Strona główna Blog Strona 2211

Zmęczenie nadnerczy: Is It Real? Symptomy, przyczyny, leczenie

0

Czy zmęczenie nadnerczy to prawdziwy stan, czy nie? lekarz bada argumenty za i przeciw.

Jeśli zobaczysz naturopatyczny (system medycyny alternatywnej oparty na teorii, że choroby mogą być skutecznie leczone lub zapobiegane bez użycia leków, poprzez techniki takie jak kontrola diety, ćwiczeń i masażu) lub komplementarny (non-mainstream) lekarz medycyny, mogą powiedzieć, że masz zmęczenie nadnerczy. Jednak większość tradycyjnych lekarzy mówi, że ten stan isnt real.

Co to jest?

Termin „zmęczenie nadnerczy” został ukuty w 1998 roku przez dr Jamesa Wilsona, naturopatę i eksperta w dziedzinie medycyny alternatywnej. Opisuje go jako „grupę powiązanych znaków i objawów (zespół), które wynikają, gdy nadnercza funkcjonują poniżej niezbędnego poziomu.” Mówi, że jego zwykle związane z intensywnym stresem i często następuje po przewlekłych infekcjach, takich jak zapalenie oskrzeli, grypa lub zapalenie płuc.

Wilson mówi, że ludzie z nim może nie mieć żadnych fizycznych oznak choroby, ale nadal może czuć się zmęczony, „szary,” i zmęczenie, że nie dostaje lepiej z snu. Pożądają też słonych przekąsek.

Teoria, która się za tym kryje

System odpornościowy twojego ciała reaguje na stres. Twoje nadnercza, które są małymi organami powyżej nerek, reagują na stres uwalniając hormony takie jak kortyzol i adrenalina. Hormony te są częścią reakcji „walcz lub uciekaj”. Zwiększają ciśnienie krwi i tętno.

Zgodnie z teorią, jeśli masz długotrwały stres (jak śmierć członka rodziny lub poważna choroba), twoje nadnercza wypalają się z powodu długotrwałej produkcji kortyzolu. W ten sposób pojawia się zmęczenie nadnerczy.

Nie ma zatwierdzonego testu na zmęczenie nadnerczy. Badania krwi nie mogą wykryć małego spadku produkcji nadnerczy.

Sugerowane sposoby leczenia zdrowego funkcjonowania nadnerczy to dieta o niskiej zawartości cukru, kofeiny i śmieciowego jedzenia oraz ukierunkowane suplementy diety, które zawierają witaminy i minerały:

  • Witaminy B5, B6 i B12

  • Witamina C

  • Magnez

Czy to mit?

Nie ma dowodów naukowych na poparcie tej tezy. Endocrine Society, największa na świecie organizacja endokrynologów (ludzi, którzy badają i leczą pacjentów z chorobami związanymi z gruczołami i hormonami), mówi wprost, że zmęczenie nadnerczy nie jest prawdziwą chorobą. I mówi, że objawy zmęczenia nadnerczy są tak ogólne, że mogą odnosić się do wielu chorób lub warunków (depresja, bezdech senny, fibromialgia, niedoczynność tarczycy, lub wiele innych warunków) lub wynikają z codziennego życia.

A społeczeństwo mówi, że niektóre z zabiegów mogą być niebezpieczne. Poprawa diety prawdopodobnie sprawi, że poczujesz się lepiej, bez względu na to, jaką dolegliwość masz, ale przyjmowanie niezidentyfikowanych suplementów, aby pomóc organizmowi w produkcji dodatkowego kortyzolu, jeśli ich nie potrzebujesz, może spowodować, że twoje nadnercza przestaną pracować, ostrzega.

Co jeszcze może być?

Objawy takie jak zmęczenie, brak energii i spanie przez cały dzień mogą być oznakami depresji, bezdechu sennego, fibromialgii lub dowolnej liczby chorób.

Co to jest niedoczynność nadnerczy?

W przeciwieństwie do zmęczenia nadnerczy, jest to rozpoznana choroba, którą można zdiagnozować. Istnieją dwie formy tego stanu i obie są spowodowane uszkodzeniem lub problemami z nadnerczami, które powodują, że nie wytwarzają one wystarczającej ilości hormonu kortyzolu.

Objawy obu form obejmują przewlekłe zmęczenie, utratę apetytu, osłabienie mięśni, utratę wagi i ból brzucha. Mogą również wystąpić nudności, wymioty, niskie ciśnienie krwi, biegunka, depresja lub ciemnienie skóry.

Niedoczynność nadnerczy jest diagnozowana za pomocą badania krwi, które sprawdza, czy poziom kortyzolu jest zbyt niski. Jeśli masz to, będziesz musiał wziąć hormonalny zamiennik.

Nowe metody leczenia OAB

0

Ludzie, którzy szukają leczenia dla pęcherza nadreaktywnego zazwyczaj znajdują ulgę. Naukowcy badają, jak poprawić obecne opcje, jak również szukają nowych sposobów radzenia sobie z OAB.

Większość ludzi z nadaktywnym pęcherzem nie mówi swojemu lekarzowi, mówi Charles Rardin, MD, ale ci, którzy to robią, zwykle znajdują ulgę. „Podczas gdy pęcherz nadreaktywny jest bardzo powszechny, nigdy nie uważamy go za normalny” – mówi. Jest on uroginekologiem na Uniwersytecie Browna i w Women & Infants Hospital of Rhode Island.

Obecne sposoby radzenia sobie z tym stanem pomagają już wielu ludziom, a naukowcy w całym kraju badają nowe metody leczenia OAB.

Codzienne tabletki

Przez wiele lat, klasa leków zwanych antycholinergicznymi – w tym darifenacyna (Enablex), solifenacyna (Vesicare) i tolterodyna (Detrol) – była najlepszym sposobem kontroli pęcherza. Leki te blokują dodatkowe sygnały, które mówią twojemu pęcherzowi, żeby się ścisnął. To niechciane ściskanie jest tym, co sprawia, że czujesz, że musisz iść cały czas.

Leki te działają dobrze, ale niektórzy ludzie mają problem z efektami ubocznymi, do których należą zaparcia i suchość w ustach.

Nowszy lek o nazwie mirabegron (Myrbetriq) działa inaczej. Pomaga twojemu pęcherzowi utrzymać większą pojemność, więc nie musisz chodzić tak często. Nie powoduje on tych samych skutków ubocznych, co leki antycholinergiczne i może działać lepiej dla niektórych ludzi. Ale możesz dostać wysokie ciśnienie krwi, na co twój lekarz powinien uważać.

Teraz, kiedy nie jesteśmy ograniczeni do jednego rodzaju leków, „otwiera się świat leków na nadaktywny pęcherz”, mówi Lisa Hawes, MD, urolog w Chesapeake Urology Associates.

Procedury w biurze

Jeśli tabletki nie pomagają w leczeniu OAB, lekarz może zaproponować inne podejście.

Przezskórna stymulacja nerwu piszczelowego (PTNS) to nowoczesne podejście do starożytnej chińskiej akupunktury. Procedura ta wymaga najmniejszej ilości zabiegów wewnątrz ciała i ma najmniejsze szanse na powikłania. Ale zajmie więcej czasu niż inne.

Lekarz wbija maleńką igłę połączoną z elektrodą w skórę przy wewnętrznej kostce. Elektroda wysyła impuls do nerwów u podstawy kręgosłupa, które kontrolują twój pęcherz. Z czasem stymulacja nerwów łagodzi twoją potrzebę siusiania. Leczenie trwa 12 tygodni, z 30-minutową sesją w gabinecie lekarskim każdego tygodnia. Po tym czasie, będziesz otrzymywać sesje wspomagające co miesiąc lub dwa, w zależności od potrzeb.

„To w 100% zmienia życie”, mówi Melissa Arentz, która żyła z nadaktywnym pęcherzem przez 15 lat, zanim spróbowała PTNS. „Jestem tym zachwycona!”

Dla niej, cotygodniowe sesje nie wydawały się kłopotem. „Dla mnie, to jest relaksujące. I to jest czas, którego nie poświęcam na późniejsze bieganie do łazienki” – mówi 39-letnia mieszkanka Baltimore.

Neuromodulacja krzyżowa trwale stymuluje nerwy znajdujące się u podstawy kręgosłupa. Lekarz umieszcza urządzenie pod skórą. Rardin opisuje to jako „w górnym zewnętrznym pośladku, tam gdzie idzie kieszeń dżinsów”. Implant cały czas wysyła impuls do nerwów, który możesz kontrolować za pomocą osobnego urządzenia ręcznego.

Przez pierwszy rok po leczeniu, będziesz potrzebował wizyt kontrolnych co 3 miesiące. W następnym roku, będziesz chodzić co 6 miesięcy. Po tym czasie lekarz będzie sprawdzał baterię implantu raz w roku i wymieniał ją w razie potrzeby.

Zastrzyki z botoksu to kolejna strategia. Tak, toksyna botulinowa, której dermatolodzy używają do rozluźnienia linii i zmarszczek na twarzy, może również zamrozić „ściśnięcie” twojego pęcherza, które sprawia, że biegniesz do toalety.

Twój lekarz włoży do twojej cewki moczowej cienką rurkę z maleńką kamerą na jej końcu. Użyją tego, by wstrzyknąć Botox w kilka miejsc wewnątrz twojego pęcherza. „To pięknie działa” na niekontrolowane skurcze pęcherza, mówi Hawes. Efekty Botoxu utrzymują się przez około 6-9 miesięcy.

Na horyzoncie

Testowane są nowe terapie. Na przykład, niektórzy naukowcy uważają, że zmiana bakterii, które żyją w drogach moczowych, może mieć znaczenie dla starszych kobiet. Przyglądają się estrogenowi jako sposobowi na to.

Inni badacze próbują ulepszyć obecne metody leczenia. Jedno z badań próbuje dowiedzieć się, czy wypełnienie pęcherza wodą, aby rozciągnąć go przed wstrzyknięciem Botoxu działa lepiej niż same zastrzyki z Botoxu.

Ale, mówi Rardin, „Żadna z tych terapii nie powinna umniejszać znaczenia ćwiczeń Kegla, diety, przekwalifikowania pęcherza i innych zmian stylu życia w leczeniu pęcherza nadreaktywnego.”

Poziom Gastryny & Test Hormonu Gastryny: Cel, procedura, wyniki

0

Jeśli masz pewne objawy, takie jak ból brzucha lub biegunka, Twój lekarz może zlecić badanie poziomu gastryny. Oto czego można się spodziewać i co mogą oznaczać wyniki.

Kwas żołądkowy znajduje się wewnątrz komórek zwanych komórkami G. Znajdują się one w wyściółce żołądka oraz w wyściółce górnego odcinka jelita cienkiego.

Dlaczego muszę wykonać ten test?

Lekarz może zlecić badanie gastryny, jeśli uważa, że masz problem z jej poziomem. Jeśli jest on zbyt wysoki lub zbyt niski, możesz mieć problemy z trawieniem. Badanie może być konieczne, jeśli masz objawy takie jak ból brzucha, biegunka lub wrzody trawienne, które wciąż powracają.

Lekarz może również zlecić badanie gastryny, jeśli usunięto ci guz wytwarzający gastrynę i chcesz się upewnić, że nie powrócił.

Przygotowanie do testu

Przed badaniem musisz być na czczo przez 12 godzin. Możesz pić wodę, ale nie jedz w tym czasie żadnych posiłków. Należy również unikać picia alkoholu przez co najmniej 24 godziny przed testem. Pamiętaj, aby powiedzieć lekarzowi o wszystkich przyjmowanych lekach lub suplementach, w tym witaminach i ziołach, a także lekach na receptę i bez recepty oraz nielegalnych narkotykach.

Niektóre czynniki mogą wpłynąć na wyniki testu. Koniecznie porozmawiaj z lekarzem, jeśli:

  • Miałeś lub planujesz mieć operację wrzodową

  • Stosuj dietę wysokobiałkową

  • Masz cukrzycę i przyjmujesz insulinę

  • Przyjmowanie suplementów wapnia, leków zobojętniających lub innych leków, które mogą wpływać na zdolność wytwarzania kwasu żołądkowego

  • Pij kofeinę

  • Zażywać leki przeciwdepresyjne

Wyniki

Wiele czynników może wpłynąć na wyniki testu. Mogą się one również różnić w zależności od laboratorium i stosowanych przez nie zakresów referencyjnych. Ogólnie rzecz biorąc, normalny zakres dla poziomu gastryny to:

  • 0-180 pg/mL (pikogramów na mililitr krwi) dla dorosłych (może być wyższy u starszych osób)

  • 0-125 pg/mL dla dzieci

Zbyt wysoki poziom gastryny może być spowodowany stanem zwanym zespołem Zollingera-Ellisona (ZE). Może to oznaczać, że masz w układzie pokarmowym guz, który wydziela gastrynę. Guzy te nazywane są gastrinoma. Zwykle znajdują się one w pierwszej części jelita cienkiego (dwunastnicy) lub w trzustce. Dodatkowa gastryna może powodować zbyt dużą ilość kwasu w układzie pokarmowym. To może wywołać biegunkę i może prowadzić do powstania wrzodów w żołądku i jelicie cienkim.

Dwie najczęstsze przyczyny wysokiego poziomu gastryny to leki przeciwkwasowe, które przyjmujesz na refluks lub zgagę oraz stan zwany przewlekłym zanikowym zapaleniem błony śluzowej żołądka. Oba te czynniki mogą uszkodzić wyściółkę żołądka. Powodują one również, że żołądek wytwarza mniej kwasu. W tych warunkach poziom gastryny wzrasta, ponieważ pH żołądka jest zbyt wysokie (zasadowe). Skala pH mierzy, jak bardzo coś jest kwaśne.

Jeśli miałeś gastrinoma, który został usunięty poprzez operację, a wyniki twoich testów pokazują wzrost gastryny, może to oznaczać, że guz powrócił. Jeśli poziom gastryny nie obniżył się po operacji, może to oznaczać, że zabieg nie był udany.

Rzadko zdarza się, że poziom gastryny jest zbyt niski. Ale jeśli tak jest, Twój żołądek może nie wchłaniać prawidłowo składników odżywczych. Może również wystąpić większe ryzyko infekcji w układzie pokarmowym.

Poziom gastryny w normalnym lub niskim zakresie nie jest zazwyczaj powodem do niepokoju.

Badanie czasu pasażu jelitowego: Jak długo trwa trawienie?

0

Jeśli doświadczasz zaparć, nudności, wzdęć, bólu brzucha, biegunki lub zgagi, możesz potrzebować badania czasu pasażu jelitowego, aby poznać źródło swojego dyskomfortu. Oto, co musisz wiedzieć o tym badaniu.

Wykorzystuje on specjalną pigułkę lub inną metodę, aby śledzić, jak szybko Twój organizm przemieszcza pokarm z żołądka do jelita cienkiego i dalej do jelita grubego, zanim go wyrzucisz.

Dlaczego to się dzieje?

Jeśli doświadczasz zaparć, biegunek, wzdęć, zgagi, bólu brzucha, nudności i wymiotów, lekarz może chcieć wykonać badanie czasu przejścia jelit. Może to pomóc w ustaleniu przyczyny dolegliwości.

Następujące rzeczy mogą mieć wpływ na to, jak pokarm przemieszcza się przez przewód pokarmowy:

  • Zespół jelita drażliwego (IBS)

  • Dyspepsja czynnościowa (pieczenie w żołądku lub uczucie pełności bez naturalnej przyczyny)

  • Gastropareza (żołądek długo się opróżnia, ale nie ma blokady)

  • Przewlekłe zaparcie

Lekarz może również zlecić wykonanie tego badania, jeśli rozważa się przeprowadzenie operacji z powodu zaparcia.

Jak się to robi?

Badanie czasu pasażu jelitowego polega na połknięciu tabletki z bezprzewodowym nadajnikiem, który wysyła sygnały do małego odbiornika danych noszonego przez pacjenta. Sygnały z pigułki informują lekarza o tym, jak długo trwa przemieszczanie się pokarmu przez przewód pokarmowy. Może to również wskazywać na problem w żołądku lub jelicie cienkim lub grubym.

Innym sposobem pomiaru czasu przejścia jelit jest scyntygrafia. W tym badaniu spożywa się posiłek lub połyka kapsułkę oznakowaną znacznikiem radioaktywnym. Pozwala to lekarzowi na śledzenie postępu jedzenia lub kapsułek przez żołądek i przewód pokarmowy (GI) przy użyciu kamery gamma.

Przygotowanie do badania

Przed badaniem czasu pasażu jelitowego należy pościć przez 8 godzin. Należy również poinformować lekarza o przyjmowanych lekach. Może on zalecić Ci zaprzestanie ich przyjmowania w dniach poprzedzających badanie. Niektóre leki przeciwbólowe spowalniają ruchy w przewodzie pokarmowym. Środki przeczyszczające i zmiękczające stolec przyspieszają je.

Zazwyczaj przyjmujesz tabletkę w gabinecie lekarskim, popijając wodą i jedząc przekąskę. Po około 30 minutach można wrócić do swoich normalnych zajęć.

Tabletka mierzy pH, temperaturę i skurcze, gdy przemieszcza się przez żołądek i przewód pokarmowy. Nie poczujesz, jak przesuwa się po Twoim ciele. Zazwyczaj lekarz obserwuje Panią w laboratorium przez około godzinę po zażyciu tabletki.

Przez następne 3 do 5 dni, będziesz mógł jeść i pić jak zwykle. Będzie Pani nosiła odbiornik danych. Twój lekarz poprosi Cię o naciśnięcie przycisku na odbiorniku w określonych godzinach. Poprosi również o prowadzenie dziennika posiłków, snu i wypróżnień.

W trakcie tego badania lekarz otrzyma obrazy w określonych punktach, które pokażą, jak radioaktywny pokarm lub kapsułka przemieszczają się w Twoim organizmie.

W ciągu 5 dni (dużo czasu na wykonanie badania tranzytowego, nawet jeśli są opóźnienia), tabletka wyjdzie z twoją kupą. Odbiornik należy zwrócić lekarzowi.

Kto nie powinien poddać się temu testowi?

Lekarz może zrezygnować z badania czasu pasażu jelitowego za pomocą tabletki, jeśli pacjent ma chorobę Leśniowskiego-Crohns’a lub jeśli wcześniej przeszedł operację w obrębie przewodu pokarmowego. W takich przypadkach możesz mieć wąskie miejsca zwane zwężeniami, które utrudniają przejście tabletki.

Badanie czasu pasażu jelitowego może również nie być odpowiednie dla Ciebie, jeśli masz niedrożność jelit.

W takich przypadkach można wykonać badanie scyntygraficzne. Dzieje się tak dlatego, że pokarm oznaczony izotopami radioaktywnymi zostaje w pełni strawiony i zamieniony w płyn. Dzięki temu prawdopodobieństwo utknięcia jest mniejsze niż w przypadku twardej tabletki.

Co oznaczają wyniki?

Jeśli badanie czasu wypróżnienia zostało wykonane przy użyciu tabletki, lekarz pobierze dane z odbiornika i przeanalizuje wyniki.

Gdy dowiedzą się, jak długo tabletka przechodziła z żołądka przez różne odcinki przewodu pokarmowego, będą w stanie określić miejsce problemu i ewentualnie jego przyczynę. Thatll pomóc im zdecydować o najlepszym leczeniu dla Ciebie.

Żołądek, który funkcjonuje prawidłowo, opróżnia się w ciągu 4 do 6 godzin. Pokarm potrzebuje 5 godzin, aby przejść przez jelito cienkie i 10 do 59 godzin, aby przejść przez okrężnicę.

Objawy ubytku słuchu i stopień ubytku słuchu

0

Lekarz wyjaśnia przyczyny, objawy i leczenie ubytku słuchu.

Ubytek słuchu to stan, który powstaje, gdy któraś z części ucha nie działa tak, jak powinna. Jest to trzeci najczęściej występujący problem zdrowotny w USA, który może mieć wpływ na jakość Twojego życia i relacje z innymi ludźmi. Około 48 milionów Amerykanów straciło słuch.

Możesz mieć trzy różne rodzaje ubytku słuchu, w zależności od tego, gdzie słuch jest uszkodzony. Ubytek słuchu może być:

  • Przewodowy, jeśli dotyczy ucha zewnętrznego lub środkowego

  • Odczuwalne, jeśli dotyczy ucha wewnętrznego

  • Mieszany, jeśli dotyczy kombinacji tych dwóch czynników

Niektóre warunki, takie jak wiek, choroby i genetyka, mogą odgrywać rolę w ubytku słuchu. Współczesne życie dodaje do tej listy wiele elementów uszkadzających uszy, w tym niektóre leki i wiele źródeł głośnego, ciągłego hałasu.

Przy tak wielu nieuleczalnych przypadkach ubytku słuchu, profilaktyka jest najlepszym sposobem na zachowanie słuchu przez długi czas. Jeśli straciłeś już część słuchu, istnieją sposoby na utrzymanie łączności i komunikację z przyjaciółmi i rodziną.

Symptomy utraty słuchu

W wielu przypadkach słuch zanika tak powoli, że nie zauważasz tego. Może Ci się wydawać, że ludzie więcej mamroczą, że Twój współmałżonek musi mówić głośniej lub że potrzebujesz lepszego telefonu. Dopóki docierają do Ciebie jakieś dźwięki, możesz założyć, że Twój słuch jest w porządku. Możesz jednak coraz bardziej odcinać się od świata mowy i dźwięków. Jak więc rozpoznać, że tracisz słuch?

Lekarze klasyfikują ubytki słuchu według stopni.

  • Łagodny ubytek słuchu: Rozmowy jeden na jeden są w porządku, ale trudno jest wychwycić każde słowo, gdy w tle panuje hałas.

  • Umiarkowany ubytek słuchu: Często musisz prosić ludzi o powtórzenie się podczas rozmów w cztery oczy i przez telefon.

  • Ciężki ubytek słuchu: Podążanie za rozmową jest prawie niemożliwe, chyba że masz aparat słuchowy.

  • Głęboki ubytek słuchu: Nie słyszysz innych osób, chyba że mówią bardzo głośno. Nie możesz zrozumieć, co mówią bez aparatu słuchowego lub implantu ślimakowego.

W początkowym okresie życia, wysokie dźwięki, takie jak głosy dzieci i kobiet oraz głoski „S” i „F” stają się trudniejsze do usłyszenia. Możesz również:

  • mieć problemy z nadążaniem za rozmową, gdy więcej niż jedna osoba mówi jednocześnie

  • Myślisz, że inni ludzie mamroczą lub mówią niewyraźnie

  • Często nie rozumieją tego, co mówią inni i reagują niewłaściwie

  • Otrzymywanie skarg, że telewizor jest zbyt głośny

  • Słyszeć dzwonienie, ryczenie lub syczenie w uszach, tzw. szumy uszne

Przyczyny ubytku słuchu

Twoje ucho ma trzy główne obszary, które odgrywają rolę w słyszeniu. Fale dźwiękowe przechodzą przez:

  • Ucho zewnętrzne, gdzie wywołują drgania w błonie bębenkowej.

  • Ucho środkowe, do którego wibracje docierają w następnej kolejności. Są one wzmacniane przez trzy małe kości.

  • Ucho wewnętrzne, w którym znajduje się ślimak, struktura w kształcie ślimaka wypełniona płynem. W ślimaku znajdują się maleńkie włoski, które zamieniają wzmocnione wibracje na sygnały elektryczne i przesyłają je do mózgu, gdzie słyszymy je jako dźwięk.

Najczęstszą przyczyną utraty słuchu jest zaawansowany wiek. Jedna na trzy osoby w wieku 65-74 lat ma pewien stopień ubytku słuchu. Po ukończeniu 75 roku życia ten odsetek wzrasta do jednej na dwie osoby.

Naukowcy nie do końca rozumieją, dlaczego słuch pogarsza się z wiekiem. Być może długotrwałe narażenie na hałas i inne szkodliwe czynniki powoli zużywa delikatną mechanikę uszu. W grę wchodzą również Twoje geny.

Hałas osłabia słuch, jeśli jest głośny lub ciągły. CDC podaje, że około 22 miliony amerykańskich pracowników jest narażonych na niebezpieczny poziom hałasu w pracy. Dotyczy to wielu stolarzy, pracowników budowlanych, żołnierzy, górników, pracowników fabryk i rolników.

Muzycy są również narażeni na utratę słuchu spowodowaną hałasem. Niektórzy z nich noszą obecnie specjalne zatyczki do uszu, aby chronić je podczas występów. Zatyczki pozwalają im słuchać muzyki bez uszkadzania wnętrza uszu.

Niektóre leki mogą upośledzać słuch lub równowagę. Ponad 200 leków i substancji chemicznych, oprócz swoich właściwości zwalczających choroby, może wywoływać efekty uboczne związane ze słuchem i równowagą.

  • Niektóre antybiotyki

  • Niektóre leki stosowane w chemioterapii

  • Aspiryna

  • Diuretyki pętlowe

  • Lek stosowany w leczeniu malarii

  • Kilka leków stosowanych w zaburzeniach erekcji

Nagła utrata słuchu, czyli szybka utrata zdolności słyszenia o 30 decybeli lub więcej, może nastąpić w ciągu kilku godzin lub do 3 dni. (Normalna rozmowa to 60 decybeli.) Nagły ubytek słuchu dotyczy zazwyczaj tylko jednego ucha. Mimo, że co roku odnotowuje się do trzech nowych przypadków na każde 10 000 osób, w większości przypadków lekarze nie są w stanie odkryć przyczyny.

Choroby takie jak choroby serca, wysokie ciśnienie krwi i cukrzyca narażają uszy na ryzyko, ponieważ zaburzają ich ukrwienie. Otoskleroza jest chorobą kości ucha środkowego, a choroba Mnire’a dotyka ucha wewnętrznego. Obie mogą powodować utratę słuchu.

Urazy, zwłaszcza pęknięcie czaszki lub przebicie błony bębenkowej, narażają uszy na utratę słuchu.

Infekcje lub woskowina mogą zablokować przewody słuchowe i pogorszyć słuch.

Diagnoza ubytku słuchu

Aby określić stopień utraty słuchu, lekarz może wykonać następujące testy:

  • Badanie fizyczne w celu sprawdzenia, czy w uchu nie gromadzi się woskowina, czy nie ma infekcji lub problemów strukturalnych.

  • Ogólne testy przesiewowe, które polegają na zakrywaniu jednego ucha na raz, aby sprawdzić, jak dobrze słyszysz słowa wypowiadane z różną głośnością.

  • Testy widełek stroikowych wykorzystują metalowe instrumenty o dwóch ostrzach, które wydają dźwięk, gdy się w nie stuknie. Lekarz może stwierdzić, jak dobrze słyszysz. Test może również pomóc określić, gdzie w uchu znajduje się ubytek słuchu.

  • Testy audiometryczne, podczas których zakładasz słuchawki i słuchasz dźwięków skierowanych do ucha. Test ten jest wykonywany przez audiologa i może zmierzyć poziom słyszalnego dźwięku bardziej dokładnie niż inne testy przesiewowe.

Istnieją również aplikacje na tablety i smartfony, które można samodzielnie wykorzystać do badania ubytku słuchu.

Leczenie ubytku słuchu

Sposób leczenia zależy od rodzaju i źródła ubytku słuchu. Szybkie leczenie nagłego ubytku słuchu może zwiększyć szanse na wyzdrowienie.

  • Chirurgia może odwrócić ubytek słuchu spowodowany otosklerozą, blizną lub infekcją, natomiast choroba Mnire’a jest czasami uleczalna za pomocą leków i innej diety.

  • Antybiotyki często mogą pomóc w usunięciu ubytku słuchu spowodowanego infekcją.

  • Zmiana leków może pomóc Jeśli uważasz, że ubytek słuchu spowodowany jest przez jeden z przyjmowanych przez Ciebie leków. Porozmawiaj z lekarzem o różnych opcjach leków.

  • Usuwanie woskowiny z ucha za pomocą ssania lub małego narzędzia z pętelką może odwrócić utratę słuchu spowodowaną zatorem.

  • Aparat słuchowy pomaga większości osób z trwałym ubytkiem słuchu. Zazwyczaj nosi się te małe aparaty w uchu lub za nim, aby dźwięki były głośniejsze. Dzięki aparatom słuchowym wszystko brzmi inaczej, dlatego porozmawiaj z lekarzem, aby ustalić realistyczne cele.

  • Inne technologie poprawiające jakość dźwięku, które mogą poprawić Twój słuch, to m.in. osobiste systemy słuchowe, które pozwalają na dostrojenie się do tego, co chcesz usłyszeć i wyciszenie innych dźwięków. Systemy słuchania telewizji umożliwiają słuchanie telewizji lub radia bez zwiększania głośności. Różne rodzaje urządzeń wzmacniających dźwięk, jak również telefony z napisami, które pozwalają przeczytać, co mówi rozmówca, umożliwiają prowadzenie rozmów przez telefony domowe i komórkowe.

  • Implanty ślimakowe są stosowane głównie u małych dzieci, ale stają się coraz bardziej popularne wśród starszych osób z głębokim ubytkiem słuchu.

Komplikacje związane z ubytkiem słuchu

Brak możliwości usłyszenia otaczającego Cię świata może wpłynąć na jakość Twojego życia. Może powodować uczucie depresji i izolacji, szczególnie u osób starszych. Z czasem mogą pojawić się problemy z funkcjonowaniem psychicznym. Badania dotyczące leczenia ubytku słuchu pokazują, że wraz z poprawą słuchu poprawia się funkcjonowanie mózgu, a zwłaszcza pamięć.

Życie z ubytkiem słuchu

Na początek zorganizuj swój dom tak, aby pokoje były dobrze oświetlone, a miejsca do siedzenia zwrócone do siebie. Kiedy ludzie mówią, obserwuj ruchy ich ust oraz mimikę twarzy.

Usuń źródła hałasu w tle, których nie potrzebujesz. Na przykład, wyłącz telewizor, gdy nikt go nie ogląda.

Informuj ludzi o tym, co mogą zrobić, abyś mógł ich lepiej zrozumieć:

  • Zwrócić na siebie uwagę, zanim zaczną mówić.

  • Upewnij się, że widzisz jak poruszają się ich usta.

  • Mów wyraźnie, ale nie krzycz.

Zapobieganie utracie słuchu

Utrata słuchu jest często trwała, więc zrób co możesz, aby chronić jeden z najcenniejszych zasobów naturalnych.

Noś zatyczki do uszu, gdy przebywasz w pobliżu dźwięków tak głośnych lub głośniejszych niż ruch uliczny. Kosiarki, szlifierki, odkurzacze i większość koncertów są wystarczająco głośne, aby uszkodzić niechronione uszy. Jeśli to możliwe, odsuń się od źródła hałasu. Na przykład, przejdź przez ulicę lub zakryj uszy, gdy przechodzisz obok głośnego placu budowy.

Jeśli w Twoim miejscu pracy jest głośno, porozmawiaj z pracodawcą o bezpieczeństwie dla uszu. National Institute for Occupational Safety and Health (NIOSH) zaleca pracodawcom instalowanie ścianek działowych lub tłumików w głośnych zakładach, aby chronić słuch pracowników.

Pamiętaj, że zajęcia rekreacyjne również wiążą się z wysokim poziomem hałasu. Należy uważać na salony gier, pokazy sztucznych ogni, koncerty muzyki na żywo, imprezy sportowe, muzykę w słuchawkach, a nawet niektóre zabawki dziecięce. Jeśli wiesz, że będziesz przebywał w głośnym miejscu, ogranicz czas przebywania tam i załóż ochronę słuchu. Ogólna zasada mówi, że jeśli musisz krzyczeć, aby być słyszanym z odległości 3 stóp, to znaczy, że jest za głośno.

Porady dotyczące zapobiegania przeziębieniu i grypie

0

Badania pokazują, że Amerykanie cierpią na miliard przeziębień każdego roku. Oto sposoby, aby uniknąć stania się jednym z tych nieszczęsnych statystyk.

Badania pokazują, że Amerykanie cierpią na miliard przeziębień każdego roku. Tak, dobrze przeczytałeś. Jeden BILION, przez B. Kiedy dodasz do tego grypę, liczba ta jest jeszcze większa. Są jednak rzeczy, które możesz zrobić, aby nie stać się jednym z tych nieszczęsnych statystyk.

Ćwicz: To sprawdzony sposób na wzmocnienie odporności

Umiarkowane ćwiczenia, takie jak szybki spacer, przez 45 minut dziennie, pięć dni w tygodniu, mogą zmniejszyć ryzyko przeziębienia o jedną trzecią. Najlepsze wyniki są długoterminowe. W jednym z badań kobiety, które spacerowały przez 12 miesięcy, miały największą odporność na przeziębienia w ostatnim kwartale roku.

Jedz i śpij dla zdrowia

Mama miała rację, mówiąc, że należy się dobrze odżywiać i dużo odpoczywać. Dzięki temu, wraz z ćwiczeniami i redukcją stresu, Twój układ odpornościowy będzie zdrowy i lepiej odporny na infekcje. Jedz dużo warzyw i owoców, które zawierają antyoksydanty. Staraj się spać osiem lub siedem godzin na dobę.

Często myj ręce

Używaj ciepłej wody i dobrego mydła. Zwykłe mydło jest w porządku, ponieważ to właśnie pocieranie rąk o siebie przez co najmniej 20 sekund wyeliminuje zarazki. Nie zapominaj o czyszczeniu pod paznokciami, między palcami i myciu nadgarstków. W łazienkach publicznych używaj ręcznika papierowego do wyłączenia twarzy, kolejnego do osuszenia rąk i wyrzuć je.

Uważaj na palce

Bez zastanowienia przecieramy oczy, zasłaniamy usta lub pocieramy nos rękami. To pewny sposób na zarażenie się cząsteczkami wirusa przeziębienia. Trzymaj palce z dala od nosa i oczu, aby nie zarazić się cząsteczkami wirusa przeziębienia.

Naucz swoje dzieci higieny prewencyjnej

Dzieci łatwo zarażają się wirusami przeziębienia i przenoszą je do Twojego domu. Naucz swoje dziecko kaszleć lub kichać w chusteczkę. Wpajaj dziecku nawyk, który jest kluczem do zapobiegania chorobom: mycie rąk.

Zaszczep się przeciwko grypie

Szczepionki są najpewniejszym sposobem zapobiegania grypie. Najlepszym czasem na szczepienie przeciwko grypie jest okres od października do listopada, chociaż w sezonie grypowym można zaszczepić się nawet później. Szczepionkę przeciwko grypie należy przyjmować co roku. Wirusy grypy stale się zmieniają i co roku opracowywane są nowe szczepionki, które chronią przed nowymi szczepami.

Czystość w profilaktyce wirusowej

Używaj środków dezynfekujących podczas sprzątania w domu, szczególnie w łazience i kuchni. Trzymaj się z dala od gąbek i szmatek – badania pokazują, że są one największym źródłem zarazków w całym domu. Jeśli musisz używać gąbek, zmieniaj je raz w tygodniu lub namocz w wybielaczu na 15 minut.

Zapobiegaj przeziębieniu i grypie w pracy

Organizuj spotkania biurowe w dużych pomieszczeniach z dużą ilością wentylacji i nie bój się praktykować dystansu społecznego. Zachowaj trochę więcej miejsca pomiędzy Tobą a osobami chorymi lub takimi, które otwarcie kichają lub kaszlą. Jeśli dzielisz stanowisko pracy z innymi osobami, wyczyść je chusteczkami antybakteryjnymi zanim usiądziesz.

Jak uniknąć zakażenia dróg moczowych

0

Przewodnik lekarza dotyczący zapobiegania zakażeniom dróg moczowych.

Istnieje kilka rzeczy, o których możesz pamiętać, aby zapobiegać infekcjom dróg moczowych (UTI):

  • Kiedy idziesz do łazienki, po oddaniu moczu lub wypróżnieniu się podcieraj się od przodu do tyłu.

  • Umyć obszar pomiędzy odbytem a genitaliami.

  • Prysznic jest lepszy niż kąpiel. Nie używaj douchów, sprayów i proszków.

  • Idź do łazienki, kiedy poczujesz taką potrzebę C dont hold it in. Staraj się oddawać mocz przed i po seksie.

  • Nie noś obcisłych dżinsów ani nylonowej bielizny (lepsza jest bawełna).

  • Jeśli stosujesz środki antykoncepcyjne, wybierz takie, które nie zawierają diafragmy i/lub galaretki plemnikobójczej.

  • Pij dużo płynów (najlepiej wodę), aby zapobiec odwodnieniu.

  • Pij niesłodzony sok żurawinowy lub zapytaj swojego lekarza, czy suplementy żurawinowe mogłyby pomóc. Badania nad tym, jak dobrze działają one w zapobieganiu UTI są niejednoznaczne.

W rzadkich przypadkach lekarze mogą przepisać antybiotyki w celach profilaktycznych. Jeśli otrzymasz receptę na antybiotyk, postępuj zgodnie z instrukcją i weź wszystkie tabletki.

Co to jest gorączka reumatyczna? Co powoduje to powikłanie w postaci anginy?

0

Poznaj podstawy gorączki reumatycznej od ekspertów z Doctor.

Gorączka reumatyczna to rzadka, ale potencjalnie zagrażająca życiu choroba, będąca powikłaniem nieleczonej anginy, wywołanej przez bakterie zwane paciorkowcami grupy A. Główne objawy – gorączka, bóle mięśni, obrzęk i ból stawów, a w niektórych przypadkach czerwona, łaciata wysypka – zaczynają się zwykle dwa do czterech tygodni po zakażeniu paciorkowcem. W niektórych przypadkach jednak, infekcja może być zbyt łagodna, aby ją rozpoznać.

Kolana, kostki, łokcie i nadgarstki to stawy, które najczęściej ulegają obrzękowi w wyniku gorączki reumatycznej. Ból często przemieszcza się z jednego stawu do drugiego. Największym zagrożeniem ze strony tej choroby są jednak szkody, jakie może ona wyrządzić w sercu. W ponad połowie przypadków gorączka reumatyczna powoduje blizny na zastawkach serca, co zmusza ten ważny organ do cięższej pracy przy pompowaniu krwi. W ciągu kilku miesięcy, a nawet lat – zwłaszcza jeśli choroba wystąpi ponownie – to uszkodzenie serca może prowadzić do poważnego schorzenia zwanego chorobą reumatyczną serca, która może w końcu spowodować jego niewydolność.

Gorączka reumatyczna może również powodować tymczasowe zaburzenie układu nerwowego, kiedyś znane jako taniec św. Wita, obecnie znane jako pląsawica Sydenhama. Jest to zaburzenie nerwowe — charakteryzujące się szybkimi, szarpanymi, mimowolnymi ruchami ciała, zwykle występującymi bardziej po jednej stronie ciała. Osoby z łagodnymi przypadkami pląsawicy mogą mieć trudności z koncentracją lub pisaniem. Cięższe przypadki mogą powodować niekontrolowane drganie mięśni rąk, nóg lub twarzy. Może to być również związane z osłabieniem mięśni i wybuchów emocjonalnych.

Dzięki antybiotykom gorączka reumatyczna jest obecnie rzadkością w krajach rozwiniętych. W ostatnich latach zaczęła jednak powracać w USA, szczególnie wśród dzieci mieszkających w biednych, śródmiejskich dzielnicach. Choroba najczęściej atakuje w chłodne, wilgotne dni zimą i wczesną wiosną. W USA najczęściej występuje w północnych stanach.

Co powoduje gorączkę reumatyczną?

Gorączka reumatyczna jest wynikiem reakcji zapalnej na pewne bakterie paciorkowca grupy A. Organizm wytwarza przeciwciała, aby zwalczyć bakterie, ale zamiast tego przeciwciała atakują inny cel: własne tkanki organizmu. Przeciwciała zaczynają się od stawów i często przenoszą się na serce i okoliczne tkanki. Ponieważ tylko niewielka część (mniej niż 0,3%) osób cierpiących na anginę zapada na gorączkę reumatyczną, eksperci medyczni twierdzą, że w rozwój choroby muszą być zaangażowane również inne czynniki, takie jak osłabiony układ odpornościowy.

UWAGA! Kontroluj ból gardła

Zwróć uwagę na ból gardła, zwłaszcza u dzieci. Jeśli Twoje dziecko ma silny ból gardła bez innych objawów przeziębienia, któremu towarzyszy gorączka powyżej 100,4 stopni Fahrenheita, lub łagodniejszy ból gardła, który utrzymuje się dłużej niż dwa lub trzy dni, zgłoś się do lekarza. Może to być angina, którą należy leczyć antybiotykami.

Zapalenie nagłośni (Epiglottis) infekcja lub zapalenie

0

Zapalenie nagłośni to nagły przypadek medyczny, który może skutkować śmiercią, jeśli nie jest szybko leczony. Nagłośnia jest płatem tkanki, który znajduje się u podstawy języka i zapobiega przedostawaniu się pokarmu do tchawicy podczas połykania.

Zapalenie nagłośni jest stanem nagłym. Jeśli nie jest szybko leczone, może być śmiertelne.?

Nagłośnia to płat tkanki u podstawy języka, który zapobiega przedostawaniu się pokarmu do tchawicy podczas połykania. Gdy dojdzie do zakażenia lub zapalenia, może on zatkać (zablokować) lub zamknąć tchawicę, co uniemożliwi Ci oddychanie.

Infekcja układu oddechowego, rzeczy w środowisku, lub uraz może spowodować zapalenie i zakażenie innych obszarów wokół gardła. Zakażenie i zapalenie może rozprzestrzenić się na nagłośnię i inne obszary.?

Zapalenie nagłośni zwykle zaczyna się jako zapalenie i obrzęk pomiędzy podstawą języka a nagłośnią. Przy utrzymującym się stanie zapalnym i obrzęku nagłośni może dojść do całkowitego zablokowania dróg oddechowych, co prowadzi do uduszenia i śmierci. Nawet niewielkie zwężenie tchawicy może drastycznie zwiększyć opór dróg oddechowych, znacznie utrudniając oddychanie.

Autopsje osób z zapaleniem nagłośni wykazały zniekształcenie nagłośni i związanych z nią struktur, w tym tworzenie się ropni (kieszonek zakażenia). Z nieznanych przyczyn u dorosłych z zajęciem nagłośni częściej niż u dzieci dochodzi do powstania ropni nagłośni.

Zapalenie nagłośni zostało po raz pierwszy opisane w XVIII wieku, ale po raz pierwszy dokładnie zdefiniował je Le Mierre w 1936 roku. W rzeczywistości, chociaż śmierć George’a Washingtona w 1796 roku była przypisywana przez niektórych pinezce (dziś nazywamy ją ropniem okołomigdałkowym), która jest kieszenią ropną za migdałkami, mogła być w rzeczywistości spowodowana zapaleniem nagłośni.

W przeszłości zapalenie nagłośni występowało częściej u dzieci niż u dorosłych. Uważano, że różnica ta wynika z mniejszej średnicy otworu nagłośniowego u dzieci w porównaniu z otworami u dorosłych. Zapalenie nagłośni u dzieci poniżej 1 roku życia jest nietypowe.

W przeszłości Haemophilus influenzae typu b (lub Hib) był najczęstszym organizmem związanym z zapaleniem nagłośni. Od 1985 roku, dzięki powszechnym szczepieniom przeciwko Hib, znacznie mniej dzieci zachorowało na tę chorobę.?

Ostrożne oszacowanie częstości występowania zapalenia nagłośni to 1 przypadek na 100 000 osób w USA każdego roku.

Przyczyny zapalenia nagłośni

Większość zapaleń nagłośni jest spowodowana zakażeniem bakteryjnym, grzybiczym lub wirusowym, zwłaszcza wśród dorosłych.

  • Częstymi przyczynami infekcyjnymi są Haemophilus influenzae, Streptococcus pneumoniae i inne gatunki paciorkowców oraz wirusy dróg oddechowych. Osoby, które mają problemy z układem odpornościowym są bardziej zagrożone zakażeniem.

  • Inne rodzaje zapalenia nagłośni są spowodowane przez uszkodzenia cieplne. Termiczne zapalenie nagłośni występuje z picia gorących płynów; jedzenie bardzo gorących pokarmów stałych; lub przy użyciu nielegalnych narkotyków (tj. wdychanie końcówek papierosów marihuany lub kawałków metalu z rur kokainy crack). W tych przypadkach zapalenie nagłośni spowodowane urazem termicznym jest podobne do choroby wywołanej zakażeniem.

Nietypowe przyczyny zapalenia nagłośni obejmują ukąszenia pająka brown recluse w ucho, co może skutkować obrzękiem, lub zjedzenie ryby bawołu, co może spowodować reakcję alergiczną i obrzęk. Tępy uraz lub coś blokującego gardło może również prowadzić do zapalenia nagłośni.

Objawy zapalenia nagłośni

Kiedy zapalenie nagłośni uderza, zwykle występuje szybko, od zaledwie kilku godzin do kilku dni. Najczęstsze objawy to ból gardła, stłumienie lub zmiana głosu, trudności w mówieniu, połykaniu lub oddychaniu, gorączka i szybkie bicie serca.

Objawy u dzieci często występują w ciągu kilku godzin. Obejmują one:

  • Infekcje górnych dróg oddechowych?

  • Nagły, bardzo silny ból gardła?

  • Gorączka?

  • Stridor, czyli wysoki, gwiżdżący dźwięk podczas oddychania dziecka

  • Stłumiony głos?

  • Drooling

  • Brak kaszlu

  • Lęk lub niepokój?

  • Pochylanie się do przodu w pozycji siedzącej

  • Trzymanie otwartych ust

  • Brak możliwości mówienia

  • Problemy z oddychaniem

  • Niebieska skóra, stan zwany cyjanozą?

Dorośli i starsze dzieci często mają objawy, które pojawiają się w ciągu kilku dni, takie jak:

  • Bardzo silny ból gardła

  • Gorączka?

  • Ochrypły lub stłumiony głos?

  • Stridor?

  • Ból lub trudności w przełykaniu?

  • Drooling

  • Drażliwość lub niepokój?

Kiedy należy szukać pomocy medycznej

Zadzwoń pod numer 911 lub udaj się do najbliższej izby przyjęć, jeśli bólowi gardła towarzyszy którykolwiek z poniższych objawów:

  • Stłumiony głos

  • Problemy z połykaniem

  • Trudności w mówieniu

  • Szybkie bicie serca

  • Drażliwość

  • Niebieskawa skóra

  • Zaburzenia oddychania ze ślinieniem się, dusznością, szybkim, płytkim oddechem, bardzo złym wyglądem, siedzeniem w pozycji wyprostowanej z tendencją do pochylania się do przodu i stridorem (wysoki dźwięk przy wdechu)

Zapalenie nagłośni jest stanem zagrożenia medycznego. Każdy, kto może mieć zapalenie nagłośni, powinien być natychmiast zabrany do szpitala. Staraj się utrzymać osobę tak spokojną i komfortową, jak to tylko możliwe. Nie podejmuj żadnych prób w domu, aby zbadać gardło osoby podejrzanej o zapalenie nagłośni. Może to spowodować zamknięcie tchawicy i okolicznych tkanek oraz nieregularne bicie serca, co może prowadzić do zatrzymania oddechu i/lub serca (zatrzymanie oddychania i/lub pracy serca) i śmierci.

Diagnoza zapalenia nagłośni

  • Lekarz może wykonać zdjęcia rentgenowskie lub po prostu obejrzeć nagłośnię i tchawicę za pomocą laryngoskopii.

    • Lekarz może stwierdzić, że gardło jest w stanie zapalnym z wołową, wiśniową, sztywną i obrzękniętą nagłośnią.

    • Manipulowanie nagłośnią może spowodować nagłą, śmiertelną niedrożność dróg oddechowych, a nieregularne, wolne tętno zdarzało się przy próbach intubacji (włożenia rurki do gardła i umieszczenia osoby na maszynie, która pomaga w oddychaniu). Dlatego lekarz prawdopodobnie skorzysta z sali operacyjnej lub oddziału intensywnej terapii, aby zbadać gardło.

  • Inne badania laboratoryjne mogą obejmować:

    • Badania krwi w celu wykrycia infekcji lub zapalenia

    • Testy mierzące zawartość tlenu we krwi

    • Posiewy krwi (próbki krwi, w których mogą rosnąć bakterie), które mogą wskazywać na przyczynę zapalenia nagłośni

    • Inne testy mające na celu znalezienie przeciwciał przeciwko konkretnym bakteriom lub wirusom (testy immunologiczne)

    • U pacjentów zaintubowanych, posiew z nagłośni

Te badania laboratoryjne mogą nie być przydatne w diagnozowaniu zapalenia nagłośni, dopóki stan pacjenta nie będzie stabilny. Ponadto niepokój związany z pobieraniem krwi lub posiewów z gardła może spowodować, że niestabilna nagłośnia zamknie się, całkowicie blokując drogi oddechowe i stwarzając sytuację kryzysową, na której poprawę jest tylko kilka minut.

Nawet przy całej naszej nowoczesnej technologii, zapalenie nagłośni nie jest łatwe do zdiagnozowania. Często jest mylone z anginą lub krupem. Zapalenie nagłośni różni się od krupu pogarszającym się postępem, brakiem szczekającego kaszlu i wiśniowoczerwonym, obrzękniętym nagłośniem (w przeciwieństwie do czerwonego, nieobrzękniętego nagłośnienia w krupach). Jednym ze sposobów, w jaki lekarze mogą odróżnić zapalenie nagłośni od krupu, jest wykonanie zdjęcia rentgenowskiego szyi, na którym widać opuchniętą nagłośnię.

Inne błędne rozpoznania zapalenia nagłośni obejmują błonicę, ropień okołonerkowy i mononukleozę zakaźną.

Przyczyny nieinfekcyjne były mylone z obrzękiem naczynioruchowym (obrzęk tkanek w drogach oddechowych), zapaleniem lub skurczem krtani, urazem krtani, naroślami nowotworowymi, reakcjami alergicznymi, zakażeniem tarczycy, krwiakiem nagłośniowym (uwięziona kieszeń na krew), naczyniakiem (nieprawidłowy zbiór naczyń krwionośnych) lub urazem wziewnym.

Leczenie zapalenia nagłośni

Natychmiastowa hospitalizacja jest wymagana w każdym przypadku podejrzenia rozpoznania zapalenia nagłośni. Osobie tej grozi nagłe i nieprzewidywalne zamknięcie dróg oddechowych. Lekarze muszą więc ustalić bezpieczny sposób oddychania tej osoby. Można podać antybiotyki.

  • Leczenie zapalenia nagłośni może rozpocząć się od zapewnienia osobie jak największego komfortu. Na przykład, chore dziecko może być umieszczone w słabo oświetlonym pomieszczeniu z rodzicem trzymającym dziecko. Następnie, dziecko może otrzymać nawilżony tlen, będąc jednocześnie pod ścisłą obserwacją. Jeśli nie ma oznak zaburzeń oddychania, pomocne może być podanie płynów dożylnych. Ważne jest, aby zapobiegać niepokojowi, ponieważ może on prowadzić do ostrej niedrożności dróg oddechowych, zwłaszcza u dzieci.

  • Osoby z możliwymi objawami niedrożności dróg oddechowych wymagają wykonania laryngoskopii na sali operacyjnej lub oddziale intensywnej terapii z odpowiednim personelem i sprzętem do interwencji na drogach oddechowych. W bardzo ciężkich przypadkach lekarz może wymagać wykonania cricothyrotomii (przecięcia szyi w celu wprowadzenia rurki do oddychania bezpośrednio do tchawicy).

  • Antybiotyki dożylne mogą skutecznie kontrolować stan zapalny i pozbyć się infekcji z organizmu. Antybiotyki są zwykle przepisywane w celu leczenia najczęstszych rodzajów bakterii. Posiewy krwi są zwykle pobierane w celu wykazania, czy we krwi rośnie organizm, który może być przyczyną zapalenia nagłośni. W wielu przypadkach, posiewy krwi mogą nie wykazać, czy to jest problem. Jeśli pacjent jest zaintubowany, posiewy pobrane bezpośrednio z nagłośni mogą działać lepiej.

W przeszłości stosowano kortykosteroidy i epinefrynę. Jednak wielu ekspertów ma obecnie wątpliwości, czy leki te są pomocne w większości przypadków zapalenia nagłośni.

Kontynuacja leczenia?

Przyjmuj wszystkie antybiotyki aż do zakończenia pełnego kursu. Należy przestrzegać wszystkich terminów wizyt kontrolnych u lekarza oraz u chirurga, jeśli konieczne było umieszczenie rurki do oddychania przez szyję. Chirurg usunie rurkę i upewni się, że miejsce to dobrze się goi. Większość ludzi czuje się znacznie lepiej przed opuszczeniem szpitala, więc przyjmowanie antybiotyków i powrót do szpitala w przypadku wystąpienia jakichkolwiek problemów są najważniejszymi elementami obserwacji.

Powikłania zapalenia nagłośni

Do możliwych powikłań zapalenia nagłośni należą:?

  • Obrzęknięte, zwężone drogi oddechowe, które mogą powodować niewydolność oddechową?

  • Infekcje, które mogą rozprzestrzeniać się na inne części ciała?

Zapobieganie zapaleniu nagłośni

Zapaleniu nagłośni można często zapobiec poprzez odpowiednie szczepienie przeciwko grypie typu b (Hib). Dorośli zazwyczaj nie potrzebują szczepionki, chyba że mają problemy z odpornością, takie jak anemia sierpowata, splenektomia (usunięcie śledziony), nowotwory lub inne choroby wpływające na układ odpornościowy.

Jeśli z osobą zakażoną Hib mieszkają inne osoby, należy podać leki zapobiegawcze, takie jak rifampina (Rifadin), każdemu innemu domownikowi, który:

  • Poniżej 4 roku życia i nie otrzymał wszystkich szczepień przeciwko Hib

  • Poniżej 12 miesięcy i nie ukończyła pierwszej serii szczepionki przeciwko Hib

  • Poniżej 18 roku życia z osłabionym układem odpornościowym

Robi się to po to, aby upewnić się, że zarówno osoba chora, jak i pozostali domownicy nie mają bakterii. Zapobiega to powstaniu „stanu nosicielstwa”, w którym osoba ma bakterie w organizmie, ale nie jest aktywnie chora. Nosiciele mogą nadal przenosić zakażenie na innych członków rodziny.

Perspektywy zapalenia nagłośni

Osoba z zapaleniem nagłośni może odzyskać bardzo dobrze z dobrym rokowaniem, jeśli stan jest złapany wcześnie i traktowane w czasie. W rzeczywistości, znaczna większość osób z zapaleniem nagłośni dobrze sobie radzi i wraca do zdrowia bez problemów. Ale jeśli osoba nie została przywieziona do szpitala wcześnie i nie została odpowiednio zdiagnozowana i leczona, rokowanie może wahać się od długotrwałej choroby do śmierci.

  • Przed 1973 rokiem około 32% dorosłych z zapaleniem nagłośni umierało z powodu choroby. Dzięki obecnym programom szczepień oraz wcześniejszemu rozpoznawaniu i leczeniu szacuje się, że śmiertelność z powodu zapalenia nagłośni wynosi mniej niż 1%. Współczynnik zgonów z powodu zapalenia nagłośni u dorosłych jest wyższy niż u dzieci, ponieważ schorzenie może być błędnie zdiagnozowane.

Zapalenie nagłośni może również wystąpić z innymi infekcjami u dorosłych, takimi jak zapalenie płuc. Jeśli jest to wcześnie złapane i leczone, osoba może oczekiwać pełnego powrotu do zdrowia. Większość zgonów pochodzi z niepowodzenia w szybkim zdiagnozowaniu go i niedrożności dróg oddechowych. Jak w przypadku każdej poważnej infekcji, bakterie mogą dostać się do krwi, stan zwany bakteriemią, co może skutkować infekcjami w innych układach i sepsą (ciężkie zakażenie ze wstrząsem, często z niewydolnością oddechową).

Znaki, że masz zakażenie pęcherza: Symptomy, diagnoza i leczenie

0

Jak rozpoznać, że masz infekcję pęcherza? Lekarz wyjaśnia objawy i znaki ostrzegawcze, testy, których lekarze używają, aby ją zdiagnozować, oraz twoje opcje leczenia infekcji.

Infekcje pęcherza są najczęstszym rodzajem infekcji dróg moczowych (UTI). Są one spowodowane przez bakterie i prowadzą do problemów takich jak ból w dole brzucha i konieczność siusiania znacznie częściej niż zwykle.

Twój lekarz może wykonać kilka prostych testów, aby dowiedzieć się, czy masz jedną z nich, i są one zazwyczaj łatwe do wyleczenia. Jeśli często cierpisz na infekcje pęcherza, twój lekarz może chcieć wykonać bardziej zaawansowane badania, aby znaleźć przyczynę.

Podstawowe badania

Lekarz najpierw przeprowadzi badanie przedmiotowe i porozmawia z pacjentem o jego objawach. To może wystarczyć, aby dowiedzieć się, czy masz chorobę.

Jeśli nie, zostaniesz poddany analizie moczu. Jest to badanie, które sprawdza, czy w próbce Twojego moczu nie ma bakterii, krwi lub ropy. Lekarz może również wykonać posiew moczu, aby dowiedzieć się, które bakterie powodują zakażenie.

Zaawansowane testy

Zapalenie pęcherza od czasu do czasu może być kłopotliwe, ale zazwyczaj nie stanowi poważnego problemu zdrowotnego. Czasami jednak ważne jest poznanie przyczyny infekcji, ponieważ same leki mogą nie wystarczyć do jej wyleczenia.

Jeśli należysz do jednej z tych grup, możesz otrzymać bardziej zaawansowane testy:

  • Dzieci

  • Mężczyźni (Ponieważ nie mają oni tendencji do zapadania na infekcje pęcherza, może to być oznaka czegoś innego).

  • Ludzie, którzy mają uszkodzone nerki

  • Kobiety, które cierpią na trzy lub więcej infekcji pęcherza w ciągu roku lub mają krew w moczu

Aby znaleźć przyczynę zakażenia pęcherza, lekarz może zastosować:

  • Cystoskopia. Lekarz wprowadza cystoskop C cienką rurkę z kamerą — do cewki moczowej w celu poszukiwania problemów lub pobrania próbki tkanki do dalszych badań (biopsja).

  • Badania obrazowe. Badanie ultrasonograficzne, tomografia komputerowa i rezonans magnetyczny mogą wykazać obecność guzów, kamieni nerkowych i innych problemów.

  • Urogram dożylny (IVU). Jest to badanie rentgenowskie, w którym wykorzystuje się barwnik kontrastowy do wykonania zdjęć nerek, moczowodów i pęcherza.

  • Cystourethrografia pęcherzowa. Lekarz wprowadza barwnik do pęcherza, aby zobaczyć, czy mocz wypływa z powrotem z pęcherza w kierunku nerek.

  • Uretrografia wsteczna. Badanie to wykorzystuje barwnik kontrastowy do znalezienia problemów w cewce moczowej.

Leczenie

Łagodne zapalenie pęcherza może ustąpić samoistnie w ciągu kilku dni. Jeśli tak się nie stanie, zwykle leczy się ją antybiotykami. Zwykle zaczynasz czuć się lepiej w ciągu jednego lub kilku dni, ale pamiętaj, aby brać wszystkie leki zgodnie z zaleceniami.

Kobiety z podstawową infekcją zazwyczaj przyjmują antybiotyki przez 3 do 7 dni, choć niektórzy lekarze mogą dać Ci antybiotyk, który możesz przyjąć tylko raz. Dla silniejszych infekcji, lub jeśli masz je często, możesz wziąć antybiotyki przez 7 do 10 dni. Jeśli cierpisz na inną chorobę, np. cukrzycę, możesz otrzymać silniejszy antybiotyk, który będziesz przyjmować przez dłuższy czas.

Dla kobiet po menopauzie, lekarz może również zasugerować krem dopochwowy z estrogenem, jeśli jest to dla ciebie bezpieczne.

Dla mężczyzn, którzy mają infekcję pęcherza spowodowaną infekcją prostaty, możesz być na antybiotykach przez kilka tygodni.

Twój lekarz może również dać ci leki, które pomogą ci w objawach takich jak ból lub ciągłe pragnienie siusiania.

Self-Care

Oto kilka rzeczy, które możesz zrobić w domu, aby uzyskać ulgę:

  • Unikaj uprawiania seksu.

  • Pij dużo wody, ale unikaj alkoholu, kofeiny i ostrych potraw. Wszystkie one mogą pogorszyć objawy.

  • Weź środek przeciwbólowy.

  • Spróbuj 15-20-minutowego moczenia w ciepłej kąpieli.

  • Użyj poduszki grzewczej na dolnej części brzucha.