Strona główna Blog Strona 2434

Co to jest choroba Kienbocksa? Jej przyczyny, objawy, leczenie i wiele więcej

0

Choroba Kienbocksa występuje, gdy dopływ krwi do jednej z małych kości nadgarstka jest przerwany. Poznaj przyczyny, objawy i możliwości leczenia tego schorzenia już dziś.

Kość księżycowa jest centralną kością nadgarstka, która wspiera staw nadgarstkowy i wspomaga jego ruch. Choroba Kienbocksa może ograniczyć ruch nadgarstka i może powodować ból, uraz lub obrzęk nadgarstka. Rzadko występuje w obu nadgarstkach i najczęściej dotyka mężczyzn w wieku od 20 do 40 lat.

Co powoduje chorobę Kienbocksa?

Wiele czynników może prowadzić do zmniejszenia dopływu krwi do kości księżycowej. Niektóre przyczyny choroby Kienbocka obejmują:

  • Urazy. Uraz nadgarstka w wyniku wypadków, takich jak poślizgnięcie się lub upadek, może spowodować uraz lub obrzęk. ?

  • Nierówne kości w przedramieniu. W przedramieniu masz dwie kości zwane łokciem i promieniem. Jeśli kość łokciowa jest krótsza niż kość promieniowa, może to powodować ucisk na nadgarstek i zwiększać ryzyko rozwoju choroby Kienbocksa.?

  • Nieregularna kość księżycowa. Jeśli kształt twojej kości księżycowej jest lekko nieregularny, możesz rozwinąć chorobę Kienbocksa.

  • Leżące u podłoża choroby schorzenia. Choroba Kienbocks jest również obserwowana u osób, które mają warunki medyczne, które wpływają na dopływ krwi. Warunki takie jak toczeń, niedokrwistość sierpowata i porażenie mózgowe mogą również powodować chorobę Kienbocks.

Jakie są stadia choroby Kienbocka?

Etap pierwszy.?Podczas pierwszego etapu choroby Kienbocka, kość księżycowa traci dopływ krwi. Może to spowodować, że kość będzie słaba. Możesz odczuwać drobne objawy, takie jak ból podobny do tego, który występuje przy zwichnięciu nadgarstka.?

Badanie rentgenowskie może nie być w stanie wykryć choroby w tym wczesnym stadium, ponieważ kość będzie wyglądać normalnie lub będzie nieco słaba. Badanie MRI może lepiej wykryć przepływ krwi i może pomóc zdiagnozować chorobę Kienbocksa w początkowym stadium.

Etap drugi?Z powodu braku przepływu krwi, kość księżycowa staje się twarda. Na zdjęciach rentgenowskich kość będzie wydawać się jaśniejsza lub bielsza. Świadczy to o tym, że kość powoli obumiera. Możesz odczuwać ból, bolesność i opuchliznę w nadgarstku.

Etap trzeci: martwa kość zaczyna się ślizgać, zapadać i łamać na małe części w obrębie nadgarstka. Może to wpływać na inne kości w nadgarstku, powodując zmianę ich położenia. Możesz odczuwać rosnący ból, słabą siłę chwytu i ograniczony ruch nadgarstka.

Etap czwarty. W tym etapie kość zapada się. Może to spowodować uszkodzenie innych kości lub tkanki łącznej nadgarstka.

Choroba Kienbocksa postępuje powoli. Choroba może trwać od kilku miesięcy do kilku lat, zanim wystąpią objawy.

Jakie są objawy choroby Kienbocksa?

Objawy tego zaburzenia kostnego obejmują:

  • Ból nadgarstka

  • Tkliwość nad kością księżycową

  • Ograniczony zakres ruchu

  • Sztywność stawu nadgarstkowego?

  • Obrzęk

  • Zmniejszona siła chwytu

Jak diagnozuje się chorobę Kienbocksa?

Lekarz zdiagnozuje chorobę Kienbocksa, sprawdzając historię choroby i przeprowadzając badanie fizykalne. Może zasugerować wykonanie zdjęć rentgenowskich, ale należy pamiętać, że zdjęcia rentgenowskie mogą nie być w stanie wykryć choroby we wczesnym stadium. W celu uzyskania lepszego spojrzenia, może być konieczne wykonanie rezonansu magnetycznego lub tomografii komputerowej, aby sprawdzić dopływ krwi do kości księżycowej.

Jak leczy się chorobę Kienbocksa?

W zależności od stadium zaburzenia, opcje leczenia choroby Kienbocka różnią się. Stosowane są następujące metody leczenia:

Leki. We wczesnych stadiach, objawy takie jak ból i obrzęk mogą być kontrolowane za pomocą leków przeciwzapalnych, takich jak aspiryna lub ibuprofen.

Unieruchomienie. Unieruchomienie nadgarstka z gipsem przez 2 do 3 tygodni może zmniejszyć ciśnienie na kości księżycowej.

Operacja. Jeśli choroba postępuje i objawy utrzymują się, może być konieczne przeprowadzenie operacji.

W leczeniu choroby Kienbocksa dostępne są następujące opcje chirurgiczne:

  • Rewaskularyzacja. Rewaskularyzacja jest często wykonywanym zabiegiem w leczeniu wczesnego stadium choroby Kienbocksa. Polega ona na przetransportowaniu komórek krwi z innych części nadgarstka bezpośrednio do kości księżycowej. Przywraca to dopływ krwi do kości.

  • Wyrównanie stawów. Chirurg wykona ten zabieg, aby wyrównać nierówne kości przedramienia. Wydłuży lub skróci kości promieniowe lub łokciowe tak, aby nie wywierały nacisku na nadgarstek.

  • Wycięcie lunatyków. Polega na całkowitym usunięciu kości księżycowej lub usunięciu kawałków kości z nadgarstka. Chirurg może dodać sztuczną kość w celu zastąpienia kości księżycowej.

  • Fuzja międzypalcowa. W późnych stadiach choroby wykonuje się ten zabieg w celu połączenia kości księżycowatej z sąsiednią kością nadgarstka. Może być wykonana wraz z rewaskularyzacją w celu przywrócenia przepływu krwi do kości księżycowej.

  • Karpektomia proksymalnego rzędu. W ostatnim stadium choroby Kienbocksa może dojść do zapalenia stawu nadgarstkowego z powodu złamania kości księżycowej. Operacja ta polega na usunięciu czterech z ośmiu kości w nadgarstku. Dzięki temu robi się miejsce na ruch nadgarstka.

Po operacji choroby Kienbocksa lekarz poprosi Cię o noszenie szyny przez 3 do 4 miesięcy. Będziesz musiał odwiedzać chirurga na wizyty kontrolne, aby upewnić się, że kość się goi. Po zagojeniu się nadgarstka, będziesz musiał rozpocząć fizyczną terapię przez kilka miesięcy, aby odzyskać siłę i ruch nadgarstka. Kiedy ból ustąpi, możesz powrócić do codziennych czynności.

Czym jest lęk przed samotnością? Wpływ monofobii na Twoje życie

0

Dowiedz się, czym jest monofobia, jak może wpływać na Twoje życie i jak można sobie z nią poradzić.

Eksperci uważają, że monofobia jest częścią grupy zaburzeń zdrowia psychicznego znanych jako klaster agorafobiczny. Agorafobia to ostry lęk przed przebywaniem na zewnątrz lub w obcym miejscu. Istnieją różne stopnie monofobii: niektórzy ludzie potrzebują konkretnego towarzysza przy sobie, inni potrzebują jakiejkolwiek innej osoby w tym samym pomieszczeniu, a jeszcze inni wymagają, aby ktoś był w domu.?

Fobia ta może objawiać się na różne sposoby, w tym:

  • Strach przed odseparowaniem się od jednej konkretnej osoby

  • Strach przed byciem samemu w domu

  • Strach przed samotnym przebywaniem w miejscach publicznych

  • Strach przed poczuciem osamotnienia lub izolacji

  • Strach przed samotnym stawieniem czoła niebezpiecznej sytuacji

  • Strach przed życiem w pojedynkę

  • Strach przed poczuciem samotności lub osamotnienia

Symptomy monofobii

Podręcznik Diagnostyczny i Statystyczny Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego zawiera listę szczegółowych kryteriów diagnozowania fobii:?

  • Nieuzasadniony lub nadmierny strach wywołany przez określone wydarzenie lub sytuację, np. samotność

  • Natychmiastowa reakcja lękowa, która nie jest proporcjonalna do istniejącego niebezpieczeństwa lub zagrożenia

  • Uznanie, że strach nie jest uzasadniony lub nie jest proporcjonalny do sytuacji

  • Unikanie sytuacji, gdy tylko jest to możliwe

  • Ogromny niepokój w danej sytuacji

  • Strach, który wpływa na zdolność danej osoby do chodzenia do szkoły, pracy lub prowadzenia życia towarzyskiego

  • Strach utrzymujący się przez okres dłuższy niż sześć miesięcy

  • Lęk, który nie jest wynikiem innego zaburzenia

W zasadzie fobia to lęk lub poziom niepokoju, który utrzymuje się przez długi czas i ma poważny wpływ na jakość życia. Podczas gdy większość ludzi ma awersje do lub nie lubi pewnych wydarzeń, sytuacji lub rzeczy, fobia jest bardziej ekstremalna i często wymaga profesjonalnej pomocy.?

Monofobia jest związana z innymi formami lęku społecznego, ponieważ dotyczy sposobu, w jaki łączysz się z innymi ludźmi wokół ciebie.

Doświadczanie sytuacji, które wyzwalają monofobię, może również powodować objawy fizyczne, w tym:

  • Pocenie się

  • Trzęsienie się lub drżenie

  • Dreszcze lub uderzenia gorąca

  • Trudności w oddychaniu lub duszności

  • Uczucie dławienia się

  • Zwiększona częstość akcji serca (tachykardia)

  • Ucisk lub ból w klatce piersiowej?

  • Nudności lub rozstrój żołądka

  • Suchość w ustach lub dzwonienie w uszach

  • Zawroty głowy lub omdlenia

  • Dezorientacja lub zamieszanie

Przyczyny monofobii

Fobie wywołują uczucia strachu i lęku tak intensywne, że wpływają na codzienne życie i rutynę danej osoby. Fobia wywołuje reakcję organizmu w postaci systemu „walcz lub uciekaj”, powodując, że mózg wierzy, że jesteś w bezpośrednim niebezpieczeństwie. Ludzie mogą rozwijać fobie wszelkiego rodzaju z różnych powodów, w tym:

  • Biologiczne. Neuroprzekaźniki w mózgu mogą reagować w nieoczekiwany sposób na pewne dane wejściowe, co sprawia, że mózg uważa, że grozi nam niebezpieczeństwo ze strony określonej osoby, rzeczy lub sytuacji.

  • Genetyczne i rodzinne. Tendencję do wysokiego poziomu lęku i strachu można odziedziczyć po rodzicach. Podobnie dziecko może być świadkiem lęku członka rodziny przed jakąś sytuacją (np. byciem samemu) i może nauczyć się bać tego samego.

  • Środowiskowe. Traumatyczne przeżycie lub doświadczenie niezwykle lękliwej sytuacji, jaką jest samotność, może wywołać monofobię.

Chociaż naukowcy nie są do końca pewni, co powoduje fobie takie jak monofobia, wielu przypuszcza, że tego rodzaju złożone fobie są spowodowane kombinacją tych czynników. W wielu przypadkach, choć nie zawsze, fobie mogą być częściowo przypisane do wydarzeń lub doświadczeń z dzieciństwa.

Diagnozowanie monofobii

Specjalista w dziedzinie zdrowia psychicznego może zdiagnozować fobię taką jak monofobia. Po zdiagnozowaniu autofobii, monofobii lub izolofobii, lekarz może pomóc w przejściu przez kolejne etapy zdrowienia. ?

W procesie diagnozowania monofobii, lekarz prawdopodobnie zapyta o historię medyczną i zdrowie fizyczne. Lekarz będzie potrzebował opisu sytuacji, które przynoszą na swój ekstremalny lęk.?

Twój lekarz lub psychiatra może użyć testu zwanego behawioralnym testem unikania, lub BAT, aby zmierzyć intensywność twojego strachu lub awersji do bycia samemu. Jest to narzędzie, które specjaliści używają do oceny intensywności twojego strachu lub unikania czegoś konkretnego. ?

Leczenie monofobii

Jak wiele innych fobii sytuacyjnych, monofobia może być zarządzana poprzez psychoterapię. Istnieje kilka sposobów, w jakie terapeuta może pomóc ci w zwalczaniu lęku przed samotnością.?

Terapia ekspozycyjna. Ta forma terapii opiera się na stopniowym zwiększaniu ilości czasu, w którym ktoś jest wystawiony na działanie rzeczy lub sytuacji, której się boi. Terapia ekspozycyjna została naukowo i klinicznie udowodniona, że pomaga ludziom przezwyciężyć pewne rodzaje lęków i fobii.

Terapia poznawczo-behawioralna. Jedna z najczęściej stosowanych i najlepiej zbadanych form psychoterapii, terapia poznawczo-behawioralna (CBT) jest połączeniem dwóch rodzajów terapii: poznawczej i behawioralnej. Koncepcja polega na zidentyfikowaniu problemów lub wyzwalaczy i zbadaniu swoich racjonalnych myśli i wiedzy o sytuacji, jak również reakcji emocjonalnej. Zakłócanie szkodliwych wzorców myślenia i zachowania może być bardzo pomocne w zarządzaniu fobiami.?

Leki. Istnieje wiele leków, które mogą być przydatne w zarządzaniu fobiami lub ekstremalnym stresem, który mogą wywołać. Leki przeciwdepresyjne, przeciwlękowe i uspokajające mogą być pomocne dla osoby cierpiącej na monofobię w różnych kontekstach. Każdy z tych rodzajów leków musi być przepisany przez lekarza i stosowany tylko pod jego kierunkiem.?

Random Panic Attacks: Oto co dzieje się z twoim ciałem

0

Ataki paniki mogą być intensywne, przerażające i często przypadkowe. Oto co dzieje się w Twoim ciele i mózgu, gdy dopadnie Cię jeden z nich.

Te epizody skrajnego strachu często zdarzają się bez ostrzeżenia. Możesz mieć jeden lub więcej ataków paniki w ciągu swojego życia, lub możesz nie mieć ich nigdy. Co więc dzieje się w Twoim ciele i mózgu podczas ataku paniki?

Co czujesz

Atak paniki oznacza, że masz cztery lub więcej z tych objawów:

  • Poczucie, że tracisz kontrolę lub wariujesz

  • Pulsujące serce

  • Pocenie się

  • Drżenie lub wstrząsanie

  • Duszność

  • Ból w klatce piersiowej

  • Nudności

  • Zawroty głowy

  • Dreszcze lub uderzenia gorąca

  • Uczucie braku ciała

  • Jakbyś się dusił

  • Strach, że umierasz

  • Mrowienie lub drętwienie dłoni, rąk, stóp lub nóg

Wiele osób myli atak paniki z nagłym przypadkiem medycznym, takim jak atak serca. Objawy mogą wydawać się podobne, ale ataki paniki nie zagrażają życiu.

Zwykle mijają po kilku minutach, ale czasami mogą utrzymywać się przez wiele godzin. Po ich zakończeniu możesz czuć się zdenerwowany i wyczerpany.

Co dzieje się wewnątrz Twojego ciała

Za tymi intensywnymi objawami fizycznymi stoi reakcja walki lub ucieczki. Zazwyczaj, gdy napotykasz zagrożenie – czy to niedźwiedź grizzly, czy samochód na zakręcie – Twój układ nerwowy zaczyna działać. Hormon adrenalina napływa do krwiobiegu, stawiając organizm w stan najwyższej gotowości. Twoje serce bije szybciej, co sprawia, że do Twoich mięśni dociera więcej krwi. Twój oddech staje się szybki i płytki, abyś mógł przyjąć więcej tlenu. Twój poziom cukru we krwi wzrasta. Twoje zmysły stają się ostrzejsze.

Wszystkie te zmiany – które zachodzą w jednej chwili – dają ci energię potrzebną do stawienia czoła niebezpiecznej sytuacji lub do szybkiego wydostania się z niebezpiecznej drogi.

W przypadku przypadkowych ataków paniki, twoje ciało staje się czujne bez powodu. Naukowcy nie wiedzą dokładnie, co je wywołuje. Ale fizyczne efekty są prawdziwe: Podczas ataku paniki, poziom adrenaliny w organizmie może skoczyć o 2 1/2 razy lub więcej.

Ataki paniki mogą nie przychodzić tak niespodziewanie, jak się wydaje. Zmiany fizyczne mogą rozpocząć się około godziny przed atakiem. W jednym z badań osoby cierpiące na zaburzenia paniczne nosiły urządzenia, które śledziły aktywność ich serca, pocenie się i oddychanie. Wyniki wykazały niższy od normalnego poziom dwutlenku węgla, oznakę szybkiego, głębokiego oddychania, które może spowodować brak tchu, już na około 45 minut przed atakiem paniki.

Co dzieje się w mózgu

Naukowcy wciąż badają, jak ataki paniki wpływają na mózg. Możliwe, że części mózgu związane ze strachem stają się bardziej aktywne podczas epizodu. Jedno z ostatnich badań wykazało, że u osób z zaburzeniem panicznym występuje duża aktywność w części mózgu związanej z reakcją walki lub ucieczki.

Inne badania wykazały możliwe powiązania między zaburzeniem panicznym a substancjami chemicznymi w mózgu. Stan ten może być również związany z brakiem równowagi w poziomie serotoniny, co może wpływać na nastrój.

Co możesz zrobić

Aby przejść przez atak paniki, spróbuj najpierw opanować oddychanie. Znajdź miejsce, w którym możesz usiąść lub wygodnie się ułożyć. Skoncentruj się na tym, aby Twój oddech był powolny i równomierny. Spróbuj zrobić wdech przez nos przez 4 sekundy, przytrzymaj go przez 2 sekundy, a następnie zrób wydech przez usta przez 6 sekund. Powiedz sobie, że nic Ci nie grozi i że atak minie.

Jeśli nie jesteś pewien, czy masz atak paniki, warto udać się do szpitala, aby wykluczyć inne problemy zdrowotne.

Zaburzenie paniczne jest jednym z najbardziej uleczalnych rodzajów zaburzeń lękowych. Pomocne mogą okazać się leki i rodzaj terapii mówionej, zwanej terapią poznawczo-behawioralną. Jeśli często miewasz ataki paniki, zgłoś się do lekarza.

Alzheimer i biegunka: When Is It Serious?

0

Biegunka jest powszechna u osób z chorobą Alzheimera. Zazwyczaj nie jest ona poważna. Oto jak rozpoznać kiedy jest i co należy zrobić.

Zadzwoń pod numer 911 lub zabierz bliską osobę na pogotowie lub do gabinetu lekarskiego od razu, jeśli wystąpi u niej którykolwiek z tych objawów:

  • Gorączka powyżej 101 F

  • Krew w stolcu. W pierwszej kolejności sprawdź, czy nie ma skaleczeń lub podrażnień w okolicy odbytu i pośladków. W przypadku dużej ilości krwi, czarnych, smolistych lub żurawinowych stolców należy udać się do lekarza.

  • Ból lub obrzęk brzucha

  • Wymioty krwią lub czarnymi, podobnymi do kawy granulkami lub wymioty trwające dłużej niż 24 godziny

  • Oznaki odwodnienia, takie jak rzadkie siusianie, ciemnożółty mocz, suchy język, zapadnięte oczy, dezorientacja, osłabienie, szybkie bicie serca lub problemy z mówieniem

  • Twój bliski jest bardziej roztargniony i zapominalski niż zwykle, ma mniej energii, widzi rzeczy, których nie ma, ma nagłe zmiany w osobowości i zachowaniu, jest dziwnie emocjonalny lub gada podczas rozmowy.

Zadzwoń do lekarza, jeśli Twoja ukochana osoba ma:

  • Więcej niż sześć nieuformowanych lub wodnistych stolców w ciągu 24 godzin

  • Tłuste, blade, cuchnące stolce

  • Zaparcie, po którym następuje biegunka

  • Biegunka trwająca dłużej niż tydzień

  • Powolna utrata masy ciała, nawet pomimo jedzenia

  • Nudności lub ból brzucha przez ponad 2 dni

  • Niska gorączka (99-101 F) utrzymująca się przez ponad 2 dni

Przyczyny biegunki

Niektóre z najczęstszych przyczyn biegunki u osób starszych obejmują:

  • Bakterie lub wirusy. Poważniejsze infekcje mogą powodować również wymioty.

  • Leki: Niektóre leki, zwłaszcza antybiotyki, mogą rozregulować przewód pokarmowy (GI) i spowodować biegunkę. Inne zwiększają prawdopodobieństwo wystąpienia infekcji w przewodzie pokarmowym.

  • Zespół jelita drażliwego (IBS): Jeśli ktoś ma biegunkę ze skurczami bez wyraźnego powodu, może mieć IBS. Niektóre pokarmy, brak ruchu lub duża ilość stresu mogą pogorszyć sytuację.

  • Niedawna operacja na brzuchu: Operacje w okolicy brzucha, zwłaszcza na jelitach lub pęcherzyku żółciowym, mogą go wywołać.

  • Zapalna choroba jelit (IBD): Dzieje się tak, gdy organizm atakuje jelita i czyni je surowymi i podrażnionymi. Wrzodziejące zapalenie jelita grubego i choroba Crohns’a to dwa rodzaje tej choroby.

  • Zespoły złego wchłaniania: Występują, gdy organizm nie przyjmuje wystarczającej ilości składników odżywczych przez jelita. Przykładami są nietolerancja laktozy i celiakia.

Jak leczyć biegunkę w domu

Jeśli Twój bliski ma biegunkę, podawaj mu dużo płynów do picia. Jeśli jest w stanie utrzymać płyny, podawaj jej napoje sportowe, soki lub napoje gazowane bez kofeiny, nawet jeśli nie odczuwa pragnienia. Woda też jest w porządku, ale nie oddaje sodu i potasu, które biegunka wyciąga z organizmu. Unikaj płynów zawierających kofeinę lub alkohol, takich jak kawa, niektóre napoje gazowane, wino lub piwo.

Ktoś, kto wymiotuje i nie może utrzymać płynów, może się odwodnić. Możesz podawać im niewielkie ilości płynów, np. łyżkę stołową lub dwie, co 15 minut. Ale jeśli nie może utrzymać żadnych płynów w żołądku przez dłużej niż 48 godzin, wezwij lekarza. Twoja ukochana osoba może potrzebować płynów dożylnych.

Zaproponuj jej pokarmy o niskiej zawartości błonnika, łatwe do strawienia, takie jak krakersy solankowe, tosty, jajka, kurczak, jogurt lub ryż.

Biegunka jest sposobem, w jaki organizm pozbywa się infekcji bakteryjnej lub wirusowej. Jeśli podasz leki, aby ją zatrzymać, infekcja pozostanie w organizmie dłużej i spowoduje więcej bólu. Jeśli musisz podać leki, możesz kupić salicylan bizmutu i loperamid bez recepty.

Nie stosuj tych leków, jeśli twój bliski miał ostatnio zaparcia, ma wysoką gorączkę lub spuchnięty brzuch, albo po 2 dniach nadal ma biegunkę. Nie podawaj ich nikomu, kto ma krew w stolcu, stolec w kolorze żurawiny lub czarny, smolisty stolec. Jeśli twój bliski dostanie zaparcia, przerwij stosowanie loperamidu. Nie podawaj bizmutu, jeśli przyjmują aspirynę lub mają alergię na aspirynę.

Jak zapobiegać biegunce

Możesz zrobić kilka rzeczy, aby uchronić bliską osobę przed biegunką. Dokładnie myj i gotuj jedzenie. Gotuj mięso tak, aby było dobrze zrobione (bez różu lub czerwieni w środku). Używaj czystych przyborów kuchennych i myj powierzchnie, na których przygotowujesz i gotujesz.

Upewnij się, że twój bliski często myje ręce wodą z mydłem, zwłaszcza po skorzystaniu z łazienki i przed jedzeniem.

Trzymaj się z dala od pikantnych, mocno przyprawionych lub wysokotłuszczowych potraw. Upewnij się, że otrzymuje dużo płynów i błonnika.

Niektóre suplementy lub leki dostępne bez recepty mogą powodować biegunkę. Porozmawiaj z lekarzem o wszystkim, co planujesz stosować. Możesz spróbować probiotyków. Te suplementy mają normalne bakterie jelitowe, które mogą pomóc w zatrzymaniu biegunki. Możesz je znaleźć w aptece.

Jak się chronić

Ponieważ bakterie i wirusy powodują większość przypadków biegunki, upewnij się, że Ty również nie zachorujesz. Często myj ręce wodą z mydłem, szczególnie przed gotowaniem i posiłkami oraz po przebywaniu w pobliżu osób chorych. Noś gumowe rękawiczki, gdy pomagasz bliskiej osobie przy toalecie, myjesz ją lub nakładasz kremy wokół odbytu. Czyść toaletę i zlew środkami dezynfekującymi, takimi jak chusteczki z wybielaczem. Nie pozwól, aby te środki dotykały Twoich oczu i skóry, ponieważ mogą one powodować podrażnienia.

Krew w moczu i choroba Alzheimera

0

Krew w moczu (lub krwiomocz) nie zawsze jest poważna, ale czasami może być oznaką problemu zdrowotnego. Oto jak dowiedzieć się, czy powinieneś wezwać lekarza.

Należy natychmiast wezwać pomoc medyczną dla bliskiej osoby, jeśli ona również:

  • Ma gorączkę 101 F lub więcej

  • Ból podczas sikania

  • Silny ból w dolnej części brzucha lub dolnej części pleców

  • Trzęsące się dreszcze

  • Skrzepy krwi w moczu

  • Nie mogą opróżnić pęcherza z wyjątkiem niewielkiej ilości moczu, mimo że czują, że mają pełny pęcherz

  • Wyciągnęli cewnik

  • Nie sikał od 8 do 12 godzin

Zadzwoń do swojego lekarza, jeśli Twoja ukochana osoba ma:

  • niedawny kaszel, ból gardła, przeziębienie lub grypa

  • Nowy obrzęk nóg lub stóp

  • Krew w moczu

Przyczyny

Częstymi przyczynami krwi w moczu wśród osób starszych, w tym z chorobą Alzheimera, są:

  • Zakażenie dróg moczowych (UTI), zwłaszcza jeśli nie mogą kontrolować potrzeby siusiania (jest to tzw. nietrzymanie moczu) lub muszą siusiać częściej, mają gorączkę lub dreszcze.

  • Urazy spowodowane takimi rzeczami jak używanie cewnika, wielokrotne pocieranie lub drapanie genitaliów lub wypadek związany z plecami lub miednicą

  • Problemy z prostatą, zwłaszcza jeśli sikanie jest powolne lub kapie po sikaniu

  • Kamienie nerkowe

  • Rak pęcherza, nerki lub prostaty

  • Leki rozrzedzające krew

Kilka leków może zmienić kolor moczu na pomarańczowy. Jest to normalne, ale może być mylone z krwawieniem. Pokarmy takie jak buraki, jeżyny i rabarbar również mogą sprawić, że mocz będzie wyglądał na czerwony.

Opieka domowa

W zależności od przyczyny krwiomoczu, lekarz może zalecić niektóre z tych domowych sposobów:

Jeśli boli przy sikaniu:

  • Zachęcaj do picia dużej ilości płynów. Zaproponuj im napoje, które lubią i trzymaj je w miejscu, w którym mogą do nich sięgnąć. Jeśli piją wystarczająco dużo, ich mocz powinien mieć kolor od jasnożółtego do przezroczystego.

  • Aby uzyskać tymczasową ulgę w bólu, podaj acetaminofen lub inny lek przeciwbólowy zatwierdzony przez lekarza. Jeśli podajesz acetaminofen, nie podawaj więcej niż 3000 miligramów dziennie. Jeśli pacjent ma chorobę wątroby, należy skonsultować się z lekarzem.

  • Podaj im fenazopirydynę (Pyridium), lek dostępny bez recepty, który może złagodzić ból. Przyjęcie tego leku często powoduje, że mocz staje się pomarańczowy lub czerwonawy. Jest to normalne, ale może utrudnić stwierdzenie, czy w moczu jest krew. Podawaj go tylko wtedy, gdy lekarz stwierdzi, że jest on odpowiedni.

Jeśli mają ból w dolnej części brzucha lub dolnej części pleców:

  • Acetaminofen może złagodzić ból na jakiś czas.

  • Przyłóż poduszkę grzewczą do niewygodnego miejsca.

  • Jeśli ból nie ustępuje lub nasila się, należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem.

Jeśli mają cewnik:

  • Zachęcaj do picia dużej ilości płynów.

  • Upewnij się, że nie ma zagięć w cewniku i że mocz trafia do worka do zbiórki.

  • Obserwuj je, aby upewnić się, że nie ciągną za cewnik. Może to spowodować poważne obrażenia. Jeśli widzisz, że ciągną za cewnik, każ im założyć ubranie, które go zakrywa. Zaangażuj je w coś, co odwróci ich uwagę.

Jeśli ciągle pocierają lub drapią to miejsce:

  • Sprawdź, czy w tym miejscu nie ma oznak podrażnienia lub zakażenia, takich jak zaczerwienienie, obrzęk, wysypka lub nieprawidłowa wydzielina z pochwy lub penisa. Łagodne podrażnienia leczyć dostępnym bez recepty kremem z hydrokortyzonem, pastą z tlenkiem cynku lub wazeliną (pamiętaj o przestrzeganiu instrukcji na etykiecie).

  • Delikatnie przypomnij im, aby nie dotykały tego miejsca, ale nie besztaj ich.

  • Jeśli to nie działa, nie rozumieją lub zapominają, spróbuj odwrócić ich uwagę poprzez zaangażowanie ich w coś, co lubią.

  • Jeśli skóra dziecka jest bardzo podrażniona, należy wezwać lekarza.

Jeśli są zaniepokojeni krwią:

  • Wyjaśnij, że krew w moczu nie jest niczym niezwykłym u osób starszych i nie grozi im bezpośrednie niebezpieczeństwo.

  • Może pomóc im mniej się martwić, jeśli pójdziesz z nimi do łazienki i dodasz im otuchy.

Jeśli muszą często korzystać z łazienki lub mają problemy z dotarciem do niej na czas:

  • Upewnij się, że wiedzą, gdzie jest łazienka i mogą się tam łatwo dostać.

  • Drzwi do łazienki powinny być otwarte, aby ułatwić im jej odnalezienie, a w nocy ścieżka powinna być oświetlona lampkami nocnymi.

  • Przypominaj im lub pomagaj korzystać z łazienki mniej więcej raz na 2 godziny.

  • Zainstaluj podwyższoną deskę sedesową i uchwyty.

  • Jeśli żadne z tych rozwiązań nie działa, poproś osobę o korzystanie z przyłóżkowej komody, pisuaru lub nocnika.

Jeśli dojdzie do wycieku moczu:

  • Utrzymuj je w suchości. Mokrość może być niekomfortowa i może powodować podrażnienia i uszkodzenia skóry.

  • Niech noszą proste ubrania, które można łatwo zdjąć. Zamiast guzików i zamków błyskawicznych używaj pasków na rzepy i elastycznych taśm w talii.

  • Nie wstrzymuj się z podawaniem napojów. Możesz myśleć, że ktoś ma wypadki, bo za dużo pije, ale zazwyczaj tak nie jest. Wstrzymywanie płynów może spowodować odwodnienie i zwiększyć prawdopodobieństwo infekcji dróg moczowych. Jeśli Twoja ukochana osoba ma wypadki w nocy, nie powinna pić nic przez 3 godziny przed snem, o ile otrzymuje dużo płynów w ciągu reszty dnia.

Porady dotyczące profilaktyki

Jeśli u Twojej bliskiej osoby w przeszłości występowały kamienie nerkowe, zachęcaj ją do picia dużej ilości płynów. Skontaktuj się z lekarzem lub dietetykiem, aby sprawdzić, czy zmiana diety mogłaby pomóc.

Jeśli osoba ta miała kilka infekcji dróg moczowych (UTI):

  • Zachęcaj je do korzystania z toalety mniej więcej raz na 2 godziny.

  • Spróbuj sok żurawinowy lub tabletki, ale upewnij się, że twój ukochany isnt biorąc żadnych leków, które nie powinny być stosowane z sokiem żurawinowym. Badania nad sokiem żurawinowym lub suplementami żurawinowymi i UTIs są mieszane, ale są one ogólnie bezpieczne i mogą pomóc.

  • Zachęcaj do stosowania diety bogatej w błonnik, aby uniknąć zaparć.

  • Pomóż im często się zmieniać, jeśli mają wypadki lub nosić bieliznę ochronną.

  • Zawsze dokładnie oczyścić i osuszyć skórę wokół genitaliów i nałożyć cienką warstwę środka nawilżającego, np. wazeliny.

  • Podczas mycia pochwy, zawsze wycieraj się od przodu do tyłu, aby zapobiec przenoszeniu bakterii jelitowych do pochwy.

  • Porozmawiaj z lekarzem o stosowaniu kremu estrogenowego dopochwowego, który może pomóc w zapobieganiu UTI.

Jeśli mają cewnik do moczu:

  • Zachęcaj ich do picia dużej ilości płynów.

  • Opróżnić worek od cewnika, gdy jest wypełniony w ponad połowie.

  • Upewnij się, że nie ma żadnych zagięć w rurce cewnika i że worek do pobierania zawsze znajduje się poniżej poziomu pęcherza, ale poza podłogą.

  • Czyść zewnętrzną stronę cewnika codziennie mydłem i ciepłą wodą. Zawsze wycieraj z dala od ciała.

  • Nie należy ciągnąć za cewnik ani próbować go usunąć. Może to spowodować ból i obrażenia.

  • Należy poinformować lekarza, jeśli cewnik nie jest prawidłowo opróżniany.

Aby chronić siebie i bliską osobę, pamiętaj o noszeniu jednorazowych rękawiczek, gdy pomagasz jej korzystać z łazienki lub gdy sprzątasz po niej. Umyj ręce przed i po udzieleniu pomocy w łazience.

Choroba Alzheimera i problemy z jedzeniem lub piciem: Jak możesz pomóc

0

Brak jedzenia lub picia jest powszechny u osób z chorobą Alzheimera. W wielu przypadkach można je ponownie nakłonić do jedzenia i picia, jeśli pozna się przyczynę.

Większość czasu, można obsługiwać te kwestie w domu, ale zadzwonić pod numer 911 lub zabrać ukochaną osobę do pogotowia lub lekarza od razu, jeśli wykazują oznaki:

  • Delirium. Osoba ta jest bardziej roztargniona i zapominalska niż zwykle, ma mniej energii, widzi rzeczy, których nie ma, ma nagłe zmiany w osobowości i zachowaniu, jest dziwnie emocjonalna lub bredzi podczas rozmowy.

  • Poważne odwodnienie. Ich organizm nie otrzymuje wystarczającej ilości płynów, aby zaspokoić swoje potrzeby. Zauważysz co najmniej pięć z tych oznak: bardzo rzadkie siusianie, ciemnożółty mocz, suchy język, zapadnięte oczy, dezorientacja, osłabienie, szybkie bicie serca lub problemy z mówieniem.

  • Wysoka gorączka. U osób starszych wysoka jest temperatura ciała wynosząca 101 F lub więcej.

  • Ból brzucha, zwłaszcza jeśli występują wymioty.

Wezwać lekarza, jeśli:

  • nagle przestać jeść lub pić przez 24 godziny bez innych oznak choroby

  • mieć niską gorączkę przez ponad 24 godziny

  • Zaprzestanie jedzenia i picia po zmianie leków

  • Nie wypróżniać się przez 4 dni

  • Oddychają szybciej niż zwykle

  • Sprawiają wrażenie, jakby były chore na nową chorobę lub taką, która się pogłębia

Co powoduje?

Osoby z chorobą Alzheimera mogą zwolnić lub przestać jeść lub pić z wielu powodów. Jeśli obserwujesz swoją ukochaną osobę i łączysz wskazówki, często możesz sprawić, że znów zacznie jeść i pić.

Czasami jest to oznaka stanu, który należy zrozumieć i szybko podjąć działania. Jeśli problem pojawił się nagle, prawdopodobnie jest spowodowany czymś innym niż demencja. Szukaj takich oznak:

  • Nowa lub pogarszająca się choroba: Przeziębienie, infekcja dróg moczowych, problem żołądkowy, przewlekła choroba, a nawet zaparcia mogą sprawić, że ktoś je lub pije mniej.

  • Depresja lub lęk: Osoby, które czują się smutne i niespokojne, mogą nie chcieć jeść.

  • Ból lub dyskomfort: Ból w dowolnym miejscu ciała, zwłaszcza w zębach i dziąsłach, może odebrać apetyt.

  • Leki: Efekty uboczne wielu leków powodują nudności, odbierają apetyt lub niepokoją żołądek.

  • Problemy z miejscem lub sposobem podawania jedzenia: Zmiany w miejscu, w którym mieszkają, co im się podaje, kto im pomaga lub relacje w miejscu, w którym mieszkają, mogą wpłynąć na ich apetyt.

  • Depresja: Ludzie, którzy czują się smutni i czują się beznadziejnie, zwykle dont chcą jeść.

Jeśli twój bliski jest w takim stanie, że trudno go nakarmić, może to być częścią naturalnego przebiegu demencji. Osoba ta może nie rozpoznawać jedzenia jako czegoś, co można zjeść, mogła utracić poczucie głodu i pragnienia lub może być rozproszona podczas posiłków.

Co możesz zrobić, aby pomóc?

Jeśli odmawiają jedzenia lub nie chcą otworzyć ust, ale nie wyglądają na poważnie chore, mogą nie zdawać sobie sprawy, że jedzenie jest do zjedzenia. Pozwól im powąchać lub poczuć je, aby dać im szansę na rozpoznanie. Może również pomóc podanie jedzenia na naczyniach, które są innego koloru niż jedzenie. Dzięki temu łatwiej jest im je zobaczyć i wiedzieć, co to jest. Utrzymuj obszar wolny od niebezpiecznych rzeczy, takich jak ostre noże, lub rzeczy, których nie mogą jeść, jak opakowania keczupu lub papierowe serwetki.

Podawaj im największy posiłek w czasie, kiedy są najbardziej głodne. Proponuj jedzenie o tej samej porze każdego dnia. Kiedy ktoś jest w rutynie, będzie głodniejszy w porze posiłku. Upewnij się, że jedzenie nie jest zbyt gorące lub zimne. Osoby z chorobą Alzheimera często zmieniają swoje upodobania, więc być może będziesz musiał próbować różnych potraw, aż znajdziesz coś, co im się spodoba. Twoja ukochana osoba może nie pamiętać o otwarciu ust. Delikatnie przypomnij jej, ale nie wciskaj jedzenia na siłę. Żucie lub otwieranie ust może sprawiać ból.

Sprawdzaj, czy w jamie ustnej nie ma owrzodzeń, zaczerwienień, złych zębów lub innych oznak podrażnienia. Jeśli uważasz, że jest to problem, zabierz je do dentysty. Pomóż im dbać o jamę ustną. Powinny one myć zęby dwa razy dziennie. Jeśli to możliwe, czyść przestrzenie między zębami za pomocą nici dentystycznej lub szczoteczki międzyzębowej. Większość ubytków i infekcji w jamie ustnej zaczyna się między zębami, więc jest to szczególnie ważne.

Mogą mieć również problemy z poruszaniem mięśniami, aby otworzyć usta. W takim przypadku można zapytać lekarza lub terapeutę zajęciowego o sposoby pomocy w jedzeniu.

Pomocne może być podawanie tylko takich pokarmów, które są łatwe do przeżucia i przełknięcia, jak np. mus jabłkowy, jogurt lub pokarmy przecierowe. Trzymaj się z dala od lepkich pokarmów, takich jak masło orzechowe lub gorących napojów, takich jak kawa. Pokrój stałe jedzenie na małe kawałki.

Jeśli dziecko nie żuje dobrze, kaszle lub dławi się podczas jedzenia, każ mu przełknąć kilka razy pomiędzy kęsami. Spraw, aby podczas jedzenia siedziało prosto. Sprawdź, czy potrafi wziąć głęboki oddech i wstrzymać go podczas jedzenia lub picia, a następnie wydychać. Pomocny może być kaszel podczas wydechu. Osoba w późniejszym stadium choroby Alzheimera może nie być w stanie wykonać wszystkich tych czynności, ale powinna być w stanie siedzieć prosto, przyjmować małe ilości i połykać między kęsami. Obserwuj, czy kaszlą, sapią, nie mogą oddychać lub chwytają się za klatkę piersiową lub gardło.

Jeśli dziecko jest niespokojne lub rozproszone podczas posiłku, podaj mu posiłek w spokojnym miejscu, bez rozpraszania uwagi. Jeśli mają tendencję do chodzenia, podawaj im jedzenie, które mogą nosić, takie jak kanapka lub jedzenie z palca, chyba że mogą się zakrztusić lub nie mogą przełknąć. Podawaj im tylko jeden lub dwa rodzaje jedzenia na raz i używaj tylko jednego lub dwóch przyborów. Zbyt duży wybór może je zdezorientować. Pozwól im poświęcić tyle czasu, ile potrzebują, aby skończyć. Jeśli spróbujesz tych rzeczy, a one nadal będą niespokojne, porozmawiaj z lekarzem.

Możesz też spróbować jeść razem z nimi. Mogą cię naśladować i też jeść. Jeśli nadal nie chce jeść, zabierz jedzenie i spróbuj ponownie za 15-30 minut.

Utrzymuj je również tak aktywne, jak to tylko możliwe. Każda forma ćwiczeń zwiększy ich apetyt i zmniejszy pobudzenie.

Jakie problemy zdrowotne może powodować?

Niewystarczająca ilość jedzenia i picia może prowadzić do:

  • Odwodnienia: Aby upewnić się, że otrzymują wystarczającą ilość płynów, podawaj im napoje, które są łatwe do wypicia i które lubią. Spróbuj wody smakowej, soków, napojów sportowych, lemoniady lub Popsicles. Osoby z zaawansowaną chorobą Alzheimera często przestają pić, aż do odwodnienia. Jest to często część procesu zachodzącego pod koniec życia. Jeśli Twój bliski często się odwadnia lub jest w zaawansowanym stadium choroby Alzheimera, powinieneś mieć plan, czy użyć rurek do karmienia lub kroplówki.

  • Utrata wagi: Może to być oznaką innych problemów, ale jeśli ktoś nie je, to jest to najbardziej prawdopodobna przyczyna. Jeśli Twoja ukochana osoba straciła więcej niż 5 funtów w ciągu tygodnia lub 10 funtów w ciągu miesiąca, powinna udać się do lekarza. Aby pomóc im utrzymać wagę, pomijaj pokarmy niskotłuszczowe lub niskokaloryczne. Podawaj wysokokaloryczne pokarmy, takie jak koktajle mleczne, napoje proteinowe, lody i smoothie. Jeśli utrata wagi nie ustępuje, należy porozmawiać z lekarzem.

Rurki do karmienia

Jeśli problem nie ustąpi lub nasili się, trzeba będzie zdecydować, czy należy spróbować sztucznego odżywiania, np. za pomocą rurki do karmienia. Nie jest to łatwa decyzja.

Warto zapytać bliską osobę, co sądzi o sztucznym odżywianiu, zanim będzie ono potrzebne. Jeśli można, należy spisać jej życzenia. Nazywa się to dyrektywą wstępną. Postaraj się, aby podczas rozmowy obecny był lekarz, pielęgniarka lub pracownik socjalny, który udzieli wskazówek. Kiedy nadejdzie czas, łatwiej będzie Ci podjąć decyzję o założeniu rurki, jeśli znasz ich życzenia.

Ogólnie rzecz biorąc, rurki żywieniowe nie zapewniają lepszego odżywiania, nie zmniejszają szans na zapalenie płuc ani nie pomagają ludziom, którzy je stosują, żyć dłużej. Ponadto, rurki mogą być niewygodne. Jednak niektórym osobom pomagają. Jeśli lekarz uważa, że Twoja ukochana osoba może jeść samodzielnie, rurka może pomóc jej pozostać odżywioną do czasu poprawy stanu zdrowia. Lekarz może pomóc Ci zdecydować, na ile jest to prawdopodobne.

Opieka nad chorymi na Alzheimera pod koniec życia

0

W końcu opieka nad chorymi na Alzheimera oznacza ułatwienie przejścia do końca życia. Należy wiedzieć, czego można się spodziewać w tym czasie i gdzie można zwrócić się o pomoc.

Ważne jest, aby przygotować się na ten czas i opracować plan zanim on nadejdzie. Należy również wiedzieć, jakie usługi są dostępne, gdy ich potrzebujesz. Są to między innymi specjaliści medyczni, usługi hospicyjne, domy opieki i mieszkania wspomagane.

Usługi związane z zakończeniem życia

Opieka paliatywna (komfortowa): Ma ona na celu złagodzenie bólu u osób cierpiących na poważną, długotrwałą chorobę, np. demencję. Może być ona odpowiednia niezależnie od tego, czy ktoś jest umierający, czy nie.

Opieka hospicyjna: Jest przeznaczona tylko dla osób, których lekarze uważają, że mają co najmniej 50% szans na to, że nie przeżyją dłużej niż 6 miesięcy. Ma ona na celu uczynienie procesu umierania jak najbardziej komfortowym.

Obydwa rodzaje opieki mogą być świadczone w domu, w domu opieki, w domu pomocy społecznej lub w szpitalu. Istnieją również specjalne domy hospicyjne i ośrodki opieki.

Rodziny, które wybierają opiekę hospicyjną lub paliatywną pod koniec życia, są zwykle bardziej zadowolone z jakości opieki medycznej nad bliskimi. Usługi te mogą pomóc być gotowym na wiele wspólnych problemów. Na przykład, osoby korzystające z opieki hospicyjnej lepiej kontrolują swój ból. Jest również bardziej prawdopodobne, że odejdą w miejscu, które sami wybrali.

Należy jednak pamiętać, że lekarzom trudno jest określić, jak długo będzie żyła osoba z zaawansowaną demencją. Może to utrudniać zaplanowanie opieki hospicyjnej i pokrycie jej przez ubezpieczenie.

Planuj z wyprzedzeniem

Najlepszym sposobem na przygotowanie się na ostatnie stadium choroby Alzheimera jest jak najszybsza rozmowa z bliską osobą na temat jej życzeń. Zapytaj, jakie zabiegi medyczne chcą lub nie chcą.

Pomóż im wypełnić dokumenty prawne, które określają ich życzenia, zwane dyrektywami wstępnymi. Jeśli nie są w stanie zrozumieć, wykorzystaj to, co o nich wiesz, aby zdecydować, co by chcieli.

Inne ważne rzeczy, które musisz zrobić, to:

  • Regularnie rozmawiaj z lekarzem pierwszego kontaktu na temat perspektyw i harmonogramu choroby.

  • Uporządkować testament i inne plany finansowe.

  • Zdecyduj czy lepiej będzie dla Twojego bliskiego umrzeć w domu czy w miejscu takim jak szpital lub dom opieki. Jeśli zdecydujesz się na opiekę domową, wiedz, że możesz zmienić zdanie, jeśli będzie to zbyt trudne.

  • Dowiedz się o hospicjum, opiece paliatywnej i innych usługach dostępnych w Twojej okolicy oraz o tym, co pokrywa Twoje ubezpieczenie.

  • Zdecyduj, jaki zespół opieki hospicyjnej lub paliatywnej chciałbyś mieć pod opieką. Jeśli pacjent posiada Medicare, upewnij się, że wybrana usługa lub hospicjum jest certyfikowane przez Medicare.

  • Zdecyduj, z którego domu pogrzebowego będziesz korzystać i jakie będą plany pogrzebowe.

Czego można się spodziewać u schyłku życia

Sposób, w jaki umierają osoby z chorobą Alzheimera, różni się w zależności od osoby, ale istnieje pewien podstawowy schemat tego procesu. Osoby te powoli tracą zdolność do kontrolowania podstawowych funkcji organizmu, takich jak jedzenie, picie i toaleta. Po pewnym czasie ich ciało wyłącza się.

Nie mogą się samodzielnie poruszać. Nie chcą jeść ani pić i tracą na wadze. Często dochodzi do poważnego odwodnienia. Może być im trudno wykrztusić płyn z klatki piersiowej. W ostatnich etapach, wiele osób z demencją dostać zapalenie płuc.

Niektóre inne wspólne oznaki, że ktoś z chorobą Alzheimera jest blisko końca życia obejmują:

  • Wypowiadają bardzo mało słów lub nie wypowiadają ich wcale.

  • Nie są w stanie wykonywać podstawowych czynności, takich jak jedzenie, przemieszczanie się z łóżka na krzesło, czy zmiana pozycji w łóżku lub na krześle.

  • Nie mogą dobrze przełykać.

  • Odleżyny powstają, gdy siedzą lub leżą w tej samej pozycji przez zbyt długi czas. Odleżyny te nazywane są odleżynami lub wrzodami.

Problemy z jedzeniem

Bardzo często zdarza się, że osoby w późniejszych stadiach choroby Alzheimera tracą apetyt i nie chcą jeść. Można pomyśleć o zastosowaniu rurki do karmienia, ale są one zazwyczaj niewygodne. Powodują one również inne problemy fizyczne, więc nie sprawiają, że ludzie z demencją żyją dłużej.

Ponadto, jeśli zmusić kogoś do picia lub wziąć IV, płyn może zbierać się w płucach i sprawiają, że trudno im oddychać. Dlatego lekarze nie zalecają stosowania rurek lub płynów infuzyjnych u osób pod koniec życia.

Twoja ukochana osoba może potrzebować Twojej pomocy, aby jeść samodzielnie na początku. Później, zazwyczaj najlepiej jest karmić ją ręcznie. Ważne jest, aby zrozumieć, że normalne jest, że osoba z demencją je lub pije bardzo mało pod koniec życia. Zazwyczaj nie jest to dla nich niekomfortowe.

Ból

Osobom w późnym stadium choroby Alzheimera trudno jest się porozumiewać, dlatego możesz nie być w stanie stwierdzić, czy odczuwają ból. Mogą wyrażać swój ból westchnieniami, chrząknięciami lub grymasami twarzy, gdy są dotykane. Mogą stać się zdenerwowani lub agresywni.

Mogą siedzieć lub leżeć w dziwnych pozycjach lub pilnować części ciała, która ich boli. Jeśli nadal mogą mówić, mogą powiedzieć coś w rodzaju „nie w porządku” lub „ciasno”, aby to opisać. Jeśli uważasz, że Twoja ukochana osoba cierpi z powodu bólu, porozmawiaj z jej lekarzem od razu o lekach przeciwbólowych i innych możliwościach, takich jak masaż lub aromaterapia.

Gorączka i infekcje

U osób w późnym stadium choroby Alzheimera często występuje gorączka, infekcje lub trudności z oddychaniem. Większość osób z demencją, które są w ostatnim dniu lub dwóch życia będzie mieć gorączkę lub oddychać szybko z powodu odwodnienia i zapalenia płuc.

Jeśli twój ukochany ma infekcję, możesz zastanawiać się, ile powinieneś zrobić, aby ją leczyć. Możesz czuć, że powinieneś zabrać je do szpitala. Jednak niektóre infekcje, takie jak zapalenie płuc, mogą być leczone równie dobrze w miejscu zamieszkania. W przypadku umierającego bliskiego można poprosić o niepodejmowanie leczenia.

Ostatnie etapy

W ostatniej fazie choroby Alzheimera większość osób jest w stanie zrozumieć rzeczy na podstawowym poziomie dzięki swoim zmysłom. Możesz uspokoić i pocieszyć swoją ukochaną osobę za pomocą znajomej muzyki lub aromaterapii. Możesz dać im coś miłego do dotknięcia i trzymania. Możesz też dotknąć jej lub zrobić delikatny masaż, a nawet po prostu z nią posiedzieć.

Słuch jest ostatnim zmysłem, który przestaje działać, więc wielu lekarzy zachęca do mówienia do nich, nawet jeśli nie odpowiadają. Możesz również:

  • Porozmawiać z lekarzem o tym, jak ograniczyć liczbę wizyt w szpitalu, tak abyś mógł skupić się na zapewnieniu komfortu bliskiej osobie w trakcie trwania choroby.

  • Jeśli sprawujesz opiekę w domu, zapytaj swojego lekarza lub pielęgniarkę hospicyjną, czy możesz mieć pod ręką leki na ból, problemy z oddychaniem lub inne problemy, które mogą się pojawić.

  • Upewnij się, że zespół opiekujący się chorym ma kopię wcześniejszych wytycznych dla twojego bliskiego i rozumie jego życzenia. Jeśli osoba ta nie ma wcześniejszych wytycznych i nie może powiedzieć, czego chce, wykorzystaj swój najlepszy osąd, aby zaplanować opiekę nad nią wraz z członkami rodziny i lekarzami.

  • Jeśli rodzina nie zgadza się co do planu leczenia, należy wyznaczyć mediatora.

  • Upewnij się, że rozumiesz plan opieki medycznej.

  • Napisz ich nekrolog.

  • Jeśli jeszcze tego nie zrobiłeś, wybierz dom pogrzebowy, miejsce odprawienia nabożeństwa, cmentarz oraz miejsce pochówku.

  • Skontaktuj się z najbliższymi osobami i ich duchownym, jeśli go mają, aby ci ludzie mogli ich odwiedzić, jeśli sobie tego życzą.

  • Poproś osoby z Twojego otoczenia o pomoc i powiedz im dokładnie czego potrzebujesz. Może to być nakarmienie zwierząt, przygotowanie posiłku lub odebranie poczty. Te rzeczy mogą być dla Ciebie dużą pomocą i sprawić, że bliskie Ci osoby poczują się dobrze, że mogą Ci pomóc.

Twoje własne uczucia

To normalne, że jesteś zmęczony, kiedy Twoja ukochana osoba przechodzi przez ostatnie etapy choroby. Opieka nad osobą z chorobą Alzheimera wymaga wiele czasu i energii.

Zmęczenie spowodowane brakiem snu, niepokój i stres mogą sprawić, że będziesz wypalony i przygnębiony. Postaraj się znaleźć czas na odpoczynek. Dbaj o siebie. Wysypiaj się, odwiedzaj swojego lekarza i rozmawiaj z bliskimi o tym, jak się czujesz. Jeśli rodzina lub przyjaciele oferują pomoc, skorzystaj z niej.

Porozmawiaj z lekarzem lub doradcą o miejscach, które oferują opiekę zastępczą, abyś mógł poświęcić trochę czasu na inne rzeczy, które musisz zrobić. Możesz również zapytać o doradców ds. zdrowia psychicznego. Nie bój się korzystać ze wsparcia, jakie zespoły opieki hospicyjnej i paliatywnej mają dla Ciebie i Twojej rodziny.

To normalne, że w trakcie umierania bliskiej osoby odczuwasz wiele różnych emocji. Mogą Państwo odczuwać złość, smutek lub oba te uczucia. W późnym stadium demencji większość ludzi nie potrafi mówić do bliskich osób ani ich rozpoznawać. Może to utrudniać pożegnanie i pogodzenie się z losem. Możesz mieć wrażenie, że żegnasz się od lat.

Możesz poczuć ulgę, że proces wreszcie dobiegł końca. Jeśli tak się stanie, postaraj się nie czuć winnym tej naturalnej reakcji. Jeśli odczuwasz silne emocje, które Cię niepokoją lub których nie rozumiesz, porozmawiaj o nich z kimś zaufanym. Może to być członek rodziny, przyjaciel, duchowny, lekarz lub pielęgniarka, lub doradca.

Grief

Żałoba po śmierci jest czymś naturalnym. Proces ten jest różny dla każdego i można odczuwać wiele różnych emocji. Powszechne jest poczucie pustki, ponieważ opieka nad ukochaną osobą mogła pochłaniać większość czasu.

Żałoba jest inna dla każdej osoby, więc nie stawiaj oczekiwań co do tego, jak powinieneś się smucić lub jak długo. Wiedz, że dostępne są zasoby, które mogą Ci pomóc. Dotyczy to również Twoich przyjaciół i rodziny, którzy również odczuwają smutek. Pamiętaj również, że opieka hospicyjna nie kończy się w momencie śmierci bliskiej osoby. Oferuje ona wsparcie i doradztwo dla Ciebie i Twojej rodziny przez pierwszy rok po śmierci bliskiej osoby.

Problemy stomatologiczne i choroba Alzheimera: Wskazówki i porady

0

Problemy stomatologiczne mogą stanowić wyzwanie dla osób starszych z chorobą Alzheimera. Dowiedz się, jak pomóc bliskiej osobie zachować zdrowie dzięki właściwej pielęgnacji jamy ustnej.

Zabierz bliską osobę na pogotowie lub do lekarza tak szybko, jak to możliwe, jeśli ma gorączkę i jej twarz lub szczęka jest spuchnięta, lub jeśli nie może oddychać lub przełykać.

Zadzwoń do dentysty, jeśli ząb ma ciemniejszy kolor niż inne zęby wokół niego lub jeśli wydaje się, że boli podczas jedzenia lub naciskania na ząb.

Dziecko może nie być w stanie Ci powiedzieć, więc szukaj oznak, że odczuwa ból. Mogą one:

  • Zwijać się podczas żucia

  • Trzymają się z dala od zbyt gorących lub zimnych pokarmów

  • Gryźć wewnętrzną stronę policzka lub wargi

  • Ślinić się

  • Zachowywać się agresywnie lub próbować gryźć Ciebie lub inne przedmioty

  • Mają białą błonę na języku

  • Mają nieświeży oddech, mimo że myją zęby

  • Mają spuchnięte miejsce lub pryszcz na dziąśle pod zębem

  • Nie pozwalać na oglądanie lub czyszczenie ich ust

Jeśli Twój bliski ma złamany ząb, przepłucz jego usta ciepłą wodą, jeśli możesz. Jeśli jest krew i osoba ta jest w stanie podążać za wskazówkami, każ jej ugryźć kawałek gazy lub mokrej torebki z herbatą przez około 10 minut lub do momentu ustania krwawienia. Nie wkładaj palców do ust.

Połóż zimny okład na policzku lub wardze nad złamanym zębem, aby zmniejszyć obrzęk. Jeśli odczuwają ból, podaj im acetaminofen. Trzymaj się z dala od ibuprofenu lub aspiryny. Mogą one powodować większe krwawienie i powstawanie siniaków.

Częste problemy z zębami

Pielęgnacja jamy ustnej to nie tylko dbałość o jej zdrowie. Zmniejsza ona również szanse na to, że osoba z chorobą Alzheimera zachoruje na zapalenie płuc. Niektóre badania pokazują, że aż połowa przypadków zapalenia płuc wśród pensjonariuszy domów opieki jest spowodowana złą higieną jamy ustnej.

Niektóre z bardziej powszechnych problemów stomatologicznych u osób starszych z chorobą Alzheimera to:

Próchnica. Jeśli nie szczotkujesz lub nie nitkujesz zębów, w Twojej jamie ustnej mogą gromadzić się bakterie i jedzenie. Bakterie te, czyli kamień nazębny, mogą się gromadzić i zjadać zewnętrzną warstwę zęba, zwaną szkliwem. W ten sposób powstają dziury w zębach, zwane ubytkami. Zazwyczaj powstają one w miejscach, w których gromadzi się płytka i kamień nazębny, takich jak doły lub rowki w zębach. Gdy ubytki dotrą głębiej do zęba, może pojawić się ból zęba.

Złamane zęby lub prace dentystyczne. To może być drobne lub poważne. Jeśli tylko szkliwo zęba jest wyszczerbione, wtedy jest to drobne. Ale jeśli złamanie przechodzi do wewnętrznej części zęba, zwanej zębiną lub miazgą, powinieneś zabrać ukochaną osobę do dentysty w ciągu najbliższych kilku dni. Jeśli zignorujesz poważnie złamany ząb, może to doprowadzić do powstania ropnia. U osób starszych prace dentystyczne, takie jak wypełnienia, korony i kanały korzeniowe, mogą wypadać lub odpryskiwać podczas żucia.

Ropny ząb. Jest to infekcja wewnątrz miazgi zęba, która jest wewnętrzną częścią zęba połączoną z naczyniami krwionośnymi. Stamtąd infekcja rozprzestrzenia się na dziąsło. Jest to bardzo bolesne. Jest to zwykle spowodowane ubytkiem, który rozprzestrzenia się zbyt głęboko w zębie. Wpuszcza to bakterie do warstwy miazgi. Ponieważ ząb próbuje walczyć z ubytkiem, miazga ulega zapaleniu i czasami powoduje ból zęba. Ropnie powstają zazwyczaj na trzonowcach (zębach znajdujących się w tylnej części jamy ustnej), ponieważ trudniej jest utrzymać je w czystości.

Suchość w ustach. Jeśli usta nie wytwarzają wystarczającej ilości śliny, mogą stać się zbyt suche. Mogą ją powodować również leki na chorobę Alzheimera, ciśnienie krwi, depresję i alergie. Jeśli nie będziesz jej leczyć, suchość w ustach może prowadzić do wrzodów, odleżyn i ubytków. Może również sprawić, że nie będziesz w stanie poczuć smaku rzeczy i będziesz mieć problemy z trawieniem jedzenia.

Nieświeży oddech. Istnieje wiele przyczyn nieświeżego oddechu, takich jak niewłaściwa higiena jamy ustnej, suchość w ustach, infekcje jamy ustnej, problemy stomatologiczne, leki i niektóre pokarmy.

Podstawowa pielęgnacja jamy ustnej

Aby utrzymać zdrowie jamy ustnej swoich bliskich, przestrzegaj podstawowych zasad higieny jamy ustnej podanych przez American Dental Association. Szczotkuj zęby dwa razy dziennie pastą z fluorem. Używaj szczoteczki z miękkim włosiem i małą główką, aby dotrzeć do trudno dostępnych miejsc, i wymieniaj ją co 3 do 4 miesięcy.

Codziennie czyść przestrzenie między zębami za pomocą nici dentystycznej lub szczoteczki międzyzębowej. Pij wodę z fluorem. Jeśli noszą protezy, czyść je i wyjmuj na 4 godziny każdego dnia, aby utrzymać zdrową wyściółkę jamy ustnej. Co roku poddawaj się przeglądowi stomatologicznemu.

Pomóż bliskiej osobie w higienie jamy ustnej

To, w jaki sposób pomożesz bliskiej osobie zadbać o higienę jamy ustnej i zębów, zależy głównie od tego, czy jest ona w stanie jasno myśleć i czy potrafi wykonywać polecenia. We wczesnych stadiach choroby Alzheimera wiele osób może samodzielnie myć zęby, a Ty możesz obserwować, czy robią to dobrze.

W późniejszym okresie, osoby te będą prawdopodobnie potrzebowały pomocy. Może być bardziej prawdopodobne, że będą przestraszone i nie będą chciały współpracować. Mogą się wyzywać. Możesz jednak zrobić kilka rzeczy, aby ułatwić im opiekę.

Czyszcząc i sprawdzając jamę ustną i zęby, zacznij delikatnie. Poruszaj się i mów powoli, nawiązuj kontakt wzrokowy. Możesz porozmawiać z nimi przez chwilę, a następnie wyjaśnić, co musisz zrobić. Powiedz, że dołożysz wszelkich starań, aby nie sprawić bólu. Powiedz, żeby powiedzieli Ci, jeśli coś, co robisz, będzie bolało i że szybko przestaniesz.

Możesz założyć lateksowe lub gumowe rękawiczki, lub owinąć palec gazą, a następnie delikatnie masować dziąsła, policzki i dach ust. Poproś, aby wypluły. Jeśli jest to dla nich trudne, puść jakąś muzykę lub ulubiony program telewizyjny, aby odwrócić ich uwagę.

Jeśli nie chcą otworzyć ust, wyraźnie i delikatnie powiedz im, co chcesz zrobić. Spróbuj dotknąć ich ust szczoteczką do zębów i sprawdź, czy pozwolą Ci ją wsunąć. Możesz dotknąć ich szczęki lub policzka, aby powiedzieć im, że chcesz, aby otworzyli usta, ale nie zmuszaj ich do włożenia szczoteczki. Możesz zapytać je, czy mogą się dla Ciebie uśmiechnąć, lub kazać im zaśpiewać piosenkę. To sprawi, że otworzą swoje usta, więc możesz dostać szczoteczkę do zębów. Jeśli otworzą szeroko, najpierw umyj tylne zęby, ponieważ są one najtrudniejsze do wyczyszczenia.

Jeśli nie pozwolą Ci zadbać o swoje usta, spróbuj im w prosty sposób wyjaśnić, dlaczego jest to ważne. Zaangażuj je we własną pielęgnację, pytając, czy chciałoby samo spróbować. Może to pomóc, jeśli dasz im jakiś znajomy przedmiot do potrzymania, gdy będziesz zaczynać. Gdy dziecko pozwoli Ci zadbać o swoje usta, daj mu pozytywną informację zwrotną.

Postaraj się, aby pielęgnacja jamy ustnej stała się rutyną. Rób to o tej samej porze każdego dnia. Twoja ukochana osoba może się z tym pogodzić, jeśli nie będzie tym zaskoczona. Jeśli nadal nie chce Ci pozwolić, powiedz, że spróbujesz później. Jeśli nie pozwoli Ci na to, możesz pominąć ten dzień, ale spróbuj ponownie następnego dnia.

Inne narzędzia dentystyczne

Jeśli ukochana osoba wyrywa się i obawiasz się, że może cię ugryźć, istnieją narzędzia, których możesz użyć, aby nie musieć wkładać palców do jej ust. Na przykład, możesz użyć szczoteczki międzyzębowej, aby wejść między zęby i pozbyć się zanieczyszczeń.

Jeśli są w późnym stadium choroby Alzheimera, mycie zębów pastą może nie być możliwe. Jeśli nie możesz, spróbuj użyć gąbki nasączonej płynem do płukania jamy ustnej. Upewnij się, że ich usta są wilgotne i używaj maści, aby nie dopuścić do spierzchnięcia warg. Pomagaj im w dostarczaniu wystarczającej ilości płynów każdego dnia.

Pielęgnacja protez zębowych

Jeśli Twój bliski nosi protezy, powinieneś wyjmować je z ust na co najmniej 4-8 godzin każdego dnia. Wyczyść je, a następnie przechowuj w kubku lub misce wypełnionej wodą. Nigdy nie używaj pasty do zębów na protezach, ponieważ może to je uszkodzić. Zamiast tego opłucz je pod bieżącą wodą i wyszczotkuj mokrą szczoteczką.

Gorączka a choroba Alzheimera: Co możesz zrobić, aby pomóc?

0

Nie wszystkie gorączki są takie same. Dowiedz się, kiedy podwyższona temperatura jest niebezpieczna dla Twojego bliskiego z chorobą Alzheimera i co należy zrobić.

Należy natychmiast skontaktować się z lekarzem, jeśli temperatura jest wyższa niż 101 stopni, zwłaszcza w przypadku któregokolwiek z poniższych objawów:

  • Trudności w oddychaniu lub kaszel

  • Nietypowe osłabienie, senność lub dezorientacja

  • Nudności, wymioty lub biegunka

  • Obszar skóry, który staje się czerwony, spuchnięty lub tkliwy i powiększa się

  • Objawy zakażenia dróg moczowych, takie jak ból podczas sikania

  • Jeden lub więcej stawów, które są spuchnięte, zaczerwienione i tkliwe, np. kolano, łokieć, ramię lub biodro

  • przyjmowanie leków, które mogą osłabić układ odpornościowy, w tym chemioterapii lub sterydów, takich jak prednizon

  • Mają długotrwałą chorobę, taką jak zakażenie HIV lub choroba płuc

  • Mają cewnik moczowy

Zadzwoń pod numer 911, jeśli Twój bliski ma jakiekolwiek problemy z oddychaniem, jest zdezorientowany lub bardzo słaby.

Zadzwoń do ich lekarza, jeśli mają:

  • Niska gorączka (poniżej 101 F) przez 24 godziny lub dłużej bez wyraźnej przyczyny, nawet jeśli wydają się być w porządku

  • Niska gorączka i możliwy kontakt z kimś, kto może mieć COVID-19.

  • Niska gorączka i wrażenie choroby lub wysokie ciśnienie krwi, częstość oddechów lub puls

  • Gorączka i osłabiony układ odpornościowy z powodu leków, chemioterapii lub radioterapii, HIV lub innych chorób

Objawy gorączki

Kiedy osoba z chorobą Alzheimera ma gorączkę, możesz zauważyć zmianę w jej zachowaniu. Ich poziom energii może być niższy niż zwykle. Osoba ta może być zarumieniona lub jej skóra może być ciepła lub spocona w dotyku i może powiedzieć, że jest jej gorąco. Mogą również działać ospale i zmęczeni. Mogą stracić zainteresowanie tym, co dzieje się wokół nich.

Inne objawy mogą obejmować osłabienie całego ciała lub utratę apetytu i pragnienia. Możesz zauważyć, że pocą się, trzęsą, drżą lub mają dreszcze.

Osoby starsze często mają niższą temperaturę ciała. Znając normalną temperaturę ciała bliskiej osoby łatwiej jest stwierdzić, czy jest ona poza normalnym zakresem. Staraj się za każdym razem mierzyć ją w ten sam sposób i w tym samym miejscu (usta, pacha lub ucho). Jeśli temperatura jest o 2 stopnie wyższa od normalnej, prawdopodobnie ma gorączkę.

Przyczyny gorączki

Większość ludzi dostaje gorączki z powodu choroby lub infekcji. Gorączka może pojawić się również po podaniu szczepionki. U osób starszych przyczyną są zazwyczaj infekcje płuc lub dróg oddechowych, dróg moczowych lub skóry.

Infekcje układu oddechowego mogą być drobnym wirusem przeziębienia lub czymś bardziej poważnym, jak Covid-19, grypa lub zapalenie płuc. Twoja ukochana osoba może mieć jedną z nich, jeśli ma kaszel, duszności, katar, często oczyszcza gardło, ma zachrypnięty głos, ból przy przełykaniu lub ból ucha.

Jeśli twój bliski ma infekcję dróg moczowych, możesz zauważyć, że częściej chodzi do łazienki. Ich sik może mieć nieprzyjemny zapach. Może również sprawiać wrażenie, że odczuwa ból podczas sikania.

Jeśli masz infekcję skóry, obszar może być czerwony lub spuchnięty. Ich skóra może być również ciepła w dotyku. Mogą odsuwać się lub mdleć, gdy dotkniesz zainfekowanego miejsca.

Jak dbać o gorączkę

Poproś bliską osobę, aby została w domu, odpoczywała i piła dużo płynów. Może również zażyć acetaminofen (przykładowa nazwa marki: Tylenol), aby złagodzić gorączkę lub ibuprofen (przykładowe nazwy marek: Advil, Motrin). Leki te mogą pomóc obniżyć gorączkę. Jednak nie zawsze są one konieczne. Porozmawiaj z ich lekarzem, aby dowiedzieć się, co jest najlepsze.

Jeśli twój bliski ma dreszcze lub czuje się zimno, daj im lekkie prześcieradło lub kurtkę. Jeśli przykryją się grubym kocem lub płaszczem, może to pogorszyć gorączkę.

Jeśli czują się gorąco, ochłodź je. Możesz zdjąć dodatkowe warstwy ubrań lub włączyć wentylator. Jeśli znajdują się w pobliżu źródła ciepła, takiego jak grzejnik lub kominek, odsuń je od niego lub wyłącz, jeśli możesz. Pomocny może być również letni do chłodnego okład na skórę lub letnia do chłodnej kąpiel.

Gorączka może powodować odwodnienie (kiedy organizm nie ma wystarczającej ilości wody), więc upewnij się, że dostaje dużo picia.

Obserwuj ich uważnie. U osób starszych stan może się nagle pogorszyć.

Chroń swoje zdrowie

Najlepszym sposobem na uniknięcie gorączki jest upewnienie się, że nie zachorujesz. Upewnij się, że zarówno Ty, jak i Twój bliski odwiedzacie lekarza w ramach rutynowej opieki. Zrób wszystkie potrzebne zastrzyki, szczególnie na grypę.

Umyj dokładnie ręce wodą z mydłem tak często, jak to możliwe, i pomóż bliskiej osobie umyć swoje. Trzymaj się z dala od innych osób, które są chore. Stosuj zdrową dietę, dużo śpij i ćwicz.

Jest to szczególnie ważne, jeśli jesteś główną lub jedyną osobą, która opiekuje się ukochaną osobą.

Alzheimer i Hoarding: Wskazówki i porady

0

Osoby z chorobą Alzheimera często gromadzą lub chowają rzeczy. Heres jak powiedzieć, kiedy jest to niebezpieczne i pomóc ukochanej osobie ograniczyć bałagan.

Jeśli spróbujesz pozbyć się ich rzeczy, mogą się zdenerwować. Gromadzenie rzeczy może spowodować, że w domu będzie panował bałagan, a nawet, że stanie się on niebezpieczny, ponieważ zwiększy się prawdopodobieństwo pożaru lub upadku.

Przyczyny gromadzenia lub ukrywania rzeczy

Twój bliski może gromadzić lub ukrywać rzeczy z wielu powodów:

  • To daje im poczucie bezpieczeństwa.

  • Jest to sposób na poradzenie sobie z utratą wspomnień i niemożnością robienia rzeczy, które kiedyś robili.

  • Myślą, że ktoś próbuje ukraść ich rzeczy.

  • Martwią się, że nie starczy im jedzenia na później.

  • Są znudzeni.

  • Zapominają, gdzie położyli rzeczy.

  • Zbieranie lub zapisywanie rzeczy może być nawykiem na całe życie, który nasila się w przypadku choroby Alzheimera.

Ważne jest, aby spróbować zrozumieć, dlaczego Twoja ukochana osoba ukrywa lub gromadzi rzeczy. Jeśli denerwuje się, kiedy próbujesz usunąć bałagan, najlepiej będzie, jeśli spróbujesz zaakceptować to zachowanie.

Gdy brać akcję

Jeśli gromadzenie lub ukrywanie rzeczy sprawia, że dom jest niebezpieczny dla nich lub dla innych, należy rozwiązać ten problem. Podejmij działania, jeśli:

  • Łazienka lub łóżko są tak zagracone, że Twoja bliska osoba nie może z nich korzystać.

  • Bałagan utrudnia poruszanie się po domu lub sprawia, że dana osoba może upaść.

  • Papier lub inny bałagan znajduje się zbyt blisko gorących przedmiotów, takich jak grzejniki, piece lub urządzenia elektryczne.

  • W bałaganie znajdują się ostre przedmioty, takie jak noże, widelce lub szkło.

  • Przechowują lub ukrywają w domu gnijące jedzenie lub śmieci.

  • Mają więcej zwierząt domowych niż są w stanie zagospodarować.

Najpierw zajmij się rzeczami, które są najbardziej niebezpieczne. Pozbądź się wszystkiego, co może się zapalić i znajduje się w pobliżu źródła ciepła, takiego jak kaloryfer, piec czy urządzenie elektryczne. Następnie usuń bałagan, który utrudnia poruszanie się, zwłaszcza jeśli blokuje przejścia i schody. Następnie usuń ostre przedmioty. Wyrzuć zgniłe jedzenie lub śmieci i upewnij się, że twoja ukochana osoba może dostać przekąski, gdy jest głodna. Sprawdź, czy w domu są sprawne detektory dymu i tlenku węgla. Jak najszybciej usuń z domu bałagan, który wyrzucasz, ponieważ Twoja ukochana osoba może próbować go przynieść z powrotem.

Pamiętaj, że ludzie, którzy gromadzą rzeczy mogą mieć emocjonalne wybuchy, gdy próbujesz je wyrzucić. Jeśli twój ukochany denerwuje się z powodu tych zmian, spróbuj zabrać rzeczy, gdy nie są w pobliżu. Być może konieczna będzie wizyta u specjalisty od zdrowia psychicznego, który pracuje ze starszymi osobami.

Jeśli uważasz, że twój ukochany pozwoli ci, spróbuj przeorganizować bałagan w kosze. Zobacz, czy mogą zdecydować, których rzeczy się pozbyć. Zabieraj tylko tyle, na ile ci pozwolą. Nie popędzaj ich. Mogą być OK z puszczaniem niektórych rzeczy, jeśli dasz im powód, jak oddanie na cele charytatywne lub danie przedmiotu członkowi rodziny. Możesz poprosić ich o zmniejszenie ilości każdej z rzeczy, które zachowują. Na przykład poproś, by zamiast gazet z całego miesiąca, zachowali jedną gazetę. Pomóż im uporządkować ich rzeczy i umieść etykiety na szufladach i szafkach, aby mogli je znaleźć.

Jeśli Twoja ukochana osoba ukrywa lub gubi rzeczy, spróbuj dowiedzieć się, gdzie najczęściej je kładzie. Zamykaj szafy i szafki, aby mieli mniej miejsc do ukrywania się. Sprawdź kosz na śmieci przed jego opróżnieniem. Przechowuj rzeczy takie jak gotówka, biżuteria i ważne dokumenty w bezpiecznym lub zamkniętym miejscu. Dobrym pomysłem jest również posiadanie dwóch zestawów rzeczy takich jak okulary, klucze, aparaty słuchowe, telefony i piloty.