Strona główna Blog Strona 2200

Dializa (Hemodializa): Cel, procedura i powikłania

0

Jeśli Twoje nerki przestaną pracować tak jak powinny, dializa może pomóc uratować Ci życie. Dowiedz się, jak to działa i czego możesz się spodziewać podczas leczenia.

Co to jest dializa?

Jest to leczenie, które przejmuje funkcje nerek, jeśli organy te przestają wykonywać swoją pracę. Istnieją dwa rodzaje dializ:

Hemodializa: Twoja krew jest przepuszczana przez filtr poza organizmem, oczyszczana, a następnie zwracana do Ciebie. Odbywa się to w ośrodku dializacyjnym lub w domu.

Dializa otrzewnowa: Twoja krew jest oczyszczana wewnątrz ciała. Do jamy brzusznej wprowadza się specjalny płyn, który pochłania odpady z krwi przechodzącej przez małe naczynia w jamie brzusznej. Płyn jest następnie odprowadzany. Ten rodzaj dializy jest zazwyczaj wykonywany w domu.

Kto potrzebuje dializy?

Jeśli choroba nerek staje się bardzo poważna i przekracza punkt, w którym nie ma wystarczającej funkcji do utrzymania organizmu, potrzebny jest przeszczep lub dializa.

Zazwyczaj dializę rozpoczyna się, gdy wystąpią objawy lub badania laboratoryjne wykażą toksyczny poziom odpadów we krwi. Objawy niewydolności nerek obejmują nudności, zmęczenie, obrzęki i wymioty.

To, kiedy powinieneś rozpocząć dializę, zależy od Twojego wieku, poziomu energii, ogólnego stanu zdrowia, wyników badań laboratoryjnych i tego, jak bardzo chcesz się zaangażować w plan leczenia. Chociaż może ona sprawić, że poczujesz się lepiej i będziesz żył dłużej, angażuje ona dużo Twojego czasu.

Twój lekarz poinformuje Cię, kiedy powinieneś rozpocząć leczenie. Wyjaśni również, jaki rodzaj leczenia może być dla Ciebie najlepszy.

Jak działa hemodializa?

Po pierwsze, konieczny jest niewielki zabieg chirurgiczny w celu stworzenia bezpośredniego dostępu do krwiobiegu. Można to zrobić na kilka sposobów:

Przetoka (znana również jako przetoka tętniczo-żylna lub przetoka A-V): Tętnica i żyła są połączone ze sobą pod skórą w ramieniu. Większość czasu, to jest zrobione w jednym, z którym dont piszą. Przetoka A-V potrzebuje 6 tygodni lub dłużej, aby się zagoić, zanim będzie można ją wykorzystać do hemodializy. Potem może być używana przez wiele lat.

Przeszczep (arteriovenous graft lub A-V graft): Plastikowa rurka jest używana do połączenia tętnicy i żyły pod skórą. Goi się ona w ciągu zaledwie 2 tygodni, dzięki czemu można szybciej rozpocząć hemodializę. Nie będzie to jednak trwało tak długo jak przetoka. Po kilku latach prawdopodobnie będzie potrzebny kolejny przeszczep.

Ryzyko infekcji jest większe w przypadku przeszczepu. Będziesz również musiał częściej odwiedzać swojego lekarza, aby upewnić się, że przeszczep pozostaje drożny.

Cewnik (centralny cewnik żylny): Ta metoda jest opcją, jeśli trzeba bardzo szybko rozpocząć hemodializę. Elastyczna rurka (cewnik) jest wprowadzana do żyły na szyi, poniżej obojczyka lub obok pachwiny. Jest ona przeznaczona tylko do krótkotrwałego użytku.

Podczas hemodializy usiądziesz lub położysz się na fotelu. Technik umieści dwie igły w ramieniu w miejscu, gdzie znajduje się przetoka lub przeszczep. Pompa w urządzeniu do hemodializy powoli pobiera krew, a następnie przesyła ją przez inne urządzenie zwane dializatorem. Urządzenie to działa jak nerka i filtruje dodatkowe sole, odpady i płyny. Oczyszczona krew jest wysyłana z powrotem do organizmu przez drugą igłę w ramieniu. W przypadku cewnika krew wychodzi z jednego portu, a następnie jest odsyłana przez drugi port.

Hemodializa może być przeprowadzana w szpitalu, w ośrodku dializ lub w domu. W ośrodku sesje trwają od 3 do 5 godzin i prawdopodobnie będą wykonywane tylko trzy razy w tygodniu. W przypadku hemodializy w domu, zabiegi będą wykonywane 6 lub 7 dni po 2 do 3 godzin za każdym razem.

Niektórzy ludzie podczas zabiegu czytają lub oglądają telewizję. Jeśli masz hemodializę w domu, możesz wykonywać ją w nocy podczas snu.

Jak działa dializa otrzewnowa (PD)?

Do filtrowania krwi wykorzystuje się wyściółkę brzucha. Na kilka tygodni przed rozpoczęciem leczenia, w okolicy pępka umieszcza się cewnik. Po zagojeniu się tego miejsca, zostaniesz przeszkolony jak wykonywać PD, ponieważ będziesz to robił sam.

Za pomocą cewnika będziesz przenosić roztwór dializacyjny z worka do brzucha. Ten specjalny płyn zawiera wodę z solą i innymi dodatkami. Wchłania on odpady i dodatkowe płyny wewnątrz organizmu. Po kilku godzinach odprowadzisz go do osobnego worka. Proces ten nazywany jest wymianą.

Istnieją dwa rodzaje PD:

Ciągła dializa otrzewnowa (CCPD): Wykorzystuje ona maszynę do przeprowadzania wymian.

Ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa (CAPD): Będziesz wykonywać wymiany ręcznie.

Prawdopodobnie będziesz wykonywać od czterech do sześciu wymian każdego dnia. Twój lekarz może pomóc Ci zdecydować, który rodzaj dializy pasuje do Twojego stylu życia. Niektórzy ludzie stosują oba rodzaje dializy.

Czego mogę się spodziewać po przejściu przez dializę?

Nie powinno boleć. Jeśli odczuwasz ból podczas lub po zabiegu, natychmiast powiedz o tym lekarzowi. Mogą jednak wystąpić efekty uboczne. Często występuje niskie ciśnienie krwi. Możesz również mieć nudności, wymioty, suchą lub swędzącą skórę, skurcze mięśni lub czuć się bardzo zmęczony.Możesz zmniejszyć skutki uboczne, będąc ostrożnym w tym, co jesz i pijesz. Twój lekarz może doradzić, ile płynów, białka i soli powinieneś mieć.?

Pacjenci poddawani hemodializie są również narażeni na zwiększone ryzyko infekcji. Wypróbuj te wskazówki, aby zachować zdrowie:

  • Codziennie sprawdzaj, czy w miejscu dostępu nie ma zaczerwienienia, ropy i obrzęku. Jeśli je zauważysz, skontaktuj się z lekarzem.

  • Utrzymuj opatrunek przykrywający cewnik w czystości i suchości.

Upewnij się, że każda osoba pomagająca przy leczeniu umyła ręce przed i po zabiegu wodą z mydłem.

Co zrobić, jeśli chcę przerwać dializę?

Leczenie to powinno utrzymać lub poprawić jakość Twojego życia. Możesz jednak zrezygnować z niego lub przerwać je w dowolnym momencie. W takim przypadku należy porozmawiać z lekarzem o innych metodach leczenia, które mogą pomóc. Zmiany w diecie lub stylu życia mogą poprawić jakość życia.

Jeśli chcesz przerwać dializę, ponieważ czujesz się przygnębiony lub zawstydzony, lekarz może zachęcić Cię do tego, abyś najpierw porozmawiał z doradcą. Podzielenie się swoimi uczuciami, zażywanie leków antydepresyjnych lub wykonanie obu tych czynności może pomóc w podjęciu bardziej świadomej decyzji.

Dializy nie są przeznaczone dla wszystkich, szczególnie dla osób starszych i tych z bardzo poważnymi schorzeniami.

Gorączka denga: Objawy, przyczyny i leczenie

0

Lekarz wyjaśnia gorączkę denga, bolesną, wyniszczającą chorobę przenoszoną przez komary, która jest powszechna w tropikach.

  • subkontynent indyjski

  • Azja Południowo-Wschodnia

  • Chiny południowe

  • Tajwan

  • Wyspy Pacyfiku

  • Karaiby (z wyjątkiem Kuby i Kajmanów)

  • Meksyk

  • Afryka

  • Ameryka Środkowa i Południowa (z wyjątkiem Chile, Paragwaju i Argentyny)

Większość przypadków w Stanach Zjednoczonych występuje u osób, które zaraziły się zakażeniem podczas podróży zagranicznych. Jednak ryzyko rośnie w przypadku osób mieszkających wzdłuż granicy teksańsko-meksykańskiej i w innych częściach południowych Stanów Zjednoczonych. W 2014 r. stwierdzono ognisko gorączki denga na Hawajach z innymi ogniskami w 2013 r. w Brownsville, Teksasie i Key West, Fla.

Gorączka denga jest przenoszona przez ukąszenie komara Aedes zakażonego wirusem dengi. Komar zostaje zakażony, gdy ukąsi osobę z wirusem dengi we krwi. Wirus nie może być przenoszony bezpośrednio z jednej osoby na drugą.

Objawy gorączki denga

Objawy, które zwykle zaczynają się cztery do sześciu dni po zakażeniu i trwają do 10 dni, mogą obejmować

  • Nagłą, wysoką gorączkę

  • Silne bóle głowy

  • Ból za oczami

  • Silny ból stawów i mięśni

  • Zmęczenie

  • Nudności

  • Wymioty

  • Wysypka skórna, która pojawia się dwa do pięciu dni po wystąpieniu gorączki

  • Łagodne krwawienie (np. krwawienie z nosa, krwawienie z dziąseł lub łatwe powstawanie siniaków)

Czasami objawy są łagodne i można je pomylić z objawami grypy lub innej infekcji wirusowej. Młodsze dzieci i osoby, które nigdy wcześniej nie miały tej infekcji, mają zazwyczaj łagodniejsze przypadki niż starsze dzieci i dorośli. Mogą jednak rozwinąć się poważne problemy. Należy do nich gorączka krwotoczna dengi, rzadkie powikłanie charakteryzujące się wysoką gorączką, uszkodzeniem naczyń limfatycznych i krwionośnych, krwawieniem z nosa i dziąseł, powiększeniem wątroby i niewydolnością układu krążenia. Objawy mogą postępować do masywnego krwawienia, wstrząsu i śmierci. Jest to tzw. zespół wstrząsu dengi (DSS).

Uważa się, że osoby z osłabionym układem odpornościowym, jak również osoby z drugim lub kolejnym zakażeniem dengą są bardziej narażone na rozwój gorączki krwotocznej denga.

Diagnozowanie gorączki denga

Lekarze mogą zdiagnozować zakażenie dengą za pomocą badania krwi na obecność wirusa lub przeciwciał przeciwko niemu. Jeśli zachorujesz po podróży do strefy tropikalnej, poinformuj o tym swojego lekarza. Pozwoli to lekarzowi ocenić możliwość, że objawy zostały spowodowane przez zakażenie dengą.

Leczenie gorączki denga

Nie ma specyficznego leku, który leczyłby zakażenie dengą. Jeśli podejrzewasz, że masz gorączkę denga, powinieneś stosować środki przeciwbólowe z acetaminofenem i unikać leków z aspiryną, która może pogorszyć krwawienie. Powinieneś także odpoczywać, pić dużo płynów i zgłosić się do lekarza. Jeśli w ciągu pierwszych 24 godzin po obniżeniu się gorączki zaczniesz się gorzej czuć, powinieneś niezwłocznie udać się do szpitala, aby sprawdzić, czy nie doszło do powikłań.

Zapobieganie gorączce denga

Najlepszym sposobem zapobiegania chorobie jest zapobieganie ukąszeniom przez zakażone komary, zwłaszcza jeśli mieszkasz lub podróżujesz do obszaru tropikalnego. Obejmuje to ochronę siebie i podejmowanie wysiłków w celu utrzymania populacji komarów w ryzach.?W 2019 roku FDA zatwierdziła szczepionkę o nazwie Dengvaxia, która ma pomóc?w zapobieganiu chorobie u młodzieży w wieku od 9 do 16 lat, która została już zakażona dengą. Ale, obecnie nie ma szczepionki, aby zapobiec ogólnej populacji przed zarażeniem się nią.

Aby się chronić:

  • Używaj środków odstraszających komary, nawet w pomieszczeniach.

  • Na zewnątrz noś koszule z długimi rękawami i długie spodnie włożone w skarpetki.

  • W pomieszczeniach zamkniętych należy używać klimatyzacji, jeśli jest dostępna.

  • Upewnij się, że ekrany okien i drzwi są zabezpieczone i nie mają dziur. Jeśli pomieszczenia sypialne nie są wyposażone w ekrany lub klimatyzację, użyj moskitier.

  • Jeśli masz objawy dengi, porozmawiaj z lekarzem.

Aby zmniejszyć populację komarów, pozbądź się miejsc, w których mogą się one rozmnażać. Należą do nich stare opony, puszki lub doniczki z kwiatami, które zbierają deszcz. Regularnie wymieniaj wodę w zewnętrznych kąpieliskach dla ptaków i naczyniach na wodę dla zwierząt domowych.

Jeśli ktoś w Twoim domu zachoruje na gorączkę denga, bądź szczególnie czujny w wysiłkach mających na celu ochronę siebie i innych członków rodziny przed komarami. Komary, które ukąszą zarażonego członka rodziny mogą przenieść infekcję na innych domowników.

Skręcenie kostki: Jak leczyć i uzdrawiać skręcenie kostki?

0

Jeśli masz zwichniętą kostkę, postępuj zgodnie z tymi zabiegami, aby pomóc Ci stanąć ponownie na nogi.

Udaj się na pogotowie, jeśli masz którykolwiek z następujących objawów:

  • Silny ból, zasinienie lub silny obrzęk

  • Krwawienie, drętwienie lub zmiana koloru dotkniętego obszaru

  • Kostka wygląda na zniekształconą lub wydaje się być zwichnięta

  • Nie można go obciążyć

Kontrola obrzęku

Jeśli kostka jest obolała i spuchnięta, natychmiast zdejmij bransoletki na kostce lub obrączki na palcach. Następnie spróbuj zastosować metodę RICE, aby złagodzić objawy. RICE oznacza odpoczynek, lód, kompres i uniesienie. Oto jak to działa:

  • Odpocznij od kostki (w razie potrzeby użyj kul)

  • Przez pierwsze 2 dni stosować lód przez 20-30 minut co 2 do 3 godzin.

  • Lekko ucisnąć (owinąć) kostkę – nie ciasno – bandażem elastycznym lub opaską na kostkę

  • Przez pierwsze 48 godzin należy podnosić kostkę wyżej niż serce, zawsze gdy leżysz.

Jak owinąć kostkę?

Wyjmij folię kompresyjną z opakowania i rozwiń ją. Umieść niewielki fragment materiału tuż za palcami stóp i zacznij owijać go spiralnie w kierunku serca. Każda warstwa powinna pokrywać około połowy szerokości poprzedniej. Kontynuuj owijanie wokół stopy, pięty i kostki, aż każdy kawałek skóry – aż do kilku centymetrów powyżej urazu – zostanie pokryty.

Jeśli nadal odczuwasz ból i opuchliznę, zapytaj lekarza o dostępne bez recepty środki przeciwbólowe. Nie podawaj aspiryny osobom poniżej 19 roku życia.

Ospa wietrzna

0

lekarz wyjaśnia, czym jest ospa prawdziwa, wirus, który został w dużej mierze wyeliminowany na świecie.

Ospa wietrzna to choroba zakaźna wywoływana przez wirus, który nie występuje już w przyrodzie. Przez wieki ospa zabijała miliony ludzi na całym świecie. Ale dzięki globalnym programom immunizacji, śmiertelna choroba zakaźna została wymazana w późnych latach 70-tych.

Dziś naukowcy utrzymują przy życiu jedynie niewielką ilość wirusa w ściśle kontrolowanych warunkach w USA i Rosji na potrzeby badań medycznych.

Rutynowe szczepienia przeciwko ospie przestały być stosowane w USA i wielu innych krajach w 1972 roku, a we wszystkich innych krajach członkowskich Światowej Organizacji Zdrowia w 1986 roku. Wielu żyjących obecnie dorosłych prawdopodobnie otrzymało szczepionkę jako dzieci.

Symptomy ospy

Ospa wietrzna otrzymuje swoją nazwę od najczęstszego objawu choroby: małych pęcherzy, które wyskakują na twarzy, ramionach i ciele, i wypełniają się ropą.

Inne objawy obejmują:

  • Zmęczenie podobne do grypy

  • Ból głowy

  • Bóle ciała

  • Intensywny ból pleców

  • Niektóre wymioty

  • Wysoka gorączka

  • Bóle i pęcherze w ustach, które powodują rozprzestrzenianie się wirusa do gardła

  • Wysypka skórna, która pogarsza się w typowy sposób:

    • Wysypka zaczyna się od płaskich, czerwonych owrzodzeń, które kilka dni później stają się uniesionymi guzami.

    • Zgrubienia zamieniają się w wypełnione płynem pęcherze.

    • Pęcherze wypełniają się ropą.

    • Pęcherze pękają, zwykle w drugim tygodniu ospy.

    • Nad pęcherzami tworzą się strupy, które następnie odpadają, zwykle w trzecim tygodniu choroby. Mogą one powodować trwałe blizny.

  • Ślepota może się zdarzyć, gdy pęcherze tworzą się w pobliżu oczu.

Przyczyny ospy wietrznej

Wywołuje ją wirus variola. Istnieją dwie formy tego wirusa. Bardziej niebezpieczna forma, variola major, doprowadziła do choroby ospy, która zabiła około 30% osób, które zostały zakażone. Variola minor powodowała mniej śmiertelny typ, który zabijał około 1% osób, które się nim zaraziły.

Dwie formy ospy były bardziej śmiertelne niż szczep pospolity: krwotoczna i złośliwa.

Ospa krwotoczna zwykle dotykała dorosłych, w tym kobiety w ciąży, a nie dzieci. Ludzie mieli poważniejsze objawy, w tym gorączkę, ból i bóle głowy, a z ich pęcherzy i błon śluzowych wyciekała krew. Ludzie zazwyczaj umierali z powodu zatrucia krwi w ciągu tygodnia.

Złośliwa ospa miała tendencję do atakowania dzieci, a nie dorosłych. Zamiast podniesionych pęcherzy, ludzie rozwijali płaskie zmiany, które łączyły się na powierzchni skóry. Większość osób, które zachorowały na tę formę ospy, umierało również z powodu zatrucia krwi.

Jak rozprzestrzenia się ospa

Choroba jest wysoce zakaźna. Można się nią zarazić:

  • Wdychając wirusa podczas bliskiego kontaktu twarzą w twarz z osobą zakażoną. Wirus rozprzestrzenia się zazwyczaj poprzez krople śliny, kiedy osoba kaszle, kicha lub mówi.

  • Poprzez kontakt z ubraniami lub pościelą osoby zakażonej lub kontakt z jej płynami ustrojowymi.

  • Bardzo rzadko ospa rozprzestrzeniała się wśród ludzi w małych, zamkniętych pomieszczeniach, prawdopodobnie poprzez powietrze w systemie wentylacyjnym. Zwierzęta i owady nie rozprzestrzeniają choroby.

  • Gdyby wirus został rozprzestrzeniony przez akt terroryzmu. Jest to rzadka możliwość, ale na wypadek, gdyby do niej doszło, rządy na całym świecie zgromadziły zapasy szczepionek przeciwko ospie.

Diagnoza ospy wietrznej

Ponieważ ospa wietrzna nie była diagnozowana od dziesięcioleci, jest prawdopodobne, że lekarze nie rozpoznają choroby u pacjentów od razu. Można ją zdiagnozować poprzez badanie próbki tkanki pobranej z pęcherza po ospie. Pojedyncza diagnoza byłaby uznana za zagrożenie dla zdrowia na całym świecie.

Leczenie ospy wietrznej

Istnieje tylko jeden znany lek, który może leczyć ospę. Lek tecovirimat (TPOXX) został zatwierdzony w 2018 r. do leczenia ospy, jeśli ktoś wykaże objawy wirusa. Lek cidofovir również działał dobrze we wczesnych badaniach. Otrzymanie szczepionki w ciągu 3 do 4 dni od kontaktu z wirusem może sprawić, że choroba będzie mniej dotkliwa lub może pomóc w zapobieganiu.

Poza tym, opieka medyczna ma na celu złagodzenie objawów, takich jak gorączka i bóle ciała, oraz kontrolowanie innych chorób, na które dana osoba może zachorować, gdy jej układ odpornościowy jest osłabiony. Antybiotyki mogą pomóc, jeśli ktoś zachoruje na infekcję bakteryjną podczas ospy.

Powikłania ospy

Jeśli ludzie zachorują na ospę krwotoczną lub złośliwą, będą mieli większe szanse na śmierć. Bardziej śmiertelne formy choroby częściej dotykają kobiety w ciąży i osoby, których układ odpornościowy jest osłabiony.

Osoby, które przeżyją ospę mogą mieć blizny na twarzy i ciele. W rzadkich przypadkach mogą stać się niewidome. Ospa wietrzna może również powodować bezpłodność u mężczyzn, a u kobiet może powodować poronienia lub martwe urodzenia.

Szczepionka przeciwko ospie

Do produkcji szczepionki przeciwko ospie wietrznej naukowcy używają wirusa będącego kuzynem wirusa variola – wirusa vaccinia – ponieważ stwarza on mniejsze zagrożenie dla zdrowia. Szczepionka skłania układ odpornościowy organizmu do wytworzenia narzędzi, zwanych przeciwciałami, które są potrzebne do ochrony przed wirusem variola i pomagają zapobiegać chorobie ospy.

Nikt nie wie na pewno, jak długo szczepionka przeciwko ospie chroni ludzi przed chorobą. Niektórzy eksperci uważają, że trwa ona do 5 lat i z czasem się zużywa. Ponieważ może nie dawać ochrony przez całe życie, każdy zaszczepiony przed laty jako dziecko może być narażony na przyszłe zakażenie wirusem variola. Jedynymi osobami, o których wiadomo, że są odporne na całe życie, są osoby, które przeszły ospę i przeżyły.

Światowa Organizacja Zdrowia i jej kraje członkowskie utrzymują awaryjne zapasy szczepionki przeciwko ospie. Obecnie jest ona rzadko używana, z wyjątkiem tych kilku osób, które przebywają w pobliżu wirusa variola, takich jak badacze laboratoryjni pracujący z wirusem variola i wirusami podobnymi.

Zagrożenia związane ze szczepionką przeciwko ospie wietrznej

Niektóre z jej skutków ubocznych mogą być niebezpieczne, zwłaszcza dla osób o słabym układzie odpornościowym. Mogą one obejmować od reakcji skórnych do poważnego schorzenia układu nerwowego zwanego zapaleniem mózgu, które może prowadzić do drgawek, śpiączki i śmierci. Ale te efekty uboczne są bardzo rzadkie. Na podstawie danych historycznych, na każdy 1 milion osób zaszczepionych na ospę, jedna do dwóch osób zmarła z powodu złej reakcji.

Niektórzy ludzie mieliby większe ryzyko wystąpienia reakcji na szczepionkę, jak:

  • Kobiety w ciąży lub karmiące piersią

  • Osoby z zaburzeniami skóry, takimi jak egzema

  • Osoby z osłabionym układem odpornościowym z powodu choroby, takiej jak białaczka lub HIV

  • Osoby poddawane leczeniu, np. w przypadku raka, które osłabia układ odpornościowy

Ospa wietrzna jako zagrożenie dla zdrowia publicznego

Trudno przewidzieć, jak duże zagrożenie stanowiłaby dziś epidemia ospy. Jest kilka powodów, dla których naukowcy nie mogą być pewni:

  • Liczba ludzi na świecie z osłabionym układem odpornościowym jest dziś większa niż w czasach, gdy istniała ospa.

  • W trakcie globalnych wysiłków na rzecz wyeliminowania ospy kraje stosowały szczepionki o różnej sile działania.

  • Nie ma pewności, jak długo te różne szczepionki dają odporność na wirusa.

Gdyby doszło do wybuchu epidemii ospy, działania w zakresie zdrowia publicznego prawdopodobnie obejmowałyby następujące kroki: znalezienie i zaszczepienie zakażonych osób, zaszczepienie pracowników służby zdrowia i innych osób narażonych na zakażenie, odizolowanie chorych na ospę, aby nie rozprzestrzeniali choroby, oraz przeprowadzenie szczepień dla ludności w celu opanowania epidemii.

Ciężki ubytek słuchu: dlaczego występuje i jakie są jego powikłania

0

Czy głośny hałas powoduje poważny ubytek słuchu? A co z warunkami medycznymi? Co powinieneś wiedzieć o przyczynach i objawach ciężkiego ubytku słuchu.

Zgłoś się do lekarza, gdy tylko pojawią się problemy ze słuchem. Im wcześniej zostanie postawiona diagnoza i podjęte leczenie, tym bardziej będziesz mógł uczestniczyć w otaczającym Cię świecie.

Symptomy poważnego ubytku słuchu

Jeśli stracisz słuch, nagle lub z czasem, szczegóły rozmowy mogą stać się niewyraźne. Dźwięki stają się stłumione i stopniowo zanikają.

W zależności od przyczyny utraty słuchu, możesz mieć również:

  • ból w jednym lub obu uszach

  • Zawroty głowy lub zawroty głowy

  • Dzwonienie w uszach, zwane szumem usznym

  • Ucisk lub uczucie pełności w jednym lub obu uszach

Często osoby z dużym ubytkiem słuchu wycofują się z życia towarzyskiego, ponieważ wstydzą się prosić rodzinę i przyjaciół o wielokrotne powtarzanie. Mogą się obawiać, że źle zrozumieją rozmowę i odpowiedzą niewłaściwym komentarzem… Dowiedz się więcej o tym, co powoduje ubytek słuchu.

Stopnie ubytku słuchu

Aby dowiedzieć się, jak bardzo Twój słuch jest uszkodzony, lekarz może zlecić wykonanie formalnego badania słuchu, zwanego również audiogramem. Może on pokazać stopień ubytku słuchu poprzez sprawdzenie zakresu decybeli – miary głośności – jaką jesteś w stanie usłyszeć.

  • Normalny słuch mieści się w zakresie od 0 do 20 decybeli. Osoby z normalnym słuchem są w stanie usłyszeć tak słabe dźwięki jak ludzki oddech, który mierzy około 10 decybeli.

  • Łagodny ubytek słuchu wynosi od 21 do 40 decybeli.

  • Ubytek słuchu w stopniu umiarkowanym wynosi od 41 do 55 decybeli.

  • Średnio ciężki ubytek słuchu wynosi od 56 do 70 decybeli.

  • Ciężki ubytek słuchu mieści się w zakresie od 71 do 90 decybeli.

  • Głęboki ubytek słuchu jest większy niż 90 decybeli. Osoby z poważnym lub głębokim ubytkiem słuchu mają problemy z usłyszeniem mowy, ale mogą usłyszeć głośne dźwięki, takie jak wybuch ciężarówki czy startujący samolot.

Rodzaje ubytków słuchu

Istnieją trzy główne typy ubytków słuchu:

Przewodzeniowy ubytek słuchu

Dzieje się tak z powodu problemów w przewodzie słuchowym, błonie bębenkowej lub w uchu środkowym, które uniemożliwiają prawidłowe przenoszenie dźwięku do ucha wewnętrznego. Przyczyną może być infekcja ucha, uraz, masa (cholesteatoma), płyn lub obiekt w uchu (np. nagromadzenie woskowiny).

Odbiorczy ubytek słuchu

występuje najczęściej w wyniku uszkodzenia komórek rzęsatych w uchu wewnętrznym. Inne przyczyny to uszkodzenie nerwu słuchowego, zwanego nerwem słuchowym, lub mózgu. Do ubytku słuchu dochodzi zazwyczaj z wiekiem, ale może on również wystąpić z powodu narażenia na hałas, chemioterapii, promieniowania, urazów i genów. Dowiedz się więcej o tym, co powoduje odbiorczy ubytek słuchu.

Mieszany ubytek słuchu

to połączenie przewodzeniowego i odbiorczego ubytku słuchu. Problem może występować w uchu zewnętrznym lub środkowym oraz w uchu wewnętrznym lub nerwie słuchowym. Może to nastąpić po urazie głowy, długotrwałej infekcji lub z powodu zaburzeń występujących w Twojej rodzinie.

Utrata słuchu może dotyczyć jednego lub obu uszu. Może wystąpić nagle lub stopniowo pogarszać się z czasem. Jeśli zauważysz nagłą utratę słuchu, powinieneś jak najszybciej udać się do specjalisty od uszu, nosa i gardła.

Przyczyny poważnego ubytku słuchu

Kiedy Twój słuch jest normalny, fale dźwiękowe docierają do ucha zewnętrznego i wprawiają w drgania błonę bębenkową oraz kości ucha środkowego. Fale dźwiękowe przechodzą następnie przez ucho wewnętrzne, w którym znajduje się wypełniona płynem rurka w kształcie muszli, zwana ślimakiem. Płyn ten wprawia w ruch tysiące maleńkich włosków, które przetwarzają drgania dźwięku na sygnały nerwowe. Sygnały te trafiają do mózgu, gdzie są zamieniane na dźwięki, które możesz rozpoznać.

Utrata słuchu następuje, gdy występuje problem z częściami ucha, które służą do słyszenia. Każde z tych schorzeń może prowadzić do poważnego ubytku słuchu:

Wiek. Z wiekiem niektóre części ucha stają się mniej elastyczne. Małe włoski ulegają uszkodzeniu i nie mogą reagować na fale dźwiękowe. Ubytek słuchu może się pogłębiać przez kilka lat.

Głośny hałas. Hałas, na przykład hałas narzędzi elektrycznych, samolotów lub głośna muzyka w słuchawkach mogą uszkodzić komórki włosowe w ślimaku. Stopień utraty słuchu zależy od natężenia dźwięku i czasu przebywania w jego pobliżu. Dowiedz się więcej o ubytku słuchu spowodowanym hałasem.

Infekcje ucha. Mogą one powodować gromadzenie się płynu w uchu środkowym. Zazwyczaj ubytek słuchu spowodowany infekcją ucha jest łagodny i szybko ustępuje. Ale jeśli nie będziesz leczyć infekcji, mogą one prowadzić do poważnych, długoterminowych problemów.

Perforowana błona bębenkowa. Infekcja ucha, głośne dźwięki, urazy lub intensywne ciśnienie w uchu spowodowane lotem samolotem lub nurkowaniem mogą uszkodzić błonę bębenkową, pozostawiając dziurę, która może, ale nie musi się zagoić. W zależności od wielkości otworu, może wystąpić łagodny lub umiarkowany ubytek słuchu.

Cholesteatoma. Jest to zbiór skóry, który można uzyskać w uchu środkowym, gdy błona bębenkowa zapada się lub gdy skóra rośnie przez dziurę w błonie bębenkowej. Cholesteatoma rośnie z czasem i może prowadzić do utraty słuchu poprzez niszczenie kości ucha środkowego lub, rzadko, ucha wewnętrznego.

Choroby lub infekcje. Odra, świnka, kiła i zapalenie opon mózgowych to tylko niektóre z chorób, które mogą powodować utratę słuchu.

Choroba Menieresa. Objawy tego zaburzenia ucha wewnętrznego obejmują:

  • Zawroty głowy

  • Utrata słuchu, która pojawia się i znika

  • Dzwonienie w uchu

  • Pełnia w uchu

Utrata słuchu w chorobie Menieres zwykle się pogłębia, ale dotyczy tylko jednego ucha.

Guzy. Nowotwory lub łagodne guzy mogą powodować poważny ubytek słuchu. Dotyczy to nerwiaka akustycznego, paraganglioma i oponiaka. Osoby, które je mają, mogą również mieć drętwienie twarzy lub osłabienie i dzwonienie w uchu.

Przedmiot, który utknął w uchu. Gdy w uchu znajduje się coś, co nie powinno tam być, może to blokować słyszenie. Woskowina w uchu może się czasem gromadzić i twardnieć, co może utrudniać słyszenie.

Niekształtne ucho. Niektórzy ludzie rodzą się z niedostatecznie ukształtowanym uchem.

Urazy. Urazy takie jak pęknięcie czaszki lub przebicie błony bębenkowej mogą spowodować poważny ubytek słuchu.

Leki. Niektóre rodzaje leków – w tym niektóre antybiotyki, duże ilości aspiryny, leki do chemioterapii (karboplatyna, cisplatyna) i Vicodin (w dużych ilościach) – mogą powodować utratę słuchu. Czasami słuch powraca po zaprzestaniu przyjmowania leku. W większości przypadków utrata słuchu jest trwała.

Geny. Naukowcy znaleźli geny, które sprawiają, że ludzie są bardziej podatni na poważny ubytek słuchu, szczególnie z wiekiem. W większości przypadków badania przesiewowe noworodków wykrywają genetyczny ubytek słuchu, ale może on ujawnić się później.

Zaburzenia autoimmunologiczne.Lupus i reumatoidalne zapalenie stawów, na przykład, może wpływać na słuch. Jest to jedna z głównych cech kilku zaburzeń autoimmunologicznych, w tym zespołu Cogansa, ziarniniaka Wegenersa i choroby Behceta.

Choroba Chagasa: Przyczyny, objawy i leczenie

0

Choroba Chagasa, rozprzestrzeniana przez całujące się robaki, dotyka teraz część Stanów Zjednoczonych.

Choroba ta zaraża do 8 milionów ludzi, głównie w Ameryce Łacińskiej. Jednak ostatnio przypadki zaczęły pojawiać się w Teksasie.

Jak można się zarazić?

T. cruzi nie jest przenoszony z osoby na osobę, jak w przypadku przeziębienia czy grypy.

Pasożyt jest przenoszony przez pluskwy triatomowe, znane również jako pluskwy całujące. Są one nazywane tak, ponieważ często gryzą ludzi w cienką skórę wokół oczu lub ust, zazwyczaj podczas snu. (Ukąszenia są dość bezbolesne i prawdopodobnie nie obudzą kogoś).

Ale ugryzienie pluskwy nie jest tym, co powoduje infekcję – to jej kupa. Jeżeli pluskwa ugryzie zakażone zwierzę lub osobę, staje się nosicielem T. cruzi, który jest przenoszony przez jej odchody. Następnym razem, gdy pluskwa żeruje na człowieku, pozostawia na nim odchody, które mogą dostać się do jego organizmu przez oczy, nos, usta lub ranę po ukąszeniu.

Chociaż ludzie zarażają się głównie od pluskwy triatomowej, pasożyt może być przenoszony na kilka innych sposobów:

  • Transfuzja krwi lub przeszczep organów od osoby zakażonej.

  • Spożywanie niedogotowanej żywności, która została skażona pasożytem lub niedogotowane mięso zakażonego zwierzęcia.

  • Zakażona matka w ciąży może przenieść chorobę na swoje dziecko w łonie matki.

W listopadzie 2014 r. badanie przeprowadzone przez University of Pennsylvania School of Medicine wykazało, że pluskwy mogą przenosić T. cruzi. Nie jest jednak jasne, czy pluskwy te są w stanie przekazać pasożyta ludziom.

Symptomy

Choroba Chagasa ma dwie fazy. Podczas pierwszej (lub ostrej) fazy objawy są zazwyczaj łagodne. Mogą one obejmować:

  • Gorączkę, zmęczenie lub inne objawy grypopodobne

  • Wysypka

  • Rana, w której pasożyt dostał się do organizmu

  • Wymioty, biegunka lub utrata apetytu

  • Opuchnięte powieki, jeśli pasożyt dostał się przez oczy (tzw. objaw rzymski)

Te wczesne objawy – jeśli w ogóle wystąpią – zwykle ustępują samoistnie w ciągu kilku tygodni lub miesięcy. Jedynymi osobami znajdującymi się w realnym niebezpieczeństwie są małe dzieci lub osoby z osłabionym układem odpornościowym.

Podczas gdy objawy mogą ustąpić, pasożyt pozostaje w organizmie. Może pozostać uśpiony przez lata, a nawet dekady.

Jeśli choroba wejdzie w drugą (lub przewlekłą) fazę, może spowodować poważne problemy z sercem i jelitami, w tym:

  • Powiększone serce, przełyk lub okrężnica

  • Niewydolność serca

  • Zmieniony rytm serca

  • Skrzepy krwi

  • Nagłe zatrzymanie krążenia

Leczenie

Chorobę Chagasa najłatwiej jest leczyć w pierwszej fazie. Jednak brak objawów może sprawić, że trudno ją wcześnie rozpoznać.

Jeśli podejrzewasz, że jesteś chory, lekarz może wykonać badania krwi. Jeśli badania wykażą, że jesteś zarażony, konieczne będzie wykonanie badania EKG, aby sprawdzić, czy nie masz problemów z sercem.

Dwa leki mogą leczyć tę chorobę: benznidazol (Alunbrig) i nifurtimox (Lampit), które zabijają pasożyty. Działają one dobrze, jeśli są przyjmowane wkrótce po zakażeniu. Im dłużej ktoś ma chorobę Chagasa, tym mniejsze prawdopodobieństwo, że leki zadziałają. Kobiety w ciąży nie mogą ich przyjmować, ale zakażone noworodki mogą.

Jeśli jesteś w Stanach Zjednoczonych, jedynym sposobem na otrzymanie leków jest CDC, ponieważ nie są one zatwierdzone przez FDA. Leki muszą być przyjmowane przez okres do 2 miesięcy. Mogą powodować poważne efekty uboczne, zwłaszcza u osób starszych.

Czy można temu zapobiec?

Nie ma szczepionki. Najlepszym sposobem zapobiegania jest unikanie insektów triatomowych. Według CDC mają one tendencję do życia w domach wykonanych z błota, adobe, słomy i strzechy palmowej. Jeśli podróżujesz po Ameryce Łacińskiej, najlepiej trzymać się z dala od tego typu mieszkań. Można również chronić się poprzez używanie siatek do przykrycia łóżka podczas snu.

Od 2007 roku banki krwi w Stanach Zjednoczonych rozpoczęły badania przesiewowe na obecność wirusa Chagas, więc nie ma już szans na zakażenie z krwiodawstwa w Ameryce.

Procedura aspiracji cienkoigłowej: What to Expect

0

Lekarz wyjaśnia, czego można się spodziewać podczas zabiegu aspiracji cienkoigłowej C to rodzaj biopsji, która może pomóc zdiagnozować lub wykluczyć raka.

Podobnie jak w przypadku innych rodzajów biopsji, próbka pobrana podczas aspiracji cienkoigłowej może pomóc w postawieniu diagnozy lub wykluczeniu stanów chorobowych, takich jak rak.

Aspiracja cienkoigłowa jest ogólnie uważana za bezpieczną procedurę. Powikłania są rzadkie.

Aspiracja cienkoigłowa: Kiedy się ją stosuje

Aspiracja cienkoigłowa jest najczęściej wykonywana w przypadku obrzęków lub guzków znajdujących się tuż pod skórą.

Guzek może być wyczuwalny podczas badania lekarskiego. Może też zostać wykryty podczas badania obrazowego, takiego jak:

  • tomografia komputerowa

  • mammografia

  • USG

Badania obrazowe mogą również wykryć nieprawidłowe miejsca w głębszych partiach ciała.

Lekarze mogą zalecić aspirację cienkoigłową w przypadku takich obszarów jak:

  • cysty (guzki wypełnione płynem)

  • guzki lub masy (guzki lite)

  • powiększone węzły chłonne

Bez wykonania biopsji lekarzowi zwykle trudno jest potwierdzić, co zawierają te nieprawidłowe obszary. A Ty możesz nie wiedzieć, czy stanowią one zagrożenie dla Twojego zdrowia.

Najczęstszym powodem wykonywania aspiracji cienkoigłowej jest badanie w kierunku raka.

Większość aspiracji cienkoigłowych wykonuje się w tych miejscach:

  • pierś

  • tarczyca

  • węzły chłonne na szyi, w pachwinie lub pod pachą

Te rodzaje aspiracji cienkoigłowych są wykonywane przez skórę.

Za pomocą endoskopii lekarze mogą również dotrzeć do obszarów położonych głębiej w organizmie. W endoskopii wykorzystuje się giętką rurkę z dołączonym światłem i kamerą. Podczas endoskopii lekarz może wykonać aspirację cienką igłą w niektórych nieprawidłowych miejscach w klatce piersiowej lub brzuchu.

Czego należy się spodziewać przed wykonaniem aspiracji cienkoigłowej

Nie ma jednego standardowego przygotowania przed aspiracją cienkoigłową. Możesz zostać poproszony o przyjęcie następujących preparatów:

Zmiany w lekach.

Kilka dni przed badaniem przestań przyjmować aspirynę lub inne leki rozrzedzające krew. Należą do nich klopidogrel (Plavix), warfaryna (Coumadin lub Jantoven) lub jeden z nowszych bezpośrednich doustnych antykoagulantów, takich jak apiksaban (Eliquis) i dabigatran (Pradaxa).

Zmiany w diecie.

Nie należy nic jeść ani pić przez kilka godzin przed zabiegiem.

Jeśli będziesz otrzymywał leki uspokajające, pamiętaj o zabraniu ze sobą kogoś, kto odwiezie Cię do domu.

Czego należy się spodziewać podczas zabiegu aspiracji cienkoigłowej

Większość zabiegów aspiracji cienkoigłowej to zabiegi ambulatoryjne.

W przypadku osób poddawanych aspiracji cienkoigłowej przez skórę, oto czego należy się spodziewać:

  • Twoja skóra nad obszarem zabiegu zostanie oczyszczona roztworem antyseptycznym. Następnie zostanie przykryta sterylnym obłożeniem lub ręcznikami.

  • W to miejsce może zostać wstrzyknięty pod skórę lek znieczulający.

  • W trakcie zabiegu może być zastosowana ultrasonografia. Pomoże to zlokalizować właściwy obszar do wykonania aspiracji cienkoigłowej.

  • Cienka igła przymocowana do strzykawki zostanie wprowadzona przez skórę do nieprawidłowego obszaru.

  • Podciśnienie wewnątrz strzykawki powoduje, że płyn ustrojowy lub tkanka są zasysane (aspirowane) do igły i strzykawki.

  • Sama aspiracja cienkoigłowa jest zwykle krótkim zabiegiem (poniżej 10 minut).

Próbka z biopsji może być od razu zbadana pod mikroskopem. Pozwoli to lekarzowi:

  • Sprawdzić, czy uzyskano dobrą próbkę

  • Postawić szybką diagnozę

Próbka z biopsji może też zostać wysłana do laboratorium w celu przeprowadzenia dalszych badań.

Osoby poddawane aspiracji cienkoigłowej podczas endoskopii będą miały dodatkowe przygotowanie. Większość z nich otrzyma leki uspokajające. Procedury endoskopowe trwają zwykle dłużej niż aspiracja cienkoigłowa przez skórę (zwykle do godziny).

Czego należy się spodziewać po zabiegu aspiracji cienkoigłowej

Jeśli podczas aspiracji cienkoigłowej zastosowano leki uspokajające, pacjent może być oszołomiony i niezdolny do pracy.

W miejscu biopsji mogą pojawić się:

  • obrzęk

  • bolesność

  • ból

U większości osób leki przeciwbólowe dostępne bez recepty wystarczają do zmniejszenia dyskomfortu. Przykładem jest lek generyczny acetaminofen. Jest on również sprzedawany pod tymi nazwami handlowymi:

  • Actamin

  • Panadol

  • Tylenol

Ostateczne wyniki badań po wykonaniu aspiracji cienkoigłowej mogą potrwać do tygodnia lub dłużej. Wstępne wyniki mogą być dostępne wcześniej.

Powikłania aspiracji cienkoigłowej

Poważne powikłania po aspiracji cienkoigłowej są rzadkie. Może wystąpić niewielkie krwawienie pod skórą w miejscu biopsji. Może to spowodować powstanie delikatnego, obrzękniętego obszaru zwanego krwiakiem.

Zakażenie w miejscu biopsji jest rzadkie, ponieważ przy wszystkich biopsjach cienkoigłowych stosowane są sterylne techniki i sprzęt.

Ryzyko powikłań po aspiracji cienkoigłowej podczas endoskopii jest nieco wyższe. Jednak w przypadku większości osób jest ono nadal dość niskie.

Wirus Epsteina-Barr (EBV): Objawy, zapobieganie, diagnoza i leczenie

0

Lekarz opisuje objawy, zapobieganie i leczenie zakażenia wirusem Epsteina-Barr, który powoduje mononukleozę.

Nawet jeśli wirus Epsteina-Barr (EBV) nie jest powszechnie znany, prawdopodobnie zostałeś nim zarażony, nie wiedząc o tym. Wiele osób jest nosicielami tego wirusa, ale nie choruje.

Symptomy

Po zakażeniu wirusem EBV, objawy mogą pojawić się po 4 do 6 tygodni. Gdy już się pojawią, często są łagodne, zwłaszcza u małych dzieci. Objawy u dzieci mogą przypominać objawy przeziębienia lub grypy. Nastolatki często mają bardziej widoczne objawy mononukleozy.

Jeśli wystąpią objawy, najprawdopodobniej będziesz miał:

  • Zmęczenie

  • Gorączka

  • Brak apetytu

  • Wysypka

  • Ból gardła

  • Obrzęk gruczołów na szyi

  • Słabość i bóle mięśni

Mimo że w ciągu 2 do 4 tygodni powinieneś poczuć się lepiej, zmęczenie może utrzymywać się znacznie dłużej. Możesz czuć się zmęczony jeszcze kilka miesięcy później.

Jak się rozprzestrzenia

Wirus znajduje się w ślinie, więc możesz zarazić się mononukleozą całując kogoś, kto jest zarażony. Można się nim zarazić także pijąc z tej samej szklanki lub używając szczoteczki do zębów zakażonej osoby. Znajduje się ona również we krwi i nasieniu, więc możliwe jest zarażenie się mono w wyniku seksu, transfuzji krwi lub przeszczepu organów.

Nie musisz być chory, aby przekazać wirusa komuś innemu. EBV pozostaje w Twoim organizmie długo po tym, jak pokonasz mono. Wirus może uaktywnić się ponownie miesiące lub lata później, powodując ponowne zarażenie.

Diagnoza

Trudno jest stwierdzić, czy masz mononukleozę na podstawie samych objawów. Gorączka, zmęczenie i ból gardła mogą być również oznakami innych chorób, takich jak grypa czy przeziębienie.

Aby dowiedzieć się na pewno, co jest przyczyną choroby, należy udać się do lekarza na badanie. Może on znaleźć oznaki świadczące o tym, że masz mononukleozę, takie jak powiększona śledziona, organ w brzuchu, który filtruje krew. Lekarz sprawdzi również, czy masz spuchniętą wątrobę i białe plamy na migdałkach.

Może być również konieczne wykonanie kilku badań krwi. W jednym z nich poszukuje się przeciwciał, substancji wytwarzanych przez układ odpornościowy w odpowiedzi na wirusa EBV. W innym badaniu poszukuje się rodzaju białych krwinek, które organizm wykorzystuje do zwalczania infekcji EBV.

Leczenie

Podobnie jak inne wirusy, Epstein-Barr nie może być leczony antybiotykami. Mono powinno ustąpić samoistnie bez leczenia w ciągu kilku tygodni.

Co można zrobić w domu

Chociaż żaden lek nie jest w stanie wyleczyć infekcji EBV, możesz podjąć następujące kroki w domu, aby złagodzić objawy:

  • Dużo odpoczywaj.

  • Pij dużo wody i innych płynów, aby pozostać nawodnionym.

  • Ssanie pastylek, lodów lub płukanie gardła ciepłą, słoną wodą, aby poprawić samopoczucie.

  • Zażyj środki przeciwbólowe, takie jak acetaminofen lub ibuprofen, aby obniżyć gorączkę i złagodzić bóle ciała. (Nie podawaj aspiryny dzieciom poniżej 19 roku życia ze względu na ryzyko wystąpienia rzadkiego, ale poważnego stanu zwanego zespołem Reyesa).

Powoli wracaj do pracy lub szkoły, aż poczujesz się lepiej. Przez około miesiąc unikaj uprawiania sportu, podnoszenia ciężarów lub innych energicznych czynności, podczas których mógłbyś uszkodzić śledzionę.

Profilaktyka

Przed wirusem EBV nie chroni żadna szczepionka. Najlepszym sposobem na uniknięcie zarażenia jest trzymanie się z dala od osób, które mają mononukleozę.

Nie dziel się żadnymi przedmiotami, w tym szklankami, sztućcami i szczoteczkami do zębów, z kimś, kto jest zarażony. Unikaj także całowania lub uprawiania seksu z osobą zarażoną.

Kiedy należy zgłosić się do lekarza

Istnieją pewne rzadkie powikłania mononukleozy, dlatego należy skontaktować się z lekarzem, jeśli u pacjenta lub jego dziecka wystąpi któryś z tych objawów:

  • Nagły, ostry ból po lewej stronie brzucha, który może oznaczać problem ze śledzioną

  • Bardzo mała ilość moczu, co jest oznaką odwodnienia

  • Problemy z oddychaniem lub przełykaniem – natychmiast zadzwoń pod numer 911

Zadzwoń również, jeśli objawy nie ustąpią po 4 do 6 tygodniach. Możesz mieć inny rodzaj infekcji oprócz mononukleozy.

Inne choroby wywoływane przez EBV

EBV jest najbardziej znany z wywoływania mononukleozy, ale rzadziej może prowadzić do innych chorób, w tym:

  • infekcje ucha i biegunka u dzieci

  • Zespół Guillain-Barre’a

  • Niektóre nowotwory, w tym chłoniak Burkitta oraz nowotwory nosa i gardła

Badania wykazują również związek między EBV a stwardnieniem rozsianym (MS), ale potrzeba więcej badań, aby określić, czy wirus może prowadzić do MS.

Jak najlepiej wykorzystać wizytę u lekarza

0

Chociaż niektóre rzeczy, takie jak czas oczekiwania i fartuchy egzaminacyjne, mogą być poza Twoją kontrolą, jest kilka rzeczy, które możesz zrobić, aby Twój czas u lekarza przebiegł tak gładko, jak to możliwe.

Bez względu na to, jak bardzo kochasz swojego lekarza, prawdopodobnie po założeniu fartucha i wejściu na stół egzaminacyjny, masz nadzieję na wizytę, która będzie tak szybka i łatwa, jak to tylko możliwe.

Mimo że niektóre rzeczy, takie jak czas oczekiwania i zużycie materiałów do badania, mogą być poza twoją kontrolą, jest kilka rzeczy, które możesz zrobić, aby pomóc twojemu czasowi u lekarza pójść gładko.

Poznaj swój cel

Już na wstępie przygotuj się na sukces: Jasno określ, po co przychodzisz i co się wydarzy podczas wizyty. To zaczyna się już w momencie, gdy dzwonisz, aby umówić się na wizytę.

W świadomości lekarza istnieje bardzo istotna różnica pomiędzy wizytą kontrolną, która ma charakter profilaktyczny, a wizytą problemową – mówi dr Viviana Martinez-Bianchi, dyrektor programu rezydencjalnego medycyny rodzinnej w Duke Department of Community and Family Medicine.

Nie tylko te dwa są rozliczane inaczej (w zależności od ubezpieczenia, wizyta dobrze może być wolny, podczas gdy wizyta problem zazwyczaj pochodzi z co-pay), ale również zająć różne kwoty harmonogramu lekarzy.

Kiedy zadzwonisz do harmonogramu, zapytaj:

  • Ile czasu lekarz będzie miał na wizytę u mnie?

  • Czy nie powinienem jeść lub pić przed wizytą?

  • Czy mam wykonać badania laboratoryjne?

Jeśli zadzwonisz i powiesz recepcjonistce, że boli cię gardło, zazwyczaj będziesz miał 10-15 minutowy przedział czasowy, mówi dr John Meigs Jr, przewodniczący zarządu American Academy of Family Physicians. Ale jeśli przyjdziesz z 14 innych skarg, youll zostawić uczucie jak nie dostał wszystko ze mną, że przyszedłeś po, i dobrze zarówno zostawić sfrustrowany.

Poznaj swoją rolę

Ty jesteś ekspertem od siebie. Ale Twój lekarz jest również ekspertem – takim, który przez wiele lat szkolił się w dziedzinie medycyny. Bądź rzecznikiem siebie, ale także słuchaj.

Ludzie czasami chcą przekazać ci swoją diagnozę zamiast objawów, mówi Meigs.

Możesz wyjaśnić swoje wątpliwości, ale domaganie się pewnych testów lub leków może powstrzymać leczenie, które mogłoby ci pomóc.

Jego dać i wziąć, mówi Russ Blackwelder, MD, asystent profesora w Medical University of South Carolina. Nie dominuj w swoich wizytach i nie pozwól swojemu lekarzowi dominować w swoich wizytach.

Mówi on, że jeśli nie czujesz, że jesteś aktywną częścią swoich wizyt, może to być znak, że potrzebujesz innego lekarza.

Jeśli twój dostawca robi wszystko, co mówi, a następnie po prostu przepisuje leki, nie poświęcając czasu na słuchanie, to jest to czerwona flaga.

Nie bój się zmienić i zobaczyć kogoś, kto lepiej pasuje do Ciebie.

Zapoznaj się z drzewem genealogicznym

Czy w Twojej rodzinie występuje cukrzyca? A może wysokie ciśnienie krwi? Reumatoidalne zapalenie stawów? Inne choroby przewlekłe? Jeśli nie wiesz, czas popytać.

Najważniejsze jest poznanie historii zdrowia bezpośrednich członków rodziny, ale dziadkowie i inni mogą również wchodzić w grę, mówi Martinez-Bianchi. Poproś swojego lekarza o listę chorób, które należy zbadać w przeszłości Twojej rodziny, a następnie zapisz odpowiedzi i przynieś je ze sobą na wizytę.

Jeśli Twoja rodzina ma tendencję do prywatnego traktowania swojego zdrowia, być może będziesz musiał przeprowadzić kilka niezręcznych rozmów. Jeśli są bardziej otwarci, zacznij zwracać uwagę.

Niektóre rodziny spotykają się na kolacji w Święto Dziękczynienia i wszyscy rozmawiają o swoich problemach zdrowotnych przy indyku, mówi Meigs. Jeśli tak jest, rób notatki – to dla twojego zdrowia!

Miej pod ręką leki

Twój lekarz musi wiedzieć, jakie leki przyjmujesz, w tym wszelkie leki bez recepty i suplementy. Pomoże to odkryć ewentualne interakcje lub efekty uboczne, a także pozwoli zorientować się w rodzajach leczenia, które już masz w swoim systemie. A twoje najlepsze przypuszczenia nie wystarczą.

Nie mów mi tylko, że bierzesz małą niebieską pigułkę i małą białą pigułkę, mówi Meigs. Jego rada: Zabierz ze sobą na wizytę swoje leki.

Nie chcesz nosić torby pełnej tabletek w miejscu publicznym? Zrób zdjęcie butelek z receptami swoim smartfonem. W ten sposób lekarz będzie miał w zasięgu wzroku wszystkie potrzebne informacje, łącznie z dawką i informacją, czy należy Ci się uzupełnienie leku.

Opuść gardę

Szczerość to najlepsza polityka, a nigdzie nie jest to tak prawdziwe, jak w przypadku twojego lekarza.

Kiedy zamykają się drzwi gabinetu, chcemy poznać ludzi takimi, jakimi są naprawdę, mówi Blackwelder. Aby tak się stało, musisz pozbyć się wszelkich niezręczności i opowiedzieć swojemu lekarzowi całą historię swojego zdrowia.

Zaufaj mi, cokolwiek mi powiesz, słyszałem już gorsze rzeczy, mówi Meigs. Ludzie to ludzie. Jestem tu tylko po to, aby pomóc.

Otwarcie się na objawy i dolegliwości może być trudne dla niektórych kultur lub po pewnych doświadczeniach, mówi Martinez-Bianchi. Ale jest to ważna – czasami ratująca życie – bariera, którą należy pokonać.

Miałem [ludzi], którzy wiedzieli, że mają HIV, ale nie powiedzieli mi o tym, przez co stracili lata leczenia. HIV jest chorobą, którą można kontrolować, a nie wyrokiem śmierci – ale tylko wtedy, gdy zastosuje się odpowiednie leczenie.

Wniosek: Dobry lekarz nigdy nie będzie myślał o tobie gorzej z powodu twoich dolegliwości. Bycie szczerym pomoże Ci uzyskać opiekę, której potrzebujesz i na którą zasługujesz.

Zostaliśmy lekarzami, ponieważ chcemy pomagać, mówi Blackwelder. Nie bój się, że pozwolisz nam spróbować.

Ciężki ubytek słuchu: objawy, testy, diagnoza i leczenie

0

Lekarz wyjaśnia ubytek słuchu i głuchotę wrodzoną, w tym przyczyny, objawy i sposoby leczenia.

Poważny ubytek słuchu oznacza, że słyszysz niektóre dźwięki, ale bardzo słabo. Możesz nie być w stanie usłyszeć osoby mówiącej, nawet jeśli używa ona normalnego głosu. Możesz być w stanie usłyszeć tylko bardzo głośne dźwięki.

Ubytek słuchu może wystąpić na wiele różnych sposobów u osób w każdym wieku. Ubytek słuchu jest różny dla każdego. Kluczem jest współpraca z zespołem opieki zdrowotnej, aby znaleźć sposób, który pomoże Ci jak najlepiej wykorzystać słuch, który masz. Istnieje wiele metod leczenia, które mogą pomóc Tobie lub Twojemu dziecku cieszyć się życiem.

Przyczyny

Dzieci mogą urodzić się z poważnym ubytkiem słuchu, a dzieci i dorośli mogą go mieć w dowolnym momencie swojego życia. Może pojawić się nagle lub w ciągu wielu lat, w jednym lub obu uszach, może być krótkotrwały lub długotrwały.

Aby zrozumieć, jak dochodzi do ubytku słuchu, warto wiedzieć, jak działa ucho. Hałas przemieszcza się w powietrzu w postaci fal dźwiękowych, które wibrują błonę bębenkową i poruszają trzy małe kosteczki wewnątrz ucha. Powoduje to powstawanie fal w płynie wypełniającym ucho wewnętrzne. Fale te uginają maleńkie komórki włosowe, które są połączone z nerwami. Przekazują one sygnały elektryczne do głównego nerwu słuchowego, zwanego nerwem słuchowym, który prowadzi do mózgu.

Twoje DNA ma wiele genów, które pomagają budować struktury związane ze słuchem. Problem z którymkolwiek z nich może oznaczać, że dziecko rodzi się bez tego zmysłu. Ponad połowa dzieci urodzonych z poważnym ubytkiem słuchu jest spowodowana wadliwym genem. Około 20% dzieci, które się z nim rodzą, ma również inne schorzenie genetyczne, takie jak zespół Downa.

Dzieci mogą stracić słuch również z powodu problemów w łonie matki. Kobiety w ciąży, które przyjmują pewne leki, takie jak talidomid lub leki na gruźlicę, mogą urodzić dziecko z poważnym ubytkiem słuchu. Może się to również zdarzyć, jeśli kobieta ma pewne infekcje, takie jak cytomegalowirus.

Możesz również stracić słuch wraz z wiekiem. Może to nastąpić z powodu:

  • Hałas.

    Pojedynczy, bardzo głośny hałas, taki jak wystrzał czy eksplozja, może uszkodzić słuch. Podobnie jak przebywanie przez dłuższy czas w pobliżu głośnych dźwięków, np. w pobliżu pasa startowego lotniska.

  • Choroby.

    Różne choroby mogą zagrażać uszom lub nerwom odpowiedzialnym za słyszenie, w tym infekcje ucha, guzy mózgu, reumatoidalne zapalenie stawów i inne choroby autoimmunologiczne lub choroba Menieresa, zaburzenie ucha wewnętrznego.

  • Chodaki.

    Kanały słuchowe zatkane woskowiną lub zaklinowanym wewnątrz przedmiotem mogą uniemożliwić Ci dobre słyszenie. Możesz również uszkodzić ucho, jeśli spróbujesz usunąć go w niewłaściwy sposób.

  • Obrażenia.

    Urazy głowy mogą uszkodzić wewnętrzną stronę uszu. Podobnie jak niektóre sporty, takie jak nurkowanie czy skoki spadochronowe.

  • Leki.

    Niektóre leki, w tym te stosowane w leczeniu raka, chorób serca i poważnych infekcji, mogą uszkodzić ucho i spowodować utratę słuchu. Czasami jest to trwałe, ale w innych przypadkach problem ustępuje po zaprzestaniu przyjmowania leków.

Symptomy

Jeśli Twoje dziecko ma problemy ze słuchem, prawdopodobnie zauważysz to po jego zachowaniu. Niektóre znaki to:

  • Trudności w nauce mówienia lub mówienie później niż inne dzieci w ich wieku

  • Nie zwracanie uwagi na dźwięki lub na to, że ktoś je woła

  • Słaba praca w szkole

Jeśli ubytek słuchu dotyczy Ciebie, możesz zauważyć, że trudno jest Ci nawiązać kontakt z innymi, ponieważ nie słyszysz ich. Objawy obejmują:

  • Problemy z usłyszeniem osób mówiących w grupach lub w głośnych miejscach

  • Nie słyszysz, że ktoś za Tobą mówi

  • Myślisz, że inni ludzie mamroczą, kiedy mówią

  • Problemy z usłyszeniem rozmówców przez telefon

  • Słuchanie telewizji lub radia samochodowego na bardzo wysokim poziomie głośności

  • Nie słyszeć budzika

Uzyskanie diagnozy

Ważne jest, aby zdiagnozować poważny ubytek słuchu jak najwcześniej, zwłaszcza u dzieci. W niektórych stanach prawo wymaga, aby personel medyczny badał słuch noworodków przed opuszczeniem szpitala. Jeśli Twoje dziecko nie zostanie poddane badaniu, zapytaj personel szpitala, gdzie możesz je wykonać.

Istnieją dwa rodzaje testów słuchu u noworodków:

  • Zautomatyzowana słuchowa reakcja mózgu

    . Personel medyczny umieści miękkie słuchawki na uszach dziecka i czujniki na jego głowie. Maszyna mierzy reakcję nerwów słuchowych na delikatne kliknięcia lub tony.

  • Emisje otoakustyczne

    . Malutka sonda umieszczona w kanale słuchowym dziecka mierzy echo cichych dźwięków odtwarzanych do ucha.

Jeśli Twoje dziecko wykazuje jakiekolwiek symptomy poważnego ubytku słuchu w starszym wieku, porozmawiaj z pediatrą. Jeśli masz problemy ze słuchem, porozmawiaj z lekarzem. Badanie jest zazwyczaj takie samo dla dzieci i dorosłych.

Twój lekarz może skierować Cię do specjalisty ds. słuchu zwanego otolaryngologiem lub otologiem. Lekarz zapyta Cię o historię choroby i zbada fizycznie Twoje uszy. Może zapytać Cię o:

  • Czy często masz wrażenie, że ludzie mówią zbyt cicho lub mamroczą?

  • Jak trudno jest usłyszeć kogoś mówiącego w głośnym lub hałaśliwym miejscu?

  • Od jak dawna zauważasz problem?

  • Czy masz jakieś inne dolegliwości?

  • Czy ktoś z członków Twojej rodziny miał ubytek słuchu?

W przypadku dziecka z problemami ze słuchem lekarz może zapytać:

  • Jak reaguje Twoje dziecko, kiedy wołasz jego imię lub wydajesz dźwięki w domu?

  • Kiedy zaczęły mówić?

  • Czy kiedykolwiek był czas, kiedy przebywali w pobliżu bardzo głośnych dźwięków?

  • Czy kiedykolwiek mieli wypadek, w którym ucierpiała ich głowa?

Lekarz może zalecić wizytę u audiologa, specjalisty wyszkolonego w leczeniu problemów ze słuchem. Może on zmierzyć stopień utraty słuchu przez Ciebie lub Twoje dziecko za pomocą różnych testów.

  • Audiometria czysto tonowa.

    Usiądziesz w dźwiękoszczelnej kabinie i założysz słuchawki oraz specjalną opaskę na głowę. Audiolog będzie odtwarzał różne dźwięki i zapyta Cię, co słyszysz.

  • Audiometria mowy.

    Również w kabinie ze słuchawkami usłyszysz różne słowa o różnej głośności i powtórzysz je audiologowi. Test mierzy, jak cicho i jak wyraźnie możesz zrozumieć mowę.

  • Tympanometria.Jest to test, który jest włączony do wszystkich ocen, aby zmierzyć przestrzeń ucha środkowego i wykluczyć przekrwienie lub nieprawidłowości bębenka. Mała sonda umieszczona w każdym uchu mierzy, jak błona bębenkowa reaguje na powietrze wpychane do ucha.

W przypadku dziecka z ubytkiem słuchu audiolog może chcieć sprawdzić, jak dobrze reaguje ono na polecenia. Może powiedzieć im jak grać w grę, aby sprawdzić jak rozumieją mowę. Może poprosić je o przyjrzenie się źródłom dźwięków.

Pytania, które należy zadać lekarzowi

Jeśli masz poważny ubytek słuchu, będziesz chciał zadać lekarzowi pytania dotyczące tego stanu, takie jak:

  • Co spowodowało mój ubytek słuchu?

  • Czy to ustąpi?

  • Czy muszę się spotkać z innymi lekarzami?

  • Jakie są rodzaje leczenia?

  • Czy wyleczą mój ubytek słuchu?

Jeśli Twoje dziecko ma duży ubytek słuchu, warto zapytać:

  • Czego moje dziecko będzie potrzebowało w szkole, aby poradzić sobie z ubytkiem słuchu?

  • Co możemy zrobić dla nich w domu?

  • Jak mogą nauczyć się mówić?

  • Czy moje pozostałe dzieci będą miały ubytek słuchu?

  • Czy ubytek słuchu będzie się pogłębiał?

Leczenie

Leczenie poważnego ubytku słuchu oznacza zazwyczaj zastosowanie różnych technologii w celu poprawy słuchu. Nie ma jednej terapii, która byłaby najlepsza dla każdej osoby z tym schorzeniem. Lekarz zaleci jedną z nich w zależności od stopnia utraty słuchu, stanu zdrowia, stylu życia i stopnia uszkodzenia uszu.

Opcje leczenia obejmują:

Aparaty słuchowe.

Sprawiają, że niskie dźwięki są głośniejsze lub łatwiejsze do usłyszenia. Niektóre z nich mogą pomóc w redukcji hałasu z otoczenia.

Niektóre aparaty słuchowe mieszczą się w uszach. Mogą być tak małe, że inni ludzie mogą ich nie zauważyć. Inne mają klipsy, które zakładane są na czubek ucha, aby utrzymać je stabilnie. Możesz je zdjąć, gdy chcesz spać, pływać lub brać prysznic.

Aparaty słuchowe o przedłużonej trwałości są wykonane z miękkiego materiału. Audiolog umieści je w uszach Twoich lub Twojego dziecka i mogą one pozostać tam przez kilka miesięcy. Osoby aktywne mogą je nosić podczas uprawiania sportu. Dodatkowa lektura:?Czy osoba niesłysząca może słyszeć dzięki aparatowi słuchowemu?

Implanty.

Implanty ucha środkowego to urządzenia, które wibrują wewnątrz ucha. Lekarz umieści je tam dla Ciebie. Można ich używać przez dłuższy czas.

Implanty ślimakowe pomagają osobom, które mają tak duży ubytek słuchu, że aparaty słuchowe nie pomagają. Uruchamiają one nerwy wewnątrz ucha. Nie leczą one ubytku słuchu, ale mogą dać dzieciom i dorosłym odczucie dźwięku i lepsze rozpoznawanie słów/mowy.

W szpitalu, chirurg umieszcza implant ślimakowy wewnątrz ślimaka, który wysyła sygnał do nerwu ślimakowego i jest stymulowany przez magnes pod skórą. Około 4 tygodnie później, zobaczysz audiologa ponownie, aby otrzymać zewnętrzne części implantu, w tym mikrofon, nadajnik i mały komputer zwany procesorem mowy. Te części wysyłają sygnały do urządzenia w uchu, aby tłumaczyć dźwięki wokół Ciebie. Można je nosić za uchem jak aparat słuchowy.

Może upłynąć dużo czasu po operacji, zanim implant ślimakowy zacznie działać najlepiej dla Ciebie lub Twojego dziecka. Będziesz potrzebował wsparcia ze strony specjalistów słuchu i terapeutów językowych, aby nauczyć się korzystać z urządzenia i reagować na dźwięki, które słyszysz. Proces ten wymaga wiele czasu i wysiłku. Lekarz pomoże Ci zdecydować, czy Ty lub Twoje dziecko nadajecie się do tej terapii.

Dbanie o siebie lub dziecko

Utrata słuchu może być trudna, czy to nagle, czy w ciągu wielu lat. Jeśli dziecko ma poważny ubytek słuchu, możesz martwić się o to, co będzie mu brakowało w życiu. Pamiętaj, że jest wiele rzeczy, które mogą pomóc osobom w każdym wieku z tym schorzeniem cieszyć się życiem. Pracując z lekarzem nad wyborem planu leczenia, możesz podjąć kroki, które ułatwią życie Tobie lub Twojemu dziecku.

Dla Twojego dziecka:

  • Terapia może pomóc dziecku nauczyć się korzystać z aparatu słuchowego i znaleźć sposoby komunikacji. Logopeda lub terapeuta rodzinny może nauczyć dziecko wyraźnego wypowiadania słów, tak aby inni je rozumieli. Mogą również nauczyć się jak używać innych technik, w tym języka migowego, naturalnych gestów i czytania mowy. Terapeuta może pomóc Ci zdecydować, które podejście jest odpowiednie dla Twojego dziecka i jak Twoja rodzina może pomóc.

  • Porozmawiaj ze szkołą dziecka i sprawdź, co może zrobić, aby pomóc mu w klasie. Być może będą mogli zastosować HATS, czyli Hearing Assistive Technology Systems, małe urządzenia o częstotliwości radiowej FM, które ułatwiają słyszenie dźwięków. Nauczyciele mówią do specjalnego mikrofonu, który wysyła dźwięki do małego odbiornika, którego dziecko używa do słuchania lekcji.

Dla siebie:

  • Współpracuj z audiologiem, aby poznać sposoby radzenia sobie z głośnymi miejscami lub rozmowami w grupie.

  • Używaj HATS, które ułatwiają słyszenie alarmów, telefonu lub telewizji. Niektóre urządzenia mogą informować Cię o tym, że ktoś dzwoni do drzwi.

  • Wystrój mieszkanie tak, aby dźwięki były łatwiejsze do usłyszenia. Połóż na podłogach wykładzinę lub dywan, aby ograniczyć hałas. Ustaw krzesła tak, abyś mógł siedzieć naprzeciwko przyjaciół podczas wizyt.

Pomocna może okazać się rozmowa z terapeutą lub doradcą, aby poradzić sobie z wszelkimi obawami lub smutkiem, który Ty lub Twoje dziecko może odczuwać. Również grupy wsparcia złożone z innych rodzin borykających się z poważnym ubytkiem słuchu są świetnym miejscem, w którym można uzyskać poradę i zrozumienie.

Czego się spodziewać

Ciężki ubytek słuchu jest różny dla każdego. Może on dotyczyć Ciebie lub Twojego dziecka przez wiele lat. Nie musi jednak uniemożliwiać Ci cieszenia się życiem. Powinieneś być w stanie żyć niezależnie, chodzić do szkoły lub na studia i robić karierę zawodową z poważnym ubytkiem słuchu. Współpracuj z zespołem opieki zdrowotnej, aby znaleźć metody leczenia i strategie, które będą dla Ciebie odpowiednie.

Ważne jest, aby zdiagnozować i leczyć poważny ubytek słuchu tak szybko, jak to możliwe. Im szybciej Ty lub Twoje dziecko będziecie mogli rozpocząć terapię, tym lepiej będziecie mogli się przystosować.

Uzyskanie wsparcia

Skontaktuj się z innymi osobami, które żyją z poważnym ubytkiem słuchu lub uzyskaj pomocne informacje od grup pacjentów, takich jak Amerykańskie Stowarzyszenie Niedosłyszących.