Strona główna Blog Strona 2448

Skuteczne leczenie padaczki – lekarz

0

Aby zapewnić skuteczne leczenie padaczki, weź aktywny udział w swoim leczeniu. Przyjmuj leki zgodnie z zaleceniami, pytaj o efekty uboczne i nie poddawaj się.

Arkusz porad: Skuteczne leczenie epilepsji

Przyjmowanie przepisanych leków na padaczkę to dopiero początek. Można zrobić o wiele więcej, aby mieć pewność, że leczenie przyniesie oczekiwane rezultaty.

By R. Morgan Griffin Medically Reviewed by Louise Chang,?MD Od lekarza Archiwum

Co możesz zrobić, aby poprawić swoje leczenie padaczki? Plenty. doctor zapytał ekspertów od padaczki o ich rady.

  • Przyjmij aktywną rolę. Musisz być kimś więcej niż tylko pacjentem. Bądź aktywnym uczestnikiem opieki zdrowotnej. Dowiedz się więcej o padaczce i sposobach jej leczenia. Poznaj nazwy i dawki swoich leków. Zadawaj pytania swojemu lekarzowi.

  • Przyjmuj leki zgodnie z zaleceniami. Lek nie pomoże, jeśli nie będziesz go przyjmował. Jeśli masz problemy z pamięcią, kup pudełko na tabletki z miejscem na każdą dawkę. Używaj alarmów w zegarku, telefonie komórkowym lub komputerze, aby ci przypominać. Zapytaj lekarza, czy powinieneś podjąć jakieś środki ostrożności, takie jak przyjmowanie tabletek z jedzeniem lub bez, albo rano lub w nocy.

  • Nie dopuść do sytuacji, w której zabraknie Ci leków. Wyrób w sobie nawyk zwracania się o uzupełnienie leków na kilka dni przed ich wyczerpaniem.

  • Przechowuj leki w bezpieczny sposób. Przechowuj wszystkie leki z dala od dzieci i zwierząt domowych. Nie przechowuj leków w bezpośrednim świetle słonecznym lub w wilgotnych miejscach, takich jak łazienki.

  • Zachowaj ostrożność przy rozpoczynaniu stosowania nowego leku. Zachowaj środki ostrożności, ponieważ nie wiesz, jak nowy lek wpłynie na Ciebie. Nie prowadź samochodu, dopóki nie poczujesz się komfortowo z działaniem leku.

  • Zadbaj o siebie. „Prowadzenie zdrowego trybu życia też jest ważne” – mówi John M. Pellock, MD, rzecznik American Epilepsy Society i przewodniczący neurologii dziecięcej na Virginia Commonwealth University. „Uzyskaj wystarczająco dużo snu i pozostań zdrowy. Kobiety powinny być na kwas foliowy i witaminy.” Ponadto, zapytaj swojego lekarza, czy to bezpieczne, aby pić alkohol podczas stosowania leków.

  • Wiedz, co zrobić, gdy pominiesz dawkę leku. Każdy z nas od czasu do czasu zapomina o jakiejś dawce. Upewnij się jednak, że wiesz, co robić. Nie należy podwajać dawki, chyba że lekarz zaleci to wyraźnie.

  • Należy być uczciwym wobec lekarza. Nie kłam o pominięciu dawek. Jeśli nie przyjmujesz leku, a lekarz nie zdaje sobie z tego sprawy, może zwiększyć dawkę. To może prowadzić do efektów ubocznych.

    Należy również powiedzieć lekarzowi o innych lekach, witaminach i suplementach, które przyjmujesz.Interakcje leków są problemem, gdy przyjmujesz leki na padaczkę.

  • Pytaj o efekty uboczne. Twój lekarz może zalecić, abyś spróbował leczyć skutki uboczne niektórych leków. Na przykład dr Orrin Devinsky, dyrektor New York University Epilepsy Center, zaleca, aby osoby stosujące leki powodujące osteoporozę – takie jak Dilantin, fenobarbital, Depakote i Tegretol – przyjmowały suplementy wapnia i witaminy D, aby przeciwdziałać tym efektom.

  • Nie należy przerywać przyjmowania leków bez zgody lekarza. Przerwanie przyjmowania leku – zwłaszcza jeśli zrobisz to nagle – może doprowadzić do kolejnych napadów. Nigdy nie przerywaj przyjmowania leków bez zgody lekarza.

    „Jeśli ktoś przestaje brać lek z powodu skutków ubocznych i ma napad, może to być o wiele gorsze niż jakiekolwiek skutki uboczne”, mówi Pellock. „Nawracające napady mogą uszkodzić mózg, więc bardzo ważne jest, aby utrzymać je pod kontrolą”.

  • Nie poddawaj się. Znalezienie odpowiedniego leku może zająć trochę czasu. Może być konieczne wypróbowanie kilku różnych leków w różnych dawkach. Może upłynąć trochę czasu, zanim zadziałają. Ale jeśli będziesz się starał, prawdopodobnie znajdziesz lek, który będzie dla Ciebie odpowiedni.

Powikłania zespołu Dravet

0

Zespół Dravet może powodować różne komplikacje, od opóźnień w mowie i języku do trudności z chodzeniem.

W ciągu pierwszych kilku lat życia, dzieci mogą wydawać się rozwijać tak jak inne dzieci w ich wieku. Jednak w miarę pojawiania się kolejnych napadów, dziecko zaczyna mieć problemy z nauką, rozwojem i zachowaniem.

Jeśli u Twojego dziecka zostanie zdiagnozowany zespół Dravet, dowiedz się jak najwięcej o tym schorzeniu i jak radzić sobie z towarzyszącymi mu komplikacjami. Terapeuta fizyczny, zajęciowy i logopeda mogą pomóc dzieciom w radzeniu sobie z wieloma objawami.

Zwróć się do rodziny i przyjaciół, aby uzyskać wsparcie emocjonalne potrzebne do wychowywania dziecka z zespołem Dravet. Warto też pomyśleć o dołączeniu do grup wsparcia, dzięki którym można nawiązać kontakt z innymi rodzinami, które wiedzą dokładnie, przez co przechodzicie.

Napady

Napady są główną cechą zespołu Dravet. U Twojego dziecka mogą one trwać 5 minut lub dłużej.

Większość dzieci z zespołem Dravet ma pierwszy napad przed ukończeniem pierwszego roku życia. Istnieje kilka rodzajów napadów, które dotykają dzieci w różnym wieku.

Pierwszy napad u dziecka jest zazwyczaj „toniczno-kloniczny” lub „hemikloniczny”.

Napady toniczno-kloniczne zaczynają się po obu stronach mózgu dziecka. Podczas tych napadów mięśnie dziecka stają się sztywne, jego ciało drga i może ono zemdleć.

Jeśli dziecko ma napad hemikloniczny, dzieje się to tylko po jednej stronie mózgu. Powoduje to szarpanie jednej strony ciała dziecka.

Niektóre dzieci mają rodzaj napadu zwany „mioklonicznym” w wieku 2 lat. Polegają one na szybkich, szarpanych ruchach jednej grupy mięśni.

Inny rodzaj, zwany „stanem padaczkowym”, jest bardzo poważnym i długotrwałym rodzajem napadu u małych dzieci z zespołem Dravet. Stanowi on zagrożenie dla życia i wymaga nagłej pomocy medycznej.

Z wiekiem dziecko nie będzie miało tak często ciężkich napadów jak stan padaczkowy. Starsze dzieci i dorośli mogą zamiast tego mieć rodzaj napadu, w którym wpatrują się w przestrzeń lub stają się nieświadomi otaczającego ich świata.

Opóźnienia rozwojowe

Dzieci z zespołem Dravet mogą wydawać się normalne w pierwszym roku życia, lub do momentu wystąpienia pierwszego napadu. Jednak w drugim roku życia ich funkcje umysłowe zaczynają się pogarszać. Spadek ten może trwać przez kilka lat.

Wszystkie dzieci z zespołem Dravet mają pewnego rodzaju opóźnienie umysłowe. U niektórych dzieci opóźnienia te są łagodne. Inne mają bardziej poważne i zauważalne problemy rozwojowe.

Twoje dziecko może mieć problemy z:

  • Pamięć

  • Uwaga

  • Funkcje wykonawcze, takie jak planowanie i zapamiętywanie instrukcji

Dzieci będą tracić zdolności umysłowe do około 6 roku życia. Potem ich rozwój ustabilizuje się, gdy nauczą się przystosowywać do zmian.

Problemy z zachowaniem

U dzieci z zespołem Dravet często występują problemy z zachowaniem. Dziecko może mieć objawy podobne do autyzmu lub zespołu nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD), takie jak:

  • Nadaktywność

  • Problemy z utrzymaniem uwagi

  • Crankiness

  • Agresywność

  • Opozycja

Objawy mogą się zmieniać wraz z rozwojem dziecka. Na przykład, dzieci mogą być nadpobudliwe w pierwszych latach życia, a następnie zwolnić tempo, gdy będą starsze.

Problemy z ruchem i równowagą

Twoje dziecko może mieć zmiany w nogach, biodrach i mięśniach, które utrudniają mu poruszanie się i chodzenie.

Biodra i kolana mogą zginać się bardziej niż zwykle, co powoduje, że dziecko kucnie podczas chodzenia. Kula biodra może nie mieścić się wystarczająco głęboko w panewce, co zwiększa prawdopodobieństwo wyskoczenia biodra z miejsca – problem ten nazywa się dysplazją stawu biodrowego.

U dzieci z zespołem Dravet często występują również stopy o nieprawidłowym kształcie, skręcenie kości podudzia do wewnątrz oraz krzywy kręgosłup zwany skoliozą.

Zespół Dravet może również powodować takie problemy jak:

  • Słabe mięśnie

  • Szarpane skurcze mięśni

  • Trzęsące się

  • Słaba koordynacja lub niezdarność, które mogą sprawić, że dzieci wyglądają jak pijane

  • Ruchy tasujące

  • Problemy z drobnymi umiejętnościami motorycznymi potrzebnymi do pisania lub podnoszenia małych przedmiotów

Opóźniona mowa i problemy językowe

Aby mówić wyraźnie, potrzebna jest koordynacja mięśni, które kontrolują wargi, język i oddech. Dziecko może mieć osłabione te mięśnie, co może utrudniać mu wyraźne mówienie. U niektórych dzieci problem ten jest łagodny. U innych jest trudniejszy do zrozumienia.

Dzieci z tym schorzeniem mogą:

  • Nie wymawiać wyraźnie słów

  • Głos nosowy lub dyszący

  • Mają nieprawidłowy rytm mowy

Dzieci te mogą mieć również większe problemy ze zrozumieniem, kiedy ludzie do nich mówią, oraz z używaniem języka do wyrażania siebie.

Badania w celu zdiagnozowania zespołu Dravet

0

Postawienie diagnozy zespołu Dravet może zająć trochę czasu. Dowiedz się, jakich badań może potrzebować Twoje dziecko, aby potwierdzić, że ma tę rzadką postać padaczki.

Ważne jest, aby postawić właściwą diagnozę. Podawanie dziecku z zespołem Dravet leków na inne problemy, takie jak napady gorączkowe, może pogorszyć objawy.

Zgłoś się do pediatry lub neurologa dziecięcego, jeśli Twoje dziecko miało dwa lub więcej napadów trwających po kilka minut przed ukończeniem pierwszego roku życia, zwłaszcza jeśli napady wywołało ciepło.

Lekarze wykorzystują kombinację objawów dziecka i wyników badań, aby zdiagnozować zespół Dravet.

Symptomy

Lekarz zapyta o objawy występujące u dziecka. Objawy zespołu Dravet zwykle zaczynają się przed pierwszymi urodzinami dziecka.

Napady są głównym objawem u niemowląt. Niektóre z nich nazywane są napadami „toniczno-klonicznymi”. Podczas tego typu napadów zobaczysz, że mięśnie dziecka sztywnieją i może ono zemdleć.

Innym typem są napady „hemikloniczne”, podczas których ręka i noga dziecka szybko szarpią się po jednej stronie ciała.

Napady te często wywołuje wysoka temperatura. Dziecko może dostać ataku w wyniku ciepłej kąpieli, ćwiczeń, przebywania na zewnątrz w gorącej pogodzie lub choroby. Każdy napad może trwać dłużej niż 5 minut.

W miarę jak dziecko rośnie, napady mogą nie występować tak często i nie trwać tak długo. Napady mogą również pojawiać się bez wywoływania ich przez ciepło.

Inne objawy, które pomagają lekarzom zdiagnozować zespół Dravet to:

  • Powolne uczenie się

  • Problemy z utrzymaniem równowagi i niepewny chód

  • Niskie napięcie mięśniowe

  • Opóźnienie języka i mowy

  • Powolny wzrost i problemy z odżywianiem

  • Problemy z zasypianiem

  • Powtarzające się infekcje

  • Problemy z kontrolowaniem temperatury ciała, rytmu serca i ciśnienia krwi

Rezonans magnetyczny (MRI)

Badanie MRI wykorzystuje pole magnetyczne i fale radiowe do wykonania bardzo szczegółowych obrazów mózgu dziecka. Badanie to może pomóc lekarzom w ustaleniu przyczyny napadów.

Podczas badania MRI dziecko leży na stole, który wsuwa się w otwór w kształcie pączka znajdujący się w środku urządzenia. Dziecko będzie musiało leżeć bardzo spokojnie, aby technik mógł uzyskać dobry obraz.

Niemowlęta i małe dzieci mogą wymagać uspokojenia podczas trwającego od 30 do 45 minut badania. Samo badanie MRI nie jest bolesne.

Wyniki badania MRI są często prawidłowe u dziecka z zespołem Dravet. U starszych dzieci i dorosłych, rezonans może wykazać:

  • utratę komórek mózgowych zwanych neuronami w hipokampie, części mózgu, która pomaga w uczeniu się i zapamiętywaniu

  • Obszary mózgu, w których neurony nie są zorganizowane we właściwy sposób

Elektroencefalogram (EEG)

Badanie EEG jest jednym z głównych testów stosowanych przez lekarzy w celu znalezienia przyczyny napadów. Mierzy ono wzorzec impulsów elektrycznych, gdy komórki mózgowe „rozmawiają” ze sobą.

Przed badaniem technik przymocuje elektrody do głowy dziecka za pomocą lepkiej pasty lub nałoży na głowę dziecka czepek pokryty elektrodami. Nie będzie to bolało. Dziecko będzie musiało jednak leżeć nieruchomo, ponieważ ruchy mogą wpłynąć na wyniki badania.

Elektrody są podłączone do przewodów, które łączą się z urządzeniem EEG. Urządzenie to przekształca sygnały elektryczne z mózgu dziecka w fale na ekranie komputera. Cały test trwa około godziny.

EEG jest często prawidłowe u niemowląt z zespołem Dravet. U starszych dzieci lub dorosłych fale mózgowe mogą być wolniejsze niż normalnie, lub mogą występować wybuchy nieprawidłowej aktywności mózgu.

Testy genetyczne

Testy genetyczne mogą pomóc w potwierdzeniu, czy Twoje dziecko ma zespół Dravet. U około 90% dzieci z tym schorzeniem występuje mutacja (zmiana) genu SCN1A. Gen ten pomaga komórkom mózgowym wysyłać i odbierać sygnały elektryczne.

Lekarze wykonują badanie krwi w celu wykrycia genu SCN1A oraz innych zmian genetycznych związanych z zespołem Dravet.

Twoje dziecko może potrzebować badania genetycznego, jeśli:

  • W wieku 1 lat miało dwa lub więcej ataków trwających dłużej niż 10 minut każdy

  • W wieku 1 lat miał jeden długi napad i jeden napad, który powodował drganie po jednej stronie ciała

  • Wystąpiły dwa napady, z których każdy dotyczył innej strony ciała

  • Napady zaczęły występować przed ukończeniem 18. miesiąca życia, a następnie napady, podczas których drgała tylko jedna grupa mięśni (napady miokloniczne) lub wpatrywały się w przestrzeń (napady nieobecności)

Testy genetyczne nie są w 100% dokładne. Nie są w stanie wykryć wszystkich mutacji genów, które powodują zespół Dravet. Niektóre dzieci, u których test na obecność genu SCN1A jest pozytywny, mają w rzeczywistości inną formę padaczki.

Aby uzyskać właściwą diagnozę, warto zabrać dziecko do lekarza specjalizującego się w zespole Dravet. Jeśli masz pytania dotyczące wyników badań dziecka, możesz poprosić o drugą opinię innego lekarza.

Zespół Dravet: Czy moje dziecko ma padaczkę?

0

Ta rzadka forma padaczki uderza w niemowlęta i powoduje napady, które powtarzają się z czasem. Lekarz wyjaśnia, co powoduje zespół Dravet, jak jest diagnozowany i jakie są sposoby leczenia.

Stan ten powoduje wiele napadów, które są trudne do kontrolowania. Nie ma lekarstwa, ale istnieją leki, które mogą pomóc.

Symptomy

Zazwyczaj pierwszym objawem zespołu Dravet jest napad drgawek, który pojawia się, gdy dziecko ma gorączkę. Jest to tzw. napad gorączkowy. Wiele dzieci ma takie napady i nie choruje na zespół Dravet, więc sam ten objaw nie oznacza, że Twoje dziecko zachoruje na tę chorobę.

Po pierwszym napadzie gorączkowym, dzieci z zespołem Dravet mają tendencję do występowania wielu napadów. Niektóre z nich mogą trwać wiele minut lub mogą występować w serii napadów. Niektóre napady dotyczą tylko jednej strony ciała.

Dzieci z zespołem Dravet częściej mają napady gorączkowe, ale zdarzają się również napady, które nie są koniecznie związane z gorączką. Dzieci z tym schorzeniem mogą dostać ataku, gdy temperatura ich ciała wzrośnie – z powodu gorącej kąpieli lub ciepłego letniego dnia – nawet jeśli nie są chore. Jasne światło, stres lub zbyt wiele emocji również mogą wywołać atak.

Jeśli dziecko ma tę chorobę, prawdopodobnie będzie się rozwijać normalnie do około 1 lub 2 roku życia. Po tym czasie ich rozwój może być opóźniony, co oznacza, że nie osiągną kamieni milowych zgodnie z harmonogramem. W wieku 6 lat mogą znów zacząć rozwijać się w szybszym tempie. Ale mogą mieć problemy przez całe życie.

Ponieważ choroba ta wpływa na każde dziecko w inny sposób, trudno jest określić, w którym miejscu zespołu Dravet dziecko znajdzie się pod względem opóźnienia rozwoju. Niektóre mogą mieć problemy z równowagą i poruszaniem się, inne z mową lub zachowaniem.

Przyczyny

Choroba ta zazwyczaj nie jest dziedziczona po rodzicach. Większość przypadków jest spowodowana zmutowanym genem zwanym SCN1A. Około 80% osób z zespołem Dravet ma zmieniony gen SCN1A.

Diagnoza

Zespół Dravet może być trudny do zdiagnozowania, częściowo dlatego, że występuje tak rzadko. Podczas badania lekarz zapyta o historię napadów i inne szczegóły dotyczące zdrowia dziecka, aby dowiedzieć się, co może być problemem.

Jeśli lekarz uzna, że dziecko jest chore, przeprowadzi test sprawdzający, czy gen SCN1A jest zmutowany. Jeśli tak, prawdopodobnie zostanie postawiona diagnoza zespołu Dravet. Nawet jeśli gen nie jest zmutowany, lekarz może postawić diagnozę na podstawie innych objawów. W celu potwierdzenia może wykonać tomografię komputerową, rezonans magnetyczny, elektroencefalogram (EEG) lub badania krwi.

Leczenie

Jeśli Twoje dziecko ma zespół Dravet, sposób, w jaki lekarz zdecyduje się leczyć to schorzenie, zależy od miejsca w spektrum.

Leczenie obejmuje sposoby lepszego zarządzania napadami oraz terapię rozwojową.

Leki dostępne obecnie na rynku nie mogą w pełni zapobiegać lub kontrolować wszystkich napadów zespołu Dravet, ale mogą pomóc. Lekarz może przepisać dwa lub więcej leków przeciwdrgawkowych.

Lekarz może przepisać inne leki, które pomogą skrócić czas trwania bardzo długich napadów. Ten rodzaj napadów może stać się nagłym przypadkiem medycznym.

Ponadto, maleńkie urządzenie zwane stymulatorem nerwu błędnego (VNS) może być wszczepione pod ich skórę. Może to zmniejszyć ilość napadów o 20% do 40%. Wysyła ono impuls elektryczny do mózgu przez nerw błędny w szyi, co pomaga kontrolować aktywność napadów.

Możesz dowiedzieć się, co wyzwala napady u Twojego dziecka, a następnie pracować, aby uniknąć tych wyzwalaczy. Niektórzy rodzice dzieci z zespołem Dravet stosują te metody:

  • Ubieraj je w kamizelki chłodzące w gorące dni.

  • Zakładaj im okulary przeciwsłoneczne, gdy będą przebywać w bardzo jasnym świetle.

  • Wprowadzić zmiany w ich diecie. Najlepsza jest dieta ketogeniczna – o wysokiej zawartości tłuszczów i niskiej zawartości węglowodanów.

Zawsze konsultuj się z lekarzem dziecka przed wprowadzeniem jakichkolwiek zmian.

Terapia fizyczna lub zajęciowa jest świetna, jeśli dziecko ma opóźnienia w mowie, ruchu, umiejętnościach społecznych lub innych obszarach rozwoju. Może ona pomóc mu w osiągnięciu postępów i kamieni milowych w codziennym życiu.

Zespół Lennoxa-Gastauta: Przyczyny, objawy i leczenie

0

Lekarz dzieli się szczegółami na temat tej rzadkiej formy padaczki.

Zespół Lennoxa-Gastauta (LGS) to rzadki i ciężki rodzaj padaczki, który rozpoczyna się w dzieciństwie. Dzieci z zespołem LGS często mają napady i mają kilka różnych rodzajów napadów.

Stan ten jest trudny do leczenia, ale naukowcy poszukują nowych terapii. Znalezienie praktycznego i emocjonalnego wsparcia jest kluczowe, aby pomóc Ci zapewnić dziecku najlepszą jakość życia podczas stawiania czoła wyzwaniom i stresowi, jakie niesie ze sobą ta choroba.

Napady zaczynają się zwykle między 2 a 6 rokiem życia. Dzieci z LGS mają trudności w nauce i opóźnienia rozwojowe (jak siadanie, raczkowanie, chodzenie), które mogą być umiarkowane do poważnych. Mogą mieć również problemy z zachowaniem.

Każde dziecko rozwija się inaczej i nie można przewidzieć, jak dziecko z LGS będzie sobie radzić. Większość dzieci ma ciągłe napady i pewne formy trudności w uczeniu się, ale niektóre mogą dobrze reagować na leczenie i mieć mniej napadów.

Inne mogą nadal mieć częste napady, jak również problemy z myśleniem, rozwojem i zachowaniem, i będą potrzebować pomocy w codziennych czynnościach życiowych. Niektórzy rodzice uważają, że pomaga im specjalna dieta, zwana dietą ketogeniczną.

Przyczyny

Lekarze nie zawsze wiedzą, co spowodowało LGS u dziecka. W niektórych przypadkach może on być spowodowany przez:

  • Brak tlenu podczas porodu

  • Poważne uszkodzenia mózgu związane z ciążą lub porodem, takie jak niska waga urodzeniowa lub przedwczesny poród

  • Infekcje mózgu (takie jak zapalenie mózgu, zapalenie opon mózgowych lub różyczka)

  • Napady rozpoczynające się w okresie niemowlęcym, zwane skurczami niemowlęcymi lub zespołem Westsa

  • Problem z mózgiem zwany dysplazją korową, gdzie niektóre włókna nerwowe w mózgu nie układają się prawidłowo podczas rozwoju w łonie matki

  • Stwardnienie guzowate, w którym nienowotworowe guzy tworzą się w wielu miejscach ciała, w tym w mózgu

  • Genetyka

Symptomy

Dzieci z LGS mają częste i ciężkie napady. I często mają różne rodzaje napadów, w tym:

Napady atoniczne.

Nazywane również „atakami zrzutu”, ponieważ osoba traci napięcie mięśniowe i może upaść na ziemię. Mięśnie mogą szarpać. Napady te są krótkie, zazwyczaj trwają kilka sekund.

Napady toniczne.

Napady te powodują usztywnienie ciała osoby i mogą trwać od kilku sekund do minuty. Zwykle zdarzają się, gdy osoba śpi. Jeśli zdarzają się, gdy osoba jest obudzona, mogą powodować upadki. Podobnie jak napady atoniczne, są one również nazywane atakami kropelkowymi.

Napady absencji.

Podczas tych napadów osoba może mieć puste spojrzenie lub kiwać głową lub szybko mrugać.

U niektórych dzieci pierwszym objawem LGS jest ciągły napad trwający 30 minut lub ciągłe napady bez pełnego powrotu do zdrowia pomiędzy nimi. Nazywa się to status epilepticus i jest to nagły przypadek medyczny.

Osoby z LGS mogą mieć również wolniejszy czas reakcji. Niektórzy mają problemy z uczeniem się i przetwarzaniem informacji. Mogą też mieć problemy z zachowaniem.

Postawienie diagnozy

Lekarz będzie chciał wiedzieć:

  • Kiedy po raz pierwszy zauważyłeś problem?

  • Czy dziecko miało napady padaczki? Ile? Jak często?

  • Jak długo to trwało i jak opisałbyś to, co się stało?

  • Czy dziecko ma jakieś schorzenia lub przyjmuje jakieś leki?

  • Czy podczas porodu wystąpiły jakieś komplikacje?

  • Czy wiesz, czy Twoje dziecko ma jakieś urazy mózgu?

  • Czy Twoje dziecko ma problemy z nauką lub zachowaniem?

Aby zdiagnozować LGS, lekarz zwróci uwagę na trzy objawy:

  • Wiele rodzajów napadów, które trudno kontrolować

  • Opóźnienia rozwojowe lub niepełnosprawność intelektualna

  • Elektroencefalogram (EEG), który pokazuje specyficzny rodzaj wzorca, zwanego wolnym wzorcem spike-wave, pomiędzy napadami. Badanie EEG wykorzystuje urządzenie do rejestrowania aktywności elektrycznej w mózgu.

Pytania do lekarza

  • Czy moje dziecko potrzebuje jeszcze jakichś badań?

  • Czy leczyliście Państwo inne dzieci z tym schorzeniem?

  • Jakie leczenie zalecasz?

  • Jak moje dziecko będzie się czuło po leczeniu?

  • Co mogę zrobić, aby zapewnić dziecku bezpieczeństwo podczas napadów?

  • Czy istnieją badania kliniczne, w których moje dziecko mogłoby wziąć udział?

  • Jak nawiązać kontakt z innymi rodzinami dzieci z LGS?

Leczenie

Leki

Lekarze mogą przepisać różne leki w celu leczenia napadów z LGS. Celem jest zmniejszenie liczby napadów za pomocą leków, które powodują najmniej skutków ubocznych. Znalezienie odpowiedniego leczenia dla dziecka będzie prawdopodobnie wymagało czasu i ścisłej koordynacji z lekarzem. Leki stosowane w leczeniu napadów obejmują:

  • Kannabidiol (Epidiolex)

  • Klobazam (Onfi)

  • Felbamat (Felbatol)

  • Lamotrygina (Lamictal)

  • Rufinamid ( Banzel)

  • Topiramat (Topamax)

  • Walproinian, kwas walproinowy (Depakene, Depakote)

Zazwyczaj żaden pojedynczy lek nie kontroluje całkowicie napadów. Lekarz będzie ściśle monitorował przyjmowanie leków przez dziecko, zwłaszcza jeśli dziecko przyjmuje więcej niż jeden lek jednocześnie.

Diety

Specjalna dieta wysokotłuszczowa, niskowęglowodanowa, zwana dietą ketogeniczną, pomaga niektórym osobom z padaczką, w tym niektórym dzieciom z LGS. Jest to dieta wysokotłuszczowa, niskobiałkowa i niskowęglowodanowa. Musi być rozpoczęta w określony sposób i przestrzegana bardzo ściśle, dlatego potrzebny jest nadzór lekarza.

Twój lekarz będzie uważnie obserwował, czy lub kiedy można obniżyć poziom leków. Ponieważ dieta jest tak specyficzna, Twoje dziecko może potrzebować przyjmować suplementy witaminowe lub mineralne.

Lekarze nie są pewni, dlaczego dieta ketogeniczna działa, ale niektóre badania pokazują, że dzieci z padaczką, które pozostają na diecie, mają większe szanse na zmniejszenie ilości napadów lub leków.

Dla niektórych dzieci może działać również zmodyfikowana dieta Atkinsa. Różni się ona nieco od diety ketogenicznej. Nie musisz ograniczać kalorii, białka ani płynów. Nie ważysz też ani nie mierzysz pokarmów. Zamiast tego, monitorujesz węglowodany.

Ludzie z napadami, które są trudne do leczenia, próbowali również diety o niskim indeksie glikemicznym. Dieta ta skupia się na rodzaju węglowodanów, jak również na ich ilości, którą ktoś spożywa.

Medyczna marihuana

Wiele uwagi poświęcono wykorzystaniu medycznej marihuany w leczeniu dzieci z epilepsją, a wiele rodzin jest zainteresowanych dowiedzeniem się więcej. Lekarze nie badali jeszcze zastosowania medycznej marihuany u dzieci, które mają LGS, a większość badań wykorzystujących ją w leczeniu padaczki skupiła się na krótkotrwałych korzyściach. Według Fundacji Lennox-Gastaut, potrzeba więcej badań, aby dowiedzieć się, czy jest to bezpieczne i skuteczne leczenie dla dzieci z LGS.

Chirurgia

Jeśli leki i inne metody leczenia nie zmniejszają liczby napadów, lekarz może zasugerować operację.

Stymulator nerwu błędnego jest małym urządzeniem umieszczanym w ramieniu lub w pobliżu klatki piersiowej. Wysyła ono impulsy elektryczne do nerwu błędnego, który biegnie od brzucha do mózgu. Nerw ten następnie wysyła te impulsy do mózgu, aby pomóc w kontrolowaniu napadów. Operacja wykonywana jest w znieczuleniu ogólnym i trwa około godziny.

Stymulator RNS to urządzenie, które umieszcza się wewnątrz czaszki i podłącza do mózgu. Wykrywa ono każdą nieprawidłową aktywność elektryczną, a następnie wysyła impulsy elektryczne do mózgu, aby zapobiec wystąpieniu napadów.

Korpus Callosotomy dzieli lewą i prawą półkulę mózgu. To utrzymuje napady, które zaczynają się w jednej części mózgu z rozprzestrzeniania się do przeciwnej strony. Jest to zwykle sugerowane tylko dla osób, które mają ciężkie, niekontrolowane napady, które powodują ich upadek i zranienie. Ktoś, kto ma corpus callosotomy będzie musiał pozostać w szpitalu przez 2 do 4 dni, a po powrocie do domu będzie nadal brać leki przeciw napadom.

Czego się spodziewać

Rodzicielstwo dziecka z LGS jest trudne. Jeśli dziecko ma częste napady, może być zmuszone do noszenia kasku, który chroni je w razie upadku. Możesz mieć do czynienia z problemami behawioralnymi, takimi jak odgrywanie się, i efektami ubocznymi leków przeciw napadom.

Nie ma lekarstwa na LGS, choć prowadzi się wiele badań w celu znalezienia metod leczenia, które działają lepiej.

Każde dziecko z LGS ma inne potrzeby. Większość z nich po dorośnięciu nadal ma napady i jest niepełnosprawna intelektualnie. Niektóre mogą być w stanie żyć samodzielnie, ale większość będzie potrzebować pomocy w codziennych czynnościach. Mogą być zmuszeni do życia w grupie lub w domu pomocy społecznej.

Ważne jest, aby rodzice i rodzeństwo otrzymali wsparcie, którego potrzebują jako opiekunowie i członkowie rodziny zmagający się z tą ciężką chorobą. Rozmowy z innymi rodzinami, które zmagają się z tymi samymi wyzwaniami, mogą pomóc poczuć się mniej odizolowanym, a otrzymywanie wskazówek i informacji od innych może ułatwić codzienne życie.

Uzyskiwanie wsparcia

Aby dowiedzieć się więcej o zespole Lennoxa-Gastauta, można odwiedzić stronę internetową Fundacji LGS. Jest to dobre miejsce, aby znaleźć wsparcie, którego Ty i Twoja rodzina możecie potrzebować.

Padaczka oporna na leczenie: Przyczyny, objawy, leczenie i więcej

0

Przyczyny, objawy i leczenie padaczki opornej na leczenie, która rozwija się, gdy napady nie są kontrolowane przez leki.

Jeśli lekarz powie, że masz padaczkę oporną na leczenie, oznacza to, że leki nie pozwalają na kontrolowanie napadów. Możesz usłyszeć inne nazwy tego stanu, takie jak: padaczka niekontrolowana, nieuleczalna lub lekooporna.

Lekarz może spróbować pewnych rzeczy, aby lepiej kontrolować napady. Na przykład, może spróbować różnych kombinacji leków lub specjalnej diety.

Lekarz może również umieścić pod skórą urządzenie wysyłające sygnały elektryczne do jednego z nerwów, zwanego nerwem błędnym. Może to zmniejszyć liczbę występujących u Ciebie napadów. Urządzenie Neuropace jest reaktywnym neurostymulatorem, który wykrywa napady i wstrząsa mózgiem, aby je zatrzymać.

Opcją może być również operacja usunięcia części mózgu, która powoduje napady. Przy każdym z tych sposobów leczenia może być konieczne przyjmowanie leków na padaczkę przez całe życie.

To naturalne, że odczuwasz niepokój, gdy lekarz mówi Ci, że Twoja padaczka nie poprawia się pod wpływem przyjmowanych leków. Nie musisz jednak przechodzić przez to sam. Ważne jest, aby zwrócić się do rodziny i przyjaciół, aby uzyskać wsparcie emocjonalne, którego potrzebujesz. Możesz również dołączyć do grupy wsparcia, aby porozmawiać z innymi ludźmi, którzy przechodzą przez to samo, co Ty.

Przyczyny

Lekarze nie wiedzą, dlaczego niektórzy ludzie mają oporną padaczkę, a inni nie. Możesz mieć oporną padaczkę jako osoba dorosła lub może ją mieć Twoje dziecko. U około 1 na 3 osób z padaczką rozwinie się ta choroba.

Symptomy

Objawami padaczki opornej na leczenie są napady pomimo przyjmowania leków przeciwpadaczkowych. Napady mogą przybierać różne formy i trwać od kilku sekund do kilku minut.

Możesz mieć konwulsje, co oznacza, że nie możesz powstrzymać swojego ciała od drżenia.

Podczas napadu możesz również:

  • Zaciemnić się

  • Utrata kontroli nad jelitami lub pęcherzem

  • Wpatrywanie się w przestrzeń

  • Spadnij nagle w dół

  • Zesztywniałe mięśnie

  • Ugryźć się w język

Uzyskanie diagnozy

Lekarz ma kilka sposobów na zdiagnozowanie padaczki opornej na leczenie. Może zadać Ci pytania takie jak:

  • Jak często masz napady?

  • Czy zdarza Ci się pomijać dawki leków?

  • Czy epilepsja występuje w Twojej rodzinie?

  • Czy po zażyciu leków nadal masz napady?

Lekarz może również przeprowadzić badanie zwane elektroencefalogramem. W tym celu lekarz umieści na skórze głowy metalowe krążki zwane elektrodami, które mierzą aktywność mózgu.

Inne badania mogą obejmować tomografię komputerową mózgu. Jest to potężny aparat rentgenowski, który wykonuje szczegółowe zdjęcia wnętrza ciała.

Może być również konieczne wykonanie badania MRI mózgu. Badanie to wykorzystuje magnesy i fale radiowe do tworzenia obrazów mózgu.

W przypadku konieczności przeprowadzenia operacji w celu leczenia padaczki opornej na leczenie, badania te mogą pomóc lekarzom ustalić, gdzie zaczynają się napady.

Lekarz najprawdopodobniej będzie chciał, abyś regularnie zgłaszał swoje objawy. Może wypróbować kilka leków w różnych dawkach.

Pytania do lekarza

  • Co może być przyczyną moich napadów?

  • Jakie badania są potrzebne do rozpoznania padaczki opornej na leczenie?

  • Czy powinienem zgłosić się do specjalisty od padaczki?

  • Jakie metody leczenia są dostępne w przypadku opornej na leczenie padaczki?

  • Jakie środki ostrożności należy podjąć, aby uniknąć obrażeń podczas napadu?

  • Czy istnieją jakieś ograniczenia dotyczące mojej aktywności?

Leczenie

Leki. Lekarz może ponownie przyjrzeć się lekom, które przyjmujesz. Może zaproponować inny lek, samodzielnie lub w połączeniu z innymi lekami, aby sprawdzić, czy pomaga on w zmniejszeniu liczby napadów.

Wiele leków może leczyć padaczkę, w tym:

  • Brywaracetam (Briviact)

  • Kannabidiol (Epidiolex)

  • Karbamazepina (Carbatrol,?Tegretol)

  • Cenobamat?(Xcopri)

  • Clobazam?(Sympazan)

  • Divalproex (Depakote)

  • Dilantin (Phenytek)

  • Eslicarbazepina (Aptiom)

  • Felbamat (Felbatol)

  • Gabapentyna (Neurontin)

  • Lamotrygina (Lamictal)

  • Lewetiracetam (Keppra)

  • Okskarbazepina (Trileptal)

  • Perampanel (Fycompa)

  • Potiga (Ezogabina)

  • Primidon (Mysoline)

  • Rufinamid (Banzel)

  • Tiagabina (Gabitril)

  • Topiramat (Topamax)

  • Vigabatrin (Sabril)

  • Zonisamid (Zonegram)

Operacja.?Jeśli po wypróbowaniu dwóch lub trzech leków przeciwpadaczkowych nadal masz napady, lekarz może zalecić operację mózgu.

Może ona bardzo pomóc, jeśli padaczka dotyczy tylko jednej strony mózgu. Lekarze nazywają to oporną padaczką częściową.

Chirurg usuwa obszar mózgu, który jest odpowiedzialny za napady.

To naturalne, że martwisz się operacją mózgu i zastanawiasz się, czy wpłynie ona na Twój sposób myślenia lub czy po niej będziesz wydawać się inną osobą. Porozmawiaj ze swoim lekarzem o tym, czego możesz się spodziewać, jeśli zdecydujesz się na operację lub jeśli nie, abyś mógł rozważyć ryzyko i korzyści. Wiele osób, które poddały się operacji, mówi, że pozbycie się napadów – lub przynajmniej zmniejszenie ich częstotliwości i intensywności – sprawia, że czują się znacznie lepiej.

Chirurg zwykle operuje na obszarze głowy, który znajduje się za linią włosów, więc nie będą widoczne blizny.

Po jego wykonaniu, prawdopodobnie będziesz musiał pozostać na oddziale intensywnej terapii w szpitalu przez kilka dni. Po tym czasie zostaniesz przeniesiony do zwykłej sali szpitalnej, gdzie możesz potrzebować pozostać do 2 tygodni.

Po powrocie do domu należy zachować ostrożność, ale prawdopodobnie w ciągu 1 do 3 miesięcy będzie można powrócić do normalnego trybu życia. Nawet po operacji może być konieczne przyjmowanie leków napadowych przez kilka lat. Być może będziesz musiał pozostać na tych lekach do końca życia.

Porozmawiaj z lekarzem o wszelkich efektach ubocznych, jakie mogą wystąpić po operacji. Możesz poprosić o kontakt z innymi osobami, które przeszły operację, abyś mógł lepiej zrozumieć, czego możesz się spodziewać.

Dieta. Dieta ketogeniczna pomaga niektórym osobom z padaczką. Jest to dieta wysokotłuszczowa, niskobiałkowa, bez węglowodanów. Musisz rozpocząć ją w określony sposób i ściśle przestrzegać, więc potrzebujesz nadzoru lekarza.

Twój lekarz będzie uważnie obserwował, czy lub kiedy możesz obniżyć poziom któregoś z leków. Ponieważ dieta jest tak specyficzna, może być konieczne przyjmowanie witamin lub mineralnych?suplementów.

Lekarze nie są pewni, dlaczego dieta ketogeniczna działa, ale niektóre badania pokazują, że dzieci z padaczką, które pozostają na diecie, mają większe szanse na zmniejszenie liczby napadów lub leków.

Dla niektórych ludzi, zmodyfikowana?dieta Atkinsa?może działać, zbyt. Różni się ona nieco od diety ketogenicznej. Nie musisz ograniczać kalorii, białka ani płynów. Nie waży się też ani nie mierzy żywności. Zamiast tego, śledzi się węglowodany.

Osoby z napadami trudnymi do leczenia próbowały również diety o niskim indeksie glikemicznym. Ta dieta koncentruje się na rodzaju węglowodanów, jak również ilość? że ktoś je.

Stymulacja elektryczna, znana również jako neuromodulacja. Technologia ta działa bezpośrednio na nerwy. Zmienia lub kontroluje aktywność nerwów poprzez wysyłanie sygnałów elektrycznych lub leków do określonego obszaru. Metody obejmują:

  • Stymulacja korowa. Tymczasowe elektrody są umieszczane na powierzchni Twojego mózgu. Lekarz wysyła przez nie sygnał na tyle niski, że nie jest on zauważalny. Jeśli to pomoże, można je zastąpić stałymi elektrodami do ciągłej stymulacji.

  • Stymulacja w pętli zamkniętej. Lekarz wszczepia urządzenie pod skórę głowy i wewnątrz czaszki. Jest ono połączone z dwoma elektrodami umieszczonymi na powierzchni mózgu, w mózgu lub w obu tych miejscach. Elektrody rejestrują fale mózgowe. Gdy neurostymulator wykryje aktywność przypominającą napad, wysyła do mózgu niewielki prąd elektryczny, który może zatrzymać, skrócić, a może nawet zapobiec napadowi.

  • Głęboka stymulacja mózgu. Lekarz wszczepia cienkie elektrody głęboko w określone obszary mózgu, a generator impulsów pod obojczykiem. Przewody znajdujące się pod skórą łączą te dwa urządzenia. Generator impulsów wysyła sygnały zakłócające nieprawidłowe wzorce aktywności mózgu.

  • Stymulacja nerwu błędnego (VNS). Lekarz umieszcza pod lewym obojczykiem urządzenie, które wygląda jak stymulator serca. Łączy się ono z nerwem błędnym w szyi poprzez przewód biegnący pod skórą. Urządzenie wysyła prąd do nerwu, co może zmniejszyć liczbę napadów lub sprawić, że będą one mniej intensywne.

Badania kliniczne. Możesz zapytać swojego lekarza, czy mógłbyś wziąć udział w badaniu klinicznym. Badania te testują nowe leki, aby sprawdzić, czy są one bezpieczne i czy działają. Są one często sposobem na wypróbowanie nowych leków, które nie są jeszcze dostępne dla wszystkich.

Dbanie o siebie

Stres może czasem wywołać napady. Rozmowa z doradcą jest świetnym sposobem na znalezienie rozwiązań, które pozwolą ci opanować stres.

Spróbuj też pójść do grupy wsparcia. Możesz porozmawiać z ludźmi, którzy wiedzą, przez co przechodzisz i którzy udzielają rad na podstawie własnych doświadczeń.

Czego się spodziewać

Nawet jeśli masz padaczkę oporną na leczenie, nadal istnieje możliwość kontrolowania napadów. Może to być kwestia zmiany leczenia.

Lekarz może znaleźć inną kombinację leków, która pomoże. Uzyskanie stymulacji elektrycznej nerwu błędnego oznacza mniej napadów u około 40% osób, które tego spróbują. A jeśli chirurg mózgu może usunąć część mózgu, która powoduje napady, napady mogą ustać lub przynajmniej zdarzać się rzadziej i być mniej intensywne.

Uzyskanie wsparcia

W trakcie dochodzenia do tego, co jest najlepsze, będziesz potrzebował silnej sieci rodziny i przyjaciół, którzy mogą zaoferować wsparcie emocjonalne, zwłaszcza jeśli napady okażą się trudne do opanowania. Posiadanie zaufanej osoby, która Cię wysłucha, może być wielkim pocieszeniem, gdy przechodzisz przez coś trudnego.

Zapytaj swojego lekarza o informacje na temat grup wsparcia w Twojej okolicy. Informacje o grupach wsparcia można również znaleźć na stronie internetowej Epilepsy Foundation.

Zarządzanie i leczenie zespołu Dravet

0

Dowiedz się, jak leki, dieta i inne metody leczenia mogą pomóc Twojemu dziecku w opanowaniu napadów, które są głównymi objawami tej rzadkiej postaci padaczki.

Główne sposoby pomocy dziecku w radzeniu sobie z napadami to leki, dieta, terapia zwana „stymulacją nerwu błędnego” oraz unikanie czynników wyzwalających.

Unikaj czynników wyzwalających

Dzieci z zespołem Dravet są bardziej niż inne dzieci wrażliwe na czynniki wyzwalające napady. Dziecko może wymagać unikania takich rzeczy jak:

  • przegrzania w gorącej kąpieli, przy ciepłej pogodzie, podczas ćwiczeń itp.

  • Nagłe zmiany temperatury

  • Pulsujące światła

  • Paski i inne odważne wzory

  • Stres lub nadmierne pobudzenie

Szczepionki mogą czasami wywoływać drgawki. Ale nadal ważne jest, aby szczepionki zapobiegały chorobom. Należy zapytać lekarza, czy dziecko powinno przyjmować lek obniżający gorączkę przed szczepieniem i przez 24 godziny po nim, aby zapobiec drgawkom.

Leki

Każde dziecko z zespołem Dravet jest inne. Może być konieczne wypróbowanie kilku różnych leków, aby znaleźć ten, który pomoże Twojemu dziecku.

Lekarze zazwyczaj zaczynają od pewnych leków napadowych, które generalnie działają dobrze u dzieci z zespołem Dravet:

  • Klobazam (Frisium, Onfi, Urbanyl)

  • Kwas walproinowy (Depakene, Depakote, Epilim, Epival)

Jeśli te środki nie pomogą dziecku, lekarz może zasugerować, aby następnie spróbować leków takich jak:

  • Stiripentol (Diacomit)

  • Topiramat (Topamax)

FDA zatwierdziła ostatnio nowe leki dla dzieci, których napady nie uległy poprawie po zastosowaniu innych leków:

  • Fenfluramina (Fintepla), dla dzieci powyżej 2 roku życia

  • Kannabidiol, czyli CBD (Epidiolex), który leczy napady, ale nie powoduje haju jak w przypadku marihuany

Dzieci, które mają bardzo ciężkie, długotrwałe i zagrażające życiu napady zwane „stanem padaczkowym”, muszą przyjmować leki zwane „ratunkowymi”, aby je zatrzymać.

Diazepam (Diastat), lorazepam (Ativan) i midazolam są przykładami leków ratunkowych. Należą one do klasy leków zwanych benzodiazepinami. Lekarz może zasugerować, abyś trzymał jeden z tych leków pod ręką na wypadek, gdyby Twoje dziecko miało ciężki napad.

Niektóre leki mogą nasilać napady u dzieci z zespołem Dravet. Lekarz może powiedzieć, aby unikać leków takich jak:

  • Karbamazepina (Tegretol)

  • Fosfenytoina (Cerebyx, Prodilantin)

  • Lamotrygina (Lamictal)

  • Okskarbazepina (Trileptal)

  • Rufinamid (Banzel)

  • Tiagabina (Gabitril)

  • Vigabatrin (Sabril)

Dieta ketogeniczna

Dieta ketogeniczna (keto) może pomóc kontrolować napady u niektórych dzieci, u których nie nastąpiła poprawa za pomocą leków. Zaletą tej diety w porównaniu z lekami jest to, że nie powoduje ona skutków ubocznych.

Dieta keto ma wysoką zawartość tłuszczu i niską zawartość węglowodanów. Dzieci, które idą na tej diecie dostać około 90% swoich dziennych kalorii z tłuszczów, takich jak masło i ser.

Na tej diecie organizm dziecka spala tłuszcz zamiast węglowodanów dla energii. Spalanie tłuszczu jako paliwa zwiększa ilość substancji chemicznych zwanych ketonami w ich organizmie, co może pomóc w kontrolowaniu napadów.

W badaniach, dieta ketonowa zmniejszyła liczbę napadów u dzieci z zespołem Dravet o ponad 50%. Dieta ta może również poprawić zachowanie i zdolność myślenia dzieci.

Jeśli chciałbyś umieścić swoje dziecko na diecie keto, sprawdź z neurologiem dziecięcym. Ważne jest, aby lekarz i dietetyk, którzy leczyli zespół Dravet, dokładnie monitorowali dzieci stosujące tę dietę.

Stymulacja nerwu błędnego

Zabieg ten jest kolejną opcją, jeśli leki nie zmniejszyły ilości napadów u Twojego dziecka. Stymulator nerwu błędnego jest urządzeniem umieszczanym pod skórą w klatce piersiowej dziecka. Przewód przymocowany do stymulatora wysyła co kilka minut impulsy energii do mózgu przez nerw błędny w szyi.

Twoje dziecko może przytrzymać magnes nad baterią, aby wysłać sygnał, gdy tylko poczuje, że zaraz zacznie się napad. Często powoduje to zatrzymanie napadu.

Terapia

Zespół Dravet może wpływać na rozwój dziecka, w tym jego zdolność do myślenia, mówienia, poruszania się i uczenia. Lekarz może zalecić, aby przed rozpoczęciem nauki w szkole dziecko zostało poddane ocenie rozwojowej.

Połączenie terapii fizycznej, terapii zajęciowej i terapii mowy może pomóc dzieciom z tym schorzeniem w utrzymaniu równowagi z rówieśnikami.

Terapeuci fizyczni uczą dzieci ćwiczeń poprawiających ich siłę, ruch i koordynację.

Terapeuci zajęciowi pokazują dzieciom łatwiejsze sposoby wykonywania codziennych czynności, takich jak zapinanie ubrań czy podnoszenie przedmiotów. Terapeuci mowy oceniają i leczą problemy z mową i językiem.

W leczeniu zespołu Dravet potrzebne jest podejście zespołowe. Współpraca z grupą lekarzy, pielęgniarek, terapeutów i pracowników socjalnych może pomóc w lepszym kontrolowaniu napadów i innych objawów u dziecka.

Jak dzieci mogą unikać czynników wyzwalających zespół Dravet

0

Skrajne temperatury, gorączka i migające światła to tylko niektóre z czynników wyzwalających, które mogą wywołać napady u dzieci z zespołem Dravet. Staranne planowanie może pomóc w zmniejszeniu liczby napadów u dziecka.

Dzieci z zespołem Dravet często mają napady w odpowiedzi na czynnik wyzwalający, taki jak ciepło lub migające światła. Poznaj czynniki wyzwalające u swojego dziecka. Prowadź dziennik, w którym będziesz zapisywać, co robiło tuż przed każdym napadem. Z czasem zaczniesz dostrzegać wzorce. Po odkryciu czynników wyzwalających napady u dziecka, możesz pomóc mu ich unikać.

Zachowaj spokój

Ciepło jest jednym z największych czynników wyzwalających napady u dzieci z zespołem Dravet. Nie podawaj dziecku gorących kąpieli lub prysznica. Woda powinna być chłodna.

W ciepłe dni, jeśli to możliwe, trzymaj swoje dziecko w domu, gdzie jest klimatyzacja. Jeśli muszą przebywać na zewnątrz, załóż odzież chroniącą przed słońcem i kamizelkę chłodzącą, aby utrzymać niską temperaturę ciała. Podawaj im dużo wody, aby zapobiec odwodnieniu. Upewnij się, że pozostają w cieniu, gdzie jest chłodniej. Załóż też żaluzje na okna samochodu, aby ochronić je przed gorącym słońcem.

Unikaj skrajnych temperatur

Staraj się unikać szybkich zmian temperatury. Gwałtowna zmiana na gorącą lub zimną może wywołać drgawki. Wyprowadzając dziecko na zewnątrz w zimnie lub upale, poruszaj się powoli i stopniowo.

Dbaj o ich zdrowie

Gorączka może spowodować wystąpienie drgawek. W miarę możliwości trzymaj dziecko z dala od ludzi, którzy są chorzy. Być może trzeba będzie zatrzymać dziecko w domu, kiedy choroby krążą po szkole, np. w miesiącach zimowych.

Obniżanie gorączki

Jeśli dziecko zachoruje i ma gorączkę, należy zastosować leki dostępne bez recepty, takie jak ibuprofen lub acetaminofen. Możesz również umieścić dziecko w chłodnej kąpieli lub wytrzeć je zimną, mokrą ściereczką, aby obniżyć gorączkę.

Obserwuj światło

Migające, migoczące lub jasne światła są częstym czynnikiem wyzwalającym napady u dzieci z zespołem Dravet. Okulary przeciwsłoneczne i kapelusz ochronią oczy dziecka przed słońcem, gdy przebywa ono na zewnątrz lub w jasno oświetlonym miejscu.

Unikaj wszystkiego, co może mieć światła stroboskopowe, takie jak filmy i gry wideo oraz miejsca takie jak nawiedzone domy lub zabawy z migającymi światłami.

Trzymaj się jednolitych kolorów w ubraniach

Paski i wzory w kratkę mogą stanowić problem dla dzieci z zespołem Dravet. Ubieraj swoje dziecko w jednolite kolory. Unikaj tych wzorów w domu na dywanach, zasłonach i dekoracjach.

Radzenie sobie ze stresem

Dziecko zestresowane lub nadpobudliwe jest bardziej narażone na atak. Naucz dziecko technik mindfulness, takich jak głębokie oddychanie lub medytacja, aby uspokoić je, gdy się zdenerwuje. Wypróbuj przyjazne dziecku aplikacje, które poprowadzą je przez praktykę medytacji.

Przyjęcia urodzinowe lub świąteczne mogą być dla dzieci z tym schorzeniem zbyt dużym obciążeniem. W zależności od tego, jak zareaguje Twoje dziecko, możesz chcieć trzymać je z dala od imprez lub ograniczyć ilość czasu, jaką tam spędza.

Na spotkania towarzyskie należy zabrać ze sobą leki i inne narzędzia, które pozwolą opanować napad, jeśli do niego dojdzie.

Przygotuj się do szczepień

Czasami dzieci mają gorączkę zaraz po szczepieniu, co może spowodować atak. Nie jest to jednak powód, aby pominąć zalecane szczepionki dla dziecka. Chronią one przed niebezpiecznymi chorobami wieku dziecięcego, które są znacznie poważniejsze niż ewentualne napady, które mogą wywołać.

Zapytaj swojego pediatrę, czy możesz podać dziecku lek obniżający gorączkę przed szczepieniem i przez 24 godziny po nim, aby zapobiec gorączce. Należy uważnie obserwować dziecko po każdym szczepieniu.

Znajdź właściwą równowagę

Chcesz pomóc dziecku uniknąć napadów, ale nie chcesz też pozbawić go wszystkich zabawnych doświadczeń z dzieciństwa. Aby znaleźć odpowiednią równowagę, należy współpracować z lekarzem dziecka. Możesz nadal być w stanie wychodzić i robić różne rzeczy, pod warunkiem, że przygotujesz się na ewentualny napad i będziesz wiedział, jak sobie z nim poradzić, jeśli się zdarzy.

Jakich badań potrzebuje moje dziecko, aby zdiagnozować napady ogniskowe?

0

Dowiedz się, jakich badań może potrzebować Twoje dziecko, aby dowiedzieć się, co jest przyczyną napadów ogniskowych, które kiedyś były znane jako napady częściowe.

Diagnoza napadu ogniskowego, który kiedyś był nazywany napadem częściowym, jest często prosta. Lekarz może być w stanie stwierdzić, co to było, na podstawie tego, co Ty i Twoje dziecko powiecie na ten temat.

Większym wyzwaniem jest zazwyczaj ustalenie, co jest jego przyczyną. Napady mogą być objawem innego problemu. Aby uzyskać najlepsze leczenie, należy dotrzeć do pierwotnej przyczyny. W tym celu Twoje dziecko może potrzebować dowolnej liczby badań.

Badanie fizykalne

Jest to typowy pierwszy krok. Lekarz sprawdzi, czy dziecko jest czujne i zmierzy parametry życiowe, takie jak tętno, temperatura i ciśnienie krwi.

Dziecko zostanie również poddane badaniu neurologicznemu, podczas którego sprawdzane są jego mózg i nerwy. Może to obejmować takie rzeczy, jak badanie odruchów i szukanie różnic w sile między dwiema stronami ciała.

Historia medyczna

Lekarz zapyta o stan zdrowia dziecka i innych osób w rodzinie. Warto wiedzieć, czy ktoś w rodzinie miał napady drgawek lub inne podobne schorzenia.

Lekarz zada wiele pytań dotyczących dziecka, na temat takich rzeczy jak:

  • Urazy głowy lub mózgu

  • Warunki zdrowotne, z którymi dziecko przyszło na świat

  • Jak dziecko radzi sobie w szkole

  • Jeśli dziecko urodziło się znacznie wcześniej niż oczekiwano

  • Leki przyjmowane przez dziecko

  • Niedawne infekcje lub gorączki

  • Rozwój dziecka

Oczywiście nie zabraknie też pytań o ewentualne napady, które wystąpiły u Twojego dziecka. Znasz swoje dziecko lepiej niż ktokolwiek inny, więc masz najlepsze wyczucie tego, co jest normalne, a co nie. Pomocne może być spisanie tych rzeczy przed czasem. A jeśli to możliwe, cenne może być nagranie wideo z napadu na telefon komórkowy.

Jeśli dziecko jest wystarczająco duże, lekarz poprosi je o podanie tylu szczegółów, ile jest w stanie zapamiętać. Ważne jest to, co działo się przed, w trakcie i po napadzie.

Elektroencefalogram (EEG)

Jest to powszechny test na napady, który mierzy aktywność mózgu. Jeśli coś jest wyłączone, może to być widoczne jako nietypowy pik lub fala na wykresie.

Lekarze używają tego testu do potwierdzenia rodzaju napadu, jaki miało Twoje dziecko. W niektórych przypadkach badanie wykaże również, czy dziecko ma padaczkę. Ale często nie jest to cała historia. Wiele dzieci z padaczką ma zupełnie normalne wyniki EEG. A wiele innych, u których w EEG coś się nie zgadza, nie ma padaczki.

Podczas badania, dziecko otrzymuje szereg małych dysków umieszczonych na głowie i twarzy. Każdy z nich jest przymocowany do przewodu. Nie jest to bolesne.

W niektórych przypadkach dziecko przejdzie test podczas snu. W innych, twoje dziecko będzie obudzone. A w przypadku niektórych z nich, będziesz musiał utrzymywać dziecko w stanie uśpienia na długo przed porą snu, tak aby miało mało snu przed testem. To może pomóc w uzyskaniu najlepszych wyników.

Test trwa zazwyczaj około godziny. Ale lekarz może chcieć rejestrować rzeczy przez dłuższy okres, na przykład 24 godziny. W takim przypadku przewody podłącza się do małego urządzenia, które dziecko nosi w niewielkiej torebce i które rejestruje wyniki.

Obrazowanie

Jeśli lekarz podejrzewa wystąpienie napadu ogniskowego, bardzo często wykonuje się tomografię komputerową lub rezonans magnetyczny. Oba te badania mogą pomóc w ustaleniu, gdzie w mózgu doszło do napadu i co go spowodowało.

MRI jest bardziej prawdopodobne, jeśli lekarz potrzebuje obrazu z drobnymi szczegółami. Na przykład, może pomóc pokazać część mózgu, która mogła nie rozwinąć się tak jak zwykle.

CT może zauważyć rzeczy, takie jak blizny lub guzy na mózgu. Są one powszechne, jeśli uraz głowy wywołał napad.

Oba rodzaje obrazowania są bezbolesne. W przypadku rezonansu magnetycznego mózgu dziecko musi leżeć w jednej pozycji przez maksymalnie godzinę, w przeciwnym razie obrazy będą nieostre. Dzieci poniżej 5 roku życia mogą otrzymać leki, które pomogą im pozostać w bezruchu.

Badania krwi i moczu

Lekarze wykorzystują te badania do sprawdzenia możliwych przyczyn napadu u dziecka, takich jak:

  • Problemy z chemią organizmu, takie jak nieprawidłowy poziom sodu, wapnia i cukru we krwi

  • Narkotyki lub alkohol

  • Warunki genetyczne

  • Infekcje

Nakłucie lędźwiowe

Badanie to może być konieczne tylko wtedy, gdy wydaje się, że przyczyną napadu jest infekcja, np. zapalenie opon mózgowych. Lekarz wprowadza igłę w dolną część pleców, aby pobrać płyn rdzeniowy do badań.

Diagnoza i leczenie napadów: Czy mam padaczkę?

0

Dowiedz się, co lekarz może zrobić, aby dowiedzieć się, co jest przyczyną napadów i jakie masz możliwości, aby coś z tym zrobić.

Należy być gotowym do rozmowy o tym, co się robiło i co się działo przed, w trakcie i po epizodzie. Byłoby wspaniale, gdyby ktoś, kto to widział, mógł pójść z Tobą i opisać to lekarzowi, również.

Kiedy lekarz może ustalić przyczynę napadów – na przykład infekcję lub niski poziom cukru we krwi – i leczy ten inny stan, często można zapobiec kolejnym napadom.

Testy

Elektroencefalogram (EEG) rejestruje aktywność elektryczną mózgu. Wyniki mogą wykazać nieprawidłowe działanie mózgu i pomóc przewidzieć prawdopodobieństwo wystąpienia napadów w przyszłości.

Badania obrazowe mózgu, takie jak rezonans magnetyczny lub tomografia komputerowa, mogą pomóc zawęzić możliwą przyczynę, którą można leczyć.

Lekarz może chcieć wykonać nakłucie kręgosłupa, jeśli podejrzewa, że za napadem stoi infekcja, np. zapalenie opon mózgowych.

Leki

Leki zwane antykonwulsantami mogą powstrzymać lub zmniejszyć liczbę napadów u osób z padaczką. Jeśli nie można leczyć przyczyny napadów lub nie wiadomo, co jest jej przyczyną, lekarz może zalecić również lek przeciwdrgawkowy.

Konkretny lek, który wybierze lekarz, zależy od rodzaju napadów i ich przebiegu. Często działa jeden lek, ale czasami trzeba przyjmować kombinację.

Lekarz może zbadać Twoją krew, aby sprawdzić, czy masz w niej odpowiednią ilość leku, tak aby lek docierał do mózgu. Badania krwi mogą również upewnić się, że leki nie szkodzą Twoim nerkom lub wątrobie.

Niektórzy ludzie mogą przestać brać leki, gdy ich napady są pod kontrolą przez kilka lat.

Stymulacja nerwów i operacja

Jeśli nie można kontrolować napadów za pomocą leków, lekarz może zaproponować zabieg chirurgiczny.

Urządzenie, które umieszcza się pod skórą szyi, może elektronicznie „włączyć” nerw błędny, który kontroluje aktywność pomiędzy mózgiem a głównymi organami.

Responsywny neurostymulator (RNS) to małe urządzenie umieszczane pod skórą głowy. Jest ono połączone z jednym lub dwoma przewodami, które są umieszczone w miejscu, w którym lekarz uważa, że napady rozpoczynają się w mózgu lub na jego powierzchni. Kiedy urządzenie odbiera nietypową aktywność elektryczną w tym obszarze, wysyła mały impuls, aby zresetować mózg, zanim zaczną się objawy napadu.

Najbardziej udane operacje usuwają obszar mózgu, który powoduje napady. Inne operacje odłączają drogi między częściami mózgu, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się napadu.

Stres

Stres może u niektórych osób wywoływać napady. Techniki relaksacyjne, w tym biofeedback i joga, mogą pomóc zmniejszyć prawdopodobieństwo wystąpienia napadu, zwłaszcza jeśli pacjent przyjmuje również leki.

Dieta

Niektórym osobom z napadami pomogły diety o wysokiej zawartości tłuszczu i niskiej zawartości węglowodanów, takie jak dieta ketogeniczna i zmodyfikowana dieta Atkinsa. Są to surowe i wymagające plany, które należy stosować tylko wtedy, gdy lekarz je zatwierdzi i podczas współpracy z dietetykiem.