Strona główna Blog Strona 2451

Chirurgia padaczki: Lesionektomia — Co się dzieje, odzyskanie i więcej

0

Lekarz wyjaśnia, na czym polega lesionektomia, operacja mózgu stosowana w celu złagodzenia napadów u osób z epilepsją.

Lesionektomia to operacja mająca na celu usunięcie zmiany – uszkodzonego lub nieprawidłowo funkcjonującego obszaru – w mózgu. Zmiany w mózgu obejmują guzy, blizny po urazie głowy lub infekcji, nieprawidłowe naczynia krwionośne i krwiaki (spuchnięty obszar wypełniony krwią).

Zmiana wydaje się powodować napady u około 20% do 30% osób z padaczką, u których nie następuje poprawa po zażyciu leków; nie wiadomo na pewno, czy sama zmiana wywołuje napady, czy też napady wynikają z podrażnienia tkanki mózgowej otaczającej zmianę. Z tego powodu operacja może obejmować również usunięcie niewielkiego obszaru tkanki mózgowej wokół zmiany, co nazywa się lesionectomią plus corticectomią.

Kto jest kandydatem do zabiegu lezji?

Lesionectomia może być opcją dla osób, których padaczka jest związana z określoną zmianą i których napady nie są kontrolowane przez leki. Ponadto, musi istnieć możliwość usunięcia zmiany i otaczającej ją tkanki mózgowej bez powodowania uszkodzenia obszarów mózgu odpowiedzialnych za funkcje życiowe, takie jak ruch, czucie, język i pamięć. Musi również istnieć uzasadniona szansa, że dana osoba skorzysta z operacji.

Co dzieje się przed zabiegiem Lesionectomii?

Kandydaci do zabiegu lezji poddawani są szczegółowej ocenie przed operacją – w tym monitorowaniu napadów, badaniu elektroencefalograficznemu (EEG) oraz obrazowaniu rezonansem magnetycznym (MRI). Badania te pomagają wskazać lokalizację zmiany i potwierdzić, że zmiana jest źródłem napadów. Innym testem oceniającym aktywność elektryczną w mózgu jest monitoring EEG-video, w którym kamery wideo są używane do nagrywania napadów, podczas gdy EEG monitoruje aktywność mózgu. W niektórych przypadkach, monitorowanie inwazyjne — w którym elektrody są umieszczone wewnątrz czaszki nad określonym obszarem mózgu — jest również stosowane w celu dalszej identyfikacji tkanki odpowiedzialnej za napady.

Co dzieje się podczas zabiegu Lesionectomii?

Lesionektomia wymaga odsłonięcia obszaru mózgu za pomocą procedury zwanej kraniotomią. („Crani” odnosi się do czaszki, a „otomia” oznacza „nacięcie”). Po uśpieniu pacjenta w znieczuleniu ogólnym, chirurg wykonuje nacięcie (cięcie) w skórze głowy, usuwa kawałek kości i odciąga fragment opony twardej, która pokrywa mózg. W ten sposób powstaje „okno”, przez które chirurg wprowadza specjalne narzędzia do usuwania tkanki mózgowej. Mikroskopy chirurgiczne umożliwiają chirurgowi uzyskanie powiększonego obrazu zmiany i otaczającej ją tkanki mózgowej. Chirurg wykorzystuje informacje zebrane podczas przedoperacyjnego obrazowania mózgu, aby pomóc zidentyfikować nieprawidłową tkankę mózgową i uniknąć obszarów mózgu odpowiedzialnych za funkcje życiowe.

W niektórych przypadkach część operacji jest wykonywana, gdy pacjent jest przytomny, przy użyciu leków, aby utrzymać osobę zrelaksowaną i wolną od bólu. Robi się to po to, aby pacjent mógł pomóc chirurgowi w znalezieniu i ominięciu ważnych obszarów mózgu. Gdy pacjent jest przytomny, lekarz używa specjalnych sond do stymulowania różnych obszarów mózgu. W tym samym czasie pacjent jest proszony o liczenie, identyfikowanie obrazów lub wykonywanie innych zadań. Chirurg może wtedy zidentyfikować obszar mózgu związany z każdym zadaniem. Po usunięciu tkanki mózgowej, opona twarda i kości są mocowane z powrotem na miejscu, a skóra głowy jest zamykana za pomocą szwów lub zszywek.

Co dzieje się po zabiegu Lesionectomii?

Po zabiegu wycięcia zmiany pacjent zazwyczaj przebywa na oddziale intensywnej terapii przez 24 do 48 godzin po operacji, a następnie przez trzy do czterech dni w zwykłej sali szpitalnej. Większość ludzi, którzy mają lesionectomy będzie mógł wrócić do swoich normalnych działań, w tym pracy lub szkoły, w ciągu sześciu do ośmiu tygodni po zabiegu. Większość pacjentów będzie musiała kontynuować przyjmowanie leków przeciwpadaczkowych. Po uzyskaniu kontroli nad napadami, leki mogą być zmniejszone lub wyeliminowane.

Jaka jest skuteczność zabiegu Lesionectomii?

Wyniki Lesionectomii są doskonałe u pacjentów, u których napady są wyraźnie związane z określoną zmianą.

Jakie są efekty uboczne zabiegu Lesionectomii?

Efekty uboczne lesionectomii różnią się w zależności od lokalizacji i rozległości zmiany oraz usuniętej tkanki. Po zabiegu mogą wystąpić następujące efekty uboczne, choć z reguły ustępują one samoistnie:

  • Drętwienie skóry głowy

  • Nudności

  • Uczucie zmęczenia lub przygnębienia

  • Bóle głowy

  • Trudności w mówieniu, zapamiętywaniu lub znajdowaniu słów

  • Słabość, paraliż

  • Zmiana osobowości, utrata pamięci

Jakie ryzyko wiąże się z zabiegiem Lesionectomii?

Ryzyko związane z lesionectomią obejmuje:

  • Ryzyko związane z zabiegiem chirurgicznym, w tym zakażenie, krwawienie i reakcja alergiczna na znieczulenie

  • Niepowodzenie w łagodzeniu drgawek

  • Obrzęk mózgu

  • Uszkodzenie zdrowej tkanki mózgowej

Badania krwi na padaczkę: Kompletna morfologia krwi, panel chemii, i więcej typów

0

Lekarz wyjaśnia badania krwi stosowane w diagnostyce i leczeniu padaczki.

Padaczka a pełna morfologia krwi

W ramach leczenia padaczki lekarz może zlecić wykonanie pełnej morfologii krwi (CBC). CBC pomaga lekarzowi ustalić stan wyjściowy i może zidentyfikować infekcje, alergie i inne nieprawidłowości, które mogą wpłynąć na wybór odpowiedniego leku przeciwdrgawkowego (leków przeciwdrgawkowych) i pomóc w monitorowaniu możliwych działań niepożądanych leków w przyszłości. CBC mierzy (między innymi):

  • liczbę czerwonych krwinek (które przenoszą tlen z płuc do całego organizmu)

  • Liczba białych krwinek (które zwalczają infekcje)

  • płytki krwi (które pomagają w tworzeniu się skrzepów krwi w przypadku zranienia lub krwawienia)

  • Hemoglobina (substancja w czerwonych krwinkach, która przenosi tlen)

  • Hematokryt (procent krwi składający się z czerwonych krwinek)

  • Średnia objętość krwinek czerwonych (wielkość krwinek czerwonych)

Padaczka i panel chemiczny

Kolejnym ważnym badaniem krwi jest tzw. panel chemiczny. Badanie to obejmuje ocenę poziomu sodu, potasu i cukru we krwi. Testy funkcji nerek i wątroby są również często uwzględniane w tak zwanym kompletnym panelu metabolicznym. Badanie to pomoże lekarzowi zidentyfikować warunki, takie jak zaburzenia równowagi elektrolitów (takich jak sód), uszkodzenie nerek lub wątroby oraz cukrzyca, które mogą być przyczyną napadów lub mogą wpływać na wybór odpowiednich leków przeciwdrgawkowych przepisanych dla pacjenta (w tym potrzebnych dawek).

Padaczka i inne badania krwi

Lekarz może zdecydować o przeprowadzeniu różnych innych badań krwi, w tym oznaczeniu stężenia we krwi leków przyjmowanych w celu kontroli napadów. Badania te są najczęściej zlecane, gdy napady nadal występują lub gdy podejrzewane są działania niepożądane leków.

Jak przeprowadza się testy?

Krew pobierana jest przez pielęgniarkę lub technika. Założą oni opaskę uciskową na ramię, aby ograniczyć przepływ krwi przez żyłę (co powoduje jej powiększenie), oczyszczą ramię środkiem antyseptycznym, a następnie wprowadzą igłę do żyły. Krew jest zbierana do jednej lub dwóch fiolek i opaska uciskowa jest zwolniona. Po wyjęciu igły pielęgniarka lub technik założy na ramię opatrunek.

Dlaczego wykonuje się badania?

W przypadku padaczki, badania krwi, takie jak morfologia i badanie chemiczne, pomagają lekarzowi ocenić ogólny stan zdrowia pacjenta i zidentyfikować schorzenia, takie jak infekcje, niedokrwistość z niedoboru żelaza lub cukrzyca, które mogą wywoływać napady. Badania krwi mogą również pomóc w identyfikacji stanów takich jak uszkodzenie nerek lub wątroby, które mogą mieć wpływ na leczenie oraz w monitorowaniu ewentualnego wystąpienia skutków ubocznych wywołanych lekami.

Nakłucie lędźwiowe (nakłucie kręgosłupa)

0

Jednym z testów na padaczkę jest nakłucie kręgosłupa, które może zmierzyć ciśnienie w mózgu, obecność nieprawidłowych komórek lub bakterii oraz poziom glukozy. lekarz wyjaśnia, dlaczego i jak wykonuje się ten zabieg.

Jednym z badań w kierunku padaczki jest nakłucie kręgosłupa – zwane również nakłuciem lędźwiowym – które wykonuje się poprzez pobranie płynu otaczającego rdzeń kręgowy (zwanego płynem mózgowo-rdzeniowym lub CSF) i zbadanie go w laboratorium.

Dlaczego wykonuje się nakłucie kręgosłupa?

Zabieg ten może być wykonany w celu:

  • zdiagnozowania stanów chorobowych mózgu, takich jak infekcja lub zapalenie

  • Pomiar ciśnienia wokół mózgu i rdzenia kręgowego

  • Zmniejszenie ciśnienia w głowie

  • Podać znieczulenie rdzeniowe

  • Wstrzyknięcie barwnika do badania rentgenowskiego

  • Wstrzykiwanie leków (takich jak baklofen)

Badanie płynu mózgowo-rdzeniowego może pomóc w rozpoznaniu zaburzeń ośrodkowego układu nerwowego, które mogą dotyczyć mózgu, rdzenia kręgowego lub ich powłok (zwanych oponami mózgowymi). Płyn mózgowo-rdzeniowy zawiera glukozę (cukier), białka i inne substancje znajdujące się we krwi. Kiedy płyn mózgowo-rdzeniowy jest badany w laboratorium, oceniane są następujące elementy:

  • Liczba i rodzaj białych krwinek

  • Poziom glukozy

  • Rodzaje i poziom białek

  • Obecność bakterii, grzybów lub nieprawidłowych komórek

Mogą być również wykonywane specjalistyczne badania płynu mózgowo-rdzeniowego w celu sprawdzenia takich rzeczy jak nieprawidłowe białka i przeciwciała autoimmunologiczne.

UWAGA:

Badanie płynu mózgowo-rdzeniowego może nie być konieczne, jeśli zabieg nakłucia kręgosłupa wykonywany jest w celu wstrzyknięcia leku.

Czego można się spodziewać po zabiegu nakłucia kręgosłupa

Przygotowanie do zabiegu nakłucia kręgosłupa

  • Zachowaj regularny harmonogram jedzenia. Nie ma żadnych ograniczeń dietetycznych ani płynów przed badaniem.

  • Zapytaj swojego lekarza o szczegółowe wytyczne dotyczące zaprzestania spożywania alkoholu, stosowania preparatów aspiryny i leków rozrzedzających krew przed zabiegiem.

  • Należy poinformować lekarza o uczuleniu na lateks lub jakiekolwiek leki.

  • Należy zorganizować transport, ponieważ nie należy prowadzić samochodu bezpośrednio po badaniu.

Opis zabiegu nakłucia kręgosłupa

Podczas zabiegu nakłucia kręgosłupa pacjent zazwyczaj leży na boku z kolanami przyciągniętymi jak najbliżej klatki piersiowej i brodą w kierunku klatki piersiowej, co nazywane jest pozycją płodową, lub siedzi z rękami i głową opartą na stole. W niektórych przypadkach nakłucie kręgosłupa może być również wykonane przez radiologa interwencyjnego przy użyciu aparatu rentgenowskiego. W przypadku zastosowania tej procedury, pacjent leży płasko na brzuchu.

Po oczyszczeniu pleców środkiem antyseptycznym, wokół tego obszaru zostaną umieszczone sterylne tkaniny (zwane obłożeniami). W miejsce na plecach zostanie wstrzyknięty środek znieczulający (lek przeciwbólowy). Może być odczuwalne lekkie pieczenie.

Kiedy obszar jest zdrętwiały, igła jest włożona w dolnej części pleców między dwoma kręgami lędźwiowymi. Rdzeń kręgowy jest unikany, a tylko worek płynu między kręgami jest accessed.This pustej igły często zawiera stylet wewnątrz niego, który pozwala lekarzowi na dostęp do obszaru bez usuwania jakiejkolwiek skóry lub tkanki. Po uzyskaniu dostępu do obszaru dla płynu, stylet jest usuwany, pozostawiając za pustą igłę do zbierania CSF. To czasami powoduje ucisk. Kanał kręgowy jest penetrowany i płyn jest zbierany lub leki są wstrzykiwane. Rdzeń kręgowy nie jest dotykany przez igłę podczas badania. Możesz czuć pewien dyskomfort lub mieć niewielki ból głowy. Igła jest usuwana po wstrzyknięciu leku lub usunięciu płynu. Obszar ten zostanie przykryty małym bandażem.

Próbka krwi może być również pobrana z żyły w ramieniu i przetestowana, wraz z płynem rdzeniowym, w laboratorium. Jeśli nakłucie kręgosłupa zostało wykonane w celu wstrzyknięcia leków, próbka krwi może nie zostać pobrana.

Efekty uboczne i ryzyko związane z nakłuciem kręgosłupa

  • U około 10% do 20% osób występuje rdzeniowy ból głowy (taki, który nasila się podczas siedzenia lub stania).

  • Ryzyko zakażenia jest bardzo niskie.

  • Sporadycznie może dojść do przebicia małego naczynia krwionośnego, co powoduje krwawą wydzielinę. Nie jest konieczne leczenie.

  • Zabieg zazwyczaj nie jest bolesny, ale może być odczuwalny chwilowy ból, gdy igła dotyka tkanki nerwowej.

Opieka po wykonaniu nakłucia kręgosłupa

  • Po zakończeniu zabiegu nakłucia kręgosłupa pacjent zostanie poproszony o położenie się w pozycji leżącej. Czas spędzony w pozycji płaskiej po zabiegu będzie różny w zależności od przyczyny, dla której zabieg został wykonany.

  • Przez około dobę po nakłuciu lędźwiowym należy unikać forsownych lub energicznych ćwiczeń.

  • W przypadku bólu głowy należy jak najwięcej leżeć i pić dużo płynów. W przypadku utrzymywania się bólu głowy należy skontaktować się z lekarzem.

  • Należy zachować odpowiednie nawodnienie i pić dużo płynów w dniu nakłucia lędźwiowego i dzień później (niezależnie od bólu głowy).

Kiedy należy skontaktować się z lekarzem po wykonaniu nacisku na kręgosłup?

Po wykonaniu nakłucia kręgosłupa należy natychmiast skontaktować się z lekarzem, jeśli:

  • W miejscu wkłucia zauważysz nietypowy drenaż, w tym krwawą wydzielinę

  • Pojawia się gorączka

  • Ból głowy utrzymuje się, zwłaszcza jeśli nasila się podczas siedzenia lub stania

  • Objawy bólu nasilają się

Jeśli ból głowy nasila się, może być konieczne wykonanie wkłucia do miejsca, w którym wykonano punkcję kręgosłupa. Polega to na powrocie do tego samego miejsca, w którym wykonano punkcję kręgosłupa i wstrzyknięciu w to miejsce trochę własnej krwi. Zwykle przynosi to natychmiastową ulgę.

Po zabiegu nakłucia kręgosłupa

Przez kilka godzin po zabiegu nakłucia kręgosłupa będziesz monitorowany. W tym czasie pielęgniarka omówi z Państwem instrukcje dotyczące postępowania po zabiegu. Otrzyma Pan/Pani pisemną formę tych instrukcji do stosowania w domu.

Wyniki badania zostaną omówione w ciągu 24 godzin z lekarzem, który je zlecił, chociaż niektóre badania mogą trwać nawet tydzień.

Leki na padaczkę dla dzieci: Rodzaje, zastosowania, bezpieczeństwo, skutki i więcej

0

Istnieje wiele leków dostępnych w leczeniu padaczki u dzieci, a postępy w ostatnich latach zrobiły różnicę. lekarz mówi więcej.

Ale to nie znaczy, że najnowszy lek na padaczkę jest najlepszy. Turk mówi, że choć nowe leki pomogły, nie ma jednego cudownego leku odpowiedzialnego za poprawę leczenia padaczki. Zamiast tego lekarze coraz lepiej radzą sobie z dostosowaniem leczenia do każdego dziecka, stosując nowe i starsze leki. Nie ma jednego właściwego leku.

Istnieje ponad 20 leków stosowanych w leczeniu napadów. Tylko niektóre z nich zostały zatwierdzone przez FDA do stosowania u dzieci. Zgodnie z prawem, lekarz może przepisać każdy z tych leków. Mimo to, ważne jest, aby zachować ostrożność przy wypróbowywaniu nowych leków na padaczkę u dzieci, dopóki nie ma dobrych dowodów, że są one bezpieczne w młodszych, małych organizmach. Przedyskutuj dokładnie z lekarzem opcje dla Twojego dziecka.

Rodzaje leków na padaczkę

Do powszechnie stosowanych leków na padaczkę w przypadku napadów częściowych lub toniczno-klonicznych należą: brywaracetam (Briviact), karbamazepina (Carbatrol lub Tegretol), fenytoina (Dilantin), walproinian i kwas walproinowy (Depakote). Skutki uboczne mogą obejmować problemy żołądkowe lub zmęczenie, a w przypadku Dilantyny nadmierny wzrost włosów. W przypadku napadów nieobecności, leki obejmują Depakote lub Depakene i etosuksymid (Zarontin).

Niektóre z nowszych leków stosowanych w leczeniu różnych form padaczki to felbamat (Felbatol), gabapentyna (Neurontin), lamotrygina (Lamictal), lewetyracetam (Keppra), okskarbazepina (Oxteller XR lub Trileptal), chlorowodorek tiagabiny (Gabitril), topiramat (Topamax) lub zonisamid (Lamictal lub Zonegran). FDA niedawno zatwierdziła również lek Epidiolex, który jest wykonany z kannabidiolu (CBD) i leku fenfluramina (Fintepla)?jako terapia dla osób z bardzo ciężkimi lub trudnymi do leczenia napadami, takimi jak te z zespołu Dravet.

Efekty uboczne dla tych leków na padaczkę są różne, ale generalnie obejmują:

  • senność

  • Podwójne widzenie

  • Zawroty głowy

  • Nudności

  • Niepewność na nogach

  • Wysypka

Mniej powszechne działania niepożądane leków na padaczkę obejmują depresję, drażliwość, nadpobudliwość i zwiększone ryzyko tendencji samobójczych. Wiele leków na padaczkę powoduje specyficzne działania niepożądane, o które należy zapytać lekarza dziecka. Wszelkie działania niepożądane należy skonsultować z lekarzem. Dotyczy to zwłaszcza wysypki, która może wskazywać na potencjalnie niebezpieczną reakcję alergiczną na lek.

Jaką ilość leku powinno przyjmować dziecko? Nie ma ścisłej reguły w tej kwestii i jest ona różna dla każdego dziecka. Zazwyczaj lekarze próbują różnych leków na padaczkę w różnych dawkach, aby ustalić najlepszy dla Twojego dziecka. Dziecko powinno przyjmować tylko tyle leku, aby zapobiec napadom bez wywoływania skutków ubocznych. Może się zdarzyć, że razem z lekarzem dziecka będziecie musieli przez kilka miesięcy majstrować przy recepcie, aby znaleźć odpowiednią dawkę. Warto podjąć ten wysiłek. Zbyt duża ilość leków zwiększa skutki uboczne, natomiast zbyt mała pozostawia dziecko podatne na napady.

Ponadto, w miarę wzrostu dziecka, lekarz może dostosować dawkę leku (poziom krwi czasami pomaga w tej decyzji).

Wartość leków na padaczkę

Możesz być zdenerwowany podawaniem małemu dziecku silnych leków na padaczkę, z ich wszystkimi możliwymi skutkami ubocznymi. Jednak leczenie farmakologiczne zazwyczaj przynosi efekty, a powstrzymanie napadów ma kluczowe znaczenie.

Mimo to, trzeba podjąć środki ostrożności, aby bezpiecznie stosować te leki. Na przykład trzeba uważać, aby lek na padaczkę nie wchodził w interakcje z innym lekiem, suplementem lub ziołem, które dziecko może przyjmować. Upewnij się, że przed rozpoczęciem stosowania leku przeciwpadaczkowego poinformujesz lekarza o wszystkich lekach i suplementach, które stosuje Twoje dziecko. Ważne jest również, aby powiedzieć lekarzowi o wszelkich nowych lekach, które rozpoczynają się po rozpoczęciu przyjmowania przez dziecko leku przeciwpadaczkowego.

Niektórzy rodzice martwią się, że ich dzieci mogą później nadużywać leków po zażyciu leków na padaczkę w dzieciństwie. Bądź spokojny: Nie ma dowodów na to, że dzieci leczone lekami na padaczkę są narażone na większe ryzyko nadużywania leków.

Porady dotyczące przyjmowania leków na padaczkę

Dla dziecka chorego na padaczkę przestrzeganie harmonogramu przyjmowania leków może być trudne. Dziecko może mieć trudności z pamiętaniem o przyjmowaniu leków dwa lub nawet trzy razy dziennie.

Oto kilka praktycznych kroków, które możesz podjąć, aby ułatwić to dziecku:

  • Kup dziecku pudełko na tabletki z miejscem na każdą dawkę.

    Można również używać alarmów – na przykład w zegarku, telefonie komórkowym lub komputerze – aby przypominać dziecku o przyjęciu leków.

  • Porozmawiaj z nauczycielem dziecka lub pielęgniarką szkolną na temat sposobu podawania leków na padaczkę w szkole.

    Jeśli jednak to możliwe, staraj się unikać podawania leków w szkole.

  • Porozmawiaj z lekarzem o maksymalnym uproszczeniu schematu przyjmowania leków.

    Jeśli dziecko ma przyjmować leki częściej niż raz dziennie lub przyjmuje wiele leków, zapytaj czy jest jakiś sposób na połączenie dawek lub przejście na jeden lek.

  • Ustal rozsądny harmonogram.

    Czasami rodzice kontynuują harmonogram przyjmowania leków, który ich dziecko miało w szpitalu. Może to oznaczać konieczność budzenia dziecka w nocy w celu podania leków. Podawanie leków w nocy może nie być konieczne. Porozmawiaj z lekarzem o tym, jak ustalić najprostszy i najbardziej rozsądny harmonogram.

  • Nie zapomnij o lekach.

    Wyrób w sobie nawyk proszenia o uzupełnienie leków na kilka dni przed końcem przyjmowania leku na padaczkę.

  • Wiedzieć, co zrobić, gdy dziecko pominie dawkę.

    Dzieci nieuchronnie opuszczają dawki raz na jakiś czas. Upewnij się, że wiesz, co zrobić, gdy to się stanie. Pamiętaj: Nigdy nie podwajaj dawki, chyba że zaleci ci to lekarz.

  • Zaangażuj dziecko w ten proces.

    Jako rodzic musisz dopilnować, aby Twoje dziecko przyjmowało lek na padaczkę. Warto jednak zachęcić dziecko do wzięcia na siebie pewnej odpowiedzialności. Dzieci z padaczką będą musiały wiedzieć, jak samodzielnie przestrzegać harmonogramu przyjmowania leków w miarę dorastania.

  • Bądź szczery z lekarzem.

    Możesz czuć się zakłopotany, przyznając się lekarzowi dziecka, że pominąłeś kilka dawek. Ale nawet najbardziej zorganizowane osoby czasami zapominają. Bardzo ważne jest, abyś szczerze powiedział lekarzowi dziecięcemu, jak często Twoje dziecko rzeczywiście przyjmowało lek na padaczkę. Jeśli dziecko przyjmuje leki tylko połowę zaplanowanych godzin, lekarz może pomyśleć, że lek nie działa i zwiększyć dawkę. Może to prowadzić do skutków ubocznych.

Pamiętaj, że osoba chora na padaczkę nigdy nie powinna przerywać przyjmowania leków bez zgody lekarza. Odstawienie leków może doprowadzić do kolejnych, jeszcze silniejszych napadów.

Kiedy leki na padaczkę nie działają

W większości przypadków leki na padaczkę zadziałają. Bądź cierpliwy. Czasami leki potrzebują tygodni, aby zacząć działać. Dziecko może zacząć przyjmować nowy lek, a kilka tygodni później może wystąpić napad. Nie zawsze oznacza to, że lek nie działa. Być może w organizmie dziecka nie ma jeszcze wystarczającej ilości leku, aby mógł on zadziałać.

Dlatego, choć może to być dla Ciebie bolesne, zwłaszcza jeśli Twoje dziecko cierpi z powodu napadów, nie rezygnuj z leku zbyt wcześnie. Porozmawiaj z lekarzem i daj mu czas na pracę.

Po daniu leku uczciwego strzału i nadal nie działa, a następnie porozmawiać z lekarzem o próbach innych leków. Jeśli Twoje dziecko nie reaguje na pierwsze dwa lub trzy zabiegi na padaczkę, Turk, w Nemours Children’s Clinic, mówi, że powinieneś odwiedzić specjalistę, który wie więcej o leczeniu padaczki u dzieci.

„Nie musisz zaakceptować padaczki”, mówi Turk. „Nie musisz zrezygnować z lat napadów bez innych opcji”.

Jakie są rodzaje epilepsji i jakie napady mogą wystąpić?

0

Poznaj różne rodzaje padaczki i dowiedz się, jakie napady są typowe dla każdego z nich.

Nowe terminy dotyczące padaczki

Jeśli od jakiegoś czasu chorujesz na padaczkę, możesz usłyszeć od lekarza, że używa on innych terminów niż te, do których jesteś przyzwyczajony. To dlatego, że International League Against Epilepsy (ILAE), główna organizacja badająca ten stan, wymyśliła w 2017 roku nowy sposób porządkowania i opisywania napadów i typów padaczki. Wytyczne wprowadziły nowe terminy i pozbyły się niektórych starszych.

W dłuższej perspektywie eksperci mają nadzieję, że ten nowy sposób klasyfikacji padaczki będzie łatwiejszy. Ale w tej chwili, zmiany mogą być nieco mylące.

Podczas następnej wizyty sprawdź z lekarzem, jak obecnie klasyfikowana jest Twoja padaczka. Możliwe, że rodzaj padaczki, którą masz, ma nową nazwę.

Jak lekarze rozpoznają rodzaje padaczki

Objawem wszystkich rodzajów epilepsji są napady. Są to przepięcia prądu w mózgu. Są one jak burze elektryczne, które na krótko zatrzymują komórki mózgowe od normalnej pracy.

Jeśli miałeś atak spowodowany przez padaczkę, lekarz wykona trzy kroki, aby postawić właściwą diagnozę.

  • Ustalenie rodzaju napadów, które wystąpiły

  • Na podstawie rodzaju napadu określ rodzaj padaczki, którą masz

  • Zdecyduj, czy masz również określony zespół padaczkowy

  • Aby uzyskać odpowiedzi, lekarz będzie zadawał pytania i przeprowadzał badania, takie jak EEG (elektroencefalogram), aby sprawdzić fale mózgowe lub MRI (rezonans magnetyczny).

    Pomocne jest również przyprowadzenie kogoś, kto był świadkiem napadów, lub posiadanie nagrania wideo z napadami, aby sklasyfikować typ napadu.

    Eksperci dzielą obecnie padaczkę na cztery podstawowe typy w oparciu o napady, które masz:

    • Padaczka uogólniona

    • Padaczka ogniskowa

    • Padaczka uogólniona i ogniskowa

    • Nie wiadomo, czy padaczka uogólniona czy ogniskowa

    Padaczka uogólniona

    Jeśli masz ten typ padaczki, napady zaczynają się po obu stronach mózgu (lub szybko wpływają na sieci komórek mózgowych po obu stronach). Ten typ padaczki ma dwa podstawowe rodzaje napadów:

    Uogólnione napady ruchowe. Kiedyś nazywano je napadami „grand mal”. Powodują one, że twoje ciało porusza się w sposób, którego nie możesz kontrolować, czasami dramatycznie. Jednym z przykładów są napady toniczno-kloniczne. Kiedy się pojawią, tracisz przytomność, a twoje mięśnie sztywnieją i szarpią się. Inne rodzaje, o których może mówić lekarz, to napady kloniczne, toniczne i miokloniczne.

    Uogólnione napady niemotoryczne (lub nieobecności). Kiedyś nazywano je napadami „petit mal”. Niektóre specyficzne rodzaje, o których może wspomnieć lekarz, to typowe, atypowe i miokloniczne.

    Podczas tego typu napadów możesz przestać robić to, co robisz i wpatrywać się w przestrzeń. Możesz również wykonywać w kółko te same ruchy, jak np. mlaskanie wargami. Te rodzaje napadów nazywane są na ogół napadami „nieobecności”, ponieważ wygląda to tak, jakby osoba nie była tam naprawdę.

    Epilepsja ogniskowa

    W tym rodzaju padaczki napady występują w określonym obszarze (lub sieci komórek mózgowych) po jednej stronie mózgu. Kiedyś były one nazywane „napadami częściowymi”.

    Napady padaczki ogniskowej występują w czterech kategoriach:

    Napady świadome ogniskowe.

    Jeśli wiesz, co się dzieje podczas napadu, jest to napad „świadomy”. Kiedyś nazywano je „napadami częściowymi prostymi”.

    Napady z ogniskowym upośledzeniem świadomości.

    Jeśli jesteś zdezorientowany lub nie wiesz, co dzieje się podczas napadu – lub nie pamiętasz go – jest to napad z zaburzeniami świadomości. Kiedyś nazywano je „złożonymi napadami częściowymi”.

    Napady ruchowe ogniskowe.

    W tym typie napadów będziesz się w pewnym stopniu poruszać – od drgawek, przez spazmy, pocieranie rąk, po chodzenie. Niektóre rodzaje, o których może mówić lekarz, to atoniczne, kloniczne, skurcze padaczkowe, miokloniczne i toniczne.

    Ogniskowe napady niemotoryczne.

    Ten rodzaj napadów nie prowadzi do drgawek lub innych ruchów. Powoduje natomiast zmiany w sposobie odczuwania i myślenia. Mogą wystąpić intensywne emocje, dziwne uczucia lub objawy takie jak przyspieszone bicie serca, gęsia skórka, fale ciepła lub zimna.

    Epilepsja uogólniona i ogniskowa

    Jak sama nazwa wskazuje, jest to typ padaczki, w którym ludzie mają zarówno uogólnione, jak i ogniskowe napady.

    Nie wiadomo czy padaczka uogólniona czy ogniskowa

    Czasami lekarze są pewni, że dana osoba ma padaczkę, ale nie wiedzą, czy napady są ogniskowe czy uogólnione. Może się to zdarzyć, jeśli podczas napadów byłeś sam, więc nikt nie może opisać, co się stało. Lekarz może również sklasyfikować typ padaczki jako „nieznany, czy uogólniony czy ogniskowy”, jeśli wyniki badań nie są jednoznaczne.

    Zespoły padaczkowe

    Oprócz typu padaczki, możesz mieć również zespół padaczkowy. Są one bardziej specyficzne niż typ. Lekarze diagnozują zespoły na podstawie grupy objawów lub oznak, które mają tendencję do łączenia się ze sobą, a także wyników badań (MRI i EEG), które pomagają sklasyfikować zespół.Niektóre z tych cech obejmują wiek, w którym zacząłeś dostawać napady, rodzaj napadów, które masz, wyzwalacze, pory dnia, w których zdarzają się napady i inne.

    Istnieją dziesiątki zespołów napadów padaczki. Niektóre z nich to zespół Westa, zespół Doose’a, zespół Rasmussena i zespół Lennoxa-Gastauta.

    Leczenie różnych typów padaczki

    Po uzyskaniu diagnozy, wraz z lekarzem zdecydujesz o najlepszym leczeniu. Istnieje wiele możliwości wyboru. W zależności od rodzaju padaczki, niektóre metody leczenia mogą być skuteczniejsze niż inne.

    Na przykład, osoby z uogólnioną padaczką mogą lepiej radzić sobie z lekami o szerokim spektrum działania, takimi jak lamotrygina, lewetyracetam lub topiramat. Operacja może być lepsza u niektórych osób z trudnymi do leczenia napadami ogniskowymi, na które nie pomagają leki.

    Czy mogę przestać brać leki na padaczkę?

    0

    Rozważ te fakty, aby zdecydować, czy korzyści przeważają nad ryzykiem wystąpienia większej liczby napadów. Następnie porozmawiaj z lekarzem.

    Należy jednak pamiętać, że kontynuacja przyjmowania leków mogła doprowadzić do poprawy jakości życia, jeśli nie występują napady.

    Przestać czy zmienić?

    Z ograniczonych badań wynika, że dzieci powinny być wolne od napadów przez 2 lata, a dorośli od 2 do 5 lat, zanim rozważy się odstawienie leków. Jednym z powodów wstrzymywania leków jest to, że trudno jest stwierdzić, czy brak napadów wynika z działania leków, czy z tego, że padaczka sama ustąpiła.

    Czasami nie można czekać tak długo. Na przykład, można:

    • Wystąpić niebezpieczna reakcja skórna lub inne poważne działanie niepożądane

    • Planują posiadanie dziecka i obawiają się niepłodności (w ich przypadku) lub możliwości wystąpienia wad wrodzonych

    Zacznij od rozmowy z lekarzem o tym, dlaczego chcesz przestać. Być może zmiana leku, który przyjmujesz, będzie lepsza dla Twojego zdrowia. Przy ponad dwóch tuzinach dostępnych leków na padaczkę, masz więcej szans na znalezienie odpowiedniego dla siebie.

    Plusy i minusy

    Podobnie jak w przypadku samego leczenia padaczki, decyzja o tym, „kto, kiedy i jak” całkowicie zaprzestać jest bardzo indywidualna. Jedyną sztywną zasadą jest to, że nie należy tego robić na własną rękę. Istnieją komplikacje związane z szybkim odstawieniem leku, w tym możliwość wystąpienia napadów, a także implikacje związane z prowadzeniem samochodu. Współpraca z lekarzem pomoże Ci obniżyć szanse na ponowne wystąpienie napadów.

    Będziesz musiał zdecydować, czy pozytywy rzucenia palenia przeważają nad ewentualnymi negatywami.

    Po stronie plusów:

    • Koniec efektów ubocznych

    • Mniejsze prawdopodobieństwo interakcji lekowych

    • Możliwość obniżenia kosztów

    Po stronie minusów:

    • Napady mogą powrócić.

    • Możesz czuć się niepewnie w przyszłości i mieć mniejszą kontrolę nad sytuacją.

    • Leki mogą nie działać, jeśli padaczka powróci (niewielkie prawdopodobieństwo).

    • Przez pewien czas pacjent może nie być w stanie prowadzić pojazdów.

    Czy napady powrócą?

    To jest najważniejsze pytanie. I to prawdopodobieństwo często decyduje o tym, czy należy odstawić leki, czy nie.

    Zwykle nie jest to opcja dla osób z typem padaczki, która rzadko ustępuje, jak młodzieńcza padaczka miokloniczna. Kiedy odstawia się leki, nawrót choroby jest niemal pewny.

    Ale prawie trzy czwarte osób z padaczką ma postać, która jest znacznie mniej przewidywalna. Oznacza to, że należy porozmawiać o tym z lekarzem. Jeśli mimo przyjmowania leków nadal masz napady, prawdopodobnie nie powinieneś nawet rozważać odstawienia leków i być może będziesz musiał po prostu zmienić lub dodać jakiś lek.

    Prawdopodobieństwo powrotu napadów jest mniejsze, jeśli masz:

    • Nie masz napadów od 2 do 5 lat i nie przyjmujesz leków

    • Tylko jeden rodzaj napadów

    • Prawidłowe badanie neurologiczne i IQ

    • Prawidłowe EEG przez co najmniej 1 rok

    Prawdopodobieństwo powrotu napadów jest większe, jeśli pacjent ma:

    • Długo chorowałeś na padaczkę

    • Miała wiele lub wiele rodzajów napadów

    • Napady występują pomimo przyjmowania leków

    • Potrzeba było więcej niż jednego leku, aby uwolnić się od napadów lub trzeba było przyjmować leki przez długi czas, zanim zaczęły działać

    • W przeszłości próbował bezskutecznie zerwać z nałogiem

    • Nieprawidłowy wynik badania neurologicznego lub uszkodzenie mózgu

    • IQ poniżej 70

    • Nieprawidłowe EEG w ciągu ostatniego roku

    • Pogorszenie wyników EEG w przypadku nieprzyjmowania leków

    Jak to działa

    Nagłe odstawienie leków może doprowadzić do napadu odstawienia. Lekarz będzie z czasem zmniejszał dawkę.

    Dzieci mogą całkowicie odstawić leki w ciągu zaledwie 1 miesiąca. U dorosłych jest to zazwyczaj okres od 1 do 6 miesięcy, choć niektórzy lekarze uważają, że 3 miesiące to minimum.

    Czego należy się spodziewać

    Ponad połowa osób po odstawieniu leków pozostaje w remisji i nie ma kolejnych napadów. Jednak prawdopodobieństwo nawrotu może wynosić nawet 25%, nawet u osób z najlepszymi perspektywami na zatrzymanie choroby.

    Ogólnie rzecz biorąc, prawdopodobieństwo wystąpienia napadu w ciągu pierwszych 2 lat po odstawieniu leków jest około 2 do 3 razy większe niż u osób, które pozostają przy leczeniu. Potem nie ma już różnicy.

    Jeśli napady powrócą, istnieje ponad 90% szans, że można je ponownie kontrolować za pomocą leków. Ale wyniki mogą nie być widoczne od razu. U niektórych osób może to potrwać nawet 2 lata.

    Ponieważ nie ma pewności, czy napady powrócą, musisz współpracować z lekarzem przed i po podjęciu decyzji o odstawieniu leków.

    Czy kiedykolwiek otrzymasz znak „wszystko jasne”? Eksperci twierdzą, że tak, jeśli nie masz napadów przez 10 lat i nie przyjmujesz leków przez ostatnie 5 z nich.

    Kobiety, Ciąża i Padaczka: Radzenie sobie z miesiączką, PCOS, atakami i innymi problemami

    0

    Kobiety chore na padaczkę w większości przypadków mają zdrowe dzieci. Ale ważne jest, aby ściśle współpracować z lekarzami przez cały okres ciąży, aby upewnić się, że przyjmują odpowiednie leki na padaczkę i inne suplementy, aby zapobiec wadom wrodzonym. lekarz mówi więcej.

    Na szczęście większość kobiet z epilepsją rodzi normalne, zdrowe dzieci. Jeśli podejmiesz odpowiednie środki ostrożności, szansa na urodzenie zdrowego dziecka wynosi ponad 90%. Istnieje jednak zwiększone ryzyko. Jednak ścisła współpraca z lekarzem może pomóc zminimalizować to ryzyko.

    Przed próbą poczęcia należy porozmawiać ze swoim neurologiem i położnikiem. Większość lekarzy zaleca, aby kobiety z padaczką były pod opieką położnika wysokiego ryzyka podczas ciąży. Obydwaj będą chcieli Cię ściśle monitorować przez cały okres ciąży.

    Zajście w ciążę z epilepsją

    Możliwe, że epilepsja utrudnia zajście w ciążę. Kobiety z padaczką mają mniej dzieci niż kobiety w ogóle. Ich wskaźnik płodności jest od 25% do 33% niższy niż przeciętnie. Dlaczego tak się dzieje? Oto kilka możliwych przyczyn:

    • Kobiety z padaczką mają wyższy wskaźnik niektórych schorzeń, które mogą powodować niepłodność. Jednym z nich jest zespół policystycznych jajników (PCOS).

    • Kobiety z epilepsją częściej mają nieregularne cykle miesiączkowe, co może utrudniać zajście w ciążę.

    • Kobiety z epilepsją są również bardziej narażone na cykle miesiączkowe, w których nie dochodzi do powstania jajeczka. Są to tzw. cykle anowulacyjne.

    • Niektóre leki przeciwpadaczkowe mogą wpływać na poziom hormonów w jajnikach, co może mieć wpływ na funkcjonowanie układu rozrodczego.

    • U kobiet z padaczką częściej występują nieprawidłowości w zakresie hormonów biorących udział w ciąży.

    W badaniu z 2018 roku stwierdzono, że ogólnie rzecz biorąc, kobiety z padaczką, które nie mają historii niepłodności, mają takie samo prawdopodobieństwo zajścia w ciążę jak kobiety bez padaczki.

    Jeśli twoje napady nie są pod kontrolą, może to również wpłynąć na twoją płodność. Eksperci twierdzą, że jeśli kobieta ma napady w czasie, gdy jej organizm przygotowuje się do owulacji, mogą one zakłócić sygnały, które sprawiają, że proces ten zachodzi.

    Gdy zajdziesz w ciążę, kontrolowanie napadów będzie jeszcze ważniejsze. Posiadanie napadów podczas ciąży może wpłynąć na zdrowie Twojego dziecka. Możesz upaść lub dziecko może być pozbawione tlenu podczas napadu, co może zranić dziecko i zwiększyć ryzyko poronienia lub martwego urodzenia.

    .?

    Leki na padaczkę a ciąża

    W populacji ogólnej istnieje 2%-3% szansa, że dziecko będzie miało wadę wrodzoną. U kobiet z padaczką ryzyko to wzrasta do 4%-8%.

    Niektóre badania wykazały, że kobiety z padaczką naturalnie mają niższy poziom folianów we krwi. Niestety, niektóre z najbardziej popularnych leków kontrolujących napady – fenytoina (Dilantin) i walproinian, kwas walproinowy (Depakote, Depakene) – mogą być związane z większym ryzykiem urodzenia dziecka z wadami wrodzonymi, zwłaszcza wadami cewy nerwowej, takimi jak rozszczep kręgosłupa, ponieważ zmniejszają stężenie pewnych form folianów we krwi.

    Chociaż związek między lekami przeciwpadaczkowymi a wadami wrodzonymi nie jest jasny, lekarz może zalecić przyjmowanie suplementów kwasu foliowego w dawce 4 mg dziennie od jednego do trzech miesięcy przed planowaną ciążą i przez cały pierwszy trymestr ciąży. Porozmawiaj z lekarzem przed przyjęciem suplementów.?

    W zależności od tego, co lekarz powie o Twojej padaczce, możesz również chcieć zmienić leki przed zajściem w ciążę, lub może być dobrze pozostać przy tym, który bierzesz teraz. Jeśli przyjmujesz więcej niż jeden lek przeciwpadaczkowy, lekarz może zalecić zmniejszenie dawki do jednego.

    Jeśli wprowadzasz jakiekolwiek zmiany w swoich lekach przeciwpadaczkowych, powinnaś to zrobić co najmniej rok przed zajściem w ciążę. Zmiana leków wiąże się z ryzykiem. Możesz nie zareagować dobrze na nowy lek i mieć napady przełomowe, które mogą być szkodliwe dla ciąży. Przy zmianie leków lekarze zazwyczaj dodają nowy lek przed odstawieniem starego. Jeśli w tym czasie zajdziesz w ciążę, dziecko może być narażone na działanie obu leków, a nie tylko jednego.

    Możesz mieć normalną ciążę. Porozmawiaj ze swoim lekarzem przed próbą zajścia w ciążę, a pomoże on wybrać najbezpieczniejszy lek w najmniejszej dawce dla kontroli napadów i dla zdrowia Twojego dziecka. Może być konieczna zmiana leku lub dostosowanie jego dawki. Nigdy nie przerywaj przyjmowania leków bez wcześniejszej rozmowy z lekarzem. W czasie ciąży będziesz musiała zgłosić się do specjalisty w celu monitorowania ciąży i zdrowia dziecka.

    Epilepsja i poród

    Wiele kobiet z padaczką martwi się, że podczas porodu będzie miała atak. Jest to zrozumiała obawa. Wraz z postępem ciąży zmienia się twój metabolizm, co prowadzi do obniżenia poziomu leków przeciwpadaczkowych w twoim organizmie. Dlatego lekarz będzie monitorował poziom leków we krwi przez cały okres ciąży i może zwiększyć dawkę, jeśli będzie ona zbyt niska.

    Kiedy więc zaczyna się poród, możesz być już nieco bardziej narażona na atak. Może się zdarzyć, że pominiesz jakąś dawkę, bo nie zawsze wszystko idzie zgodnie z planem, kiedy kobieta idzie do pracy. Będziesz również odczuwać ból i ciężko oddychać, co może zwiększyć szansę na atak. Nie oznacza to, że napady są częste podczas porodu, ale jest to możliwe.

    Co się stanie, jeśli będziesz miała atak podczas porodu? Twój lekarz może podać Ci dożylnie leki, aby zatrzymać atak. Jeśli to nie zadziała, może być konieczne cesarskie cięcie. Mimo że większość kobiet z padaczką rodzi normalnie przez pochwę, częściej niż inne kobiety mają one wykonywane cesarskie cięcie. Czasami leki przeciwdrgawkowe mogą również zmniejszyć zdolność mięśni macicy do skurczu. Jeśli tak się stanie, poród może nie postępować tak dobrze i najlepszym rozwiązaniem może być cesarskie cięcie.

    Wszystkie te obawy mogą wydawać się przytłaczające, ale nie ma potrzeby nadmiernie się denerwować. Ważne jest, aby być świadomym ryzyka. Ale ważne jest również, aby pamiętać, że ogromna większość kobiet z padaczką przechodzi przez ciążę po prostu dobrze. Twoje szanse na urodzenie zdrowego dziecka są znakomite, zwłaszcza jeśli wcześnie i często rozmawiasz ze swoim lekarzem, stosujesz się do udzielanych ci porad i dobrze o siebie dbasz.

    Młodzieńcza padaczka miokloniczna objawy, przyczyny i leczenie

    0

    Lekarz wyjaśnia młodzieńczą padaczkę miokloniczną, w tym objawy, przyczyny, testy i leczenie.

    Ludzie, którzy mają to budzi się ze snu z szybkimi, szarpiącymi ruchami rąk i nóg. Są to tzw. szarpnięcia miokloniczne.

    Nawet jeśli nie cierpisz na epilepsję, prawdopodobnie zdarzają Ci się takie szarpnięcia, które powodują przebudzenie, często wtedy, gdy właśnie masz zamiar zasnąć. Jednak osoby z JME mają zazwyczaj również inne rodzaje napadów.

    Po ukończeniu 30 roku życia, napady mają tendencję do poprawy. Leki mogą utrzymać JME pod kontrolą. Jednak większość osób z tym schorzeniem będzie musiała przyjmować leki do końca życia, nawet jeśli przestaną mieć napady.

    Symptomy

    Pierwsze napady zaczynają się zwykle między 5 a 16 rokiem życia. U osób z JME występują trzy różne typy:

    • Napady absencji są zazwyczaj pierwszym rodzajem, który będzie miał dziecko z JME. Może się wydawać, że podczas tych epizodów dziecko śni lub odrywa się od rzeczywistości na 10 sekund lub dłużej. Możesz więc nawet nie zauważyć, kiedy się pojawią.

    • Napady miokloniczne – szarpiące ruchy jednej lub obu rąk i nóg – zaczynają się zwykle od 1 do 9 lat później, około 14 lub 15 roku życia. Niektóre dzieci mają nieregularne ruchy tylko w palcach. Może to powodować, że upuszczają przedmioty i wyglądają na niezdarne.

    • Napady toniczno-kloniczne zaczynają się zwykle kilka miesięcy później. Podczas tych napadów mięśnie całego ciała dziecka sztywnieją i rytmicznie szarpią się. Dziecko zemdleje i może upaść na podłogę. Trwają one zazwyczaj od 1 do 3 minut.

    Napady często występują w ciągu 30 minut do godziny po przebudzeniu się rano lub po drzemce. Skupisko szarpnięć mioklonicznych może być sygnałem ostrzegawczym, że zbliża się napad toniczno-kloniczny.

    Około 1 na 6 osób z JME ma tylko szarpnięcia miokloniczne i nie ma innych rodzajów napadów.

    Co powoduje JME?

    Lekarze nie wiedzą dokładnie, dlaczego niektórzy ludzie chorują na JME. Może to być jednak związane z genami występującymi w Twojej rodzinie. Około jedna trzecia osób z tym schorzeniem ma krewnego, który ma napady.

    Wiadomo jednak, że niektóre rzeczy mają tendencję do wywoływania napadów. Najczęstsze czynniki wyzwalające to brak snu i zbyt duży stres.

    Picie alkoholu, które może prowadzić do zbyt małej ilości snu i zmęczenia, jest najsilniejszym czynnikiem wyzwalającym szarpnięcia miokloniczne i napady toniczno-kloniczne.

    Migające światła mogą również wyzwalać napady u niektórych osób. Może się to zdarzyć podczas oglądania telewizji, grania w gry wideo lub przebywania na zewnątrz, gdy światło migocze przez drzewa lub z fal lub śniegu.

    Niektóre dziewczęta i kobiety dostają drgawek także podczas miesiączki.

    Postawienie diagnozy

    Lekarze diagnozują JME za pomocą elektroencefalogramu (EEG), testu, który może znaleźć nietypowe wzory w falach mózgowych. Badanie zostanie przeprowadzone podczas snu i czuwania.

    Aby wykonać test, zespół medyczny umieszcza elektrody na skórze głowy. Są one połączone przewodami z komputerem, który pokazuje aktywność elektryczną komórek mózgowych. Wyniki wyglądają jak wykres kolców i falistych linii. Twój lekarz zeskanuje je, aby poszukać wzorów sygnalizujących JME.

    Lekarz może również zlecić wykonanie badań obrazowych mózgu, takich jak rezonans magnetyczny (MRI) i tomografia komputerowa (CT), aby sprawdzić, czy cokolwiek innego może być przyczyną Twoich napadów.

    Leczenie

    Pierwszą rzeczą, którą zaleci lekarz w leczeniu JME, jest zmiana stylu życia w celu uniknięcia czynników wywołujących napady. Oznacza to, że należy się wysypiać, nie pić alkoholu i znaleźć sposób na opanowanie stresu.

    Większość osób z JME będzie również potrzebowała jednego lub więcej leków przeciwpadaczkowych. Mogą one kontrolować napady u 90% osób z tym schorzeniem. Leki te obejmują:

    • Kwas walproinowy

    • Lewetyracetam

    • Lamotrygina

    • Klonazepam

    • Topiramat

    Kwas walproinowy jest najskuteczniejszym lekiem na JME. Jednak kobiety nie powinny go przyjmować w okresie rozrodczym. Mogą one spróbować innych leków, aby kontrolować napady.

    Większość osób z JME będzie musiała przyjmować leki przeciwpadaczkowe przez całe życie, choć z czasem mogą one przyjmować mniej leków.

    Skan PET dla padaczki – co się dzieje, wyniki badań i więcej

    0

    Lekarz wyjaśnia, jak skan PET jest wykorzystywany do diagnozowania padaczki.

    Skanowanie metodą pozytonowej tomografii emisyjnej (PET) może być wykorzystane do zlokalizowania części mózgu, która powoduje napady. Skan PET jest badaniem stosowanym w celu dostarczenia lekarzom i ich pacjentom więcej informacji na temat funkcjonowania komórek w organizmie.

    Skan PET jest wykonywany poprzez wstrzyknięcie niewielkiej ilości materiału radioaktywnego (zwanego znacznikiem) do żyły pacjenta, zwykle w ramieniu. Znacznik wysyła małe, dodatnio naładowane cząstki (pozytony), które oddziałują z ujemnie naładowanymi cząstkami (elektronami) w organizmie. Skaner PET jest w stanie wykryć produkt tej interakcji i wykorzystuje go do stworzenia obrazu. Skan PET pokazuje wykorzystanie przez mózg tlenu lub cukru (glukozy).

    Dlaczego skan PET jest stosowany w padaczce?

    W przypadku pacjentów z padaczką, skanowanie PET jest wykorzystywane do zlokalizowania części mózgu, która powoduje aktywność napadową.

    Jednak lekarze mogą zażądać wykonania skanu PET z wielu różnych powodów. Oprócz potencjalnych problemów w mózgu i rdzeniu kręgowym, badanie to może być również wykorzystywane do diagnozowania problemów z sercem, a także niektórych rodzajów raka, w tym raka piersi, mózgu, płuc, okrężnicy i prostaty oraz chłoniaka.

    Jak przygotować się do badania PET?

    Przed wykonaniem badania PET należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach, zarówno tych wydawanych na receptę, jak i bez recepty, a także o lekach ziołowych i suplementach diety. Jest również bardzo ważne, abyś poinformowała lekarza, jeśli jesteś w ciąży lub myślisz, że możesz być w ciąży, ponieważ skan PET może być szkodliwy dla nienarodzonego dziecka.

    Gdy badanie ma się rozpocząć, zostaniesz poproszony o zdjęcie ubrania, które zakrywa obszar ciała, który ma być poddany badaniu. W zależności od badanego obszaru ciała, może Pani zostać poproszona o całkowite rozebranie się i założenie szpitalnego fartucha. Zostaniesz również poproszony o zdjęcie wszelkich protez, biżuterii lub metalowych przedmiotów podczas skanowania, ponieważ przedmioty te mogą wpłynąć na odczyt.

    Jak przeprowadza się skanowanie PET?

    Skanowanie PET trwa zazwyczaj 45-60 minut. Pacjent zostanie poproszony o położenie się na płaskim stole, obok komputera i kamery skanera. Następnie zostanie podany znacznik przez kroplówkę. Po tym, skaner PET, instrument w kształcie pączka, będzie poruszać się w kółko wokół Ciebie. W tym czasie kamera będzie robić zdjęcia wzorów pozostawionych przez substancję chemiczną znacznika wewnątrz ciała.

    Po zakończeniu badania PET pacjent zostanie prawdopodobnie poproszony o wypicie dużej ilości wody lub płynów w ciągu następnego dnia, aby pozbyć się lub wypłukać substancję chemiczną ze swojego organizmu.

    Czy skanowanie PET jest ryzykowne?

    Ponieważ częścią badania jest promieniowanie, istnieje bardzo małe ryzyko, że komórki lub tkanki mogą zostać uszkodzone po wykonaniu badania PET. Jednak poziom promieniowania pochodzącego ze znacznika, który jest wysyłany do całego organizmu, jest bardzo niski.

    Ponadto, po wykonaniu skanu, pacjenci mogą stwierdzić, że ich ramię jest nieco obolałe lub że doświadczają zaczerwienienia w miejscu, w którym umieszczono kroplówkę w ramieniu.

    Jak szybko otrzymam wyniki badania PET?

    Skanowanie PET jest zazwyczaj bardziej obszerne i szczegółowe niż podobne badania, które są dostępne. Mimo to, wyniki badania mogą być zazwyczaj przekazane pacjentowi dzień lub dwa po wykonaniu skanu.

    Dzieci, epilepsja i uprawianie sportu: Limity, bezpieczeństwo i inne kwestie

    0

    Większość dzieci z padaczką może uprawiać prawie wszystko, w tym sport. Dowiedz się od lekarza, jakie środki ostrożności należy podjąć.

    Chociaż te obawy są całkowicie naturalne, to jednak zazwyczaj nie mają one podstaw w rzeczywistości. Faktem jest, że większość dzieci z padaczką radzi sobie dobrze. W zdecydowanej większości przypadków prowadzą one zupełnie normalne życie.

    „Kiedyś kładziono nacisk na to, czego dzieci z padaczką nie mogą robić” – mówi William R. Turk, MD, szef oddziału neurologii w Nemours Children’s?Clinic w Jacksonville na Florydzie. „Ale obecnie staramy się podkreślać dzieciom i nastolatkom nie to, czego nie mogą zrobić, ale to, co mogą zrobić”.

    A większość dzieci z epilepsją może robić właściwie wszystko.

    Zdroworozsądkowe ograniczenia dla dziecka z epilepsją

    Istnieje kilka dodatkowych środków ostrożności, które rodzice dzieci z epilepsją muszą podjąć, zwłaszcza w pobliżu wysokości lub wody. Wspinanie się na drzewo lub drabinę może być niebezpieczne, jeśli dziecko ma atak podczas wykonywania tej czynności, mówi Turk. „Ogólnie mówię dzieciom, że jeśli jest to powyżej ich głowy, nie powinny być na nim”.

    Dla nerwowych rodziców, pływanie lub żeglarstwo może wydawać się wykluczone dla ich dzieci z epilepsją. Ale tak długo, jak dzieci są nadzorowane przez rodzica lub ratownika w basenie, powinny być w porządku. Na łodziach, dzieci z padaczką powinny nosić kamizelki ratunkowe, tak jak każde inne dziecko. „Tak długo, jak ktoś obserwuje, najbardziej niebezpiecznym miejscem nie jest basen lub w oceanie”, mówi Turk. „To wanna, dlatego ludzie z epilepsją muszą brać prysznice, a nie kąpiele”.

    Ponieważ łazienka może być niebezpiecznym miejscem dla dzieci z epilepsją, oto kilka innych dobrych środków ostrożności:

    • Upewnij się, że drzwi do łazienki otwierają się na zewnątrz.

    • Usuń zamki z drzwi łazienkowych.

    • Upewnij się, że odpływ w wannie nie jest zatkany, aby przypadkiem nie napełnić jej wodą.

    Uprawianie sportu z epilepsją

    Niektóre dzieci z epilepsją martwią się, że nie będą mogły uprawiać sportu. Wielu rodziców ma błędne wrażenie, że sporty są zbyt niebezpieczne. Ale sport jest ważną częścią życia każdego dziecka i w większości przypadków sport jest bezpieczny dla dzieci z epilepsją. Nie ma twardej i szybkiej reguły dotyczącej tego, jakie sporty dziecko z padaczką powinno uprawiać, a jakich nie. Ostatecznie wszystko sprowadza się do zdrowego rozsądku w odniesieniu do konkretnego stanu dziecka. Turk zachęca swoich pacjentów, zarówno dzieci jak i nastolatków, do praktycznego myślenia o swoich możliwościach. Prosi swoich pacjentów, aby wyobrazili sobie konsekwencje wystąpienia napadu podczas danej aktywności. Jeśli konsekwencje są niebezpieczne, nie powinni tego robić.

    Wystąpienie ataku na boisku do piłki nożnej lub baseballu nie jest niebezpieczne, choć może być kłopotliwe. Jednak wystąpienie ataku podczas wspinaczki może być niebezpieczne, dlatego dzieci ze skłonnością do ataków powinny zachować szczególne środki ostrożności.

    A co ze sportami kontaktowymi? I znowu, to zależy. Jeśli dziecko ma skłonność do napadów, utrata przytomności na boisku piłkarskim może być ryzykowna. Ale jeśli lek działa i napady są pod kontrolą, to ryzyko wystąpienia napadu na boisku jest naprawdę niewielkie. Niektórzy rodzice martwią się, że dzieci z padaczką mogą być uderzane w głowę. Nie ma żadnych dowodów na to, że mózgi dzieci z padaczką są bardziej wrażliwe niż zwykle. Dla dzieci, których napady są pod kontrolą, sporty kontaktowe są tak samo bezpieczne lub ryzykowne jak dla wszystkich innych.

    Postępowanie z trenerami dziecka

    Z trenerem lub ratownikiem należy postępować tak samo jak z nauczycielem: Należy od razu powiedzieć trenerowi, że dziecko ma epilepsję. Nawet jeśli od ostatniego napadu minęło już trochę czasu, lepiej o tym wspomnieć. Nie ma się czego wstydzić, a dla trenera to dobrze, że jest przygotowany na ewentualny atak.

    Możesz natknąć się na słabo poinformowanych trenerów, którzy sprzeciwiają się posiadaniu w drużynie dziecka z padaczką. Jeśli tak się stanie, należy wkroczyć do akcji. Trener może nie wiedzieć lepiej, a odrobina edukacji na temat epilepsji może zmienić jego zdanie.

    Oddalanie się od dziecka

    Chociaż jako rodzic możesz wzdrygnąć się, kiedy dowiesz się, że twoje dziecko z padaczką próbuje swoich sił w drużynie koszykówki, pamiętaj, że bycie nadopiekuńczym – lub niesprawiedliwe ograniczanie możliwości – może być bardziej szkodliwe psychologicznie i społecznie niż sama padaczka.

    Uprawianie sportu to wspaniała rzecz dla dzieci z epilepsją. Mogą one nauczyć się bycia częścią zespołu, nawiązać przyjaźnie i mieć szansę na doskonalenie się. W prawie każdym przypadku korzyści przewyższają mało prawdopodobne ryzyko.