Strona główna Blog Strona 2210

Elektroforeza hemoglobiny: Cel, procedura, ryzyko, wyniki

0

Co to jest elektroforeza hemoglobiny? Dowiedz się o tym badaniu krwi i co może ono ujawnić na temat Twojego zdrowia.

Noworodki automatycznie otrzymują to badanie, ponieważ takie jest prawo. Istnieje wiele powodów, dla których możesz je wykonać jako osoba dorosła:

  • Masz objawy zaburzeń krwi.

  • Jesteś w grupie wysokiego ryzyka wystąpienia zaburzeń krwi ze względu na swoją rasę.

  • Twoje dziecko ma zaburzenia krwi.

  • Jedno z pozostałych badań krwi wykazało nieprawidłowy wynik.

  • Masz chorobę sierpowatą i przeszedłeś transfuzję. W tym przypadku test pokazuje lekarzom, czy otrzymałeś wystarczającą ilość normalnej hemoglobiny z nowej krwi.

Nie musisz robić nic specjalnego, aby przygotować się do tego badania. Powinieneś jednak poinformować swojego lekarza, jeśli w ciągu ostatnich 12 tygodni miałeś transfuzję krwi. Jeśli tak, test może dać fałszywy wynik.

Test polega na pobraniu krwi za pomocą igły. Ryzyko jest niewielkie i może obejmować:

  • Krwawienie

  • Omdlenie lub uczucie oszołomienia

  • Krew gromadząca się pod skórą (krwiak)

  • Zakażenie

W laboratorium technik umieszcza krew na specjalnym papierze i poddaje ją działaniu prądu. Hemoglobiny przemieszczają się i tworzą linie na papierze, które pokazują, jak dużo każdego rodzaju krwi posiadasz.

Jak wygląda elektroforeza hemoglobiny?

Badanie to może pomóc lekarzowi w ustaleniu, czy pacjent ma zaburzenia krwi i jaki jest ich rodzaj. Zazwyczaj wykonuje się go wraz z innymi badaniami krwi.

Lekarz może powiedzieć, że zlecił to badanie w celu wykrycia hemoglobinopatii. Jest to ogólne słowo, które oznacza nieprawidłowe hemoglobiny. Normalna hemoglobina przenosi tlen i uwalnia go, aby mięśnie i organy mogły go wykorzystać. Nieprawidłowa hemoglobina przenosi mniej tlenu. Te krwinki mają również krótszą żywotność niż normalna hemoglobina. Może to prowadzić do czegoś, co nazywa się anemią hemolityczną. Wówczas czerwone krwinki umierają wcześniej niż powinny.

Nieprawidłowa hemoglobina może być również oznaką innych schorzeń, takich jak:

  • Choroba sierpowatych komórek. Normalnie twoje krwinki są płaskie, okrągłe i nieco cieńsze w środku. Wyglądają jak okrągły kawałek ciasta zgnieciony w środku między palcem a kciukiem. Są elastyczne i mogą przechodzić przez małe naczynia krwionośne. W chorobie sierpowatej mają kształt sierpa lub ćwierćksiężyca. Są sztywne i mogą utknąć w małych naczyniach krwionośnych, przez co krew nie może się przez nie przedostać. Może to powodować wiele bólu, gdy organy i mięśnie nie otrzymują potrzebnego im tlenu. Afroamerykanie mają wyższe ryzyko wystąpienia anemii sierpowatej niż ludzie innych ras.

  • Choroba hemoglobiny C. Może powodować lekką anemię i powiększenie śledziony. Jednak w większości przypadków nie powoduje ona zbyt wielu problemów, chyba że masz również inne rodzaje nieprawidłowej hemoglobiny. Afroamerykanie mają wyższe ryzyko wystąpienia choroby hemoglobiny C.

  • Talasemia. Istnieje więcej niż jeden typ tego zaburzenia. Jeśli masz tę chorobę, Twój organizm nie wytwarza wystarczającej ilości czerwonych krwinek lub nie ma w nich wystarczającej ilości hemoglobiny. W zależności od rodzaju hemoglobiny, talasemia może powodować łagodną, umiarkowaną lub ciężką anemię. Zaburzenia te są przekazywane z rodziców na dzieci poprzez geny. Osoby pochodzące z Włoch, Grecji, Bliskiego Wschodu, Azji Południowej i Afryki są bardziej narażone na talasemię.

Badanie słuchu: Cel, procedura i wyniki

0

Ubytek słuchu jest powszechny wśród dorosłych i może być wykryty dzięki badaniu słuchu. Dowiedz się, co dzieje się podczas badania, jak często jest ono przeprowadzane i jakie dalsze działania mogą być potrzebne.

Z wiekiem ubytek słuchu staje się coraz bardziej prawdopodobny. Około 14% osób w wieku od 45 do 64 lat ma pewien stopień ubytku słuchu, ale wśród osób w wieku 65 lat i starszych odsetek ten wzrasta do ponad 30%. Dlatego też lekarz będzie chciał badać Twój słuch co kilka lat, a nie tylko raz w wieku dorosłym.

Eksperci zalecają, aby osoby dorosłe badały swój słuch co 10 lat do 50 roku życia, a następnie co 3 lata.

Dlaczego powinienem wykonać badanie słuchu?

Niektóre osoby mogą podejrzewać, że mają ubytek słuchu. Mają problemy ze słyszeniem, jak ludzie mówią do nich w zatłoczonym pomieszczeniu, albo powiedziano im, że za bardzo podnoszą głośność w telewizorze.

Jednak nie wszyscy ludzie wiedzą, że mają ten problem. Możesz nie zdawać sobie sprawy, że masz ubytek słuchu, ponieważ często jest to proces stopniowy. Dlatego ważne jest, abyś sprawdził swoje uszy, kiedy lekarz zaleci, nawet jeśli wydaje Ci się, że wszystko jest w porządku.

Istnieje wiele przyczyn ubytku słuchu u osób dorosłych:

  • Częste przebywanie w głośnym otoczeniu w pracy

  • Koszenie trawnika lub używanie narzędzi elektrycznych

  • Strzelanie z pistoletów lub innej broni

  • Głośna muzyka, zarówno na żywo, jak i nagrana

  • Zbyt duża ilość woskowiny w uszach

  • Uderzenie w głowę

  • Zakażenie

  • Przyjmowanie niektórych leków

  • Problemy ze słuchem występujące w rodzinie

Osoby starsze, które nie podejmują żadnych działań związanych z ubytkiem słuchu, częściej czują się pomijane w wydarzeniach towarzyskich, z których normalnie chętnie by korzystały, ponieważ nie słyszą, co się dzieje. Mogą nawet przestać spotykać się z przyjaciółmi lub rodziną, ponieważ wstydzą się, że nie słyszą dobrze. Izolacja sprawia, że ludzie częściej popadają w depresję, chyba że otrzymają pomoc w związku z ubytkiem słuchu. „Dowiedz się więcej o różnych rodzajach badań słuchu i czego możesz się spodziewać po każdym z nich.

Czego można się spodziewać podczas badania

Cały proces powinien trwać około 30 minut i jest bezbolesny.

Większość dorosłych, którzy poddają się badaniu słuchu, proszeni są o założenie słuchawek i słuchanie krótkich dźwięków, które są odtwarzane z różną głośnością i wysokością do jednego ucha na raz. To, czy słyszysz każdy dźwięk, pokazuje, czy słyszysz dźwięki wysokie lub niskie, ciche lub głośne, a także czy masz ubytek słuchu w lewym czy prawym uchu.

Podczas niektórych badań słuchu możesz zostać poproszony o wysłuchanie mowy o różnej głośności, która będzie odtwarzana do jednego ucha na raz. Głosy będą odtwarzane cicho przez słuchawki, a Ty zostaniesz poproszony o powtórzenie słów, które zostały właśnie wypowiedziane. Test ten przeprowadza się w dźwiękoszczelnym pomieszczeniu, ponieważ niektóre osoby mają problemy ze słyszeniem głosów, gdy w tle panuje hałas.

Co oznaczają wyniki

Badanie słuchu nie jest badaniem, które daje wynik pozytywny. Wyniki mogą jednak pokazać, czy masz ubytek słuchu w jednym czy w obu uszach i jak bardzo straciłeś słuch.

Natężenie dźwięku mierzone jest w jednostkach zwanych decybelami. Kiedy ktoś szepcze Ci do ucha, to jest to 30 decybeli. Normalna mowa to 60 decybeli. Krzyk do ucha zaczyna się od 80 decybeli.

Osoby dorosłe z ubytkiem słuchu do 25 decybeli mają normalny słuch. Ubytek słuchu dzieli się w ten sposób:

  • Łagodny ubytek słuchu: od 26 do 40 decybeli

  • Umiarkowany ubytek słuchu: 41 do 55 decybeli

  • Ubytek słuchu umiarkowany do ciężkiego: 56 do 70 decybeli

  • Ciężki ubytek słuchu: 71 do 90 decybeli

  • Głęboki ubytek słuchu: 91 do 100 decybeli

Możesz być zaskoczony, jeśli wyniki badania słuchu wykażą, że masz lekki, średni lub nawet większy ubytek słuchu – zwłaszcza jeśli ubytek słuchu pojawiał się stopniowo. Lekarz może wysłać Cię na wizytę do lekarza zajmującego się badaniami słuchu, być może do audiologa C lekarza, którego specjalnością jest słuch.

Leczenie

Nawet jeśli nie da się przywrócić ubytku słuchu, istnieją sposoby, aby go uzupełnić i chronić to, co jeszcze masz.

Jeśli okaże się, że musisz nosić aparaty słuchowe, możesz wybierać spośród wielu różnych modeli. Są one znacznie mniejsze niż aparaty słuchowe, które nosił Twój dziadek wiele lat temu. Niektóre modele umieszcza się za uchem, inne w nim. Jeszcze inne są ukryte w kanale słuchowym.

Możesz potrzebować urządzeń, które sprawią, że dźwięki będą dla Ciebie głośniejsze. Na przykład niektóre produkty pomagają zwiększyć głośność rozmów telefonicznych. Inne są używane w teatrach lub miejscach kultu religijnego, aby pomóc Ci lepiej słyszeć.

Nauka czytania z ruchu warg może pomóc Ci lepiej zrozumieć, co mówią ludzie. Po przeszkoleniu można się tego nauczyć.

Lekarz może zasugerować noszenie zatyczek do uszu, aby chronić uszy podczas koszenia trawnika, chodzenia na koncerty lub w miejscach, gdzie hałas jest zbyt głośny. To może pomóc zapobiec jeszcze większej utraty słuchu.?

Dalsze czytanie: Jak bada się ubytek słuchu? 3 różne testy i czego możesz się dowiedzieć z każdego z nich.

Badanie krwi na kwas mlekowy: wysoki i niski poziom, normalny zakres

0

Kwas mlekowy jest całkowicie bezpieczny przy niskich poziomach, ale może powodować poważne problemy, gdy się nagromadzi. Jeśli Twój lekarz podejrzewa, że tak właśnie jest, prawdopodobnie wykonasz badanie krwi na obecność kwasu mlekowego.

Kwas ten jest wytwarzany w komórkach mięśniowych i czerwonych krwinkach. Tworzy się on, gdy Twój organizm zamienia jedzenie w energię. Twoje ciało polega na tej energii, gdy poziom tlenu jest niski. Poziom tlenu może spaść podczas intensywnego treningu lub gdy masz infekcję lub chorobę. Po zakończeniu treningu lub wyleczeniu się z choroby, poziom kwasu mlekowego ma tendencję do powrotu do normy.

Ale czasami tak nie jest.

Objawy kwasicy mlekowej

Wyższy niż normalny poziom kwasu mlekowego może prowadzić do stanu zwanego kwasicą mlekową. Jeśli jest ona wystarczająco poważna, może zaburzyć równowagę pH organizmu, co wskazuje na poziom kwasu we krwi. Kwasica mlekowa może prowadzić do następujących objawów:

  • osłabienie mięśni

  • szybkie oddychanie

  • wymioty

  • pocenie się

  • śpiączka

Jak przeprowadza się test?

Jest to proste badanie krwi. Lekarz pobierze krew z żyły lub tętnicy za pomocą igły. W rzadkich przypadkach może pobrać próbkę płynu mózgowo-rdzeniowego z kręgosłupa podczas zabiegu zwanego nakłuciem kręgosłupa.

Zwykle nie trzeba dostosowywać swoich rutynowych czynności, aby przygotować się do badania.

Wyniki

Jeśli poziom kwasu mlekowego jest normalny, nie masz kwasicy mlekowej. Twoje komórki produkują wystarczającą ilość tlenu. To także informacja dla lekarza, że przyczyną objawów jest coś innego niż kwasica mleczanowa. Lekarz prawdopodobnie zleci inne badania, aby dowiedzieć się, co to jest.

Jeśli poziom kwasu mlekowego jest wysoki, może to być spowodowane wieloma rzeczami. Najczęściej jest to spowodowane stanem, który utrudnia Ci oddychanie wystarczającą ilością tlenu. Niektóre z tych warunków mogą obejmować:

  • Sepsa

  • Zawał serca

  • Zastoinowa niewydolność serca

  • Ciężka choroba płuc lub niewydolność oddechowa

  • Gromadzenie się płynu w płucach

  • Bardzo niska liczba czerwonych krwinek (ciężka anemia)

Wyższy niż normalny poziom kwasu mlekowego we krwi może być również oznaką problemów z metabolizmem. Twój organizm może potrzebować więcej tlenu niż normalnie, ponieważ cierpisz na jeden z następujących stanów:

  • Choroba wątroby

  • Choroba nerek

  • Cukrzyca, która nie jest pod kontrolą

  • Leukemia

  • AIDS

Podwyższony poziom kwasu mlekowego może również oznaczać, że nie otrzymujesz wystarczającej ilości witaminy B1.

Dieta w przypadku hiperkaliemii: Obniżenie spożycia potasu

0

Wiele osób cierpiących na hiperkaliemię stwierdza, że może kontrolować poziom potasu, jeśli skupi się na owocach i warzywach o niższej zawartości potasu i ograniczy wielkość porcji, gdy rozkoszuje się pokarmami o wyższej zawartości potasu.

Często oznacza to zmniejszenie ilości potasu.

Zdrowe osoby dorosłe potrzebują około 2600 do 3400 miligramów potasu każdego dnia. Ktoś, kto stosuje dietę z ograniczeniem potasu, może otrzymać tylko około 2,000 miligramów dziennie.

Potas znajduje się w wielu produktach spożywczych. Niektóre owoce, warzywa i rośliny strączkowe mają go dużo. Znajduje się on również w nabiale, mięsie, rybach i kurczakach.

Twój lekarz prawdopodobnie zaleci Ci skupienie się na owocach i warzywach o niższej zawartości potasu oraz ograniczenie wielkości porcji, jeśli spożywasz pokarmy bogate w potas. Celem jest znalezienie równowagi, ponieważ zbyt mała ilość potasu może również powodować problemy.

Pokarmy o wysokiej zawartości potasu

Jednym z najlepszych źródeł potasu mogą być suszone morele. Już pół filiżanki zawiera 1,000 miligramów potasu. Inne suszone owoce są również bogate w potas. Otrzymasz 700 miligramów z połowy filiżanki śliwek i 618 miligramów z połowy filiżanki rodzynek.

A podczas gdy fasola i rośliny strączkowe są wspaniałe dla Ciebie, niektóre są bogate w potas. Filiżanka gotowanej soczewicy daje 731 miligramów potasu. A filiżanka fasoli nerkowej w puszce dostarcza 607 miligramów potasu.

Warzywa są dobre dla każdego, ale jeśli jesteś na diecie z ograniczeniem potasu, Twój lekarz może chcieć ograniczyć niektóre z nich, takie jak squash żołędziowy (644 miligramy w filiżance puree z squasha żołędziowego), ziemniaki (610 miligramów w średniej wielkości pieczonym ziemniaku) i szpinak (344 miligramy w 2 filiżankach surowego szpinaku).

Potas nie występuje tylko w pokarmach roślinnych. W 3 uncjach piersi z kurczaka znajdziesz 332 miligramy, w beztłuszczowym jogurcie 330 miligramów, a w 3 uncjach łososia 326 miligramów.

Nawet herbata ma potas. A jeśli używasz zamiennika soli, potas może się w nim znajdować.

Twój lekarz lub dietetyk powinien dać Ci pełną listę pokarmów, które należy ograniczyć i co jeść zamiast nich.

Jak zmniejszyć zawartość potasu w produktach spożywczych

Możesz obniżyć poziom potasu w konserwach przed ich spożyciem. Jednym ze sposobów jest odsączenie owoców, warzyw i mięsa z puszki przed ich spożyciem i wyrzucenie płynu.

Innym sposobem jest wymywanie warzyw o wyższej zawartości potasu, aby wyciągnąć z nich część potasu. Aby to zrobić, najpierw namocz warzywa, ugotuj je w dużej ilości wody (użyj 10 razy więcej wody niż warzyw), a następnie opłucz ugotowane warzywa w zimnej wodzie.

Współpracuj z dietetykiem lub specjalistą ds. żywienia

Może również pomóc Ci uniknąć ukrytych źródeł potasu. Należą do nich dodatki do żywności konserwowanej i niskosodowe substytuty soli na bazie potasu.

Powody, dla których potrzebujesz badania ucha

0

Powody, dla których potrzebujesz badania ucha.

  • Masz ból w uchu lub wokół niego, zwłaszcza ostry lub silny, lub dyskomfort trwający dłużej niż dzień lub dwa

  • Zauważenie ropy, wydzieliny lub krwi wypływającej z ucha

  • Obawy, że coś utknęło w uchu

  • Masz problemy ze słuchem

Myślisz, że Twój słuch może nie być tak dobry jak kiedyś

Co dzieje się podczas badania ucha

Najpierw lekarz obejrzy zewnętrzną część ucha. Następnie użyje czegoś, co nazywa się otoskopem, aby zajrzeć do środka. Jest to ręczne urządzenie wyposażone w światło i lupę, które pozwala lekarzowi zajrzeć do przewodu słuchowego i obejrzeć błonę bębenkową.

Lekarz może również użyć otoskopu pneumatycznego, do którego przymocowana jest gumowa żarówka, wysyłająca strumień powietrza do przewodu słuchowego. Dzięki temu lekarz może zobaczyć, jak wygląda błona bębenkowa i jak się porusza pod wpływem ciśnienia (powietrza) w przewodzie słuchowym. Lekarz może również stwierdzić, czy nie ma problemu z rurką łączącą ucho środkowe z tylną częścią gardła (rurka Eustachiusza) lub czy za błoną bębenkową nie znajduje się płyn.

Kiedy lekarz używa otoskopu, delikatnie odciąga zewnętrzną część ucha do tyłu i lekko do góry. To wyprostuje przewód słuchowy i pozwoli lekarzowi włożyć otoskop do ucha, nie podrażniając go.

W większości przypadków badanie ucha jest bezbolesne. Jeśli masz poważną infekcję ucha lub uraz ucha, możesz odczuwać pewien dyskomfort. Lekarz postara się zapewnić Ci komfort.

Mimo to, ważne jest, aby podczas badania ucha siedzieć spokojnie. Nagłe ruchy mogą spowodować ból. Mogą również uszkodzić ucho. Czy infekcja ucha może spowodować utratę słuchu? Dowiedz się więcej.

Twój lekarz pierwszego kontaktu powinien być w stanie wyleczyć wiele problemów z uszami, takich jak infekcje. Jeśli masz poważniejszy problem, taki jak przewlekłe infekcje ucha lub szumy uszne (ciągłe dzwonienie w uszach), lekarz może zlecić wizytę u specjalisty zwanego otolaryngologiem. Czasami nazywa się ich laryngologami, ponieważ zajmują się oni leczeniem chorób ucha (E), nosa (N) i gardła (T).

Jeśli potrzebujesz badania słuchu

Jeśli od czasów szkolnych nie miałeś badanego słuchu, lekarz może zasugerować to w ramach badania ucha. (Dobrze jest zbadać swój słuch przynajmniej raz w dorosłym życiu). Twój lekarz może wykonać badanie samodzielnie lub zalecić wizytę u specjalisty zwanego audiologiem.

Istnieje wiele różnych rodzajów testów słuchu. Prawdopodobnie Twój lekarz lub specjalista przeprowadzi kilka z nich. Większość z nich polega na reagowaniu na serię dźwięków lub słów.

Testy słuchu są bezbolesne.

W zależności od wyników badania, lekarz lub specjalista może zalecić dalszą ocenę. Jeśli masz ubytek słuchu lub inne problemy ze słuchem, może zalecić leki, aparaty słuchowe lub operację.

Zobacz, czego możesz się spodziewać po badaniu aparatu słuchowego.

Badanie krwi na fosforany: Cel, wysoki vs. niski vs. normalny poziom

0

Badanie krwi na obecność fosforanów może zdiagnozować wszystko, od niedoboru wapnia po niewydolność nerek. Dowiedz się, co wiąże się z wykonaniem tego badania.

Fosforan jest tym, co otrzymujemy po połączeniu minerału fosforu z tlenem. Kiedy jesz pewne pokarmy – takie jak fasola, orzechy, płatki śniadaniowe, mleko, jajka, wołowina, kurczak i ryby – fosfor dostaje się do jelit. Kiedy spotyka się z tlenem, staje się fosforanem.

Większość fosforanów współpracuje z wapniem przy budowie i naprawie Twoich kości i zębów. Niektóre wspomagają pracę mięśni i nerwów.

Tutaj sprawy stają się trudne: kiedy przychodzi do testowania, fosfor jest czasami nazywany fosforanem i odwrotnie. Nie pozwól, aby te wszystkie słowa ph-ph wprowadziły Cię w błąd.

Dlaczego muszę zrobić test?

Fosforany są wchłaniane w jelitach, a następnie filtrowane i usuwane przez nerki.

Nieprawidłowy poziom fosforanów – z objawami takimi jak problemy z kośćmi, zmęczenie i osłabienie – może wskazywać na zaburzenia pracy nerek. Twój lekarz może również chcieć, abyś wykonał badanie na obecność fosforanów, jeśli podejrzewa:

  • Problemy z cukrzycą

  • Zaburzenia równowagi hormonalnej, takie jak witamina D lub PTH, hormon, który pomaga zrównoważyć wapń i fosfor w organizmie

  • Niedożywienie

Ponieważ fosforan tak ściśle współpracuje z wapniem, lekarze wykorzystują ten test również do określenia, czy organizm otrzymuje i wykorzystuje wapń we właściwy sposób. Problemy związane z wapniem mogą być oznaką niskiego poziomu witaminy D lub mogą obejmować:

  • Problemy z kośćmi

  • Uczucie dużego zmęczenia

  • Osłabienie mięśni

  • Skurcze

Jak należy się do niej przygotować?

Lekarz udzieli Ci wskazówek; postępuj zgodnie z nimi.

Możesz zostać poproszony o nie spożywanie żadnych posiłków od północy przed testem do jego zakończenia.

Upewnij się, że lekarz wie o wszystkim, co zażywasz, w tym o lekach na receptę i bez recepty, suplementach ziołowych, witaminach i narkotykach rekreacyjnych lub nielegalnych.

Co dzieje się podczas badania?

Po oczyszczeniu skóry na części ramienia, technik wprowadzi igłę do jednej z żył. Aby ułatwić znalezienie żyły, może on owinąć elastyczną taśmę wokół górnej części ramienia.

Kiedy wystarczająca ilość krwi trafi do probówki, technik zdejmie opaskę, wyciągnie igłę i zatamuje krwawienie wacikiem lub bandażem. Probówka z krwią zostanie oznaczona i wysłana do laboratorium.

Przy każdym badaniu krwi możesz czuć się:

  • Ból podczas wprowadzania igły

  • Zawroty głowy

  • Bolesność lub zasinienie

  • Krwawienie

Co może wpłynąć na wyniki testu?

Jeśli byłeś poddawany dializie, może ona wpływać na poziom fosforanów, podobnie jak niektóre leki. Niektóre rzeczy, które jesz i pijesz, również mogą mieć wpływ, więc skonsultuj się z lekarzem, czy możesz ich unikać przed badaniem:

  • Fasola (wiele różnych rodzajów)

  • Piwo

  • Ser

  • Czekolada

  • Cola

  • Ryba

Co oznaczają wyniki moich badań?

Jeśli wyniki są zbyt wysokie lub zbyt niskie, jest to znak, że coś jest nie tak.

Jeśli poziom fosforanów jest niski, może to być oznaką:

  • Alkoholizm

  • Poważne oparzenia

  • Cukrzycowa kwasica ketonowa (zbyt duża ilość kwasu we krwi)

  • Nadużywanie diuretyków (leków usuwających nadmiar płynów z organizmu)

  • Stosowanie zbyt dużej ilości środków zobojętniających

  • Hiperkalcemia (zbyt duża ilość wapnia we krwi)

  • Nadczynność przytarczyc (wysoki poziom hormonu przytarczyc)

  • Niedożywienie

  • Stany niedoboru witaminy D, takie jak krzywica

Wysoki poziom fosforanów może wskazywać na:

  • Niedoczynność przytarczyc (niski poziom hormonu przytarczyc)

  • Choroby układu krążenia (zaburzenia naczyń krwionośnych lub serca)

  • Liza komórek

  • Nadużywanie środków przeczyszczających

  • Choroby wątroby

  • Niewydolność nerek? lub uraz

  • Osteoporoza (stan, który powoduje kruche i słabe kości)

  • Nadużywanie witaminy D

Jakie inne badania mogę wykonać?

Lekarz może zlecić wykonanie innych badań wraz z badaniem krwi na obecność fosforanów, aby pomóc zawęzić diagnozę. Mogą to być testy na:

  • Wapń

  • Witamina D

  • PTH (hormon produkowany przez gruczoł przytarczyczny)

Badanie krwi na poziom potasu: wysoki i niski, normalny poziom K

0

Twój organizm musi mieć odpowiednią ilość minerału potasu, aby Twoje nerwy, mięśnie, komórki i serce dobrze pracowały. Twój lekarz może zlecić badanie krwi, aby upewnić się, że Twój poziom potasu jest w odpowiednim zakresie.

Choroby nerek są częstą przyczyną wysokiego poziomu potasu. Zarówno wysoki, jak i niski poziom potasu może powodować problemy z sercem. Niski poziom potasu może powodować skurcze mięśni.

Podczas corocznych badań lekarskich często wykonuje się badanie krwi, które sprawdza poziom potasu. Jeśli masz którykolwiek z wyżej wymienionych warunków, lekarz może chcieć, abyś został przetestowany. Próbka krwi może sprawdzić, czy Twój poziom potasu jest w normalnym zakresie.

Co to jest potas?

Jako składnik odżywczy, potas znajduje się w wielu produktach spożywczych. Niektóre pokarmy zawierające dużo tego minerału to:

  • Awokado

  • Banany

  • Buraki

  • Pomarańcze i sok pomarańczowy

  • Dynie

  • Szpinak

Potas jest jednym z minerałów, który odgrywa ważną rolę w kontrolowaniu ilości płynów w organizmie. Innym jest sód. Zbyt duża ilość sodu – który organizm otrzymuje głównie z soli – prowadzi do zatrzymywania płynów w organizmie. Może to prowadzić do wysokiego ciśnienia krwi (nadciśnienia) i innych problemów. Potas równoważy działanie sodu i pomaga utrzymać poziom płynów w określonym zakresie.

Twój organizm powinien utrzymywać określoną ilość potasu we krwi, w zakresie od 3,6 do 5,2 milimoli na litr (mmol/L).

Dlaczego miałbym wykonać ten test?

Lekarz może zlecić wykonanie badania krwi w celu sprawdzenia poziomu potasu, jeśli podejrzewa, że występują u Ciebie takie problemy zdrowotne jak:

  • Choroba nerek

  • Wysokie ciśnienie krwi

  • Cukrzycowa kwasica ketonowa (poważne powikłanie cukrzycy)

  • Każdy stan leczony diuretykami (leki zmuszające organizm do pozbywania się wody i sodu oraz powodujące obfite oddawanie moczu)

Inne terminy używane do opisania tego testu to:

  • BMP (podstawowy panel metaboliczny)

  • Chemia 7

  • Panel elektrolitów

Oprócz poziomu potasu, badanie może sprawdzić krew pod kątem zawartości chlorków, sodu i azotu mocznikowego (BUN).

Jak się przygotować?

Lekarz może poprosić, aby nie jeść przez co najmniej 6 godzin przed badaniem i pić tylko wodę.

Prawdopodobnie będzie chciał porozmawiać z Tobą o historii choroby i wszelkich przyjmowanych lekach. Niektóre leki mogą wpływać na wyniki, więc lekarz może zalecić, abyś nie brał ich przed testem.

Aby wykonać test, laborant wbija igłę w żyłę i pobiera próbkę krwi. Czasami trudno jest znaleźć dobrą żyłę, więc laboranci zacisną elastyczną opaskę wokół Twojego ramienia i poproszą Cię o otwarcie i zamknięcie dłoni w pięść. Igła jest przymocowana do rurki, która zbiera próbkę krwi.

Trwa to zazwyczaj mniej niż 5 minut.

Badania krwi są bardzo powszechne i wiążą się z niewielkim ryzykiem. Jednak każde wkłucie igły może spowodować krwawienie, siniaki, zakażenie lub spowodować uczucie omdlenia. Należy przestrzegać zaleceń lekarza, w tym ucisku miejsca wkłucia i utrzymywania go w czystości.

Co oznaczają moje wyniki?

W zależności od laboratorium, wyniki powinieneś otrzymać w ciągu kilku dni. (Jeśli laboratorium znajduje się w gabinecie lekarskim, wyniki mogą być zwrócone w mniej niż godzinę).

Twój lekarz omówi z Tobą wyniki. Jeśli poziom potasu jest wysoki (stan zwany hiperkaliemią), możesz mieć:

  • Choroba nerek (najczęstsza przyczyna hiperkaliemii)

  • Choroba Addisona (kiedy nadnercza, które znajdują się nad nerkami, ulegają uszkodzeniu i nie mogą wytwarzać wystarczającej ilości ważnego hormonu zwanego kortyzolem)

  • Cukrzyca typu 1

  • Rabdomioliza (choroba mięśni często związana z używaniem narkotyków i alkoholu lub urazem mięśni)

Jeśli poziom potasu jest niski (hipokaliemia), możesz mieć:

  • Choroby nerek

  • Cukrzycowa kwasica ketonowa

  • Niedobór kwasu foliowego (kwas foliowy jest ważną witaminą z grupy B, która pomaga w tworzeniu nowych komórek w organizmie).

Hipokaliemia może być również spowodowana przez:

  • Biegunka

  • Odwodnienie

  • Nadużywanie niektórych leków

Czasami próbka krwi może być źle pobrana lub źle zbadana, co może wpłynąć na wyniki badania. Aby upewnić się co do diagnozy, lekarz może poprosić o wykonanie drugiego badania krwi. Może też poprosić o wykonanie badania moczu.

Pacjenci, u których zdiagnozowano już chorobę nerek lub inne dolegliwości, mogą regularnie wykonywać badania krwi na obecność potasu.

Hiperkaliemia: Przyczyny, objawy, diagnoza, leczenie

0

Dowiedz się objawy, przyczyny, diagnoza i leczenie hiperkaliemii, stan, w którym jest zbyt dużo potasu we krwi.

Hiperkaliemia może wystąpić, jeśli twoje nerki nie pracują prawidłowo i nie mogą usunąć potasu z organizmu lub jeśli przyjmujesz pewne leki.

Choroby nerek są najczęstszą przyczyną hiperkaliemii. Twoje nerki pomagają kontrolować równowagę potasu w organizmie. Jeśli nie pracują dobrze, nie mogą filtrować dodatkowego potasu z krwi lub usunąć go z organizmu. Hormon zwany aldosteronem informuje nerki, kiedy należy usunąć potas. Choroby, które obniżają produkcję tego hormonu, takie jak choroba Addisona, mogą prowadzić do hiperkaliemii.

Zbyt dużo potasu w diecie może również przyczynić się do wyższych poziomów we krwi, jeśli twoje nerki dont pracować dobrze lub wziąć pewne leki. Substytuty soli zazwyczaj zawierają duże ilości potasu. Pokarmy takie jak melony, sok pomarańczowy, i banany są bogate w potas, zbyt.

Niektóre problemy zdrowotne zakłócają sposób przemieszczania się potasu z komórek organizmu. Czasami komórki uwalniają zbyt dużo potasu. Uwalnianie zbyt dużej ilości potasu może wynikać z:

  • Rozpadu czerwonych krwinek, zwanego hemolizą

  • Rozpad tkanki mięśniowej, zwany rabdomiolizą

  • Oparzenia, urazy lub inne uszkodzenia tkanek

  • Niekontrolowana cukrzyca

Do stanów, które mogą wpływać na zdolność nerek do usuwania potasu z organizmu należą:

  • Zaburzenia hormonalne

  • Toczeń

  • Niewydolność nerek

  • Inne choroby nerek

Hiperkaliemia wywołana lekami

Niektóre leki mogą powodować hiperkaliemię. Jest to szczególnie ważne w przypadku chorób nerek lub problemów z przetwarzaniem potasu przez organizm. Ponadto, niektóre leki mogą zwiększać ilość potasu w organizmie.

Leki, które zostały powiązane z hiperkaliemią obejmują:

  • Leki na ciśnienie krwi zwane inhibitorami konwertazy angiotensyny (ACE)

  • Leki na ciśnienie krwi zwane blokerami receptora angiotensyny (ARB)

  • Leki na ciśnienie krwi zwane beta-blokerami

  • Suplementy ziołowe, w tym mleczaj, konwalia majowa, żeń-szeń syberyjski, jagody głogu lub preparaty z suszonej skóry ropuchy lub jadu (Bufo, Chan Su, Senso)

  • Heparyna, rozcieńczalnik krwi

  • Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAIDs)

  • Suplementy potasu

  • Leki moczopędne oszczędzające potas, w tym amiloryd? (Midamor), spironolakton? (Aldactone, Carospir) i triamteren? (Dyrenium)

  • Antybiotyki, w tym amoksycylina

Objawy hiperkaliemii

Potas pomaga nerwom w prawidłowym działaniu, dzięki czemu reagują one na stymulację. Dzieje się to za pośrednictwem sygnałów elektrycznych, które przechodzą z komórki do komórki.

Jako część układu nerwowego, Twój mózg również potrzebuje potasu. Minerał ten umożliwia komórkom mózgowym komunikację, zarówno między sobą, jak i z komórkami znajdującymi się dalej. Zmiany w poziomie potasu zostały powiązane z uczeniem się, uwalnianiem hormonów i metabolizmem.

Diagnozowanie hiperkaliemii

Lekarz zbada pacjenta i wysłucha bicia jego serca. Zostaną zadane pytania dotyczące historii choroby, diety i przyjmowanych leków.

Zostaniesz poddany badaniom laboratoryjnym w celu sprawdzenia poziomu potasu we krwi i moczu. Lekarz wyjaśni Pani/Panu wyniki badań. Wiele różnych rzeczy może wpływać na poziom potasu. Jeśli poziom potasu wydaje się wysoki, lekarz prawdopodobnie powtórzy badanie krwi.

Elektrokardiogram, zwany EKG lub EKG, może być wykonany w celu sprawdzenia problemów z rytmem serca. Badanie to rejestruje aktywność elektryczną serca.

Nie każda osoba z hiperkaliemią ma zmiany, które można zobaczyć w EKG.

Leczenie hiperkaliemii

Leczenie może obejmować:

  • Przejście na dietę niskopotasową

  • Odstawienie lub zmiana leków, które przyczyniają się do hiperkaliemii

  • Przyjmowanie leków obniżających poziom potasu w organizmie. Tabletki wodne (diuretyki) usuwają potas przez drogi moczowe.

  • Leczenie choroby nerek, które może obejmować dializę, która filtruje potas z krwi.

Inne metody leczenia zależą od przyczyny hiperkaliemii.

Niektóre leki działają jako substancje wiążące potas:

  • Patiromer (Veltassa)

  • Polistyrenosulfonian sodu (Kayexalate)

  • Cyklokrzemian sodu z cyrkonem (Lokelma)

Przyjmuje się je doustnie, aby zapobiec hiperkaliemii. Żaden z nich nie powinien być stosowany w nagłych przypadkach. Jeśli masz niebezpiecznie wysoki poziom potasu, otrzymasz pomoc w nagłych wypadkach, w tym leki dożylne.

Powikłania hiperkaliemii

Hiperkaliemia może powodować zagrażające życiu zmiany rytmu serca, czyli zaburzenia rytmu serca. Może również powodować? paraliż? i osłabienie.

Badanie CBC: Cel, co mierzy i normalne wyniki

0

Pełne badanie morfologii krwi (CBC) jest zazwyczaj częścią corocznego badania fizycznego. Dowiedz się więcej o tym, jak wykonuje się CBC, co mierzy i co oznaczają wyniki.

Pełna morfologia krwi (CBC) to badanie polegające na policzeniu komórek wchodzących w skład krwi: czerwonych, białych i płytek krwi. Lekarz może zlecić wykonanie CBC w ramach rutynowej kontroli lub w celu:

  • Sprawdzić, czy nie występuje niedokrwistość, czyli stan, który powoduje, że masz mniej czerwonych krwinek niż zwykle

  • dowiedzieć się, czy masz inny problem zdrowotny lub wyjaśnić objawy takie jak osłabienie, gorączka, siniaki lub uczucie zmęczenia

  • Należy zwracać uwagę na stan krwi

  • Sprawdź, jak leki, stany chorobowe lub leczenie, takie jak chemioterapia, wpływają na Twoją krew

Jak wykonuje się morfologię krwi?

Jeśli morfologia jest jedynym badaniem krwi, możesz jeść i pić jak zwykle.

Część badania jest prosta i trwa zaledwie kilka minut. Pielęgniarka lub technik laboratoryjny pobierze próbkę krwi poprzez wbicie igły w żyłę na ramieniu. Następnie może Pan/Pani wyjść i wrócić do swoich zajęć. Krew zostanie przesłana do laboratorium w celu jej zbadania.

Co mierzy CBC?

Badanie to może powiedzieć lekarzowi wiele o ogólnym stanie zdrowia. Mierzy ono:

  • Białe krwinki (WBC). Pomagają one organizmowi zwalczać zarazki. Jeśli masz ich za dużo, może to być oznaką zapalenia, infekcji, reakcji medycznej lub innego stanu zdrowia. Jeśli jest ich mało, możesz być w grupie podwyższonego ryzyka infekcji. Lek, infekcja wirusowa lub choroba szpiku kostnego mogą również powodować niską liczbę komórek.

  • Czerwone krwinki (RBC): dostarczają tlen do całego organizmu. Pomagają również w przenoszeniu dwutlenku węgla. Jeśli liczba krwinek czerwonych jest zbyt niska, możesz mieć anemię lub inne schorzenie.

  • Hemoglobina (Hb lub Hgb). Jest to białko we krwi, które utrzymuje tlen.

  • Hematokryt (Hct) – badanie to określa, jaka część krwi składa się z czerwonych krwinek. Niski wynik może być oznaką, że nie masz wystarczającej ilości żelaza, minerału, który pomaga organizmowi wytwarzać czerwone krwinki. Wysoki wynik może oznaczać, że jesteś odwodniony lub cierpisz na inną chorobę.

  • Średnia objętość krwinek czerwonych (MCV). Jeśli są one większe niż zwykle, MCV będzie wyższe. Może się to zdarzyć, jeśli masz niski poziom witaminy B12 lub folianów. Jeśli Twoje czerwone krwinki są mniejsze, możesz mieć rodzaj anemii.

  • Płytki krwi – pomagają one w tworzeniu się skrzepów krwi.

Wyniki CBC

Po otrzymaniu raportu zobaczysz dwie kolumny: zakres referencyjny i wyniki. Jeśli wyniki mieszczą się w zakresie referencyjnym, uważa się je za normalne. Jeśli wyniki są wyższe lub niższe od zakresu referencyjnego, są nieprawidłowe. Łagodna anemia jest jednym z najczęstszych powodów, dla których wyniki mogą być nieprawidłowe.

Każde laboratorium ma inne sposoby badania krwi. Dlatego zakres referencyjny zależy od laboratorium, które przeprowadza badania krwi. Jest on również oparty na rzeczach, które mogą wpływać na krew, takich jak wiek, płeć i wysokość nad poziomem morza, na której mieszkasz.

Ogólnie rzecz biorąc, zakresy referencyjne to:

  • Białe krwinki: 4,500 do 11,000 komórek na mikrolitr (cells/mcL)

  • Czerwone krwinki: 4,5 mln do 5,9 mln komórek/mcL dla mężczyzn; 4,1 mln do 5,1 mln komórek/mcL dla kobiet

  • Hemoglobina: 14 do 17,5 gramów na decylitr (gm/dL) dla mężczyzn; 12,3 do 15,3 gm/dL dla kobiet

  • Hematokryt: 41,5% do 50,4% dla mężczyzn; 35,9% do 44,6% dla kobiet

  • Średnia objętość ciała stałego: 80 do 96

  • Płytki krwi: 150 000 do 450 000 płytek/mcL

Co jeszcze może powiedzieć mi moje CBC?

Lekarz może zlecić wykonanie większej ilości wyników, aby dowiedzieć się, czy pacjent cierpi na jakąś chorobę lub schorzenie krwi, w tym:

  • Średni poziom hemoglobiny (MCH). Test ten określa ilość hemoglobiny w typowej czerwonej krwince.

  • Średnie stężenie hemoglobiny w ciele człowieka (MCHC). Jest to pomiar stężenia hemoglobiny w określonej ilości krwi.

  • Szerokość dystrybucji czerwonych krwinek (RDW) – pokazuje, jak bardzo czerwone krwinki różnią się wielkością.

  • Liczba retikulocytów. Test ten mierzy liczbę nowych czerwonych krwinek w organizmie.

  • Średnia objętość płytek krwi (MPV). Wynik ten określa średnią wielkość płytek krwi we krwi.

  • Platelet distribution width (PDW) – pokazuje jak bardzo płytki krwi różnią się wielkością.

  • Różnicowanie białych krwinek? Istnieje pięć rodzajów białych krwinek: bazofile, eozynofile, limfocyty, monocyty i neutrofile. Ten test pokazuje, ile masz każdego rodzaju.

Test wodorowęglanowy krwi i poziom dwutlenku węgla (CO2) we krwi

0

Pomiar dwutlenku węgla we krwi za pomocą testu wodorowęglanowego może dać lekarzom wskazówkę, co ci dolega.

Test wodorowęglanowy mierzy, ile dwutlenku węgla znajduje się we krwi.

Kiedy należy wykonać test?

Zazwyczaj jest to część większego testu elektrolitowego, który informuje lekarza o ilości sodu, potasu i chlorków w organizmie. Lekarz może wykonać ten test jako część regularnej kontroli lub aby dowiedzieć się, dlaczego nie czujesz się dobrze.

Lekarz może sprawdzić poziom CO2 we krwi, jeśli masz:

  • Wymioty lub biegunka, które nie chcą ustąpić

  • Problemy z oddychaniem

  • Słabość lub zmęczenie

Jeśli pacjent jest leczony z powodu chorób wątroby, płuc lub układu pokarmowego, lekarz może regularnie sprawdzać poziom wodorowęglanów, aby sprawdzić, czy terapia lub leki są skuteczne.

Jak działa test

Lekarz lub pielęgniarka pobierze próbkę krwi z ramienia za pomocą igły. Poinformuj lekarza o przyjmowaniu jakichkolwiek leków lub suplementów, ponieważ mogą one wpłynąć na wyniki. Podobnie jak jedzenie grejpfrutów, mandarynek i innych owoców o wysokiej zawartości kwasu.

Do badania wykorzystuje się tylko płyn znajdujący się we krwi, a nie komórki krwi lub płytki krwi, które pomagają w tworzeniu się skrzepów. Technik laboratoryjny doda kwas do płynu, aby odblokować dwutlenek węgla z wodorowęglanu. Ilość wodorowęglanów jest mierzona przez to, jak szybko zmienia się kwasowość próbki.

Odczytywanie wyników

Test mierzy ilość milimoli dwutlenku węgla w litrze lub ćwiartce płynu (mmol/L). Normalny wynik wynosi od 23 do 29 mmol/l dla dorosłych, ale może się różnić w zależności od laboratorium.

Niski poziom CO2 może być oznaką kilku stanów, w tym:

  • Choroba nerek

  • Cukrzycowa kwasica ketonowa, która występuje, gdy poziom kwasu we krwi wzrasta, ponieważ organizm nie ma wystarczającej ilości insuliny do trawienia cukrów.

  • Kwasica metaboliczna, która oznacza, że organizm wytwarza zbyt dużo kwasów

  • Choroba Addisonsa, rzadki stan, który wpływa na produkujące hormony nadnercza

  • Zatrucie glikolem etylenowym. Ta substancja chemiczna o słodkim smaku znajduje się w płynach przeciw zamarzaniu, detergentach, farbach i innych produktach gospodarstwa domowego.

  • Przedawkowanie aspiryny

Wysoki CO2 we krwi może wskazywać na:

  • Choroby płuc, takie jak POChP, czyli przewlekła obturacyjna choroba płuc

  • Odwodnienie

  • Anoreksja

  • Problemy z nadnerczami, takie jak zespół Cushingsa lub zespół Connsa