Strona główna Blog Strona 2209

Co najmniej mogę zrobić, aby zachować zdrowie?

0

Robienie wszystkiego, co powinieneś zrobić, aby o siebie zadbać, może wydawać się przytłaczające. Które zasady możesz nagiąć bez szkody dla swojego zdrowia? Dowiedz się tego z tego pokazu slajdów o lekarzach.

1/17

Starania o zdrowie mogą być przytłaczające. Od ćwiczeń, przez odżywianie, po wizyty u lekarza – jest wiele do zapamiętania i wiele do dopasowania w swoim życiu. Na szczęście większość „zasad” nie jest uniwersalnym nakazem. Gdzie więc możesz pójść na skróty lub dać sobie spokój?

Woda

2/17

„Pij osiem szklanek wody dziennie” to nie cała historia. Ilość wszystkich płynów, których potrzebujesz (nie tylko wody, którą pijesz), zależy od takich rzeczy jak twój stan zdrowia i miejsce zamieszkania. Prawdopodobnie jesteś w porządku, jeśli nie odczuwasz pragnienia, a twój siusiak jest czysty lub bladożółty. Zamiast liczyć, wypij szklankę wody z każdym posiłkiem, a także pomiędzy nimi. Pij wodę także przed, w trakcie i po ćwiczeniach.

Ćwiczenia ogólne

3/17

Twój licznik kroków może wskazywać 10 000, ale czy pociłeś się przy którymkolwiek z nich? Liczba ta nie jest magiczna – kluczem jest tu intensywność. Aby ćwiczenia cardio były skuteczne, musisz podnosić tętno przez co najmniej 10 minut. Jeśli pracujesz ciężej, możesz poświęcić na to mniej niż 20-30 minut dziennie (co daje 150 tygodniowo): 15 minut joggingu to jak pół godziny energicznego spaceru.

Budowanie mięśni

4/17

Przynajmniej dwa razy w tygodniu rób coś, co wzmocni Twoje ręce, ramiona, nogi, biodra, brzuch, klatkę piersiową i plecy: Podnoś ciężary, używaj taśm oporowych, a nawet kop w ogrodzie lub odśnieżaj.

A co powiesz na to, aby Twoje ćwiczenia miały podwójne zastosowanie? Krótki, intensywny trening składający się z 30-sekundowych ćwiczeń, takich jak podskoki, pompki i przysiady, z 10-sekundowym odpoczynkiem pomiędzy nimi, poprawia stan zdrowia serca i płuc oraz mięśni.

Elastyczność

5/17

Powinieneś rozciągać się dwa dni w tygodniu (lub więcej), aby ułatwić sobie zginanie i poruszanie się. Delikatne ćwiczenia takie jak joga, tai chi i pilates poprawiają elastyczność i równowagę.

Słyszałaś, żeby rozciągać się przed i po ćwiczeniach, ale badania nie są jednoznaczne, czy naprawdę potrzebujesz obu tych czynności. Rozciąganie się przed treningiem może nie przynieść nic dobrego, a nawet może trochę zaszkodzić wydajności. Rozciągaj się po rozgrzaniu mięśni, co pomoże Ci uniknąć kontuzji.

Kalorie

6/17

Będziesz potrzebował więcej kalorii, jeśli jesteś aktywny, mniej, jeśli jesteś bardziej ospały lub starszy. Mężczyźni generalnie potrzebują więcej niż kobiety. Jest wiele pomiarów i matematyki, aby dowiedzieć się, ile dokładnie potrzebujesz. Zamiast liczyć kalorie, skup się na zdrowych wzorcach żywieniowych. Mądrze inwestuj swoje kalorie. Unikaj wielu „pustych”, takich jak napoje gazowane, chipsy i ciasteczka. Pokarmy bogate w składniki odżywcze lepiej się opłacają.

Błonnik

7/17

Przeciętna osoba otrzymuje tylko połowę tego, co potrzebuje w ciągu dnia, czyli 25-30 gramów. Aby wprowadzić więcej błonnika do swojej diety, wybieraj pełnoziarniste wersje produktów, kiedy tylko możesz, np. brązowy ryż i pełnoziarniste krakersy. Jedz pełnoziarnisty pokarm do każdego posiłku. I zaprzyjaźnij się z fasolą i roślinami strączkowymi! Możesz na przykład dodać ciecierzycę do sałatki lub wmieszać soczewicę do klopsa.

Warzywa i owoce

8/17

Zapomnij o porcjach i filiżankach. Za każdym razem, gdy jesz, staraj się, aby połowa Twojego jedzenia pochodziła z działu produktów. Sięgaj po warzywa i owoce jako przekąski. Soki również się liczą, jeśli są w 100%, ale rzeczywisty owoc lub warzywo jest lepsze i pomoże Ci uzyskać błonnik. Chcesz mieć szeroką mieszankę kolorów i tekstur.

Tłuszcze

9/17

Około jedna trzecia kalorii dziennie powinna pochodzić z tłuszczu! To rodzaj tłuszczu, który może Cię zaskoczyć. Ogólnie rzecz biorąc, trzymaj się tłuszczów nienasyconych pochodzących z ryb i roślin takich jak oliwki, soja, awokado i orzechy (ale nie olej kokosowy i palmowy) zamiast tłuszczów nasyconych i trans pochodzących ze źródeł zwierzęcych, smażonych potraw i pieczonych smakołyków. Wybieraj chude mięso i niskotłuszczowe wersje nabiału, jeśli masz je do dyspozycji.

Cukier

10/17

Nie przejmuj się tak bardzo cukrem, który jest naturalnie w żywności. Zwróć uwagę na cukry dodane do żywności i napojów podczas ich produkcji. Ogranicz je do około 6 łyżeczek (100 kalorii) dziennie dla kobiet i 9 łyżeczek (150 kalorii) dla mężczyzn. Jeśli masz ochotę na słodkie pobudzenie, wybieraj produkty z dodatkiem cukru, które mają również składniki odżywcze, takie jak pełnoziarniste batoniki lub niskotłuszczowy jogurt.

Alkohol

11/17

Amerykańskie wytyczne dietetyczne mówią, że kobiety mogą wypić jednego drinka dziennie, a mężczyźni dwa. (Drink to 12-uncjowe piwo, 5-uncjowy kieliszek wina lub kieliszek likieru.) Ale to jest dzienny limit – nie średnia – więc dni bez alkoholu nie niwelują dni z dodatkowym piciem. Zbyt duża ilość może prowadzić do raka, wysokiego ciśnienia krwi, urazów, nadużywania alkoholu i wielu innych problemów.

Sen

12/17

Dorośli zazwyczaj potrzebują 7 lub więcej godzin w nocy. Ale nie chodzi tylko o czas. Jakość Twojego snu również ma znaczenie. Twoje potrzeby i wzorce snu będą się również naturalnie zmieniać wraz z wiekiem. Wyrób sobie dobre nawyki dotyczące snu, takie jak kładzenie się spać i wstawanie o tej samej porze, oraz regularne ćwiczenia fizyczne. Prawdopodobnie masz wystarczającą ilość snu, jeśli jesteś produktywny i szczęśliwy w ciągu dnia – bez kofeiny – i nie jesteś senny podczas prowadzenia samochodu.

Szczotkowanie i nitkowanie zębów

13/17

American Dental Association twierdzi, że codzienne dbanie o zęby oznacza dwukrotne szczotkowanie i jednokrotne czyszczenie przestrzeni między nimi. Możesz mieć skłonność do pomijania nitkowania, ale jest to prosty sposób na zapobieganie poważnym problemom w przyszłości. Unikaj żalu. Jeśli nie lubisz tradycyjnego nitkowania, użyj frezu dentystycznego, nici dentystycznej z gwintem lub nici wodnej, aby pozbyć się płytki między zębami.

Wizyty u dentysty

14/17

Jedna wizyta w roku może być równie dobra jak dwie. American Dental Association zaleca regularne wizyty u dentysty. Jeśli więc masz zdrowe zęby i świetne nawyki, wizyta co 12 miesięcy może być dla Ciebie dobrym rozwiązaniem. Ale jeśli masz cukrzycę lub palisz, na przykład, twój dentysta może chcieć zobaczyć cię wcześniej. Skorzystaj z ich wskazówek.

Coroczne badanie lekarskie

15/17

Najnowsze badania wykazały, że coroczna wizyta u lekarza nie musi zapewnić ci zdrowia. Jeśli nie masz żadnych dolegliwości lub problemów, umów się na wizytę, kiedy będziesz miał nowego lekarza lub jeśli nie widziałeś się z nim w ciągu ostatnich kilku lat, aby zbudować waszą relację. Wykonuj badania profilaktyczne i szczepionki zgodnie z zaleceniami pomiędzy badaniami.

Badania okulistyczne

16/17

Jeśli nie masz problemów z widzeniem, możesz rzadziej widywać się z okulistą. Młodzi ludzie powinni mieć badanie oczu raz w wieku 20 lat i dwa razy w wieku 30 lat. Zdecydowanie umów się na wizytę w wieku 40 lat, kiedy często pojawiają się oznaki choroby. Jeśli jesteś powyżej 65 lat, mieć oczy sprawdzane co rok lub tak. Ale będziesz musiał chodzić częściej, jeśli nosisz okulary lub kontakty lub jeśli masz chorobę, która może zaszkodzić twoim oczom, jak cukrzyca.

Staraj się jak najlepiej

17/17

Pamiętaj, że wytyczne dotyczące zdrowia mają pomóc Ci żyć dobrze, a nie sprawić, że poczujesz się źle. To cele, a nie nakazy. Każdy organizm, w tym i Twój, jest inny. Najlepszym sposobem, aby dowiedzieć się, co jest dla Ciebie właściwe, jest rozmowa z lekarzami i innymi dostawcami usług zdrowotnych. Postaraj się dziś zrobić coś lepiej niż wczoraj. Każdy wysiłek jest lepszy niż żaden.

Wirus Ebola: Symptomy, leczenie i zapobieganie

0

Lekarz wyjaśnia najnowsze informacje na temat rzadkiej, ale śmiertelnej choroby Ebola, w tym jak się rozprzestrzenia, objawy, przyczyny, leczenie i zapobieganie.

Gdy wirus rozprzestrzenia się w organizmie, uszkadza układ odpornościowy i narządy. Ostatecznie powoduje spadek poziomu komórek krzepnięcia krwi. Prowadzi to do poważnego, niekontrolowanego krwawienia.

Choroba była znana jako gorączka krwotoczna Ebola, ale obecnie określana jest jako wirus Ebola.

Zabija ona do 90% osób, które zostały zakażone.

Jak można zarazić się wirusem Ebola?

Ebola nie jest tak zakaźna jak bardziej powszechne wirusy, takie jak przeziębienie, grypa czy odra. Rozprzestrzenia się na ludzi poprzez kontakt ze skórą lub płynami ustrojowymi zakażonego zwierzęcia, np. małpy, szympansa lub nietoperza owocowego. Następnie przenosi się z człowieka na człowieka w ten sam sposób. Często zarażają się nią ci, którzy opiekują się chorą osobą lub pochowali kogoś, kto zmarł na tę chorobę.

Inne sposoby zarażenia się wirusem Ebola obejmują dotykanie skażonych igieł lub powierzchni.

Nie można zarazić się wirusem Ebola z powietrza, wody lub żywności. Osoba, która ma Ebolę, ale nie ma żadnych objawów, nie może również rozprzestrzeniać choroby.

Jakie są objawy choroby Ebola?

We wczesnym stadium Ebola może przypominać grypę lub inne choroby. Objawy pojawiają się od 2 do 21 dni po zakażeniu i zazwyczaj obejmują:

  • Wysoka gorączka

  • Ból głowy

  • Bóle stawów i mięśni

  • Ból gardła

  • Słabość

  • Ból brzucha

  • Brak apetytu

W miarę pogłębiania się choroby dochodzi do krwawienia wewnątrz organizmu, a także z oczu, uszu i nosa. Niektórzy ludzie wymiotują lub kaszlą krwią, mają krwawą biegunkę i dostają wysypki.

Jak rozpoznaje się Ebolę?

Czasami trudno jest stwierdzić, czy dana osoba ma Ebolę na podstawie samych objawów. Lekarze mogą przeprowadzić badania, aby wykluczyć inne choroby, takie jak cholera czy malaria.

Testy krwi i tkanek również mogą zdiagnozować Ebolę.

Jeśli masz Ebolę, zostaniesz natychmiast odizolowany od społeczeństwa, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się choroby.

Jak leczy się Ebolę?

Nie ma lekarstwa na Ebolę, ale naukowcy pracują nad nim. Istnieją dwa leki, które zostały zatwierdzone do leczenia Eboli. Inmazeb jest mieszaniną trzech przeciwciał monoklonalnych (atoltivimab, maftivimab i odesivimab-ebgn). Ansuvimab-zykl (Ebanga)?jest przeciwciałem monoklonalnym podawanym w formie zastrzyku. Pomaga ono zablokować wirusowi receptor komórkowy, zapobiegając jego wejściu do komórki.

Lekarze zarządzają objawami Eboli za pomocą:

  • Płyny i elektrolity

  • Tlen

  • Leki na ciśnienie krwi

  • Transfuzje krwi

  • Leczenie innych zakażeń

Jak można zapobiec Eboli?

Istnieje szczepionka zapobiegająca chorobie Ebola, ale rVSV-ZEBOV (Ervebo) leczy tylko szczep wirusa z Zairu. Najlepszym sposobem na uniknięcie złapania choroby jest nie podróżowanie do obszarów, w których występuje wirus.?

Jeśli przebywasz na obszarach, gdzie występuje wirus Ebola, unikaj kontaktu z nietoperzami, małpami, szympansami i gorylami, ponieważ zwierzęta te przenoszą Ebolę na ludzi. Szczepionkę można otrzymać od Światowej Organizacji Zdrowia.

Pracownicy służby zdrowia mogą zapobiegać zakażeniu poprzez noszenie masek, rękawiczek i okularów za każdym razem, gdy mają kontakt z osobami, które mogą mieć Ebolę.

Fakty na temat Eboli

Istnieje pięć typów wirusa Ebola. Cztery z nich wywołują chorobę u ludzi.

Wirus Ebola pojawił się po raz pierwszy podczas dwóch epidemii w 1976 roku w Afryce.

Ebola wzięła swoją nazwę od rzeki Ebola, która znajduje się w pobliżu jednej z wiosek w Demokratycznej Republice Konga, gdzie choroba pojawiła się po raz pierwszy.

Dżuma: Objawy, przyczyny, leczenie, zapobieganie

0

Dżuma nie jest historią – wciąż istnieje i wciąż jest niebezpieczna. Dowiedz się więcej o objawach, przyczynach i leczeniu „czarnej śmierci”.

Ale w przeciwieństwie do naszych przodków, wiemy co powoduje dżumę. A dzięki szybkiemu leczeniu można ją wyleczyć.

Podstawy dżumy

Dżuma jest wywoływana przez bakterie zwane Yersinia pestis. Zwykle jest ona rozprzestrzeniana przez pchły. Robaki te zbierają zarazki, gdy ugryzą zakażone zwierzęta, takie jak szczury, myszy czy wiewiórki. Następnie przekazują je następnemu zwierzęciu lub osobie, którą ugryzą. Można również zarazić się dżumą bezpośrednio od zakażonych zwierząt lub ludzi.

Dzięki leczeniu i profilaktyce dżuma jest obecnie rzadkością. Co roku zapada na nią zaledwie kilka tysięcy osób na całym świecie. Większość przypadków występuje w Afryce (zwłaszcza w Demokratycznej Republice Konga i na Madagaskarze), Indiach i Peru.

W Stanach Zjednoczonych odnotowuje się około siedmiu przypadków rocznie, głównie na obszarach wiejskich lub odległych w południowo-zachodnich stanach, takich jak Arizona, Kolorado, Nowy Meksyk i Kalifornia.

Symptomy

Po tym jak ludzie złapią dżumę, objawy zaczynają się 1-6 dni później. Czujesz się bardzo chory i słaby, możesz mieć gorączkę, dreszcze i bóle głowy. Inne objawy zależą od trzech głównych rodzajów dżumy:

Dżuma Buboniczna.

Jest to najczęściej występujący typ. Powoduje pęcherzyki, które są bardzo spuchniętymi i bolesnymi węzłami chłonnymi pod pachami, na szyi lub w pachwinach. Bez leczenia, bakterie mogą rozprzestrzeniać się na inne części ciała.

Dżuma posocznicowa. Ten typ jest bardziej niebezpieczny niż dżuma. Występuje, gdy bakterie przeniosą się do krwi. Objawy obejmują:

  • Krwawienie pod skórą lub z ust, nosa lub z dna oka

  • Zaczerwieniona skóra, zwłaszcza na nosie, palcach rąk i nóg

  • Ból brzucha, biegunka, wymioty i szok

Dżuma pneumoniczna. Występuje wtedy, gdy bakterie znajdują się w płucach. Jest to najrzadsza forma choroby. Jest śmiertelna bez leczenia. Jest również bardzo zaraźliwa, ponieważ dżuma może rozprzestrzeniać się w powietrzu, gdy osoba kaszle. Objawy obejmują:

  • Kaszel, czasami z krwią

  • Problemy z oddychaniem

  • Nudności i wymioty

Kto to dostaje?

Dla większości ludzi szanse na zachorowanie na dżumę są niewielkie. Jednak prawdopodobieństwo zachorowania jest większe, jeśli odwiedzasz lub mieszkasz na obszarze, na którym występuje dżuma:

  • dotknąć żywego lub martwego zwierzęcia, które mogło zostać zarażone, np. szczura, myszy, wiewiórki, królika lub wiewiórki

  • Regularnie pracuj ze zwierzętami

  • Spędzać dużo czasu na świeżym powietrzu pracując, wędrując, obozując lub polując

  • Spędzać czas z kimś, kto ma dżumę

Leczenie

Jeśli przebywałeś w miejscu, gdzie występuje dżuma i masz objawy, natychmiast udaj się do lekarza. Godziny mogą zrobić różnicę. Lekarz może przeprowadzić badania krwi, plwociny lub płynu z węzłów chłonnych w celu sprawdzenia obecności zarazków dżumy.

Jeśli przebywałeś w pobliżu osoby chorej na dżumę, lekarz może rozpocząć leczenie, nawet jeśli nie masz objawów. Jeśli musisz przebywać w pobliżu tej osoby, załóż szczelnie dopasowane jednorazowe maski chirurgiczne, aby nie wdychać bakterii dżumy.

Jeśli masz dżumę, zostaniesz przyjęty do szpitala. Otrzymasz antybiotyki takie jak:

  • Ciprofloksacyna (Cipro)

  • Doksycyklina (Vibramycin)

  • Gentamycyna (Garamycin)

  • Lewofloksacyna (Levaquin)

Leczenie działa dobrze. Dzięki antybiotykom, większość ludzi poprawia się w ciągu tygodnia lub dwóch. Jednak bez leczenia większość osób chorych na dżumę umiera.

Zapobieganie

W Stanach Zjednoczonych nie ma szczepionki na dżumę, więc jeśli masz szansę na kontakt z zarazkami dżumy, podejmij kroki, aby się zabezpieczyć.

Jeśli podróżujesz do Afryki, Azji lub Ameryki Południowej, sprawdź na stronie internetowej CDC, czy nie ma informacji o ogniskach dżumy. Jeśli możesz, unikaj obszarów, na których występuje dżuma i trzymaj się z dala od chorych lub martwych zwierząt.

Jeśli mieszkasz na obszarze, na którym wystąpił przypadek dżumy:

  • Wypełnij dziury i szczeliny w domu, aby uniemożliwić myszom, szczurom i wiewiórkom dostanie się do środka.

  • Uporządkuj swoje podwórko. Pozbądź się stosów liści, drewna i kamieni, w których zwierzęta mogą znaleźć swoje domy.

  • Używaj środków odstraszających owady z DEET, aby zapobiec ukąszeniom pcheł podczas wędrówek lub biwakowania.

  • Noś rękawiczki, jeśli musisz dotknąć dzikich zwierząt, żywych lub martwych.

  • Stosować środki przeciw pchłom w sprayu lub inne zabiegi na zwierzętach domowych.

  • Nie pozwalaj zwierzętom z zewnątrz, takim jak koty czy psy, spać w Twoim łóżku.

Wgląd w wysoki poziom potasu i hiperkaliemię

0

Jak rozpoznać, czy masz hiperkaliemię i co ją powoduje.

Wgląd w hiperkaliemię

Next Video

Znaczenie leczenia hiperkaliemii

Nefrolog opisuje ten stan i jego wpływ na nerki.

Czytaj dalej Artykuł

Właściwa równowaga między dietą a lekami

Jak zrównoważyć dietę i leki, aby leczyć i kontrolować hiperkaliemię, czyli wysoki poziom potasu.

Przewodnik po zdrowiu

Pytania do lekarza

Potas jest ważny dla funkcjonowania organizmu. Zbyt duża ilość potasu we krwi to hiperkaliemia. Zadaj swojemu lekarzowi te pytania dotyczące tego stanu.

Wideo

Informacje o wysokim poziomie potasu

W przypadku hiperkaliemii organizm ma zbyt dużo potasu, aby nerki mogły go usunąć. Zapoznaj się z jej objawami, ryzykiem i innymi informacjami.

Artykuł

Rodzaje leczenia

Kilka strategii może pomóc potasowi, jeśli masz hiperkaliemię. Niezależnie od tego, czy są to leki, dieta czy suplementy, dowiedz się, co możesz zrobić.

Olejek z drzewa herbacianego na trądzik, zakażenia grzybicze, zakażenia pochwy, łupież, choroby dziąseł

0

Olejek z drzewa herbacianego był tradycyjnie stosowany jako miejscowy środek antyseptyczny i przeciwgrzybiczy. lekarz wyjaśnia naukowe dowody na jego skuteczność wobec wszystkiego, od stopy atlety do MRSA.

Dlaczego ludzie używają olejku z drzewa herbacianego?

Olejek z drzewa herbacianego był stosowany tradycyjnie jako miejscowy środek antyseptyczny i przeciwgrzybiczny. W jednym z badań stwierdzono, że rozcieńczony olejek z drzewa herbacianego działał równie dobrze jak 5% nadtlenek benzoilu w kontrolowaniu objawów trądziku. Może być skuteczny w przypadku grzybicy paznokci i ewentualnie stopy atlety, ale potrzebne są dalsze badania. Badania olejku z drzewa herbacianego na inne schorzenia, takie jak choroby dziąseł, infekcje pochwy i łupież, nie były jednoznaczne.

Olejek z drzewa herbacianego został zaproponowany jako środek do miejscowego leczenia opryszczki wargowej (pospolite przeziębienie), ale nie wydaje się być skuteczny. Niektóre badania laboratoryjne sugerują, że olejek z drzewa herbacianego może być skuteczny w zwalczaniu MRSA (metycylinooporny Staphylococcus aureus), rodzaju zakażenia gronkowcem, który jest odporny na wiele antybiotyków. Chociaż te badania są obiecujące, należy przeprowadzić więcej badań.

Ile olejku z drzewa herbacianego należy stosować?

Olejek z drzewa herbacianego jest tylko środkiem do stosowania miejscowego. Nigdy nie powinien być przyjmowany doustnie.

Ponieważ olejek z drzewa herbacianego jest lekiem niesprawdzonym, nie ma ustalonej dawki. Stężenia olejku z drzewa herbacianego stosowane w badaniach były różne w zależności od stanu zdrowia. Na przykład, 5% żel z olejkiem z drzewa herbacianego może być stosowany w przypadku trądziku, natomiast 10% lub wyższy krem z olejkiem z drzewa herbacianego może być stosowany w przypadku stopy sportowca. 100% roztwór olejku z drzewa herbacianego był stosowany w przypadku grzybicy paznokci. Jeśli używasz olejku z drzewa herbacianego, postępuj zgodnie z instrukcjami na etykiecie lub zasięgnij porady lekarza.

Czy można uzyskać olejek z drzewa herbacianego naturalnie z żywności?

Nie ma naturalnych źródeł pokarmowych olejku z drzewa herbacianego. Ze względu na swoją toksyczność, olejek z drzewa herbacianego nigdy nie powinien być połykany.

Jakie są zagrożenia związane z przyjmowaniem olejku z drzewa herbacianego?

  • Zagrożenia.

    Zgłaszano, że miejscowo stosowany olejek z drzewa herbacianego może powodować reakcje alergiczne, które mogą być ciężkie. Olejek z drzewa herbacianego może również powodować zaczerwienienie, swędzenie i powstawanie pęcherzy. Może on nasilać oparzenia i choroby skóry, takie jak egzema. Stosowanie dużych ilości olejku z drzewa herbacianego na skórę może spowodować poważne skutki uboczne.

  • Wyłącznie do stosowania miejscowego.

    Olejku z drzewa herbacianego nie wolno nigdy stosować do oczu ani połykać. Nawet w niewielkich ilościach połknięcie olejku z drzewa herbacianego może potencjalnie spowodować poważne reakcje, w tym ciężką wysypkę, nudności, dezorientację i śpiączkę.

Ze względu na brak dowodów na bezpieczeństwo stosowania, olejek z drzewa herbacianego nie jest zalecany dla dzieci, kobiet w ciąży lub karmiących piersią.

Nefropatia IgA

0

Powodowane przez złogi białka, to zaburzenie nerek może prowadzić do schyłkowej choroby nerek. Ten krótki artykuł dostarcza więcej informacji na temat tego zaburzenia.

Nefropatia IgA

Nefropatia IgA jest zaburzeniem nerek spowodowanym przez złogi białka immunoglobuliny A (IgA) wewnątrz kłębuszków (filtrów) w obrębie nerek. Kłębuszki te (forma pojedyncza to glomerulus), normalnie filtrują odpady i nadmiar wody z krwi i wysyłają je do pęcherza moczowego jako mocz. Białko IgA uniemożliwia ten proces filtrowania, co prowadzi do obecności krwi i białka w moczu oraz obrzęków dłoni i stóp. Ta przewlekła choroba nerek może postępować przez okres od 10 do 20 lat. Jeśli zaburzenie to prowadzi do schyłkowej choroby nerek, pacjent musi przejść na dializę lub otrzymać przeszczep nerki.

Białko IgA jest normalną częścią systemu ochrony organizmu przed chorobami (układ odpornościowy). Nie wiemy, co powoduje złogi IgA w kłębuszkach nerkowych. Ale, ponieważ nefropatia IgA może przebiegać rodzinnie, czynniki genetyczne prawdopodobnie przyczyniają się do powstania choroby.

Choroby nerek zazwyczaj nie da się wyleczyć. Gdy maleńkie jednostki filtrujące zostaną uszkodzone, nie można ich naprawić. Leczenie koncentruje się na spowolnieniu postępu choroby i zapobieganiu powikłaniom. Jednym z powikłań jest wysokie ciśnienie krwi, które dodatkowo uszkadza kłębuszki nerkowe.

Niektórzy pacjenci mogą odnieść korzyści z ograniczenia białka w diecie, aby zmniejszyć nagromadzenie odpadów we krwi. Pacjenci z nefropatią IgA często mają wysoki poziom cholesterolu. Obniżenie poziomu cholesterolu – poprzez dietę, leki lub obie te metody – wydaje się pomagać w spowolnieniu postępu nefropatii IgA.

Więcej informacji

Amerykański Fundusz na rzecz Nerek

6110 Executive Boulevard Rockville, MD 20852 800-638-8299

Sieć wsparcia nefropatii IgA

964 Brown Avenue Huntington Valley, PA 19006 215-663-0536

Centrum informacyjne Narodowego Instytutu Serca, Płuc i Krwi

P.O. Box 30105 Bethesda, MD 20824-0105 [email protected] 301-592-8573

Krajowa Fundacja Nerek

30 East 33rd Street New York, NY 10016 800-622-9010

Lekarze i pacjenci zainteresowani wieloośrodkowym, kontrolowanym placebo badaniem oceniającym stosowanie naprzemiennie prednizonu i suplementów oleju rybnego u młodych pacjentów z nefropatią IgA powinni skontaktować się z Centralnym Biurem Południowo-Zachodniej Pediatrycznej Grupy Nefrologicznej pod numerem 1-800-345-IGAN.

Dlaczego Twój organizm potrzebuje potasu

0

Od mięśni po nerwy, mózg i nie tylko, organizm potrzebuje odpowiedniej ilości potasu, aby utrzymać równowagę wodną i prawidłowo pracować.

Jest elektrolitem, podobnie jak sód, wapń i inne minerały. Zarządzają one ilością wody w Twoim organizmie i pomagają utrzymać system elektryczny Twojego ciała. Potas również:

  • Dostarcza składniki odżywcze do komórek i usuwa z nich odpady

  • Przeciwdziała działaniu sodu, który może pomóc w utrzymaniu ciśnienia krwi

Nerki kontrolują ilość potasu w organizmie, filtrując jego nadmiar z krwi.

Kluczem jest równowaga. Jeśli poziom potasu jest zbyt niski lub zbyt wysoki, wszystko może się popsuć.

Większość ludzi nie osiąga minimalnej zalecanej ilości potasu na dobę. I chociaż przyjmowanie zbyt dużej lub zbyt małej ilości potasu nie jest problemem dla zdrowych ludzi, może być nim, jeśli cierpisz na przewlekłą chorobę nerek lub przyjmujesz pewne rodzaje leków. To jeden z powodów, dla których powinieneś skonsultować się z lekarzem przed przyjęciem suplementów potasu.

Oto niektóre z części ciała, którym potas pomaga.

Serce i inne mięśnie

Potas ma kluczowe znaczenie dla sygnałów elektrycznych wysyłanych przez mięśnie. Umożliwia on ich prawidłowe kurczenie się. Niski poziom potasu może powodować osłabienie mięśni i skurcze.

Ponieważ serce jest mięśniem, potrzebuje potasu. Pomaga on komórkom wysyłać odpowiednie sygnały elektryczne, dzięki czemu serce pompuje prawidłowo. Posiadanie zbyt dużej ilości potasu w organizmie może zmienić rytm serca.

Potas a Twoje nerki

W normalnych warunkach, nerki są rampą wyjściową dla nadmiaru potasu, wysyłając go z moczem. Jednak u osób z przewlekłą chorobą nerek, potas może się gromadzić i jego poziom może być niebezpiecznie wysoki.

Potas a nerwy i mózg

Potas pomaga nerwom prawidłowo reagować na stymulację. Dzieje się to za pośrednictwem sygnałów elektrycznych, które przechodzą z komórki do komórki.

Jako część układu nerwowego, Twój mózg również potrzebuje potasu. Minerał ten umożliwia komórkom mózgowym komunikację, zarówno między sobą, jak i z komórkami znajdującymi się dalej. Zmiany w poziomie potasu zostały powiązane z uczeniem się, uwalnianiem hormonów i metabolizmem.

Test hormonu przytarczyc (PTH): wysoki i niski poziom PTH, normalny zakres

0

Jeśli Twój poziom wapnia jest zbyt wysoki lub zbyt niski, możesz potrzebować badania krwi na obecność hormonu przytarczyc, aby dowiedzieć się dlaczego. Malutkie gruczoły przytarczyczne w Twojej szyi mogą produkować zbyt dużo lub zbyt mało hormonu, aby zrównoważyć poziom wapnia we krwi.

Jeśli ostatnio badanie krwi wykazało bardzo wysoki lub bardzo niski poziom wapnia, lekarz może zasugerować wykonanie innego rodzaju badania krwi.

Badanie to zmierzy poziom hormonu przytarczyc (PTH).

PTH jest wytwarzany przez cztery małe gruczoły przytarczyczne znajdujące się na szyi. Gruczoły te kontrolują poziom wapnia we krwi. Kiedy poziom wapnia jest zbyt niski, gruczoły uwalniają PTH, aby przywrócić poziom wapnia do normalnego zakresu. Kiedy poziom wapnia wzrasta, gruczoły przestają uwalniać PTH.

Pomiar PTH może pomóc w wyjaśnieniu przyczyny nieprawidłowego poziomu wapnia.

Dlaczego lekarz zleca to badanie?

Badanie krwi na obecność PTH może pomóc lekarzowi ustalić, czy nieprawidłowy poziom wapnia jest spowodowany przez gruczoły przytarczyczne. Jeśli badanie wykaże, że poziom PTH jest odpowiedni do poziomu wapnia, to istnieje jakaś inna przyczyna wysokiego lub niskiego poziomu wapnia.

Lekarz może zalecić to badanie krwi, jeśli występują objawy hiperkalcemii (zbyt dużo wapnia we krwi) lub hipokalcemii (zbyt mało wapnia we krwi).

Objawy hiperkalcemii obejmują:

  • Ból brzucha

  • Nadmierne pragnienie

  • Konieczność częstego siusiania

  • Nudności

  • Zmęczenie

  • Bóle mięśniowe

  • Ból kości

  • Kamienie nerkowe

Do objawów hipokalcemii należą:

  • Depresja i nastrój

  • Skurcze mięśni

  • mrowienie lub drętwienie rąk, nóg lub okolic ust

  • Nieprawidłowe bicie serca

Ryzyko i korzyści

Ryzyko związane z badaniem krwi na obecność PTH jest niewielkie. W miejscu wkłucia igły w skórę możesz odczuwać ból. Miejsce to może być nieco obolałe.

Jak w przypadku każdego badania krwi, istnieje bardzo małe prawdopodobieństwo infekcji lub siniaków. Niektórzy ludzie czują się lekko oszołomieni po badaniu krwi.

Najważniejszą zaletą badania krwi PTH jest to, że pozwala ono lekarzowi stwierdzić, czy organizm wytwarza zbyt dużo lub zbyt mało hormonu przytarczyc.

Jeśli wydaje się, że to jest problem, wtedy więcej badań może być wykonane, aby oficjalnie zdiagnozować swój stan. Równie ważne jest to, że test może również wykluczyć chorobę przytarczyc.

Pozwoli to Tobie i Twojemu lekarzowi poszukać innych przyczyn Twojego nieprawidłowego poziomu wapnia.

Przygotowanie do badania

Może być konieczne zaprzestanie przyjmowania niektórych leków lub suplementów na dzień przed lub w dniu testu.

Zanim jednak przestaniesz przyjmować leki na receptę, a także leki i suplementy dostępne bez recepty, skonsultuj się najpierw ze swoim lekarzem.

Podczas i po teście

Krew pobierana jest z żyły w ramieniu.

Osoba pobierająca krew może najpierw zawiązać gumową opaskę wokół ramienia. To, wraz z zaciśnięciem pięści, może pomóc w uwidocznieniu żył przy powierzchni skóry. Igła, która wchodzi do żyły jest przymocowana do małej probówki.

Do badania PTH potrzebna jest tylko niewielka ilość krwi. Po pobraniu wystarczającej ilości krwi, technik usunie igłę i założy na Ciebie opatrunek.

Próbka krwi zostanie wysłana do laboratorium, gdzie zostanie zmierzona zawartość PTH, wapnia oraz ewentualnie hormonów, minerałów lub innych substancji.

Wyniki

W tym teście mierzone są trzy formy PTH. Dokładne zakresy normy różnią się w zależności od laboratorium przeprowadzającego badanie. Wyniki są opisane w pikogramach na mililitr (pg/mL). Omów wyniki ze swoim lekarzem, abyś zrozumiał, co te liczby oznaczają. Normalny poziom cząsteczki Intact wynosi od 10 do 65 pg/ml.

Otrzymanie wyników testu może potrwać do kilku dni, w zależności od laboratorium. Ale może to być wcześniej, zwłaszcza jeśli lekarz chce szybszego zwrotu.

Wysoki poziom PTH może być spowodowany przez nadczynność gruczołów przytarczycznych. Nazywa się to nadczynnością przytarczyc. Istnieją jednak inne potencjalne przyczyny wysokiego poziomu PTH, takie jak:

  • Niski poziom witaminy D

  • Niski poziom wapnia niezwiązany z gruczołami przytarczycznymi

  • Przewlekła choroba nerek

Niski poziom PTH może być związany z niedoczynnością przytarczyc (niedoczynność przytarczyc). Przyczyny obejmują:

  • Promieniowanie

  • Przeciążenie żelazem

  • Chirurgia w przypadku choroby tarczycy

  • Wysoki poziom wapnia

  • Choroby autoimmunologiczne

  • Niski poziom magnezu

Czy będę potrzebował innych badań?

W zależności od poziomu PTH może być konieczne wykonanie kolejnych badań.

Na przykład, jeśli poziom PTH jest wysoki, ale poziom wapnia nadal jest niski, może to oznaczać, że przytarczyce pracują prawidłowo. Lekarz może wtedy zbadać poziom witaminy D, fosforu i magnezu, aby sprawdzić, czy mają one wpływ na poziom wapnia.

Z drugiej strony, jeśli poziom wapnia jest wysoki, a poziom PTH również przekracza normę, możesz mieć nadczynność przytarczyc. Twój lekarz może zlecić wykonanie zdjęcia rentgenowskiego lub innych badań obrazowych w celu zbadania Twoich przytarczyc.

Nadczynność przytarczyc może być leczona operacyjnie w celu usunięcia gruczołów, jeśli są one powiększone lub zawierają guz.

Jeśli Twój stan jest łagodny i nie masz żadnych objawów, takich jak problemy z nerkami lub osłabienie kości, lekarz może zasugerować regularne sprawdzanie poziomu wapnia i PTH. Mogą zostać przepisane leki, takie jak cinakalcet (Sensipar). Operacja może nie być konieczna, przynajmniej przez jakiś czas.

Badanie krwi na ferrytynę: wysoki czy niski poziom ferrytyny, normalny zakres

0

Badanie ferrytyny we krwi pokazuje, jak dużo żelaza jest przechowywane w Twoim organizmie. Dowiedz się, dlaczego możesz potrzebować tego badania i jak się je wykonuje.

Badanie ferrytyny mierzy ilość białka we krwi zwanego ferrytyną, które magazynuje żelazo. Pomyśl o swoim organizmie jak o kuchennej spiżarni. Większość z nich jest zaopatrzona w żywność, której używasz każdego dnia. Jednak niektóre produkty przechowujesz tam przez dłuższy czas – dodatkowe pudełko makaronu lub puszkę fasoli, aby mieć je pod ręką, gdy zapasy się skończą.

Twoje ciało przechowuje żelazo w ten sam sposób. Część żelaza, które otrzymuje z pożywienia, wykorzystuje od razu do produkcji tlenu we krwi. Ale przechowuje też trochę żelaza pod ręką na czas, gdy nie otrzymujesz go wystarczająco dużo z pożywienia.

Żelazo jest przechowywane w białku zwanym ferrytyną. Aby sprawdzić, ile żelaza znajduje się w Twoim organizmie, lekarz może zlecić badanie poziomu ferrytyny we krwi.

Dlaczego należy wykonać badanie poziomu ferrytyny we krwi?

Lekarze zlecają badanie ferrytyny, jeśli inne badania krwi wskazują na możliwą anemię, która może prowadzić do braku tlenu we krwi. Badanie to może wykazać, czy w Twoim organizmie jest zbyt dużo lub zbyt mało żelaza. Lekarze mogą go również używać do diagnozowania zespołu niespokojnych nóg i choroby Stilla u dorosłych (rzadki rodzaj zapalenia stawów z gorączką i wysypką).

Niski poziom żelaza może być przyczyną, jeśli:

  • Często odczuwasz zawroty głowy, osłabienie i zmęczenie

  • Bóle głowy

  • Wygląda blado

  • Brakuje im tchu

  • mają szybkie bicie serca

Możesz mieć również dziwne pragnienia lukrecji, kredy, brudu lub gliny. Możesz odczuwać pieczenie na języku.

Niski poziom żelaza, jeśli nie jest kontrolowany, może spowodować niewydolność serca (kiedy serce nie pompuje krwi do organizmu tak dobrze, jak powinno). Może również powodować następujące objawy:

  • Ból w klatce piersiowej

  • Ból nogi

  • Dzwonienie w uszach lub szumy uszne

Badanie ferrytyny we krwi może również pomóc lekarzowi ustalić, czy organizm przechowuje zbyt dużo żelaza. Wysoki poziom może wskazywać na nadużywanie alkoholu, infekcje, choroby wątroby, reumatoidalne zapalenie stawów, nadczynność tarczycy lub niektóre rodzaje raka.

Objawy wysokiego poziomu żelaza są różne i mogą obejmować:

  • Wyczerpanie

  • Problemy z sercem

  • Ból stawów

  • Niski popęd płciowy

  • Utrata włosów na ciele

  • Ból brzucha

  • Utrata wagi

  • Ból brzucha

  • Brak energii

Jak przygotować się do badania poziomu ferrytyny we krwi?

Jeśli ferrytyna jest jedynym badaniem, można jeść i pić jak zwykle. Do innych badań krwi może być konieczne zachowanie postu. Zawsze wcześniej skonsultuj się z lekarzem.

Zastanów się nad założeniem koszuli z krótkim rękawem, aby laborant mógł łatwo dostać się do Twojego ramienia.

Jak przeprowadza się badanie ferrytyny we krwi?

Badanie ferrytyny powinno trwać tylko kilka minut. Pamiętaj, aby odwrócić wzrok, jeśli widok krwi lub igły przyprawia Cię o zawroty głowy lub mdłości.

Po oczyszczeniu skóry wokół, technik wprowadzi igłę do żyły w Twoim ramieniu. Może on owinąć elastyczną taśmę wokół górnej części ramienia, aby ułatwić znalezienie żyły. Po pobraniu odpowiedniej ilości krwi, technik usunie opaskę i igłę oraz zatamuje krwawienie wacikiem lub bandażem. Krew zostanie oznaczona i wysłana do laboratorium.

Ryzyko związane z badaniem ferrytyny we krwi

Podobnie jak inne rutynowe badania krwi, badanie ferrytyny jest uważane za bezpieczne. Możesz odczuwać następujące dolegliwości:

  • omdlenie lub zawroty głowy

  • Guzek lub siniak pod skórą

  • Lekki ból w miejscu wkłucia igły

Wyniki badania krwi na obecność ferrytyny

Prawidłowy poziom ferrytyny wynosi od:

  • 24 do 336 mikrogramów na litr dla mężczyzn

  • 11 do 307 mikrogramów na litr dla kobiet

Przyczyny niskiego poziomu ferrytyny we krwi

Jeśli wyniki są niższe od normy, możesz mieć niedobór żelaza i ewentualnie anemię. Lekarz może przepisać suplementy żelaza lub zlecić więcej badań krwi, aby ustalić przyczynę.

Przyczyny wysokiego poziomu ferrytyny we krwi

Wyższe niż normalne wyniki oznaczają, że organizm przechowuje zbyt dużo żelaza. Lekarz może dostosować dietę lub suplementy. Ponieważ wysoki poziom żelaza jest objawem innych problemów medycznych, możesz mieć więcej badań w celu określenia przyczyny, takich jak:

  • Hemochromatoza

  • Porfiria

  • Reumatoidalne zapalenie stawów lub inny trwający problem zapalny

  • Choroba wątroby

  • Nadczynność tarczycy

  • Białaczka

  • Chłoniak Hodgkinsa

  • Miałeś kilka transfuzji krwi

  • Nadużywanie alkoholu

  • Przyjmowałeś zbyt wiele suplementów żelaza

Reticulocyte Count & Retic Count Test: Cel, procedura, ryzyko, wyniki

0

Jak sprawdzić, czy Twój organizm produkuje wystarczającą ilość czerwonych krwinek? W tym celu należy wykonać badanie liczby retikulocytów. Dowiedz się więcej o tym, jak działa i dlaczego jest ważne.

Twoja krew zawiera wiele rodzajów komórek, ale najbardziej powszechne są czerwone krwinki. Przenoszą one tlen z płuc do reszty ciała. Bogate w żelazo białko zwane hemoglobiną, które przenosi tlen w czerwonych krwinkach, sprawia, że nasza krew jest czerwona.

Ponieważ czerwone krwinki żyją tylko około 4 miesięcy, Twój organizm stale wytwarza nowe, które są znane jako retikulocyty. Są one większe niż dojrzałe czerwone krwinki i są wytwarzane przez szpik kostny, gąbczastą tkankę wewnątrz wielu kości.

Kiedy lekarze chcą wiedzieć, czy Twój szpik kostny wytwarza odpowiednią ilość czerwonych krwinek, pobierają próbkę krwi i obliczają liczbę znajdujących się w niej retikulocytów. Jeśli jesteś taki jak większość ludzi, retykulocyty stanowią około 0,5% do 1,5% twoich czerwonych krwinek.

Co dzieje się podczas badania liczby retikulocytów?

Podczas badania laborant pobierze próbkę krwi z jednej z żył.

We wcześniejszych latach lekarze umieszczali kroplę krwi na szkiełku mikroskopowym i sami liczyli liczbę retikulocytów. Obecnie maszyny obliczają wyniki prawie wszystkich testów na liczbę retikulocytów.

Dlaczego możesz go otrzymać

Badanie liczby retikulocytów jest często wykonywane, gdy uważa się, że ktoś cierpi na chorobę zwaną anemią, która występuje, gdy organizm nie wytwarza wystarczającej ilości czerwonych krwinek. Może to powodować uczucie osłabienia i zmęczenia, brak tchu, bóle głowy i bóle w klatce piersiowej.

Badanie siatkówki jest często kontynuacją tego, co znane jest jako pełna morfologia krwi lub CBC. W większości przypadków, morfologia krwi jest pierwszym badaniem, którego lekarze używają do zdiagnozowania anemii.

Istnieje wiele różnych rodzajów anemii. Jeśli pełna morfologia krwi sugeruje, że masz niedokrwistość, liczba retikulocytów jest jednym z kilku testów, które mogą pomóc powiedzieć lekarzowi, który typ:

  • Anemia aplastyczna: Twoja liczba retikulocytów jest niska. Oznacza to, że szpik kostny nie wytwarza wystarczająco szybko czerwonych krwinek.

  • Anemia hemolityczna: Twoja liczba retikulocytów jest wysoka. Ten rodzaj niedokrwistości niszczy czerwone krwinki przed ich normalną śmiercią, więc szpik kostny musi pracować w nadmiarze, aby je zastąpić.

  • Anemia z niedoboru żelaza: Niska liczba retikulocytów również może być tego oznaką. Dzieje się tak, gdy organizm nie posiada wystarczającej ilości żelaza do produkcji czerwonych krwinek.

  • Anemia złośliwa: Twój organizm nie otrzymuje wystarczającej ilości witaminy B12, co również powoduje niską liczbę retikulocytów.

Inne powody, dla których warto go kupić

Badanie liczby retikulocytów jest również przydatne dla osób z chorobą sierpowatą. Jest to zaburzenie, które sprawia, że organizm wytwarza czerwone krwinki o kształcie półksiężyca lub sierpa, zamiast okrągłych.

Krwinki sierpowate umierają wcześnie i mogą złapać się w naczynia krwionośne, tworząc przeszkody, które odcinają krążenie do części ciała. Mogą one powodować formę anemii, ponieważ nie ma wystarczająco dużo zdrowych czerwonych krwinek do przenoszenia tlenu, jak również inne bolesne lub zagrażające życiu choroby, które mogą umieścić cię w szpitalu. Wysoka liczba retikulocytów u osoby z chorobą sierpowatą sugeruje zwiększoną hemolizę i wskazuje na kryzys sierpowaty. Kryzys sierpowaty jest zwykle bolesny i może zagrażać życiu.

Lekarze wykorzystują również liczbę retikulocytów, gdy ktoś miał:

  • chemioterapii lub radioterapii z powodu raka

  • Przeszczep szpiku kostnego

  • Inne stany, które mogą wpływać na produkcję czerwonych krwinek

Badania mogą poinformować lekarza o tym, czy szpik kostny zaczyna odzyskiwać siły po leczeniu.