Strona główna Blog Strona 2201

Trombocytopenia (Low Platelet Count): Definicja, przyczyny, objawy i leczenie

0

Małopłytkowość to stan, który powoduje niski poziom płytek krwi, komórek, które pomagają w tworzeniu skrzepów krwi. Dowiedz się więcej o przyczynach, objawach i leczeniu trombocytopenii.

Przyczyny trombocytopenii

Szpik kostny, gąbczasta tkanka wewnątrz kości, wytwarza płytki krwi. Możesz zachorować na trombocytopenię, jeśli twój organizm nie wytwarza ich wystarczająco dużo lub jeśli niszczy je szybciej, niż jesteś w stanie je zastąpić.

Twój organizm może nie wytwarzać wystarczającej ilości płytek krwi, jeśli:

  • masz zaburzenia krwi, które wpływają na szpik kostny, zwane anemią aplastyczną

  • Choroba nowotworowa, taka jak białaczka lub chłoniak, która uszkadza szpik kostny

  • Choroby obniżające poziom płytek krwi, takie jak zespół Wiskotta-Aldricha lub Maya-Hegglina

  • Choroby wirusowe, takie jak ospa wietrzna, świnka, różyczka, HIV lub Epstein-Barr

  • Picie dużej ilości alkoholu przez długi czas

  • Stosować chemioterapię lub radioterapię z powodu raka, która niszczy komórki macierzyste tworzące płytki krwi. Jeśli miałeś kontakt z chemikaliami, takimi jak pestycydy i arsen, twój organizm może spowolnić proces tworzenia płytek krwi.

Twój organizm może zniszczyć zbyt wiele płytek krwi z powodu:

  • Choroby autoimmunologiczne, takie jak toczeń, immunologiczna małopłytkowość lub idiopatyczna plamica małopłytkowa (ITP), w których organizm atakuje zdrowe komórki

  • Bakterie we krwi, znane również jako bakteriemia

  • leki, takie jak antybiotyki zawierające sulfę, heparyna zapobiegająca zakrzepom krwi oraz leki przeciwpadaczkowe, takie jak fenytoina (Dilantin) i wankomycyna (Vancocin)

  • Rzadkie choroby powodujące tworzenie się skrzepów krwi, takie jak zakrzepowa plamica małopłytkowa (TTP) i rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe (DIC)

  • Zespół hemolityczno-mocznicowy, rzadkie zaburzenie, które również niszczy czerwone krwinki i powoduje problemy z nerkami

  • Wirusy takie jak wirus Epsteina-Barr (EBV), zapalenie wątroby typu C i HIV

Czasami nie ma się wystarczającej ilości płytek krwi, ponieważ zostają one uwięzione w śledzionie, narządzie zwalczającym infekcje. Kobiety mogą zachorować na małopłytkowość w czasie ciąży, ponieważ ich organizm pozbywa się płytek krwi szybciej niż zwykle.

Objawy trombocytopenii

Czasami nie masz żadnych objawów z małopłytkowości. W takich przypadkach głównym problemem są siniaki i krwawienia na skórze, które wyglądają jak małe czerwone lub fioletowe plamki, zwane wybroczynami.

Krwawienie może wystąpić na zewnątrz lub wewnątrz ciała. Czasami może być ono ciężkie lub trudne do zatrzymania.

Możesz też mieć:

  • Krwawienie z dziąseł lub nosa

  • Krew w moczu lub kupie

  • Obfite miesiączki

  • Bóle głowy

  • Zmęczenie

  • Żółta skóra lub oczy (żółtaczka)

  • Obrzęknięta śledziona

Objawy te mogą nie wystąpić do momentu, gdy liczba płytek krwi jest bardzo niska. Należy od razu powiedzieć o nich lekarzowi.

Diagnoza trombocytopenii

Lekarz zapyta o historię choroby i objawy. Zwróci uwagę na siniaki, wybroczyny i inne oznaki niskiego poziomu płytek krwi. Sprawdzi również, czy nie występują oznaki infekcji, takie jak gorączka lub wysypka.

Może być wykonane badanie krwi, które mierzy ilość płytek krwi. Większość ludzi ma od 150 000 do 450 000 płytek krwi na mikrolitr krwi. Jeśli ich liczba spadnie poniżej 50 000, mogą wystąpić problemy z krwawieniem.

Lekarz najprawdopodobniej skonsultuje się ze specjalistą od krwi (hematologiem). Możesz otrzymać inne badania, w tym:

  • rozmaz krwi w celu obejrzenia płytek krwi pod mikroskopem i sprawdzenia, czy są one zdrowe

  • Badanie szpiku kostnego w celu sprawdzenia, jakie komórki znajdują się w szpiku, jak bardzo szpik jest wypełniony komórkami i czy są one prawidłowe

  • Badania sprawdzające, czy krew krzepnie tak, jak powinna

Powikłania trombocytopenii

Gdy liczba płytek krwi spadnie poniżej 50 000, może wystąpić szczególnie silne krwawienie po urazie. Poniżej 30 000, nawet niewielki uraz może spowodować obfite krwawienie.

Jeśli liczba płytek krwi spadnie poniżej 10 000, może dojść do niebezpiecznego krwawienia wewnętrznego bez urazu. Rzadko, możesz mieć również zagrażające życiu krwawienie w mózgu.

Leczenie trombocytopenii

Jeśli liczba płytek krwi nie jest zbyt niska, leczenie może nie być konieczne.

Czasami liczba płytek krwi wzrasta, gdy unika się przyczyny problemu. Na przykład, jeśli pewien lek jest przyczyną małopłytkowości, lekarz prawdopodobnie zaleci zaprzestanie jego przyjmowania.

W przypadku ciężkiej małopłytkowości lekarz może podać:

  • leki steroidowe, które powstrzymują organizm przed niszczeniem płytek krwi, jeśli problem jest związany z układem odpornościowym

  • Dożylna globulina immunologiczna (IVIG), jeśli nie możesz przyjmować sterydów lub jeśli potrzebujesz szybko zwiększyć liczbę płytek krwi

  • Krew lub płytki krwi od zdrowej osoby, tzw. transfuzja

  • Operacja usunięcia śledziony

Jeśli stan utrzymuje się pomimo innych metod leczenia, lekarz może przepisać leki takie jak eltrombopag (Promacta, Revolade), fostamatynib (Tavalisse) i romiplostim (Nplate).

Aby zapobiec krwawieniu, gdy liczba płytek krwi jest niska:

  • Nie przyjmuj leków, które mogą wpływać na pracę płytek krwi, takich jak aspiryna czy ibuprofen.

  • Ogranicz ilość wypijanego alkoholu, ponieważ może on nasilić krwawienie.

  • Nie uprawiaj sportów kontaktowych, takich jak piłka nożna czy boks, w których możesz doznać kontuzji.

  • Używaj miękkiej szczoteczki do zębów, aby chronić swoje dziąsła.

  • W samochodzie zapinaj pasy bezpieczeństwa, a podczas pracy z narzędziami elektrycznymi zakładaj rękawice i okulary ochronne, aby zapobiec urazom.

Ebola Virus Pictures: A Visual Guide

0

Zobacz zdjęcia wirusa Ebola i dowiedz się o przyczynach, objawach, leczeniu i zapobieganiu w tym pokazie slajdów dla lekarzy.

1/10

Ebola to śmiertelna choroba wywoływana przez wirus. Istnieje pięć szczepów, a cztery z nich mogą wywołać chorobę u ludzi. Po wniknięciu do organizmu zabija komórki, sprawiając, że niektóre z nich wybuchają. Niszczy układ odpornościowy, powoduje silne krwawienie wewnątrz organizmu i uszkadza prawie każdy organ.?

Wirus jest przerażający, ale też rzadki. Można się nim zarazić tylko przez bezpośredni kontakt z płynami ustrojowymi zakażonej osoby.

Jak można się nim zarazić?

2/10

Ebolą można zarazić się od osoby, która ma wirusa i tylko w czasie, gdy ma ona objawy. Ludzie przekazują go innym poprzez swoje płyny ustrojowe. Krew, stolec i wymiociny są najbardziej zakaźne, ale nasienie, mocz, pot, łzy i mleko matki również przenoszą wirusa.

Aby zarazić się wirusem Ebola, musisz dostać się tymi płynami do ust, nosa, oczu, narządów płciowych lub przez pęknięcie skóry. Można się nią również zarazić od przedmiotów, na których znajdują się płyny, takich jak igły czy prześcieradła.

Jak nie zarazić się wirusem Ebola

3/10

Nie można zarazić się wirusem Ebola przez przypadkowy kontakt, np. siedząc obok zakażonej osoby. Powietrze, jedzenie i woda nie przenoszą wirusa. Jednak całowanie lub dzielenie się jedzeniem lub piciem z osobą chorą na Ebolę może stanowić ryzyko, ponieważ możesz dostać się do ust jej śliną.

Jakie są objawy?

4/10

Objawy Eboli mogą pojawić się po 2 do 21 dniach, ale najczęściej po 8 do 10 dniach od zakażenia. Na początku objawy mogą przypominać grypę – nagła gorączka, uczucie zmęczenia, bóle mięśni, ból głowy i gardła.

W miarę nasilania się choroby pojawiają się wymioty, biegunka, wysypka oraz siniaki lub krwawienie bez urazu, np. z oczu lub dziąseł.

Gdzie występuje Ebola?

5/10

Od 1976 roku odnotowano 33 ogniska choroby Ebola, ale ognisko z 2014 roku w Afryce Zachodniej jest zdecydowanie największe. Wirus zaraził tysiące ludzi i zabił ponad połowę z nich. Zaczęło się w Gwinei i rozprzestrzeniło na Sierra Leone, Liberię i Nigerię. W październiku na Ebolę zmarł mężczyzna, który podróżował do USA z Afryki. Pielęgniarka, która pomagała w leczeniu, zachorowała na Ebolę.

Czy istnieje szczepionka na Ebolę?

6/10

Szczepionka

rVSV-ZEBOV

(Ervebo) jest jedyną zatwierdzoną szczepionką, która zapobiega zakażeniu szczepem Ebola z Zairu. Naukowcy badają inne szczepionki, które mogłyby zapobiegać Eboli, ale muszą jeszcze przetestować je na większej liczbie osób, aby sprawdzić, czy są bezpieczne i czy działają.

Leczenie

7/10

Lek Inmazeb,?mieszanka trzech przeciwciał monoklonalnych (atoltivimab, maftivimab i odesivimab-ebgn), został zatwierdzony przez FDA w październiku 2020 r. do leczenia szczepu Zair Ebola u dzieci i dorosłych.?

Po „Eboli

8/10

Osoby, które przeżyły Ebolę, mają we krwi pewne białka, zwane przeciwciałami, które mogą chronić je przed tym samym szczepem wirusa przez 10 lat lub dłużej. Nikt jednak nie wie, czy mogą zachorować od innych szczepów.

Rzadko, ale wirus Ebola może pozostać w nasieniu przez 3 miesiące po wyzdrowieniu mężczyzny, więc powinien on unikać seksu lub używać prezerwatywy, aby nie zarażać innych. Wirus może pozostać w mleku matki przez 2 tygodnie po wyzdrowieniu, więc kobiety nie powinny karmić piersią w tym czasie.

Jak mogę temu zapobiec?

9/10

Najlepszym sposobem na uniknięcie Eboli jest trzymanie się z dala od obszarów, gdzie wirus występuje powszechnie. Jeśli znajdujesz się na obszarze objętym epidemią:

  • Unikaj osób zakażonych, ich płynów ustrojowych oraz ciał osób zmarłych na tę chorobę.

  • Unikaj kontaktu z dzikimi zwierzętami, takimi jak nietoperze i małpy, oraz ich mięsem.

  • Często myj ręce.

Po opuszczeniu tego obszaru, przez 21 dni obserwuj zmiany w swoim zdrowiu, a w przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów natychmiast skorzystaj z pomocy medycznej.

Kontrolowanie epidemii

10/10

Przeszkoleni pracownicy publicznej służby zdrowia znajdują każdą osobę, która mogła mieć kontakt z osobą zarażoną. Obserwują każdą z tych osób przez 21 dni. Jeśli u kogoś wystąpią objawy Eboli, zespoły opieki zdrowotnej przeprowadzają badania, leczą go i trzymają z dala od innych. Następnie pracownicy śledzą wszystkich, z którymi ta osoba miała kontakt. Celem jest powstrzymanie Eboli przed dalszym rozprzestrzenianiem się.

Elephantiasis: Przyczyny, objawy, diagnoza, leczenie

0

Komary w niektórych obszarach tropikalnych mogą roznosić pasożyta, który powoduje słoniowaciznę. Dowiedz się o objawach, leczeniu i jak uniknąć choroby.

Potoczna nazwa jest często używana, ponieważ jeśli masz to, twoje ręce i nogi mogą spuchnąć i stać się znacznie większe niż powinny być. Mogą również spuchnąć Twoje narządy płciowe i piersi. Dotknięta skóra może zgrubieć i stwardnieć, by wyglądać jak skóra słonia.

Jego bardziej powszechne? w obszarach tropikalnych lub subtropikalnych.

Jeśli masz go, istnieją leki i zabiegi, które pomogą w obrzęku i dyskomfortu.

Przyczyny

Zazwyczaj, aby dostać słoniowaciznę, musiałbyś zostać ugryziony przez wiele komarów przez długi czas, w kraju, w którym znane są pewne rodzaje glisty.

Choroba zaczyna się, gdy komary zainfekowane larwami glisty ukąszą cię. Maleńkie larwy przeżywają w twoim krwiobiegu i rosną. Dojrzewanie kończą w Twoim układzie limfatycznym. Mogą tam żyć przez lata i wyrządzić wiele szkód w Twoim układzie limfatycznym. To właśnie powoduje opuchliznę.

Symptomy

Możesz nie wiedzieć, że masz słoniowaciznę, dopóki nie zauważysz obrzęku. Nie tylko te części ciała zaczną wyglądać na nieporęczne i grudkowate, ze sztywną, twardą skórą, ale także pojawi się ból w spuchniętym miejscu.

Możesz również mieć dreszcze, gorączkę i po prostu czuć się źle wszędzie.

Diagnoza

Lekarz może stwierdzić, czy masz słoniowaciznę, przeprowadzając badanie przedmiotowe. Lekarz zapyta o historię choroby oraz o to, czy podróżowałeś do miejsca, w którym prawdopodobieństwo zachorowania na słoniowaciznę było większe.

Wykonane zostaną również badania krwi, aby sprawdzić, czy glisty znajdują się w twoim krwiobiegu. Badania te muszą być wykonane w nocy, ponieważ wtedy pasożyty te są aktywne.

Leczenie

Istnieją leki, które leczą słoniowaciznę. Lekarz może podać ci jeden z nich o nazwie diethylcarbamazine (DEC). Będziesz go przyjmował raz w roku. Zabije on mikroskopijne robaki znajdujące się w Twoim krwiobiegu.

Innym sposobem leczenia słoniowacizny jest stosowanie DEC w połączeniu z lekiem zwanym iwermektyną. Jest to również przyjmowane raz w roku, a kombinacja ta wykazała lepsze wyniki długoterminowe.

Jeśli masz objawy słoniowacizny, są pewne rzeczy, które możesz zrobić na własną rękę, aby je złagodzić:

  • Codziennie myj i osuszaj opuchnięte miejsca.

  • Stosować środki nawilżające.

  • Sprawdzaj czy nie ma ran i używaj kremu leczniczego na wszelkie bolące miejsca.

  • Ćwicz i spaceruj, kiedy to możliwe.

  • Jeśli masz opuchnięte ręce lub nogi, trzymaj je uniesione w pozycji leżącej lub siedzącej.

W celu zapobieżenia pogorszeniu się stanu chorego miejsca można również owinąć je szczelnie folią, ale przedtem należy skonsultować się z lekarzem.

Czasami może być konieczna operacja, aby zmniejszyć ciśnienie w bardzo obrzękniętych miejscach, takich jak moszna.

Życie z słoniowacizną

Słoniowacizna może być przyczyną niepełnosprawności. Czasami trudno jest poruszać dotkniętymi chorobą częściami ciała, co może utrudniać pracę. Może być nawet trudno poruszać się w domu.

Możesz również martwić się o to, jak Twój stan wygląda w oczach innych ludzi. Może to powodować niepokój i depresję. Jeśli masz słoniowaciznę i chcesz uzyskać informacje o grupach wsparcia, zapytaj swojego lekarza. Możesz także poszukać w Internecie zasobów, które mogą pomóc.

Autopsje: Kiedy i dlaczego są wykonywane?

0

Dlaczego potrzebna jest autopsja i kiedy się ją wykonuje?

Jeśli Ty i Twoja rodzina macie do czynienia z nagłą utratą ukochanej osoby, możecie znaleźć pocieszenie w uzyskaniu odpowiedzi w tym trudnym czasie. Ale powinieneś również wiedzieć, że autopsja nie zawsze musi być wykonana. Jeśli potrzebujesz jednej, to zazwyczaj jest to zarówno proces medyczny jak i prawny.Przepisy różnią się w zależności od stanu.

Możesz poprosić o autopsję, jeśli masz pytania dotyczące śmierci członka rodziny. Czasami lekarze pytają o zgodę na przeprowadzenie autopsji, jeśli mają jakieś pytania.

Koronerzy i lekarze orzecznicy

Każdy samorząd lokalny ma urzędnika, który rejestruje zgony. Jest on nazywany koronerem lub lekarzem orzecznikiem.

Wszystkie stany, z wyjątkiem kilku, wymagają, aby lekarze orzecznicy byli lekarzami. Koronerzy mogą być również lekarzami, ale nie muszą.

Koronerzy są zazwyczaj urzędnikami wybranymi. Wielu z nich nie ma wykształcenia medycznego. Kiedy sekcja zwłok musi być wykonana, polegają na lekarzu orzeczniku.

Co dzieje się podczas autopsji?

Lekarz bada szczątki wewnątrz i na zewnątrz. Może usunąć organy wewnętrzne do badań i pobrać próbki tkanek lub płynów ustrojowych, takich jak krew.

Badanie trwa zazwyczaj od 1 do 2 godzin. W wielu przypadkach eksperci mogą w tym czasie ustalić przyczynę śmierci.

W innych przypadkach jednak trzeba będzie poczekać, aż laboratorium wykona więcej testów w poszukiwaniu śladów narkotyków, trucizn lub choroby. Może to potrwać kilka dni lub tygodni.

W 20 stanach i Dystrykcie Kolumbii patolog – lekarz, który specjalizuje się w badaniu chorób i urazów – musi przeprowadzić autopsję.

Po jej zakończeniu lekarz podaje dokładną przyczynę śmierci i jak według niego do niej doszło – czy ktoś zmarł z przyczyn naturalnych, w wyniku wypadku, zabójstwa czy samobójstwa.

Kiedy jest wymagany?

Mimo, że prawo jest różne, prawie wszystkie stany wymagają przeprowadzenia autopsji, gdy ktoś umiera w podejrzany, nietypowy lub nienaturalny sposób.

Wiele stanów wymaga przeprowadzenia autopsji, gdy osoba umiera bez obecności lekarza. Dwadzieścia siedem stanów wymaga jej, jeśli podejrzewa się, że przyczyną śmierci jest zagrożenie zdrowia publicznego, takie jak szybko rozprzestrzeniająca się choroba lub skażona żywność.

Kiedy jest to opcjonalne?

Lekarz może poprosić Cię o zgodę na przeprowadzenie autopsji, jeśli Twoja bliska osoba zmarła w wyniku niespodziewanej choroby.

Zazwyczaj chce on dowiedzieć się więcej o tym, co się stało, aby uspokoić twój umysł, dowiedzieć się, czy inni członkowie rodziny mogą być zagrożeni tym samym, lub dowiedzieć się czegoś, co może pomóc innym pacjentom.

W niektórych przypadkach stan, który dana osoba miała za życia, może być zdiagnozowany dopiero po jej śmierci. Na przykład, lekarze mogą dowiedzieć się na pewno, że ktoś miał chorobę Alzheimera tylko po zbadaniu mózgu podczas autopsji. To do rodziny należy decyzja, czy na to pozwolić.

Najbliższa rodzina zmarłego może również poprosić o autopsję, jeśli istnieją pewne obawy dotyczące przyczyny śmierci. Oprócz urzędników państwowych, niektóre prywatne firmy wykonują je za opłatą.

Życzenia dla rodziny i wiara

Niektóre tradycje religijne odradzają przeprowadzanie autopsji, uważając, że ciało osoby po śmierci powinno pozostać w całości lub w inny sposób. Albo twierdzą, że nie należy opóźniać pochówku.

W wielu stanach obowiązują prawa, które honorują zastrzeżenia religijne. Lekarze czasami zmieniają sposób przeprowadzania autopsji z szacunku dla przekonań rodziny. Ale stany nadal wymagają autopsji, gdy jest ona potrzebna do zbadania przestępstwa lub zagrożenia dla zdrowia publicznego.

Większość badań nie powinna opóźniać pogrzebu ani uniemożliwiać obejrzenia ciała podczas nabożeństwa. Pracownicy zakładu pogrzebowego są zazwyczaj w stanie ukryć wszelkie ślady autopsji za pomocą odzieży.

Babeszjoza: zakażenie krwi roznoszone przez kleszcze

0

Lekarz wyjaśnia babeszjozę, infekcję komórek krwi najczęściej rozprzestrzenianą przez kleszcze. Dowiedz się o przyczynach, objawach, leczeniu i zapobieganiu tej potencjalnie poważnej choroby.

Inne sposoby rozprzestrzeniania się babeszjozy obejmują:

  • Skażone transfuzje krwi

  • Ciężarna, zakażona matka przekazuje zakażenie swojemu dziecku w łonie matki lub podczas porodu

Babeszjoza występuje zazwyczaj w cieplejszych miesiącach. Kleszcze przenoszące pasożyta zostały znalezione w:

  • Block Island, R.I.

  • Fire Island, Shelter Island oraz wschodnia część Long Island, N.Y.

  • Martha’s Vineyard, Mass.

  • Nantucket, Mass.

  • Obszary przybrzeżne New Jersey

Ludzie zarazili się tym zakażeniem również w innych stanach, w tym:

  • Kalifornia

  • Connecticut

  • Delaware

  • Maine

  • Minnesota

  • Wisconsin

Widziano go również w Europie.

Symptomy

Objawy babeszjozy zaczynają się od 1 do 8 tygodni po kontakcie z pasożytem, który wywołuje chorobę. Czasami nie zauważasz żadnych objawów. Jeśli wystąpią, mogą to być:

  • Bóle ciała

  • Dreszcze

  • Zmęczenie

  • Gorączka

  • Ból głowy

  • Utrata apetytu

  • Pocenie się

Może również wystąpić stan zwany niedokrwistością hemolityczną, w którym czerwone krwinki obumierają szybciej niż organizm może wytworzyć nowe. Objawy tego mogą obejmować:

  • Zamieszanie

  • Ciemne zabarwienie moczu

  • Zawroty głowy

  • Szmery w sercu

  • Szybki rytm serca

  • Obrzęk śledziony i wątroby

  • Bardzo blada skóra

  • Słabość

  • Żółta skóra, oczy i usta (żółtaczka)

Objawy mogą być gorsze, jeśli jesteś w podeszłym wieku, nie masz już śledziony, masz problemy zdrowotne lub przyjmujesz leki, które osłabiają twój układ odpornościowy.

Jeśli zauważysz któryś z tych objawów, udaj się do lekarza i pamiętaj, aby powiedzieć mu, czy ostatnio podróżowałeś. Kleszcze mogą być wielkości ziarnka maku, więc możesz nie wiedzieć, czy zostałeś przez nie ugryziony.

Diagnoza

Lekarz zleci wykonanie badań krwi w celu sprawdzenia oznak zakażenia. Obejmuje to poszukiwanie Babesia we krwi pod mikroskopem. Może również chcieć wykonać inne badania krwi, aby wykluczyć choroby o podobnych objawach, takie jak anaplazmoza lub choroba z Lyme, która również jest wywoływana przez kleszcze. Jest możliwe, aby mieć chorobę z Lyme w tym samym czasie, co babeszjoza.

Leczenie i zapobieganie

Jeśli nie masz żadnych objawów, prawdopodobnie nie będziesz potrzebował leczenia. Jeśli tak, lekarz może przepisać lek o nazwie atovaquone, który zabija mikroorganizmy wraz z antybiotykiem azytromycyną. Innym połączeniem, które może zalecić, jest chinina z antybiotykiem klindamycyną.

Kleszcze, które powodują babeszjozę, zazwyczaj muszą pozostać na twoim ciele przez 36 do 48 godzin, aby spowodować infekcję. Oto kilka sposobów, aby zapobiec jednemu:?

  • Trzymaj się z dala od zarośniętych traw i sterty liści, gdzie mogą przebywać kleszcze.

  • Noś długie spodnie włożone w skarpetki i koszulkę z długim rękawem, gdy jesteś w pobliżu miejsc, w których kleszcze się rozwijają.

  • Noś jasne ubrania, aby łatwo było zauważyć kleszcze.

  • Stosuj na skórze i ubraniach środki odstraszające owady z zawartością DEET.

  • Przed wejściem do domu sprawdź, czy na ubraniach i zwierzętach domowych nie ma kleszczy.

  • Po wejściu do środka, sprawdź całe ciało pod kątem obecności kleszczy używając lusterka na całej długości lub trzymanego w ręku.

  • Usuń kleszcze za pomocą spiczastej pęsety.

?

Choroba von Willebranda: Objawy, przyczyny, diagnoza, leczenie

0

Choroba von Willebranda jest trwającym całe życie zaburzeniem krwawienia. Poznaj różne rodzaje tego schorzenia, a także jego przyczyny i sposoby leczenia.

Choroba von Willebranda jest najczęstszym dziedzicznym zaburzeniem krwawienia. Oznacza to, że można ją otrzymać od swoich rodziców. Choroba ta występuje u 1 na 100 do 1 na 1000 osób.

Rodzaje VWD

Istnieją trzy typy dziedzicznej VWD i jeden typ zaburzenia, który nie jest dziedziczny.

Typ 1: Jest to najczęstsza forma dziedzicznej VWD. Około 60% do 80% osób z VWD ma ten typ. W typie 1 nie ma wystarczającej ilości czynnika von Willebranda we krwi. Zazwyczaj jego poziom wynosi od 20% do 50% normalnego poziomu. Objawy VWD typu 1 są łagodne.

Typ 2: Jest to druga najczęstsza forma dziedziczenia VWD. Jest ona spowodowana tym, że Twój własny czynnik VWD nie działa prawidłowo. Jeśli masz VWD, istnieje 15% do 30% szans, że masz typ 2. Objawy wahają się od łagodnych do umiarkowanych.

Typ 3: Jest to najrzadsza forma dziedzicznej VWD. Występuje w 5% do 10% przypadków. Jeśli masz ten typ, zazwyczaj nie masz czynnika von Willebranda i bardzo niski poziom innego białka potrzebnego do krzepnięcia. Typ 3 ma najcięższe objawy.

Nabyta: Jest możliwe, aby uzyskać tę formę VWD, jeśli masz chorobę autoimmunologiczną, jak toczeń. Choroba autoimmunologiczna to taka, w której naturalny system obronny organizmu (układ odpornościowy) walczy z samym sobą. Możesz również zachorować na nabytą postać VWD po zażyciu pewnych leków, w wyniku choroby serca lub niektórych rodzajów raka.

Co powoduje tę chorobę?

W większości przypadków VWD dziedziczone jest przez jednego lub oboje rodziców. Można odziedziczyć typ 1 lub typ 2, jeśli jedno z rodziców przekaże gen. Typ 3 występuje zazwyczaj tylko wtedy, gdy oboje rodziców przekaże gen.

Możliwe jest posiadanie genu powodującego zaburzenie, ale bez żadnych objawów. W takim przypadku nadal możesz przekazać gen swoim dzieciom.

Jakie są objawy?

Objawy zależą od rodzaju choroby von Willebranda.

W przypadku typu 1 i typu 2, objawy mogą być od łagodnych do umiarkowanych. Obejmują one:

  • Częste duże siniaki powstałe w wyniku drobnych urazów

  • Częste lub trudne do zatrzymania krwawienia z nosa

  • Krew w stolcu lub siusiu (z powodu krwawienia wewnętrznego)

  • Silne krwawienie po skaleczeniu, wypadku lub drobnym zabiegu medycznym

  • Długotrwałe krwawienie po poważnym zabiegu chirurgicznym

  • Ciężkie lub długie miesiączki

Jeśli jesteś kobietą z VWD, możesz mieć okresy ze skrzepami o średnicy większej niż cal. Oznacza to, że możesz potrzebować zmiany podpaski lub tamponu częściej niż co godzinę. Prawdopodobnie pojawi się również anemia (niski poziom żelaza we krwi). Są to objawy choroby von Willebranda, ale same w sobie nie dowodzą, że masz VWD.

W przypadku typu 3 mogą występować wszystkie objawy typu 1 i 2 oraz epizody silnego krwawienia bez powodu. Z powodu krwawienia może również wystąpić silny ból i obrzęk tkanek miękkich i stawów.

Jak się to diagnozuje?

Jeśli lekarz podejrzewa, że masz chorobę von Willebranda, zacznie od szczegółowego wywiadu. Pamiętaj, że choroba von Willebranda jest prawie zawsze dziedziczna. Historia chorób w Twojej rodzinie pokaże, czy doświadczyłeś typowych objawów lub czy inni krewni mają zaburzenia krwawienia lub objawy jednego z nich.

Być może będziesz musiała wykonać test krzepnięcia, aby sprawdzić, jak dobrze Twoja krew potrafi tworzyć skrzepy i jak długo to trwa. Twój lekarz może również zamówić kilka badań krwi, takich jak test antygenów. Pokazuje on, ile VWF masz w osoczu krwi.

Poziomy VWF idą w górę i w dół z powodu takich rzeczy jak stres i ćwiczenia. Z tego powodu może być konieczne wykonanie tych testów więcej niż raz, aby potwierdzić wyniki.

Jak wygląda leczenie?

Nie ma lekarstwa na chorobę von Willebranda, ale można ją leczyć i/lub kontrolować. Kluczem do zarządzania tym zaburzeniem jest zmniejszenie ryzyka krwawienia zanim się ono rozpocznie. Oznacza to unikanie pewnych leków, które mogą rozrzedzać krew. Twój lekarz może zalecić Ci unikanie aspiryny i leków znanych jako NLPZ, takich jak ibuprofen (Advil, Motrin) i naproksen (Aleve). Acetominofen (Tylenol) jest dobrą alternatywą dla aspiryny i NLPZ.

Sposób leczenia zależy od stopnia nasilenia objawów.

W przypadku typu 1 leczenie jest zazwyczaj konieczne tylko w przypadku operacji, usunięcia zęba lub urazu.

Najczęstszą metodą leczenia choroby von Willebranda jest octan desmopresyny (DDAVP). Jest on dostępny w formie zastrzyku lub sprayu do nosa. DDAVP jest syntetyczną formą hormonu wazopresyny. Powoduje on uwalnianie czynnika von Willebranda z komórek. Efektem ubocznym tego hormonu jest zatrzymywanie wody w organizmie. W związku z tym, w przypadku przyjmowania tego leku, konieczne będzie ograniczenie ilości płynów.

Lekarz może również zalecić podawanie koncentratów czynnika krzepnięcia przez kroplówkę.

Jeśli zamierzasz poddać się zabiegowi stomatologicznemu, może być konieczne zażycie kwasu aminokapronowego lub kwasu traneksamowego. Zapobiegają one rozpadowi skrzepów krwi. Leki te przyjmuje się doustnie, w postaci płynnej lub tabletek. Można je również przyjmować w przypadku krwawienia z nosa lub ust, lub w przypadku obfitego krwawienia podczas miesiączki.

Jeśli jesteś kobietą z VWD i obfitymi miesiączkami, leczenie może obejmować również tabletki antykoncepcyjne. Mogą one zwiększyć ilość czynnika von Willebranda we krwi. Innym możliwym sposobem leczenia jest urządzenie wewnątrzmaciczne z lewonorgestrelem. Jest to rodzaj środka antykoncepcyjnego, który zawiera hormon progestyny. Jeśli skończyłaś z posiadaniem dzieci lub nie chcesz ich mieć, możesz również poddać się ablacji endometrium. Zabieg ten niszczy wyściółkę macicy i zmniejsza ilość krwi traconej podczas miesiączki.

Jeśli masz typ 3 i doświadczasz krwawienia, musisz natychmiast podjąć leczenie. Epizody krwawienia mogą być śmiertelne, jeśli nie są natychmiast leczone.

Skan nerki: Cel, procedura, ryzyko, wyniki

0

Mając skan medycyny nuklearnej nerek? Dowiedz się, jak się przygotować i czego się spodziewać.

Skanowanie nerek to badanie mające na celu sprawdzenie, jak wyglądają Twoje nerki i jak dobrze pracują. Lekarze nazywają to także skanowaniem nerek, obrazowaniem nerek lub scyntygrafią nerek.

Lekarz może zalecić wykonanie tego badania medycyny nuklearnej, ponieważ oferuje ono informacje, których nie mogą dostarczyć inne badania, takie jak USG, tomografia komputerowa czy rezonans magnetyczny.

W badaniu wykorzystuje się niewielką ilość materiału radioaktywnego, który wprowadza się do organizmu. Specjalna kamera i komputer wykrywają ślady tego materiału w nerkach, aby stworzyć obrazy.

Dlaczego muszę wykonać badanie nerek?

Badanie to może pomóc wykazać, jak dobrze pracuje każda nerka, a także problemy, które wpływają na pracę obu nerek, w tym:

  • Problemy z przepływem krwi w tętnicach zaopatrujących nerki.

  • Zablokowany przepływ moczu (wodonercze)

  • Refluks moczu

  • Kieszenie z zakażeniem (ropnie)

  • Inne choroby nerek

  • Odrzucenie przez organizm przeszczepionej nerki

Jak przygotować się do badania nerek

Lekarz poinformuje Cię, czy przed badaniem należy pić dodatkowe płyny lub czy Twój pęcherz powinien być pusty.

Poinformuj lekarza o wszelkich przyjmowanych witaminach i suplementach oraz o tym, czy przyjmujesz aspirynę, ibuprofen lub naproksen. Są to rodzaje leków przeciwbólowych zwanych niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NSAID).

Należy pozostawić w domu wszelką biżuterię. Podczas badania może być konieczne noszenie fartucha.

Niektóre rzeczy mogą wpłynąć na Twój test i sprawić, że będzie on mniej dokładny. Poinformuj swojego lekarza, jeśli:

  • Przeprowadzono ostatnio inny test z użyciem materiałów radioaktywnych, ponieważ niektóre z nich mogą nadal znajdować się w organizmie.

  • Miałeś ostatnio robione badanie bariatryczne, ponieważ może on nadal znajdować się w twoim przewodzie pokarmowym.

  • Przyjmujesz leki moczopędne, leki na serce lub wysokie ciśnienie krwi.

  • W ciągu ostatnich 24 godzin miałeś wykonany dożylny? pyelogram (rodzaj zdjęcia rentgenowskiego nerek z użyciem materiału kontrastowego).

Co dzieje się podczas badania nerek?

Aby rozpocząć procedurę, należy założyć linię dożylną (IV) w żyle w dłoni lub ramieniu. Materiał radioaktywny, zwany również znacznikiem, będzie przechodził przez kroplówkę. Na krótko może pojawić się metaliczny smak w ustach.

Być może trzeba będzie poczekać, aż znacznik zbierze się w nerkach. Kiedy nadejdzie czas skanowania, będzie Pan leżał lub siedział na stole do skanowania. Kamera może poruszać się wokół Pana/Pani lub może być konieczna zmiana pozycji w celu uzyskania obrazów pod różnymi kątami.

Być może będziesz musiał poczekać, aż technik upewni się, że wszystkie obrazy są dobrej jakości. Możliwe, że trzeba będzie powtórzyć niektóre pozycje, aby uchwycić lepsze obrazy lub dodatkowe widoki. Jeśli tak się stanie, nie musi to oznaczać, że lekarz zauważył coś złego na skanie.

W zależności od specyfiki badania, skanowanie może trwać od 30 minut do 2 godzin.

Po zakończeniu badania, kroplówka zostanie wyjęta i będzie Pani mogła wrócić do domu. Zespół medyczny może zalecić ci picie dużej ilości płynów przez 24 godziny. Częste opróżnianie pęcherza wypłucze znacznik z twojego organizmu.

Jeśli masz jakiekolwiek zaczerwienienie, ból lub obrzęk w miejscu wkłucia, poinformuj o tym lekarza. Może to być infekcja lub reakcja na znacznik.

Ryzyko związane z badaniem nerek

Ilość użytego materiału radioaktywnego jest niewielka, więc ryzyko jest niskie.

U kilku osób występują reakcje alergiczne.

Podczas badania trzeba pozostać nieruchomo, co dla niektórych osób jest niewygodne.

Jeśli masz któryś z tych stanów lub problemów, poinformuj o tym wcześniej swojego lekarza:

  • Jesteś w ciąży lub możesz być w ciąży. Skan może być niebezpieczny dla dziecka.

  • Karmisz piersią. Materiał radioaktywny może zanieczyścić mleko matki.

  • Jesteś uczulona na jakiekolwiek leki lub wrażliwa na lateks.

  • Masz klaustrofobię. Podczas skanowania kamera może znajdować się bardzo blisko Ciebie.

Wyniki skanowania nerek

Skan trafi do radiologa lub innego lekarza przeszkolonego w zakresie odczytywania obrazów. Następnie raport zostanie przekazany lekarzowi, który zlecił badanie, a ten omówi z Tobą wyniki.

Amylaza Test laboratoryjny Na Zapalenie Trzustki: Cel, procedura, przygotowanie, wyniki

0

Test amylazy może powiedzieć Twojemu lekarzowi o Twojej trzustce — i nie tylko. Dowiedz się, dlaczego i jak wykonuje się ten test.

To normalne, że we krwi znajduje się trochę amylazy. Jednak zbyt duża jej ilość może oznaczać, że jeden z przewodów (rur) w trzustce jest zablokowany lub uszkodzony. Objawy tego mogą obejmować:

  • Ból brzucha – zwykle w okolicy pępka – który nie ustępuje

  • Gorączka

  • Utrata apetytu

  • Nudności

Dlaczego potrzebuję tego testu?

W prawie wszystkich przypadkach lekarz zleci wykonanie testu na obecność amylazy w tym samym czasie, w którym zleci wykonanie testu na obecność lipazy. Lipaza jest substancją chemiczną wytwarzaną przez trzustkę, która pomaga organizmowi trawić tłuszcze. Razem, te testy mogą powiedzieć lekarzowi, czy masz chorobę trzustki, taką jak zapalenie trzustki, co oznacza, że trzustka jest w stanie zapalnym.

Lekarz może również zlecić wykonanie testu na obecność amylazy, jeśli podejrzewa u Ciebie chorobę ślinianek lub jeśli dojdzie do zablokowania przewodu doprowadzającego enzymy trawienne do jelita cienkiego. Blokada ta może być spowodowana rakiem trzustki, kamieniami żółciowymi, zwężeniem przewodu lub zwieracza, który oddziela przewód trzustkowy od jelita.

Test amylazy jest również używany do sprawdzenia na ludzi z mukowiscydozą (CF). Jest to choroba, która powoduje infekcje płuc. Może ona również utrudniać organizmowi wchłanianie składników odżywczych z pożywienia. Jeśli masz CF, wysoki poziom amylazy może oznaczać, że masz grube korki śluzowe, które blokują enzymy trawienne z trzustki do jelita cienkiego.

Przygotowanie do badania

Nie musisz robić nic specjalnego, aby przygotować się do testu na obecność amylazy. Należy jednak poinformować lekarza o przyjmowaniu leków, ziół lub witamin. Niektóre leki, takie jak aspiryna, tabletki antykoncepcyjne, opiaty i leki moczopędne, mogą wpływać na wyniki. Alkohol również może mieć wpływ na wyniki.

Wyniki

Na wyniki czeka się zazwyczaj dzień lub dwa.

Jeśli poziom amylazy we krwi jest niski, może to oznaczać, że trzustka nie wytwarza wystarczającej ilości białka. Możliwe przyczyny to:

  • Przewlekłe (trwające) zapalenie trzustki

  • Mukowiscydoza

  • Niewydolność wątroby

Wysoki poziom może sygnalizować wiele rzeczy, takich jak:

  • Ostre zapalenie trzustki (oznacza to, że pojawia się nagle)

  • Słabe funkcjonowanie nerek

  • Zakażenie

  • Rak trzustki, płuc, piersi, okrężnicy lub jajnika

  • Obrzęk ślinianek

  • Świnka

  • Zażywanie narkotyków

  • Zapalenie wyrostka robaczkowego

Lekarz zleci wykonanie dodatkowych badań, jeśli uzna to za konieczne.

Talasemia: Objawy, przyczyny, diagnoza, leczenie

0

Talasemia jest genetycznym zaburzeniem krwi, które wpływa na zdolność krwi do dostarczania tlenu do organów ciała. Dowiedz się o objawach, jak jego zdiagnozowane & traktowane.

Talasemia jest dziedziczną chorobą krwi. Jeśli ją masz, Twój organizm ma mniej czerwonych krwinek i mniej hemoglobiny niż powinien. Hemoglobina jest ważna, ponieważ pozwala czerwonym krwinkom przenosić tlen do wszystkich części ciała. Z tego powodu osoby z tym schorzeniem mogą mieć anemię, która sprawia, że czujesz się zmęczony.

Możesz usłyszeć to nazywa się takie rzeczy jak Constant Spring, Cooleys anemia, lub hemoglobiny Barts hydrops fetalis. Są to wspólne nazwy dla różnych form tego. Dwa typy to talasemia alfa i talasemia beta. Terminy alfa i beta odnoszą się do części hemoglobiny, której brakuje danej osobie.

Istnieją również terminy określające, jak poważna jest talasemia. Osoba z cechą lub niewielką formą może nie mieć objawów lub tylko łagodne. Mogą one nie wymagać leczenia. Ktoś z poważną formą będzie potrzebował leczenia.

Talasemia – przyczyny i czynniki ryzyka

Talasemia jest chorobą genetyczną. Dzieje się tak, gdy odziedziczysz po rodzicach zmutowane geny, które zmieniają poziom hemoglobiny. Masz ją od urodzenia. Talasemią nie można się zarazić tak, jak przeziębieniem czy grypą.

Jeśli oboje Twoi rodzice są nosicielami talasemii, możesz się nią zarazić. Jeśli odziedziczysz dwie lub więcej kopii nieprawidłowych genów od swoich rodziców, możesz otrzymać talasemię o łagodnym lub ciężkim przebiegu, w zależności od tego, jaki rodzaj białka jest dotknięty. Choroba ta występuje częściej u osób pochodzących z Azji, Afryki, Bliskiego Wschodu i krajów śródziemnomorskich, takich jak Grecja czy Turcja.

Rodzaje talasemii

Talasemia to tak naprawdę grupa problemów z krwią, a nie tylko jeden.

Do wytworzenia hemoglobiny potrzebne są dwa białka, alfa i beta. Bez wystarczającej ilości jednego lub drugiego, twoje czerwone krwinki nie mogą przenosić tlenu w taki sposób, w jaki powinny.

Talasemia alfa oznacza, że nie wytwarzasz wystarczającej ilości łańcucha białek hemoglobiny alfa, aby stworzyć hemoglobinę. W przypadku talasemii beta, nie wytwarzasz wystarczającej ilości białka beta.

Masz cztery geny odpowiedzialne za wytwarzanie łańcucha białkowego alfa hemoglobiny. Dwa z nich otrzymujesz od każdego z rodziców. Jeśli masz jedną nieprawidłową kopię genu alfa, nie będziesz miał talasemii, ale będziesz jej nosicielem. Jeśli masz dwie nieprawidłowe kopie genu alfa, będziesz miał lekką talasemię alfa. Jeśli masz więcej nieprawidłowych kopii, będziesz mieć poważniejszą talasemię alfa. Dzieci z czterema nieprawidłowymi kopiami genu alfa często rodzą się martwe lub nie przeżywają długo po urodzeniu.

Masz dwa geny, które są potrzebne do produkcji białka beta. Otrzymujesz jeden z nich od każdego z rodziców. Jeśli masz jedną nieprawidłową kopię genu beta, będziesz miał lekką talasemię beta. Jeśli masz dwie kopie, będziesz miał bardziej umiarkowaną lub ciężką talasemię beta.

Objawy talasemii

Mogą one obejmować:

  • Powolny wzrost u dzieci

  • Szerokie lub kruche kości

  • Powiększona śledziona (organ w jamie brzusznej, który filtruje krew i zwalcza choroby)

  • Zmęczenie

  • Słabość

  • Blada lub żółta skóra

  • Ciemny mocz

  • Słaby apetyt

  • Problemy z sercem

U niektórych osób objawy pojawiają się już po urodzeniu. U innych osób może upłynąć kilka lat, zanim cokolwiek zauważysz. Niektóre osoby chore na talasemię nie wykazują żadnych objawów.

Diagnoza talasemii

Jeśli uważasz, że możesz mieć talasemię lub jeśli twoi rodzice ją mają, powinieneś udać się do lekarza. Zbada Cię on i zada pytania. U dzieci z umiarkowaną lub ciężką talasemią objawy pojawiają się zazwyczaj w wieku 2 lat.

Jeśli lekarz podejrzewa talasemię, zostaną wykonane badania krwi. Jednym z nich jest badanie CBC (pełna morfologia krwi). Drugim jest badanie elektroforezy hemoglobiny.

Jeśli jesteś w ciąży lub starasz się o dziecko, możesz wykonać badania, aby dowiedzieć się, czy Twoje dziecko będzie miało tę chorobę.

  • Badania genetyczne mogą wykazać, czy Ty lub Twój partner jesteście nosicielami któregoś z genów powodujących talasemię.

  • Badanie kosmówki polega na pobraniu niewielkiego fragmentu łożyska, aby sprawdzić, czy dziecko ma geny powodujące talasemię. Lekarze zazwyczaj wykonują ten test około 11 tygodnia ciąży.

  • Amniopunkcja bada płyn wokół nienarodzonego dziecka. Lekarze zazwyczaj wykonują ten test około 16 tygodnia ciąży.

Jeśli masz talasemię, powinieneś udać się do specjalisty od krwi, znanego jako hematolog. W zespole mogą być również potrzebni inni lekarze specjalni, np. zajmujący się leczeniem serca lub wątroby.

Leczenie talasemii i opieka domowa

Jeśli masz talasemię, przestrzegaj poniższych zasad, aby zachować dobre samopoczucie:

  • Stosuj zdrową dietę, która wzmocni Twoje kości i doda Ci energii.

  • Jeśli masz gorączkę lub źle się czujesz, zgłoś się do lekarza.

  • Nie zbliżaj się do osób chorych i często myj ręce.

  • Zapytaj swojego lekarza o suplementy takie jak wapń i witamina D.

  • Nie przyjmuj tabletek z żelazem.

W łagodnym przypadku możesz czuć się zmęczony i nie wymagać leczenia. Jednak w poważniejszych przypadkach narządy mogą nie otrzymywać potrzebnego tlenu. Leczenie może obejmować:

  • Transfuzje krwi. Transfuzja to sposób na otrzymanie oddanej krwi lub jej części, których potrzebuje Twój organizm, takich jak hemoglobina. Częstotliwość transfuzji może być różna. Niektórzy ludzie mają jedną co kilka tygodni. Z wiekiem Twój harmonogram transfuzji może ulec zmianie.

  • Terapia chelatowa. Transfuzje krwi są ważne dla osób z talasemią. Mogą one jednak powodować zbyt dużą ilość żelaza we krwi. Może to prowadzić do problemów z sercem, wątrobą i poziomem cukru we krwi. Jeśli otrzymujesz transfuzje, porozmawiasz ze swoim lekarzem o tym, czy potrzebujesz leków, które pomogą usunąć dodatkowe żelazo z organizmu.

  • Przeszczep komórek macierzystych lub szpiku kostnego. Wlew komórek macierzystych od dopasowanego dawcy może czasami wyleczyć talasemię.

  • Suplementy. W niektórych przypadkach lekarz może zalecić przyjmowanie dodatkowego kwasu foliowego lub innych suplementów.

  • Operacja. U niektórych osób z talasemią może być konieczne usunięcie śledziony.

Czasami transfuzja krwi powoduje reakcje takie jak wysoka gorączka, nudności, biegunka, dreszcze i niskie ciśnienie krwi. Jeśli wystąpi któraś z tych reakcji, należy skontaktować się z lekarzem. Oddawanie krwi w Stanach Zjednoczonych jest bardzo bezpieczne. Istnieje jednak niewielkie prawdopodobieństwo, że w wyniku transfuzji krwi możesz nabawić się infekcji.

Współpracuj ściśle ze swoim lekarzem i przestrzegaj zasad leczenia.

Powikłania talasemii

Jeśli niedokrwistość staje się ciężka, może spowodować trwałe uszkodzenie narządów, a nawet śmierć. Niektóre osoby z umiarkowaną lub ciężką talasemią mają inne problemy zdrowotne. Mogą one obejmować:

  • Przeciążenie żelazem. Zbyt duża ilość żelaza może uszkodzić serce, wątrobę i układ endokrynologiczny.

  • Zmiany w kościach. Twoje kości mogą stać się cienkie i kruche. Kości twarzy mogą wyglądać na niekształtne lub zniekształcone.

  • Spowolniony wzrost. Możesz być niższy niż inni, ponieważ twoje kości nie rosną normalnie. Dojrzewanie może być opóźnione.

  • Powiększona śledziona. Śledziona filtruje stare lub uszkodzone komórki krwi. Jeśli masz talasemię, Twoja śledziona może pracować zbyt ciężko. Czasami lekarz może być zmuszony do jej usunięcia. Jeśli lekarz będzie musiał usunąć Twoją śledzionę, będziesz narażony na większe ryzyko infekcji.

  • Problemy z sercem. Talasemia zwiększa ryzyko wystąpienia zastoinowej niewydolności serca i nieprawidłowych rytmów serca.

Problemy te nie występują u każdego, kto ma talasemię.

Zapobieganie talasemii

Nie można zapobiec talasemii, ponieważ jest ona zapisana w genach.

Jeśli ją masz i chcesz mieć dzieci, możesz porozmawiać z doradcą genetycznym. Jest to ekspert od spraw zdrowotnych, które są przekazywane przez rodziny. Doradca wyjaśni, jakie masz szanse na posiadanie dziecka z talasemią.

Jeśli Ty i/lub Twój partner jesteście nosicielami talasemii, a Twoje przyszłe dzieci będą zagrożone, istnieje możliwość upewnienia się, że nie będą jej miały dzięki zapłodnieniu in vitro (IVF). Lekarz przetestuje zarodki przed wyborem tego, który zostanie wszczepiony.

Prognozy dotyczące talasemii

Rokowania zależą od tego, jak ciężka jest talasemia. Niektóre osoby będą miały tylko łagodne objawy. U innych są one bardziej nasilone. Ciężka talasemia może prowadzić do niewydolności serca i wczesnej śmierci. Jednak wiele osób z talasemią żyje tak długo, jak osoby bez talasemii. Nowe metody leczenia oznaczają, że osoby z talasemią żyją dłużej i mają mniej objawów.

Możesz także rozważyć przyłączenie się do grupy wsparcia, aby móc nawiązać kontakt z innymi osobami cierpiącymi na tę chorobę.

Zamrożony bark – Objawy, przyczyny, diagnoza, leczenie

0

Jeśli odczuwasz silny ból, sztywność i masz problemy z poruszaniem barkiem, możesz mieć dolegliwości zwane zamrożonym barkiem. Dowiedz się, jak rozpoznać objawy i podjąć leczenie.

Twoje ramię składa się z trzech kości, które tworzą staw kulisty. Są to: kość ramienna (humerus), łopatka (scapula) i obojczyk (clavicle). Wokół stawu barkowego znajduje się również tkanka, która utrzymuje wszystko razem. Jest to tzw. torebka stawu barkowego.

W przypadku zamrożonego barku, torebka staje się tak gruba i ciasna, że trudno się nią poruszać. Tworzą się pasma tkanki bliznowatej i zmniejsza się ilość płynu zwanego mazią, który zapewnia smarowanie stawu. Te czynniki jeszcze bardziej ograniczają ruch.

Symptomy

Główne objawy zamrożonego barku to ból i sztywność, które utrudniają lub uniemożliwiają poruszanie nim.

Jeśli masz zamrożony bark, prawdopodobnie poczujesz tępy lub bolesny ból w jednym ramieniu. Możesz również czuć ból w mięśniach ramion, które owijają się wokół górnej części ramienia. Możesz czuć to samo uczucie w górnej części ramienia. Twój ból może się nasilać w nocy, co może utrudniać sen.

Zwykle przechodzisz przez trzy fazy z zamrożonym barkiem. Każda z nich ma swoje unikalne objawy i czas trwania.

Faza zamrożenia:

  • Pojawia się ból (czasami silny) w ramieniu przy każdym ruchu.

  • Z czasem ból powoli się nasila i może boleć bardziej w nocy.

  • Może to trwać od 6 do 9 miesięcy.

  • Ograniczenie zakresu ruchu ramienia.

Faza zamrożenia:

  • Twój ból może się poprawić, ale sztywność się pogarsza.

  • Poruszanie ramieniem staje się coraz trudniejsze i trudniej jest wykonać codzienne czynności.

  • Ten etap może trwać od 4 do 12 miesięcy.

Etap rozmrażania:

  • Twój zakres ruchu zaczyna wracać do normy.

  • Może to trwać od 6 miesięcy do 2 lat.

Przyczyny

Nie jest jasne, dlaczego u niektórych osób występuje, ale niektóre grupy są bardziej zagrożone.

Zamrożony bark występuje częściej u kobiet niż u mężczyzn, a prawdopodobieństwo jego wystąpienia jest większe, jeśli jesteś w wieku od 40 do 60 lat. Ryzyko może również wzrosnąć, jeśli jesteś w trakcie rekonwalescencji po chorobie, takiej jak udar lub operacji, takiej jak mastektomia, która uniemożliwia poruszanie ramieniem.

Pewne choroby również mogą zwiększyć ryzyko. Możesz być również bardziej narażony na zamrożony bark, jeśli masz cukrzycę. Około 10% do 20% osób z cukrzycą ma zamrożony bark. Inne problemy medyczne, takie jak choroby serca, choroby tarczycy lub choroba Parkinsona, są również związane z zamrożonym barkiem.

Diagnoza

Aby zdiagnozować zamrożony bark, lekarz przeprowadzi badanie fizyczne. Sprawdzi, jak bardzo boli i jak bardzo się rusza. Podczas aktywnej części badania, pozwoli Ci poruszać ramieniem samodzielnie. Podczas części pasywnej, będą poruszać nim za Ciebie i zanotują różnice.

Lekarz może zdecydować, że potrzebujesz zastrzyku znieczulającego w ramię. Jest to lek, który znieczuli ból, dzięki czemu lekarz będzie mógł lepiej ocenić aktywne i pasywne zakresy ruchu.

Badanie fizyczne jest zazwyczaj wystarczające do zdiagnozowania zamrożonego barku, ale lekarz może również zlecić badania obrazowe, takie jak zdjęcia rentgenowskie, ultradźwięki lub rezonans magnetyczny, aby wykluczyć inne problemy, takie jak zapalenie stawów lub rozdarty mankiet rotatorów, które również mogą powodować ból i ograniczać zakres ruchów.

Leczenie

Dostępne bez recepty niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID), takie jak aspiryna czy ibuprofen, mogą pomóc w złagodzeniu bólu i stanu zapalnego w barku. Jeśli one nie pomogą, lekarz może przepisać silniejsze leki.

Twoje leczenie może również obejmować chodzenie do fizykoterapeuty na ćwiczenia wzmacniające i rozciągające, aby poprawić zakres ruchu.

Jeśli objawy są intensywne lub nie poprawiają się z czasem, lekarz może zalecić inne rodzaje leczenia, w tym:

  • Wstrzyknięcie kortykosteroidu do stawu barkowego w celu zmniejszenia bólu i poprawy zakresu ruchu.

  • Rozciągnięcie stawu. Oznacza to, że lekarz wstrzyknie do torebki stawowej sterylną wodę w celu jej rozciągnięcia. Może to pomóc w łatwiejszym poruszaniu barkiem.

  • Fizykoterapia. Wyniki leczenia są zróżnicowane i mogą być bardziej przydatne w niektórych fazach zamrożonego barku niż w innych.

  • Chirurgia. Jest ona bardzo rzadko konieczna w leczeniu zamrożonego barku. Jeśli jednak inne metody leczenia nie pomogły, lekarz może zaproponować operację. Prawdopodobnie będzie to zabieg artroskopowy. Oznacza to, że jest on wykonywany za pomocą oświetlonych narzędzi wielkości ołówka, które są wprowadzane przez małe nacięcia w barku.

  • Manipulacja barku może pomóc w rozluźnieniu tkanki barkowej, ale jest już bardzo rzadko wykonywana, ponieważ zastąpiła ją chirurgia artroskopowa. Chirurdzy w znieczuleniu ogólnym zmuszali do poruszania barkiem. Przy tej metodzie istniało zwiększone ryzyko powikłań, w tym złamań.