Strona główna Blog Strona 2450

Epilepsja: Diagnoza i testy

0

Jak diagnozuje się padaczkę? Ponieważ różne rodzaje napadów najlepiej reagują na określone leczenie, lekarz zapozna się z historią choroby w rodzinie i zleci wykonanie kilku badań.

Diagnoza i testy

Jak diagnozuje się padaczkę? Ponieważ różne rodzaje napadów reagują na różne sposoby leczenia, lekarz zapyta o historię rodziny i zleci wykonanie kilku badań.

  • Dowiedz się, czy masz padaczkę: Podstawy

    Ocena pacjentów z padaczką ma na celu określenie rodzaju napadów i ich przyczyny.

  • Test EEG na padaczkę

    Podczas badania EEG, czyli elektroencefalogramu, sygnały elektryczne z mózgu są rejestrowane przez czujniki umieszczone na skórze głowy pacjenta.

  • Badania krwi w kierunku padaczki

    Niektóre badania krwi, takie jak pełna morfologia krwi (CBC) i badanie chemiczne, mogą być zalecane jako część diagnostyki i leczenia padaczki.

  • Padaczka i badanie PET

    Skanowanie metodą pozytronowej tomografii emisyjnej (PET) może być wykorzystane do zlokalizowania części mózgu, która wywołuje napady.

  • Badanie kręgosłupa: czego się spodziewać

    Jednym z testów na padaczkę jest badanie kręgosłupa, które może zmierzyć ciśnienie w mózgu, obecność nieprawidłowych komórek lub bakterii oraz poziom glukozy.

  • Rozwiązania zdrowotne

    • Penis zakrzywiony w stanie wzwodu?

    • Czy mogę mieć CAD?

    • Leczenie zgiętych palców

    • Leczenie MBC HR+, HER2-

    • Masz dość łupieżu?

    • Korzyści z CBD

    • Przemyśl leczenie stwardnienia rozsianego

    • Udary związane z AFib

    • Ryzyko wystąpienia w przyszłości DVT/PE

    • Czy mój penis jest normalny?

    • Opcje związane z nawracającym stwardnieniem rozsianym

    • Przeszczep wątroby ratuje życie

    • Finansowanie chirurgii plastycznej

    • Przyczyny zgięcia palca

    • Czy żyjesz z łuszczycą?

    • Brakujące zęby?

    Więcej od lekarza

    • 5 wskazówek pomocnych w leczeniu nawracającego SM

    • Jak przetrwać z narkolepsją

    • Ulga dla zablokowanych mieszków włosowych

    • Łuszczycowe zapalenie stawów a twój sen

    • Co czuje łuszczyca

    • Pierwsze uderzenie łuszczycowego zapalenia stawów

    • Rozmowy z lekarzem na temat RZS

    • Crohn’s: Choroba całego ciała

    • Unikanie objawów Crohna

    • Korzyści zdrowotne płynące z oleju z nasion konopi

    • Lepiej żyć z chorobą łuszczycową

    • Rodzaje terapii komórkami B w przypadku stwardnienia rozsianego

    • 5 korzyści zdrowotnych z konopi

    • Dlaczego rak prostaty rozprzestrzenia się

    • Życie z zaawansowanym rakiem piersi

    • Gdzie rozprzestrzenia się rak piersi

    Hormony a padaczka – menstruacja, menopauza i inne problemy

    0

    Poziom hormonów u kobiet wydaje się odgrywać rolę w padaczce – zwłaszcza w okresie dojrzewania, owulacji i menopauzy. Dowiedz się więcej od lekarza.

    Przez ciało kobiety przepływają dwa podstawowe hormony płciowe. Jednym z nich jest estrogen, a drugim progesteron. Przez większość czasu organizm ma mniej więcej taką samą ilość każdego z nich.

    Co to ma wspólnego z padaczką? Lekarze dowiedzieli się, że oba te hormony oddziałują na komórki mózgowe. Estrogen jest hormonem „pobudzającym”, co oznacza, że sprawia, iż komórki mózgowe wydzielają więcej wyładowań elektrycznych. Progesteron, z drugiej strony, jest hormonem „hamującym”, co oznacza, że uspokaja te komórki.

    Kiedy ciało robi więcej estrogenu niż progesteronu, może sprawić, że układ nerwowy będzie „pobudliwy”. Innymi słowy, możesz być narażona na większe ryzyko wystąpienia drgawek. Hormony nie są w rzeczywistości przyczyną ataków, ale mogą wpływać na to, kiedy się one zdarzają.

    Niektóre kobiety z padaczką mają więcej napadów, gdy ich hormony się zmieniają. Na przykład, niektóre młode kobiety mają pierwsze napady w okresie dojrzewania. Inne kobiety mają więcej napadów w czasie miesiączki. Nie dzieje się tak u wszystkich kobiet, więc lekarze wciąż uczą się o tym, jak hormony i padaczka oddziałują na siebie.

    Padaczka a miesiączka

    U niektórych kobiet występuje forma padaczki zwana padaczką katameniczną. Dotyczy to napadów, na które wpływ ma cykl menstruacyjny kobiety. Lekarze nie są do końca pewni, ile kobiet z padaczką to ma, ale uważają, że jest to około 10% do 12%.

    Dokładna przyczyna tych napadów nie jest znana. Jednak niektóre kobiety mają większość swoich napadów, gdy w ich organizmie jest dużo estrogenów, np. podczas owulacji. Inne kobiety mają napady, gdy poziom progesteronu ma tendencję do spadku, np. tuż przed lub podczas miesiączki.

    Jeśli masz napady, które zaczynają się w okolicach ostatniej połowy cyklu miesiączkowego i trwają przez drugą połowę cyklu, to możesz mieć inny rodzaj padaczki katamenicznej. Jest to sytuacja, gdy kobieta ma cykle miesiączkowe, które nie uwalniają jajeczka. Są to tak zwane cykle „anowulacyjne”.

    Kobiety z padaczką mają więcej cykli anowulacyjnych niż inne kobiety. Niektórzy lekarze uważają, że aż 40% cykli menstruacyjnych u kobiet z padaczką nie uwalnia jajeczka. To zależy od kobiety i nie zawsze jest tak samo w każdym miesiącu. W niektórych miesiącach kobieta uwolni jajo, a w niektórych nie. Ogólnie jednak kobiety z padaczką nie mają owulacji tak regularnie jak kobiety bez padaczki.

    Dlaczego tak się dzieje? Lekarze nie wiedzą na pewno. Ale niektóre napady zaczynają się w płatach skroniowych mózgu. Jest to obszar, który jest bardzo ściśle połączony z obszarami regulującymi hormony. Kobiety, u których napady rozpoczynają się w płatach skroniowych, mogą mieć wpływ na produkcję hormonów.

    Jeśli uda się ustalić, jaką rolę odgrywają hormony we wzorcach napadów, może to pomóc w leczeniu. Spróbuj prowadzić kalendarz cyklu menstruacyjnego i dni, w których masz napady. Dołącz notatki o innych czynnikach, które mogą być ważne, takich jak pominięcie leków, utrata snu, stres lub choroba. Dzieląc się tymi zapisami z lekarzem, możecie wspólnie pracować nad skuteczniejszym zarządzaniem padaczką.

    Padaczka a zmiany w życiu

    Jak już się dowiedziałeś, u wielu osób pierwsze napady pojawiają się w okresie dojrzewania. Dzieje się tak zarówno w przypadku mężczyzn, jak i kobiet. Lekarze uważają, że dzieje się tak dlatego, że przed okresem dojrzewania w naszym organizmie nie krąży wiele hormonów płciowych. Po okresie dojrzewania w organizmie jest znacznie więcej hormonów. Hormony mają bezpośredni wpływ na komórki mózgu.

    Czy to oznacza, że napady u kobiety mogą ustąpić po osiągnięciu menopauzy? Czasami, ale nie zawsze. U niektórych kobiet napady wydają się po prostu znikać. Dzieje się tak zazwyczaj u kobiet, które mają padaczkę katameniczną. U innych kobiet menopauza nie ma wpływu na napady. A jeszcze inne kobiety mają gorsze napady podczas menopauzy.

    W większości przypadków lekarze twierdzą jednak, że z wiekiem napady stają się łatwiejsze do opanowania. Nie są pewni, czy to dlatego, że same napady się zmniejszają, czy dlatego, że dostępne są nowsze leki, które lepiej kontrolują padaczkę niż w przeszłości.

    Należy pamiętać, że niektóre rodzaje leków przeciwpadaczkowych mogą powodować utratę kości, jeśli są przyjmowane przez długi okres czasu. Ponieważ osteoporoza jest szczególnym problemem dla kobiet, które osiągnęły menopauzę, byłby to dobry moment, aby porozmawiać z lekarzem o swoich lekach i o tym, co można zrobić, aby zapobiec osteoporozie. Ogólnie rzecz biorąc, najlepiej jest budować mocne kości we wczesnym okresie życia – w latach 20. i 30. – i nie czekać aż do menopauzy, kiedy to część wytrzymałości kości może być już utracona.

    Napady nieobecności przyczyny, czas trwania, co się dzieje i więcej

    0

    Dowiedz się więcej od lekarza na temat napadów nieobecności, objawu padaczki.

    Napady nieobecności (dawniej nazywane napadami „petit mal”), występujące u około dwóch na 1000 osób, są spowodowane nieprawidłową i intensywną aktywnością elektryczną w mózgu.

    W normalnych warunkach komórki nerwowe mózgu (neurony) komunikują się ze sobą poprzez wysyłanie małych sygnałów elektrycznych. Jednak w przypadku napadu, sygnały te stają się nieprawidłowe. Napady mogą dotyczyć pojedynczej części mózgu lub mogą obejmować nieprawidłową aktywność w całym mózgu (tzw. napady uogólnione). Napady nieobecności są jedną z form napadów uogólnionych. Zazwyczaj są one wywoływane przez jakiś rodzaj wysiłku.

    Zazwyczaj ten rodzaj napadów trwa od 10 do 30 sekund. Osoba, najczęściej dziecko w wieku od 5 do 15 lat, nagle przestaje robić cokolwiek (mówić, chodzić) i wydaje się „wpatrywać w przestrzeń”. Napady absencji rzadko powodują prawdziwe konwulsje, w których osoba upada lub zapada się. Pomimo krótkotrwałej utraty przytomności, osoba odzyskuje pełną sprawność bez utrzymującej się dezorientacji lub innych złych skutków. Takie „napady” mogą występować rzadko lub kilka razy na godzinę. U dzieci, napady nieobecności mogą przeszkadzać w nauce i często są błędnie interpretowane jako śnienie lub nieuwaga. U około jednej czwartej osób z napadami nieobecności rozwinie się inny rodzaj napadów uogólnionych, zwanych napadami toniczno-klonicznymi (dawniej nazywanymi napadami „grand mal”). Jednak u zdecydowanej większości dzieci napady te ustępują.

    Co powoduje napady absencji?

    Naukowcy nie są pewni, jakie są przyczyny napadów nieobecności; jednak niektóre badania sugerują, że genetyka może odgrywać rolę.

    Epilepsja: Życie i zarządzanie

    0

    Czy masz padaczkę? Twoje dziecko? Jeśli tak, będzie to miało wpływ na Wasze codzienne życie. Oto wskazówki, które pomogą Tobie i Twoim dzieciom w domu, w szkole i w okresie dorastania.

    Zarządzanie i wsparcie

    Życie z epilepsją oznacza zdobywanie wiedzy na temat tego schorzenia, uzyskiwanie wsparcia od innych osób, bycie przygotowanym na napady i uczynienie otoczenia jak najbardziej bezpiecznym.

  • Bezpieczeństwo domu z epilepsją

    Oto kilka sugestii, które pomogą uczynić dom bezpieczniejszym dla osoby z epilepsją.

  • Pierwsza pomoc w przypadku napadów

    Jaka jest najlepsza pierwsza pomoc w przypadku napadu? Oto kilka wskazówek, jeśli Ty lub ktoś, kogo kochasz, cierpi na epilepsję.

  • Padaczka i prowadzenie pojazdów

    Prowadzenie samochodu z padaczką oznacza konieczność pogodzenia potrzeby niezależności z potrzebą bezpieczeństwa.

  • Opieka nad dzieckiem z epilepsją

    Porady, które pomogą dziecku poradzić sobie z uczuciami związanymi z epilepsją, prawidłowo przyjmować leki i zapewnić mu bezpieczeństwo.

  • Epilepsja i szkoła Twojego dziecka

    Najlepszym sposobem zapobiegania nieporozumieniom związanym z epilepsją w szkole jest wczesne podjęcie działań.

  • Twoje dziecko, sport i epilepsja

    Większość dzieci z padaczką może uprawiać prawie wszystko, w tym sport. Dowiedz się, jakie środki ostrożności powinieneś podjąć.

  • Zasoby dotyczące padaczki

  • Powiązane strony internetowe: Epilepsy Foundation

    Dowiedz się więcej o epilepsji na stronie Epilepsy Foundation.

  • Related Web Site: Fundacja Neurologii Dziecięcej

    Celem Fundacji Neurologii Dziecięcej jest pomoc dzieciom dotkniętym zaburzeniami neurologicznymi w osiągnięciu ich pełnego potencjału.

  • Related Web Site: National Institute of Neurological Disorders and Stroke (Narodowy Instytut Zaburzeń Neurologicznych i Udaru)

    Więcej informacji na temat zaburzeń neurologicznych można uzyskać na stronie National Institute of Neurological Disorders and Stroke.

  • Rozwiązania zdrowotne

    • Penis zakrzywiony w stanie wzwodu?

    • Czy mogę mieć CAD?

    • Leczenie zgiętych palców

    • Leczenie MBC HR+, HER2-

    • Masz dość łupieżu?

    • Korzyści z CBD

    • Przemyśl leczenie stwardnienia rozsianego

    • Udary związane z AFib

    • Ryzyko wystąpienia w przyszłości DVT/PE

    • Czy mój penis jest normalny?

    • Opcje związane z nawracającym stwardnieniem rozsianym

    • Przeszczep wątroby ratuje życie

    • Finansowanie chirurgii plastycznej

    • Przyczyny zgięcia palca

    • Czy żyjesz z łuszczycą?

    • Brakujące zęby?

    Więcej od lekarza

    • 5 wskazówek pomocnych w leczeniu nawracającego SM

    • Jak przetrwać z narkolepsją

    • Ulga dla zablokowanych mieszków włosowych

    • Łuszczycowe zapalenie stawów a twój sen

    • Co czuje łuszczyca

    • Pierwsze uderzenie łuszczycowego zapalenia stawów

    • Rozmowy z lekarzem na temat RZS

    • Crohn’s: Choroba całego ciała

    • Unikanie objawów Crohna

    • Korzyści zdrowotne płynące z oleju z nasion konopi

    • Lepiej żyć z chorobą łuszczycową

    • Rodzaje terapii komórkami B w przypadku stwardnienia rozsianego

    • 5 korzyści zdrowotnych z konopi

    • Dlaczego rak prostaty rozprzestrzenia się

    • Życie z zaawansowanym rakiem piersi

    • Gdzie rozprzestrzenia się rak piersi

    Padaczka: Leczenie i opieka

    0

    Leki na padaczkę są podstawą w kontrolowaniu napadów padaczkowych. Jednak zabiegi chirurgiczne to kolejny wymiar leczenia. Poznaj swoje możliwości.

    Leczenie

    Leki są podstawą kontroli napadów padaczkowych. Innym sposobem leczenia padaczki są zabiegi chirurgiczne. Dowiedz się, jakie masz możliwości.

  • Przegląd metod leczenia padaczki

    Chociaż poszczególne rodzaje padaczki są bardzo zróżnicowane, leki mogą kontrolować napady u około 70% pacjentów.

  • Znalezienie właściwego leku

    Wybór najlepszego dla Ciebie leku na padaczkę zależy od wielu czynników, takich jak rodzaj padaczki, inne problemy zdrowotne, inne przyjmowane leki i to, co jest dla Ciebie wygodne.

  • Leki na padaczkę dla dzieci

    W leczeniu epilepsji u dzieci dostępnych jest wiele leków, a postępy poczynione w ostatnich latach bardzo wiele zmieniły.

  • Alternatywne metody leczenia padaczki

    Przeprowadzono kilka badań dotyczących alternatywnych metod leczenia padaczki, w tym biofeedback, melatonina i duże dawki witamin.

  • Stymulacja nerwu błędnego

    W przypadku tej metody leczenia padaczki lekarz wszczepia w ciało pacjenta urządzenie przypominające rozrusznik serca, które stymuluje nerw błędny, biegnący od mózgu do tułowia.

  • Wielokrotne przecięcie podpajęczynówkowe (MST)

    Wielokrotne przecięcie podpajęczynówkowe (MST) jest zabiegiem stosowanym w celu kontrolowania napadów w mózgu u osób z padaczką, które nie reagują na leki.

  • Resekcja płata skroniowego

    W tym zabiegu w przypadku padaczki tkanka mózgowa w płacie skroniowym jest wycinana, aby usunąć ognisko napadu.

  • Lesionectomia: Czy jest to rozwiązanie dla Ciebie?

    Lesionectomia to operacja mająca na celu usunięcie zmiany – uszkodzonego lub nieprawidłowo funkcjonującego obszaru – w mózgu.

  • Funkcjonalna hemispherectomia

    Hemispherectomia funkcjonalna ?jest stosowana tylko u osób, które nie widzą poprawy w swojej padaczce po zastosowaniu wielu różnych leków i które mają ciężkie, niekontrolowane napady.

  • Kalosotomia ciała modzelowatego

    Callosotomia ciała modzelowatego, zwana czasem operacją rozszczepienia mózgu, może być wykonana u osób z najbardziej skrajnymi i niekontrolowanymi postaciami padaczki.

  • Resekcja kory zewnątrzskroniowej

    Resekcja kory pozaszkieletowej to operacja polegająca na wycięciu tkanki mózgowej zawierającej ognisko drgawkowe.

  • Leczenie farmakologiczne drżenia samoistnego

    Do leków najczęściej stosowanych w leczeniu drżenia istotnego (ET) należą beta-blokery i leki przeciwpadaczkowe.

  • Leczenie padaczki za pomocą diety ketogenicznej

    Dieta ketogeniczna C – dieta o wysokiej zawartości tłuszczu i niskiej zawartości węglowodanów – jest jednym z najstarszych sposobów leczenia padaczki.

  • Przerwanie leczenia padaczki

    Niektórzy ludzie mogą zaprzestać przyjmowania leków na padaczkę po długim czasie bez napadu, ale zależy to od wieku i rodzaju padaczki.

  • Kiedy należy skontaktować się z lekarzem?

    Ogólnie rzecz biorąc, należy skontaktować się z lekarzem w przypadku wystąpienia nowych objawów lub zauważenia skutków ubocznych stosowania leku.

  • Rozwiązania zdrowotne

    • Penis zakrzywiony w stanie wzwodu?

    • Czy mogę mieć CAD?

    • Leczenie zgiętych palców

    • Leczenie MBC HR+, HER2-

    • Masz dość łupieżu?

    • Korzyści z CBD

    • Przemyśl leczenie stwardnienia rozsianego

    • Udary związane z AFib

    • Ryzyko wystąpienia w przyszłości DVT/PE

    • Czy mój penis jest normalny?

    • Opcje związane z nawracającym stwardnieniem rozsianym

    • Przeszczep wątroby ratuje życie

    • Finansowanie chirurgii plastycznej

    • Przyczyny zgięcia palca

    • Czy żyjesz z łuszczycą?

    • Brakujące zęby?

    Więcej od lekarza

    • 5 wskazówek pomocnych w leczeniu nawracającego SM

    • Jak przetrwać z narkolepsją

    • Ulga dla zablokowanych mieszków włosowych

    • Łuszczycowe zapalenie stawów a twój sen

    • Co czuje łuszczyca

    • Pierwsze uderzenie łuszczycowego zapalenia stawów

    • Rozmowy z lekarzem na temat RZS

    • Crohn’s: Choroba całego ciała

    • Unikanie objawów Crohna

    • Korzyści zdrowotne płynące z oleju z nasion konopi

    • Lepiej żyć z chorobą łuszczycową

    • Rodzaje terapii komórkami B w przypadku stwardnienia rozsianego

    • 5 korzyści zdrowotnych z konopi

    • Dlaczego rak prostaty rozprzestrzenia się

    • Życie z zaawansowanym rakiem piersi

    • Gdzie rozprzestrzenia się rak piersi

    Zrozumienie napadów w płacie skroniowym – podstawy

    0

    Poznaj podstawy na temat napadów w płacie skroniowym od ekspertów z firmy Doctor.

    Napady płatów skroniowych lub psychomotoryczne są spowodowane nieprawidłową aktywnością elektryczną w obszarze mózgu zwanym płatem skroniowym, który znajduje się tuż nad uchem. Ta nieprawidłowa aktywność powoduje tymczasowe zmiany w ruchu, odczuciach lub funkcjach autonomicznych (takich jak rytm serca i ślinienie się). Osoba doświadczająca napadu może pozostać czujna (napad prosty) lub stracić przytomność (napad złożony).

    Napady te mogą być wywołane przez dowolną liczbę czynników, większość z nich jest wrodzona lub strukturalna, ale mogą być również? od urazu głowy do wysokiej gorączki. Często nie można znaleźć żadnej możliwej do zidentyfikowania przyczyny. Uważa się, że napady są spowodowane tkanką bliznowatą w mózgu, która pojawia się po urodzeniu. Osoba może doświadczyć pojedynczego, izolowanego napadu lub grupy napadów podczas lub po chorobie lub urazie, bez żadnych dalszych epizodów. Gdy napady nawracają, przewlekły stan nazywany jest epilepsją.

    Leki stosowane w leczeniu drżenia samoistnego (ET) w chorobie Parkinsona

    0

    Leki najczęściej stosowane w leczeniu drżenia istotnego (ET) to beta-blokery i leki przeciwpadaczkowe. Dowiedz się więcej od lekarza na temat tych i innych metod leczenia oraz ich skutków ubocznych.

    Przy stosowaniu leków, osoby z drżeniem zasadniczym mogą zauważyć poprawę w ich zdolności do kontrolowania drżenia i poprawę w czynnościach, takich jak picie z kubka lub używanie przyborów do jedzenia. Bardziej wyspecjalizowane funkcje motoryczne, takie jak możliwość nawlekania igły, mogą być nadal zbyt trudne. Jednak dla większości ludzi, drżenie podstawowe nie jest niepełnosprawny.

    Twój lekarz określi, jakie leczenie jest dla Ciebie najlepsze na podstawie historii choroby. Celem leczenia jest zapewnienie maksymalnej poprawy funkcjonowania przy jednoczesnym zminimalizowaniu skutków ubocznych przyjmowanych leków.

    W przypadku osób z łagodnymi drżeniami istotnymi, leczenie farmakologiczne zazwyczaj nie jest konieczne. Drżenie może być zmniejszone poprzez zminimalizowanie ekspozycji na stres emocjonalny i unikanie substancji, takich jak kofeina i nikotyna, które mogą zwiększyć drżenie. W sytuacjach społecznych, osoba z łagodnym drżeniem może przyjmować beta-bloker lub pić niewielką ilość alkoholu, jeśli takie leczenie jest zatwierdzone przez lekarza. Chociaż alkohol może zmniejszyć drżenie, istnieje niebezpieczeństwo powolnego zwiększania jego spożycia.

    Beta-blokery na drżenie podstawowe

    Beta-bloker propranolol (Hemangeol, Inderal, Inderal XL, InnoPran XL) jest stosowany w leczeniu drżenia istotnego od ponad 40 lat. Inne beta-blokery, takie jak metoprolol?(Lopressor) również mogą być skuteczne.

    Nie jest jasne, jak Inderal zmniejsza drżenie, ale lek może działać poprzez blokowanie impulsów nerwowych do mięśni. Około 50% do 60% osób przyjmujących Inderal doświadcza pewnej poprawy w funkcjonowaniu, ale całkowite zniesienie drżenia zwykle nie jest osiągane. Największa poprawa dotyczy drżenia rąk i głosu. Leki mogą być przyjmowane raz dziennie (w przypadku preparatu o dłuższym działaniu) lub dwa razy dziennie, w zależności od zastosowanego preparatu.

    Działania niepożądane beta-blokerów

    Leki beta-adrenolityczne nie są odpowiednie dla każdego pacjenta z drżeniem rąk. Efekty uboczne stosowania beta-blokerów mogą obejmować:

    • Spowolnienie akcji serca

    • Spadek ciśnienia krwi

    • Omdlenia

    • Apatia

    • Zmęczenie

    • Zaburzenia erekcji

    • Depresja

    Niektóre z tych działań niepożądanych mogą wymagać przerwania leczenia.

    Koniecznie poinformuj lekarza, jeśli:

    • astmę lub inne schorzenia oskrzeli (beta-blokery mogą wywołać lub pogorszyć objawy astmy)

    • Choroba wieńcowa lub pewne zaburzenia rytmu serca

    • mieć depresję

    • Choroba nerek

    • Choroba wątroby

    • Cukrzyca

    • Są w ciąży lub karmią piersią

    Podczas stosowania leku Inderal, lekarz będzie monitorował częstość akcji serca i ciśnienie krwi. Ogólnie rzecz biorąc, Inderal działa przez długi okres czasu w celu stłumienia drżenia; jednak u prawie 10% osób po roku rozwinie się tolerancja na lek. Oznacza to, że lek przestaje być skuteczny, gdy jest podawany w takiej samej dawce, jak w momencie rozpoczęcia leczenia. W takim przypadku lekarz zaproponuje inny lek lub leczenie.

    Mysoline na drżenie podstawowe

    Primidon (Mysoline) jest lekiem przeciwdrgawkowym, który jest również skuteczny w leczeniu drżenia samoistnego. Jest on najbardziej przydatny dla osób z drżeniem rąk. Chociaż nie jest jasne, jak działa, prymidon wydaje się być równie skuteczny jak propranolol, z istotnym tłumieniem drżenia u większości pacjentów. Jednak, podobnie jak w przypadku Inderalu, u pewnego odsetka osób może rozwinąć się tolerancja na leczenie po około roku.

    W większości przypadków prymidon jest podawany osobom, które nie tolerują propranololu. Prymidon może być również podawany dodatkowo do propranololu, w celu poprawy objawów.

    Działania niepożądane Mysoline

    Mysoline może powodować niepożądane działania niepożądane w krótkim okresie czasu (w ciągu pierwszych kilku dni od rozpoczęcia leczenia); jednak te działania niepożądane zmniejszają się przy dłuższym stosowaniu. Działania niepożądane leku Mysoline mogą obejmować:

    • Trudności w chodzeniu

    • Zawroty głowy

    • Nudności

    • Senność

    • Dezorientacja

    • Zmęczenie

    Poważne powikłania związane z lekiem są rzadkie, ale mogą obejmować problemy z komórkami krwi i szpikiem kostnym. Lekarz będzie sprawdzał morfologię krwi co 6 do 12 miesięcy w celu wykrycia tych problemów. Mysoline ma interakcję z fenobarbitalem, więc leki te nie powinny być przyjmowane razem.

    Przed przyjęciem leku Mysoline należy poinformować lekarza, jeśli:

    • Jesteś w ciąży lub karmisz piersią

    • Przyjmują jakiekolwiek leki (Mysoline może wchodzić w interakcje z kilkoma różnymi rodzajami leków).

    • Masz problemy z nerkami lub wątrobą

    • Problemy z liczbą krwi

    Ponadto podczas stosowania leku Mysoline należy unikać spożywania napojów alkoholowych. Nie należy nagle przerywać przyjmowania leku lub zmieniać marki bez wcześniejszej konsultacji z lekarzem.

    Inne leki stosowane w leczeniu drżenia zamiarowego

    Topiramat (Topamax)

    Topamax jest szeroko stosowany w leczeniu padaczki i migreny. Wielu lekarzy przepisuje go na drżenie podstawowe. Ważne jest, aby rozpocząć od bardzo małej dawki i powoli ją zwiększać, aby uniknąć senności. Wielu pacjentów może doświadczyć uczucia otępienia umysłowego lub senności i powinni skonsultować się z lekarzem w sprawie dostosowania dawki. Aż 30% do 40% osób nie toleruje tego leku w większych dawkach.?

    Gabapentyna (Neurontin)

    Eksperci stosują ?gabapentynę?(Neurontin) w krótkoterminowym leczeniu Essential Tremor wpływającego na ręce, chociaż nie wiadomo, jak działa ten lek. W większości przypadków nie jest on stosowany w połączeniu z innymi lekami.

    Działania niepożądane leku Neurontin są rzadkie, ale obejmują:

    • Sedacja

    • Trudności w chodzeniu

    • Drażliwość

    • Przyrost masy ciała

    Alkohol

    Niektóre osoby z drżeniem esowatym zgłaszają złagodzenie objawów po wypiciu lampki wina lub koktajlu. Efekt ten utrzymuje się zwykle około godziny, ale po tym czasie mogą wystąpić drżenia z odbicia. Generalnie nie zaleca się podejmowania prób leczenia objawów drżenia zasadniczego za pomocą alkoholu.

    Benzodiazepiny

    Benzodiazepiny (Ativan, Klonopin, Valium i Xanax) mogą pomóc osobom, u których drżenie podstawowe nie ustępuje po zastosowaniu innych leków. Leki te wydają się łagodzić drżenie związane ze stresem emocjonalnym lub niepokojem. Skutki uboczne benzodiazepin obejmują dezorientację, utratę pamięci i uspokojenie. Dla większości ludzi nie jest to dobre rozwiązanie długoterminowe.

    Toksyna botulinowa

    Botox (podtyp A) i Myobloc (podtyp B) to nazwy handlowe toksyny botulinowej, która może być stosowana w leczeniu niektórych problemów z poruszaniem się. Leki działają poprzez osłabienie mięśni, aby zmniejszyć drżenie. Lek może być również stosowany w leczeniu drżenia głosu lub głowy. Leczenie to obejmuje zastrzyk raz na trzy miesiące.

    Nie należy przyjmować tego leku, jeśli jesteś w ciąży lub jeśli masz myasthenia gravis, zespół post-polio, lub zespół Eaton-Lambert. Działania niepożądane Botoxu są rzadkie, ale mogą obejmować nadmierne osłabienie mięśni lub utratę apetytu.

    Czy istnieją alternatywne metody leczenia drżenia rąk?

    Obecnie nie ma dowodów na to, że alternatywne metody leczenia są korzystne w leczeniu drżenia istotnego. Pacjenci, u których drżenie nasila się pod wpływem stresu emocjonalnego, mogą uznać terapię relaksacyjną za pomocną w tymczasowym łagodzeniu objawów.

    Niektóre suplementy ziołowe mogą nasilać drżenie. Przed podjęciem jakiejkolwiek alternatywnej terapii należy zawsze skonsultować się z lekarzem.

    Padaczka brzuszna objawy i leczenie u dzieci i dorosłych

    0

    Lekarz wyjaśnia, co to jest padaczka brzuszna i jak wpływa na dzieci i dorosłych. Dowiedz się więcej na temat objawów, przyczyn i leczenia.

    Padaczka brzuszna jest tak rzadka, że niektórzy eksperci kwestionują jej istnienie. Ból brzucha jest powszechny u osób z padaczką, jak i bez. Może się więc okazać, że ból brzucha jest tylko przypadkowy, a nie spowodowany napadami.

    Jakie są objawy padaczki brzusznej?

    Niewiele wiadomo o padaczce brzusznej ze względu na jej rzadkość.

    Uważa się, że w przypadku padaczki brzusznej występują napady, które wpływają przede wszystkim na układ pokarmowy. Wynikiem tego są objawy żołądkowo-jelitowe. Objawy te obejmują:

    • ból brzucha, zwykle ostry lub skurczowy, trwający od kilku sekund do kilku minut

    • mdłości i/lub wymioty

    • zmęczenie, senność lub sen po napadach

    • zmieniony poziom świadomości, taki jak dezorientacja lub brak reakcji

    • napady konwulsyjne znane jako uogólnione napady toniczno-kloniczne

    Osoby ze zgłoszoną padaczką brzuszną mają różne wzorce objawów. Co więcej, objawy mogą być różne u tej samej osoby w różnych okresach czasu. Na przykład, osoba może mieć napady konwulsyjne i ból brzucha podczas jednego epizodu. Następnie osoba ta może mieć tylko ból brzucha podczas innego napadu.

    Co powoduje padaczkę brzuszną?

    Nikt nie wie, co powoduje padaczkę brzuszną. Ponieważ choroba ta jest tak rzadka, nie istnieją żadne wysokiej jakości badania. Odnotowano zbyt mało przypadków, aby można było określić czynniki ryzyka, czynniki genetyczne lub inne potencjalne przyczyny.

    Jak rozpoznaje się padaczkę brzuszną?

    Rozpoznanie padaczki brzusznej może wiązać się z dyskusją typu „kurczak czy jajko”. Napady w padaczce są czasami poprzedzone wzorami objawów. Te wzory objawów nazywane są aurą. Tuż przed napadem niektóre osoby z padaczką mogą poczuć zapach czegoś, czego nie ma. Inni mogą widzieć migające światła.

    Aury z objawami brzusznymi są powszechne w padaczce. Można to nazwać przeczuciem. Nudności, ból, wzdęcia czy głód mogą zwiastować napad. Ale czy objawy brzuszne są kiedykolwiek dowodem na napady same w sobie?

    Niektórzy eksperci uważają, że rozpoznanie padaczki brzusznej powinno być stawiane wtedy, gdy objawy brzuszne są główną manifestacją aktywności napadowej.

    Proponują oni następujące kryteria rozpoznania padaczki brzusznej:

    • okresowe objawy brzuszne, których nie można wyjaśnić po przeprowadzeniu szerokich badań medycznych, w tym badań krwi, badań obrazowych i endoskopii

    • objawy sugerujące problem z centralnym układem nerwowym (np. dezorientacja lub senność)

    • nieprawidłowy elektroencefalogram (EEG)

    • utrzymujący się brak objawów brzusznych podczas przyjmowania leków przeciwpadaczkowych

    Badania medyczne i neurologiczne mogą obejmować:

    • tomografia komputerowa (CT) jamy brzusznej i mózgu

    • rezonans magnetyczny (MRI) mózgu

    • USG jamy brzusznej

    • endoskopia przewodu pokarmowego, górna (przez usta), dolna (przez odbyt) lub obie

    • badania krwi

    • elektroencefalogram (EEG)

    Jakie jest leczenie padaczki brzusznej?

    Padaczka brzuszna jest leczona tak jak inne formy padaczki, za pomocą leków przeciwdrgawkowych. Często stosuje się fenytoinę (Dilantin). Ponieważ jednak nie istnieją żadne kontrolowane badania, inne leki mogą być równie skuteczne.

    W znanych przypadkach padaczki brzusznej leczenie lekami przeciwpadaczkowymi zwykle znacznie zmniejszało objawy brzuszne. Nie jest to jednak dowód, że objawy brzuszne były spowodowane napadami. Leki przeciwpadaczkowe działają ogólnie na nerwy. Mogą one po prostu łagodzić ból brzucha w ten sposób lub poprzez efekt placebo.

    Padaczka: Multiple Subpial Transection (MST) – doctor

    0

    Lekarz wyjaśnia, na czym polega wielokrotna transsekcja podpajęczynówkowa (MST), operacja stosowana w celu kontrolowania napadów w mózgu u osób z padaczką, które nie reagują na leki.

    Czasami napady rozpoczynają się w istotnym obszarze mózgu – na przykład w obszarach kontrolujących ruch, uczucia, język lub pamięć. W takim przypadku można zastosować stosunkowo nową metodę leczenia padaczki, zwaną wielokrotnym przecięciem podpajęczynówkowym (MST). MST zatrzymuje impulsy napadowe poprzez przecięcie włókien nerwowych w zewnętrznych warstwach mózgu (istota szara), oszczędzając funkcje życiowe skoncentrowane w głębszych warstwach tkanki mózgowej (istota biała).

    Kto jest kandydatem do przeprowadzenia zabiegu wielokrotnej podtorebkowej resekcji?

    Większość osób cierpiących na padaczkę może kontrolować swoje napady za pomocą leków. Jednak u około 20% osób z padaczką nie następuje poprawa po zastosowaniu leków. W niektórych przypadkach może być zalecana operacja usunięcia części mózgu powodującej napady.

    MST może być opcją dla osób, które nie reagują na leki i których napady zaczynają się w obszarach mózgu, których nie można bezpiecznie usunąć. Ponadto, musi istnieć uzasadniona szansa, że dana osoba skorzysta z operacji. MST może być wykonana samodzielnie lub z usunięciem fragmentu tkanki mózgowej (resekcja). MST może być również stosowana jako leczenie dzieci z zespołem Landau-Kleffnera (LKS), rzadkim zaburzeniem mózgu u dzieci, które powoduje napady i wpływa na części mózgu kontrolujące mowę i rozumienie.

    Co dzieje się przed wielokrotnym przecięciem podpajęczynówkowym?

    Kandydaci do zabiegu MST są poddawani szczegółowym badaniom przedoperacyjnym, obejmującym monitorowanie napadów drgawkowych, elektroencefalografię (EEG), rezonans magnetyczny (MRI), a czasem także pozytonową tomografię emisyjną (PET). Badania te pomagają wskazać obszar w mózgu, w którym występują napady i określić, czy operacja jest możliwa.

    Innym testem oceniającym aktywność elektryczną w mózgu jest monitoring EEG-video, w którym kamery wideo są używane do nagrywania napadów w trakcie ich występowania, podczas gdy EEG monitoruje aktywność mózgu. W niektórych przypadkach stosuje się również monitorowanie inwazyjne – w którym elektrody umieszczane są wewnątrz czaszki nad określonym obszarem mózgu – w celu dalszej identyfikacji tkanki odpowiedzialnej za napady.

    Co dzieje się podczas wielokrotnej transsekcji podpajęczynówkowej?

    MST wymaga odsłonięcia obszaru mózgu za pomocą procedury zwanej kraniotomią. („Crani” odnosi się do czaszki, a „otomia” oznacza „nacięcie”). Po uśpieniu pacjenta za pomocą znieczulenia, chirurg wykonuje nacięcie (cięcie) w skórze głowy, usuwa kawałek kości i odciąga fragment opony twardej, która pokrywa mózg. W ten sposób powstaje „okno”, przez które chirurg wprowadza swoje narzędzia chirurgiczne. Chirurg wykorzystuje informacje zebrane podczas przedoperacyjnego obrazowania mózgu, aby pomóc zidentyfikować obszar nieprawidłowej tkanki mózgowej i uniknąć obszarów mózgu odpowiedzialnych za funkcje życiowe.

    Używając mikroskopu chirurgicznego do uzyskania powiększonego widoku mózgu, chirurg wykonuje serię równoległych, płytkich cięć (transections) w istocie szarej, tuż poniżej pia mater (subpial), delikatnej błony otaczającej mózg (leży ona pod oponą twardą). Cięcia wykonuje się na całym obszarze zidentyfikowanym jako źródło napadów. Po wykonaniu operacji, opona twarda i kość są mocowane z powrotem na miejscu, a skóra głowy jest zamykana za pomocą szwów lub zszywek.

    Co dzieje się po wielokrotnym przecięciu podpajęczynówkowym?

    Po MST, pacjent zazwyczaj pozostaje na oddziale intensywnej terapii przez 24 do 48 godzin i w zwykłej sali szpitalnej przez trzy do czterech dni. Większość ludzi, którzy mają MST będzie w stanie wrócić do swoich normalnych działań, w tym pracy lub szkoły, w ciągu sześciu do ośmiu tygodni po zabiegu. Większość pacjentów będzie nadal przyjmować leki przeciwnapadowe. Po ustaleniu kontroli napadów, leki mogą być zmniejszone lub wyeliminowane.

    Jak skuteczna jest wielokrotna transsekcja podpajęczynówkowa?

    MST powoduje zadowalającą poprawę kontroli napadów u około 70% pacjentów, chociaż procedura ta jest wciąż stosunkowo nowa i nie ma danych dotyczących długoterminowych wyników. Dzieci z ŁKS lub innymi postaciami padaczki niekontrolowanymi lekami mogą mieć lepsze funkcjonowanie intelektualne i psychospołeczne po MST.

    Jakie są efekty uboczne wielokrotnej podtorebkowej resekcji?

    Po zabiegu MST mogą wystąpić następujące efekty uboczne, jednak zazwyczaj ustępują one samoistnie w ciągu kilku tygodni:

    • Drętwienie skóry głowy

    • Nudności

    • Uczucie zmęczenia lub przygnębienia

    • Bóle głowy

    • Trudności w mówieniu, zapamiętywaniu lub znajdowaniu słów

    Jakie ryzyko wiąże się z wielokrotnym przecięciem podpajęczynówkowym?

    Ryzyko związane z MST obejmuje:

    • Ryzyko związane z zabiegiem chirurgicznym, w tym zakażenie, krwawienie i reakcja alergiczna na znieczulenie

    • Niepowodzenie w łagodzeniu drgawek

    • Obrzęk mózgu

    • Uszkodzenie zdrowej tkanki mózgowej

    Test EEG (elektroencefalogram): Cel, procedura i wyniki

    0

    Dowiedz się, co dzieje się podczas badania EEG, testu, który rejestruje aktywność mózgu. Lekarze używają go do diagnozowania epilepsji i zaburzeń snu.

    EEG, czyli elektroencefalogram, to badanie, które rejestruje sygnały elektryczne mózgu za pomocą małych metalowych dysków (zwanych elektrodami), które są przymocowane do skóry głowy. Komórki mózgowe komunikują się ze sobą za pomocą impulsów elektrycznych. One zawsze pracują, nawet jeśli śpisz. Ta aktywność mózgu pojawi się na nagraniu EEG w postaci falistych linii. To migawka w czasie aktywności elektrycznej w twoim mózgu.

    Zastosowanie EEG

    EEG są wykorzystywane do diagnozowania takich stanów jak:

    • Guzy mózgu

    • Uszkodzenie mózgu w wyniku urazu głowy

    • Zaburzenia czynności mózgu z różnych przyczyn (encefalopatia)

    • Zapalenie mózgu (encephalitis)

    • Zaburzenia napadowe, w tym epilepsja

    • Zaburzenia snu

    • Udar mózgu

    Badanie EEG może być również wykorzystane do ustalenia, czy osoba w śpiączce zmarła lub do znalezienia odpowiedniego poziomu znieczulenia dla osoby w śpiączce.

    Ryzyko związane z EEG

    Badania EEG są bezpieczne. Jeśli masz jakieś schorzenia, porozmawiaj o nich z lekarzem przed badaniem.

    Jeśli cierpisz na zaburzenia drgawkowe, istnieje niewielkie ryzyko, że migające światła i głęboki oddech podczas badania EEG mogą wywołać drgawki. Jest to rzadkie. W takim przypadku zespół medyczny będzie gotowy do natychmiastowego leczenia.

    W innych przypadkach lekarz może wywołać drgawki podczas badania, aby uzyskać odczyt. Personel medyczny będzie pod ręką, aby sytuacja była ściśle monitorowana.

    Przygotowanie do badania EEG

    Istnieje kilka rzeczy, które należy zrobić, aby przygotować się do badania EEG:

    • Nie jeść i nie pić niczego z kofeiną przez 8 godzin przed badaniem.

    • Lekarz może udzielić wskazówek dotyczących ilości snu, jeśli pacjent ma spać podczas badania EEG.

    • W noc poprzedzającą zabieg i w dniu zabiegu należy się normalnie odżywiać. Niski poziom cukru we krwi może oznaczać nieprawidłowe wyniki.

    • Należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach – zarówno tych na receptę, jak i bez recepty – oraz suplementach diety.

    • Umyj włosy na noc przed testem. Nie używaj żadnych odżywek ani produktów do stylizacji. Jeśli masz na sobie przedłużenia z klejem, należy je usunąć.

    Procedura EEG

  • Pacjent kładzie się na stole lub łóżku, a technik umieszcza na skórze głowy około 20 małych czujników. Czujniki te, zwane elektrodami, odbierają aktywność elektryczną z komórek wewnątrz mózgu, zwanych neuronami, i wysyłają je do maszyny, gdzie pojawiają się jako seria linii zapisanych na papierze lub wyświetlanych na ekranie komputera.

  • Po rozpoczęciu nagrywania zostaniesz poproszony o pozostanie w miejscu.

  • Najpierw będziesz się relaksować z otwartymi oczami, a następnie z zamkniętymi. Technik może poprosić o głębokie i szybkie oddychanie lub wpatrywanie się w migające światło, ponieważ oba te czynniki mogą zmienić wzorce fal mózgowych. Urządzenie jedynie rejestruje aktywność mózgu i nie stymuluje go.

  • Rzadko zdarza się, aby podczas badania wystąpił atak.

  • Badanie EEG można wykonać w nocy, podczas snu. Jeśli rejestrowane są również inne funkcje organizmu, takie jak oddychanie i puls, badanie nazywane jest polisomnografią.

  • W niektórych przypadkach pacjent może zostać odesłany do domu z urządzeniem EEG, które wyśle dane bezpośrednio do gabinetu lekarskiego lub zapisze je do późniejszej analizy.

  • Po wykonaniu EEG

    Po zakończeniu badania EEG będą miały miejsce następujące rzeczy:

    • Technik zdejmie elektrody i zmyje klej, który trzymał je na miejscu. W domu można użyć odrobiny zmywacza do paznokci, aby pozbyć się resztek kleju.

    • O ile nie masz aktywnych napadów lub lekarz nie zaleci, możesz jechać do domu. Jeśli jednak badanie EEG zostało wykonane w nocy, lepiej, aby ktoś inny Cię podwiózł.

    • Zazwyczaj można rozpocząć przyjmowanie leków, które zostały odstawione specjalnie na czas badania.

    • Lekarz neurolog, specjalizujący się w badaniu mózgu, obejrzy zapis fal mózgowych.

    Wyniki EEG

    Po przeanalizowaniu wyników EEG zostaną one przesłane do lekarza, który omówi je z pacjentem. EEG będzie wyglądało jak seria falistych linii. Linie będą wyglądały inaczej w zależności od tego, czy podczas badania byłeś przebudzony czy śpiący, ale dla każdego stanu istnieje normalny wzorzec aktywności mózgu. Jeśli normalny wzorzec fal mózgowych został przerwany, może to być oznaką epilepsji lub innego zaburzenia pracy mózgu. Samo posiadanie nieprawidłowego EEG nie oznacza, że masz padaczkę. Test rejestruje jedynie to, co dzieje się w mózgu w danym momencie. Lekarz wykona inne badania, aby potwierdzić diagnozę.