Strona główna Blog Strona 2204

Złamany nos: Jak stwierdzić, czy jest złamany, objawy i leczenie

0

Jeśli zostałeś uderzony w nos i jest on bolesny, krwawiący i wykrzywiony, możesz mieć złamany nos. Dowiedz się od lekarza, jak dbać o niego w domu i kiedy należy udać się do lekarza.

Złamany nos to sytuacja, w której kość w nosie, zazwyczaj ta znajdująca się na mostku nosa, ulega pęknięciu lub złamaniu. Nazywane również złamaniem nosa, jest to najczęstszy rodzaj urazu twarzy.

Możesz nie być pewien, czy jest on złamany. W razie wątpliwości należy udać się do lekarza. Lepiej udać się wcześniej niż później, aby uniknąć problemów.

Symptomy złamanego nosa

Oto powszechne objawy złamania nosa:

  • Spuchnięty, zgięty lub skrzywiony nos

  • Ból, zwłaszcza przy dotknięciu nosa

  • Krwotok z nosa

  • Czarne oczy lub sińce pod oczami

  • Problemy z oddychaniem przez nos (jakby nozdrza były zapchane lub zablokowane)

  • Z nosa wypływa śluz

  • Pękający dźwięk podczas dotykania nosa

Zaraz po zranieniu należy zatamować krwawienie i spróbować zmniejszyć ból i opuchliznę. Poniżej podajemy kilka rzeczy, które możesz zrobić do czasu, aż będziesz mógł udać się do lekarza.

Kiedy należy udać się do lekarza

Jeśli masz tylko obrzęk i umiarkowany ból, możesz zdecydować się poczekać na wizytę u lekarza. Twoje objawy mogą się poprawić, a Ty sam możesz poczuć się lepiej.

Zgłoś się jednak do lekarza, jeśli po upływie 3 do 5 dni zauważysz którykolwiek z poniższych objawów:

  • Ból i obrzęk nie ustępują.

  • Opuchlizna zniknęła, ale nos wygląda krzywo.

  • Trudno jest oddychać, nawet gdy opuchlizna się poprawia.

  • Występują częste krwawienia z nosa.

  • Masz gorączkę.

Jeśli oprócz bólu w nosie wystąpi którykolwiek z tych objawów, należy skorzystać z pomocy pogotowia ratunkowego:

  • Silny ból głowy, ból szyi, wymioty lub wymioty

  • Trudności w oddychaniu

  • Krwawienie, które nie chce ustać

  • Przezroczysty, wodnisty płyn wypływający z nosa

Przyczyny złamania nosa i czynniki ryzyka

Złamany nos może się zdarzyć w wypadku samochodowym, podczas zawodów sportowych, w walce na pięści, z powodu upadku, a nawet z powodu wpadnięcia na drzwi.

Twoje szanse na złamanie nosa mogą być większe, jeśli masz problemy z równowagą lub wykonujesz pewne czynności regularnie, w tym:

  • uprawianie sportów kontaktowych, takich jak piłka nożna (zwłaszcza jeśli kask nie ma maski na twarz)

  • Jazda na rowerze

  • Podnoszenie ciężarów

  • Jazda w pojazdach silnikowych bez zapięcia pasów bezpieczeństwa

Pierwsza pomoc w przypadku złamanego nosa

Należy zatrzymać krwawienie i spróbować zmniejszyć ból i obrzęk. Wykonuj te czynności do czasu, aż będziesz mógł dostać się do lekarza:

Zatrzymać krwawienie

  • Usiądź – nie kładź się ani nie pochylaj. Nos powinien znajdować się wyżej niż serce.

  • Pochyl się do przodu, aby krew nie napływała do tylnej części gardła.

  • Uszczypnij miękką część nosa kciukiem i palcem wskazującym i przytrzymaj mocno przez 5 minut.

  • Jeśli krwawienie nie ustąpiło, ponownie uszczypnij nos przez kolejne 10 minut.

Złagodzenie bólu

  • W razie potrzeby zażyj lek przeciwbólowy dostępny bez recepty, zgodnie z zaleceniami na opakowaniu (np. acetaminofen lub ibuprofen).

  • Spać z głową podpartą na dodatkowych poduszkach.

Zmniejsz obrzęk

  • Zawiń okład z lodu w ręcznik. Umieść go na nosie na 10 minut, a następnie zdejmij na 10 minut. Powtórz.

  • Nie naciskaj na okład z lodu – możesz uszkodzić nos.

  • Przyłóż do nosa okład z lodu lub zimny kompres przynajmniej 4 razy dziennie przez pierwsze 2 dni po zranieniu.

Diagnoza złamanego nosa

Aby dowiedzieć się, czy nos jest złamany, lekarz prawdopodobnie:

  • Zapytać o to, jak doszło do urazu

  • Uciskaj delikatnie zewnętrzną część nosa i jego okolice

  • Obejrzyj wnętrze nosa

  • Sprawdź, czy masz jakieś siniaki, skaleczenia lub opuchliznę

  • Zbadać oczy, szczękę i zęby

Zdjęcia rentgenowskie i inne rodzaje skanów nie są zazwyczaj potrzebne do zdiagnozowania złamanego nosa, ale lekarz może je zalecić, jeśli uważa, że pacjent może mieć inne urazy.

Leczenie złamanego nosa

Jeśli lekarz potwierdzi, że nos jest złamany, prawdopodobnie poczeka, aż opuchlizna zejdzie, zanim zdecyduje, czy trzeba go naprawić. Jeśli tak, to zdecydują się naprawić go za pomocą operacji lub bez. Będą wiedzieć, co jest najlepsze, w oparciu o twoje obrażenia. Oto, czego możesz oczekiwać od obu procedur.

Ręczne wyrównanie

Jeśli lekarz zdecyduje, że Twój nos można naprawić bez operacji, będzie musiał to zrobić w ciągu 1 do 2 tygodni od wypadku. Jeśli będą czekać dłużej, uraz zacznie się goić na własną rękę, nawet jeśli kości są nie na swoim miejscu.

Przed zabiegiem lekarz poda Ci leki przeciwbólowe. Następnie otworzy Twoje nozdrza za pomocą płaskiego narzędzia zwanego wziernikiem. Użyje on specjalnego instrumentu, aby wyrównać złamane kości i chrząstki z powrotem na miejsce.

Lekarz zastosuje pakiety wewnątrz nosa. Założy również opatrunek na zewnątrz. To utrzyma Twój nos na miejscu podczas gojenia. Lekarz może podać Ci antybiotyki, aby zapobiec infekcji.

Operacja

Twój lekarz prawdopodobnie wybierze tę opcję, jeśli złamanie nosa jest poważne lub nie było leczone przez ponad 2 tygodnie. Celem jest umieszczenie kości z powrotem w ich właściwym miejscu i ponowne ukształtowanie nosa, jeśli to konieczne.

Na czas zabiegu otrzymasz leki przeciwbólowe. Być może będziesz musiał również poddać się operacji nosa, aby rozwiązać wszelkie problemy z oddychaniem. W wielu przypadkach można wrócić do domu w dniu zabiegu. Jednak może być konieczne pozostanie w domu przez około tydzień z powodu obrzęku i zasinienia.

Test Amoniaku: Cel, procedura, przygotowanie i wyniki

0

Amoniak jest silnym środkiem czyszczącym. Jest również produktem odpadowym wytwarzanym przez Twój organizm. Dowiedz się, dlaczego lekarz może zlecić badanie amoniaku i co mogą oznaczać jego wyniki.

Amoniak jest produktem odpadowym. Wątroba przekształca amoniak w substancję chemiczną zwaną mocznikiem. Ten związek chemiczny jest rozpuszczalny w wodzie – to znaczy, że rozpuszcza się w wodzie. Opuszcza organizm wraz z moczem. Jeśli jednak cierpisz na pewne schorzenia, takie jak niewydolność nerek lub wątroby, Twój organizm nie może wytwarzać lub pozbywać się mocznika. W obu przypadkach dochodzi do nagromadzenia amoniaku. Może to spowodować szereg problemów, takich jak dezorientacja, skrajne zmęczenie, a w niektórych przypadkach śpiączka lub nawet śmierć.

Czy potrzebuję tego testu?

Lekarz prawdopodobnie zleci wykonanie testu na obecność amoniaku, jeśli wystąpią u Ciebie zmiany neurologiczne, takie jak nagła dezorientacja lub zapadniesz w śpiączkę bez powodu.

W przypadku noworodka, lekarz może zlecić wykonanie testu na obecność amoniaku, jeśli w ciągu pierwszych kilku dni po urodzeniu wystąpią u niego następujące objawy:

  • Napady

  • Wymioty

  • Brak energii

  • Drażliwość

Lekarz może zlecić to badanie niemowlęciu lub małemu dziecku, jeśli podejrzewa, że u dziecka występuje któreś z poniższych zjawisk:

  • Zespół Reyesa, rzadka, ale poważna choroba, która może wpływać na wątrobę i mózg. Jest on związany z używaniem aspiryny u dzieci, które zmniejszyło się od lat 80.

  • Zaburzenia cyklu mocznikowego. Zaburzenia te wpływają na sposób, w jaki organizm pozbywa się odpadów powstałych w wyniku rozkładu białek. U noworodków objawia się to wymiotami, brakiem energii, drażliwością lub drgawkami.

Inne powody, dla których lekarz może zlecić to badanie, to:

  • Choroba wątroby lub wyniki badań krwi sugerują, że tak jest, a stan zdrowia ulega pogorszeniu (zwłaszcza jeśli występują zaburzenia funkcji mózgu lub problemy neurologiczne).

  • Chcą się dowiedzieć, czy leczenie działa w przypadku stanu zwanego encefalopatią wątrobową. To sytuacja, w której osoby cierpiące na choroby wątroby mają skrajną dezorientację i inne zmiany psychiczne.

Jak przeprowadza się test?

Technik laboratoryjny pobierze próbkę krwi z żyły w Twoim ramieniu. Można również pobrać krew z tętnicy, a nie z żyły. Jednak nie robi się tego tak często.

Jak powinienem się przygotować?

Przed badaniem nie należy ćwiczyć ani palić papierosów. Należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach, ziołach, witaminach i suplementach – nawet o aspirynie i lekach dostępnych bez recepty.

Wyniki

Wysoki poziom amoniaku czasami wskazuje na chorobę wątroby lub nerek. Ale kilka innych rzeczy może spowodować wyższy poziom amoniaku, jak:

  • Krwawienie w żołądku, jelitach, przełyku lub innych częściach ciała

  • Alkohol i narkotyki, w tym środki odurzające i leki, które usuwają dodatkowe płyny z organizmu (diuretyki)

  • Palenie tytoniu

  • Ostatnie ćwiczenia — mięśnie wytwarzają amoniak, gdy są aktywne

  • Stosowanie opaski uciskowej — zwiększa poziom amoniaku we krwi

Niski poziom amoniaku może być spowodowany bardzo wysokim ciśnieniem krwi, które pojawia się szybko i nagle.

Wyniki badań mogą być zbyt wysokie lub zbyt niskie, a Ty możesz nie mieć problemu. Dzieje się tak dlatego, że czasami sposób wykonania testu przez laboratorium wpływa na wynik. Najlepiej porozmawiać z lekarzem o tym, co oznaczają wyniki.

Wapń w moczu & Test wapnia w moczu: Cel, procedura, wyniki

0

Czy masz szansę zachorować na kamienie nerkowe lub chorobę przytarczyc? Badanie moczu na obecność wapnia może pomóc Twojemu lekarzowi zdiagnozować problem.

Jednym ze sposobów na sprawdzenie poziomu wapnia jest badanie moczu.

Mierzy on ilość wapnia w Twoim siusiu. Jest to pomocne narzędzie dla twojego lekarza, a dla ciebie bezbolesne, choć może zająć trochę czasu.

Dlaczego potrzebuję tego testu?

Jeśli lekarz zlecił badanie moczu na obecność wapnia, oznacza to, że obawia się, że możesz mieć jeden z tych problemów medycznych:

  • Kamienie nerkowe lub choroba nerek

  • Choroba przytarczyc, w której gruczoły w szyi są zbyt aktywne lub niewystarczająco aktywne, co powoduje niezdrowy poziom wapnia we krwi

  • Problemy ze zdrowiem kości, takie jak osteoporoza

Badanie wapnia nie jest częścią rutynowego badania moczu, które wykonuje się podczas corocznych badań lekarskich. Lekarz zleci badanie moczu na obecność wapnia, jeśli okaże się, że jego poziom jest wyższy lub niższy niż normalnie.

Zdrowie nerek

Zazwyczaj, jeśli poziom wapnia w organizmie jest zbyt wysoki, jest on wydalany z organizmu wraz z moczem. Czasami wapń może krystalizować się i twardnieć w nerkach. Te małe skupiska nazywane są kamieniami nerkowymi.

Mogą one być bolesne i trudne do usunięcia. Ultradźwięki mogą rozbić pewne rodzaje kamieni nerkowych za pomocą fal dźwiękowych. Niektóre kamienie nerkowe mogą wymagać operacji usunięcia.

Jeśli masz kamień nerkowy, badanie moczu na zawartość wapnia może pomóc lekarzowi w podjęciu decyzji o sposobie leczenia. Wiedza o tym, z czego wykonany jest kamień, może wpłynąć na sposób, w jaki lekarz próbuje go usunąć lub rozbić.

Nie wszystkie kamienie nerkowe są wykonane z wapnia. Niektóre są tworzone na przykład z kwasu moczowego i mogą być leczone w inny sposób niż te wykonane z wapnia.

Lekarze mogą czasami wykorzystać wyniki badania moczu na obecność wapnia, aby określić, czy istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia u Ciebie kamieni nerkowych w przyszłości, zwykle po miesiącu lub tak po przejściu poprzedniego kamienia.

Choroba przytarczyc

Badanie wapnia w moczu może również pomóc lekarzowi zrozumieć, dlaczego masz wysoki poziom wapnia we krwi. Możesz usłyszeć od swojego lekarza lub pielęgniarki, jak nazywa to hiperkalcemią.

Najczęstszą przyczyną tego stanu jest nadczynność przytarczyc.

W szyi masz cztery małe gruczoły przytarczyczne, każdy o wielkości pojedynczego ziarnka ryżu. Jednym z ich głównych zadań jest wytwarzanie hormonu przytarczyc (PTH), który pomaga utrzymać zdrowy poziom wapnia w organizmie. Pomyśl o nich jak o małych termostatach, które utrzymują wszystko w odpowiednim zakresie.

Niski poziom wapnia może wywołać zwiększoną produkcję PTH przez gruczoły przytarczyczne. Może to spowodować gwałtowny wzrost poziomu wapnia i wytrącić Twój system z równowagi.

Zdrowie kości

Jeśli masz kruche kości, badanie moczu na obecność wapnia może być jednym z kilku badań laboratoryjnych, które pomogą znaleźć przyczynę osteoporozy.

Lekarz może również sprawdzić poziom witaminy D, testosteronu (w przypadku mężczyzn) oraz poziom fosfatazy alkalicznej, która pomaga określić, jak dobrze budujesz nowe kości.

Przygotowanie do testu

Prawdopodobnie nie trzeba robić nic nadzwyczajnego, aby przygotować się do badania. Niektóre leki mogą jednak wpływać na wyniki. Oznacza to, że powinieneś poinformować swojego lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach i suplementach.

Możesz zostać poproszony o zaprzestanie przyjmowania jakiegoś leku lub suplementu przed testem lub w ciągu 24 godzin przed testem. Zapytaj swojego lekarza, czy powinieneś zmienić coś w swojej diecie lub kiedy i jak przyjmować leki. Nie podejmuj tych decyzji na własną rękę.

Wykonanie testu

Test na obecność wapnia w moczu przeprowadza się w ciągu 24 godzin. Różni lekarze i laboratoria mogą wykonywać badanie w nieco inny sposób, ale zazwyczaj można spodziewać się następujących kroków:

1. Otrzymasz od lekarza lub laboratorium specjalny pojemnik, który możesz zabrać do domu.

2. Rano pierwszego dnia testu, będziesz sikać jak zwykle w toalecie zaraz po przebudzeniu.

3. Następnie przez następne 24 godziny będziesz sikać tylko do specjalnego pojemnika.

4. Po oddaniu moczu do pojemnika rano następnego dnia, zamkniesz go.

5. Trzymaj go w lodówce, dopóki nie oddasz go do gabinetu lekarskiego lub laboratorium.

Jeśli jesteś rodzicem lub opiekunem i masz niemowlę poddawane testowi, otrzymasz od lekarza specjalny zestaw instrukcji dotyczących sposobu zbierania próbek.

Zrozumienie wyników

Jeśli stosujesz dobrą dietę i nie masz problemów zdrowotnych wpływających na poziom wapnia, normalny wynik testu to 100 do 300 mg/dzień wapnia w moczu. Jeśli twoja dieta jest uboga w wapń, wynik może wynosić od 50 do 150 mg/dzień wapnia w moczu.

Lekarz porozmawia z Tobą o Twoich wynikach, o tym, jakie schorzenia możesz mieć i jakie leczenie lub zmiany w stylu życia mogą nastąpić, abyś mógł przywrócić poziom wapnia do właściwego poziomu.

Ten test może być jednym z kilku, które wykonasz, aby pomóc lekarzowi zdiagnozować Twój stan.

Badanie na obecność aglutynin zimna: cel, procedura, wyniki

0

Kiedy na zewnątrz jest zimno, ludzie mogą się skulić, aby się ogrzać. Ale kiedy twoje czerwone krwinki zbierają się razem, gdy spada temperatura, może to oznaczać, że musisz wykonać badanie na obecność aglutynin zimna. lekarz wyjaśnia, co powinieneś wiedzieć.

Ale możesz mieć więcej powodów, aby nie lubić niskich temperatur, jeśli masz rzadki stan znany jako choroba zimnych aglutynin.

Aglutyniny zimna to przeciwciała, które zamiast pomagać w zwalczaniu złych rzeczy, takich jak bakterie w twoim organizmie, atakują twoje czerwone krwinki. Gdy czerwone krwinki są atakowane przez zimne aglutyniny, komórki reagują zlepianiem się, gdy robi się zimno. Dzieje się to w laboratorium, gdy twoja krew jest wystawiona na działanie temperatury pomiędzy 30 F a 50 F.

Przeciwciała to specjalne białka w twoim ciele, które zwykle atakują najeźdźców, takich jak wirusy czy bakterie. Ale u kogoś z chorobą zimnej aglutynacji, gdy są one narażone na działanie niskich temperatur, białka te zlepiają się i dołączają do czerwonych krwinek i niszczą je zamiast tego. Może to prowadzić do anemii, jak również innych oznak i objawów.

Objawy choroby zimnej aglutynacji

Lekarz może zlecić badanie na obecność zimnych aglutynin, jeśli występują objawy choroby. Mogą one obejmować:

  • Słabość i zmęczenie

  • Blada skóra

  • Bóle głowy

  • Zawroty głowy

  • Palce u rąk i nóg stają się fioletowe lub niebieskie

  • Ciemne siki

  • Problemy z żołądkiem lub trawieniem

Jak przeprowadza się test?

Jest to badanie krwi, które mierzy ilość zimnych aglutynin we krwi. Badanie może być również przeprowadzone podczas wystawiania próbki krwi na działanie różnych temperatur; pomaga to lekarzowi określić, w jakiej temperaturze czerwone krwinki zaczynają się zlepiać.

Nie ma nic, co trzeba zrobić z wyprzedzeniem, aby się przygotować. Pielęgniarka lub asystent medyczny oczyści Twoją skórę, zwykle tuż nad zgięciem łokcia. Następnie pobierze krew z ramienia za pomocą igły. Cały proces zajmie tylko kilka minut.

Po pobraniu krwi, zostanie ona rozcieńczona i rozłożona w kilku probówkach. Próbka krwi zostanie następnie schłodzona w różnych niskich temperaturach, aby określić, czy i kiedy dochodzi do zlepiania się czerwonych krwinek.

Dlaczego należy wykonać badanie?

Lekarz może zlecić wykonanie badania, jeśli podejrzewa, że masz chorobę aglutynacyjną. Jej objawy mogą być oznaką wielu schorzeń.

Jednym z nich jest niedokrwistość hemolityczna, która oznacza, że Twoje czerwone krwinki nie żyją tak długo jak zwykle. Może to być spowodowane przez zbyt wiele zimnych aglutynin we krwi. Wraz z innymi objawami choroby zimnych aglutynin, niedokrwistość hemolityczna może prowadzić do problemów, takich jak nieregularne bicie serca lub powiększone serce.

Zimne aglutyniny znajdują się we krwi prawie każdego człowieka, ale w dużej ilości mogą prowadzić do choroby zimnych aglutynin. Może to być wynikiem takich rzeczy jak niektóre infekcje, choroby autoimmunologiczne lub nowotwory.

Co oznaczają wyniki badań?

Po otrzymaniu wyników testu na obecność zimnych aglutynin lekarz omówi z pacjentem plan leczenia, w zależności od tego, co wykazał test. Mogą chcieć, abyś miał więcej testów, w oparciu o wyniki.

Jednym krokiem, który możesz podjąć, aby pomóc złagodzić niektóre z objawów jest unikanie obniżenia temperatury ciała. Na przykład:

  • Przestań jeść zimne pokarmy i pić zimne napoje.

  • Utrzymuj ciepłą temperaturę w swoim domu.

  • Nie bierz zimnych pryszniców.

  • Ubierz się, jeśli na zewnątrz jest chłodno.

Test na obecność przeciwciał przeciwjądrowych (ANA): Wyniki, Pozytywne vs. Negatywne, Przyczyny

0

Badanie przeciwciał przeciwjądrowych może pomóc Twojemu lekarzowi zdiagnozować chorobę autoimmunologiczną, taką jak toczeń. Dowiedz się, jak wykonuje się to badanie krwi i co mogą oznaczać jego wyniki.

Badanie przeciwciał przeciwjądrowych to badanie krwi, w którym poszukuje się pewnych rodzajów przeciwciał w organizmie. Nazywany jest również testem ANA lub FANA (fluorescencyjne przeciwciała przeciwjądrowe).

Przeciwciała są białkami, które Twój układ odpornościowy wytwarza w celu zwalczania bakterii, wirusów i innych zarazków. Czasami jednak układ odpornościowy może pomylić części własnego ciała z obcymi najeźdźcami. Wydziela wtedy specjalne przeciwciała, zwane autoprzeciwciałami, które atakują komórki i tkanki organizmu. Autoprzeciwciała mogą uszkodzić stawy, skórę, mięśnie i inne części ciała. I mogą być oznaką chorób autoimmunologicznych, w tym:

  • Toczeń rumieniowaty układowy, najczęstszy rodzaj tocznia

  • Reumatoidalne zapalenie stawów

  • Twardzina

  • Zespół Sjogrensa

Czasami osoby chore na raka lub przyjmujące określone leki wykazują pozytywny wynik testu na obecność ANA. Niektóre osoby, które nie mają żadnych dolegliwości zdrowotnych, wykazują pozytywny wynik testu na obecność ANA.

Dlaczego miałbym potrzebować tego testu?

Lekarz może zlecić wykonanie testu ANA, jeśli występują u Ciebie objawy choroby autoimmunologicznej, takie jak:

  • Ból stawów i/lub mięśni, sztywność lub obrzęk

  • Zmęczenie

  • Nawracająca lub utrzymująca się gorączka

  • Czerwona wysypka na policzkach i mostku nosa, przypominająca motyla

  • Słabość

  • Wrażliwość na światło

  • Nudności i mrowienie w dłoniach lub stopach

  • Wypadanie włosów

Przygotowanie do testu ANA

Zazwyczaj nie trzeba się przygotowywać do badania ANA. Należy jednak wcześniej poinformować lekarza o przyjmowanych lekach, witaminach i suplementach. Mogą one wpływać na wyniki testu ANA.

Procedura testu na obecność ciał przeciwjądrowych

Technik laboratoryjny pobierze próbkę krwi – zwykle z żyły w ramieniu. Zawiążą opaskę wokół górnej części ramienia, aby żyła wypełniła się krwią i spuchła. Następnie oczyści to miejsce środkiem antyseptycznym i wprowadzi igłę do żyły. Twoja krew zbierze się do fiolki lub rurki.

Badanie krwi powinno zająć tylko kilka minut. Po pobraniu krwi, igła i opaska zostaną usunięte, a Pani/Pan otrzyma kawałek gazy i bandaż umieszczony na tym obszarze.

Próbka krwi trafi do laboratorium, gdzie zostanie poddana badaniom. Laboratorium sprawdzi, czy we krwi znajdują się przeciwciała przeciwjądrowe.

Ryzyko związane z testem na obecność ciał antyjądrowych

Badanie krwi wiąże się z bardzo niewielkim ryzykiem. Podczas pobierania krwi może być odczuwalne lekkie ukłucie, a później może pojawić się mały siniak.

Możesz też mieć niewielkie szanse na:

  • Zawroty głowy lub omdlenia

  • Krwawienie

  • Bolesność

  • Siniaki

Wyniki testu na obecność przeciwciał przeciwjądrowych

Wynik testu jest pozytywny, jeśli we krwi wykryto przeciwciała przeciwjądrowe. Wynik negatywny oznacza, że nie wykryto żadnych. Pozytywny test nie oznacza, że masz chorobę autoimmunologiczną. Od 3% do 15% osób bez schorzeń ma przeciwciała przeciwjądrowe. Niektóre leki lub inne choroby również mogą je powodować.

Nie każdy, kto ma chorobę autoimmunologiczną, będzie miał pozytywny wynik testu. Thats why the ANA blood test is just one part of a doctors autoimmune disease diagnosis. Lekarz bierze również pod uwagę objawy, bada fizycznie i najprawdopodobniej przeprowadza inne badania.

Warunki, które zazwyczaj powodują dodatni wynik testu ANA to:

  • Toczeń rumieniowaty układowy

  • Zespół Sj?grena – choroba, która powoduje suchość oczu i ust.

  • Twardzina — choroba tkanki łącznej

  • Reumatoidalne zapalenie stawów — powoduje uszkodzenie stawów, ból i obrzęk

  • Zapalenie wielomięśniowe – choroba powodująca osłabienie mięśni

  • Mieszana choroba tkanki łącznej — stan, który ma objawy tocznia, twardziny i zapalenia wielomięśniowego

  • Przewlekłe młodzieńcze zapalenie stawów – rodzaj autoimmunologicznego zapalenia stawów, które dotyka dzieci

  • Zapalenie skórno-mięśniowe — rzadka choroba, która powoduje osłabienie mięśni i wysypkę

  • Polyarteritis nodosa — rzadka choroba, która powoduje, że naczynia krwionośne puchną i uszkadzają organy

  • Autoimmunologiczne zapalenie wątroby

Wynik testu ANA może być czasem dodatni również w przypadku występowania jednego z tych schorzeń:

  • Zespół Raynauda – choroba, która sprawia, że palce u rąk i nóg stają się niebieskie i zimne.

  • Choroby tarczycy – zapalenie tarczycy Hashimoto, choroba Grave’a

  • Choroby wątroby — autoimmunologiczne zapalenie wątroby, pierwotna żółciowa marskość wątroby

  • Zapalne choroby jelit

  • Choroby płuc — idiopatyczne zwłóknienie płuc

  • Rak

  • Zakażenia wirusowe

Około 20% zdrowych osób będzie miało pozytywny wynik testu na obecność przeciwciał przeciwjądrowych, nawet jeśli nie cierpią na chorobę autoimmunologiczną. Istnieje większe prawdopodobieństwo uzyskania fałszywie dodatniego wyniku, jeśli:

  • Jesteś kobietą w wieku 65 lat lub starszą

  • Mają infekcję, taką jak mononukleoza lub gruźlica

  • Przyjmowanie leków na ciśnienie krwi lub leków przeciwpadaczkowych

Czy będę potrzebował innych badań?

Test ANA wskazuje jedynie, że możesz mieć chorobę autoimmunologiczną; nie jest w stanie wykryć jej dokładnie.

Jeśli wynik testu ANA jest pozytywny, lekarz może zbadać pacjenta pod kątem obecności ANA charakterystycznych dla określonych chorób:

  • Test antycentromerowy pozwala zdiagnozować twardzinę.

  • Test anty-dwuniciowy DNA (anty-dsDNA) diagnozuje toczeń.

  • Test antyhistonowy diagnozuje toczeń, który został spowodowany przez przyjmowane leki.

  • Badanie ENA pozwala lekarzowi stwierdzić, na jaką chorobę autoimmunologiczną cierpi pacjent.

Upewnij się, że rozumiesz wyniki testu ANA. Zapytaj, jakie inne badania są potrzebne do potwierdzenia diagnozy. Dowiedz się również, jak wyniki testu wpłyną na Twoje leczenie.

Witamina B12 Test & Normalny Poziom Witaminy B12: Procedura i wyniki

0

Niski poziom witaminy B12 może powodować problemy z układem nerwowym i produkcją komórek krwi. Proste badanie krwi może powiedzieć, czy twój poziom jest niski. Dowiedz się więcej od ekspertów w Doctor.

Dla większości osób, które stosują zrównoważoną dietę, niski poziom B12 jest rzadkością. Istnieją jednak powody, dla których może on być niższy od normy. Proste badanie krwi może wykazać, czy Twój poziom jest zdrowy, niski czy też znajduje się gdzieś pomiędzy.

Czy potrzebuję badania?

Lekarz może zalecić jego wykonanie z kilku różnych powodów, takich jak:

  • Zdiagnozowano u Ciebie anemię.

  • Podejrzewa się, że masz chorobę, która wpływa na wchłanianie B12 przez organizm.

  • Przyjmujesz leki, które mogą zaburzać wchłanianie B12.

  • Masz objawy związane z niskim poziomem B12.

  • Stosujesz dietę wegańską lub ściśle wegetariańską.

Głównym problemem zdrowotnym związanym ze słabym wchłanianiem B12 jest stan, który lekarze nazywają anemią zgorzelinową. Rozwija się ona w przypadku braku czynnika wewnętrznego, rodzaju białka wytwarzanego w żołądku. Bez niego nie możesz wchłonąć wystarczającej ilości witaminy B12 z pożywienia.

Choroba Crohns’a i celiakia mogą również powodować obniżenie poziomu witaminy B12.

Kilka rodzajów leków może wpływać na poziom witaminy B12. Do najczęstszych należą leki pomagające w leczeniu choroby refluksowej przełyku (GERD). Leki zwane inhibitorami pompy protonowej zmniejszają ilość kwasu w żołądku, który jest potrzebny, aby żywność uwalniała B12. Metformina, lek na cukrzycę, również może zakłócać wchłanianie B12.

Jeśli nie przyjmujesz żadnego z tych leków lub nie zdiagnozowano u Ciebie niedokrwistości złośliwej lub innych problemów zdrowotnych, które mogą powodować niższy poziom witaminy B12, lekarz może zlecić wykonanie testu na podstawie objawów i historii diety lub zdrowia.

Wspólne objawy niskiej witaminy B12 obejmują:

  • Zmęczenie

  • Niewyraźne myślenie

  • Nudności lub mrowienie w dłoniach i stopach

  • Bóle głowy

  • Nastrój

Mogą to być objawy wielu schorzeń. Badanie krwi, które sprawdza poziom B12 może wykluczyć lub potwierdzić, że niski poziom B12 może być problemem.

Co obejmuje badanie?

Jest to proste badanie krwi. Można je wykonać w każdej chwili i nie trzeba przed nim iść na czczo. Twój lekarz może dodać je do zlecenia na badanie krwi, które sprawdza poziom cholesterolu, glukozy i innych markerów zdrowia.

Powinieneś powiedzieć swojemu lekarzowi o wszystkich lekach i suplementach, które przyjmujesz przed badaniem. Niektóre z nich mogą mieć wpływ na wyniki.

Zrozumienie wyników

Normalny zakres witaminy B12 może się nieznacznie różnić w zależności od laboratorium. Jednak normalny poziom witaminy B12 w krwiobiegu wynosi zazwyczaj od 190 do 950 pikogramów na mililitr (pg/mL). Pomiędzy 200 a 300 pg/mL jest uważany za graniczny i lekarz może wykonać więcej testów. Poniżej 200 pg/mL jest niski i konieczne jest przeprowadzenie większej ilości badań.

W niektórych przypadkach lekarz może również sprawdzić poziom folianów, ponieważ niski poziom folianów może powodować oznaki i objawy podobne do niskiego poziomu B12.

Idąc naprzód

Jeśli test na witaminę B12 wykaże, że jej poziom jest zdrowy, nie musisz robić nic poza kontynuowaniem zbilansowanej diety. Źródłem witaminy B12 są ryby, mięso, nabiał i inne produkty wzbogacone w B12, takie jak płatki śniadaniowe i mleko.

Jeśli nadal martwisz się o swój poziom, porozmawiaj z lekarzem o tym, czy suplementy B12 lub zmiana diety mają sens.

Jeśli jednak masz niski poziom witaminy B12, prawdopodobnie będziesz musiał uzupełniać ją za pomocą zastrzyków lub suplementów doustnych, w zależności od zdolności żołądka do wchłaniania witaminy.

Niedobór witaminy B12 może prowadzić do problemów z funkcjonowaniem mózgu, układu nerwowego i innych aspektów twojego zdrowia. Ważne jest, aby sprawdzić swój poziom, jeśli istnieją jakiekolwiek oznaki, że są one niskie.

Starsi dorośli są na zwiększone ryzyko niskiego poziomu witaminy B12. Porozmawiaj z lekarzem o tym, czy Twoja dieta zapewnia wystarczającą ilość B12, lub czy przyjmowanie suplementu mogłoby pomóc.

Badanie całkowitej zawartości białka w surowicy i stosunek albuminy do globuliny (A/G)

0

To badanie krwi jest często zlecane podczas rutynowych badań. Oto co może ono powiedzieć o Twoim zdrowiu.

Co to jest?

Wątroba odpowiada za produkcję większości białek, które znajdują się we krwi. Są one ważne dla dobrego zdrowia.

Dwa z kluczowych to:

Albumina. Przenosi ona leki i hormony w całym organizmie. Pomaga również we wzroście i gojeniu się tkanek.

Globulina. Jest to grupa białek. Niektóre z nich są wytwarzane przez wątrobę. Inne są wytwarzane przez Twój układ odpornościowy. Pomagają one zwalczać infekcje i transportować składniki odżywcze.

Test całkowitego białka surowicy mierzy wszystkie białka w Twojej krwi. Można również sprawdzić ilość albuminy w porównaniu z globuliną, czyli tzw. stosunek A/G.

Zdrowi ludzie mają nieco więcej albuminy niż globuliny, ale jeśli jesteś chory, nie będzie to miało miejsca.

Dlaczego jest mi potrzebna?

Lekarz może zlecić to badanie w ramach rutynowej kontroli. Ale może również chcieć:

  • Upewnić się, że otrzymujesz wystarczającą ilość pożywienia

  • Badanie pod kątem chorób wątroby, nerek lub krwi

  • Sprawdzenie, czy istnieje ryzyko wystąpienia infekcji

  • Znajdź przyczynę występujących objawów

Jak przeprowadza się test?

Technik pobierze próbkę Twojej krwi. Czasami jest ona pobierana z żyły w ramieniu. Może być również pobrana poprzez nakłucie palca. W przypadku noworodków pobiera się krew przez małe nakłucie pięty.

Niektóre leki, takie jak tabletki antykoncepcyjne, zmniejszają ilość białka we krwi. Może to zniekształcić wyniki badań. Upewnij się, że Twój lekarz zna wszystkie leki, które przyjmujesz, a także wszelkie zioła, witaminy i nielegalne narkotyki.

Upewnij się, że pijesz dużo wody przed wykonaniem tego testu. Odwodnienie może zmienić wyniki.

Wyniki powinny być dostępne za około 12 godzin.

Co oznaczają wyniki?

Każde laboratorium ma nieco inny zakres tego, co uważa się za normalne. W związku z tym lekarz, analizując wyniki, weźmie pod uwagę stan zdrowia pacjenta oraz wyniki poprzednich badań. Liczby i poziomy, które wydają się odbiegać od normy, mogą być dla Ciebie normalne.

Niski poziom białka całkowitego: Możesz mieć zaburzenia wątroby lub nerek, lub zaburzenia trawienia, takie jak celiakia (twoje ciało nie może wchłonąć białka w sposób, w jaki powinno).

Wysoka zawartość białka całkowitego: Zbyt duża ilość białka we krwi może być oznaką przewlekłej infekcji lub zapalenia (jak HIV/AIDS lub wirusowe zapalenie wątroby). Może to być również wczesny objaw zaburzeń szpiku kostnego.

Niski stosunek A/G: Może to być oznaka zaburzeń autoimmunologicznych, w których układ odpornościowy organizmu atakuje zdrowe komórki. Może również wskazywać na chorobę nerek lub marskość wątroby, czyli zapalenie i bliznowacenie wątroby. W niektórych przypadkach niski stosunek A/G może być oznaką guza w szpiku kostnym.

Wysoki stosunek A/G: Może to być oznaką choroby w wątrobie, nerkach lub jelitach. Jest on również związany z niską aktywnością tarczycy i białaczką.

Jeśli lekarz uzna, że któryś z Twoich poziomów jest zbyt wysoki lub niski, być może będziesz musiał wykonać bardziej precyzyjne badania krwi lub moczu. Na przykład, lekarz może wykonać elektroforezę białek surowicy (SPEP), jeśli całkowita ilość białka w surowicy jest wysoka lub jeśli masz inne niewyjaśnione oznaki i objawy, które mogą sugerować, że możesz mieć zaburzenia komórek plazmatycznych, takie jak szpiczak mnogi. Lekarz poda więcej szczegółów dotyczących wyników i poinformuje, jakie ewentualne inne badania są potrzebne.

Zdjęcia rentgenowskie (badanie medyczne) – cel, procedura, ryzyko, wyniki

0

Badanie rentgenowskie wykonuje zdjęcie wnętrza ciała, głównie kości. Te bezbolesne, powszechnie stosowane procedury wykorzystują promieniowanie, ale są uważane za ogólnie bezpieczne.

Promienie rentgenowskie to obrazy, które wykorzystują niewielkie dawki zjonizowanego promieniowania do wykonania zdjęć wnętrza ciała, zwanych radiogramami.

Dlaczego wykonuje się zdjęcia rentgenowskie?

Zdjęcia rentgenowskie mogą pomóc lekarzom w diagnozowaniu takich rzeczy jak:

  • Złamane kości

  • Zwichnięte stawy

  • Artretyzm

  • Ból brzucha, w niektórych przypadkach

  • Rak

  • Próchnica zębów

Lekarze mogą również użyć promieniowania rentgenowskiego do znalezienia przedmiotu, który został połknięty przez dziecko lub osobę dorosłą. Badanie rentgenowskie może być wykorzystane do sprawdzenia płuc pod kątem objawów zapalenia płuc lub gruźlicy, do ustalenia przyczyny duszności lub do sprawdzenia, czy pacjent ma niewydolność serca.

Inne sposoby, w jakie lekarze stosują określone procedury rentgenowskie?obejmują:

  • Mammografia: Jest to badanie polegające na umieszczeniu piersi pomiędzy płytą nośną a drugą płytą zwaną łopatką, po czym wykonuje się serię zdjęć rentgenowskich. Lekarze dokładnie przyglądają się obrazom w poszukiwaniu oznak raka lub innych problemów.

  • Tomografia komputerowa (CT): Komputer łączy serię zdjęć rentgenowskich, wykonanych pod różnymi kątami, aby uzyskać obraz 3D i dać lekarzowi bardziej szczegółowy obraz.

  • Fluoroskopia: Procedura ta, zwana czasem filmem rentgenowskim, polega na wyświetlaniu ciągłego promieniowania rentgenowskiego przez część ciała, dzięki czemu lekarze mogą zobaczyć tę część i jej ruchy. Najczęściej wykonuje się ją w celu obejrzenia kości, mięśni, stawów i organów takich jak serce, nerki i płuca.

Co się dzieje podczas badania rentgenowskiego?

Większość zdjęć rentgenowskich nie wymaga specjalnego przygotowania. Lekarz może poprosić o zdjęcie biżuterii, okularów lub innych metalowych przedmiotów lub ubrań, które mogłyby przeszkadzać w uzyskaniu zdjęcia.

Lekarze mogą wykonywać zdjęcia w pozycji stojącej lub leżącej. Zależy to od badanego obszaru ciała. Lampa rentgenowska wisi nad stołem. Film znajduje się w szufladzie pod stołem.

Urządzenie wysyła wiązkę promieniowania przez twoje ciało. Twarde, gęste kości blokują wiązkę, więc na filmie pod tobą są białe. Promieniowanie przechodzi również przez miękkie tkanki, takie jak mięśnie i tłuszcz, które na zdjęciu rentgenowskim ukazują się w odcieniach szarości. Powietrze w płucach będzie wyglądało na zdjęciu na czarne.

Podczas badania rentgenowskiego nic nie czujesz, ale możesz mieć trudności z utrzymaniem się w miejscu, a stół do badania może być niewygodny. Technik może wykonać zdjęcia pod kilkoma różnymi kątami. Mogą one używać poduszek lub worków z piaskiem, aby podeprzeć część ciała, aby uzyskać lepszy widok obszaru. Prawdopodobnie poprosi o wstrzymanie oddechu, aby obraz się nie zamazał.

Czasami lekarz potrzebuje więcej kontrastu na obrazie, aby wyraźnie zobaczyć, co się dzieje. Może podać środek kontrastowy, taki jak bar lub jod. Środek ten można połknąć lub otrzymać w postaci zastrzyku.

Podczas badania rentgenowskiego aparat wydaje kliknięcia i brzęczące dźwięki. Proces ten może trwać zaledwie kilka minut w przypadku prześwietlenia kości lub ponad godzinę w przypadku bardziej skomplikowanych problemów.

Wyniki badania rentgenowskiego

Radiolog ogląda zdjęcia rentgenowskie. Radiolog to lekarz, który jest specjalnie przeszkolony w odczytywaniu i rozumieniu wyników badań obrazowych, takich jak zdjęcia rentgenowskie. Zdjęcia rentgenowskie są cyfrowe, więc w nagłych przypadkach radiolog może je zobaczyć na ekranie w ciągu kilku minut. W przypadkach innych niż nagłe, przeglądanie zdjęć rentgenowskich i przekazywanie wyników może trwać dzień lub dwa.

Ryzyko związane z badaniem rentgenowskim

Zdjęcia rentgenowskie są jedną z najstarszych i najbardziej rozpowszechnionych form obrazowania medycznego. Lekarze twierdzą, że korzyści wynikające z postawienia prawidłowej diagnozy przewyższają ryzyko. Należy jednak pamiętać o kilku kwestiach bezpieczeństwa.

  • Niewielkie ryzyko raka. Zbyt duża ekspozycja na promieniowanie może powodować raka, ale ilość promieniowania w badaniu rentgenowskim jest na ogół niewielka. Dorośli są mniej wrażliwi na promieniowanie niż dzieci.

  • Dzieci i zdjęcia rentgenowskie Jeśli dziecko wymaga wykonania zdjęcia rentgenowskiego, technik może je przytrzymać, aby się nie ruszało. Zapobiegnie to konieczności powtarzania prób. Nie będzie to dla nich krzywdzące. Jeśli zostaniesz z nimi w pomieszczeniu, dostaniesz ołowiany fartuch do noszenia, aby zapobiec narażeniu na promieniowanie.

  • Ciąża. Należy poinformować lekarza o ciąży lub o tym, że może ona wystąpić. Lekarz może zastosować inne badanie obrazowe, aby dziecko nie było narażone na promieniowanie.

  • Reakcja na środek kontrastowy. Istnieje możliwość wystąpienia reakcji alergicznej, ale zdarza się to rzadko. Zapytaj lekarza, na jakie objawy należy zwrócić uwagę. Poinformuj go o bólu, obrzęku lub zaczerwienieniu w miejscu podania środka.

  • What an X-Ray Doesnt Show

    Zdjęcia rentgenowskie sprawdzają, czy nie ma złamanych kości lub gnijących zębów, ale inne badania obrazowe są lepsze, jeśli coś dzieje się z miękkimi tkankami ciała, takimi jak nerki, jelita lub mózg.

    Lekarz może zlecić wykonanie rezonansu magnetycznego zamiast zdjęcia rentgenowskiego w celu zdiagnozowania urazów, takich jak zerwanie więzadeł w kolanie lub naderwanie mankietu rotatorów w barku. Rezonans magnetyczny może również uwidocznić drobne złamania lub stłuczenia kości, które mogą nie być widoczne na zdjęciu rentgenowskim, i jest często stosowany do diagnozowania złamanego biodra. Rezonans magnetyczny jest dobrym narzędziem do oceny urazów kręgosłupa, ponieważ lekarze mogą zobaczyć zarówno kości kręgosłupa, jak i rdzeń kręgowy.

    Lekarze mogą również zlecić wykonanie tomografii komputerowej. Tomografia komputerowa może być również wykorzystywana na oddziale ratunkowym do diagnozowania problemów takich jak uraz głowy, kamienie nerkowe lub przyczyny bólu brzucha, lub do diagnozowania skrzepu krwi w płucach, co jest również nazywane zatorowością płucną.

    Dieta w Chorobie Nerek: Żywność dla zdrowych nerek & Żywność do uniknięcia

    0

    Jeśli masz przewlekłą chorobę nerek (CKD), wybierając odpowiednie pokarmy może spowolnić go i pomóc zachować zdrowie, jak to możliwe. Dowiedz się, które pokarmy należy wybierać, a których możesz chcieć unikać.

    Co to jest dieta przyjazna dla nerek?

    Główną funkcją nerek jest pozbywanie się odpadów i dodatkowych płynów z organizmu poprzez siusiu. Są one również:

    • równoważą minerały w organizmie, takie jak sól i potas

    • Zrównoważenie płynów w organizmie

    • wytwarzanie hormonów, które wpływają na pracę innych narządów

    Dieta przyjazna dla nerek to sposób odżywiania, który pomaga chronić nerki przed dalszymi uszkodzeniami. Będziesz musiał ograniczyć niektóre pokarmy i płyny, aby inne płyny i minerały, takie jak elektrolity, nie gromadziły się w Twoim organizmie. W tym samym czasie, będziesz musiał upewnić się, że otrzymujesz odpowiednią równowagę białka, kalorii, witamin i minerałów.

    Jeśli jesteś we wczesnym stadium CKD, możesz mieć niewiele, jeśli w ogóle, ograniczeń dotyczących tego, co możesz jeść. Jednak w miarę pogarszania się stanu choroby, trzeba będzie bardziej uważać na to, co wkłada się do organizmu.

    Lekarz może zasugerować współpracę z dietetykiem, aby wybrać pokarmy, które są łagodne dla nerek. Może on zalecić:

    Ograniczenie sodu

    Ten minerał znajduje się naturalnie w wielu produktach spożywczych. Najczęściej występuje w soli kuchennej.

    Sód wpływa na ciśnienie krwi. Pomaga również utrzymać równowagę wodną w organizmie. Zdrowe nerki utrzymują poziom sodu w ryzach. Jeśli jednak cierpisz na CKD, dodatkowy sód i płyny gromadzą się w Twoim organizmie. Może to powodować wiele problemów, takich jak spuchnięte kostki, wysokie ciśnienie krwi, duszności i gromadzenie się płynów wokół serca i płuc. Powinieneś dążyć do mniej niż 2 gramów sodu w swojej codziennej diecie.

    Wykonaj te proste kroki, aby zmniejszyć ilość sodu w swojej diecie:

    • Unikaj soli kuchennej i wysokosodowych przypraw (sos sojowy, sól morska, sól czosnkowa itp.).

    • Gotuj w domu – większość fast foodów ma wysoką zawartość sodu.

    • Spróbuj nowych przypraw i ziół w miejsce soli.

    • Jeśli to możliwe, trzymaj się z dala od żywności pakowanej. Mają one zazwyczaj wysoką zawartość sodu.

    • Podczas zakupów czytaj etykiety i wybieraj produkty o niskiej zawartości sodu.

    • Opłucz wodą konserwy (warzywa, fasolę, mięso i ryby) przed podaniem.

    Ogranicz fosfor i wapń

    Potrzebujesz tych minerałów, aby utrzymać zdrowe i silne kości. Kiedy Twoje nerki są zdrowe, usuwają fosfor, którego nie potrzebujesz. Jeśli jednak cierpisz na CKD, poziom fosforu może być zbyt wysoki. To naraża Cię na ryzyko wystąpienia chorób serca. Co więcej, poziom wapnia zaczyna spadać. Aby to nadrobić, Twój organizm wyciąga go z kości. To może sprawić, że będą one słabe i łatwiejsze do złamania.

    Jeśli masz późne stadium CKD, lekarz może zalecić, aby uzyskać nie więcej niż 1000 miligramów (mg) minerału fosforu każdego dnia. Możesz to zrobić poprzez:

    • Wybieranie żywności o niskiej zawartości fosforu (szukaj PHOS na etykiecie)

    • Jedzenie większej ilości świeżych owoców i warzyw

    • Wybieranie zbóż kukurydzianych i ryżowych

    • Picie jasnych napojów gazowanych

    • Ograniczenie ilości mięsa, drobiu i ryb

    • Ograniczenie produktów mlecznych

    Pokarmy o wysokiej zawartości wapnia mają również tendencję do wysokiej zawartości fosforu. Lekarz może zasugerować ograniczenie pokarmów bogatych w wapń. Do pokarmów mlecznych o niższej zawartości fosforu należą:

    • Brie lub ser szwajcarski

    • Zwykły lub niskotłuszczowy serek śmietankowy lub kwaśna śmietana

    • Sherbet

    Lekarz może również zalecić zaprzestanie przyjmowania dostępnych bez recepty suplementów wapnia i zasugerować stosowanie leku wiążącego fosfor, który kontroluje poziom fosforu.

    Zmniejsz spożycie potasu

    Ten minerał pomaga w prawidłowej pracy nerwów i mięśni. Jednak w przypadku CKD organizm nie jest w stanie odfiltrować dodatkowych ilości potasu. Gdy masz go za dużo we krwi, może to prowadzić do poważnych problemów z sercem.

    Potas znajduje się w wielu owocach i warzywach, takich jak banany, ziemniaki, awokado, pomarańcze, gotowane brokuły, surowa marchew, zielenina (z wyjątkiem jarmużu), pomidory i melony. Te pokarmy mogą wpływać na poziom potasu we krwi. Twój lekarz poinformuje Cię, czy musisz ograniczyć ten minerał w swojej diecie. Jeśli tak, może zalecić Ci wypróbowanie pokarmów o niskiej zawartości potasu, takich jak:

    • Jabłka i sok jabłkowy

    • Żurawiny i sok żurawinowy

    • Truskawki, borówki, maliny

    • Śliwki

    • Ananasy

    • Brzoskwinie

    • Kapusta

    • Gotowany kalafior

    • Szparagi

    • Fasola (zielona lub woskowa)

    • Seler

    • Ogórek

    W miarę pogłębiania się CKD konieczne może być wprowadzenie innych zmian w diecie. Może to oznaczać konieczność ograniczenia pokarmów o dużej zawartości białka, zwłaszcza zwierzęcego. Należą do nich mięsa, owoce morza i produkty mleczne. Możesz również potrzebować dodatkowego żelaza. Porozmawiaj ze swoim lekarzem o tym, jakie pokarmy bogate w żelazo możesz jeść, gdy masz CKD.

    Dieta DASH

    DASH to skrót od Dietary Approaches to Stop Hypertension. Jest to dieta bogata w owoce, warzywa, niskotłuszczowe produkty mleczne, pełne ziarna, ryby, drób, fasolę, nasiona i orzechy. Ma niską zawartość sodu, cukrów i słodyczy, tłuszczów i czerwonego mięsa.

    Porozmawiaj o tym ze swoim lekarzem, jeśli masz CKD. Poinformuje Cię on, czy istnieją pewne powody, dla których nie powinnaś spróbować diety DASH.

    Nie można jej stosować, jeżeli jesteś dializowany.

    Co z płynami?

    Jeśli masz CKD we wczesnym stadium, prawdopodobnie nie musisz ograniczać ilości płynów. Jeśli jednak Twój stan się pogorszy, lekarz poinformuje Cię o konieczności ograniczenia ilości płynów. Aby ograniczyć ilość płynów możesz:

    • Unikać słonych pokarmów

    • Zaspokajaj pragnienie twardymi cukierkami bez cukru, lodowymi chipsami lub mrożonymi winogronami

    • Zapisuj swoje płyny w dzienniku lub w oznaczonym pojemniku

    Badanie krwi na chlorki i poziom chlorków: Cel, procedura, wyniki

    0

    Utrzymanie poziomu chlorków we krwi jest kluczowe dla zdrowia. Dowiedz się więcej o tym, jak określa się poziom chlorków we krwi i co oznaczają wyniki.

    Jednym z najważniejszych z tych elektrycznie naładowanych minerałów jest chlorek. Współpracuje on z innymi elektrolitami, takimi jak sód i potas, aby pomóc w utrzymaniu równowagi kwasów i zasad w organizmie.

    Pomaga również w przemieszczaniu płynów do i z komórek. Jeśli więc twój poziom chlorku spadnie, możesz stać się chory i odwodniony. Jeśli poziom jest zbyt wysoki, często oznacza to, że nerki nie pracują prawidłowo.

    Istnieje proste badanie krwi, które pozwala zmierzyć poziom chlorków. Wyniki mogą powiedzieć, czy Twoje poziomy są dobre, czy też są poza równowagą. To pomoże Twojemu lekarzowi ustalić, gdzie szukać stanu lub leku, który może powodować brak równowagi.

    Dlaczego potrzebuję tego badania?

    Badanie to może być również nazywane testem Cl lub testem chlorku surowicy.

    Zazwyczaj zleca się go wraz z innymi badaniami krwi, kiedy sprawdzany jest poziom cholesterolu, cukru we krwi oraz innych elektrolitów, takich jak sód i potas.

    Jeśli Twój lekarz jest zaniepokojony stanem zdrowia Twojego serca lub nerek, badanie poziomu chlorków może pomóc wyjaśnić, co może być nie tak.

    Poziom chlorków może spaść, jeśli miałeś wymioty lub biegunkę. Cukrzyca może czasami powodować wzrost poziomu chlorków.

    Jeśli masz objawy takie jak osłabienie, ciągłe zmęczenie lub odwodnienie, lekarz może zlecić badanie poziomu chlorków.

    Przygotowanie do testu

    Przed badaniem krwi nie musisz robić nic specjalnego. Jeśli jesteś umówiony na badanie chlorku moczu, powinieneś unikać alkoholu przez co najmniej 24 godziny przed oddaniem próbki.

    Ilość płynów, które wypijesz przed badaniem może wpłynąć na wyniki, więc zapytaj lekarza, czy powinieneś zmienić coś w swoim przyjmowaniu płynów. Wymioty lub biegunka w dniach poprzedzających test mogą prowadzić do niższego wyniku chlorków.

    Powinieneś również poinformować swojego lekarza o wszystkich lekach na receptę i bez recepty, które przyjmujesz, a także o wszelkich witaminach i suplementach.

    Niektóre leki, które mogą zwiększyć poziom chlorków to:

    • Kortyzon (stosowany do łagodzenia bólu i stanów zapalnych)

    • Estrogen

    • Chlorek amonu (stosowany w leczeniu osób z niską zawartością chlorków we krwi i stanem zwanym alkalozą metaboliczną)

    • Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), takie jak ibuprofen (Advil, Motrin) i naproksen (Aleve)

    Może się okazać, że nie ma potrzeby zmiany stosowanych leków. Ważne jest, aby lekarz wiedział, co przyjmujesz, nawet jeśli jest to aspiryna na ból głowy.

    Co się dzieje podczas badania?

    Zwykle pobiera się próbkę krwi w gabinecie lekarskim lub w laboratorium. Poziom chlorków może być również sprawdzony za pomocą badania moczu.

    Technik laboratoryjny wprowadzi igłę do żyły w Pani/Pana ramieniu, aby pobrać próbkę. Ramię może być nieco obolałe w miejscu pobrania krwi. Niektórym osobom przez kilka chwil kręci się w głowie.

    Co oznaczają moje wyniki?

    Wyniki badania powinny być dostępne w ciągu kilku dni. Może to nastąpić wcześniej, jeśli lekarz zalecił natychmiastowe sprawdzenie wyników.

    Normalny zakres stężenia chlorków we krwi wynosi od 96 do 106 miliekwiwalentów na litr (MEq/L). Niektóre laboratoria mogą różnić się w definicji normalnego zakresu.

    Porozmawiaj ze swoim lekarzem o wynikach badań, zwłaszcza jeśli wykraczają one poza zdrowy zakres. Poziomy chlorków mają tendencję do zmiany, jeśli zmienia się również poziom sodu.

    Poziom chlorków powyżej 106 może wskazywać na problemy z nerkami, takie jak kwasica kanalikowa (kiedy nerki nie usuwają wystarczającej ilości kwasów z krwi do moczu).

    Niski poziom ma kilka innych możliwych przyczyn, w tym wspólne, tymczasowe problemy, takie jak wymioty i odwodnienie. Do poważniejszych przyczyn należą:

    • Zastoinowa niewydolność serca (gdy mięsień sercowy jest osłabiony i nie jest w stanie pompować krwi do organizmu tak, jak powinien)

    • Oparzenia

    • Choroba Addisona (gdy nadnercza nie wytwarzają wystarczającej ilości pewnych hormonów)

    • Alkaloza metaboliczna (zwiększona ilość wodorowęglanów we krwi)

    • Hiperaldosteronizm (stan, który może powodować wysokie ciśnienie krwi i osłabienie)

    • Przewlekła (trwająca) choroba płuc

    Badanie poziomu chlorków we krwi lub moczu jest praktycznie bezbolesne i zajmuje niewiele czasu. Informacja, którą przekazuje lekarzowi, może pomóc Ci uniknąć bolesnych i poważnych problemów zdrowotnych w przyszłości.