiu wadom wrodzonym. Przed zażyciem witamin lub suplementów należy skonsultować się z lekarzem.

Badania nie znalazły wiarygodnych dowodów na poparcie rutynowego stosowania witamin u pacjentów z padaczką. Potrzeba więcej badań, zwłaszcza aby dowiedzieć się, jaką rolę odgrywa witamina E w napadach i jak tiamina może pomóc w poprawie umiejętności umysłowych, takich jak myślenie i zapamiętywanie.

Porozmawiaj z lekarzem przed podjęciem jakiejkolwiek witaminy, i używać tylko zalecanej ilości. Niektóre witaminy mogą być niebezpieczne w dużych dawkach.

Środki ziołowe

Niektórzy ludzie przyjmują suplementy ziołowe, takie jak bylica, waleriana czy krzew gorejący w celu leczenia padaczki. Jednak nieliczne badania, które zostały przeprowadzone, nie udowodniły, że jakikolwiek środek ziołowy zapobiega napadom.

Jeśli chcesz wypróbować jakiś suplement, najpierw skonsultuj się z lekarzem. Niektóre leki ziołowe mogą pogorszyć przebieg napadów. Inne mogą wpływać na Twoje leki na padaczkę i powodować efekty uboczne.

Dieta ketogeniczna

Normalnie organizm wykorzystuje węglowodany do pozyskiwania energii. Dieta ketogeniczna jest wysokotłuszczowa i nie zawiera węglowodanów, więc zmusza organizm do spalania tłuszczu na energię zamiast węglowodanów. Ketony to substancje, które organizm wytwarza, gdy rozkłada tłuszcz na energię.

Dieta ketogeniczna jest stosowana w leczeniu epilepsji od prawie 100 lat. Badania pokazują, że pomaga ona zapobiegać napadom u dzieci, których padaczka nie jest dobrze kontrolowana za pomocą leków. Dieta ta może również pomóc dorosłym z padaczką, ale potrzeba więcej badań. Głównym skutkiem ubocznym jest rozstrój żołądka.

Ulga w stresie

Może się okazać, że ciężki dzień w pracy lub problemy w domu wywołują u Ciebie napady. Lekarze nadal nie znają dokładnego związku między stresem a padaczką, ale zmniejszenie stresu może pomóc ci poczuć się lepiej.

Spróbuj tych technik:

Ćwiczenia fizyczne.?Spacer, pływanie lub gra w tenisa zwiększa ilość wytwarzanych przez twój organizm poprawiających nastrój substancji chemicznych zwanych endorfinami. Ćwiczenia mogą również uspokoić nieprawidłową aktywność elektryczną mózgu, która wyzwala napady.

Przed rozpoczęciem jakiegokolwiek nowego programu ćwiczeń należy poinformować o tym lekarza. Unikaj czynności, które mogą być niebezpieczne w przypadku wystąpienia napadu – takich jak nurkowanie czy jazda na nartach. Noś też medyczną bransoletkę ostrzegawczą, na wypadek gdybyś miała atak podczas ćwiczeń.

Joga. Łączy ona ćwiczenia z głębokim oddychaniem i medytacją w celu wzmocnienia ciała i uspokojenia umysłu. Niektóre badania pokazują, że joga może pomóc zmniejszyć liczbę napadów i poprawić ogólne samopoczucie. Ale potrzeba więcej badań, zanim będzie można ją polecić do leczenia napadów.

Medytacja. W tej technice relaksacyjnej oddychasz głęboko, czasami powtarzając słowo lub frazę. Medytacja pomaga kierować umysł z dala od myśli, które cię stresują. Zwłaszcza jedna z form, medytacja mindfulness, może pomóc złagodzić stres. Ponieważ stres może być czynnikiem wyzwalającym napady, może to pomóc w ich zmniejszeniu. Potrzebne są jednak dalsze badania.

Biofeedback

Biofeedback to metoda polegająca na wykorzystaniu relaksacji lub wyobraźni do zmiany funkcji organizmu, takich jak oddychanie, tętno i ciśnienie krwi.

Terapeuta biofeedback mierzy te funkcje za pomocą elektrod i monitora. Terapeuta opisuje stresującą sytuację, a następnie uczy Cię technik relaksacyjnych.

Na monitorze można zobaczyć różnice między sytuacją stresową a relaksacyjną. Następnie można zastosować techniki relaksacyjne, aby poczuć się bardziej zrelaksowanym i kontrolować te funkcje ciała.

Wykazano, że biofeedback pomaga osobom z wysokim ciśnieniem krwi, migrenowymi bólami głowy i bólem. Naukowcy badali, czy biofeedback może pomóc w kontrolowaniu drgawek, ale wyniki nie były zachęcające. Jednak osoby, które mają problemy z niepokojem lub radzeniem sobie w sytuacjach stresowych, mogą skorzystać z tej terapii, oprócz leków na drgawki.

Muzyka

W latach 90. ubiegłego wieku badacze odkryli, że dzieci z epilepsją miały mniejszą aktywność mózgu i mniej napadów, gdy słuchały muzyki. Jednak tylko pewien rodzaj muzyki działał – sonata Mozarta o nazwie K448. Naukowcy nazwali to zjawisko „Efektem Mozarta”.

Bądź ostrożny co do rodzaju muzyki, której słuchasz. Niektórzy ludzie uważają, że pewne style muzyczne, takie jak jazz czy pop, mogą wywołać u nich napady.

Melatonina

Melatonina jest hormonem wytwarzanym przez szyszynkę mózgu. Melatonina jest hormonem, który jest wytwarzany przez szyszynkę mózgu. Jest reklamowana jako substancja przeciwstarzeniowa, wspomagająca sen i jako antyoksydant (substancja, która chroni przed wolnymi rodnikami – cząsteczkami, które mogą uszkodzić organizm). Badania dotyczące tych twierdzeń nie były rozstrzygające.

Jeśli chodzi o padaczkę, jedno badanie wykazało, że melatonina może zmniejszyć liczbę napadów u dzieci. W innym badaniu stwierdzono, że melatonina zwiększa ryzyko wystąpienia napadów. W tej chwili uważa się, że melatonina nie pomaga znacząco w zapobieganiu napadom.

Cannabidiol

Olej z kannabidiolu (CBD) jest niepsychoaktywną częścią rośliny marihuany i zawiera niewiele, jeśli w ogóle, tetrahydrokannabinolu (THC), który jest składnikiem mogącym wywołać haj. Te dwa składniki reagują w różny sposób z receptorami twojego mózgu. Olej CBD okazał się korzystny w niektórych terapiach medycznych, w tym napadach, zwłaszcza tych, które są uważane za ciężkie.

FDA zatwierdziła syntetyczną formę oleju CBD o nazwie Epidiolex do leczenia dwóch rzadkich i ciężkich form padaczki: Zespół Lennoxa-Gastauta i zespół Dravet. Nie jest on zatwierdzony specjalnie do leczenia padaczki w ogóle, ale niektórzy ludzie, którzy biorą go jako część swoich schematów leków na padaczkę, zgłosili mniej skutków ubocznych z innymi lekami napadowymi i poprawę jakości życia.

Funkcjonalna półkulowa resekcja z powodu epilepsji: Co się dzieje, odzyskiwanie

0

Dowiedz się o funkcjonalnej hemispherectomy, procedury stosowane w leczeniu napadów u osób z padaczką.

Lekarze stosują go tylko wtedy, gdy:

  • Leki nie kontrolują napadów

  • Jedna strona mózgu pracuje tak słabo, że utrata jej części nie będzie miała większego wpływu na pacjenta

Po zabiegu możesz mieć mniej napadów lub w ogóle ich nie mieć. „Zazwyczaj dzieci poddane zabiegowi są upośledzone funkcjonalnie i opóźnione ze względu na częstotliwość napadów i leżący u ich podstaw uraz mózgu. Jeśli dziecko ma operację, zdrowa strona jego mózgu może pomóc w niektórych funkcjach drugiej strony.?

Jak to działa?

Twój mózg jest podzielony na dwie połowy zwane półkulami. Półkule są podzielone głębokim rowkiem, ale rozmawiają ze sobą za pomocą grubego pasma nerwów zwanego ciałem modzelowatym. Każda półkula ma cztery płaty.

Lekarz wykona cięcie w skórze głowy, a następnie wyjmie kawałek kości z czaszki. Odsuną część opony twardej, która pokrywa mózg. Następnie wyjmie część półkuli, w której zaczynają się napady. Zazwyczaj jest to płat skroniowy.

Na koniec przetną ciało modzelowate, aby półkule mózgowe nie mogły już wysyłać do siebie sygnałów. W ten sposób, jeśli napad rozpocznie się w półkuli, która nie działa prawidłowo, nie może on rozprzestrzenić się na zdrową półkulę. Dzięki temu zdrowa półkula może nadal prawidłowo się rozwijać bez ryzyka uszkodzenia przez napady.

Po zakończeniu operacji lekarz założy z powrotem oponę twardą i kość, a następnie zamknie ranę szwami lub zszywkami.

Jakie są zagrożenia?

Niektóre z nich są takie same jak w przypadku każdego poważnego zabiegu chirurgicznego:

  • Infekcje

  • Krwawienie

  • Reakcja alergiczna na znieczulenie

Inne są specyficzne dla tej procedury:

  • Utrata ruchu lub czucia po przeciwnej stronie ciała (lewej stronie ciała, jeśli operacja dotyczyła prawej strony mózgu i odwrotnie)

  • Płyn w mózgu, który może wymagać drugiej procedury, np. założenia shunt VP

  • Utrata pola widzenia?

Przed operacją

Wykonasz wiele badań. Pomoże to lekarzowi ustalić, gdzie w mózgu rozpoczynają się napady. Może to oznaczać, że przez kilka dni będziesz przebywał w szpitalu lub centrum leczenia.

Skanowanie. Może zostać wykonany rezonans magnetyczny, skan PET lub inny rodzaj badania mózgu.

Monitorowanie wideo EEG. W tym badaniu nosi się nadajnik, który pozwala lekarzowi rejestrować fale mózgowe. W tym samym czasie nagranie wideo rejestruje czynności wykonywane przez pacjenta, takie jak drzemka, rozmowa czy oglądanie telewizji. Jeśli wystąpi napad, lekarz może porównać fale mózgowe z czynnościami wykonywanymi w momencie wystąpienia napadu. W ten sposób lekarz może stwierdzić, czy napad był spowodowany aktywnością elektryczną w mózgu i gdzie się rozpoczął.

Test Wada. Sprawdza on mowę i pamięć po jednej stronie mózgu na raz. Lekarz sprawdza, która strona mózgu kontroluje mowę i która strona ma lepszą pamięć (może to nie być ta sama strona). Wyniki porównuje z innymi testami, które mówią, gdzie zaczynają się napady. Jeśli napady zaczynają się po tej samej stronie, która kontroluje Twoją mowę lub ma lepszą pamięć, mogą wykonać więcej testów, aby zmniejszyć szanse, że operacja wpłynie na Twoją mowę lub pamięć. Test Wada może również powiedzieć, czy musisz być obudzony podczas części operacji.

Podczas testu Wada, lekarz usypia jedną stronę Twojego mózgu za pomocą specjalnego leku, który jest dostarczany przez cewnik wprowadzony do tętnicy w Twojej nodze. Inny lekarz pokazuje Ci różne rzeczy i obrazy. Kiedy lek przestanie działać, lekarz zapyta Cię o to, co widziałeś. W ten sam sposób bada się drugą stronę mózgu.

Po operacji

Przez dzień lub dwa będziesz przebywał na intensywnej terapii, a następnie przez kolejne 3 lub 4 dni będziesz przebywał w zwykłej sali szpitalnej. Szwy lub zszywki wyjdą po 10-14 dniach od operacji.

W ciągu pierwszych kilku tygodni mogą wystąpić pewne efekty uboczne. Zazwyczaj ustępują one powoli. Mogą one obejmować:

  • Bóle głowy

  • Problemy z koncentracją

  • Zapominalstwo

  • Problemy z odnalezieniem właściwych słów

  • Uczucie zmęczenia

  • Odrętwienie skóry głowy

  • Nudności

  • osłabienie mięśni po jednej stronie ciała (stronie kontrolowanej przez część mózgu, którą operował lekarz)

  • Opuchnięte oczy

  • Przygnębienie

Większość ludzi czuje się normalnie i może powrócić do pracy, szkoły i normalnego życia około 6 do 8 tygodni po operacji.

Najprawdopodobniej będziesz musiał przyjmować leki napadowe przez co najmniej 2 lata, nawet jeśli nie będziesz miał żadnych napadów. Lekarz poinformuje Pana/Panią, czy i kiedy można zmniejszyć dawkę leku lub zaprzestać jego przyjmowania.

Benign Rolandic Epilepsy objawy, przyczyny, leczenie

0

Lekarz wyjaśnia łagodny rolandic padaczki, w tym jego objawy, przyczyny, diagnostyki i leczenia.

Kto choruje na łagodną padaczkę rolandzką?

Benign rolandic padaczka stanowi około 15% przypadków padaczki u dzieci. Dzieci mają średnio od 6 do 8 lat, kiedy pojawiają się u nich pierwsze napady łagodnej padaczki rolandycznej. Dorośli nie są jednak dotknięci tą formą padaczki.

Nazywa się ją „rolandyczną”, ponieważ napady powstają w obszarze rolandycznym mózgu. Jest to obszar, który kontroluje twarz. Ponieważ napady te rozpoczynają się w określonej części mózgu, nazywane są napadami częściowymi.

Łagodna padaczka rolandyczna jest również nazywana „łagodną padaczką dziecięcą z kolcami centralnymi”. Odnosi się to do wzoru fal mózgowych, które często tworzy na elektroencefalogramie (EEG).

Co powoduje łagodną padaczkę Rolanda?

Nikt nie wie, co powoduje łagodną padaczkę rolandyczną. Dzieci, które mają bliskich krewnych z padaczką są nieco bardziej narażone na rozwój tego schorzenia.

Jakie są objawy łagodnej padaczki rolandzkiej?

Podobnie jak wszystkie formy padaczki, łagodna padaczka rolandyczna powoduje wystąpienie napadów. Napady w łagodnej padaczce rolandycznej są zazwyczaj łagodne. Zazwyczaj zaczynają się w obrębie twarzy i mogą przybierać różne formy:

  • drganie twarzy lub policzków

  • mrowienie, drętwienie lub nietypowe odczucia w obrębie języka lub twarzy

  • trudności w mówieniu

  • ślinienie się z powodu niemożności kontrolowania mięśni ust

U około jednego na dwoje dzieci z łagodną padaczką rolandyczną, napady rozprzestrzeniają się z obszaru rolandycznego na resztę mózgu. Gdy tak się dzieje, napad nazywany jest napadem wtórnie uogólnionym. Są one również nazywane napadami toniczno-klonicznymi. Ich objawy są bardziej alarmujące dla świadków:

  • brak reakcji

  • krótkotrwałe zaciskanie mięśni całego ciała

  • rytmiczne drgawki całego ciała

  • dezorientacja i zaburzenia orientacji po odzyskaniu przytomności

Zazwyczaj w łagodnej padaczce rolandycznej napady występują podczas snu. Z tego powodu mogą być w ogóle niezauważone. W innych przypadkach rodzice są świadkami napadu po zbadaniu nocnych hałasów w pokoju dziecka.

Niektóre dzieci z łagodną padaczką rolandyczną mogą mieć również:

  • trudności w uczeniu się

  • problemy behawioralne

Te dzieci z łagodną padaczką rolandyczną mogą wymagać dodatkowej uwagi i leczenia.

Jakie badania są stosowane w diagnostyce łagodnej padaczki rolandzkiej?

Jeśli napady są łagodne i występują tylko podczas snu, łagodna padaczka rolandzka może łatwo pozostać nierozpoznana. Często rodzice przyprowadzają dziecko do lekarza po napadzie toniczno-klonicznym podczas snu.

Lekarze diagnozują łagodną padaczkę rolandyczną na podstawie wzorca napadów. Zbierają również informacje z wielu badań:

  • Elektroencefalogram (EEG): Poprzez przymocowanie zestawu elektrod samoprzylepnych do skóry głowy, technik rejestruje fale mózgowe podczas tego bezbolesnego badania. Neurolog interpretuje wyniki EEG. Dzieci z łagodną padaczką rolandyczną często mają kolce na zapisie EEG, co pomaga w postawieniu diagnozy.

  • Rezonans magnetyczny (MRI): To wysokiej rozdzielczości skanowanie mózgu jest normalne u dzieci z łagodną padaczką rolandyczną. Badanie MRI jest głośne i może powodować niepokój, ale jest bezbolesne.

  • Badanie neurologiczne: Dzieci z łagodną padaczką rolandyczną mają zazwyczaj prawidłowe badanie neurologiczne.

Jakie są metody leczenia łagodnej padaczki rolandycznej?

Często w łagodnej padaczce rolandycznej leczenie nie jest potrzebne ani zalecane. Napady w łagodnej padaczce rolandycznej są zazwyczaj łagodne, nieszkodliwe i rzadkie. Praktycznie u wszystkich dzieci choroba ta ustępuje.

Dzieci mogą skorzystać z leczenia, jeśli mają którykolwiek z tych problemów związanych z łagodną padaczką rolandzką:

  • trudności w uczeniu się

  • problemy z myśleniem lub koncentracją

  • problemy z zachowaniem

  • napady w ciągu dnia

  • częste napady

Leki przeciwpadaczkowe, takie jak karbamazepina (Tegretol), gabapentyna (Neurontin), lewetyracetam (Keppra), lakozamid (Vimpat), okskarbazepina (Trileptal) lub zonisamid (Zonegran) są najczęściej przepisywane w leczeniu łagodnej padaczki rolandzkiej. W niektórych badaniach leczenie zmniejszyło liczbę napadów toniczno-klonicznych, ale napady twarzy utrzymywały się.

Corpus Callosotomy Surgery: Zastosowanie, skutki, odzyskiwanie i więcej

0

Dowiedz się od lekarza więcej o operacji mózgu zwanej callosotomią ciała modzelowatego i o tym, jak może ona złagodzić napady u osób z epilepsją.

Ciało modzelowate jest pasmem włókien nerwowych położonych głęboko w mózgu, które łączy dwie połówki (półkule) mózgu. Pomaga ono półkulom wymieniać informacje, ale także przyczynia się do rozprzestrzeniania impulsów napadowych z jednej strony mózgu na drugą. Ciało modzelowate jest operacją, która przecina ciało modzelowate, przerywając rozprzestrzenianie się napadów z półkuli do półkuli. Napady zazwyczaj nie ustają całkowicie po tym zabiegu (są kontynuowane po tej stronie mózgu, w której powstały). Jednak napady zwykle stają się mniej dotkliwe, ponieważ nie mogą rozprzestrzeniać się na przeciwną stronę mózgu.

Kto jest kandydatem do wykonania zabiegu kalosotomii ciała modzelowatego?

Korpus Callosotomy, nazywany czasem operacją rozdzielenia mózgu, może być wykonany u osób z najbardziej ekstremalnymi i niekontrolowanymi postaciami padaczki, kiedy częste napady dotyczą obu stron mózgu. Do zabiegu callosotomii kwalifikują się zazwyczaj osoby, które nie reagują na leczenie lekami przeciwpadaczkowymi.

Co dzieje się przed zabiegiem kalosotomii ciała modzelowatego?

Kandydaci do wykonania callosotomii ciała modzelowatego są poddawani szczegółowej ocenie przed operacją, obejmującej monitorowanie napadów, elektroencefalografię (EEG), rezonans magnetyczny (MRI) i pozytonową tomografię emisyjną (PET). Badania te pomagają lekarzowi określić, gdzie zaczynają się napady i jak rozprzestrzeniają się w mózgu. Pomagają one również lekarzowi określić, czy callosotomia ciała modzelowatego jest odpowiednim sposobem leczenia.

Co dzieje się w trakcie zabiegu callosotomii?

Callosotomia wymaga odsłonięcia mózgu za pomocą procedury zwanej kraniotomią. Po uśpieniu pacjenta za pomocą znieczulenia, chirurg wykonuje nacięcie w skórze głowy, usuwa kawałek kości i odciąga fragment opony twardej, która pokrywa mózg. W ten sposób powstaje „okno”, przez które chirurg wprowadza specjalne narzędzia do odłączenia ciała modzelowatego. Chirurg delikatnie rozdziela półkule, aby uzyskać dostęp do ciała modzelowatego. Mikroskopy chirurgiczne są używane, aby dać chirurgowi powiększony widok na struktury mózgu.

W niektórych przypadkach, callosotomia ciała modzelowatego jest wykonywana w dwóch etapach. W pierwszym zabiegu wycina się przednie dwie trzecie struktury, ale tylna część zostaje zachowana. Pozwala to półkulom nadal dzielić się informacjami wizualnymi. Jeśli to nie kontroluje poważnych napadów, reszta ciała modzelowatego może być wycięta w drugiej operacji. Po przecięciu ciała modzelowatego opony twarde i kości są mocowane z powrotem na miejscu, a skóra głowy jest zamykana za pomocą szwów lub zszywek.

Co dzieje się po zabiegu callosotomii?

Pacjent zazwyczaj pozostaje w szpitalu przez dwa do czterech dni. Większość osób po zabiegu callosotomii ciała modzelowatego będzie mogła wrócić do swoich normalnych zajęć, w tym do pracy lub szkoły, w ciągu sześciu do ośmiu tygodni po zabiegu. Włosy obok nacięcia odrosną na tym obszarze i ukryją bliznę chirurgiczną. Osoba będzie nadal przyjmować leki przeciwpadaczkowe.

Jak skuteczna jest callosotomia?

Zabieg usunięcia ciała modzelowatego skutecznie powstrzymuje ataki padaczki, czyli napady atoniczne, w których osoba nagle traci napięcie mięśniowe i upada na ziemię, w około 50% do 75% przypadków. Może to zmniejszyć ryzyko urazu i poprawić jakość życia danej osoby.

Jakie są skutki uboczne zabiegu callosotomii?

Po wykonaniu zabiegu callosotomii ciała modzelowatego mogą wystąpić następujące objawy, które jednak zazwyczaj ustępują samoistnie:

  • Drętwienie skóry głowy

  • Nudności

  • Uczucie zmęczenia lub przygnębienia

  • Bóle głowy

  • Trudności w mówieniu, zapamiętywaniu lub znajdowaniu słów

  • Paraliż, osłabienie, utrata czucia

  • Zmiana osobowości

Jakie są zagrożenia związane z zabiegiem kalosotomii?

Poważne problemy są rzadkością w przypadku zabiegu callosotomii, ale istnieją zagrożenia, w tym:

  • Ryzyko związane z zabiegiem chirurgicznym, w tym zakażenie, krwawienie i reakcja alergiczna na znieczulenie

  • Obrzęk mózgu

  • Brak świadomości jednej strony ciała

  • Utrata koordynacji

  • Problemy z mową, takie jak jąkanie

  • Wzrost liczby napadów częściowych (występujących po jednej stronie mózgu)

  • Udar mózgu

Znalezienie odpowiedniego leku na padaczkę dla Ciebie

0

Lekarz pomaga w doborze leków na padaczkę, aby znaleźć ten najbardziej odpowiedni dla Ciebie.

Wybór właściwego leku może być jednak trudny. Istnieje co najmniej 20 różnych leków zapobiegających napadom. Niektóre z nich są dostępne od dziesięcioleci. Wiele innych zostało opracowanych niedawno, a każdy lek ma swoje własne korzyści i zagrożenia. Również działania niepożądane i schematy dawkowania różnią się w zależności od leku.

Ostatecznym celem leczenia jest uzyskanie kontroli i uwolnienie się od napadów. Jednak czasami, nawet po uzyskaniu kontroli, ludzie mogą nadal mieć napady, często określane jako napady przełomowe.

Aby określić, który lek należy wypróbować w pierwszej kolejności, lekarz dokładnie przeanalizuje historię choroby i styl życia pacjenta. Ważne jest, aby pamiętać, że leczenie padaczki jest dostosowane do danej osoby. To, co działa na Ciebie, może nie działać na kogoś innego. Niektóre osoby mogą wymagać przyjmowania więcej niż jednego leku.

Czym są leki na padaczkę?

Lekarz lub pielęgniarka mogą określać leki na padaczkę jako leki przeciwpadaczkowe lub AED. Inne używane nazwy to leki przeciwdrgawkowe lub leki przeciwpadaczkowe. Czasami leki te są po prostu nazywane lekami napadowymi. Leki te pomagają stłumić wadliwą sygnalizację w mózgu, która prowadzi do napadów. Należy przyjmować leki na padaczkę codziennie, zgodnie z zaleceniami, nawet jeśli nie występują objawy. Niektóre osoby muszą przyjmować leki na padaczkę przez całe życie.

Cele stosowania leków w leczeniu padaczki obejmują:

  • Brak lub niewielka liczba napadów

  • Brak efektów ubocznych lub ich niewielka ilość

  • Stosowanie tylko jednego leku na padaczkę, zwane monoterapią

Wybór właściwego leku na padaczkę

Wybór najlepszego dla Ciebie leku na padaczkę zależy od wielu czynników, w tym:

Rodzaj padaczki.

Istnieją różne formy padaczki i każda z nich może powodować inny rodzaj napadów. Bardzo ważne jest, aby lekarz określił, jaki typ padaczki masz. Nie wszystkie leki działają na wszystkie rodzaje napadów. A czasami leki na padaczkę mogą pogorszyć przebieg napadów. Jeśli lekarz nie jest w stanie określić rodzaju napadów, może przepisać ci lek na padaczkę o tak zwanym „szerokim spektrum”. Szerokie spektrum oznacza, że mogą one działać na szeroki zakres napadów.

Inne problemy zdrowotne i ryzyko.

U pacjenta mogą występować inne stany chorobowe, które decydują o tym, jakie leki na padaczkę można lub nie można bezpiecznie przyjmować. Na przykład choroby wątroby i nerek mogą wpływać na stężenie leków przeciwpadaczkowych w krwiobiegu. Przed przepisaniem leku na padaczkę lekarz może również wziąć pod uwagę ryzyko wystąpienia osteoporozy. Niektóre leki na padaczkę mogą powodować utratę kości i prowadzić do osteoporozy. Może być konieczne stosowanie suplementu witaminy D. Menopauza i inne zmiany hormonalne mogą również wpływać na wybór leku na padaczkę.

Ciąża.

Możesz mieć normalną ciążę. Przed zajściem w ciążę należy porozmawiać z lekarzem, aby wybrać najbezpieczniejszy lek zarówno dla kontroli napadów, jak i dla dziecka. Niektóre leki na padaczkę mogą zaszkodzić nienarodzonemu dziecku. Na przykład, walproinian nie jest zalecany dla kobiet w wieku rozrodczym. Lek ten zaburza wzrost i rozwój dziecka w łonie matki i jest związany z wadami wrodzonymi. Inne leki mogą również wiązać się z pewnym ryzykiem wystąpienia wad wrodzonych. Posiadanie napadów podczas ciąży również stwarza poważne ryzyko, w tym poronienie, uraz związany z upadkiem i brak tlenu do płodu. Sama ciąża może wpływać na to, jak Twój organizm rozkłada lek na padaczkę. A to może narazić Cię na ryzyko wystąpienia przełomowych napadów lub skutków ubocznych. Może być konieczna zmiana leku lub dostosowanie jego dawki. Nigdy nie przerywaj przyjmowania leków bez wcześniejszej rozmowy z lekarzem. W czasie ciąży będziesz musiała zgłaszać się do specjalisty w celu monitorowania przebiegu ciąży i zdrowia dziecka.

Inne leki, które przyjmujesz.

Niektóre leki mogą wpływać na działanie leku na padaczkę w Twoim organizmie i odwrotnie. Na przykład, tabletki antykoncepcyjne mogą nie działać tak dobrze, jeśli przyjmujesz pewne leki na padaczkę. Zawsze informuj swojego lekarza o wszystkich lekach, które przyjmujesz. Dotyczy to również leków, ziół i suplementów, które kupujesz bez recepty.

Co jest dla Ciebie najwygodniejsze.

Większość leków na epilepsję przyjmuje się doustnie. W zależności od rodzaju leku, może być konieczne przyjmowanie go kilka razy dziennie. Porozmawiaj z lekarzem o tym, kiedy będziesz musiał przyjmować leki i jak to wpływa na Twój styl życia. W rzadkich przypadkach, lek na padaczkę może być podawany w formie zastrzyku. Najczęściej robi się to, gdy napady muszą być natychmiast kontrolowane.

Działania niepożądane.

Leki na padaczkę mogą powodować różne skutki uboczne, w tym zmęczenie, spowolnione lub „zamglone” myślenie, niestabilność, nudności, a także reakcje skórne. Istnieje również zwiększone ryzyko samobójstwa i zaburzeń nastroju wśród osób z epilepsją. Starsi dorośli są często bardziej wrażliwi na te działania niepożądane. Które efekty uboczne możesz tolerować odgrywają rolę w tym, który lek lekarz przepisuje. Lekarz będzie starał się znaleźć lek, który wyeliminuje napady i nie będzie miał żadnych skutków ubocznych. Jednak nie zawsze może to być możliwe.

Koszt.

Koszt może być czynnikiem decydującym o wyborze leku na padaczkę. Starsze leki na padaczkę są często znacznie tańsze niż nowsze. Niektóre marki są dostępne w tańszej, generycznej formie.

Na stronie internetowej Epilepsy Foundation znajduje się pełna lista dostępnych leków na padaczkę oraz informacje o tym, kiedy lek jest stosowany, jak się go przyjmuje i jakie są możliwe skutki uboczne.

Pytania, które należy zadać lekarzowi

Razem z lekarzem zdecydujesz, który lek na padaczkę będzie dla Ciebie najlepszy. Oto kilka pytań, które należy zadać lekarzowi na temat leków na padaczkę:

  • Jak i kiedy należy przyjmować ten lek?

  • Jakie skutki uboczne może wywołać?

  • Czy ten lek spowoduje jakieś długoterminowe zagrożenia dla zdrowia?

  • Czy mogę bezpiecznie przyjmować ten lek z innymi lekami, które przyjmuję?

  • Przyjmuję tabletki antykoncepcyjne. Czy ten lek będzie miał wpływ na ich działanie?

  • Czy mogę przyjmować ten lek, jeśli zajdę w ciążę?

  • Co należy zrobić w przypadku pominięcia dawki?

  • Jak długo muszę czekać, aby móc prowadzić samochód, jeśli zmienią się moje leki?

  • Czy istnieje lek generyczny, który mógłbym zażywać?

Pamiętaj, że ważne jest, aby przyjmować leki na padaczkę dokładnie według zaleceń. Stały poziom leku we krwi jest niezbędny do zapobiegania napadom. Jeśli pominiesz dawkę, przestaniesz przyjmować lek lub nawet zmienisz lek, mogą wystąpić napady przełomowe. Konieczne będą regularne badania krwi w celu monitorowania poziomu leku na padaczkę w krwiobiegu.

Gdy leki nie działają

Znalezienie najlepszego dla Ciebie leku na padaczkę może być skomplikowane. Lekarz może być zmuszony do zmiany leku lub dawki od czasu do czasu, aby lepiej kontrolować napady lub zmniejszyć nieprzyjemne efekty uboczne.

Jeśli leki nie kontrolują napadów bardzo dobrze, lekarz może zalecić operację lub wszczepione urządzenie zwane stymulatorem nerwu błędnego lub neurostymulatorem reaktywnym. Dla dzieci z padaczką, lekarz może zasugerować specjalną dietę.

Padaczka: Stymulacja nerwu błędnego (VNS)

0

Przeczytaj o stymulacji nerwu błędnego (VNS), technice stosowanej w leczeniu napadów kontrolowanych u osób z padaczką.

Stymulacja nerwu błędnego jest rodzajem leczenia padaczki. Lekarz umieszcza w ciele pacjenta małe urządzenie podobne do rozrusznika serca w celu pobudzenia nerwu błędnego, który biegnie od mózgu do tułowia. Obsługuje on wiele narządów, w tym skrzynkę głosową (krtań), płuca, serce i przewód pokarmowy.

Zabieg stymulacji nerwu błędnego

Lekarz usypia pacjenta w znieczuleniu ogólnym. Pod skórę w górnej części klatki piersiowej zostanie włożone urządzenie wielkości srebrnego dolara. Następnie lekarz przeprowadza pod skórą przewód od stymulatora do elektrody podłączonej do nerwu błędnego, do którego można się dostać przez małe nacięcie na szyi.

Po założeniu, stymulator jest zaprogramowany tak, aby wysyłał impulsy elektryczne w regularnych odstępach czasu, w zależności od Twojego przypadku. Twój lekarz może dostosować ustawienia i powoli zwiększać natężenie prądu.?

Lekarz da Ci również ręczny magnes. Gdy zbliżysz go do stymulatora, wytworzy on prąd elektryczny, który zatrzyma napad w trakcie jego trwania lub sprawi, że będzie on mniej dotkliwy.

VNS jest terapią dodatkową, co oznacza, że stosuje się ją dodatkowo do innego rodzaju leczenia. Nadal będzie Pan/Pani przyjmował/a leki napadowe, ale z czasem może być możliwe zmniejszenie ich dawki.

Jak działa VNS?

Lekarze nie wiedzą dokładnie jak to działa. Wiedzą jednak, że nerw błędny jest ważną drogą do mózgu. Uważają, że uruchomienie tego nerwu wysyła energię elektryczną do szerokiego obszaru mózgu. To zakłóca niezwykłą aktywność mózgu, która powoduje napady. Inna teoria mówi, że uruchomienie nerwu sprawia, że mózg wysyła specjalne substancje chemiczne, które obniżają aktywność napadów.

Dlaczego wykonuje się stymulację nerwu błędnego?

Leki przeciwdrgawkowe działają u większości ludzi, ale niektórzy nie mogą sobie poradzić z ich skutkami ubocznymi.

Inną możliwością jest operacja usunięcia części mózgu, która powoduje napady. Jednak nie każdy powinien poddać się tej operacji.

Może napady występują w całym mózgu lub leki nie są w stanie ich kontrolować. Wtedy VNS może być dobrym rozwiązaniem.

Ryzyko stymulacji nerwu błędnego

VNS może prowadzić do powikłań, w tym:

  • Uszkodzenie nerwu lub pobliskich naczyń krwionośnych, w tym tętnicy szyjnej i żyły szyjnej?

  • Infekcja

  • Krwawienie

  • Reakcja alergiczna na znieczulenie

Skutki uboczne VNS

Efekty uboczne występują zazwyczaj tylko podczas stymulacji nerwu. Na ogół są one łagodne i mają tendencję do ustępowania z czasem. Do najczęstszych należą:

  • Chrypka

  • Kaszel

  • Ból gardła

  • Mrowienie w szyi

  • Problemy z połykaniem

  • Bóle głowy

  • Duszność

  • Problemy ze snem

Wyniki stymulacji nerwu błędnego

VNS nie jest lekarstwem. Rzadko się zdarza, aby napady ustąpiły całkowicie, a większość osób po zabiegu nadal musi przyjmować leki na padaczkę. Jednak wiele osób, u których zastosowano VNS, zauważa, że napady są mniej nasilone i występują nawet o 20% do 50% rzadziej. Może być również konieczne skrócenie czasu powrotu do zdrowia po napadzie.

Osoby poddane VNS mogą również zauważyć poprawę nastroju i jakości życia. Jednak zanim zauważy się dużą różnicę, mogą minąć miesiące, rok lub dłużej VNS.

Padaczka, napady i prowadzenie pojazdów: Przepisy i informacje DMV

0

Jeśli masz epilepsję, istnieją przepisy, których musisz przestrzegać. Które z nich dotyczą Ciebie?

Wszystkie stany pozwalają osobom z epilepsją prowadzić samochód. Każdy stan ma swoje własne przepisy, i mogą się one znacznie różnić. Możesz odwiedzić stronę internetową stanowego departamentu pojazdów mechanicznych (DMV), aby dowiedzieć się, jakie wymagania obowiązują w Twoim miejscu zamieszkania. Epilepsy Foundation posiada również bazę danych z możliwością wyszukiwania przepisów stanowych na swojej stronie internetowej.

We wszystkich przypadkach, osoby chore na padaczkę muszą zgłosić swój stan do stanowego DMV. Jednakże, stany wymagają różnych osób, aby zrobić raport. Niektóre chcą, aby lekarz skontaktował się z DMV. Inne wymagają, aby osoba z padaczką podpisała prosty formularz w momencie ubiegania się o prawo jazdy lub jego odnowienie, który mówi, że powiadomi DMV o zmianach w stanie zdrowia lub zdolności prowadzenia pojazdu.

Kiedy osoba z epilepsją chce prowadzić samochód po raz pierwszy, musi wypełnić wniosek o prawo jazdy, potencjalnie z tym specjalnym formularzem. Gdy u osoby, która już posiada prawo jazdy, zostanie zdiagnozowana epilepsja, musi ona powiadomić DMV.

Napady są nieprzewidywalne, a nawet niewielki w niewłaściwym czasie może doprowadzić do urazu lub śmierci. Najlepszym rozwiązaniem, jeśli to możliwe, jest uzyskanie ich pod kontrolą. W większości stanów, musisz być wolny od napadów przez 6 miesięcy do roku, zanim będziesz mógł prowadzić samochód.

Aby osiągnąć ten kamień milowy, należy szczerze porozmawiać o swoich napadach z lekarzem i wspólnie z nim znaleźć odpowiednie leczenie.

UWAGA:

Informacje mogą ulec zmianie. W celu uzyskania najbardziej aktualnych informacji należy skontaktować się z biurem DMV swojego stanu.

Padaczka i operacja resekcji korowej zewnątrzskroniowej

0

Lekarz wyjaśnia resekcję kory pozaszkieletowej, operację mózgu, która może zmniejszyć lub wyeliminować napady padaczkowe.

Jednakże, napady padaczkowe mogą być „pozaczaszkowe” lub poza płatem skroniowym, pochodzące z płatów czołowych, ciemieniowych lub potylicznych, a nawet z więcej niż jednego płata. Jeśli tak jest, w niektórych przypadkach uzasadniona może być operacja resekcji kory pozaszkieletowej.

Co to jest zewnątrzskroniowa resekcja kory?

Resekcja korowa zewnątrzskroniowa to operacja polegająca na wycięciu tkanki mózgowej zawierającej ognisko drgawkowe. Pozaszkieletowa oznacza, że tkanka znajduje się w innym obszarze mózgu niż płat skroniowy. Płat czołowy jest najczęstszym pozaszkieletowym miejscem występowania napadów. W niektórych przypadkach tkanka może być usunięta z więcej niż jednego obszaru/płata mózgu.

Kto może być poddany resekcji korowej zewnątrzskroniowej?

Pozaszkieletowa resekcja kory mózgowej może być rozwiązaniem dla osób z padaczką, u których napady są upośledzające i/lub nie są kontrolowane przez leki, lub gdy działania niepożądane leków są ciężkie i znacząco wpływają na jakość życia danej osoby. Ponadto musi istnieć możliwość usunięcia tkanki mózgowej zawierającej ognisko napadowe bez uszkodzenia obszarów mózgu odpowiedzialnych za funkcje życiowe, takie jak ruch, czucie, język i pamięć.

Co dzieje się przed resekcją kory zewnątrzskroniowej?

Kandydaci do przeprowadzenia zewnątrzskroniowej resekcji kory mózgowej są poddawani szczegółowej ocenie przed operacją, obejmującej monitorowanie napadów za pomocą wideoelektroencefalografu (EEG), obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego (MRI) oraz pozytonową tomografię emisyjną (PET). Inne badania obejmują neuropsychologiczne testy pamięci, test Wada (w celu określenia, która strona mózgu kontroluje funkcje językowe), ictal SPECT i spektroskopię rezonansu magnetycznego. Badania te pomagają określić ognisko napadu i ustalić, czy możliwa jest operacja.

Co dzieje się podczas resekcji kory zewnątrzskroniowej?

Resekcja pozaszkieletowa kory mózgowej wymaga odsłonięcia obszaru mózgu za pomocą procedury zwanej kraniotomią. Po uśpieniu pacjenta (znieczulenie ogólne), chirurg wykonuje nacięcie w skórze głowy, usuwa kawałek kości i odciąga fragment opony twardej, która pokrywa mózg. W ten sposób powstaje „okno”, przez które chirurg wprowadza specjalne narzędzia do usuwania tkanki mózgowej. Mikroskopy chirurgiczne umożliwiają chirurgowi uzyskanie powiększonego widoku na obszar mózgu, którego dotyczy zabieg. Chirurg wykorzystuje informacje zebrane podczas oceny przedoperacyjnej, jak również podczas operacji, aby określić lub wyznaczyć drogę do właściwego obszaru mózgu.

W niektórych przypadkach, część operacji jest wykonywana, gdy pacjent jest obudzony, przy użyciu leków, aby utrzymać osobę zrelaksowany i wolny od bólu. Robi się to po to, aby pacjent mógł pomóc chirurgowi znaleźć i ominąć obszary w mózgu odpowiedzialne za funkcje życiowe, takie jak regiony mózgu odpowiedzialne za język i kontrolę motoryczną. Gdy pacjent jest przytomny, lekarz używa specjalnych sond do stymulowania różnych obszarów mózgu. W tym samym czasie pacjent może zostać poproszony o liczenie, identyfikowanie obrazów lub wykonywanie innych zadań. Chirurg może wtedy zidentyfikować obszar mózgu związany z każdym zadaniem. Po usunięciu tkanki mózgowej, opona twarda i kości są mocowane z powrotem na miejscu, a skóra głowy jest zamykana za pomocą szwów lub zszywek.

Co dzieje się po resekcji korowej zewnątrzskroniowej?

Po operacji, pacjent zazwyczaj pozostaje w szpitalu przez dwa do czterech dni. Większość osób, u których wykonano zewnątrzskroniową resekcję kory mózgowej, będzie mogła wrócić do swoich normalnych zajęć, w tym do pracy lub szkoły, w ciągu czterech do sześciu tygodni po operacji. Włosy nad nacięciem odrosną i ukryją bliznę chirurgiczną. Większość pacjentów będzie musiała kontynuować przyjmowanie leków przeciwpadaczkowych przez co najmniej dwa lub więcej lat po operacji. Po uzyskaniu kontroli nad napadami, leki mogą być zmniejszone lub wyeliminowane.

Jak skuteczna jest zewnątrzskroniowa resekcja kory?

Resekcja zewnątrzskroniowa kory mózgowej jest skuteczna w eliminacji lub znacznym zmniejszeniu liczby napadów w 45% do 65% przypadków. Operacja jest bardziej skuteczna, jeśli dotyczy tylko jednego obszaru mózgu.

Jakie są skutki uboczne pozaszkieletowej resekcji kory?

Następujące objawy mogą wystąpić po zewnątrzskroniowej resekcji kory mózgowej, choć zazwyczaj ustępują samoistnie:

  • Drętwienie skóry głowy

  • Bóle głowy

  • Nudności

  • Trudności w mówieniu, zapamiętywaniu lub znajdowaniu słów

  • Słabość

  • Uczucie zmęczenia lub przygnębienia

Jakie są zagrożenia związane z pozaskroniową resekcją kory?

Ryzyko związane z pozaszkieletową resekcją kory zależy głównie od tego, który obszar mózgu jest objęty zabiegiem. Mogą one obejmować:

  • Ryzyko związane z operacją, w tym zakażenie, krwawienie i reakcja alergiczna na znieczulenie

  • Obrzęk mózgu

  • Brak możliwości złagodzenia napadów

  • Zmiany w osobowości lub zachowaniu

  • Częściowa utrata wzroku, pamięci lub mowy

  • Udar, paraliż, osłabienie, drętwienie kończyn