Strona główna Blog Strona 2212

Wszystko o infekcjach ucha

0

Infekcje uszu są tak kłopotliwe, że nie tylko mogą powodować szkody, ale także niebezpieczeństwo nadmiernego leczenia infekcji: oporność na antybiotyki.

Wszystko o infekcjach ucha

Tula Karras Z archiwum lekarza

Zapalenie ucha: Diagnoza budzi strach w sercach rodziców, którzy chcą zrobić to, co najlepsze dla swojego dziecka, ale zazwyczaj otrzymują sprzeczne porady lekarskie. To, co sprawia, że infekcje ucha są tak niepokojące, to nie tylko szkody, jakie mogą wyrządzić powtarzające się infekcje, ale także niebezpieczeństwo nadmiernego leczenia infekcji: oporność na antybiotyki. Co powinien zrobić zaniepokojony rodzic? Oto, co wiedzą eksperci.

Zazwyczaj nie jest to powód do alarmu

Dwie trzecie dzieci ma infekcję ucha, znaną również jako ostre zapalenie ucha środkowego, przed pierwszymi urodzinami. Małe dzieci są podatne na te infekcje po części dlatego, że ich przewód uszny, który łączy ucho środkowe z gardłem i nosem, jest słabo rozwinięty i leży pod kątem poziomym (z wiekiem staje się bardziej skośny), przez co łatwo zatyka się płynem. Ponadto układ odpornościowy małych dzieci wciąż się rozwija, co naraża je na wysokie ryzyko infekcji górnych dróg oddechowych, które mogą prowadzić do zapalenia ucha.

Objawy infekcji ucha

  • Gorączka

  • Ból w uchu (dzieci pocierają lub ciągną za ucho)

  • Wymioty i biegunka (tylko u niemowląt)

  • Trudności w słyszeniu

  • Płacz/ból podczas ssania

  • Utrata snu lub apetytu

Leczenie i powikłania

W około połowie przypadków zapalenie ucha ustępuje samoistnie bez konieczności stosowania leków. Jednak w większości przypadków dzieci potrzebują antybiotyku, zwykle amoksycyliny, przez okres 10 dni. Lek zaczyna działać w ciągu kilkunastu dni.

Czasami płyn w uchu środkowym nie odpływa, blokując błonę bębenkową i powodując tymczasową utratę słuchu, czyli zapalenie ucha środkowego z wysiękiem. Również w tym przypadku nie jest to rzadkie i w wielu przypadkach kolejna dawka amoksycyliny lub innego antybiotyku załatwia sprawę.

Powtarzające się infekcje uszu mogą stanowić problem, ponieważ wiążą się z przedłużoną, tymczasową utratą słuchu. W pierwszych latach dzieciństwa prawidłowy słuch jest niezbędny do rozwoju mowy. A jeśli dzieci mają znaczny ubytek słuchu przez długi okres czasu, mogą mieć trudności w nauce języka.

Używać rurki czy nie używać rurki

Tradycyjnie, dzieci, które mają nawracające infekcje ucha przez trzy miesiące lub dłużej i mają ubytek słuchu, są kandydatami do myringotomii, zabiegu polegającego na wprowadzeniu do ucha rurki, aby zapewnić wentylację ucha środkowego. Jednak w świetle nowych badań, lekarze coraz częściej decydują się na rezygnację z tego zabiegu. Badanie z 1994 roku wykazało, że w 23 procentach przypadków rurki były medycznie zbędne. Ponadto nowe badanie przeprowadzone na 182 dzieciach, opublikowane w jednym z ostatnich numerów czasopisma medycznego Lancet, wykazało, że odkładanie operacji na okres do dziewięciu miesięcy nie wpłynęło negatywnie na długoterminowe zdolności językowe malucha. Jeśli Twój lekarz sugeruje myringotomię, możesz chcieć zasięgnąć drugiej opinii.

Niebezpieczeństwo związane z nadużywaniem antybiotyków

Przed rozważeniem myringotomii, wielu lekarzy przepisuje długi kurs antybiotyków jako środek zapobiegawczy. Może to zmniejszyć liczbę infekcji, na które zapada dziecko, ale sprzyja też rozprzestrzenianiu się bakterii odpornych na antybiotyki. Aby zminimalizować nadużywanie antybiotyków, Amerykańska Akademia Pediatrii (AAP) zaleca wstrzymanie podawania antybiotyków, jeśli występuje płyn, ale nie ma oznak infekcji lub gorączki.

Niektórzy pediatrzy ulegają jednak prośbom rodziców o przepisanie antybiotyków, nawet jeśli nie są one uzasadnione, tylko dlatego, że rodzice oczekują recepty. Ważne jest, aby nie naciskać na pediatrę, aby przepisał antybiotyki, jeśli nie są one konieczne. Jeśli lekarz przepisze antybiotyki, ważne jest, aby dziecko ukończyło cały kurs. Niedokończenie serii antybiotyków może być przyczyną powstania oporności na antybiotyki.

Co możesz zrobić, aby zapobiec infekcji ucha:

  • Karmić dziecko piersią przez co najmniej sześć miesięcy. U niemowląt karmionych wyłącznie mieszanką przez pierwsze sześć miesięcy ryzyko wystąpienia infekcji ucha jest o 70 procent większe. Jeśli musisz karmić butelką, trzymaj główkę dziecka powyżej poziomu brzucha, aby zapobiec zatkaniu przewodu słuchowego.

  • Jeśli to możliwe, unikaj grupowych placówek opieki dziennej w pierwszym roku życia dziecka. Ostatnie badania przeprowadzone w Journal of Pediatrics wykazały, że około 65% dzieci przebywających w przedszkolu cierpiało na co najmniej sześć infekcji dróg oddechowych w pierwszym roku życia, w porównaniu do zaledwie 29% dzieci, które były pod opieką domową.

  • Unikaj środowisk wypełnionych dymem. Dzieci, które wdychają bierne palenie są bardziej narażone na infekcje uszu.

Co robić, gdy dziecko ma zapalenie ucha:

  • Nie karm dziecka w pozycji leżącej (zwiększa to ciśnienie w uchu i ból).

  • Podać dziecku dostępny bez recepty acetaminofen (nie aspirynę), aby zmniejszyć dolegliwości.

  • Spróbuj umieścić kilka ciepłych (nie gorących!) kropli muliny lub olejku czosnkowego – oba są naturalnymi antybiotykami – w uchu dziecka (ale skonsultuj się z pediatrą przed umieszczeniem czegokolwiek w uchu dziecka).

Bruceloza: Objawy i leczenie

0

Lekarz wyjaśnia objawy i leczenie brucelozy, infekcji bakteryjnej, która może być przenoszona ze zwierząt na ludzi.

Istnieje kilka różnych szczepów bakterii Brucella. Niektóre typy są obserwowane u krów. Inne występują u psów, świń, owiec, kóz i wielbłądów. Ostatnio naukowcy zauważyli nowe szczepy u lisa rudego i niektórych zwierząt morskich, w tym fok. Brucella u zwierząt nie może być wyleczona.

Bruceloza jest rzadka w USA z powodu skutecznych programów kontroli chorób zwierzęcych. Mniej niż 200 osób choruje na tę chorobę każdego roku w USA. Najczęściej występuje w miesiącach wiosennych i letnich w:

  • Texas

  • Kalifornia

  • Virginia

  • Floryda

Bruceloza jest uważana za istotne zagrożenie dla zdrowia w innych częściach świata. Według danych Światowej Organizacji Zdrowia choroba ta występuje u ponad pół miliona osób rocznie w 100 krajach.

Co powoduje brucelozę?

Bruceloza u ludzi występuje, gdy osoba ma kontakt ze zwierzęciem lub produktem zwierzęcym zakażonym bakteriami Brucella.

Bardzo rzadko bakteria ta może przenosić się z człowieka na człowieka. Karmiące matki z brucelozą mogą przekazać bakterie swojemu dziecku. Brucella może być również rozprzestrzeniana poprzez kontakt seksualny.

Bakteria może dostać się do organizmu:

  • Przez skaleczenie lub zadrapanie skóry

  • Podczas wdychania skażonego powietrza (rzadko)

  • Gdy zjesz lub wypijesz coś skażonego bakteriami, np. niepasteryzowane mleko lub niedogotowane mięso

Cztery typy bakterii Brucella powodują większość zakażeń brucelozą u ludzi:

B. melitensis

. Ten typ powoduje większość przypadków brucelozy u ludzi i występuje głównie u owiec i kóz. Najczęściej spotykany jest w:

  • Hiszpania

  • Grecja

  • Ameryka Łacińska

  • Bliski Wschód

  • Indie

B. suis

. To zakażenie występujące u dzikich świń jest najczęstszym typem Brucelli spotykanym w USA. Bruceloza spowodowana tym szczepem najczęściej występuje na południowym wschodzie i w Kalifornii. Występuje również w Europie, Ameryce Południowej i Azji Południowo-Wschodniej.

B. canis.

Zakażenie od tego typu bakterii rozprzestrzenia się od psów. Najczęściej występuje u:

  • Ameryce Północnej, Środkowej i Południowej

  • Japonia

  • Europa Środkowa

B. abortus

. Zakażenie to pochodzi od bydła. Występuje na całym świecie. Została wytarta w kilku krajach europejskich, Japonii, Izraelu, Kanadzie, Australii i Nowej Zelandii.

Czy mogę zarazić się brucelozą od mojego psa?

Psy mogą zostać zarażone B. canis. U niektórych właścicieli zwierząt bruceloza rozwinęła się w ten sposób, ale choroba ma zwykle łagodny przebieg. Znany jest co najmniej jeden przypadek przeniesienia brucelozy na człowieka w wyniku ugryzienia przez psa. Jednak rozprzestrzenianie się brucelozy w ten sposób jest rzadkie. Większość psów zarażonych Brucelą NIE przenosi bakterii na swoich właścicieli.

Prawdopodobieństwo zarażenia się brucelozą od zakażonego psa jest większe, jeśli masz kontakt z krwią lub innymi płynami pochodzącymi od zwierzęcia. Lekarze weterynarii mają zwiększone ryzyko zachorowania na brucelozę.

Jeśli masz osłabiony układ odpornościowy z powodu leków lub niektórych chorób, nie powinieneś dotykać psów, które są zakażone Brucelą.

Jakie są czynniki ryzyka wystąpienia brucelozy?

W Stanach Zjednoczonych bruceloza występuje częściej u mężczyzn. Mężczyźni, którzy zachorowali na tę chorobę najczęściej pracują lub pracowali w pobliżu zwierząt gospodarskich. Bruceloza jest rzadka u dzieci.

Jesteś bardziej narażony na zachorowanie na brucelozę, jeśli:

  • Jeść lub pić niepasteryzowane produkty mleczne pochodzące od krów, kóz lub innych zwierząt zakażonych bakterią

  • Jedz inne niepasteryzowane sery zwane „serami wiejskimi”. Pochodzą one z regionów wysokiego ryzyka, w tym z rejonu Morza Śródziemnego

  • Podróżowanie do obszarów, gdzie Brucella jest powszechna

  • Praca w zakładzie przetwórstwa mięsnego lub rzeźni

  • Praca w gospodarstwie rolnym

Brucelozę odnotowano również u:

  • Myśliwi w USA.

  • Lekarze weterynarii, którzy uodpornili bydło za pomocą szczepionki przeciw brucelozie

Jakie są objawy brucelozy?

Ogólne objawy brucelozy są często niejasne i podobne do grypy. Mogą one obejmować:

  • Gorączka (najczęstszy objaw, z wysokimi „skokami”, które zwykle występują po południu)

  • Ból pleców

  • Bóle całego ciała

  • Słaby apetyt i utrata wagi

  • Ból głowy

  • Nocne poty

  • Słabość

  • Ból brzucha

  • Kaszel

Objawy pojawiają się zwykle w ciągu 5 do 30 dni od kontaktu z bakteriami. Nasilenie objawów zależy od rodzaju bakterii Brucella, która wywołuje chorobę:

  • B. abortus zwykle powoduje łagodne lub umiarkowane objawy, ale bardziej prawdopodobne jest, że staną się one przewlekłe (długotrwałe).

  • Objawy B. canis mogą pojawiać się i znikać. Są one podobne do zakażenia B. abortus, chociaż u osób z B. canis często występują wymioty i biegunka.

  • B. suis może powodować obszary zakażenia (zwane ropniami) w różnych narządach.

  • B. melitensis może powodować nagłe i ciężkie objawy, które mogą prowadzić do niepełnosprawności.

Jak rozpoznaje się brucelozę?

Lekarz zbada pacjenta. Możesz mieć:

  • obrzęk wątroby

  • Obrzęknięte węzły chłonne

  • Obrzęknięta śledziona

  • Niewyjaśniona gorączka

  • Obrzęk i ból stawów

  • Wysypka

Badania krwi zostaną wykonane w celu zdiagnozowania zakażenia i określenia, jaki rodzaj Brucelli wywołuje chorobę. Prawidłowa identyfikacja bakterii pomaga wskazać źródło zakażenia.

Jak leczy się brucelozę?

Bruceloza może być trudna do wyleczenia. Jeśli masz brucelozę, lekarz przepisze Ci antybiotyki. Antybiotyki powszechnie stosowane w leczeniu brucelozy obejmują:

  • doksycyklina (Acticlate, Adoxa, Doryx, Monodox, Oracea, Vibra-Tabs, Vibramycin)

  • streptomycyna

  • ciprofloksacyna?(Cipro)? lub ofloksacyna

  • rifampina?(Rifadin)

  • sulfametoksazol/trimetoprim?(Bactrim)?

  • tetracyklina

Zazwyczaj podaje się doksycyklinę i rifampinę w połączeniu przez 6-8 tygodni.

Musisz przyjmować antybiotyki przez wiele tygodni, aby zapobiec nawrotowi choroby. Wskaźnik nawrotów po leczeniu wynosi około 5-15% i zwykle występuje w ciągu pierwszych sześciu miesięcy po leczeniu.

Powrót do zdrowia może trwać tygodnie, a nawet miesiące. Pacjenci, którzy otrzymają leczenie w ciągu miesiąca od rozpoczęcia objawów, mogą zostać wyleczeni z choroby.?

Jakie są powikłania brucelozy?

Ciężka bruceloza może powodować:

  • Zakażenie ośrodkowego układu nerwowego

  • Zapalenie wsierdzia (zakażenie wyściółki serca lub zastawek)

  • Ropień wątroby

Bruceloza może powodować długotrwałe objawy, które są podobne do choroby układowej nietolerancji wysiłku. SEID jest wcześniej znany jako Myalgic Encephalomyelitis/Chronic Fatigue Syndrome. Objawy mogą prowadzić do niepełnosprawności. Mogą one obejmować:

  • Zmęczenie

  • Gorączka, która przychodzi i odchodzi

  • Ból stawów

Bruceloza u kobiety w ciąży może prowadzić do:

  • Poronienie

  • Wady wrodzone u dziecka

Śmierć z powodu brucelozy jest rzadka. Większość zgonów związanych z brucelozą jest spowodowana zapaleniem wsierdzia.

Jak mogę zapobiegać brucelozie?

Brucelozie można zapobiec stosując następujące kroki:

  • Nie pić i nie jeść niepasteryzowanych produktów mlecznych.

  • Noś gumowe rękawice, jeśli pracujesz w przemyśle przetwórstwa zwierzęcego.

Jeśli miałeś kontakt ze zwierzęciem zakażonym Brucella, powiedz o tym swojemu lekarzowi – nawet jeśli nie masz objawów. Będziesz musiał być monitorowany przez co najmniej sześć miesięcy. Nie ma skutecznej szczepionki dla ludzi, która zapobiegałaby brucelozie.

Gorączka reumatyczna testy i leczenie; Zapobieganie chorobie reumatycznej serca

0

lekarz wyjaśnia diagnozę i leczenie gorączki reumatycznej.

Aby stwierdzić obecność bakterii paciorkowca, lekarz wykona posiew z gardła. Ta niewygodna, ale pozbawiona ryzyka procedura polega na pobraniu wymazu z próbki śluzu z gardła do analizy laboratoryjnej. Wyhodowanie i analiza kultury trwa zazwyczaj 24 godziny. Niektórzy lekarze stosują również szybki test na obecność paciorkowców, który daje wyniki w ciągu około pięciu minut, ale nie jest on tak dokładny jak posiew.

?

Lekarz przeprowadzi również pełne badanie, osłuchując serce w poszukiwaniu dowodów nieprawidłowego funkcjonowania zastawek serca – co spowoduje powstanie dźwięku zwanego szmerem sercowym – oraz szukając innych charakterystycznych objawów, takich jak zapalenie stawów w więcej niż jednym stawie i małe guzki, które często pojawiają się na stawach, zwłaszcza łokciowych.

Jakie są sposoby leczenia gorączki reumatycznej?

Odpowiednie, często długotrwałe, leczenie konwencjonalne może znacznie zmniejszyć ryzyko wystąpienia chorób serca i innych problemów zdrowotnych związanych z gorączką reumatyczną. Alternatywne metody leczenia służą jako uzupełnienie konwencjonalnej opieki — pomagają złagodzić objawy choroby i pomagają uniknąć nawracających ataków.Twój lekarz zaleci odpoczynek i penicylinę lub inne antybiotyki, aby pozbyć się organizmów paciorkowców. Aby zapobiec nawrotom choroby, możesz zostać umieszczony na długoterminowej recepty antybiotyków. W przypadku gorączki, zapalenia, bólu stawów i innych objawów, możesz otrzymać aspirynę lub inny środek przeciwzapalny, taki jak ibuprofen lub naproksen, i być może kortykosteroid. Jeśli rozwinęła się u Ciebie choroba reumatyczna serca, ważne będzie również przyjmowanie antybiotyków w pewnych okresach — takich jak przed zabiegami stomatologicznymi lub operacjami — które mogą przypadkowo wprowadzić bakterie do krwi, aby zapobiec nawrotowi zapalenia zastawki serca. Jeśli zapalenie do serca jest ciężka, operacja może ostatecznie być konieczne do naprawy uszkodzenia zastawek serca, aby zapobiec niewydolności serca.?

Abscess: Przyczyny, objawy, testy i leczenie

0

Dowiedz się więcej od lekarza na temat różnych rodzajów ropni, w tym ich objawów i leczenia.

Ropień skóry to delikatna masa otoczona zazwyczaj kolorowym obszarem od różowego do głęboko czerwonego. Ropnie są często łatwe do wyczucia przez dotyk. Zdecydowana większość z nich jest spowodowana infekcjami. Wewnątrz są one pełne ropy, bakterii i resztek.

Bolesne i ciepłe w dotyku, ropnie mogą pojawić się w każdym miejscu na ciele. Najczęstsze miejsca to skóra pod pachami (pachy), okolice odbytu i pochwy (ropień gruczołu Bartholina), podstawa kręgosłupa (ropień pilonidalny), okolice zęba (ropień zębowy) oraz pachwina. Stan zapalny wokół mieszka włosowego może również prowadzić do powstania ropnia, który nazywany jest czyrakiem (furuncle).

W przeciwieństwie do innych infekcji, same antybiotyki zazwyczaj nie wyleczą ropnia. Czasami drenaż następuje samoistnie, ale zazwyczaj musi być otwarty przy pomocy ciepłego kompresu lub przez lekarza w ramach procedury zwanej nacięciem i drenażem (I&D).

Przyczyny ropnia

Kiedy nasza normalna bariera skórna zostaje naruszona, nawet w wyniku niewielkiego urazu, lub małych rozdarć, lub zapalenia, bakterie mogą dostać się do skóry. Ropień może powstać, gdy obrona organizmu próbuje zabić te zarazki za pomocą reakcji zapalnej (białe krwinki = ropa). Niedrożność gruczołu potowego lub olejowego (łojowego), mieszka włosowego lub istniejącej wcześniej torbieli może również wywołać ropień.

Środek ropnia upłynnia się i zawiera martwe komórki, bakterie i inne pozostałości. Obszar ten zaczyna rosnąć, tworząc napięcie pod skórą i dalsze zapalenie okolicznych tkanek. Nacisk i stan zapalny powodują ból.

Ludzie z osłabionym układem odpornościowym częściej dostają pewne ropnie. Osoby z którymkolwiek z poniższych czynników są narażone na ryzyko wystąpienia poważniejszych ropni. Dzieje się tak, ponieważ organizm ma obniżoną zdolność do zwalczania infekcji.

  • Przewlekła terapia sterydowa

  • Chemioterapia

  • Cukrzyca

  • Rak

  • AIDS

  • Choroba sierpowatych komórek

  • Zaburzenia naczyń obwodowych

  • Choroba Leśniowskiego-Crohna

  • Wrzodziejące zapalenie jelita grubego

  • Poważne oparzenia

  • Poważny uraz

  • Alkoholizm lub nadużywanie narkotyków dożylnych

  • Otyłość

Inne czynniki ryzyka wystąpienia ropnia to narażenie na brudne środowisko, kontakt z osobami z pewnymi rodzajami infekcji skórnych, niewłaściwa higiena i słabe krążenie.

Objawy ropnia

Najczęściej ropień staje się bolesną, ściśliwą masą, która jest czerwona, ciepła w dotyku i delikatna.

  • W miarę rozwoju niektórych ropni, mogą one „wskazywać” i zbliżać się do głowy, tak aby można było zobaczyć materiał znajdujący się wewnątrz, a następnie spontanicznie otworzyć się (pęknąć).

  • Większość z nich będzie się dalej pogarszać bez opieki. Zakażenie może rozprzestrzenić się na tkanki pod skórą, a nawet do krwiobiegu.

  • Jeśli infekcja rozprzestrzeni się na głębsze tkanki, może pojawić się gorączka i złe samopoczucie.

Leczenie ropnia: Samodzielna pielęgnacja w domu

  • Jeśli ropień jest mały (mniej niż 1 cm lub mniej niż pół cala średnicy), pomocne może być przykładanie ciepłych okładów na to miejsce przez około 30 minut 4 razy dziennie.

  • Nie należy próbować osuszać ropnia poprzez ściskanie lub naciskanie na niego. Może to spowodować wepchnięcie zainfekowanego materiału do głębszych tkanek.

  • Nie należy wbijać igły ani innego ostrego narzędzia w centrum ropnia, ponieważ można uszkodzić znajdujące się tam naczynie krwionośne lub spowodować rozprzestrzenienie się zakażenia.

Kiedy należy szukać pomocy medycznej

Wezwij lekarza, jeśli w przypadku ropnia wystąpi którykolwiek z poniższych objawów:

  • Masz ranę o średnicy większej niż 1 cm lub pół cala.

  • Ból nadal się powiększa lub staje się bardziej bolesny.

  • Ból znajduje się na lub w okolicy odbytu lub pachwiny.

  • Pojawia się gorączka.

  • Zauważasz czerwone smugi, co może oznaczać, że infekcja się rozprzestrzenia.

  • Występuje u Ciebie którykolwiek z wymienionych powyżej stanów chorobowych.

Udaj się do szpitalnego oddziału ratunkowego, jeśli którykolwiek z tych warunków wystąpi z ropniem:

  • Gorączka 102F lub wyższa, zwłaszcza jeśli pacjent cierpi na chorobę przewlekłą lub jest poddawany sterydom, chemioterapii lub dializie

  • Czerwona smuga odchodząca od rany lub tkliwe węzły chłonne (guzki) w obszarze pomiędzy ropniem a klatką piersiową (np. ropień na nodze może powodować obrzęk węzłów chłonnych w pachwinie)

  • Każdy ropień twarzy o średnicy większej niż 1 cm lub pół cala

Egzaminy i testy

Lekarz przeprowadzi wywiad medyczny i może zapytać o:

  • Jak długo trwa ropień

  • Czy przypominasz sobie jakikolwiek uraz w tej okolicy

  • Jakie leki możesz przyjmować

  • Czy masz jakieś alergie

  • Jeśli miałeś gorączkę w domu

Lekarz zbada ropień i otaczające go obszary. Jeśli znajduje się on w pobliżu odbytu, lekarz przeprowadzi badanie per rectum. Jeśli dotyczy to ręki lub nogi, lekarz wyczuje gruczoł limfatyczny w pachwinie lub pod pachą.

Postępowanie medyczne

Lekarz może otworzyć i opróżnić ropień.

  • Obszar wokół ropnia zostanie znieczulony za pomocą leków. Często trudno jest całkowicie znieczulić ten obszar, ale znieczulenie miejscowe może sprawić, że zabieg będzie prawie bezbolesny.

  • Obszar ten zostanie pokryty roztworem antyseptycznym, a wokół niego ułożone zostaną sterylne ręczniki.

  • Lekarz przetnie ropień i całkowicie go osuszy z ropy i resztek.

  • Po odsączeniu wrzodu lekarz może włożyć do pozostałej jamy jakieś opakowanie, aby umożliwić dalszy odpływ zakażenia. Może on pozostać otwarty przez dzień lub dwa.

    • Następnie na opakowanie zostanie założony opatrunek, a pacjent otrzyma instrukcje dotyczące pielęgnacji w domu.

    • Większość osób czuje się lepiej natychmiast po zdrenowaniu ropnia.

    • Jeśli nadal odczuwasz ból, lekarz może przepisać tabletki przeciwbólowe do stosowania w domu przez następne 1-2 dni.

    • Zazwyczaj jesteś wysyłany do domu z doustnymi antybiotykami.

Następne kroki: Działania następcze

Postępuj dokładnie według wszelkich zaleceń lekarza.

  • Lekarz może zlecić samodzielne usunięcie opakowania wraz z instrukcją, w jaki sposób najlepiej to zrobić. Może to obejmować moczenie lub płukanie.

  • Należy przestrzegać wszystkich terminów wizyt kontrolnych.

  • Natychmiast zgłaszać lekarzowi każdą gorączkę, zaczerwienienie, obrzęk lub zwiększony ból.

Prewencja

Utrzymuj dobrą higienę osobistą, regularnie myjąc skórę wodą z mydłem.

  • Uważaj, aby nie skaleczyć się podczas golenia pach lub okolic łonowych.

  • Natychmiast zasięgnij porady lekarza w przypadku jakichkolwiek ran kłutych, zwłaszcza jeśli:

    • Wydaje Ci się, że w ranie mogą znajdować się jakieś zanieczyszczenia.

    • Rana kłuta powstała w wyniku ukąszenia – człowieka, owada lub zwierzęcia.

    • Masz jeden z wymienionych stanów chorobowych.

    • Przyjmujesz sterydy lub chemioterapię.

Outlook

Po leczeniu, ropień powinien się zagoić.

  • Wiele osób wymaga podania antybiotyków, ale Ty możesz tego nie robić.

  • Ból często poprawia się natychmiast i ustępuje z każdym dniem.

  • Zalecenia lekarza dotyczące pielęgnacji rany mogą obejmować przepakowywanie rany, moczenie, mycie lub bandażowanie przez około 7 do 10 dni. Zwykle zależy to od wielkości i ciężkości ropnia.

  • Po pierwszych 2 dniach drenaż z ropnia powinien być minimalny lub żaden. Wszystkie owrzodzenia powinny zagoić się w ciągu 10-14 dni.

Synonimy i słowa kluczowe

ropień, ropnie, czyraki, karbunkuły, furuncles, hidradenitis suppurativa, pilonidal abscess, krosty, białogłowy

Pytania dotyczące broni biologicznej i chemicznej

0

Doktor udziela odpowiedzi na często zadawane pytania dotyczące broni biologicznej i chemicznej.

Różnice między bronią biologiczną a chemiczną polegają na ich składzie, rozpowszechnianiu i skutkach. Oto kilka typowych różnic między nimi. Pamiętaj jednak, że wszelkie efekty zależą od użytych środków.

Środki biologiczne

Środki chemiczne

Naturalne pochodzenie

Stworzone przez człowieka

Trudne, kosztowne, produkcja na małą skalę

Wielkoskalowa, tańsza produkcja przemysłowa

Bezwonny i bez smaku

Wiele z nich ma wyczuwalny zapach lub smak. Jednym z wyjątków jest gaz sarin, który jest zarówno bezwonny, jak i bez smaku.

Rozpowszechniane w postaci aerozoli w powietrzu, wodzie lub żywności

Rozpowszechniane w postaci aerozoli lub płynów

Większość z nich nie przeniknie przez skórę

Może przenikać przez skórę

Opóźnione wystąpienie skutków fizycznych

Oftem ma natychmiastowe skutki fizyczne

Kryzys mierzony w tygodniach, miesiącach

Kryzys zazwyczaj mierzony w godzinach, dniach

Opóźniona reakcja, która stworzyłaby

Natychmiastowa, duża reakcja dla niektórych agentów. Opóźniona w przypadku innych.

Czy środki chemiczne mają jakieś uzasadnione, praktyczne zastosowania?

Substancje chemiczne, które są blisko spokrewnione z bronią chemiczną, mają uzasadnione zastosowania. Niektóre środki nerwowe są na przykład podobne do niektórych środków owadobójczych i leków leczących chorobę myasthenia gravis. Produkt uboczny musztardy siarkowej jest od dawna stosowanym lekiem w chemioterapii nowotworów. Chlor i fosgen to również powszechne związki przemysłowe.

Czy broń chemiczna może być używana na wojnie?

Konwencja o zakazie broni chemicznej z 1993 r. zakazuje używania, produkcji, składowania lub nabywania broni chemicznej, wymaga likwidacji obecnych zapasów i umożliwia inspekcje weryfikacyjne. Stany Zjednoczone i 191 innych krajów zgodziły się na ten traktat.

Czy wolno używać czynników biologicznych w czasie wojny?

Konwencja o zakazie broni biologicznej i toksycznej z 1972 r. zakazuje stosowania, produkcji, gromadzenia lub nabywania broni biologicznej. Zezwala jednak na prowadzenie badań nad czynnikami do celów szczepionkowych lub obronnych. Traktat nie zawiera formalnej weryfikacji, więc jego skuteczność jest ograniczona. Zgodziły się na niego Stany Zjednoczone i 177 innych krajów.

Czy powinienem mieć własny zapas antybiotyków na wypadek kontaktu z bronią biologiczną?

Antybiotyki to leki na receptę, które powinny być przyjmowane wyłącznie z polecenia lekarza. Żaden antybiotyk nie jest w stanie ochronić przed wszystkimi rodzajami broni biologicznej – ani przed wszystkimi chorobami. Przechowywanie antybiotyków nie jest dobrym pomysłem, ponieważ w końcu tracą one ważność i stają się nieskuteczne.

Czy powinienem mieć maskę gazową, aby chronić się przed bronią chemiczną i biologiczną?

Maski przeciwgazowe nie zapewniają ochrony, chyba że masz je na sobie dokładnie w momencie ataku bronią chemiczną lub biologiczną. Oczywiście noszenie maski gazowej przez cały czas jest niepraktyczne. Poza tym, aby działać skutecznie, maski muszą być dopasowane do użytkownika, który musi być przeszkolony, jak ich używać – na przykład członkowie wojska. Maski gazowe dostępne w sprzedaży detalicznej nie gwarantują, że będą działać. Istnieje również możliwość przypadkowego uduszenia się w wyniku nieprawidłowego założenia maski.

Czy mogę się zaszczepić przeciwko broni biologicznej – wąglikowi, dżumie, ospie lub innym chorobom – które mogą być rozprzestrzeniane przez terrorystów?

Nie. Szczepionki przeciwko wąglikowi i ospie nie są dostępne dla ogółu społeczeństwa. Lekarze i szpitale nie mają zapasów szczepionek na nie, tak jak na inne wirusy. Byłyby one udostępniane tylko w sytuacjach awaryjnych i osobom, które byłyby najbardziej narażone na kontakt z nimi.

Czy wystarczy leków na wypadek wybuchu epidemii lub ataku z użyciem broni chemicznej lub biologicznej?

Rząd zgromadził wystarczającą ilość szczepionki przeciwko ospie dla wszystkich mieszkańców USA w przypadku ataku ospy. Na wąglik nie ma takich zapasów (przeciwko wąglikowi szczepił się tylko personel wojskowy). Nie ma też obecnie szczepionki na dżumę, ale jest ona opracowywana. Antybiotyki są pierwszą linią obrony przed wąglikiem, dżumą i większością innych bakteryjnych zagrożeń biologicznych. Antidotum może leczyć tych, którzy zostali narażeni na działanie niektórych środków chemicznych.

Narodowy Program Zapasów Farmaceutycznych CDC odkłada duże zapasy antybiotyków, odtrutek chemicznych i innych materiałów na wypadek sytuacji kryzysowej. Celem jest wysłanie materiałów w ciągu 12 godzin od powiadomienia do dowolnej lokalizacji w USA w przypadku ataku terrorystycznego z użyciem środka biologicznego lub chemicznego. Program stanowi wsparcie dla lokalnych działań i jest uruchamiany na wniosek stanów. Rząd federalny zawarł porozumienia z firmami farmaceutycznymi, aby przygotować duże ilości dodatkowych materiałów awaryjnych.

Zakażenia bakteryjne i wirusowe: Różnice wyjaśnione

0

Jaka jest różnica między infekcją bakteryjną a wirusową? Lekarz wyjaśnia, i dostarcza informacji na temat przyczyn i leczenia obu.

  • Kaszel i kichanie.

  • Kontakt z osobami zakażonymi, zwłaszcza poprzez pocałunki i seks.

  • Kontakt z zanieczyszczonymi powierzchniami, żywnością i wodą.

  • Kontakt z zakażonymi zwierzętami, w tym ze zwierzętami domowymi, zwierzętami gospodarskimi i owadami takimi jak pchły i kleszcze.

Mikroby mogą również powodować:

  • Infekcje ostre, które trwają krótko.

  • Infekcje przewlekłe, które mogą trwać przez tygodnie, miesiące lub całe życie.

  • Infekcje utajone, które mogą nie powodować objawów na początku, ale mogą ulec reaktywacji w ciągu miesięcy i lat.

Co najważniejsze, infekcje bakteryjne i wirusowe, mogą powodować łagodne, umiarkowane i ciężkie choroby.

Na przestrzeni dziejów miliony ludzi zmarły z powodu chorób takich jak dżuma lub czarna śmierć, która jest wywoływana przez bakterie Yersinia pestis, oraz ospa prawdziwa, która jest wywoływana przez wirus variola. W ostatnich czasach infekcje wirusowe były odpowiedzialne za dwie duże pandemie: epidemię grypy hiszpańskiej z lat 1918-1919, która zabiła 20-40 mln ludzi, trwającą epidemię HIV/AIDS, która zabiła prawie 33 mln ludzi (stan na 2019 r.) oraz pandemię Covid novel coronavirus, która zabiła 3 mln ludzi (stan na kwiecień 2021 r.).

Infekcje bakteryjne i wirusowe mogą powodować podobne objawy, takie jak kaszel i kichanie, gorączka, zapalenie, wymioty, biegunka, zmęczenie i skurcze — wszystkie z nich są sposobami, w jakie układ odpornościowy próbuje pozbyć się organizmu zakaźnych organizmów. Ale infekcje bakteryjne i wirusowe nie są podobne pod wieloma innymi ważnymi względami, głównie z powodu różnic strukturalnych organizmów i sposobu, w jaki reagują one na leki.

Różnice między bakteriami a wirusami

Chociaż bakterie i wirusy są zbyt małe, aby zobaczyć je bez mikroskopu, różnią się od siebie jak żyrafy i złote rybki.

Bakterie to stosunkowo złożone, jednokomórkowe stworzenia, wiele z nich ma sztywną ścianę i cienką, gumowatą błonę otaczającą płyn wewnątrz komórki. Potrafią się samodzielnie rozmnażać. Skamieniałe zapisy pokazują, że bakterie istnieją od około 3,5 miliarda lat, a bakterie mogą przetrwać w różnych środowiskach, w tym w ekstremalnym cieple i zimnie, odpadach radioaktywnych i ludzkim ciele.

Większość bakterii jest nieszkodliwa, a niektóre wręcz pomagają w trawieniu pokarmu, niszczą chorobotwórcze mikroby, zwalczają komórki rakowe i dostarczają niezbędnych składników odżywczych. Mniej niż 1% bakterii powoduje choroby u ludzi.

Wirusy są jeszcze mniejsze: największe z nich są mniejsze od najmniejszej bakterii. Wszystko, co posiadają, to płaszcz białkowy i rdzeń materiału genetycznego, RNA lub DNA. W przeciwieństwie do bakterii, wirusy nie mogą przetrwać bez gospodarza. Mogą się rozmnażać tylko poprzez przyłączanie się do komórek. W większości przypadków przeprogramowują komórki tak, aby tworzyły nowe wirusy, aż komórki pękną i umrą. W innych przypadkach zmieniają normalne komórki w komórki złośliwe lub nowotworowe.

Również w przeciwieństwie do bakterii, większość wirusów wywołuje choroby i jest dość specyficzna co do komórek, które atakuje. Na przykład, niektóre wirusy atakują komórki wątroby, układu oddechowego lub krwi. W niektórych przypadkach celem wirusów są bakterie.

Diagnostyka zakażeń bakteryjnych i wirusowych

Jeśli uważasz, że masz infekcję bakteryjną lub wirusową, powinieneś skonsultować się z lekarzem. Wyjątkiem jest zwykłe przeziębienie, które zazwyczaj nie zagraża życiu.

W niektórych przypadkach trudno jest określić, czy choroba jest wirusowa czy bakteryjna, ponieważ wiele dolegliwości – w tym zapalenie płuc, zapalenie opon mózgowych i biegunka – może być spowodowanych przez oba te czynniki.

W razie potrzeby może również zlecić badanie krwi lub moczu, aby potwierdzić diagnozę, lub „badanie kulturowe” tkanki w celu zidentyfikowania bakterii lub wirusów. Czasami może być wymagana biopsja dotkniętej tkanki.

Leczenie zakażeń bakteryjnych i wirusowych

Odkrycie antybiotyków na infekcje bakteryjne jest uważane za jeden z najważniejszych przełomów w historii medycyny. Niestety, bakterie mają duże zdolności adaptacyjne, a nadużywanie antybiotyków sprawiło, że wiele z nich stało się na nie odpornych. Stworzyło to poważne problemy, zwłaszcza w warunkach szpitalnych.

Antybiotyki nie są skuteczne w walce z wirusami, a wiele wiodących organizacji zaleca obecnie, by nie stosować antybiotyków, jeśli nie ma wyraźnych dowodów na istnienie infekcji bakteryjnej.

Od początku XX wieku opracowano szczepionki. Szczepionki drastycznie zmniejszyły liczbę nowych przypadków chorób wirusowych, takich jak polio, odra czy ospa wietrzna. Ponadto, szczepionki mogą zapobiegać takim infekcjom jak grypa, zapalenie wątroby typu A, zapalenie wątroby typu B, wirus brodawczaka ludzkiego (HPV) i inne.

Leczenie infekcji wirusowych okazało się jednak większym wyzwaniem, przede wszystkim dlatego, że wirusy są stosunkowo małe i rozmnażają się wewnątrz komórek. W przypadku niektórych chorób wirusowych, takich jak zakażenia wirusem herpes simplex, HIV/AIDS i grypy, dostępne są leki przeciwwirusowe. Jednak stosowanie leków przeciwwirusowych wiąże się z rozwojem mikrobów opornych na leki.

Porady dotyczące przeziębienia i grypy, które pomogą Ci zachować dobre samopoczucie

0

Małe dzieci mogą zachorować na sześć do dziesięciu przeziębień rocznie. Jak zapewnić zdrowie pozostałym członkom rodziny, gdy jedno dziecko jest chore? Te wskazówki pomogą Ci przetrwać sezon przeziębień i grypy.

Nadszedł straszny sezon przeziębień i grypy. Większość dorosłych choruje raz lub dwa razy w sezonie, ale jeśli masz w domu małe dzieci, jest jeszcze gorzej. Badania pokazują, że Twoje dziecko może radzić sobie z objawami takimi jak wąchanie czy gorączka od sześciu do 10 razy zanim sezon się skończy.

Jak utrzymać wszystkich innych w domu w zdrowiu, gdy jedna osoba jest chora? Oto prosta recepta na zdrowie w tym sezonie przeziębień i grypy.

Umyj ręce we właściwy sposób

Myj ręce przy każdej okazji i tak długo, jak długo trwa dwukrotne śpiewanie Happy Birthday. To najskuteczniejszy sposób, aby nie zachorować na żaden rodzaj zarazków. Używaj ciepłej wody. Zwykłe mydło jest w porządku. Najskuteczniejszy jest sam akt pocierania rąk.

Nie dotykaj nosa ani twarzy

Większość wirusów przenosi się przez kontakt z płynami śluzowymi, dlatego trzymaj ręce z dala od ust, nosa i twarzy. Ta wskazówka jest ważna przez cały sezon przeziębieniowy i grypowy, ale szczególnie ważna jest bezpośrednio po kontakcie z chorą osobą.

Zmieniaj szczoteczki do zębów

Często zmieniaj szczoteczki do zębów – zazwyczaj co trzy miesiące – i natychmiast po chorobie, ponieważ chory może się ponownie zarazić. Każdy członek rodziny powinien mieć własną, oznaczoną kolorami szczoteczkę do zębów, przechowywaną w odległości co najmniej jednego cala od siebie, aby uniknąć krzyżowego zakażenia.

Quarantine

Jeśli to możliwe, odizoluj chorą osobę w swojej rodzinie. Na przykład, śpij w innej sypialni lub niech inne rodzeństwo unika pokoju chorego dziecka. Jeśli nie możesz tego zrobić, śpij tyłem do chorej osoby. Nie pozwalaj chorym dzieciom wpełzać do łóżka z mamą i tatą.

Odkażaj wspólne obszary

Czy wiesz, że najczęstszy rodzaj wirusa przeziębienia, rinowirus, może żyć na nieożywionych przedmiotach, takich jak telefony i poręcze schodów, przez kilka godzin, a może nawet kilka dni? Używając środka dezynfekującego, zdezynfekuj miejsca, których dotyka wiele osób w Twojej rodzinie: telefony, piloty, klawiatury komputerów, gałki drzwi, drzwi lodówek, zlewozmywaki, itp.

Nie dziel się

Oczywiście nie chcesz jeść ani pić po osobie chorej. Warto rozważyć oznaczenie kolorami szklanek do picia lub używać jednorazowych na czas choroby. Kodowanie kolorami jest również dobrym pomysłem w przypadku ręczników do rąk i ręczników kąpielowych, aby członkowie rodziny nie roznosili zarazków. Pamiętaj też o częstszym praniu ręczników, prześcieradeł i pościeli w sezonie przeziębień i grypy.

Wzmocnij swój układ odpornościowy

Regularne ćwiczenia, dobre posiłki i dużo snu nie zabiją zarazków, ale Twój układ odpornościowy będzie w lepszej pozycji do walki z nimi, jeśli żyjesz w zdrowy sposób. W razie potrzeby rozważ dodanie multiwitaminy. I na koniec, ale nie mniej ważne, skonsultuj się ze swoim lekarzem w sprawie szczepionki przeciwko grypie. Grypa nie jest niczym, na co można by kichnąć – zabija ponad 36 000 Amerykanów każdego roku.

Zakażenia Mycoplasma: Objawy, leczenie i zapobieganie

0

Mogą one powodować wszystko, od "chodzącego zapalenia płuc" do problemów podczas ciąży. lekarz wyjaśnia, jak można im zapobiegać i leczyć.

Istnieje około 200 rodzajów bakterii mykoplazmy, ale większość z nich jest nieszkodliwa. Te, których możesz się obawiać to:

  • Mycoplasma pneumoniae

  • Mycoplasma genitalium

  • Mycoplasma hominis

  • Ureaplasma urealyticum

  • Ureaplasma parvum

Mycoplasma pneumoniae

Ten typ wywołuje infekcje płuc. Około jedna trzecia osób, które ulegają zakażeniu, zapada na łagodną formę zapalenia płuc zwaną „chodzącym zapaleniem płuc”. Jest ono określane jako atypowe zapalenie płuc, ponieważ większość ludzi, zwłaszcza dzieci, dostanie „zapalenia tchawicy i oskrzeli”, wymyślnej nazwy dla przeziębienia w klatce piersiowej.

Możesz złapać jedną z tych infekcji, gdy ktoś chory kaszle lub kicha i wysyła w powietrze kropelki z bakteriami.

Jeśli jesteś zarażony Mycoplasma pneumoniae, możesz mieć takie objawy jak:

  • ból gardła

  • Kaszel

  • Gorączka

  • Zmęczenie

  • Ból głowy

Aby wyleczyć zakażenie, lekarz może zaproponować jeden z tych rodzajów antybiotyków:

  • Makrolidy takie jak azytromycyna (ZIthromax) lub erytromycyna (Erythrocin)

  • Tetracykliny, jak doksycyklina

Mycoplasma genitalium

Można się nią zarazić, jeśli uprawia się seks z kimś, kto jest zakażony. Niektórzy ludzie nie mają żadnych objawów.

Jeśli jesteś kobietą, możesz zauważyć, że:

  • Masz ból podczas seksu

  • Krwawienie z pochwy po stosunku

  • Pojawia się wydzielina z pochwy

Jeśli jesteś mężczyzną, infekcja może spowodować:

  • Zapalenie cewki moczowej – obrzęk cewki moczowej, przez którą mocz opuszcza ciało

  • Kłucie lub pieczenie podczas sikania

  • Wydzielina z penisa

Aby dowiedzieć się, czy jesteś zakażony, lekarz może wykonać test zwany NAAT (test amplifikacji kwasu nukleinowego) w celu poszukiwania genów bakterii. Poprosi o próbkę pierwszego porannego moczu (lub nasienia w przypadku mężczyzn) lub pobierze wymaz z pochwy, szyjki macicy lub cewki moczowej.

W leczeniu może być konieczne przyjmowanie jednego z tych rodzajów antybiotyków:

  • Makrolidy, takie jak azytromycyna (pojedyncza dawka? ZIthromax)

  • Tetracykliny, takie jak doksycyklina

Drugą linią leczenia mogą być fluorochinolony, takie jak moksyfloksacyna (Avelox).

Twój partner również może wymagać leczenia.

Przy przyjmowaniu tych leków trzeba trochę prób i błędów, ponieważ czasami bakterie nie reagują na nie. Jeśli pierwszy lek nie zadziała, lekarz może przepisać inny.

Możesz pomóc zapobiec Mycoplasma genitalium, jeśli podczas seksu będziesz używać prezerwatywy.

Mycoplasma hominis

Bakterie te żyją w drogach moczowych i genitaliach około połowy wszystkich kobiet i mniejszej liczby mężczyzn. Ale jeśli jesteś w ogólnie dobrym stanie zdrowia, nie musisz się martwić. Rzadko wywołują one infekcję. Najbardziej zagrożone są kobiety z osłabionym układem odpornościowym – obroną organizmu przed zarazkami.

Czasami można zarazić się tą infekcją podczas stosunku. Bakterie mogą również przejść z matki na dziecko podczas porodu.

Jeśli jesteś kobietą, bakterie te mogą być związane z chorobą zapalną miednicy, infekcją narządów rozrodczych. Mogą one również prowadzić do problemów, jeśli jesteś w ciąży, takich jak:

  • Ciąża pozamaciczna (zarodek rozwija się poza macicą)

  • Wczesny poród

  • Poronienie

Mycoplasma hominis może również powodować gorączkę i zakażenie u noworodka.

Aby dowiedzieć się, czy masz infekcję spowodowaną przez ten rodzaj bakterii, lekarz zbada próbkę płynu z pochwy lub cewki moczowej. Jeśli tak, będziesz leczona antybiotykami, takimi jak jeden z rodziny tetracyklin, jak doksycyklina.

Aby zapobiec tej infekcji, zawsze używaj prezerwatywy podczas seksu. I ogranicz liczbę partnerów, których masz.

Ureaplasma urealyticum i Ureaplasma parvum

Większość zdrowych kobiet ma te bakterie w szyjce macicy lub pochwie, a mniejsza liczba mężczyzn ma je również w cewce moczowej. Zazwyczaj nie powodują one żadnych problemów.

Ureaplasma może rozprzestrzeniać się podczas seksu. Jeśli jesteś w ciąży i jesteś zakażona, możesz przekazać bakterię swojemu dziecku w łonie matki lub podczas porodu.

Niektóre objawy, które mogą wystąpić u kobiet to:

  • Ból podczas siusiania

  • Ból brzucha

  • Ból, nieprzyjemny zapach lub wydzielina z pochwy

  • Obrzęk przy otworze cewki moczowej

  • Wydzielina z cewki moczowej

U mężczyzn, którzy zostali zakażeni, może wystąpić zapalenie cewki moczowej, zwane zapaleniem cewki moczowej.

Podczas ciąży, bakterie mogą prowadzić do zakażeń zarówno u matki, jak i u dziecka. Problemy u noworodków mogą obejmować:

  • Niska waga urodzeniowa

  • Zapalenie płuc

  • Bakterie we krwi, zwane posocznicą

Aby zdiagnozować zakażenie ureaplasma, lekarz może pobrać próbkę płynu z:

  • Krew

  • Płyn owodniowy

  • Tkanka łożyskowa

  • Szyjka macicy

  • Cewka moczowa

Lekarz przepisze antybiotyk do leczenia zakażenia. Wybór może obejmować:

  • Makrolidy, takie jak azytromycyna

  • Tetracykliny, takie jak doksycyklina

Drugą linię leczenia stanowią fluorochinolony, takie jak moksyfloksacyna.

Jeśli zostałaś zakażona w czasie ciąży, Twoje nowonarodzone dziecko również może potrzebować antybiotyków.

Sypialnia zarazki i bakterie: Utrzymywanie zabawek w czystości

0

Zarazki są często przenoszone przez wspólne zabawki. Spróbuj tych 10 wskazówek, aby pokonać bakterie w sypialni i pokoju zabaw.

Niezależnie od tego, czy dzieci bawią się w sypialni czy w oddzielnym pokoju zabaw, mogą nie być jedynymi, którzy bawią się tam w chowanego. Obszary te mogą być zalane przez nieproszonych gości. Zarazki, które mogą powodować przeziębienie i grypę mogą, i tak się dzieje, zamieszkać na ulubionych zabawkach, czy to na zestawie klocków Lego czy na lalce Dora the Explorer.

Dzieci są dwa do trzech razy bardziej narażone na zachorowanie na grypę niż dorośli. A eksperci mówią lekarzowi, że często rozprzestrzeniają wirusa na innych, dzieląc się zabawkami.

„Ich drogi oddechowe są wąskie, więc każdy zarazek utknie i nie rozwinęły jeszcze odporności na wiele wirusów”, mówi Neil Schachter, MD, dyrektor medyczny opieki nad układem oddechowym w Mount Sinai w Nowym Jorku i autor książki The Good Doctor’s Guide to Colds and Flu.

Oto 10 prostych strategii, dzięki którym pokoje dziecinne będą wolne od tych chorych, nieproszonych gości:

Zachęcaj do mycia rąk. „Nie możemy tego wystarczająco podkreślić, jeśli chodzi o zapobieganie przeziębieniom i grypie”, mówi Paul Horowitz, MD, dyrektor medyczny Klinik Pediatrycznych w Legacy Health System w Portland, Ore. „Upewnij się, że twoje dziecko i każdy z ich przyjaciół myje ręce, zanim bawią się w nowym obszarze”. Oto jak: „Użyj ciepłej wody z mydłem i zaangażuj się w energiczne pocieranie przez co najmniej 20 sekund”, mówi. „To mniej więcej tak długo, jak mówienie alfabetu raz lub śpiewanie happy birthday dwa razy”. Następnie spłucz świeżą wodą i osusz ręcznikiem papierowym – i niech zacznie się zabawa.

Przetrzyj miejsca, w których często się dotykasz. „Użyj chusteczek dezynfekujących do czyszczenia ścian, uchwytów szuflad, skrzyń z zabawkami i szafek, włączników światła, szafek nocnych, zegarów radiowych, okularów do czytania, klawiatur komputerowych i powierzchni biurka” – mówi Horowitz. „To zabije zarazki przy kontakcie”.

Używaj specjalnego filtra powietrza, aby utrzymać czyste powietrze. „Wysokowydajne filtry zatrzymujące cząstki stałe (HEPA), dostępne w dyskontach za około 40 do 100 dolarów, mogą usunąć 99,97% pyłków, kurzu, sierści zwierząt, a nawet bakterii z powietrza” – mówi Schachter. „Właściwa wentylacja jest również ważna, więc otwórz okna i drzwi, aby wpuścić świeże powietrze i cyrkulować powietrze, gdy tylko jest to możliwe”.

Wybierz dywaniki zamiast wykładzin od ściany do ściany. „Pokoje dziecięce powinny mieć małe dywaniki, które są prane co tydzień — szczególnie w sezonie przeziębień i grypy,” mówi Schachter. Sezon na grypę trwa od listopada do marca, natomiast sezon na przeziębienie trwa od około września do marca lub kwietnia. „Nigdy nie używaj dywanów od ściany do ściany, ponieważ są one trudne do czyszczenia, a dywany mogą być siedliskiem ogromnej ilości zarazków i alergenów”.

Ogranicz daty zabaw podczas sezonu przeziębień i grypy. To może wydawać się surowe, ale w sezonie grypowym zainfekowane dziecko może rozprzestrzeniać przeziębienie lub grypę 24 godziny przed rozpoczęciem objawów, wyjaśnia Schachter. „Podczas randek zabawowych dzieci mają intymny kontakt z innymi dziećmi, ponieważ dotykają zabawek, dotykają nawzajem swoich kubków, a następnie wkładają ręce do ust i dotykają innych rzeczy i siebie nawzajem”, mówi. „Jest więcej kontaktu z płynem ustrojowym między dziećmi w porównaniu z dorosłymi i to rozprzestrzenia zarazki”, mówi. „Z pewnością nie zachęcałbym do dat sleepover w sezonie grypowym”.

Upewnij się, że zabawki są czyste. „Możesz prać wypchane zwierzęta w pralce co tydzień podczas sezonu przeziębień i grypy” – mówi Schachter. „Plastikowe zabawki, takie jak Lego, można myć wodą z mydłem, a powierzchnie gier planszowych można przecierać chusteczkami dezynfekującymi”. Horowitz dodaje, że „dzieci dotykają wszystkiego, łącznie z częściami własnego ciała, które mogą być skażone, a następnie dotykają zabawek lub ustami, a potem dzielą się nimi z towarzyszami zabawy.”

Zmieniaj pościel co tydzień. „Prześcieradła mogą być repozytorium dla zarazków, które powodują przeziębienia i flus i muszą być zmieniane co tydzień. Jeśli twoje dziecko jest chore, należy to zrobić częściej, ponieważ dostają jeszcze bardziej zabrudzone”, mówi Schachter. „Jeśli masz alergie, użyj pokrowców na roztocza kurzu na łóżku, aby zmniejszyć ekspozycję”, mówi. „Jeśli twoje dzieci dzielą sypialnię i jedno z twoich dzieci jest chore, weź zdrowe do swojego pokoju w nocy na łóżeczku, aby zmniejszyć ilość zarazków, na które jest narażone”.

Trzymaj Fido z dala od łóżka. „Bez względu na to, jak bardzo Twoje dzieci błagają, nie pozwalaj zwierzętom domowym spać w ich sypialni lub łóżku, ponieważ ich futrzane sierści mogą być świetnymi kryjówkami zarówno dla zarazków, jak i alergenów” – mówi Schachter.

Mopuj podłogę.Czyszczenie podłóg o twardej powierzchni odpowiednim detergentem i wodą usunie kurz, brud, zarazki i widoczny rozwój pleśni i powinno być wykonywane co tydzień – szczególnie w sezonie przeziębień i grypy.

Wybierz funkcjonalne tkanki. „Najnowszym trendem w tkankach są tkanki wirusobójcze” – mówi Schachter. „Te chusteczki zapobiegają rozprzestrzenianiu się wirusów po domu, ponieważ zabijają je, gdy wydmuchujesz nos”. Zachęcaj swoje dziecko do zakrywania nosa lub ust podczas kichania lub kaszlu, a po użyciu chusteczek wyrzucaj je!

Zespół Eisenmengera: Przyczyny, objawy, diagnoza, leczenie

0

Zespół Eisenmengera to diagnoza zmieniająca życie. Dowiedz się więcej o tym schorzeniu i jak żyć z jego wyzwaniami.

Nazwa choroby pochodzi od nazwiska dr Victora Eisenmengera, który zidentyfikował ją w 1897 roku.

Jak to się dzieje

Serce składa się z czterech komór – lewego i prawego przedsionka oraz lewej i prawej komory. Podczas bicia serca krew z organizmu trafia do prawego przedsionka, który przesyła ją do prawej komory. Prawa komora pompuje krew do płuc, gdzie pobiera ona tlen. Kiedy krew z tlenem wraca do serca, lewy przedsionek pobiera ją i przekazuje do lewej komory, która wysyła ją do organizmu.

Jednak u osób z zespołem Eisenmengera często dochodzi do powstania dziury między komorami, zazwyczaj między lewą i prawą komorą. Kiedy tak się dzieje:

  • Krew bogata w tlen jest wysyłana z powrotem do płuc, zamiast wypływać do organizmu.

  • Podnosi to ciśnienie krwi w płucach.

  • Wysokie ciśnienie krwi w płucach powoduje cofanie się krwi w sercu i przechodzenie przez otwór do lewej komory.

  • Lewa komora wysyła zalegającą krew (która nie pobrała tlenu) do organizmu.

  • Jeśli wada ta nie zostanie wcześnie wykryta i skorygowana, może spowodować więcej problemów, takich jak wysokie ciśnienie krwi w płucach (nadciśnienie płucne) i niewydolność serca.

    Spośród wszystkich osób urodzonych z wadą serca, u 1 na 12 rozwinie się zespół Eisenmengera. Wskaźnik ten może jednak spadać, ponieważ lekarze są w stanie wykryć i naprawić te wady we wczesnym okresie życia.

    Symptomy

    W większości przypadków objawy pojawiają się przed okresem dojrzewania. Czasami można je zauważyć w okresie niemowlęcym lub wczesnym dzieciństwie.

    Te objawy najłatwiej zauważyć:

    • Niebieskawy kolor skóry z powodu braku tlenu (sinica)

    • Szerokie opuszki palców u rąk i nóg (clubbing)

    • Duszność

    • Nagromadzenie płynów w niektórych częściach ciała (obrzęk)

    • Nieprawidłowy rytm serca

    • Zawroty lub bóle głowy

    • Bóle w klatce piersiowej

    • Obrzęk stawów (podagra)

    Stan ten może również wpływać na produkcję czerwonych krwinek (przenoszących tlen), powodować krzepnięcie krwi lub nadmierne krwawienie.

    Diagnoza

    Jeśli lekarz dziecka podejrzewa zespół Eisenmengera, może skierować je do specjalisty zajmującego się problemami z sercem u dzieci i młodych dorosłych. Specjalista ten będzie szukał:

    • Niebieska skóra

    • Objawy nieprawidłowego otwarcia pomiędzy dwoma komorami serca (shunt sercowy)

    • Wysokie ciśnienie krwi w płucach, które nie reaguje na leki

    Lekarz będzie chciał również wykonać:

    • Badania obrazowe, takie jak zdjęcie rentgenowskie, tomografia komputerowa lub echokardiogram

    • Elektrokardiogram (EKG lub EKG) lub test chodzenia (w celu zmierzenia rytmu serca i przepływu krwi)

    • Badania krwi (w celu wykrycia nieprawidłowo wysokiej lub nieprawidłowo niskiej liczby czerwonych krwinek)

    • Cewnikowanie serca (w celu uzyskania szczegółowych informacji o sercu)

    • Badania czynności płuc (w celu określenia ilości tlenu docierającego do krwiobiegu)

    Leczenie

    Jeśli badania te wskazują na zespół Eisenmengera, lekarz omówi z pacjentem plan leczenia. Nacisk zostanie położony na obniżenie ciśnienia krwi w tętnicy doprowadzającej krew do płuc i dostarczenie większej ilości tlenu do organizmu. Można to zrobić na różne sposoby, od leków do poważnej operacji.

    Plan może obejmować przyjmowanie leków, które:

    • Rozluźnić tętnice, aby poprawić przepływ krwi

    • Utrzymanie regularnego rytmu bicia serca

    • Zapobieganie infekcjom (antybiotyki)

    • Zapobieganie zakrzepom krwi (leki rozrzedzające krew)

    Lekarz może również zalecić przyjmowanie suplementów żelaza.

    Możliwe, że zostanie pobrana krew z organizmu w celu zmniejszenia liczby czerwonych krwinek, jeśli ich produkcja jest nadmierna. Będziesz otrzymywał płyny, aby uzupełnić utraconą krew.

    W ciężkich przypadkach lekarze mogą przeprowadzić przeszczep serca i płuc. Dokonuje się tego, gdy serce i płuca zawodzą. Oczywiście, jest to poważny krok, który wymaga zaawansowanego szpitala i doświadczonych chirurgów.

    Życie z zespołem Eisenmengera

    Osoby cierpiące na tę chorobę nie żyją tak długo jak inni, a ryzyko nagłej śmierci jest wysokie. Większość osób z zespołem Eisenmengera umiera między 20 a 50 rokiem życia. Jednak dzięki starannemu postępowaniu, osoby z tym schorzeniem mogą dożyć 60-tki.

    Jeśli masz zespół Eisenmengera, powinieneś upewnić się, że przestrzegasz planu leczenia. Ponadto, lekarze zalecają kilka kroków:

    • Unikaj dużych wysokości i odwodnienia.

    • Nie należy uprawiać intensywnych sportów, ale ćwiczenia mogą być w porządku. Zapytaj swojego lekarza.

    • Stosuj dietę o niskiej zawartości soli i nie pal.

    • Zapytaj swojego lekarza o to, które leki bez recepty są dla Ciebie bezpieczne.

    • Zaszczep się i zadbaj o skaleczenia, aby uniknąć infekcji.

    • Unikaj gorących kąpieli i sauny. Mogą one spowodować nagły spadek ciśnienia krwi.

    • Jeśli jesteś poddawany zabiegom chirurgicznym lub dentystycznym, porozmawiaj z lekarzem o tym, czy powinieneś wcześniej przyjmować antybiotyki. Zmniejsza to ryzyko wystąpienia infekcji, która może zaatakować serce.

    Jeśli jesteś kobietą cierpiącą na tę chorobę, zajście w ciążę może zagrozić Twojemu życiu i życiu nienarodzonego dziecka. Lekarze najprawdopodobniej będą zalecać, abyś tego nie robiła.

    Jest to choroba zmieniająca życie, a stawienie czoła wyzwaniom i emocjonalnym obciążeniom może być trudne. Należy porozmawiać z lekarzem o grupach wsparcia i innych zasobach, które mogą być dostępne dla Ciebie i Twoich bliskich.