Strona główna Blog Strona 2203

Anemia z niedoboru witaminy B12: Objawy, przyczyny, sposoby leczenia

0

Niedokrwistość z niedoboru witaminy B12 może sprawić, że poczujesz się zmęczony, słaby i będziesz miał problemy z oddychaniem. Dowiedz się, co wywołuje ten typ anemii i jak go leczyć.

Kiedy nie masz wystarczającej ilości czerwonych krwinek, twoje ciało nie otrzymuje tlenu, którego potrzebuje, aby pracować tak, jak powinno. Anemia może powodować uczucie zmęczenia, osłabienia i braku tchu.

Co powoduje niedokrwistość z niedoboru witaminy B12?

Możesz zachorować na anemię z niedoboru witaminy B12, jeśli nie otrzymujesz wystarczającej ilości witaminy B12 w diecie z pokarmów takich jak mleko, jaja i mięso. Jest bardziej prawdopodobne, że masz niski poziom tej witaminy, jeśli jesteś starszy lub stosujesz dietę wegetariańską. Może się to również zdarzyć, jeśli Twój organizm nie może wchłonąć wystarczającej jej ilości z pokarmów, które spożywasz.

Twoje jelita wchłaniają witaminę B12 z pożywienia. Białko wytwarzane przez Twój żołądek, zwane czynnikiem wewnętrznym, pomaga Twojemu organizmowi w jej wchłanianiu. Kiedy nie masz wystarczającej ilości, masz rodzaj niedokrwistości z niedoboru witaminy B12 zwanej niedokrwistością zgorzelinową.

Możesz zachorować na niedokrwistość złośliwą, jeśli:

  • Masz chorobę autoimmunologiczną, która powoduje, że Twój układ odpornościowy atakuje komórki w żołądku, które produkują czynnik wewnętrzny.

  • Przeprowadzono operację usunięcia części żołądka, w którym wytwarzany jest czynnik wewnątrzkomórkowy.

Twój organizm może również nie wchłaniać wystarczającej ilości witaminy B12, jeśli:

  • Masz chorobę, która wpływa na wchłanianie składników odżywczych w jelitach, np. chorobę Leśniowskiego-Crohna, HIV lub niektóre infekcje.

  • Masz pewne złe bakterie w jelitach.

  • Przyjmujesz niektóre leki, takie jak antybiotyki i leki przeciwpadaczkowe.

  • Przeszedłeś operację usunięcia części jelit.

  • Zostałeś zarażony tasiemcem.

Jak mogę się dowiedzieć, czy mam tę chorobę?

Anemia może powodować uczucie zmęczenia i brak tchu. Oto kilka innych objawów:

  • Skóra wygląda blado lub żółto.

  • Masz zawroty głowy.

  • Nie masz apetytu.

  • Schudłeś bez wysiłku.

  • Twoje dłonie i stopy są zdrętwiałe lub mrowią.

  • Serce bije zbyt szybko lub występuje ból w klatce piersiowej.

  • Mięśnie wydają się słabe.

  • Często miewasz zmiany nastroju.

  • Jesteś zdezorientowany lub zapominalski.

Ponieważ mogą to być również objawy innych chorób, należy zgłosić się do lekarza w celu postawienia diagnozy. Lekarz przeprowadzi badanie przedmiotowe i może zlecić wykonanie jednego lub kilku z poniższych badań:

  • Pełna morfologia krwi. Badanie to sprawdza wielkość i liczbę czerwonych krwinek. Jeśli masz niski poziom witaminy B12, twoje czerwone krwinki nie będą wyglądały normalnie. Będą znacznie większe i będą miały inny kształt niż zdrowe.

  • Poziom witaminy B12. Ten test sprawdza, czy masz jej wystarczającą ilość we krwi.

  • Przeciwciała przeciwko czynnikowi wewnętrznemu. Te białka nakazują układowi odpornościowemu atakować czynnik wewnątrzkomórkowy. Jeśli masz niedokrwistość złośliwą, będziesz miał je we krwi.

  • Test Schillinga. Test ten wykorzystuje radioaktywną formę B12, aby sprawdzić, czy organizm ma wystarczającą ilość czynnika wewnętrznego.

  • Poziom kwasu metylomalonowego (MMA). Test ten mierzy ilość MMA we krwi. Kiedy poziom witaminy B12 jest niski, poziom MMA wzrasta.

Jak się to leczy?

Zazwyczaj anemia z niedoboru witaminy B12 jest łatwa do leczenia za pomocą diety i suplementów witaminowych. Aby zwiększyć ilość witaminy B12 w diecie, jedz więcej pokarmów, które ją zawierają, takich jak:

  • Wołowina, wątroba i kurczak

  • Ryby i skorupiaki, takie jak pstrąg, łosoś, tuńczyk i małże

  • Wzmocnione płatki śniadaniowe

  • Niskotłuszczowe mleko, jogurt i ser

  • Jaja

Lekarz może zalecić przyjmowanie suplementu witaminy B12. Jest ona dostępna w postaci tabletek lub sprayu do nosa. Jeśli masz bardzo niski poziom tej witaminy, możesz otrzymać zastrzyki z większą dawką witaminy B12. Być może będziesz musiał przyjmować witaminę B12 do końca życia. Może być również konieczne leczenie stanu, który powoduje anemię.

Ale zwiększenie poziomu witaminy B12 jest kluczową rzeczą, którą możesz zrobić. Jeśli pozwolisz na to zbyt długo, może to uszkodzić Twoje serce, mózg, nerwy, kości i inne organy w Twoim ciele. Dzięki leczeniu, powinieneś czuć się lepiej i uniknąć jakichkolwiek długoterminowych problemów.

Test bilirubiny: wysoki i niski poziom, bezpośredni i pośredni

0

Badanie stężenia bilirubiny może pomóc w diagnozowaniu lub monitorowaniu problemów z krwią lub wątrobą. Dowiedz się, dlaczego możesz potrzebować tego badania i czego lekarz może się dowiedzieć z jego wyników.

Bilirubina jest pomarańczowo-żółtym pigmentem, który powstaje normalnie, gdy część czerwonych krwinek ulega rozpadowi. Wątroba pobiera bilirubinę z krwi i zmienia jej skład chemiczny, dzięki czemu większość z niej jest wydalana z organizmu w postaci żółci.

Jeśli poziom bilirubiny jest wyższy niż normalnie, jest to znak, że albo czerwone krwinki rozpadają się w nietypowym tempie, albo że wątroba nie rozkłada odpadów prawidłowo i nie usuwa bilirubiny z krwi.

Inną możliwością jest, że istnieje problem gdzieś na drodze, która wyprowadza bilirubinę z wątroby do stolca.

Dlaczego wykonuje się to badanie?

U dzieci i dorosłych lekarze wykorzystują je do diagnozowania i monitorowania chorób wątroby i dróg żółciowych. Należą do nich marskość wątroby, zapalenie wątroby i kamienie żółciowe.

Pomoże również określić, czy masz chorobę sierpowatą lub inne warunki, które powodują niedokrwistość hemolityczną. Jest to zaburzenie, w którym czerwone krwinki są niszczone szybciej niż są wytwarzane.

Wysoki poziom bilirubiny może powodować zażółcenie skóry i oczu, co lekarze nazywają żółtaczką.

Wysoki poziom bilirubiny jest powszechny u noworodków. Lekarze wykorzystują wiek noworodka oraz typ i poziom bilirubiny, aby określić, czy konieczne jest leczenie.

Co dzieje się podczas badania?

Pielęgniarka lub technik laboratoryjny pobierze krew przez małą igłę wprowadzoną do żyły w ramieniu. Krew jest zbierana do probówki.

W przypadku noworodków, krew jest zwykle pobierana poprzez użycie igły do przebicia skóry na pięcie.

Twój lekarz wyśle krew do laboratorium w celu analizy.

Przed badaniem powiedz swojemu lekarzowi o tym, jak bardzo byłeś aktywny oraz jakie pokarmy i leki przyjmowałeś. Niektóre leki mogą zmienić wyniki.

Po badaniu będziesz mógł od razu kontynuować swoje normalne czynności.

Kto powinien go wykonać? Kto nie powinien?

Lekarz może zlecić badanie stężenia bilirubiny, jeśli:

  • Pojawiają się objawy żółtaczki

  • niedokrwistość, czyli niski poziom czerwonych krwinek

  • Może wystąpić toksyczna reakcja na leki

  • Picie alkoholu w przeszłości

  • Byli narażeni na kontakt z wirusami zapalenia wątroby

  • Ma marskość wątroby

Badanie stężenia bilirubiny może być również wykonane, jeśli występują takie objawy jak:

  • ciemny mocz

  • Nudności i wymioty

  • Ból brzucha lub obrzęk brzucha

  • Stolce o barwie gliny

  • Zmęczenie

Co oznaczają wyniki?

Test bilirubiny mierzy poziom bilirubiny całkowitej. Może również określać poziom dwóch różnych rodzajów bilirubiny: niesprzężonej i sprzężonej.

Nieskoniugowana (pośrednia) bilirubina. Jest to bilirubina powstała z rozpadu czerwonych krwinek. Wędruje ona we krwi do wątroby.

Skoniugowana (bezpośrednia) bilirubina. Jest to bilirubina po dotarciu do wątroby i poddaniu jej przemianie chemicznej. Przenosi się do jelit, zanim zostanie usunięta przez stolec.

Dla dorosłych powyżej 18 roku życia, normalny poziom bilirubiny całkowitej może wynosić do 1,2 miligrama na decylitr (mg/dl) krwi. Dla osób poniżej 18 roku życia, normalny poziom będzie wynosił 1 mg/dl. Normalne wyniki dla bilirubiny sprzężonej (bezpośredniej) powinny być mniejsze niż 0,3 mg/dl.

Mężczyźni mają zwykle nieco wyższy poziom bilirubiny niż kobiety. Afroamerykanie mają zazwyczaj niższy poziom bilirubiny niż osoby innych ras.

Wysoka bilirubina całkowita może być spowodowana przez:

  • Anemia

  • Marskość wątroby

  • Reakcja na transfuzję krwi

  • Zespół Gilberta – częsty, dziedziczny stan, w którym występuje niedobór enzymu pomagającego rozkładać bilirubinę.

  • Wirusowe zapalenie wątroby

  • Reakcja na leki

  • Alkoholowa choroba wątroby

  • Kamienie żółciowe

Bardzo intensywne ćwiczenia, takie jak bieg maratoński, mogą zwiększyć poziom bilirubiny.

Kofeina, penicylina, barbiturany i niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID) zwane salicylanami obniżają poziom bilirubiny.

Niższy niż normalny poziom bilirubiny nie stanowi problemu.

U noworodków, wysoki poziom bilirubiny, który nie wyrównuje się w ciągu kilku dni do 2 tygodni może być oznaką:

  • Niezgodności grup krwi między matką a dzieckiem

  • Brak tlenu

  • Zakażenie dziedziczne

  • Choroba wpływająca na wątrobę

Badanie krwi na obecność aldosteronu: Cel, procedura, wyniki

0

Badanie aldosteronu mierzy poziom hormonu, który jest ważny dla utrzymania ciśnienia krwi w ryzach. Dowiedz się, jak działa to badanie krwi.

Podczas tego badania laborant pobiera niewielką próbkę krwi, aby zmierzyć, ile hormonu aldosteronu znajduje się w organizmie. Wynik ten pomoże lekarzowi ustalić, co dzieje się z twoim ciśnieniem krwi.

Dlaczego aldosteron jest ważny?

Jest to hormon, który odgrywa dużą rolę w utrzymaniu ciśnienia krwi w ryzach.

Aldosteron równoważy poziom sodu i potasu w organizmie. Sygnalizuje twoim organom, takim jak okrężnica i nerki, aby wprowadziły więcej sodu do twojego krwiobiegu lub uwolniły więcej potasu do twojego moczu.

Twoje nadnercza, które znajdują się tuż nad nerkami, faktycznie uwalniają ten hormon.

Kiedy poziom aldosteronu w twoim organizmie nie jest w porządku, może to prowadzić do innych problemów zdrowotnych, w tym uszkodzenia serca, mózgu i nerek.

Warunki, które wpływają na poziom aldosteronu

Jeśli twój poziom nie jest całkiem prawidłowy, może to być spowodowane przez:

Zespół Connsa: Zwany również pierwotnym hiperaldosteronizmem, dzieje się tak, gdy organizm wytwarza zbyt dużo aldosteronu.

Prowadzi to do:

  • wysokiego ciśnienia krwi

  • Niski poziom potasu

Zespół Conna jest zwykle wynikiem łagodnego przerostu (powiększenia) obu nadnerczy lub małych, łagodnych guzów tworzących się na nadnerczach, które produkują aldosteron.

Choroba Addisonsa: Kiedy twoje ciało doesnt zrobić wystarczająco dużo hormonu kortyzolu, to często nie robi wystarczająco dużo aldosteronu, albo. W takim przypadku można mieć:

  • Niskie ciśnienie krwi

  • Wyższy poziom potasu

  • Ogólne uczucie wyczerpania

Może wystąpić w przypadku uszkodzenia nadnerczy.

Hiperaldosteronizm wtórny: Występuje, gdy organizm wytwarza więcej aldosteronu w odpowiedzi na problemy z innymi organami, takimi jak nerki, serce lub wątroba.

Może to powodować takie rzeczy jak:

  • Wysokie ciśnienie krwi

  • Niski poziom potasu

  • Zatrzymanie płynów

Co oznaczają wyniki?

Kiedy lekarz zleca badanie aldosteronu, może również poprosić o wykonanie badań krwi na obecność kortyzolu i innego hormonu zwanego reniną. Wyniki mogą pomóc poinformować lekarza, czy pacjent ma pewne zaburzenia:

Jeśli Twoje testy wykazują wysoki poziom aldosteronu, niski poziom reniny i normalny poziom kortyzolu, lekarz może zdiagnozować u Ciebie zespół Conna lub hiperaldosteronizm.

Jeśli wyniki wskazują na wysoki poziom aldosteronu i wysoki poziom reniny, możesz mieć wtórny hiperaldosteronizm.

Jeśli poziom aldosteronu i kortyzolu jest niższy niż normalnie, a poziom reniny wysoki, można zdiagnozować u Ciebie chorobę Addisonsa.

Jeśli poziom aldosteronu i reniny jest niski, a poziom kortyzolu wysoki, można zdiagnozować zespół Cushinga.

Jak działają domowe testy na infekcje dróg moczowych (UTI)

0

Myślisz więc, że masz infekcję dróg moczowych (UTI). Czy powinieneś wykonać domowy test UTI, czy poczekać na wizytę u lekarza? Dowiedz się, czy te domowe testy są skuteczne i jakie powinny być Twoje kolejne kroki.

UTI są najczęściej wywoływane przez bakterie, ale mogą je również wywołać grzyby lub wirusy. Zazwyczaj organizm pozbywa się tych zarazków, zanim spowodują one problem. Ale jeśli zarazki wygrają, możesz dostać bolesny UTI.

Jeśli kiedykolwiek miałaś taki przypadek, znasz charakterystyczne oznaki: intensywne pragnienie siusiania, konieczność częstszego siusiania, bardzo rzadkie siusianie po oddaniu moczu i uczucie pieczenia podczas oddawania moczu. Jeśli uważasz, że masz UTI, udaj się do lekarza. Theyll dowiedzieć się, czy twoje objawy są spowodowane przez to lub coś innego masz UTI? Domowy test może pomóc Ci dowiedzieć się tego szybciej.

Jak działają?

Testy bagnetowe na obecność UTI można kupić bez recepty w lokalnej aptece lub w Internecie. Działają one podobnie jak test ciążowy: Każdy zestaw jest dostarczany z paskiem testowym (zwykle trzy do zestawu). Zwilżasz pasek testowy, trzymając go w strumieniu moczu przez kilka sekund. Możesz też zebrać mocz do czystego kubka i zanurzyć pasek w próbce. Odczekaj 1 do 2 minut, aż kolor paska testowego się zmieni. Będzie się to różnić w zależności od marki, której używasz. Sprawdź tabelę na domowym zestawie testowym, aby dowiedzieć się, czy Youve testowane pozytywne dla UTI.

Domowe zestawy testowe mogą być przydatne, jeśli masz UTI, które ciągle wracają. Sprawdzają one obecność białych krwinek i bakterii w moczu. Ale na wyniki może mieć wpływ wiele rzeczy, takich jak przyjmowane leki. Badania pokazują, że posiewy moczu są o wiele bardziej wiarygodne, jeśli chodzi o wykazanie, czy masz UTI.

Wniosek z tego taki: Udaj się do lekarza, aby mieć pewność, bez względu na to, co ujawnia twój domowy test UTI.

Anemia Sideroblastyczna: Przyczyny, objawy, diagnoza, leczenie

0

Jakie są objawy anemii sideroblastycznej i jak się ją leczy?

W rezultacie nie czujesz się tak energiczny, jak powinieneś. Możesz być zmęczony, mieć zawroty głowy lub trudności z zasypianiem.

Jeśli jednak lekarz zdiagnozuje u Ciebie anemię sideroblastyczną, znaną również jako SA, masz zbyt dużo żelaza w swoich komórkach krwi. SA zmusza szpik kostny do produkcji nieprawidłowych czerwonych krwinek. Komórki te zawierają zbyt dużo żelaza, więc nie mogą skutecznie wytwarzać hemoglobiny.

Objawy SA są podobne do innych rodzajów anemii. Możesz czuć się zmęczony, drażliwy i mieć trudności z oddychaniem. Inne objawy SA obejmują:

  • Blady kolor skóry

  • Szybki rytm serca, czyli tachykardia

  • Bóle głowy

  • Palpitacje serca

  • Słabość i zmęczenie

  • Ból w klatce piersiowej

Rodzaje SA

Istnieją dwa główne typy niedokrwistości sideroblastycznej: dziedziczna i nabyta.

Dziedziczona SA jest rzadką chorobą genetyczną. Innymi słowy, otrzymujesz ją od jednego z rodziców. Najczęstszą formą dziedzicznej niedokrwistości syderoblastycznej jest niedokrwistość syderoblastyczna typu X. Jest ona spowodowana mutacją lub zmianą w genie, która zakłóca normalną produkcję hemoglobiny. Twój organizm próbuje uzupełnić niedobór hemoglobiny poprzez wchłanianie większej ilości żelaza z pożywienia. W najcięższych przypadkach dziedziczne SA może spowodować uszkodzenie narządów, zwłaszcza wątroby. Wrodzona postać SA jest rzadka i zwykle diagnozowana przed 30 rokiem życia.

Nabyte formy anemii sideroblastycznej są bardziej powszechne i często odwracalne. Chociaż lekarze nie znają dokładnej przyczyny nabytej SA u większości ludzi, można się nią zarazić stosując pewne leki na receptę (głównie na gruźlicę) i pijąc alkohol.

Jest ona również spowodowana długotrwałym kontaktem z pewnymi toksycznymi chemikaliami lub innymi chorobami, takimi jak zaburzenia odporności, nowotwory lub choroby metaboliczne.

U około 10% osób z nabytym SA rozwija się białaczka. U osób z SA (zarówno dziedzicznym jak i nabytym) może również wystąpić hemochromatoza, powszechna choroba związana z przeciążeniem żelazem.

Diagnozowanie SA

Rozpoznanie anemii sideroblastycznej może być trudne, ponieważ jej objawy są podobne do innych rodzajów anemii. Ponadto, SA postępuje powoli i możesz nie wiedzieć, że ją masz.

Musisz słuchać swojego ciała. Jeśli masz którykolwiek z objawów SA, porozmawiaj z lekarzem. Badania krwi i inne procedury powiedzą lekarzowi, czy masz SA czy nie. Twój lekarz może również zlecić wykonanie rezonansu magnetycznego i badań genetycznych.

Leczenie SA

Istnieje kilka opcji leczenia SA, ale zależy to od tego, czy zdiagnozowano SA nabyte czy dziedziczne. Lekarz może zalecić spożywanie większej ilości pokarmów lub przyjmowanie suplementów diety bogatych w witaminę B6 (pirydoksynę). Badania wykazują, że witamina B6 może pomóc zarówno w przypadku nabytego, jak i dziedzicznego SA.

Można również przyjmować leki, aby pozbyć się części dodatkowego żelaza z organizmu. Lekarz może rozważyć wlew deferoksaminy (Desferal) pod skórę (podskórnie) lub wstrzyknięcie do mięśnia (domięśniowo). Deferasirox (Exjade) to tabletka, która również wydaje się działać, ale może powodować problemy z nerkami.

Twój lekarz może również zamówić transfuzję krwi, zwłaszcza jeśli dont reagują na witaminę B6? terapii. Jednakże, istnieją wady. Transfuzja może pogorszyć poziom żelaza i doprowadzić do uszkodzenia wątroby. Przeszczep szpiku kostnego jest leczeniem ostatniej szansy.

Clubfoot: Dlaczego się zdarza i jak lekarze ją leczą

0

Dzieci, które rodzą się ze stopą, która jest skręcona do wewnątrz i w dół, mają wadę wrodzoną zwaną stopą koślawą. Dowiedz się, co może być jej przyczyną i jak lekarze ją leczą, zanim dzieci nauczą się chodzić.

Większość dzieci, które rodzą się ze stopą koślawą są zdrowe we wszystkich innych aspektach; około połowa z nich ma ją w obu stopach.

Clubfoot nie powoduje bólu, ale jeśli nie jest leczony, może utrudnić dziecku chodzenie bez utykania. W większości przypadków łatwo ją skorygować, więc większość dzieci nie ma długotrwałych efektów.

Czy można temu zapobiec?

Clubfoot zdarza się, ponieważ ścięgna (pasma tkanki, które łączą mięśnie z kośćmi) i mięśnie w i wokół stopy są krótsze niż powinny być.

Lekarze nie wiedzą, co powoduje tę wadę, i nie ma sposobu, aby zapewnić, że Twoje dziecko nie urodzi się z nią. Jednak niektóre rzeczy zwiększają prawdopodobieństwo wystąpienia stopy klubowej. Należą do nich:

  • Płeć. Dwie trzecie dzieci ze stopą koślawą to mężczyźni.

  • Historia rodziny. Dzieci, których rodzice lub rodzeństwo mieli stopy końsko-szpotawe są dwukrotnie bardziej narażone na zachorowanie.

  • Wybór stylu życia. Jeśli palisz lub zażywasz nielegalne narkotyki w czasie ciąży, zwiększasz szanse urodzenia dziecka z tą chorobą.

  • Inne wady wrodzone. W niektórych przypadkach jest ona powiązana z innym schorzeniem, z którym dziecko się rodzi, takim jak rozszczep kręgosłupa.

  • Zbyt mała ilość płynu owodniowego podczas ciąży. Płyn ten otacza dziecko w macicy. Jeśli jest go za mało, zwiększa się prawdopodobieństwo urodzenia dziecka ze stopą koślawą.

Symptomy

Łatwo zauważyć stopę klubową, gdy dziecko się rodzi. Oto kilka oznak:

  • Stopa skierowana jest w dół, a palce mogą być zakrzywione do wewnątrz.

  • Stopa wydaje się być ustawiona bokiem, a czasem nawet do góry nogami.

  • Stopa może być mniejsza od normalnej stopy nawet o pół cala.

  • Mięśnie łydki na chorej nodze mogą nie być w pełni rozwinięte.

  • Stopa może mieć ograniczony zakres ruchu.

Większość lekarzy może rozpoznać stopę klubową po prostu patrząc na dziecko po urodzeniu. Jeśli masz wykonane badanie ultrasonograficzne w późnym okresie ciąży, lekarz może wtedy zauważyć tę wadę.

Leczenie

Lekarz zacznie korygować stopę klubową dziecka wkrótce po jego urodzeniu. Dzieci nie używają swoich stóp aż do momentu, kiedy nauczą się stać i chodzić, dlatego też celem jest rozwiązanie problemu na tyle wcześnie, aby zapobiec opóźnieniom. Lekarz zastosuje gips lub operację.

Odlew. A babys ścięgna zginać i rozciągać bardzo łatwo, więc lekarze są w stanie włączyć clubfoot w odpowiednim kierunku, aby pomóc skorygować problem. Delikatnie przesuwają stopę do pozycji, która jest bliższa tej, w której powinna się znajdować. Następnie zakładają gips, aby utrzymać go w miejscu.

Po około tygodniu lekarz zdejmuje gips. Delikatnie rozciąga stopę dziecka, ustawia ją w nowej pozycji i zakłada nowy gips. Ten schemat będzie kontynuowany przez kilka tygodni lub miesięcy. Lekarz może wykonać zdjęcia rentgenowskie, aby upewnić się, że kości dziecka powoli przesuwają się do prawidłowych pozycji.

Jeśli seria gipsów pomoże skorygować stopę koślawą, dziecko będzie musiało nosić specjalną ortezę lub but, aby utrzymać ją pod odpowiednim kątem aż do momentu, gdy nauczy się chodzić. Jest to spowodowane tym, że stopa koślawa ma tendencję do obracania się z powrotem do swojej pierwotnej pozycji. Niektóre dzieci mogą potrzebować nosić ortezę lub but tylko przez krótki czas. Inne mogą potrzebować go przez kilka lat, aby upewnić się, że stopa pozostaje pod właściwym kątem.

Chirurgia. Jeśli ścięgna i inne tkanki w stopie dziecka są zbyt krótkie, żadne rozciąganie i odlewy nie pomogą. W takim przypadku konieczna może okazać się operacja.

Dzieci, które potrzebują operacji stopy klubowej często otrzymują ją w wieku od 6 miesięcy do roku. W przeciwieństwie do stopniowego procesu odlewania, lekarz naprawia wszystko w jednej procedurze. Mogą wydłużyć ścięgna lub podjąć inne kroki, aby obrócić i ukształtować stopę do bardziej normalnej pozycji.

Po operacji, Twoje dziecko będzie musiało nosić gips, aby utrzymać stopę pod odpowiednim kątem. Następnie przez około rok będzie potrzebowało ortezy lub specjalnego obuwia, aby stopa nie wróciła do swojej pierwotnej pozycji.

Złamany palec, stopa i urazy kostki: Objawy, Diagnoza, Leczenie, Buddy Taping

0

Może być trudno powiedzieć, czy ranny palec u nogi jest złamany, czy tylko mocno zraniony. Poznaj objawy złamania palca u nogi, dowiedz się, kiedy należy wezwać lekarza i jak najlepiej się nim opiekować.

Złamany palec u nogi to złamanie kości jednego z palców. Każdy z palców ma trzy kości, z wyjątkiem dużego palca, który ma dwie. Złamanie może się zdarzyć, gdy bardzo mocno stukniesz się palcem u nogi lub upuścisz na niego coś.

Złamany palec nie wymaga zazwyczaj dużej opieki medycznej. W rzeczywistości trudno jest stwierdzić, czy doszło do złamania, czy tylko do poważnego urazu, a leczenie często jest takie samo.

Objawy złamania palca u nogi

Jeśli złamiesz palec u nogi, prawdopodobnie będziesz miał:

  • Ból i tkliwość w palcu

  • Ból podczas chodzenia lub obciążania stopy

  • Zaczerwienienie lub zasinienie

  • Sztywność

  • Obrzęk

Kiedy należy wezwać lekarza

Jeśli wydaje Ci się, że złamałeś palec u nogi, najlepiej, aby obejrzał go lekarz. Mimo, że często możesz leczyć się sam, złamany palec może czasami prowadzić do poważniejszych problemów, takich jak infekcja, zapalenie stawów lub długotrwały ból stopy.

Zadzwoń do lekarza, jeśli masz jedno z tych poważniejszych złamań, które wymagają leczenia:

  • Uraz dużego palca u nogi

  • Złamana kość wystająca poza skórę lub powodująca otwartą ranę (może prowadzić do zakażenia kości)

  • Palec u nogi jest zgięty lub skrzywiony

W przypadku mniej poważnych złamań, nawet jeśli początkowo odkładasz je na później, wezwij lekarza, jeśli masz:

  • chorobę, która wpływa na nerwy lub przepływ krwi w stopach, np. cukrzycę

  • Gorączka lub dreszcze

  • Intensywny ból pod paznokciem (możliwe, że pod paznokciem gromadzi się krew)

  • Odrętwienie, mrowienie lub chłód w palcu u nogi

  • Ból, który się nasila lub nie ustępuje po zastosowaniu leków przeciwbólowych dostępnych bez recepty

  • Niebieska lub szara skóra na palcu u nogi

  • Obrzęk, zasinienie lub zaczerwienienie, które nie ustępuje po kilku dniach

Diagnoza złamanego palca u nogi

Najpierw lekarz zapyta, co się stało i jakie masz objawy. Sprawdzi, czy skóra wokół palca jest wrażliwa i uszkodzona. Zbada również stan nerwów i przepływ krwi. Jeśli lekarz uzna, że to złamanie, prawdopodobnie wykona zdjęcie rentgenowskie.

Leczenie złamanego palca u nogi

Leczenie zależy od tego, gdzie i jak poważne jest złamanie. W większości przypadków zostaniesz odesłany do domu z instrukcjami dotyczącymi samodzielnej pielęgnacji. Możesz również otrzymać receptę na leki przeciwbólowe.

Jeśli nie będziesz mógł zbytnio zginać palca u nogi, ułatwi to leczenie. Lekarz może zasugerować buddy taping. Polega to na tym, że przykleja się złamany palec do palca obok. Najpierw umieszcza się bawełnę lub gazę między palcami, aby skóra nie ocierała się i nie była surowa. Następnie owijasz je taśmą medyczną.

Lekarz może również dać Ci but ze sztywnym dnem i wierzchnią warstwą materiału. Dzięki temu palec nie będzie się zbytnio zginał i pozostanie miejsce na obrzęk.

Jeśli złamałeś palec u nogi na całej długości i kość się przemieściła, lekarz może być zmuszony do ustawienia jej z powrotem na miejscu. Najpierw otrzymasz zastrzyk znieczulający palec. Następnie lekarz przesuwa kości z powrotem do siebie za pomocą swoich rąk. Nie jest to zabieg chirurgiczny. Jeśli kawałki kości nie pozostaną na swoim miejscu, może zostać założony gips.

Jeśli masz ranę, możesz również otrzymać antybiotyki i zastrzyk przeciwtężcowy.

Jeśli masz krew uwięzioną pod paznokciem, lekarz spróbuje ją odprowadzić, ale może być konieczne całkowite usunięcie paznokcia.

W przypadku bardzo poważnych złamań może być konieczna operacja wstawienia szpilek lub śrub, które utrzymają kości na miejscu.

Domowe sposoby na złamany palec u nogi

Przez pierwsze kilka dni lub tygodni po złamaniu palca u nogi, możesz:

  • Utrzymywać stopę uniesioną w pozycji siedzącej lub leżącej (najlepiej powyżej serca), aby zmniejszyć obrzęk i ból.

  • Przyłóż lód do palca na 20 minut co godzinę, kiedy nie śpisz. To przez pierwsze 24 godziny. Po tym czasie możesz przykładać lód dwa do trzech razy dziennie. Nie przykładaj lodu bezpośrednio do skóry. Zawiń ją w ręcznik.

  • Odpoczywaj. Zrezygnuj z aktywności, która powoduje ból.

  • Przyjmij lek przeciwbólowy z ibuprofenem, acetaminofenem lub naproksenem, jeśli tego potrzebujesz.

  • Noś buty ze sztywną podeszwą.

Złamany palec u nogi

W większości przypadków, palec u nogi zagoi się w ciągu około 4-6 tygodni. Jednak w przypadku poważniejszych złamań może to potrwać nawet 8 tygodni.

Musisz wstrzymać się z uprawianiem sportu i innych aktywności fizycznych do czasu, aż lekarz da Ci zielone światło. Jeśli zaczniesz je zbyt wcześnie, możesz ponownie uszkodzić palec.

W trakcie leczenia najlepiej unikać wysokich obcasów i butów, które ściskają palce.

Kiedy będziesz mógł nosić buty i chodzić bez bólu, możesz wrócić do swoich normalnych zajęć. Możesz spodziewać się pewnej sztywności lub bolesności, kiedy po raz pierwszy zaczniesz znowu chodzić, ale to zniknie w miarę powrotu do normalności.

Hemochromatoza – rodzaje, objawy, przyczyny, diagnoza, leczenie

0

Hemochromatoza to stan, w którym Twój organizm wchłania zbyt dużo żelaza. Dowiedz się, co ją powoduje i jakie są dostępne sposoby leczenia.

W normalnych warunkach Twoje jelita wchłaniają odpowiednią ilość żelaza z pokarmów, które spożywasz. Jednak w hemochromatozie organizm wchłania zbyt dużo i nie ma jak się go pozbyć. Nadmiar żelaza jest więc magazynowany w stawach i narządach takich jak wątroba, serce i trzustka. To powoduje ich uszkodzenie. Jeśli nie jest leczona, hemochromatoza może spowodować, że narządy przestaną działać.

Istnieją dwa rodzaje tej choroby – pierwotna i wtórna.

Hemochromatoza pierwotna jest dziedziczna, co oznacza, że występuje w rodzinach. Jeśli masz dwa geny, które ją wywołują, jeden od matki i jeden od ojca, będziesz miał większe ryzyko zachorowania.

Hemochromatoza wtórna występuje z powodu innych chorób, na które cierpisz. Należą do nich:

  • Niektóre rodzaje anemii

  • Choroby wątroby

  • Częste transfuzje krwi

Białe osoby o pochodzeniu północnoeuropejskim są bardziej narażone na dziedziczną hemochromatozę. Mężczyźni są 5 razy bardziej narażeni na zachorowanie niż kobiety.

Symptomy

U połowy osób cierpiących na hemochromatozę nie występują żadne objawy. U mężczyzn objawy pojawiają się zwykle między 30 a 50 rokiem życia. Kobiety często nie wykazują objawów tej choroby, dopóki nie przekroczą 50 roku życia lub nie przejdą menopauzy. Może to wynikać z faktu, że tracą one żelazo podczas miesiączki i porodu.

Objawy hemochromatozy obejmują:

  • Ból w stawach, szczególnie w kościach

  • uczucie zmęczenia

  • Niewyjaśniona utrata wagi

  • Skóra o brązowym lub szarym zabarwieniu

  • Ból w brzuchu

  • Utrata popędu płciowego

  • Utrata włosów na ciele

  • Trzepotanie serca

  • Zamglona pamięć

Czasami ludzie nie mają żadnych objawów hemochromatozy, dopóki nie pojawią się inne problemy. Mogą one obejmować:

  • Problemy z wątrobą, w tym marskość (bliznowacenie) wątroby

  • Cukrzyca

  • Nieprawidłowy rytm serca

  • Zapalenie stawów

  • Zaburzenia erekcji (trudności z uzyskaniem wzwodu)

Przyjmowanie dużych ilości witaminy C lub spożywanie dużej ilości pokarmów, które ją zawierają, może pogorszyć stan hemochromatozy. Dzieje się tak dlatego, że witamina C pomaga organizmowi wchłaniać żelazo z pożywienia.

Diagnoza

Zdiagnozowanie hemochromatozy może być trudne dla lekarza, ponieważ inne choroby mają takie same objawy. Lekarz może zlecić wykonanie badań, jeśli:

  • Masz objawy.

  • Masz jeden z wymienionych powyżej problemów.

  • Członek rodziny ma to zaburzenie.

Istnieją inne sposoby, aby lekarz mógł stwierdzić, czy pacjent ma to zaburzenie:

Sprawdzenie historii choroby. Lekarz zapyta o twoją rodzinę i czy ktoś ma hemochromatozę lub jej objawy. Może również zapytać o takie rzeczy jak zapalenie stawów i choroby wątroby, co może oznaczać, że Ty lub ktoś z Twojej rodziny ma hemochromatozę, ale o tym nie wie.

Badanie fizykalne. Lekarz zbada Pana/Pani ciało. Obejmuje to użycie stetoskopu, aby posłuchać, co dzieje się wewnątrz. Może również dotykać różnych części Twojego ciała.

Badania krwi. Dwa badania mogą dać lekarzowi wskazówkę na temat hemochromatozy:

  • Wysycenie transferyny. To pokazuje, jak wiele żelaza jest przyklejonych do transferyny, białka, które przenosi żelazo we krwi.

  • Ferrytyna w surowicy. Ten test mierzy ilość ferrytyny, białka, które przechowuje żelazo, we krwi.

Jeśli któryś z tych testów wykaże, że masz więcej żelaza niż powinieneś, lekarz może zlecić trzeci test, aby sprawdzić, czy masz gen powodujący hemochromatozę.

Biopsja wątroby. Lekarz pobierze mały fragment wątroby. Obejrzy go pod mikroskopem, aby sprawdzić, czy nie doszło do uszkodzenia wątroby.

MRI. Jest to badanie, w którym za pomocą magnesów i fal radiowych wykonuje się obraz narządów.

Leczenie

Jeśli masz hemochromatozę pierwotną, lekarze leczą ją poprzez regularne usuwanie krwi z organizmu. Przypomina to oddawanie krwi. Lekarz wprowadzi igłę do żyły w ramieniu lub nodze. Krew przepłynie przez igłę do rurki, która jest połączona z workiem.

Celem jest usunięcie części krwi, aby poziom żelaza wrócił do normy. Może to potrwać do roku lub dłużej. Usuwanie krwi dzieli się na dwie części: leczenie wstępne i leczenie podtrzymujące.

Leczenie wstępne. Raz lub dwa razy w tygodniu będziesz odwiedzać gabinet lekarski lub szpital w celu pobrania krwi. Za jednym razem może zostać pobrana maksymalnie jedna pinta.

Leczenie podtrzymujące. Gdy poziom żelaza we krwi wróci do normy, nadal będziesz musiał pobierać krew, ale nie tak często. Będzie to zależało od tego, jak szybko żelazo wraca do normy w Twoim organizmie.

Złamane, pęknięte i popękane żebra: Objawy, leczenie i powrót do zdrowia

0

Możesz złamać żebro, jeśli zostaniesz mocno uderzony w klatkę piersiową. Dowiedz się, jak lekarz może leczyć złamane żebro i jakie problemy mogą wyniknąć z takiego złamania.

Złamane żebra są bolesne i mogą boleć przy każdym oddechu. A jeśli są mocno złamane, mogą poważnie uszkodzić narządy wewnętrzne.

Istnieje kilka sposobów, w jakie żebra mogą zostać złamane:

  • Wypadek drogowy

  • Otrzymanie ciosu w klatkę piersiową

  • Sporty kontaktowe – na przykład piłka nożna, hokej lub futbol

  • Powtarzające się ruchy, takie jak wymachiwanie kijem golfowym, wiosłowanie lub pływanie

  • Powtarzający się bardzo silny kaszel

  • Upadek na twardą powierzchnię

  • Podjęcie resuscytacji krążeniowo-oddechowej

Niektóre warunki mogą prowadzić do złamania żebra bez bardzo silnego uderzenia, w tym:

  • Osteoporoza (cienkie, kruche kości, zwykle związane ze starzeniem się)

  • Zmiany nowotworowe, które osłabiają kości

Jak rozpoznać, że mam złamane żebro?

Ostry ból w klatce piersiowej występuje w przypadku złamania żebra. Różni się on jednak od zawału serca:

  • Jeśli dotkniesz miejsca, w którym masz złamane żebro, będzie ono bardziej bolało.

  • Klatka piersiowa będzie bolała bardziej, gdy weźmiesz głęboki oddech.

  • Ból będzie się nasilał, jeśli będziesz skręcać swoje ciało.

  • Kaszel lub śmiech spowodują ból. W zależności od przyczyny mogą pojawić się również siniaki.

Jak się go diagnozuje?

Lekarz przeprowadzi badanie. Zapyta co się stało i dotknie bolesnego miejsca. Lekarz będzie chciał osłuchać płuca podczas oddychania i obserwować klatkę piersiową podczas jej podnoszenia i opuszczania.

Jeśli lekarz podejrzewa złamanie żebra, będzie chciał uzyskać zdjęcia klatki piersiowej. Jeśli złamane żebro jest spowodowane tępym urazem lub poważnym wypadkiem, będzie chciał się upewnić, że theres nie ma innych poważnych uszkodzeń narządów wewnętrznych.

Lekarz może zlecić jedno lub więcej z tych badań:

  • Zdjęcie rentgenowskie. Te wychwytują 75% wszystkich złamanych żeber. Mogą one również wykazać inne problemy, takie jak zapadnięte płuco.

  • Tomografia komputerowa. Ten rodzaj zdjęcia pokazuje złamania, które nie są widoczne na zdjęciach rentgenowskich. Lekarz będzie chciał je wykonać, jeśli uzna, że zdjęcie rentgenowskie coś przeoczyło. Badanie to może również wykazać uszkodzenia tkanek miękkich i narządów, takich jak płuca, wątroba, śledziona czy nerki.

  • MRI. Podobnie jak w przypadku tomografii komputerowej, obrazy te mogą wykazać złamania, które nie są widoczne na zdjęciach rentgenowskich. Mogą wskazać uszkodzenia tkanek miękkich i narządów.

  • Skanowanie kości. W przypadku złamania żebra lub raka prostaty w wywiadzie, badanie to może lepiej pokazać miejsce uszkodzenia.

Jak źle może być?

W wielu przypadkach jest to tylko pęknięcie lub złamanie włoskowate, a żebro nie przemieszcza się z miejsca na miejsce. Ale jeśli więcej żeber jest złamanych lub jeśli złamanie jest z poważnego urazu, więcej problemów są możliwe.

Złamane żebro może mieć poszarpaną krawędź, która wbija się w jamę klatki piersiowej. Istnieje szansa, że może to uszkodzić jeden z narządów:

  • Jeśli złamiesz żebro w górnej części klatki piersiowej, ostry koniec kości może rozerwać lub przebić ważne naczynie krwionośne.

  • Jeśli złamiesz żebro w środku klatki piersiowej, ostry koniec kości może przebić płuco.

  • Jeśli złamiesz żebro w dolnej części klatki piersiowej, ostry koniec kości może spowodować uszkodzenie wątroby, nerek lub śledziony.

Co to jest leczenie?

Większość złamanych żeber goi się około 6 tygodni. Podczas leczenia:

  • Zrób sobie przerwę w uprawianiu sportu, aby móc się wyleczyć i nie zrobić sobie krzywdy.

  • Przyłóż lód do miejsca zdarzenia, aby złagodzić ból.

  • Zażyj leki przeciwbólowe, takie jak acetaminofen lub ibuprofen. Jeśli potrzebujesz czegoś silniejszego, lekarz może przepisać Ci coś innego.

  • Weź głęboki oddech, aby uniknąć zapalenia płuc. Infekcja płuc jest najczęstszą rzeczą, którą możesz dostać przy złamaniach żeber. Twój lekarz może dać Ci proste urządzenie, które zachęci Cię do głębokiego oddychania.

  • W trakcie gojenia się żeber nie owijaj ich ciasno. Nie chcesz, aby cokolwiek ograniczało Twoje oddychanie.

Jeśli masz poważniejszy uraz, możesz potrzebować dodatkowego leczenia lub ewentualnie operacji. Na przykład, jeśli płuco zostało przebite przez ostry koniec jednego z żeber, może być konieczny zabieg usunięcia powietrza lub krwi z wnętrza klatki piersiowej.

Niektóre osoby, których żebra zostały poważnie uszkodzone, mogą wymagać naprawy za pomocą metalowych płytek, ale jest to rzadkie.

Cecha sierpowatości – szanse na jej odziedziczenie

0

Cecha sierpowatości jest przekazywana przez rodziny. Dowiedz się, jak odziedziczyłeś tę cechę i czym różni się ona od choroby sierpowatej.

Choroba sierpowatokrwinkowa (SCT) jest chorobą krwi o podłożu genetycznym. Oznacza to, że jest ona dziedziczona lub przekazywana z rodzica na dziecko (lub dzieci). Cecha sierpowata różni się od choroby sierpowatej (SCD) i w rzeczywistości nie jest uważana za chorobę. Osoby z SCD mają sierpowate (półksiężycowate) czerwone krwinki z powodu nieprawidłowej wersji białka zwanego hemoglobiną. Często mają dużo bólu i innych objawów.

Posiadanie SCT oznacza, że odziedziczyłeś gen sierpowy po jednym (nie po obojgu) z rodziców i większość twoich czerwonych krwinek jest normalna. U osób z SCT rzadko występują jakiekolwiek objawy. Większość z nich prowadzi normalne życie.

Cecha sierpowata a choroba sierpowata

Choroba sierpowata (SCD) jest wynikiem uszkodzenia genu hemoglobiny. Hemoglobina jest substancją, która przenosi tlen wewnątrz czerwonych komórek krwi. Do zachorowania na chorobę sierpowatą potrzebne są dwie kopie tego wadliwego genu – po jednej od każdego z rodziców. (Lekarze nazywają to autosomalnym recesywnym wzorcem dziedziczenia). Jeśli oboje Twoi rodzice mają wadliwy gen, masz 1 do 4 szans na urodzenie się z chorobą.

Osoby z SCT mają jeden normalny gen hemoglobiny (A) i jeden nieprawidłowy gen hemoglobiny (S). Z tego powodu czasami mówi się o HbAS. Jeśli oboje Twoi rodzice są nosicielami cechy sierpowatości, masz 50% szans, że tylko jedno z nich przekaże ją Tobie. Jeśli tak się stanie, będziesz miał SCT.

Objawy cechy sierpowatej

Osoby, które są nosicielami cechy sierpowatości, nie są skłonne do zachorowania z objawami SCD?

Choroba sierpowatokrwinkowa charakteryzuje się nieprawidłowym kształtem czerwonych krwinek (RBC), co może prowadzić do ciężkich, bolesnych ataków. Lekarze nazywają te ataki kryzysami. Zdrowe czerwone krwinki są okrągłe lub w kształcie dysku i łatwo przemieszczają się przez małe naczynia krwionośne. Krwinki sierpowate są twarde i nie tak elastyczne jak normalne krwinki czerwone. Mogą utknąć w małych naczyniach krwionośnych i spowodować zatory, ból i inne problemy, takie jak infekcje i udar. Mogą również prowadzić do potencjalnie śmiertelnego powikłania znanego jako zespół ostrej klatki piersiowej, który utrudnia oddychanie. Osoby z SCT mają w większości normalne czerwone krwinki, więc zazwyczaj nie mają tych poważnych problemów.

Czasami osoby z cechą sierpowatą mają objawy, ale jest to rzadkie. Mogą one obejmować:

  • Krew w siusiu (Chociaż samo w sobie nie zawsze jest to problemem, warto udać się do lekarza, aby upewnić się, że nie dzieje się nic poważniejszego, np. problem z nerkami).

  • Ból na dużych wysokościach

  • Trudności z wykonywaniem ćwiczeń w ekstremalnych warunkach pogodowych

Niektóre osoby z cechą sierpowatą mogą być bardziej niż inne narażone na udar cieplny lub niebezpieczny rozpad mięśni po intensywnych ćwiczeniach. Jest to szczególnie prawdziwe w ekstremalnych warunkach pogodowych, takich jak upał lub zimno. Sportowcy i stażyści wojskowi z SCT są najbardziej narażeni na te problemy zdrowotne.?

Jeśli masz SCT i wykonujesz intensywne treningi, podejmij te kroki, aby uniknąć problemów:

  • Bądź nawodniony. Pij wodę przed, w trakcie i po intensywnej aktywności.

  • Utrzymuj ciało w chłodzie. Zapobiegaj przegrzaniu, gdy jest gorąco i wilgotno, stosując mgiełkę lub robiąc przerwy w klimatyzowanych pomieszczeniach.

  • Zmieniaj tempo podczas treningu. Zacznij powoli, a następnie zwiększaj intensywność.

  • Rób częste przerwy lub okresy odpoczynku podczas treningu.

  • W przypadku złego samopoczucia należy niezwłocznie zwrócić się o pomoc lekarską.

Przyczyny i czynniki ryzyka związane z cechą sierpowatości

Ponad 100 milionów ludzi na świecie ma SCT. Około 1 na 12 Afroamerykanów i 1 na 100 Latynosów rodzi się z tą chorobą. Występuje również u osób, których przodkowie pochodzą z:

  • Morze Śródziemne: Kraje takie jak Turcja, Grecja i Włochy

  • Bliski Wschód: Kraje takie jak Arabia Saudyjska.

  • Azja: Kraje takie jak Indie i Japonia

  • Ameryka Środkowa i Południowa: Kraje takie jak Brazylia i Kostaryka

Cecha sierpowatości (SCT) jest przekazywana rodzinnie. Jeśli Twoi rodzice mają tę cechę, możesz zachorować na tę chorobę (SCD) lub możesz być jedynie nosicielem genu (SCT) i nigdy nie mieć objawów. Dowiedzenie się, w jaki sposób przekazywana jest ta cecha, może pomóc Ci lepiej zrozumieć, czego możesz się spodziewać.

Jeśli jesteś chory na SCT, istnieje prawdopodobieństwo, że możesz przekazać ten wadliwy gen swoim dzieciom. SCT nie jest poważną chorobą, ale SCD już tak. Ważne jest, abyś wiedział, czy Ty i Twój partner macie cechy sierpowatości. Jeśli tak, to przy każdej ciąży istnieje 25% szans na urodzenie dziecka z SCD. Istnieje również 25% szans na urodzenie dziecka bez cechy lub choroby (normalne geny) i 50% szans na urodzenie dziecka z cechą sierpowatą.

Diagnoza cechy sierpowatej

Lekarz może zlecić badanie krwi, aby sprawdzić, czy jesteś nosicielem cechy sierpowatości.

Badania prenatalne mogą wykazać, czy Twoje dziecko ma chorobę sierpowatą lub jest nosicielem genu sierpowatości. Programy badań noworodków wymagają, aby każdy stan w USA badał dzieci na obecność SCD lub cechy zaraz po urodzeniu.

Jeśli wiesz lub myślisz, że możesz mieć cechę sierpowatości i chcesz założyć rodzinę, warto porozmawiać z doradcą genetycznym. Specjaliści ci mają doświadczenie z genetycznymi zaburzeniami krwi i specjalizują się w prenatalnym poradnictwie genetycznym. Mogą oni pomóc Ci ustalić, czy SCD i SCT występują w Twojej rodzinie i czy istnieje ryzyko przekazania nieprawidłowych genów Twojemu dziecku. Zarówno Ty, jak i Twój partner powinniście poddać się badaniu na obecność SCT, jeśli planujecie mieć dziecko.

Leczenie cechy sierpowatej

Nie ma specyficznego leczenia zespołu sierpowatego, ponieważ w większości przypadków nie występują żadne objawy. Leczenie koncentruje się na rzadkich objawach lub powikłaniach u osoby z SCT.

Zapobieganie cechom sierpowatym

Zapobieganie chorobie sierpowatej koncentruje się wokół osób z chorobą sierpowatą lub cechą sierpowatą podejmujących świadomą decyzję wraz z partnerem i pomocą doradcy genetycznego przy planowaniu rodziny.?

Osoby z SCT mogą uniknąć zachorowania na rzadkie objawy i problemy, będąc świadomym niebezpiecznych sytuacji i podejmując środki ostrożności, gdy rozważają ćwiczenia, wędrówki, latanie, nurkowanie i udział w innych ekstremalnych działaniach.

Powikłania związane z chorobą sierpowatą

Cecha sierpowatości nie jest łagodną formą choroby sierpowatej i nigdy nie może przekształcić się w chorobę sierpowatą. Cecha ta może jednak zwiększać prawdopodobieństwo zachorowania na pewien rodzaj raka nerki i choroby nerek lub pojawienia się krwi w moczu (krwiomocz). Może również zwiększyć ryzyko wystąpienia zakrzepów krwi. Sportowcy i osoby odbywające ekstremalne treningi wojskowe powinny zachować szczególną ostrożność, np. pić dodatkowe płyny i robić częste przerwy.

W rzadkich i skrajnych przypadkach u osób z cechą sierpowatą mogą wystąpić powikłania takie jak:

  • Kryzysy bólowe podobne jak u osób z SCD

  • Zawał śledziony (śmierć tkanki) spowodowany brakiem tlenu do śledziony. Może to być wynikiem ciężkich ćwiczeń na wysokościach powyżej 5000 stóp. Objawy obejmują nudności, wymioty oraz ból w klatce piersiowej i brzuchu. W przypadku wystąpienia tych problemów należy natychmiast skorzystać z pomocy medycznej.

  • Nagła śmierć. Osoby z cechą sierpowatą powinny zachować ostrożność w sytuacjach podwyższonego ciśnienia atmosferycznego (jak nurkowanie), niskiej zawartości tlenu, dużej wysokości i odwodnienia.

Możesz również przekazać tę cechę swoim dzieciom.