Strona główna Blog Strona 2433

Dlaczego nie mogę przestać jeść? Jak ograniczyć kompulsywne jedzenie

0

Kompulsywne objadanie się, dlaczego tak się dzieje i jak to zrobić, żeby mieć to pod kontrolą.

Jedzenie za dużo od czasu do czasu jest normalne. Tak samo jak jedzenie z powodów emocjonalnych. Od momentu narodzin jesteśmy pielęgnowani jedzeniem, nagradzani jedzeniem, więc emocjonalne związki z jedzeniem są normalne, mówi Michelle May, MD, autorka książki „Eat What You Love, Love What You Eat”.

Osoby, które kompulsywnie się objadają, mogą jednak używać jedzenia jako jedynego sposobu radzenia sobie z negatywnymi emocjami. W rezultacie często czują, że ich jedzenie wymyka się spod kontroli. Cały czas myślą o jedzeniu i czują się winni, zawstydzeni lub przygnębieni po jedzeniu. To bardzo różni się od tego, co ktoś czuje po, powiedzmy, zjedzeniu dużego posiłku z okazji Święta Dziękczynienia, mówi May. Możesz czuć się najedzony i możesz żałować, że zjadłeś ostatni kawałek ciasta, ale nie czujesz się zawstydzony.

Niektórzy ludzie, którzy się przejadają, cierpią na zaburzenia kliniczne zwane zaburzeniami odżywiania (BED). Osoby z BED kompulsywnie jedzą duże ilości jedzenia w krótkim czasie i czują się winne lub zawstydzone. I robią to często: co najmniej raz w tygodniu przez okres co najmniej 3 miesięcy.

Nie każdy, kto się objada, jest bingerem. Możesz jeść dużo jedzenia w ciągu dnia, a nie wszystko za jednym zamachem. Możesz też nie robić tego regularnie, ale tylko wtedy, gdy czujesz się zestresowany, samotny lub zdenerwowany.

Jak to się zaczyna?

W niektórych przypadkach ludzie po prostu przejadają się z powodu bezmyślnego przyzwyczajenia, np. zawsze siadają wieczorem z torbą chipsów przed telewizorem. Często jednak jest to wynik ukrytych problemów emocjonalnych. Dużą rolę może odegrać negatywny obraz ciała.

Dla wielu osób kompulsywne objadanie się jest częścią cyklu, który zaczyna się od restrykcyjnej diety. May nazywa to cyklem „jeść, żałować, powtarzać”. Możesz rozpocząć dietę, ponieważ źle się czujesz ze swoją wagą lub rozmiarem, ale okazuje się, że zbyt trudno jest się jej trzymać – zwłaszcza jeśli używasz jedzenia jako narzędzia do radzenia sobie z problemami. W końcu osiągasz punkt krytyczny i sięgasz po zakazane produkty, a wtedy pojawia się poczucie winy i wstyd, a ograniczenia zaczynają się od nowa.

Ten cykl może być trudny do przerwania. Nawet ludzie, którzy mówią, że nie są na diecie, często mają zakorzenione pomysły na temat dobrych i złych pokarmów, mówi Marsha Hudnall, prezes Green Mountain at Fox Run w Vermont, centrum dla kobiet, które zmagają się z przejadaniem. Ale kiedy masz substancję, która jest naturalnie atrakcyjna, kojąca i pocieszająca, a ty robisz to poza granicami, to po prostu staje się bardziej atrakcyjna.

Czy ludzie mogą być uzależnieni od jedzenia?

W ostatnich latach uzależnienie od jedzenia stało się popularną ideą wśród niektórych naukowców. Naukowcy ci twierdzą, że pewne pokarmy o wysokiej zawartości tłuszczu, cukru i soli są uzależniające, powodując zmiany w mózgu podobne do tych, jakie wywołują narkotyki. Badania na zwierzętach wykazały, że u szczurów spożywających cukier mogą wystąpić objawy uzależnienia.

Ale pomysł uzależnienia od jedzenia jest kontrowersyjny. Z jednej strony, standardowe leczenie uzależnienia to abstynencja, a to nie jest możliwe w przypadku jedzenia. Ponadto, dieta jest bardzo silnym elementem cyklu binge eating, mówi May. Z tego punktu widzenia, etykietowanie niektórych pokarmów jako negatywne jest bezproduktywne.

Nie ma wątpliwości, że jedzenie może stymulować uwalnianie w mózgu substancji poprawiających samopoczucie, mówi Hudnall. Ale to nie czyni z jedzenia substancji uzależniającej. Istnieją dowody na to, że to właśnie zachowanie – cykl ograniczania i objadania się – powoduje objawy uzależnienia, a nie samo jedzenie. Niektórzy badacze stwierdzili nawet, że termin uzależnienie od jedzenia jest bardziej trafnym określeniem niż uzależnienie od jedzenia.

Jak mogę kontrolować kompulsywne jedzenie?

Poszukaj pomocy.

Samodzielne zaprzestanie objadania się może być trudne, szczególnie jeśli w grę wchodzą głęboko zakorzenione problemy emocjonalne – mówi dr Robin B. Kanarek, profesor psychologii na Tufts University. Praca z doradcą może pomóc Ci odkryć psychologiczne czynniki wyzwalające – takie jak negatywny obraz ciała – które mogą być przyczyną Twojego zachowania.

Unikaj etykiet.

Zrozum, że nie jesteś złą osobą, która robi złe rzeczy, mówi May. Etykietowanie siebie może stać się samospełniającą się przepowiednią, która spowoduje kontynuację cyklu.

To samo dotyczy etykietowania żywności. Jedzenie to jedzenie – nie jest ani dobre, ani złe, mówi Kanarek. Może być trudno przełamać te głęboko zakorzenione przekonania, ale badania pokazują, że jeśli zjesz coś, co uznasz za złe, będziesz bardziej skłonny do przejadania się.

Zrób sobie przerwę.

Kiedy masz ochotę na jedzenie, zatrzymaj się na chwilę i zapytaj siebie: Czy jestem głodny? Czasami ludzie tak bardzo skupiają się na tym, co chcą zjeść, że nie zatrzymują się i pytają siebie, dlaczego chcą jeść” – mówi May. Jeśli używasz jedzenia jako narzędzia do radzenia sobie z problemami, możesz nie mieć kontaktu z sygnałami, które sygnalizują głód lub sytość.

Zmień swoje otoczenie.

Nawyk to często po prostu zachowanie, które działa na zasadzie autopilota – mówi Hudnall. Zmiana otoczenia może sprawić, że skupisz się na swoim zachowaniu i będziesz miał szansę podjąć bardziej celową decyzję. Na przykład, jak mówi Hudnall, jeśli zawsze siadasz na określonym krześle, aby jeść, przenieś je w inne miejsce w pokoju – lub usiądź zupełnie gdzie indziej.

Ulegaj zachciankom – z umiarem.

Zakazanie jedzenia może spowodować, że będziesz się później przejadać. Jeśli naprawdę czegoś pragniesz – nawet jeśli nie jesteś głodny – pozwól sobie na małą ilość.

Skończ z restrykcyjnymi dietami

. Objadanie się i restrykcyjne jedzenie to często dwie strony tego samego medalu, mówi May. Niedobór może być czynnikiem wyzwalającym przejadanie się, podobnie jak stres, złość czy niepokój.

Wychowanie dziecka z zespołem Aspergera

0

Stan, podobny do autyzmu, wymaga cierpliwości od rodziców, struktury, a czasem specjalnego psa.

Zaczęłam zauważać, że mój syn, Matthew, jest inny, kiedy miał około dwóch lat. Nie nawiązywał dobrego kontaktu wzrokowego. Hałas mu przeszkadzał. Miał problemy z niektórymi umiejętnościami motorycznymi, takimi jak używanie łyżki.

Miał też problemy w przedszkolu. Płakał, kiedy go odwoziłam. Nie potrafił nawiązać kontaktu z innymi dziećmi. Denerwował się, gdy zabawki były nie w porządku. I dużo klaskał, więcej niż normalnie. Kiedy patrzę na jego zdjęcia w tym wieku, wyglądał naprawdę smutno, naprawdę poważnie. Myśleliśmy z mężem, że taki już jest, że wyrośnie z tych zachowań. Ale tak się nie stało. Zachowania się pogorszyły.

Diagnoza zespołu Aspergera

Wreszcie w styczniu 2005 roku – kiedy miał skończyć 3 lata – jego nauczyciele w przedszkolu powiedzieli nam, że są zaniepokojeni jego brakiem towarzyskości i obsesyjnymi skłonnościami. Nasz pediatra przejrzał notatki przedszkolne i powiedział, że jeden objaw nie jest niczym niezwykłym, ale kilka wskazuje na coś poważniejszego. Wtedy wspomniała o zespole Aspergera. Nie miałam pojęcia, co to jest. Ale po tym jak pediatra specjalizujący się w problemach rozwojowych ocenił Matthew, diagnoza została potwierdzona.

Zespół Aspergera jest podobny do autyzmu, z pewnymi różnicami. Na przykład dzieci autystyczne często mają opóźnioną mowę, podczas gdy mowa dzieci z Aspergerem rozwija się normalnie. Dzieci z Aspergerem mają jednak problemy z językiem ekspresyjnym, a także z empatią i odczytywaniem wskazówek społecznych.

Aspergery i OCD

Wiele dzieci z Aspergerem rozwija również obsesyjne zainteresowania. To wyjaśnia, dlaczego Mateusz już w młodym wieku zaczął skupiać się na śmieciach. Wie o nich więcej niż większość osób pracujących w firmach śmieciowych. Aspergery czasami mają też inne komponenty zaburzenia obsesyjno-kompulsywnego (OCD). Matthew czuje potrzebę zamykania drzwi i wciskania krzeseł. Bardzo się denerwuje, gdy zmienia się jego rutyna. Ponadto ma problemy z niepokojem i opanowaniem złości. Dlatego właśnie klaszcze: To pomaga mu się zorganizować, kiedy jest zdenerwowany.

Ale do pewnego stopnia, Aspergery i OCD to tylko etykiety. Najważniejsze jest dowiedzieć się, jak najlepiej mu pomóc. Próbujemy więc wielu różnych rzeczy: zmniejszenia liczby czynników wywołujących jego agresywne zachowanie, terapii zajęciowej i fizycznej, bardzo rutynowego harmonogramu, leków i znalezienia przyjaciół, którzy będą dla niego dobrym wzorem. W zeszłym roku kupiliśmy mu również szczeniaka rasy golden retriever o imieniu Tiger. Pomaga mu on rozwijać umiejętności społeczne – Matthew może rozmawiać z Tigerem, bawić się z nim, mówić mu, że go kocha. To dobra praktyka w kontaktach z ludźmi.

Aspergera nie da się pokonać. To nie pocałunek śmierci. Matthews jest bardzo bystrym dzieckiem, ale jego okablowanie jest inne. To wszystko.

Temple Grandins Story: Niezwykła kobieta z autyzmem

0

W nowej filmowej biografii, znaną badaczkę zwierząt Temple Grandin — być może najbardziej znaną amerykańską osobę z autyzmem — gra Claire Danes.

Temple Grandin, nowa filmowa biografia o bestsellerowej autorce, znanej badaczce zwierząt i być może najsłynniejszej amerykańskiej osobie z autyzmem, debiutuje w lutym na antenie HBO z silną obsadą i wrażliwą narracją, w której występuje Claire Danes. Przedstawia kobietę, która jest wyjątkowo utalentowana (wyobraża sobie świat oczami zwierząt, które bada), ale także przejmująco ograniczona (codzienne hałasy mogą być ogłuszające, a zmiany w rutynie wyniszczające).

Film – z Catherine O’Hara, Julią Ormond i Davidem Strathairnem – śledzi życie Grandin od niewerbalnego dziecka, przez często przytłoczonego nastolatka, po zdolnego dorosłego. Jej zdolność do identyfikowania się ze zwierzętami, zwłaszcza z bydłem, oraz do wyobrażania sobie, jak krowy postrzegają i reagują na swoje środowisko, doprowadziła ją do zaprojektowania bardziej humanitarnych hal paszowych i rzeźni.

Obecnie Grandin, 62-letnia, wielokrotnie nagradzana profesor nauk o zwierzętach na Colorado State University, przemawia na konferencjach dotyczących zachowań zwierząt oraz autyzmu. Jest autorką kilku książek, w tym Animals Make Us Human i The Way I See It: A Personal Look at Autism and Asperger’s.

Wkrótce po tym, jak u jej własnego syna zdiagnozowano autyzm, nowojorska producentka Emily Gerson Saines zobowiązała się do nakręcenia filmu o Grandin po przeczytaniu jej książki Thinking in Pictures. „Sztuczka z tym konkretnym filmem” – zauważa – „polega na tym, że nie mógł mieć wielkiego, starego, szczęśliwego zakończenia i Temple jest wyleczona – bo nie jest”.

Natura autyzmu

Grandin ma autyzm, jeden z grupy zaburzeń ze spektrum autyzmu (ASDs). ASD to zaburzenia rozwojowe, które powodują szereg problemów społecznych, komunikacyjnych i behawioralnych; ich nasilenie jest bardzo zróżnicowane w zależności od osoby. Autyzm jest zwykle diagnozowany w dzieciństwie, tak jak w przypadku Grandin. Według CDC, aż jedno na 150 amerykańskich dzieci ma jakąś formę ASD.

Ale dla Grandin ważne jest, aby spojrzeć poza etykietę. „Nie ma czarno-białej linii podziału między autyzmem a 'geek’ i 'nerd'”, mówi. „Kiedy jest to obsesja, a kiedy wytrwałość? Możesz zaprojektować umysł, aby był bardziej społeczny [lub] bardziej zainteresowany rzeczami. A gdybyśmy nie mieli ludzi bardziej zainteresowanych rzeczami, nie mielibyśmy nawet telefonu, przez który moglibyśmy rozmawiać.”

Wykorzystaj w pełni możliwości leczenia astmy eozynofilowej

0

Jak zwiększyć skuteczność leczenia astmy eozynofilowej? Wiele osób z ciężką astmą eozynofilową nie reaguje dobrze na steroidy. Być może będziesz mógł lepiej oddychać, jeśli zastosujesz się do kilku prostych wskazówek, które sprawią, że Twoje leki będą działać lepiej.

Wykorzystaj w pełni możliwości leczenia astmy eozynofilowej

Co zrobić, aby uzyskać najlepsze wyniki leczenia astmy eozynofilowej? Istnieje kilka prostych kroków, które możesz podjąć każdego dnia, aby poprawić swoje objawy, jakość życia i ogólny stan zdrowia.

Poważniejsza astma

Astma eozynofilowa jest często poważniejsza niż inne rodzaje astmy. Twoje płuca, krew i śluz zawierają wysoki poziom rodzaju białych krwinek zwanych eozynofilami. Posiadanie większej ilości eozynofili we krwi może pogorszyć ataki astmy.

To schorzenie dotyka każdego inaczej. Możesz nie reagować dobrze na tę samą terapię, co ktoś inny z tą samą chorobą.

Z tym typem astmy, jest wiele rzeczy, które mogą powodować stan zapalny i blokować twoje drogi oddechowe. Twoje geny i środowisko mogą wpływać na skuteczność leczenia.

Leczenie ukierunkowane na pacjenta

Twój lekarz ułoży plan leczenia specjalnie dla Ciebie. Wyciągniesz z niego najwięcej, jeśli będziesz go dokładnie przestrzegać. Przyjmuj leki o tej samej porze każdego dnia, aby uzyskać najlepsze wyniki i pomóc kontrolować stan zapalny w drogach oddechowych.

Po pierwsze, lekarz może przepisać inhalator steroidowy. Steroid może zmniejszyć stan zapalny i śluz, dzięki czemu drogi oddechowe pozostają otwarte. Musisz codziennie stosować wziewne sterydy, aby utrzymać swój stan pod kontrolą.

Niektóre osoby z tym typem astmy nie reagują dobrze na steroidy wziewne lub doustne. Mogą również nie uzyskać ulgi w innych powszechnych metodach leczenia astmy, takich jak długo działające bronchodilatory beta-2 agonisty. Inni robią dostać dobre wyniki od tych leków kontrolera.

Jeśli objawy nie ulegną poprawie, lekarz może przepisać nowy rodzaj leku biologicznego. Stosuje się go w celu zmniejszenia liczby eozynofili. Zablokuje również przyczyny powstawania stanów zapalnych.

Postępuj zgodnie z planem

Leki na astmę eozynofilową działają tylko wtedy, gdy przyjmujesz je zgodnie z instrukcją i harmonogramem. Należy je przyjmować w ten sposób, aby kontrolować objawy i stan zapalny. Niektóre leki przyjmuje się codziennie. Inne są przyjmowane co tydzień.

Niektóre leki biologiczne są dostarczane w piórach do wstrzykiwania lub ampułkach, dzięki czemu można je wstrzykiwać w domu. Twoim obowiązkiem jest stosowanie leków na czas i nie pomijanie żadnych dawek.

Porozmawiaj z lekarzem, jeśli masz jakiekolwiek problemy z planem leczenia. Powiedz mu lub jej, jeśli masz efekty uboczne lub jakiekolwiek konflikty, które mogą uniemożliwić Ci przestrzeganie harmonogramu przyjmowania leków. Mogą oni być w stanie zmienić dawkę lub przepisać podobny lek, który jest dla Ciebie wygodniejszy.

Czy dieta ma znaczenie?

Niektóre badania pokazują, że dieta o wysokiej zawartości tłuszczu i niskiej zawartości błonnika może pogorszyć objawy. Dieta bogata w czerwone mięso i przetworzoną żywność może zwiększyć produkcję eozynofili, które powodują zapalenie dróg oddechowych.

Dieta śródziemnomorska, która zawiera więcej świeżych owoców i warzyw, może pomóc zmniejszyć stan zapalny dróg oddechowych. Spożywanie większej ilości błonnika może pomóc w utrzymaniu zdrowej równowagi bakterii w jelitach. Badania sugerują, że może to również zmniejszyć stan zapalny.

Suplement witaminy D może pomóc osobom z tym typem astmy. Twój lekarz może przetestować, aby sprawdzić, czy twój poziom witaminy D jest niski. Jeśli tak nie jest, przyjmowanie suplementu nie przyniesie żadnych korzyści.

Jeśli jesteś otyły lub masz nadwagę, możesz czuć się lepiej, jeśli stracisz te dodatkowe kilogramy. Ludzie, którzy są otyli i mają astmę, często mają cięższe objawy. Porozmawiaj ze swoim lekarzem o tym, jak możesz schudnąć i utrzymać zdrową wagę.

Nie pal.

Palenie utrudnia kontrolowanie astmy. Zmniejsza skuteczność wziewnych sterydów i innych leków. Może też wywoływać ataki astmy i pogarszać ich przebieg.

Jeśli palisz, to rzuć. Trzymaj się też z dala od biernego palenia. Elektroniczne papierosy i waporyzatory mogą być również szkodliwe dla Twoich płuc. Jeśli ich używasz lub palisz tytoń, porozmawiaj z lekarzem o tym, jak możesz rzucić palenie.?

Ćwiczenie

Regularna aktywność fizyczna jest dobra dla każdego chorego na astmę. Ćwiczenia utrzymują płuca i serce w zdrowiu.

Przyjmuj leki zgodnie z zaleceniami lekarza. Dzięki temu Twoje drogi oddechowe będą otwarte. Dzięki temu będziesz mógł regularnie ćwiczyć bez świszczącego oddechu.

Zanim wyjdziesz na zewnątrz, aby poćwiczyć, sprawdź, czy w Twojej okolicy nie ma alarmów dotyczących jakości powietrza. Unikaj wychodzenia na zewnątrz, aby ćwiczyć, jeśli jakość powietrza jest słaba z powodu zanieczyszczenia, pożarów lasów lub bardzo gorącej lub wilgotnej pogody. Te warunki mogą być niebezpieczne dla osób chorych na astmę. Zamiast tego wykonuj ćwiczenia w pomieszczeniach zamkniętych.

Kontroluj stres, wystarczająco dużo odpoczywaj.

Bycie nadmiernie spiętym lub niespokojnym może przyczynić się do powstania zapalenia eozynofilowego w płucach. Może to powodować takie objawy jak duszność. Objawy mogą być gorsze w takich momentach. Choć nie da się uciec od wszelkiego stresu, można nauczyć się nim zarządzać i zrelaksować się. Ćwiczenia mogą pomóc w redukcji stresu.

Jeśli leczenie nie zapewnia kontroli nad stanem zdrowia, może się okazać, że nie będziesz dobrze wypoczywać. A astma zwiększa ryzyko wystąpienia bezdechu sennego, który również może nasilać stan zapalny dróg oddechowych. To błędne koło.

Nie jest jasne, czy zły sen pogarsza przebieg astmy. Ale może wpływać na poziom energii i utrudniać zarządzanie stresem.

Staraj się utrzymywać dobre nawyki dotyczące snu, abyś mógł wystarczająco odpocząć. Ustal regularne pory snu. Na czas snu wyłącz telewizor i wszystkie urządzenia elektroniczne. Ogranicz spożycie kawy. Nie ucinaj sobie drzemki, jeśli czeka cię cała noc.

Czym różni się astma eozynofilowa od innych typów astmy?

0

Astma eozynofilowa różni się od tego, co może przyjść do głowy, gdy myślisz o astmie. Może wymagać innego leczenia. I często dotyka tych, o których być może nie myślisz: dorosłych.

Różnice między astmą eozynofilową a innymi rodzajami astmy.

Kiedy masz astmę, drogi oddechowe w Twoich płucach ulegają zapaleniu i zwężeniu. Produkują też zbyt dużo śluzu. Powoduje to skurcze w przewodach, które przenoszą powietrze do i z płuc (oskrzeli). Skurcze utrudniają oddychanie. Dodatkowo może wystąpić świszczący oddech i kaszel. Jest to stan trwający całe życie.

Istnieją różne rodzaje astmy. Każda z nich ma inne przyczyny. Mogą one obejmować nadmierne ćwiczenia lub wyzwalacze, które są w powietrzu, takie jak dym lub pyłki.

Jeden z rodzajów poważnej astmy nazywany jest astmą eozynofilową. Jest trudniejsza do opanowania za pomocą powszechnie stosowanych leków. Nauka mówi, że może to być związane z wysokim poziomem rodzaju białych krwinek, zwanych eozynofilami, we krwi. Eozynofile są częścią Twojego układu odpornościowego. Pomagają one zniszczyć rzeczy, które nie należą do twojego ciała, takie jak szkodliwe bakterie. Pomagają również kontrolować stan zapalny.

Naukowcy odkryli, że im więcej eozynofili masz we krwi, tym bardziej prawdopodobne jest, że będziesz miał poważny atak astmy. Nie są jednak pewni, co powoduje wzrost liczby eozynofili. Dowiedzieli się, że astma eozynofilowa różni się od innych typów astmy z kilku powodów:

Kogo dotyczy

Często astma zaczyna się w dzieciństwie, ale astma eozynofilowa zwykle po raz pierwszy pojawia się w średniej dorosłości.

Chociaż ten rodzaj astmy występuje u dzieci i dorosłych, powszechnie zaczyna się między 35 a 50 rokiem życia. Nie wiadomo, jak wiele osób na nią cierpi. Ale naukowcy uważają, że mniej niż 10% osób z astmą ma typ tak poważny jak astma eozynofilowa. Stwierdzili również, że ten rodzaj astmy w równym stopniu dotyka kobiet i mężczyzn.

Przyczyny i objawy

Często alergia na pyłki lub sierść zwierząt domowych może wywołać objawy astmy. Ale osoby z astmą eozynofilową zwykle nie mają tych alergii. To, co odróżnia tę chorobę od innych typów astmy, to wysoka liczba eozynofilów we krwi, tkance płucnej i flegmie (plwocinie).

Objawy takie jak świszczący oddech, kaszel i duszności są obecne we wszystkich typach astmy. Ale w tej wpływają na cały układ oddechowy. Oznacza to, że może dojść do wielu infekcji zatok. Możesz również mieć polipy nosa, łagodne (nienowotworowe) narośle w nozdrzach lub zatokach. Ponadto możesz zauważyć, że wyściółka nosa (błona śluzowa) ulega zapaleniu lub podrażnieniu.

Twoje objawy mogą nie wyglądać ani nie być odczuwane jak te powszechnie kojarzone z astmą. Mogą one bardziej przypominać te, które występują przy przewlekłej obturacyjnej chorobie płuc (POChP). Jest to choroba płuc, która powoduje długotrwałe problemy z oddychaniem i zmniejszenie przepływu powietrza. Lekarze czasami przez pomyłkę diagnozują astmę eozynofilową jako POChP.

Diagnoza

Aby dowiedzieć się, czy masz astmę, lekarz przeprowadzi badanie fizyczne. On lub ona będzie zapytać o objawy i inne problemy zdrowotne. Możesz również mieć wykonane badanie czynności płuc. Dzięki temu dowiesz się, ile powietrza i jak szybko możesz wydychać.

Aby zdiagnozować astmę eozynofilową, mogą być potrzebne inne badania, które wykryją obecność eozynofilów:

  • Badanie krwi. Lekarz lub pielęgniarka pobierze krew, aby zmierzyć liczbę zawartych w niej eozynofili.

  • Próbka plwociny. Otrzymasz próbkę kaszlanego śluzu lub flegmy. Lekarz zbada go pod mikroskopem.

  • Biopsja oskrzeli. To badanie jest rzadziej spotykane. Lekarz wprowadzi przez nos lub usta instrument zwany bronchoskopem. On lub ona użyje go do uzyskania kilku małych próbek tkanki z Twoich płuc (biopsja). Próbki zostaną zbadane na obecność eozynofili. Potrzebne będzie znieczulenie i może być konieczne pozostanie w szpitalu.

Leczenie

Cele leczenia tego typu astmy są dwa: kontrola oddychania i zmniejszenie liczby eozynofili. Możesz poczuć ulgę w objawach za pomocą wspólnych zabiegów na astmę. Należą do nich leki zmniejszające stan zapalny (kortykosteroidy) oraz inhalatory o szybkim działaniu (bronchodilatory).

Jednak te leki nie zawsze działają u osób z astmą eozynofilową. Lekarz może również przepisać pacjentowi lek znany jako lek biologiczny. Ogranicza zdolność organizmu do wytwarzania eozynofili. Lek będziesz przyjmował razem z innymi lekami na astmę. Antybiotyki mogą być również częścią leczenia, jeśli masz nawracające infekcje zatok.

Zdiagnozowanie i leczenie jak najszybciej jest ważne, aby kontrolować trwałe szkody, jakie ten stan może spowodować w płucach, takie jak bliznowacenie tkanki płucnej i pogrubienie dróg oddechowych. Raz w roku porozmawiaj z lekarzem o swoim leczeniu i upewnij się, że nadal jest ono dla Ciebie najlepszym rozwiązaniem.

Jak wygląda leczenie ciężkiej astmy?

0

Jeśli masz ciężki atak astmy, może trzeba iść do szpitala, aby uzyskać go leczyć. Dowiedz się, w jaki sposób lekarze doprowadzą go pod kontrolą.

Jeśli jednak dojdzie do ataku astmy, musisz rozpocząć leczenie jak tylko zauważysz objawy.

Jeśli objawy są poważne i nie ustępują po zastosowaniu się do planu działania i zażywaniu leków zgodnie z zaleceniami lekarza, należy natychmiast zadzwonić pod numer 911 i uzyskać pomoc w nagłych wypadkach. Nie jedź sam do szpitala. To nie jest bezpieczne.

Czego należy się spodziewać w szpitalu

Kiedy trafisz do szpitala, lekarze upewnią się, że objawy są spowodowane astmą, jak bardzo jest ona ciężka i czy nie masz innych schorzeń, które mogą być z nią związane, takich jak zapalenie płuc.

Twoje leczenie w szpitalu może obejmować ciągłe stosowanie nebulizatora astmy, a także uzupełniający tlen i leki sterydowe, aby zatrzymać atak.

Lekarz może również podać Ci dawkę siarczanu magnezu, którą otrzymasz przez kroplówkę, aby pomóc mięśniom wokół dróg oddechowych zrelaksować się. Nie są to leki, które byłyby normalną częścią opieki nad chorym na astmę – lekarze używają ich w nagłych przypadkach.

Jeśli leki nie pomogą, możesz potrzebować mechanicznego respiratora na oddziale intensywnej terapii, który pomoże ci oddychać. W tym celu lekarze wprowadzą rurkę do nosa lub ust. Te urządzenia wspomagające oddychanie są tymczasowe. Lekarz usunie je po zakończeniu ataku, gdy płuca odzyskają sprawność wystarczającą do oddychania bez pomocy urządzenia.

Po powrocie do domu

Kiedy lekarze w szpitalu zdecydują, że jesteś wystarczająco zdrowy, aby wrócić do domu, upewnią się, że masz:

  • Leki, które pozwolą ci kontrolować astmę

  • Plan działania w przypadku astmy, który pozwoli ci dowiedzieć się, jak zapobiegać atakom astmy i zarządzać chorobą. Powinieneś mieć już taki plan, ale jeśli nie masz, dostaniesz go po wyjściu ze szpitala.

  • Instrukcje dotyczące dalszej opieki

Jeśli Twoje dziecko ma astmę, upewnij się, że szkoła, opiekunowie do dzieci, dzienna opieka nad dziećmi i wszystkie inne osoby, które się nimi zajmują, znają plan działania w przypadku astmy, aby wiedzieli, co robić w razie ataku.

Jak uniknąć kleszczy w ciąży

0

Środki chemiczne takie jak DEET mogą trzymać kleszcze z daleka. Ale czy można je bezpiecznie stosować, gdy jesteś w ciąży?

Heres co należy wiedzieć, aby zachować bezpieczeństwo.

Czy powinnam używać sprayu na owady w ciąży?

Wiele środków odstraszających owady zawiera silne substancje chemiczne, które uszkadzają układ nerwowy owadów i powodują ich śmierć. Ponieważ układ nerwowy dziecka rozwija się szybko podczas pierwszego trymestru, niektórzy eksperci sugerują, abyś unikała stosowania sprayów na owady w tym czasie.

Nie wiadomo również, jak substancje chemiczne, które są często używane w repelentach kleszczy, mogą wpłynąć na resztę ciąży. Wiele z nich po prostu nie zostało przebadanych, aby sprawdzić, czy powodują one wady wrodzone. Werdykt wciąż nie jest znany:

  • Picaridin

  • Olejek z eukaliptusa cytrynowego (OLE)

  • PMD (chemiczna wersja OLE)

  • 2-Undekanon

  • IR3535

DEET to substancja chemiczna, która znajduje się w większości marek środków odstraszających kleszcze. Niektóre badania sprawdzały, jak może on wpływać na nienarodzone dzieci. Większość z nich wykazała, że DEET nie prowadzi do zwiększenia ryzyka wystąpienia wad wrodzonych. Mimo to, należy przeprowadzić więcej badań. Z tego powodu, może być mądry, aby uniknąć produktów DEET, zbyt.

Ale, jeśli spędzasz dużo czasu na zewnątrz, gdzie wiele kleszczy są znane żyć, porozmawiać z lekarzem. Może on uznać, że ryzyko związane z użyciem niewielkiej ilości DEET do odstraszania kleszczy przewyższa ryzyko zachorowania na choroby przenoszone przez kleszcze, takie jak borelioza.

Czy naturalne środki odstraszające kleszcze są w porządku?

Niektóre produkty zawierają całkowicie naturalne olejki, które są znane z tego, że trzymają kleszcze z daleka. Należą do nich olejki z:

  • Czosnek

  • Rozmaryn

  • Trawa cytrynowa

  • Tymianek

  • Geranium

Wpływ tych składników na ciążę również nie został zbadany. Jeśli stosujesz je na skórę zgodnie z instrukcją na opakowaniu, prawdopodobnie są bezpieczne. Mimo to, nie wydają się one oferować silnej obrony przed kleszczami i mogą się szybko zużywać.

Niektóre z elementów tych naturalnych repelentów kleszczy można znaleźć w suplementach, zbyt. Należy pamiętać, że przyjmowanie ich doustnie nie pomoże Ci w odstraszaniu kleszczy i może zaszkodzić Twojemu dziecku.

Czy istnieją inne możliwości?

W czasie, gdy dziecko rośnie w tobie, nie należy stosować żadnych środków chemicznych. Kilka prostych strategii pomoże ci pozostać wolnym od kleszczy:

  • Zakryj się. Noś koszulki z długimi rękawami, długie spodnie, skarpetki i buty z zamkniętymi palcami, jeśli przebywasz w miejscu, gdzie żyją kleszcze. Nie zapomnij włożyć spodni do skarpet. W ten sposób kleszczom będzie jeszcze trudniej znaleźć drogę do Twojej skóry.

  • Zrezygnuj z ciemnych ubrań. Jasne ubrania ułatwią Ci zauważenie kleszczy, które na Ciebie wpełzną.

  • Sprawdzaj kleszcze po wejściu do domu. Użyj lusterka, aby sprawdzić pod pachami, wokół uszu, za kolanami, pod włosami, wewnątrz pępka, między nogami i wokół talii. Nie zapomnij sprawdzić dzieci, zwierząt domowych oraz narzędzi ogrodowych i trawnikowych.

  • Nie czekaj zbyt długo z prysznicem. Umycie się w ciągu 2 godzin od wyjścia na zewnątrz może zmniejszyć ryzyko zachorowania na boreliozę. Dzięki temu usuniesz kleszcze, które nie są jeszcze w pełni przytwierdzone do skóry.

  • Do usuwania kleszczy należy używać pęsety. Jeśli znajdziesz kleszcza przyczepionego do skóry, nie wyciągaj go. Zamiast tego użyj pary pęset. Chwyć kleszcza tak blisko skóry, jak tylko możesz i delikatnie go odciągnij. Umyj miejsce, w którym był kleszcz, a także swoje ręce.

Pamiętaj: to, że zostałeś ugryziony przez kleszcza nie oznacza, że zarazisz się boreliozą. Jeśli usuniesz kleszcza w ciągu 24 godzin od jego ukąszenia, szanse na zachorowanie są niewielkie.

Mimo to należy zgłosić się do lekarza, jeśli pojawią się wczesne objawy choroby z Lyme, takie jak wysypka i objawy grypopodobne (gorączka, dreszcze, ból głowy, zmęczenie).

Choroba Raynauds & Syndrom: Objawy, przyczyny, leczenie

0

Czy twoje palce u rąk i nóg łatwo drętwieją? To może być coś więcej niż tylko zimno. Dowiedz się więcej o chorobie Raynauda i co możesz zrobić, jeśli ją masz.

Choroba Raynauda polega na tym, że naczynia krwionośne w palcach rąk i nóg tymczasowo nadmiernie reagują na niską temperaturę lub stres. Dla większości ludzi nie jest to poważny problem zdrowotny. Jednak u niektórych osób zmniejszony przepływ krwi może powodować uszkodzenia.

Rodzaje Raynauds

Nazwa tego schorzenia pochodzi od nazwiska francuskiego lekarza, który jako pierwszy zidentyfikował je w 1862 roku. Możesz usłyszeć, że jest ono nazywane wieloma nazwami. Istnieją dwa rodzaje:

  • Pierwotna choroba Raynaudsa (lub choroba Raynaudsa) występuje bez żadnej innej choroby. Objawy są często łagodne.

  • Raynauds wtórny (zespół Raynaudsa, zjawisko Raynaudsa) wynika z innej choroby. Często jest to choroba, która atakuje tkanki łączne organizmu, jak toczeń czy reumatoidalne zapalenie stawów. Jest to mniej powszechne, ale bardziej prawdopodobne, aby spowodować poważne problemy zdrowotne. Może to obejmować takie rzeczy jak owrzodzenia skóry i gangrena. Dochodzi do nich, gdy komórki i tkanki w palcach u rąk i nóg obumierają z powodu braku krwi.

Symptomy Raynauds

Możesz zauważyć:

  • Zimne palce u rąk i nóg

  • Skóra może stać się biała lub niebieska, gdy jest zimno lub gdy jesteś zestresowany. Gdy się rozgrzejesz, może stać się czerwona.

  • Kiedy się rozgrzejesz, poczujesz mrowienie lub kłucie w palcach u rąk i nóg.

Co powoduje pierwotną chorobę Raynauds?

Kiedy jest zimno, organizm stara się zachować ciepło. Jednym ze sposobów jest spowolnienie przepływu krwi do obszarów najbardziej oddalonych od serca – dłoni i stóp. W tym celu sieć małych tętnic doprowadzających krew do tych miejsc zwęża się, oddalając je od skóry. Nazywa się to reakcją wazomotoryczną.

Jeśli masz Raynauds, Twoja reakcja jest wyłączona. Te tętnice kurczą się bardziej niż zwykle i szybciej niż zwykle. To może sprawić, że Twoje palce u rąk i nóg poczują się zdrętwiałe i zmienią kolor na biały lub niebieski. Trwa to zwykle około 15 minut. Kiedy tętnice rozluźniają się i organizm rozgrzewa się, palce stają się ciepłe i czerwone, a następnie wracają do normy. Możesz mieć zmiany w genach, które kontrolują twoją reakcję, ale lekarze nie znaleźli związku między tym a Raynauds.

Co powoduje Raynauds wtórny?

Wtórne Raynauds działa tak samo, ale dostajesz go jako wynik innej choroby. Warunki, które zwiększają prawdopodobieństwo zachorowania na wtórne Raynauds obejmują:

  • Choroby tkanki łącznej. Jeśli masz twardzinę, rzadką chorobę, która powoduje twardnienie skóry i powstawanie blizn, prawdopodobnie będziesz miał zespół Raynauda. Toczeń, reumatoidalne zapalenie stawów i zespół Sjogrena również zwiększają prawdopodobieństwo wystąpienia tej choroby.

  • Choroby tętnic. Obejmuje to miażdżycę, czyli odkładanie się płytki nazębnej w naczyniach krwionośnych zasilających serce; chorobę Buergera, która powoduje zapalenie naczyń krwionośnych dłoni i stóp; oraz pierwotne nadciśnienie płucne, czyli rodzaj wysokiego ciśnienia krwi, które wpływa na tętnice w płucach.

  • Zespół cieśni nadgarstka. Ucisk na główny nerw ręki może powodować drętwienie, ból i zwiększać wrażliwość na zimno.

  • Powtarzające się czynności lub wibracje. Każdy powtarzający się ruch, taki jak pisanie na klawiaturze czy gra na pianinie, może spowodować uraz związany z nadużywaniem. Podobnie jest z narzędziami, które wibrują, np. młotami pneumatycznymi.

  • Palenie. Zwęża naczynia krwionośne.

  • Obrażenia: Obejmuje to uszkodzenia dłoni lub stóp w wyniku złamań, operacji lub odmrożeń.

  • Niektóre leki. Należą do nich leki na nadciśnienie, takie jak beta-blokery, leki na migrenę z ergotaminą lub sumatryptanem, leki na ADHD, niektóre rodzaje chemioterapii oraz leki zwężające naczynia krwionośne, takie jak dostępne bez recepty leki na przeziębienie.

Czynniki ryzyka dla Raynauds

Aż jedna na 10 osób może mieć jakąś formę Raynauds. Większość z nich ma pierwotną postać Raynauds. Około jedna osoba na 100, lub mniej, będzie miała Raynauds wtórne.

  • Kobiety są do dziewięciu razy bardziej narażone na zachorowanie niż mężczyźni.

  • Ludzie w każdym wieku mogą zachorować na pierwotną chorobę Raynauds, ale zazwyczaj pojawia się ona między 15 a 25 rokiem życia.

  • Osoby z wtórnym Raynauds mają tendencję do zachorowania po 35 roku życia.

  • Ludzie z chorobami takimi jak reumatoidalne zapalenie stawów, twardzina i toczeń są bardziej narażeni na wtórne Raynauds.

  • Ludzie, którzy stosują niektóre leki w leczeniu raka, migreny lub wysokiego ciśnienia krwi mogą być bardziej narażeni na wystąpienie Raynauds.

  • Również osoby, które cierpią na zespół cieśni nadgarstka lub używają narzędzi wibrujących, takich jak młoty pneumatyczne, mogą być bardziej narażone na wystąpienie objawów Raynauds.

Jak diagnozuje się Raynauds?

Jeśli lekarz uzna, że masz Raynauds, zada pytania o objawy i obejrzy palce u rąk i nóg. Może również użyć specjalnej lupy zwanej dermoskopem, aby sprawdzić naczynia krwionośne wokół paznokci, czy są większe niż normalnie lub czy mają dziwny kształt.

Jeśli lekarz uważa, że stan ten wynika z innego problemu zdrowotnego, może pobrać trochę twojej krwi do zbadania w laboratorium. Pozwoli to na sprawdzenie, czy nie ma oznak choroby autoimmunologicznej, takiej jak toczeń lub reumatoidalne zapalenie stawów.

Jakie są sposoby leczenia Raynauds?

Cele leczenia obejmują zapobieganie atakom lub ograniczanie ich, gdy już wystąpią. Oznacza to zazwyczaj utrzymywanie ciepłych i suchych dłoni i stóp, kontrolowanie stresu i regularne ćwiczenia.

Leki

Lekarz może poprosić Cię o unikanie niektórych leków, w tym dostępnych bez recepty leków na przeziębienie zawierających pseudoefedrynę. Mogą one pogorszyć objawy, powodując zwężenie naczyń krwionośnych.

Jeśli masz wtórne Raynauds, lekarz może przepisać leki kontrolujące ciśnienie krwi i rozluźniające naczynia krwionośne. Jeśli w wyniku tego pojawią się owrzodzenia na skórze, może być konieczne zastosowanie kremu, który zawiera jeden z tych leków. Należą do nich:

  • Blokery kanału wapniowego. Przykłady obejmują nifedypinę (Afeditab CR, Procardia), amlodypinę (Norvasc), felodypinę i izradypinę.

  • Leki rozszerzające naczynia krwionośne. Należą do nich: lek na wysokie ciśnienie krwi losartan (Cozaar), lek na zaburzenia erekcji sildenafil (Viagra, Revatio), lek przeciwdepresyjny fluoksetyna (Prozac, Sarafem) oraz klasa leków zwanych prostaglandynami. Inne to krem z nitrogliceryną, który można nakładać na podstawę palców, aby pomóc w gojeniu się ran.

Chirurgia

Jeśli stan pacjenta nie poprawia się po wykonaniu tych czynności i istnieje ryzyko wystąpienia poważnych problemów, takich jak utrata części palców u rąk lub nóg, lekarz może rozważyć przeprowadzenie zabiegu chirurgicznego. Zabiegi te polegają na przecięciu nerwów prowadzących do naczyń krwionośnych w skórze w celu ograniczenia ich otwierania i zamykania. Lekarz może również wstrzyknąć leki do rąk lub stóp, aby zablokować te nerwy.

Leczenie domowe dla Raynauds Te kroki mogą również pomóc w kontrolowaniu stanu zdrowia:

  • Unikaj dymu: Nie pal, a także trzymaj się z dala od biernego palenia. Może on powodować zamykanie naczyń krwionośnych, co obniża temperaturę skóry.

  • Ćwiczenia: Pobudzi Twoje krążenie. Jeśli cierpisz na Raynauds wtórne, skonsultuj się z lekarzem przed rozpoczęciem ćwiczeń na świeżym powietrzu w niskich temperaturach.

  • Zarządzaj stresem: Utrzymanie go pod kontrolą może pomóc zmniejszyć liczbę ataków.

  • Utrzymuj stałą temperaturę: Dont go prosto z chłodnej przestrzeni do ciepłej przestrzeni, jeśli możesz pomóc. Unikaj sekcji z mrożoną żywnością w sklepach spożywczych.

  • Ubierz się na zimno: Noś warstwy, rękawice i ciężkie skarpety. Kup ogrzewacze chemiczne do kieszeni, rękawic i skarpet.

  • Unikaj niektórych leków: leki wykrztuśne z fenylefryną, tabletki dietetyczne, leki na migrenę z ergotaminą, leki ziołowe z efedrą oraz lek na ciśnienie krwi – klonidyna (Catapres) mogą zwężać naczynia krwionośne.

  • Namocz ręce: Lub przeprowadź przez nie ciepłą wodę, gdy czujesz, że zaczyna się atak.

Czy Raynauds mogą cię zabić?

Nie, ale poważne przypadki mogą odciąć dopływ krwi do skóry i doprowadzić do uszkodzenia tkanek. Całkowicie zablokowana tętnica może doprowadzić do powstania wrzodów lub martwej tkanki (gangreny). Jest to rzadkie, ale jeśli tak się stanie, lekarz może być zmuszony do usunięcia palca lub stopy.

Przewodnik po rzadkich chorobach: Choroba Stillsa o początku u dorosłych

0

Choroba Stillsa u dorosłych jest rzadką formą zapalenia stawów, która powoduje gorączkę, wysypkę i ból stawów. Dowiedz się więcej o jej objawach, leczeniu i perspektywach.

Choroba Stillsa o początku w wieku dorosłym jest rzadkim rodzajem zapalenia stawów, które rozpoczyna się w wieku dorosłym. Może ona powodować:

  • Gorączkę

  • Wysypka

  • Ból stawów

Choroba Stillsa u dorosłych jest dorosłą postacią podtypu zapalenia stawów u dzieci zwanego układowym młodzieńczym idiopatycznym zapaleniem stawów (SJIA).

Choroba Stillsa u dorosłych zazwyczaj dotyka osoby poniżej 35 roku życia. Co roku zapada na nią mniej niż 1 na 100 000 osób. Nie ma lekarstwa, ale można kontrolować objawy za pomocą leczenia.

Przyczyny

Lekarze nie wiedzą, co jest przyczyną choroby Stillsa u dorosłych. Badania sugerują, że mogą ją wywołać infekcje lub substancje toksyczne w organizmie. Twój układ odpornościowy nadmiernie reaguje na te czynniki i wywołuje chorobę.

Eksperci uważają, że choroba Stillsa u dorosłych jest stanem autozapalnym, ponieważ układ odpornościowy odgrywa rolę w jej objawach. Po urodzeniu masz wrodzony układ odpornościowy. Wraz z wiekiem, tworzysz adaptacyjny układ odpornościowy. To zajmuje się bakteriami i wirusami, które dostają się przez twój wrodzony jeden.

Kiedy masz chorobę autoimmunologiczną, objawy zdarzają się, ponieważ twój adaptacyjny układ odpornościowy nadmiernie reaguje i atakuje twoje zdrowe komórki i tkanki. W chorobach autozapalnych, takich jak choroba Stilla o początku dorosłym, wrodzony układ odpornościowy reaguje nadmiernie i wywołuje stan zapalny.

Badania wykazują również, że osoby z chorobą Stilla o początku dorosłym mają wyższy poziom białek zwanych cytokinami niż osoby, które nie mają tej choroby.

Twój układ odpornościowy wysyła cytokiny, aby zwalczyć stan zapalny w organizmie.

Symptomy

W chorobie Stillsa u dorosłych, objawy zwykle pojawiają się i znikają w epizodach. U niektórych osób trwają one przez około rok, po czym choroba ustępuje. U innych, epizody pojawiają się losowo, ustępując na kilka tygodni lub miesięcy, a następnie powracając. Możesz również mieć przewlekłą chorobę Stillsa o dorosłych konsekwencjach, gdzie objawy są bardziej stałe.

Zazwyczaj pierwsze odczuwane przez Ciebie rzeczy to:

  • Wysoka gorączka, która wzrasta raz lub dwa razy dziennie

  • Ciepła, różowa wysypka na tułowiu i ramionach, która pojawia się wraz z gorączką

Po kilku tygodniach od pojawienia się gorączki i wysypki zaczynają boleć stawy. Ból i sztywność stawów może utrzymywać się przez 2 tygodnie. Zwykle odczuwalny jest w nadgarstkach i kolanach.

Może również pojawić się w:

  • Kostki

  • Ramiona

  • Łokcie

  • Palce

Możesz też mieć:

  • Ból i obrzęk w jamie brzusznej

  • Ból gardła

  • Obrzęk węzłów chłonnych

  • Utrata wagi

  • Ból przy braniu głębokiego oddechu

Może również dojść do obrzęku śledziony i wątroby, a także do zapalenia serca lub płuc.

Postawienie diagnozy

Nie ma jednego testu, który lekarz mógłby wykonać, aby potwierdzić, że masz chorobę Stillsa. Zamiast tego, będzie on zbierał informacje za pomocą:

  • Twoich objawów

  • Badania fizyczne

  • Badania krwi, aby sprawdzić, czy nie występują inne problemy, takie jak infekcje lub rak

  • Badanie ultrasonograficzne jamy brzusznej

  • Tomografia komputerowa

  • RTG

Badania obrazowe, takie jak ultradźwięki, zdjęcia rentgenowskie i tomografia komputerowa, mogą pomóc lekarzowi stwierdzić, czy choroba uszkodziła któryś z narządów.

Pytania do lekarza

Aby mieć pewność, że podczas wizyty u lekarza uzyskasz wszystkie potrzebne informacje, zapisz wcześniej swoje pytania i zabierz je ze sobą. Mogą one obejmować:

  • Co jest przyczyną moich objawów?

  • Jakie inne warunki mogą być przyczyną tych objawów?

  • Jakich badań potrzebuję?

  • Czy to będzie tymczasowe, czy będę to miał przez dłuższy czas?

  • Jakie jest najlepsze leczenie dla mnie?

  • Czy moje leczenie będzie miało skutki uboczne?

  • Czy są rzeczy, które mogę zrobić w domu, aby pomóc w łagodzeniu objawów?

  • Jak powinienem postępować w przypadku innych problemów zdrowotnych?

  • Czy istnieją ograniczenia, których muszę przestrzegać?

  • Czy powinienem zgłosić się do specjalisty?

Leczenie

Istnieje kilka leków, które mogą pomóc w leczeniu objawów. Twój lekarz wybierze najlepsze opcje dla Ciebie w zależności od tego, jak ciężka jest Twoja choroba i jakie skutki uboczne odczuwasz.

Do leków tych należą:

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAIDs). Możesz spróbować opcji bez recepty, takich jak ibuprofen lub naproksen, aby pomóc w bólu stawów i zapaleniu. Jeśli leki dostępne bez recepty nie przyniosą oczekiwanych rezultatów, lekarz może przepisać silniejsze leki z grupy NLPZ.

Leki z grupy NLPZ mogą uszkodzić wątrobę. Jeśli więc je przyjmujesz, lekarz może poprosić Cię o regularne badania krwi, aby sprawdzić, jak pracuje Twoja wątroba.

Sterydy. Ones takie jak prednizon (Deltasone) są wspólne leczenie dla większości ludzi z dorosłym-onset Stills choroby. Działają one dobrze, aby złagodzić stan zapalny. Ale mogą również uczynić infekcje i osteoporozę bardziej prawdopodobne.

Metotreksat (Trexall). Twój lekarz może przepisać to w połączeniu z prednizonem, aby leczyć zapalenie stawów i pomóc stawom. Jeśli przyjmujesz oba leki, będziesz przyjmować mniejszą dawkę prednizonu.

Modyfikatory odpowiedzi biologicznej. Niektóre leki obniżają moc twojego układu odpornościowego, aby pomóc złagodzić stan zapalny. Należą do nich:

  • Adalimumab (Humira)

  • Etanercept (Enbrel)

  • Infliksymab (Remicade)

Lekarze wciąż badają, jak działają one długoterminowo. Jeśli inne leki nie zadziałały, lekarz może zasugerować inne leki immunosupresyjne, takie jak:

  • Anakinra (Kineret)

  • Tocilizumab (Actemra)

Dbanie o siebie

W codziennym życiu można robić pewne rzeczy, które pomogą w radzeniu sobie z chorobą. Należą do nich:

Postępuj zgodnie z planem leczenia. Przyjmuj leki, nawet jeśli nie masz objawów. Pomożesz w ten sposób obniżyć ryzyko wystąpienia stanu zapalnego i zapobiec dalszym problemom.

Zapytaj o suplementy. Oprócz zdrowej, dobrze zbilansowanej diety, możesz potrzebować zwiększenia ilości witaminy D i wapnia. Jeśli prednizon jest częścią Twojego planu leczenia, suplementy te mogą pomóc w zapobieganiu osteoporozie.

Uprawiaj regularne ćwiczenia. Bolące stawy mogą sprawić, że ćwiczenia wydadzą się trudne. Lekarze zalecają jednak, by ruszać się, kiedy tylko jest to możliwe. Pomożesz w ten sposób zwiększyć zakres ruchu, a nawet złagodzisz część bólu i sztywności.

Czego się spodziewać

Nie da się wyleczyć choroby Stillsa o początku dorosłym, ale kontynuacja leczenia może pomóc utrzymać objawy pod kontrolą i zapobiec powikłaniom. Dla około jednej trzeciej osób z chorobą, objawy utrzymują się przez długi czas i stają się przewlekłym zapaleniem stawów.

Wczesna diagnoza i leczenie mogą pomóc uczynić przyszłość jaśniejszą.?

Uzyskanie wsparcia

Ponieważ choroba Stillsa u dorosłych jest rzadka, warto skontaktować się z krajowymi organizacjami, które mogą skontaktować Cię ze specjalistami i innymi osobami, które mogą pomóc. Zapytaj swojego lekarza o rekomendacje lub odwiedź strony internetowe:

  • Fundacja Arthritis

  • Krajowa Organizacja ds. Rzadkich Zaburzeń

  • Centrum informacji o chorobach genetycznych i rzadkich (GARD)

  • Narodowy Instytut Zapalenia Stawów i Chorób Mięśniowo-Szkieletowych i Skóry

Zjawisko Raynauds i choroba Raynauds w obrazach

0

Czy twoje palce u rąk i nóg nagle stają się zimne, blade i zdrętwiałe, gdy dotykają czegoś zimnego? To może być zjawisko Raynaudsa. Znane również jako choroba Raynaudsa, może wystąpić samodzielnie lub w związku z innym schorzeniem.

1/15

Stan ten powoduje ataki ograniczające dopływ krwi do palców u rąk i nóg, które mogą stać się blade, zimne i zdrętwiałe. Gdy krew wraca, mogą zacząć mrowieć i boleć. Z wyjątkiem rzadkich przypadków, choroba zazwyczaj nie jest poważna. Nie ma lekarstwa, ale są zmiany, które można wprowadzić do swojej rutyny, ubioru i diety, które mogą pomóc w opanowaniu objawów.

Raynauds pierwotny i wtórny

2/15

Pierwotna choroba Raynauds występuje samoistnie bez wyraźnej przyczyny. Wtórne objawy Raynauds występują jako symptom choroby podstawowej lub urazu. Tylko lekarz może określić, którą z nich masz. W każdym z tych przypadków możesz spotkać się z określeniem choroby Raynaudsa, zespołu lub zjawiska. Terminy te są często używane zamiennie, ale technicznie rzecz biorąc, choroba Raynauds odnosi się tylko do formy pierwotnej.?

Przyczyna

3/15

Przyczyna jest niejasna. Nawet jeśli inna choroba może przynieść na wtórne Raynauds, lekarze dont wiedzieć dokładnie, co prowadzi do objawów stanu. Wiedzą, że zazwyczaj zdarzają się one, gdy naczynia krwionośne nadmiernie reagują i kurczą się w odpowiedzi na niskie temperatury, stres lub wysokie emocje.

Pierwotny Raynauds

4/15

Jest to najczęstsza forma tego schorzenia. Pojawia się zwykle między 15 a 30 rokiem życia. Pierwotny Raynauds ma tendencję do bycia mniej poważnym niż typ wtórny. Nie ma związku z innym stanem medycznym, a jeśli masz go, nie jest prawdopodobne, aby rozwinąć go później. Objawy mogą być tak łagodne, że nie czujesz potrzeby szukania leczenia. Czasami objawy ustępują samoistnie.

Raynauds wtórny

5/15

Ta forma Raynauds ma tendencję do ujawniania się później, około 40 roku życia. Może powodować poważniejsze objawy niż pierwotny rodzaj. Podstawową przyczyną może być:

  • Choroby, które uszkadzają tętnice, pobliskie nerwy i tkankę łączną, zwłaszcza w dłoniach i stopach

  • Powtarzające się ruchy lub urazy, które uszkadzają nerwy wokół naczyń krwionośnych w pobliżu stóp lub dłoni

  • Leki, które zmieniają ciśnienie krwi lub zwężają naczynia krwionośne

Wspólne warunki bazowe

6/15

Twardzina, zapalna choroba autoimmunologiczna, która powoduje stwardnienie tkanki łącznej, jest najczęstszą przyczyną wtórnych objawów Raynauds. Inne zaburzenia autoimmunologiczne, takie jak toczeń, reumatoidalne zapalenie stawów i zespół Sj?grena, mogą również zrobić. Kilka innych warunków, które mogą odgrywać rolę obejmują:

  • Stwardnienie tętnic (miażdżyca)

  • Nadciśnienie płucne

  • Zaburzenia krwi (krioglobulinemia, policytemia)

  • Problemy z tarczycą

Symptomy

7/15

Atak zwykle dotyka palców u rąk i nóg, ale może też zaatakować nos, uszy, sutki lub usta. Może zacząć się w jednym palcu lub palcu u nogi i przenieść się na inne. Może trwać krócej niż minutę lub ciągnąć się godzinami. Dotknięte obszary mogą:

  • Zmienić kolor na blady, biały lub nawet niebieski

  • Drętwienie, zimno lub ból

  • Uderzenia, pieczenie, mrowienie i obrzęk, gdy powraca krew

Poważne przypadki wtórnego Raynauds mogą powodować owrzodzenia. Rzadko, mogą one nawet zabić żywą tkankę (gangrena).?

Kto choruje na pierwotną postać Raynauds?

8/15

  • Kobiecy seks: Kobiety dostają go więcej niż mężczyźni.

  • Klimat: Jest bardziej powszechna u ludzi, którzy mieszkają w zimniejszym klimacie.

  • Wiek: Każdy może zachorować, ale częściej występuje między 15 a 30 rokiem życia.

  • Genetyka: Prawdopodobieństwo zachorowania na tę chorobę jest większe, jeśli cierpi na nią brat, siostra lub rodzic.

U kogo występuje wtórna choroba Raynauda?

9/15

Choroby autoimmunologiczne, takie jak twardzina czy toczeń, zwiększają prawdopodobieństwo wystąpienia u Ciebie Raynaudów. Inne rzeczy, które mogą zwiększyć Twoje szanse to:

  • Bycie starszym niż 30 lat

  • Prace wymagające powtarzających się ruchów, jak pisanie na klawiaturze czy uderzanie młotkiem, lub wibrujące narzędzia, jak zderzaki czy młoty pneumatyczne

  • Narażenie na działanie niektórych substancji chemicznych, takich jak chlorek winylu, występujący w tworzywach sztucznych PCV?

  • Życie w zimnym klimacie

  • Palenie tytoniu

Diagnoza

10/15

Podczas wizyty u lekarza, lekarz zbada cię i zbierze wywiad medyczny. Lekarz może włożyć ręce na krótko do wody z lodem, aby sprawdzić, jak długo potrwa ogrzanie ich do normalnej temperatury. Może również obejrzeć Twoje palce pod mikroskopem, aby zobaczyć drobne naczynia krwionośne w paznokciach. Inne badania, w tym badania krwi, mogą pomóc w ustaleniu, czy choroba Raynauds jest pierwotna czy wtórna.

Leczenie: Ochrona przed zimnem

11/15

Być może będziesz w stanie samodzielnie poradzić sobie z objawami Raynauds. Zacznij od ochrony przed zimnem:

  • Noś wiele warstw odzieży, aby w razie potrzeby móc się dostosować.

  • Noś czapkę, szalik, rękawiczki i ciepłe skarpety w zimne dni.

  • Miej przy sobie okłady ogrzewające dłonie i stopy, aby być przygotowanym na wyjątkowo zimną pogodę.

  • Przed jazdą w niskich temperaturach uruchom samochód, aby go rozgrzać.

  • Wyjmuj żywność z lodówki i zamrażarki w rękawiczkach.

Co robić podczas ataku

12/15

Jeśli masz atak Raynaudsa, możesz sprawić, że będzie on mniej dotkliwy i skrócić jego długość, ogrzewając dotknięte nim miejsca. Aby szybko ogrzać palce u rąk i nóg:

  • Pocieraj dłonie i stopy.

  • Schowaj ręce pod pachami.

  • Spłucz dłonie i stopy ciepłą – nie gorącą – wodą.

  • Poruszaj palcami u rąk i nóg.

  • Jeśli jesteś zestresowany, cofnij się i zrelaksuj.

Leczenie: Unikaj innych czynników wyzwalających

13/15

Poza niską temperaturą istnieją inne czynniki wyzwalające, których możesz spróbować uniknąć:

  • Wibrujących narzędzi, takich jak wiertarki i szlifierki

  • Powtarzające się ruchy, takie jak pisanie na klawiaturze czy uderzanie młotkiem

  • Chemikalia przemysłowe

  • Kofeina, alkohol i palenie papierosów

  • Stres

Leczenie: Dostosowanie leków

14/15

Niektóre leki mogą wywołać lub pogorszyć objawy Raynauds, zwłaszcza te, które zwężają tętnice lub wpływają na przepływ krwi:

  • Tabletki na alergię i przeziębienie dostępne bez recepty

  • Leki na ciśnienie krwi zwane beta-blokerami

  • Leki na migrenę

  • Niektóre środki wspomagające dietę

  • Tabletki antykoncepcyjne

  • Niektóre leki na raka

Porozmawiaj z lekarzem o swoich lekach, zwłaszcza przed wprowadzeniem jakichkolwiek zmian.

Leczenie: Medycyna i chirurgia

15/15

Jeśli objawy przeszkadzają w codziennym życiu nawet po wprowadzeniu zmian w rutynie, ubiorze i innych nawykach, lekarz może być w stanie pomóc stosując leki takie jak:

  • Blokery kanału wapniowego

  • Blokery alfa

  • Kremy do skóry na receptę

  • Inhibitory ACE

W rzadkich przypadkach mogą być potrzebne zastrzyki lub zabieg chirurgiczny, aby poprawić przepływ krwi i zapobiec uszkodzeniu tkanek.