Strona główna Blog Strona 2202

Anemia Diamond-Blackfana: Przyczyny, objawy, diagnoza, leczenie

0

Anemia Diamond-Blackfan jest rzadkim rodzajem anemii. Dowiedz się więcej na temat objawów, przyczyn, diagnozy i możliwości leczenia tego stanu.

Czerwone krwinki są wytwarzane w gąbczastej tkance wewnątrz kości, zwanej szpikiem. Anemia Diamond-Blackfana, lub DBA, jest rodzajem anemii, która jest spowodowana tym, że szpik kostny nie jest w stanie wytworzyć wystarczającej ilości czerwonych krwinek, aby zaspokoić potrzeby organizmu.

Co powoduje anemię Diamond-Blackfana?

Anemia Diamond-Blackfana, znana również jako nabyta aplazja czystych krwinek czerwonych, jest zwykle diagnozowana, gdy dziecko ma mniej niż rok. Jest ona spowodowana zmianami, lub mutacjami, w ich genach, które są budulcem DNA. Czasami mutacja genetyczna jest przekazywana z jednego rodzica na dziecko. Ale czasami geny zmieniają się same.

Około połowa przypadków DBA ma znaną przyczynę genetyczną, ale niektórzy ludzie nie wiedzą, co powoduje ich DBA.

Objawy DBA

Osoby z DBA mają wiele takich samych objawów jak inne rodzaje anemii, w tym zmęczenie, bladość skóry i osłabienie.

Niektóre dzieci urodzone z DBA mają również fizyczne skutki dla ich twarzy i ciała, takie jak:

  • Mała głowa

  • Szerokie oczy i płaski nos

  • Małe, nisko osadzone uszy

  • Mała dolna szczęka

  • Krótka, pękata szyja

  • Małe łopatki

  • Nieprawidłowe kciuki

  • Rozszczepienie podniebienia lub wargi

Inne objawy DBA mogą obejmować problemy z nerkami, wady serca i problemy z oczami, takie jak zaćma i jaskra. Chłopcy mogą mieć również hipospadias, wadę występującą od urodzenia, w której otwór na drogi moczowe nie znajduje się na czubku penisa.

Jak się to diagnozuje?

Lekarz może przeprowadzić kilka testów, aby dowiedzieć się, czy dziecko ma DBA, zazwyczaj przed ukończeniem pierwszego roku życia. Dzieci z DBA mają niską liczbę czerwonych krwinek, ale prawidłową liczbę białych krwinek i płytek krwi.

Lekarz prawdopodobnie wykona badanie pełnej morfologii krwi, czyli CBC. Jest to badanie krwi, które polega na sprawdzeniu różnych jej składników. Badanie to mierzy kilka rzeczy, w tym:

  • Liczba czerwonych krwinek, białych krwinek i płytek krwi

  • Białko w czerwonych krwinkach, które przenosi tlen, zwane hemoglobiną

  • Ilość miejsca, jaką zajmują we krwi czerwone krwinki, czyli hematokryt

  • Wielkość czerwonych krwinek

Kilka innych badań krwi, które lekarz może wykorzystać do zdiagnozowania DBA to:

Liczba retikulocytów. Badanie to mierzy liczbę młodych czerwonych krwinek. Pozwala stwierdzić, czy szpik kostny dziecka wytwarza wystarczającą ilość czerwonych krwinek.

Poziomy deaminazy adenozyny w erytrocytach (eADA). Około 80% osób z DBA ma wysoki poziom enzymu zwanego deaminazą adenozyny w erytrocytach. Ten test mierzy poziom deaminazy adenozyny w erytrocytach (eADA) we krwi Twojego dziecka.

Poziom hemoglobiny płodowej. Hemoglobina płodowa to rodzaj hemoglobiny, którą dzieci mają w łonie matki. Po urodzeniu poziom tej hemoglobiny powinien spaść. Wiele dzieci z DBA nadal ma wysoki poziom hemoglobiny płodowej, nawet gdy się starzeją.

Aspiracja i biopsja szpiku kostnego. Podczas tego badania, niewielka ilość komórek i płynu jest usuwana ze szpiku kostnego za pomocą igły. Technik ogląda próbki, aby sprawdzić, ile czerwonych krwinek i innych komórek znajduje się w szpiku i jak bardzo są one zdrowe. Dzieci z DBA będą miały mniej niż normalnie zdrowych czerwonych krwinek w szpiku kostnym.

Testy genetyczne. Testy te sprawdzają, czy w genach DBA lub genach innych typów anemii, które są przekazywane z rodziców na dzieci.

Jakie są powikłania DBA?

Osoby z DBA są bardziej narażone na pewne choroby i dolegliwości, w tym na raka krwi i szpiku kostnego (ostra białaczka szpikowa), raka kości (osteosarcoma) oraz inne zaburzenia, w których szpik kostny nie wytwarza wystarczającej ilości zdrowych komórek krwi (zespół mielodysplastyczny).

Leczenie

Dzieci, u których zdiagnozowano DBA są w stanie żyć długo dzięki leczeniu medycznemu. Niektóre z nich przechodzą w stan całkowitej remisji, co oznacza, że objawy znikają na pewien czas.

Dwa powszechnie stosowane sposoby leczenia to transfuzja krwi i leki z grupy kortykosteroidów. Niektóre osoby mogą również rozważyć przeszczep szpiku kostnego, choć jest to bardziej ryzykowne. Znalezienie pasującego dawcy jest często trudne. Należy omówić wszystkie opcje z lekarzem.

Leki kortykosteroidowe. Leki takie jak prednizon (Rayos, Sterapred) mogą pomóc w wytworzeniu przez szpik kostny większej ilości czerwonych krwinek.

Transfuzja krwi. Jeśli leki steroidowe nie działają, lub niedokrwistość dziecka staje się bardziej poważna, transfuzja krwi jest opcją. Krew pełna lub czerwone krwinki od zdrowego dawcy mogą zająć miejsce krwinek, których organizm dziecka nie wytwarza.

Przeszczep szpiku kostnego/komórek macierzystych. Ten zabieg zastępuje uszkodzony szpik kostny zdrowymi komórkami macierzystymi od dawcy. Jest to jedyna metoda leczenia DBA.

Różyczka (German Measles): Objawy, przyczyny, leczenie

0

Różyczka to zakaźna infekcja dziecięca wywołana przez wirus. Dowiedz się, dlaczego może być groźna w czasie ciąży i jak uniknąć zarażenia się nią.

Najlepszym sposobem ochrony siebie i swoich dzieci przed zakażeniem jest zaszczepienie się szczepionką przeciwko odrze, śwince i różyczce (MMR).

Objawy różyczki

Różyczka u dzieci ma zwykle łagodny przebieg. Czasami nie powoduje żadnych objawów.

Różowa lub czerwono-plamista wysypka jest często pierwszym objawem zakażenia. Zaczyna się ona na twarzy i rozprzestrzenia się na resztę ciała. Wysypka utrzymuje się przez około 3 dni. To dlatego różyczka jest czasem nazywana „3-dniową odrą”.

Wraz z wysypką Ty lub Twoje dziecko możecie mieć:

  • Lekką gorączkę – od 99 do 100 stopni Celsjusza.

  • Spuchnięte i różowe oczy (zapalenie spojówek)

  • Ból głowy

  • Obrzęk gruczołów za uszami i na szyi

  • Duszny, katarowy nos

  • Kaszel

  • Bóle stawów (częstsze u młodych kobiet)

  • Ogólny dyskomfort

  • Węzły chłonne mogą być obrzęknięte i powiększone

Przyczyny różyczki

Różyczka jest wywoływana przez wirusa. Kiedyś nazywano ją „niemiecką odrą”, choć nie jest ona wywoływana przez tego samego wirusa, który powoduje odrę.

Przenoszenie różyczki

Różyczka rozprzestrzenia się, gdy osoba zarażona kaszle lub kicha, rozsiewając w powietrzu i na powierzchniach drobne kropelki wypełnione zarazkami. Osoby, które złapały wirusa są zakaźne do tygodnia przed i tydzień po pojawieniu się wysypki.

Niektórzy ludzie nie wiedzą, że są zarażeni, ponieważ nie mają objawów, ale nadal mogą przekazać wirusa innym. Jeśli zdiagnozowano u Ciebie różyczkę, powiedz o tym osobom, które przebywały w Twoim otoczeniu, zwłaszcza kobietom w ciąży.

Czynniki ryzyka różyczki

Do lat 60. ubiegłego wieku różyczka była częstą infekcją dziecięcą. Dzięki szczepionce MMR, wirus przestał się rozprzestrzeniać w Stanach Zjednoczonych około 2004 roku. Jednak nadal rozprzestrzenia się w Azji, Afryce i innych częściach świata. Ludzie z tych obszarów czasami przynoszą wirusa różyczki do Stanów Zjednoczonych podczas podróży.

Każdy może zarazić się różyczką, jeśli jest narażony na kontakt z wirusem i nie został zaszczepiony. Kobiety w ciąży stoją w obliczu poważnego ryzyka, ponieważ różyczka może spowodować poważne komplikacje dla dziecka w czasie ciąży.

Powikłania różyczki

Najpoważniejsze z nich mogą wystąpić podczas ciąży, kiedy to wirus może przejść z matki na dziecko w łonie matki. Ryzyko jest największe w pierwszych 3 miesiącach ciąży.

Dzieci, które są zakażone mogą mieć poważne wady wrodzone zwane zespołem różyczki wrodzonej?(CRS). Występuje on bardzo rzadko w Stanach Zjednoczonych, ale dziecko może się nim zarazić, jeśli podróżuje do innego kraju, w którym wirus się rozprzestrzenia.

CRS to grupa problemów zdrowotnych u dziecka, które mogą obejmować:?

  • Wady serca

  • Zaćma

  • Głuchota

  • Opóźnione uczenie się

  • Uszkodzenie wątroby i śledziony

  • Cukrzyca

  • Problemy z tarczycą

Niektóre kobiety, które zachorowały na różyczkę w czasie ciąży, ulegają poronieniu. W innych przypadkach dziecko nie przeżywa długo po urodzeniu. Najlepiej zaszczepić się przeciwko różyczce przed zajściem w ciążę, aby chronić dziecko. Po szczepieniu należy odczekać co najmniej 4 tygodnie, aby zajść w ciążę. Jeśli jesteś już w ciąży, nie powinnaś się szczepić.

Różyczka może również powodować komplikacje u kobiet, które nie są w ciąży oraz u mężczyzn. U młodych dziewcząt i kobiet, które zachorowały na różyczkę, mogą wystąpić bóle stawów (artretyzm). Ten efekt uboczny zwykle ustępuje w ciągu 2 tygodni, ale u niewielkiej liczby kobiet utrzymuje się przez dłuższy czas. Rzadko występuje u mężczyzn i dzieci.

W rzadkich przypadkach różyczka może powodować poważniejsze problemy zdrowotne, takie jak infekcje mózgu lub obrzęki i problemy z krwawieniem.

Profilaktyka różyczki

Najlepszym sposobem jest zaszczepienie się. Dzieci potrzebują dwóch dawek szczepionki MMR. Pierwszą z nich powinny otrzymać w wieku od 12 do 15 miesięcy. Druga powinna być podana między 4 a 6 rokiem życia.

Dzieci podróżujące do krajów, w których często występuje różyczka, mogą zaszczepić się już w wieku 6 miesięcy.

Jeśli jesteś kobietą w wieku rozrodczym i nie byłaś jeszcze szczepiona, zaszczep się MMR co najmniej 1 miesiąc przed zajściem w ciążę. Jest to najważniejsze, jeśli planujesz podróż do krajów, w których rozprzestrzenia się różyczka.

Diagnostyka różyczki

Jeśli lekarz uzna, że masz różyczkę, możesz wykonać badania krwi i posiew wirusa, aby to potwierdzić. Posiew wirusa pochodzi z wymazu z gardła lub nosa albo z próbki moczu.

Leczenie różyczki

Jest to wirus, więc antybiotyki nie zadziałają.

W większości przypadków infekcja u dzieci jest tak łagodna, że nie wymaga leczenia. Możesz obniżyć gorączkę dziecka i złagodzić ból za pomocą środków przeciwbólowych, takich jak acetaminofen lub ibuprofen dla dzieci. Nie należy podawać dziecku lub nastolatkowi aspiryny ze względu na ryzyko wystąpienia rzadkiego, ale poważnego stanu zwanego zespołem Reye’a.

Jeśli jesteś w ciąży i uważasz, że zaraziłaś się różyczką, natychmiast skontaktuj się z lekarzem. Być może będziesz mogła przyjmować przeciwciała zwane globuliną hiperimmunologiczną, aby pomóc organizmowi w walce z wirusem.

Jeśli chodzi o domowe sposoby leczenia różyczki, nie ma takich, które sprawiłyby, że wirus zniknąłby szybciej. Ale odpoczynek i środki przeciwbólowe mogą pomóc w samoopiece w łagodnych przypadkach, jeśli to konieczne.

Grupy krwi i badanie grup krwi ABO: Jaką grupą krwi jesteś?

0

Każdy człowiek ma określoną grupę krwi. Dowiedz się, co decyduje o Twojej grupie krwi i dlaczego ważne jest, aby ją znać.

Krew każdego człowieka składa się z tych samych podstawowych składników, ale istnieje wiele różnych rodzajów krwi. Istnieje osiem różnych grup krwi, a to, jaką grupę posiadasz, zależy od genów, które odziedziczyłeś po swoich rodzicach.

Większość ludzi ma około 4-6 litrów krwi. Krew składa się z różnych rodzajów komórek, które pływają w płynie zwanym osoczem:

  • Czerwone krwinki dostarczają tlen do różnych tkanek organizmu i usuwają dwutlenek węgla.

  • Białe krwinki niszczą najeźdźców i zwalczają infekcje.

  • Płytki krwi pomagają w jej krzepnięciu.

  • Osocze jest płynem składającym się z białek i soli.

To, co odróżnia Twoją krew od innych, to unikalna kombinacja cząsteczek białka, zwanych antygenami i przeciwciałami.

Antygeny znajdują się na powierzchni czerwonych krwinek. Przeciwciała znajdują się w osoczu.

Kombinacja antygenów i przeciwciał w Twojej krwi jest podstawą do określenia Twojej grupy krwi.

Różne grupy krwi

Istnieje osiem różnych grup krwi:

  • A dodatni: Jest to jedna z najczęściej występujących grup krwi (posiada ją 35,7% populacji USA). Osoba z tą grupą może oddać krew tylko osobom, które mają grupę A lub AB.

  • Negatywny: Ktoś z tym rzadkim typem (6,3% populacji USA) może oddać krew każdemu z grupą krwi A lub AB.

  • B dodatnia: Ktoś z tym rzadkim typem (8,5%) może oddać krew tylko osobom, które są B dodatnie lub AB dodatnie.

  • B ujemny: Ktoś z tym bardzo rzadkim typem (1,5%) może oddać krew każdemu, kto ma grupę krwi B lub AB.

  • AB dodatnia: Osoby z tą rzadką grupą krwi (3,4%) mogą otrzymywać krew lub osocze każdego rodzaju. Są oni znani jako uniwersalni biorcy.

  • AB ujemna: Jest to najrzadsza grupa krwi — posiada ją tylko 0,6% populacji Stanów Zjednoczonych. Osoba z tą grupą krwi jest znana jako uniwersalny dawca osocza, ponieważ każdy może otrzymać ten rodzaj osocza.

  • O dodatni: Jest to jedna z najczęściej występujących grup krwi (37,4%). Osoba z taką grupą może oddać krew każdemu, kto ma grupę dodatnią.

  • O ujemna: Ktoś z tą rzadką grupą krwi (6,6%) może oddać krew każdemu z dowolną grupą krwi.

Cztery główne grupy krwi zależą od tego, czy posiadasz dwa specyficzne antygeny – A i B. Lekarze nazywają to systemem grup krwi ABO.

  • Grupa A posiada antygen A i przeciwciało B.

  • Grupa B ma antygen B i przeciwciało A.

  • Grupa AB ma antygeny A i B, ale nie ma przeciwciał A ani B.

  • Grupa O nie posiada antygenów A lub B, ale ma przeciwciała zarówno A jak i B.

Trzeci rodzaj antygenu nazywany jest czynnikiem Rh. Możesz mieć ten antygen (co oznacza, że Twoja grupa krwi jest Rh+ lub pozytywna) lub nie (co oznacza, że Twoja grupa krwi jest Rh- lub negatywna).

Grupa krwi ma znaczenie

Grupy krwi zostały odkryte w 1901 roku przez austriackiego naukowca Karla Landsteinera. Wcześniej lekarze uważali, że wszystkie rodzaje krwi są takie same, dlatego wiele osób umierało z powodu transfuzji krwi.

Teraz eksperci wiedzą, że jeśli zmiesza się krew od dwóch osób z różnymi grupami krwi, krew może się zlepić, co może być śmiertelne. Dzieje się tak dlatego, że osoba otrzymująca transfuzję ma przeciwciała, które zwalczają komórki krwi dawcy, powodując toksyczną reakcję.

Aby transfuzja krwi była bezpieczna i skuteczna, ważne jest, aby dawca i biorca mieli grupy krwi, które do siebie pasują. Osoby z grupą krwi A mogą bezpiecznie otrzymać krew grupy A, a osoby z grupą krwi B mogą otrzymać krew grupy B.

Najlepiej jest, gdy dawca i biorca dokładnie do siebie pasują, a ich krew przechodzi proces zwany krzyżowaniem. Jednak dawca nie zawsze musi mieć dokładnie taką samą grupę krwi jak osoba, która ją otrzymuje. Ich grupy muszą być po prostu zgodne.

Najlepsze grupy krwi do oddania

Czerwone krwinki typu O ujemnego są uważane za najbezpieczniejsze do oddania w nagłych przypadkach zagrożenia życia lub w przypadku ograniczonych zasobów dokładnie pasującej grupy krwi. Dzieje się tak dlatego, że krwinki typu O ujemnego nie posiadają przeciwciał przeciwko antygenom A, B lub Rh.

Osoby z grupą krwi O ujemną były kiedyś nazywane uniwersalnymi dawcami czerwonych krwinek, ponieważ uważano, że mogą one oddać krew każdemu, kto ma jakąkolwiek grupę krwi. Jednak teraz eksperci wiedzą, że z tym rodzajem krwi może wiązać się nawet ryzyko.

Dieta dla grupy krwi

W ciągu ostatniej dekady pojawiło się wiele opinii na temat tzw. diety zgodnej z grupą krwi, w której spożywa się pokarmy specyficzne dla danej grupy krwi, aby obniżyć ryzyko wystąpienia pewnych chorób i poprawić ogólny stan zdrowia. Nie ma jednak naukowych dowodów na to, że jedzenie zgodne z grupą krwi czyni nas zdrowszymi.

Badanie poziomu azotu mocznikowego we krwi (BUN): wysoki i niski poziom, normalny zakres

0

Twój lekarz może zlecić badanie azotu mocznikowego we krwi, znane również jako badanie BUN, aby sprawdzić, jak dobrze pracują Twoje nerki. Dowiedz się więcej od lekarza.

Azot mocznikowy jest normalnym produktem odpadowym, który Twój organizm tworzy po jedzeniu. Wątroba rozkłada białka zawarte w pożywieniu – i podczas tego procesu powstaje azot mocznikowy we krwi, znany również jako BUN. Wątroba uwalnia tę substancję do krwi i ostatecznie trafia ona do nerek.

Kiedy nerki są zdrowe, usuwają BUN, zwykle pozostawiając jego niewielką ilość we krwi. Jednak w większości przypadków nerki pozbywają się go, wypłukując go z organizmu poprzez mocz.

Gdy nerki nie są zdrowe, mają problemy z usuwaniem BUN i pozostawiają go więcej we krwi.

Test na obecność azotu mocznikowego we krwi, który jest również nazywany testem BUN lub testem BUN w surowicy, mierzy ilość tego produktu odpadowego we krwi. Jeśli jego poziom odbiega od normy, może to oznaczać, że nerki lub wątroba nie pracują prawidłowo.

Dlaczego wykonuje się test BUN

Lekarz może zlecić wykonanie testu BUN w ramach rutynowej kontroli. Może to być jedno z kilku badań krwi, które wykonuje się u pacjenta.

Jeśli cierpisz na schorzenia nerek, badanie to jest sposobem na sprawdzenie poziomu BUN przed rozpoczęciem przyjmowania leków lub leczenia. Ponadto, badanie BUN jest standardowo wykonywane podczas pobytu w szpitalu w związku z pewnymi schorzeniami.

Jeśli lekarz podejrzewa, że pacjent może mieć problemy z nerkami, może zlecić wykonanie testu BUN.

Powiedz swojemu lekarzowi, jeśli masz następujące objawy, które mogą być oznakami, że coś jest nie tak z twoimi nerkami:

Zmiana w ilości oddawanego moczu

Spieniony, krwawy, odbarwiony lub brązowy mocz

Ból podczas sikania

Obrzęk rąk, dłoni, nóg, kostek, wokół oczu, twarzy lub brzucha

Niespokojne nogi podczas snu

Ból w połowie pleców, gdzie znajdują się nerki

Ciągłe zmęczenie

Jak przygotować się do badania?

Przed badaniem krwi należy poinformować lekarza o przyjmowanych lekach. Jeśli któryś z nich może wpłynąć na wynik badania, lekarz może poprosić o zaprzestanie ich przyjmowania na pewien czas.

Jeśli wykonuje się tylko badanie BUN, można jeść i pić. Jeśli jednak wykonywane są inne badania krwi, lekarz może udzielić wskazówek, które mogą obejmować poszczenie przed badaniem.

Co dzieje się podczas badania?

Technik laboratoryjny pobierze próbkę krwi z żyły w ramieniu lub na grzbiecie dłoni. Podczas wkłuwania igły w skórę możesz poczuć lekkie ukłucie.

Po zabiegu może Pani/Pan odczuwać lekki ból, ale może Pani/Pan od razu wrócić do swoich codziennych zajęć.

Biuro lekarskie wyśle próbkę krwi do laboratorium w celu jej analizy. Wyniki powinny być dostępne w ciągu kilku dni, w zależności od tego, jak szybko laboratorium i gabinet lekarski mogą pracować.

Zrozumienie wyników

Wynik będzie liczbą określającą ilość BUN we krwi. Zakres uznawany za normalny wynosi od 7 do 20 miligramów na decylitr. (Miligram to bardzo mała ilość – więcej niż 28 000 na uncję, a decylitr jest równy około 3,4 uncji).

Jeśli wyniki Twojego testu nie mieszczą się w tym zakresie, porozmawiaj z lekarzem.

Kilka rzeczy może wpłynąć na wyniki testu BUN, więc posiadanie poziomu BUN, który jest niższy lub wyższy niż normalny zakres nie zawsze oznacza, że jest problem.

Rzeczy, które wpływają na poziom BUN mogą obejmować:

Dieta wysokobiałkowa? (może powodować wysoki poziom BUN)

Dieta niskobiałkowa (może powodować niski poziom BUN)?

Kilka leków, w tym sterydy i antybiotyki (zwiększony lub zmniejszony poziom BUN)?

Ciąża?

Starzenie się

Co może oznaczać wysoki poziom BUN

Wysoki poziom BUN może również wskazywać na różne problemy z nerkami. Należy porozmawiać z lekarzem o tym, co może być przyczyną problemu i zaplanować kolejne kroki.

Wysoki poziom może również wskazywać na następujące rzeczy:

Odwodnienie

Niedrożność dróg moczowych (zablokowanie możliwości sikania)

Zastoinowa niewydolność serca (kiedy serce nie pompuje krwi do organizmu tak jak powinno)

Wstrząs

Urazy oparzeniowe

Stres

Zawał serca

Krwawienie z przewodu pokarmowego (krwawienie w przewodzie pokarmowym, takim jak żołądek, jelita lub przełyk)

Niski poziom BUN występuje rzadko. Jeśli masz niski poziom BUN, może to wskazywać na:

Chorobę wątroby

Niedożywienie (kiedy dieta nie zawiera wystarczającej ilości składników odżywczych lub organizm nie może ich dobrze przyswoić)

Nadmierne odwodnienie (posiadanie zbyt dużej ilości płynów)

Jednak badanie BUN nie jest sposobem na zdiagnozowanie tych problemów, dlatego może być konieczne wykonanie większej ilości badań.

Test kreatyniny

Lekarz może również zlecić badanie kreatyniny, które jest kolejnym badaniem krwi, które również sprawdza stan zdrowia nerek. Dzieje się tak dlatego, że sam poziom BUN nie zawsze ujawnia wiele.

Kiedy poziom BUN jest porównywany z poziomem kreatyniny, daje to pełniejszy obraz tego, co dzieje się z nerkami. Jest to znane jako stosunek BUN do kreatyniny.

Kreatyna jest produktem odpadowym z mięśni, który jest również filtrowany przez nerki. Podobnie jak BUN, wysoki poziom kreatyniny może oznaczać, że jest dużo odpadów, które nie zostały usunięte przez nerki.

Idealny stosunek BUN do kreatyniny wynosi od 10 do 1 do 20 do 1.

Stosunek powyżej tego zakresu może oznaczać, że nie otrzymujesz wystarczającego przepływu krwi do nerek i możesz mieć warunki, takie jak zastoinowa niewydolność serca, odwodnienie lub krwawienie z przewodu pokarmowego.

Stosunek poniżej normalnego zakresu może oznaczać chorobę wątroby lub niedożywienie.

Test Magnezu: Objawy i przyczyny wysokiego/niskiego poziomu i niedoboru

0

Magnez odgrywa kluczową rolę w zdrowiu, ale wiele osób nie ma go wystarczająco dużo w swoim organizmie. Twój lekarz użyje testu magnezu, zwykle badania krwi, aby dowiedzieć się jaki jest jego poziom.

Magnez występuje naturalnie w wielu produktach spożywczych. Niektóre z nich to masło orzechowe, orzechy, szpinak, fasola, pełne ziarna, banany, mleko i łosoś. Jest on dodawany do niektórych płatków śniadaniowych, wody butelkowanej i innych produktów spożywczych, które można kupić.

Czy Twój poziom jest zbyt niski?

Niektórzy ludzie nie otrzymują wystarczającej ilości magnezu. Jeśli jesteś w zasadzie zdrowy, prawdopodobnie nie będziesz miał objawów związanych z niskim poziomem magnezu, chyba że będzie to trwało przez dłuższy czas.

Twój lekarz może chcieć zbadać poziom magnezu. Jest to ważne, ponieważ zbyt dużo lub zbyt mało może sprawić, że zarówno dorośli, jak i dzieci będą chorzy.

Możesz mieć problemy z wchłanianiem magnezu z pożywienia, jeśli pijesz zbyt dużo alkoholu, masz problemy z nerkami, bierzesz niektóre leki, masz celiakię lub długotrwałe problemy z trawieniem.

Jeśli masz niski poziom magnezu przez długi czas i staje się on niedoborem magnezu, co jest rzadkie, możesz mieć:

  • Słaby apetyt

  • Nudności (chory żołądek) i wymioty

  • Senność

  • Słabość

Skrajne przypadki mogą powodować skurcze mięśni i drżenia (wstrząsy, których nie można kontrolować).

Z czasem niski poziom magnezu może osłabić twoje kości, wywołać silne bóle głowy, sprawić, że poczujesz się nerwowo, a nawet uszkodzić twoje serce. Może również prowadzić do niskiego poziomu innych ważnych minerałów, takich jak wapń i potas.

Wysoki poziom magnezu jest znacznie rzadziej spotykany niż niski. Zdarza się to osobom, które mają uszkodzone nerki lub przyjmują niektóre leki. Jest to poważny problem, który może spowodować zatrzymanie pracy serca.

Badanie krwi na obecność magnezu

Lekarz może zlecić badanie poziomu magnezu, jeśli występują oznaki problemu, lub jeśli masz cukrzycę lub problemy z nerkami. Badanie krwi jest najczęstszym sposobem poznania poziomu magnezu. Możesz usłyszeć termin całkowite badanie magnezu w surowicy.

Badanie krwi na obecność magnezu jest podobne do innych badań krwi, które mogłeś mieć. Pielęgniarka lub inny pracownik służby zdrowia oczyści skórę, wprowadzi igłę do żyły w ramieniu lub dłoni i pobierze próbkę krwi. Powinno to być uczucie jak ukłucie szpilką, ale nie większe. Następnie pielęgniarka wyjmie igłę i może przykryć to miejsce bandażem na wypadek niewielkiego krwawienia.

W ciągu kilku dni lekarz spojrzy na wyniki badań i powinien porozmawiać z Tobą o tym, co one oznaczają. Niski poziom może oznaczać, że nie otrzymujesz wystarczającej ilości magnezu w diecie i musisz przyjmować go dodatkowo. Albo, że Twój organizm może pozbywać się więcej magnezu niż powinien.

Ludzie, którzy przeszli niedawno operację, mają czasem niski poziom magnezu. Może to być również oznaką cukrzycy, problemów z tarczycą, problemu z ciążą lub innych problemów zdrowotnych.

Inne testy na obecność magnezu

Niektórzy eksperci nie uważają, aby badanie krwi było najlepszym sposobem na poznanie poziomu magnezu. To dlatego, że duża część magnezu w twoim organizmie jest przechowywana w kościach i innych miejscach, a nie we krwi.

Stres może sprawić, że magnez zostanie wysłany z komórek do krwi. To może sprawić, że będzie się wydawało, że masz więcej magnezu w organizmie niż w rzeczywistości, jeśli po prostu wykonasz badanie krwi.

Istnieją inne testy. Niektóre z nich:

  • Sprawdź, ile magnezu pozbywasz się w swoim siusiu.

  • Zbadaj poziom magnezu w swoich czerwonych krwinkach (RBC).

  • Testuj magnez w komórkach, a nie we krwi. Test ten znany jest jako Test EXA i wykonywany jest poprzez próbkę komórek jamy ustnej. Nie jest łatwo uzyskać ten test, ponieważ nie jest on powszechnie znany i jest bardzo drogi.

  • Dodaj magnezu do krwi, a następnie zobacz ile przechodzi do moczu.

Porozmawiaj z lekarzem, aby zrozumieć swoje wyniki i czy potrzebujesz więcej badań.

Test ACTH

0

Twój lekarz może zasugerować wykonanie testu ACTH, aby dowiedzieć się, czy masz zbyt dużo lub zbyt mało kortyzolu. Dowiedz się, czego się spodziewać i czego możesz się dowiedzieć z tego badania krwi.

Test ACTH jest rodzajem badania krwi. Mierzy on ilość hormonu zwanego ACTH (hormon adrenokortykotropowy). Test ten nie powinien być mylony z testem stymulacji ACTH.?

Inne nazwy dla ACTH to:

  • Hormon adrenokortykotropowy w surowicy

  • Wysoko wrażliwe ACTH

  • Adrenokortykotropina

  • Kortykotropina

Przysadka mózgowa, gruczoł wielkości ziarnka grochu, znajdujący się u podstawy mózgu, wytwarza ACTH. Ten hormon z kolei powoduje, że twoje nadnercza (które znajdują się na szczycie nerek) wytwarzają kortyzol.

Kortyzol to hormon, który ma kilka ważnych zadań. Pomaga on:

  • Kontrolować ciśnienie krwi

  • Twoja reakcja organizmu na infekcje jest prawidłowa

  • Rozkładanie cukru, tłuszczu i białka w pożywieniu

Lekarz może zlecić wykonanie badań, jeśli uważa, że przysadka mózgowa lub nadnercza wytwarzają zbyt dużo lub zbyt mało ACTH lub kortyzolu.

ACTH Cel

Test ACTH jest zwykle wykonywany równolegle z testem kortyzolu. Thats ponieważ objawy zbyt dużo lub zbyt mało ACTH głównie pochodzą z posiadania zbyt dużo lub zbyt mało kortyzolu.

Objawy zbyt dużo kortyzolu z nadmiaru ACTH są:

  • Przyrost masy ciała

  • Dodatkowy tłuszcz w ramionach

  • Różowe lub fioletowe ślady na częściach ciała

  • Łatwe powstawanie siniaków

  • Więcej włosów na ciele

  • Osłabienie mięśni

  • Zmęczenie

  • Trądzik

  • Hiperpigmentacja?

Objawami zbyt małej ilości kortyzolu są:

  • Utrata wagi

  • Nudności lub wymioty

  • Biegunka

  • Ból brzucha

  • Zawroty głowy

  • Ciemne plamy na skórze

  • Łaknienie soli

  • Zmęczenie

Poprzez pomiar ACTH we krwi lekarz może również dowiedzieć się, czy pacjent ma wiele innych schorzeń, w tym:

  • zespół Cushingsa

  • Choroba Cushinga

  • Choroba Addisonsa

  • Guz poza przysadką mózgową

  • Słaba produkcja hormonów przez przysadkę i nadnercza

Przygotowanie do testu ACTH

Jeśli bierzesz sterydy, musisz je odstawić na 48 godzin przed testem. Sterydy mogą wpływać na wyniki testu.

Twój lekarz może poprosić Cię o ograniczenie węglowodanów w ciągu 48 godzin poprzedzających test.

Ponadto:

  • Unikaj jedzenia i picia po północy.

  • Dobrze się wysypiaj.

  • Unikaj ćwiczeń w ciągu 12 godzin przed testem.

  • Unikaj stresu emocjonalnego w ciągu 12 godzin przed testem.

  • Upewnij się, że lekarz wie o wszystkich przyjmowanych przez Ciebie lekach na receptę lub bez recepty, suplementach, witaminach, ziołach oraz narkotykach rekreacyjnych lub nielegalnych.

Procedura badania ACTH

Lekarz pobierze kilka próbek krwi.

Ponieważ poziom hormonów zmienia się w ciągu dnia, może być konieczne wykonanie tego badania rano i jeszcze raz w ciągu dnia. To da lekarzowi poziom szczytowy i poziom niski. W większości przypadków ACTH jest najwyższy wcześnie rano i najniższy wieczorem.

Po pobraniu próbki krwi, próbki są umieszczane na lodzie i szybko przetwarzane.

Ryzyko związane z testem ACTH

Ryzyko jest takie samo jak w przypadku każdego testu, w którym do pobrania krwi używa się igły. Obejmują one:?

  • Infekcja

  • Krwawienie

  • Siniaki

  • Bolesność

  • Światłowstręt

  • Omdlenia

  • Pocenie się

  • Wygląda blado

  • Spadek tętna lub ciśnienia krwi

Wyniki testu ACTH

Wyniki mogą się różnić w zależności od laboratorium. Mogą się one również różnić w zależności od pory dnia, w której test został wykonany.

ACTH jest mierzone w pikogramach na mililitr krwi (pg/mL). U dorosłych poziom ACTH wynosi 10-50 pg/ml o 8 rano. O północy liczba ta spada poniżej 5-10 pg/ml.

Inne rzeczy, które mogą wpłynąć na wyniki Twojego testu to:

  • Jak dobrze spałeś w nocy przed testem

  • Czy jesteś pod wpływem dużego stresu

  • Ciąża lub miesiączka

  • przyjmowanie pewnych leków, takich jak hormony, insulina lub sterydy

  • Przeżycie niedawnej traumy

  • Depresja, zwłaszcza u osób starszych

  • Czy próbki krwi były pobierane i przechowywane we właściwy sposób (z lodem, a nie w temperaturze pokojowej)

Ponieważ są one związane, ACTH i kortyzolu poziomy są zwykle patrząc razem.

Jeśli wyniki ACTH nie są takie, jak powinny być, lekarz prawdopodobnie będzie chciał wykonać więcej badań, aby potwierdzić wyniki i poszukać przyczyny.

Dehydrogenaza kwasu mlekowego (LDH) Test: Cel, procedura, ryzyko, wyniki.

0

Test dehydrogenazy mleczanowej (LDH) ma szeroki zakres zastosowań. Dowiedz się, jakie są i co wyniki mogą powiedzieć o Twoim zdrowiu.

LDH jest enzymem występującym w prawie każdej komórce ciała, w tym we krwi, mięśniach, mózgu, nerkach i trzustce.

Enzym ten zamienia cukier w energię. Test LDH mierzy ilość LDH we krwi lub innym płynie ustrojowym.

Kiedy komórki są uszkodzone lub zniszczone, enzym ten jest uwalniany do płynnej części krwi. Lekarze nazywają to surowicą lub osoczem. LDH może być również uwalniane do innych płynów ustrojowych, w tym do płynu mózgowo-rdzeniowego, który otacza mózg i rdzeń kręgowy.

Dlaczego należy wykonać badanie LDH?

Lekarz może zlecić badanie z wielu powodów, takich jak:

  • Pomiar, czy doszło do uszkodzenia tkanek, a jeśli tak, to w jakim stopniu

  • Monitorowanie ciężkich infekcji lub stanów takich jak niedokrwistość hemolityczna lub megaloblastyczna, choroby nerek i wątroby

  • Pomoc w ocenie niektórych nowotworów lub leczenia nowotworów

W zależności od stanu zdrowia, testy LDH mogą być wykonywane regularnie.

Badanie LDH płynów ustrojowych może być wykonane, aby:

  • Znaleźć przyczynę nagromadzenia płynów. Może to być spowodowane wieloma rzeczami, takimi jak urazy i stany zapalne. (Może to być również spowodowane brakiem równowagi w ciśnieniu w naczyniach krwionośnych i ilości białka we krwi).

  • Pomóc w określeniu, czy masz bakteryjne czy wirusowe zapalenie opon mózgowych.

Co dzieje się podczas testu?

Krew zostanie pobrana przez igłę wprowadzoną do żyły w ramieniu.

Do badania LDH z płynu mózgowo-rdzeniowego potrzebna jest punkcja lędźwiowa (zwana również nakłuciem kręgosłupa). Cienka igła zostanie wprowadzona w dolną część pleców.

Przed każdym z badań powinieneś poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach, suplementach, ziołach, witaminach i innych substancjach.

Jakie są zagrożenia lub skutki uboczne?

W przypadku badania krwi LDH, obejmują one:

  • Krwawienie

  • Siniaki

  • Zakażenie

  • Bolesność w miejscu, w którym pobrano krew

Jeśli masz nakłucie lędźwiowe, możesz mieć niektóre z tych efektów ubocznych:

  • Ból głowy

  • Infekcja

  • Krwawienie

  • Nudności

Co oznaczają wyniki?

Wyższy poziom LDH we krwi może być oznaką uszkodzenia tkanek lub choroby. Poziom LDH we krwi może również dać lekarzowi znać, czy choroba się pogarsza lub czy leczenie jest skuteczne.

Normalny poziom LDH we krwi może być różny w zależności od laboratorium, ale zwykle mieści się w przedziale od 140 jednostek na litr (U/L) do 280 U/L dla dorosłych?

W płynie mózgowo-rdzeniowym prawidłowe poziomy to:

  • Mniej niż 70 U/L dla noworodków

  • Mniej niż 40 U/L dla dorosłych

Wyższy poziom LDH w płynie mózgowo-rdzeniowym może oznaczać, że masz infekcję lub stan zapalny w ośrodkowym układzie nerwowym. Może to również oznaczać chorobę, która dotyka mózg lub rdzeń kręgowy, jak np. bakteryjne zapalenie opon mózgowych.

Jeśli poziom LDH jest wyższy niż normalnie, lekarz może zlecić więcej badań, aby wskazać, gdzie znajduje się uszkodzenie. Jeden z nich patrzy na poziom twoich izoenzymów LDH. Są to rodzaje LDH. Istnieje pięć różnych form, od LD-1 do LD-5.

Każda z nich ma tendencję do koncentrowania się w określonych tkankach ciała. Na przykład, LD-1 jest zwykle zlokalizowany w sercu, czerwonych krwinkach, nerkach, jądrach i jajnikach.

Jeśli poziom LDH jest podwyższony, lekarz może również zlecić testy ALT, AST lub ALP. Mogą one pomóc w postawieniu diagnozy lub określić, które organy są zaangażowane w proces.

Podwyższony poziom LDH we krwi nie zawsze sygnalizuje problem. Może być wynikiem intensywnych ćwiczeń. Poziom może być również wysoki, jeśli próbka krwi jest źle traktowana w laboratorium lub nie jest przechowywana w odpowiedniej temperaturze. Czasami winne może być przyjmowanie zbyt dużej ilości witaminy C. Wreszcie, poziom LDH we krwi może być wysoki, jeśli liczba płytek krwi jest wyższa niż normalnie.

Poziom LDH, który jest w normie lub niższy niż norma, zazwyczaj nie stanowi problemu.

Idiopatyczna plamica małopłytkowa: definicja i dane statystyczne

0

Informacje na temat ITP, w tym dane demograficzne i liczba przypadków.

Idiopatyczna plamica małopłytkowa (ITP), znana również jako pierwotna immunologiczna plamica małopłytkowa i autoimmunologiczna plamica małopłytkowa, jest definiowana jako izolowana małopłytkowość z prawidłowym szpikiem kostnym i przy braku innych przyczyn małopłytkowości. ITP ma dwa odrębne zespoły kliniczne, objawiające się jako stan ostry u dzieci i przewlekły u dorosłych.

Patofizjologia

ITP jest przede wszystkim chorobą polegającą na zwiększonym obwodowym niszczeniu płytek krwi, przy czym większość pacjentów ma przeciwciała przeciwko specyficznym glikoproteinom błonowym płytek. Względna niewydolność szpiku może przyczyniać się do tego stanu, ponieważ badania wykazują, że większość pacjentów ma prawidłową lub zmniejszoną produkcję płytek krwi.

Ostra ITP często jest następstwem ostrej infekcji i ustępuje samoistnie w ciągu 2 miesięcy. Przewlekła ITP utrzymuje się dłużej niż 6 miesięcy bez określonej przyczyny.

Epidemiologia

Częstotliwość

Stany Zjednoczone

Częstotliwość występowania jest następująca:

  • Częstość występowania ITP u dorosłych wynosi około 66 przypadków na 1 000 000 rocznie.

  • Średnie oszacowanie częstości występowania u dzieci wynosi 50 przypadków na 1 000 000 rocznie.

  • Nowe przypadki przewlekłej opornej na leczenie ITP obejmują około 10 przypadków na 1 000 000 rocznie.

Międzynarodowa

Według badań przeprowadzonych w Danii i Anglii, ITP u dzieci występuje w około 10-40 przypadkach na 1 000 000 rocznie. Prospektywne, populacyjne badanie w Norwegii wykazało, że częstość występowania ITP u dzieci poniżej 15 roku życia wynosi 53 na 1 000 000. W badaniu w Kuwejcie odnotowano większą częstość występowania – 125 przypadków na 1 000 000 rocznie.

Śmiertelność/zachorowalność

Krwotok stanowi najpoważniejsze powikłanie; najbardziej znaczący jest krwotok wewnątrzczaszkowy. Śmiertelność z powodu krwotoku wynosi około 1% u dzieci i 5% u dorosłych. U pacjentów z ciężką małopłytkowością, przewidywana 5-letnia śmiertelność z powodu krwawienia jest znacznie podwyższona u pacjentów w wieku powyżej 60 lat i u osób poniżej 40 roku życia –?odpowiednio 47,8% versus 2,2%. Starszy wiek i wcześniejszy krwotok w wywiadzie zwiększają ryzyko wystąpienia ciężkiego krwawienia w ITP u dorosłych.

Spontaniczna remisja występuje w ponad 80% przypadków u dzieci. Natomiast u dorosłych jest ona rzadka.

Wiek

Patrz poniższa lista:

  • Szczytowa częstość występowania występuje u osób dorosłych w wieku 20-50 lat.

  • Szczytowa częstość występowania występuje u dzieci w wieku 2-4 lat.

  • Około 40% wszystkich pacjentów jest w wieku poniżej 10 lat.

Dane demograficzne związane z płcią i wiekiem

W przewlekłej ITP (dorośli) stosunek kobiet do mężczyzn wynosi 2,6:1. Ponad 72% pacjentów w wieku powyżej 10 lat to kobiety. W ostrej ITP (dzieci) rozkład jest równy pomiędzy mężczyznami (52%) i kobietami (48%).

U dorosłych szczyt zachorowań przypada na wiek od 20 do 50 lat. U dzieci szczyt zachorowań przypada na wiek od 2 do 4 lat. Około 40% wszystkich pacjentów jest młodszych niż 10 lat.

Powrót do przewodnika po trombocytopenii i ITP

Poziom żelaza (Fe) i badanie krwi na obecność żelaza: Cel, procedura, wyniki

0

Badanie krwi na obecność żelaza może wykazać, czy masz zbyt dużo lub zbyt mało tego ważnego minerału we krwi. Dowiedz się, dlaczego lekarz może zlecić to badanie i co oznaczają jego wyniki.

Badanie żelaza może wykazać, czy masz zbyt dużo lub zbyt mało tego minerału w organizmie. Może sprawdzić, czy nie występują u Ciebie takie schorzenia jak anemia lub przeciążenie żelazem (nadmiar żelaza). Twój lekarz może zlecić badanie, jeśli masz objawy któregoś z tych stanów.

Objawy niskiego poziomu żelaza obejmują:

  • Zmęczenie

  • Zawroty głowy

  • Słabość

  • Bóle głowy

  • Blada skóra

  • Szybkie bicie serca

Do objawów wysokiego poziomu żelaza należą:

  • Bóle stawów

  • Zmęczenie

  • Słabość lub brak energii

  • Ból brzucha

Rodzaje badań krwi na obecność żelaza

Istnieje kilka różnych testów sprawdzających poziom żelaza w organizmie. Testy te pokazują, jak dużo tego minerału przemieszcza się we krwi, jak dobrze krew go przenosi i jak dużo żelaza jest przechowywane w tkankach.

  • Żelazo w surowicy. Ten test mierzy ilość żelaza we krwi.

  • Ferrytyna w surowicy. Test ten mierzy ilość żelaza przechowywanego w organizmie. Kiedy poziom żelaza jest niski, organizm pobiera je z magazynu, aby je wykorzystać.

  • Całkowita zdolność wiązania żelaza (TIBC). Ten test mówi, ile transferryny (białka) jest wolne, aby przenosić żelazo przez krew. Jeśli poziom TIBC jest wysoki, oznacza to, że więcej transferyny jest wolne, ponieważ masz niski poziom żelaza.

  • Nienasycona zdolność wiązania żelaza (UIBC). Test ten mierzy jak dużo transferyny nie jest związane z żelazem.

  • Nasycenie transferyny. Test ten mierzy procent transferyny, która jest związana z żelazem.

Rozwiązywanie testów

Niektóre badania wymagają, abyś przestał jeść około 12 godzin przed oddaniem krwi. Dostawca usług medycznych pobierze próbkę z żyły na ramieniu i wyśle ją do laboratorium. Wyniki badań wykażą, czy poziom żelaza we krwi jest zbyt wysoki czy zbyt niski.

Niski poziom żelaza może być spowodowany przez:

  • Brak żelaza w diecie

  • Problemy z przyswajaniem żelaza z pożywienia

  • Utrata krwi

  • Ciąża

Brak żelaza może wpływać na zdolność organizmu do wytwarzania czerwonych krwinek. Jeśli poziom żelaza jest zbyt niski, możesz mieć anemię. Oznacza to, że nie masz wystarczającej ilości zdrowych czerwonych krwinek, które transportują tlen do narządów i tkanek.

Wysoki poziom żelaza może być spowodowany przez:

  • Przyjmowanie zbyt dużej ilości suplementów żelaza

  • Hemochromatoza – stan, który utrudnia organizmowi usuwanie nadmiaru żelaza

  • Transfuzje krwi

Porozmawiaj z lekarzem o znaczeniu wyników badań. Dowiedz się, jakie kroki należy podjąć w celu leczenia choroby.

Guzki tarczycy: Objawy, leczenie, operacja, & diagnoza

0

Guzki tarczycy są tym, co się dzieje, gdy dodatkowe komórki tworzą guzek na tarczycy. Są one zazwyczaj nieszkodliwe, ale lekarz powinien je sprawdzić.

Czy guzki tarczycy to poważna sprawa?

Najczęściej odpowiedź brzmi: nie. Zazwyczaj nie czuć guzków tarczycy. Mimo, że powstają z przerostu komórek, większość guzków tarczycy nie jest rakiem.

Około 1 na 10 guzków tarczycy okazuje się być rakiem. Łagodne (nienowotworowe) guzki tarczycy są powszechne. Wiele osób dostaje je z wiekiem. Jeśli guzek tarczycy nie jest rakiem, może nie wymagać żadnego leczenia. Lekarze mogą jedynie obserwować, czy nie rośnie lub czy nie powoduje innych problemów.

Rodzaje guzków tarczycy

Istnieją różne rodzaje guzków tarczycy, które nie są nowotworowe:

  • Toksyczne guzki wytwarzają zbyt dużo hormonu tarczycy. Może to prowadzić do nadczynności tarczycy, która powoduje przyspieszenie metabolizmu.

  • Wole wieloguzkowe ma kilka guzków. Mogą one również produkować zbyt dużo hormonu tarczycy i mogą uciskać inne struktury.

  • Torbiele tarczycy są wypełnione płynem, czasem z innymi resztkami. Mogą wystąpić po urazie.

Objawy guzków tarczycy

Guzki tarczycy zwykle nie dają objawów. Jeśli są duże, mogą powodować:

  • Problemy z oddychaniem

  • Problemy z połykaniem

  • A throat tickle

  • Chrypka lub zmiana głosu

Gdy guzek powoduje, że tarczyca wytwarza zbyt dużo hormonów, nazywa się to czasem guzkiem gorącym. Może on powodować:

  • Utrata wagi

  • Osłabienie mięśni

  • Nietolerancja ciepła

  • Niepokój

  • Drażliwość

  • Nieregularne bicie serca

  • Słabe kości

Czasami osoby z guzkami tarczycy wytwarzają zbyt mało hormonu tarczycy. Może to powodować objawy niedoczynności tarczycy:

  • Zmęczenie

  • Wrażliwość na zimno

  • Zaparcia

  • Skóra sucha

  • Przyrost masy ciała

  • Puffy face

  • Chrypka

  • Osłabienie mięśni

  • Wysoki poziom cholesterolu

  • Bóle lub sztywność mięśni

  • Ból, obrzęk lub sztywność stawów

  • Przerzedzenie włosów

  • Depresja

  • Utrata pamięci

Przyczyny powstawania guzków tarczycy

Nie zawsze wiadomo, dlaczego u danej osoby pojawiają się guzki tarczycy. Kilka warunków medycznych może powodować ich powstawanie. Należą do nich:

  • Zapalenie tarczycy: Jest to przewlekłe zapalenie tarczycy. Jednym z rodzajów zapalenia tarczycy jest choroba Hashimotos. Wiąże się z niską aktywnością tarczycy (niedoczynnością).

  • Niedobór jodu: Dieta, w której brakuje jodu, może spowodować powstanie guzków tarczycy. W Stanach Zjednoczonych jest to rzadkie, ponieważ jod jest dodawany do wielu produktów spożywczych.

  • Gruczolak tarczycy: Jest to niewyjaśniony przerost tkanki tarczycy. Większość gruczolaków jest nieszkodliwa, ale niektóre produkują hormon tarczycy. Prowadzi to do nadczynności tarczycy (nadczynność tarczycy).

  • Rak tarczycy: Większość guzków tarczycy nie jest rakiem, ale niektóre mogą nim być.

Czynniki ryzyka wystąpienia guzków tarczycy

Guzki tarczycy występują dość często. W wieku 60 lat ma je połowa ludzi. Często są one bardzo małe. Możesz dowiedzieć się, że masz guzki tarczycy dopiero wtedy, gdy lekarz wyczuje je podczas badania lub gdy wykona badanie ultrasonograficzne tarczycy.

Mimo to, kilka rzeczy może zwiększyć Twoje szanse na powstanie guzka tarczycy. Należą do nich:

  • Życie w części świata, w której dieta nie zawiera jodu

  • Występowanie guzków tarczycy w rodzinie

  • Bycie kobietą

  • Bycie starszym

  • Narażenie na promieniowanie głowy lub szyi w wywiadzie

Diagnozowanie guzków tarczycy

Możesz być w stanie rozpoznać guzek po prostu patrząc w lustro. Stań przed lustrem z lekko uniesionym podbródkiem. Przełknij i poszukaj guzka po obu stronach tchawicy w pobliżu jabłka Adamsa. Połóż delikatnie palce na szyi w tym miejscu i wyczuj guzek. Jeśli go znajdziesz, zapytaj o niego swojego lekarza.

Około 90% guzków tarczycy jest łagodnych (nienowotworowych).

Jeśli zauważysz jeden z nich, poproś lekarza o jego sprawdzenie. W przypadku problemów z tarczycą możesz zgłosić się do specjalisty zwanego endokrynologiem. Endokrynolodzy specjalizują się w problemach zdrowotnych związanych z gruczołami wytwarzającymi hormony, w tym z tarczycą. Wykonają oni badanie fizyczne i mogą zlecić jeden z następujących testów, aby dowiedzieć się, czy jest to rak, czy nie:

  • Badanie krwi na obecność hormonów tarczycy

  • Ultrasound

  • Biopsja cienkoigłowa

  • Skanowanie tarczycy

Podczas biopsji lekarz wprowadzi bardzo cienką igłę do guzka tarczycy, aby pobrać kilka komórek. Wyśle je do laboratorium w celu przeprowadzenia dalszych badań.

Nienowotworowe guzki tarczycy mogą nadal stanowić problem, jeśli urosną zbyt duże i utrudnią Ci oddychanie lub przełykanie.

Leczenie guzków tarczycy

Jeśli guzek nie jest nowotworowy, leczenie może obejmować:

  • Czujne czekanie

  • Terapia hormonalna tarczycy

Gdy guzki powodują nadczynność tarczycy, leczenie może obejmować:

  • Jod radioaktywny

  • Leki przeciwtarczycowe

  • Beta-blokery

  • Chirurgia

Wszelkie nowotworowe guzki tarczycy powinny być usuwane chirurgicznie. To samo dotyczy bardzo dużych oraz tych, które z czasem zmieniają się i nabierają dziwnych cech.