Twój rak nerki rozprzestrzenił się. Nadal można go leczyć. Dowiedz się więcej o metodach leczenia, ryzyku i skutkach ubocznych.

Przerzutowy rak nerkowokomórkowy to rak nerki, który rozprzestrzenił się na inne części ciała. Jest on również nazywany rakiem nerkowokomórkowym w IV stadium zaawansowania.

Leczenie raka po jego rozprzestrzenieniu się jest trudniejsze, ale nie jest niemożliwe. Ty i Twój lekarz nadal macie wiele możliwości.

Leczenie przerzutowego raka nerkowokomórkowego obejmuje:

• Chirurgia

• Immunoterapia

• Terapia celowana

• Radioterapia

• Chemioterapia

Porozmawiaj o wszystkich możliwościach z lekarzem. Dowiedz się, jak każda terapia może Ci pomóc i jakie mogą być jej skutki uboczne, abyś mógł wybrać najlepszą dla siebie.

Chirurgia

Chirurgia jest głównym sposobem leczenia raka, który nie urósł poza nerkę. Może ona jednak stanowić opcję, jeśli nowotwór się rozprzestrzenił.

Nefrektomia radykalna jest podstawową operacją w przypadku tego typu nowotworu. Podczas tego zabiegu chirurg usuwa:

• Nerkę, w której znajduje się guz

• Nadnercze, które znajduje się na szczycie tej nerki

• Węzły chłonne w pobliżu

• Tłuszcz wokół narządu

Jeśli rak nie rozprzestrzenił się daleko, operacja może być lekarstwem. Dzięki niej możesz żyć dłużej. Operacja może także złagodzić objawy, takie jak ból i krwawienie.

Jeśli nie jesteś wystarczająco zdrowy, aby poddać się operacji, masz inną możliwość. Zabieg zwany embolizacją tętnic może złagodzić objawy, takie jak ból i krwawienie.

Podczas tej procedury chirurg umieszcza małe kawałki specjalnej gąbki żelatynowej lub innego materiału w głównym naczyniu krwionośnym biegnącym do nerki. Kawałki te blokują przepływ krwi do tego narządu. Bez wystarczającej ilości krwi nowotwór będzie się kurczył.

Twój lekarz może chcieć wykonać embolizację tętnic przed radykalną nefrektomią. Obkurczenie guza może ułatwić przeprowadzenie operacji.

Każda operacja może wiązać się z ryzykiem. W przypadku usunięcia nerki możliwe jest wystąpienie takich problemów, jak:

• Zakażenie

• Krwawienie

• Zapalenie płuc

• Reakcja na leki stosowane w znieczuleniu

• Uszkodzenie narządów i naczyń krwionośnych

• Niewydolność drugiej nerki

Przed zabiegiem należy zapytać chirurga o prawdopodobieństwo wystąpienia tych problemów.

Twój organizm może pracować normalnie z jedną nerką. Przejmie ona zadanie filtrowania krwi. Twój lekarz będzie przeprowadzał regularne badania kontrolne, aby upewnić się, że druga nerka działa prawidłowo.

Jeśli rak rozprzestrzenił się na inne części ciała, konieczne będzie zastosowanie innych metod leczenia, takich jak terapia celowana i immunoterapia. Zabiegi te zabijają wszystkie komórki nowotworowe w całym organizmie, które pozostały po operacji.

Immunoterapia

Immunoterapia wykorzystuje substancje wytworzone w laboratorium lub przez Twój organizm, aby pomóc Twojemu układowi odpornościowemu w walce z rakiem nerki. Nazywa się ją także terapią biologiczną.

Istnieją trzy ogólne rodzaje. Leki z grupy inhibitorów punktów kontrolnych w dużej mierze zastąpiły leczenie interferonem i lekami IL-2.

Inhibitory punktów kontrolnych. Twój układ odpornościowy wykorzystuje system „punktów kontrolnych” na powierzchni komórek, aby odróżnić, które z nich są prawidłowe, a które szkodliwe. Komórki nowotworowe mogą czasami wykorzystywać punkty kontrolne, aby uchodzić za zdrowe komórki i ukrywać się przed układem odpornościowym.

Inhibitory punktów kontrolnych to nowszy rodzaj leków, które wyłączają punkty kontrolne, aby pomóc układowi odpornościowemu w wykryciu komórek nowotworowych.

Niwolumab (Opdivo) i pembrolizumab (Keytruda) to dwa z najpopularniejszych inhibitorów punktów kontrolnych, które mogą być stosowane w leczeniu przerzutowego raka nerkowokomórkowego.

Oba te leki są podawane przez żyłę. Każda dawka trwa około 30 minut. Niwolumab jest podawany co 2 do 4 tygodni. Pembrolizumab podaje się co 3 tygodnie.

Interleukina-2 (IL-2) jest stworzoną przez człowieka wersją białek wytwarzanych przez układ odpornościowy, zwanych cytokinami, które pomagają niszczyć komórki nowotworowe. Lek aktywuje Twój układ odpornościowy do atakowania nowotworu.

IL-2 można przyjmować na jeden z dwóch sposobów:

• Przez cienką rurkę wprowadzaną do żyły (kroplówka). Otrzymuje się ją w szpitalu.

• W postaci zastrzyku pod skórę. Można ją otrzymać w gabinecie lekarskim lub zrobić to samemu w domu.

W dużych dawkach IL-2 może zmniejszać guzy. Pomaga ona jednak tylko niewielkiej grupie osób z zaawansowanym rakiem nerkowokomórkowym. Może też powodować działania niepożądane, takie jak:

• Niskie ciśnienie krwi

• Płyn w płucach

• Uszkodzenie nerek

• Zawał serca

• Zmęczenie

• Krwawienie

• Dreszcze

• Gorączka

Interferon alfa spowalnia wzrost guza. Otrzymuje się go w postaci zastrzyku pod skórę. Sam w sobie nie działa zbyt dobrze. Zwykle przyjmuje się go z innym lekiem, takim jak bevacizumab (Avastin).

Efekty uboczne tego leczenia obejmują:

• Objawy grypopodobne, takie jak gorączka i dreszcze

• Nudności

• Zmęczenie

Terapia celowana

Leki te celują w te części komórek nowotworowych, które pomagają im rosnąć i przetrwać. Są one zaprojektowane tak, aby zabijać raka bez uszkadzania zdrowych komórek.

Terapie celowane w raku nerkowokomórkowym obejmują:

Terapię antyangiogenną. Do wzrostu guzy potrzebują dopływu krwi. Angiogeneza jest procesem, który guzy wykorzystują do tworzenia nowych naczyń krwionośnych. Terapia antyangiogenna ogranicza wzrost naczyń krwionośnych, aby „zagłodzić” guzy.

Jeden z tych leków, bevacizumab (Avastin), blokuje białko o nazwie VEGF, które pomaga guzom w tworzeniu nowych naczyń krwionośnych. Często przyjmuje się go razem z lekiem stosowanym w immunoterapii – interferonem alfa.

Avastin podaje się w postaci kroplówki do żyły raz na dwa tygodnie. Każda kroplówka trwa od 30 do 90 minut.

Działania niepożądane obejmują:

• Omdlenia

• Brak poczucia głodu

• Zmiana w smaku jedzenia

• Wysokie ciśnienie krwi

• Zgaga

• Biegunka

• Utrata wagi

• Bóle w ustach

Inhibitory kinazy tyrozynowej (TKI) zwalczają białka zwane kinazami tyrozynowymi, które wspomagają wzrost komórek nowotworowych i ich naczyń krwionośnych. Do leków tych należą:

• Aksytynib (Inlyta)

• Kabozantynib (Cabometyx)

• Lenwatynib (Lenvima)

• Pazopanib (Votrient)

• Sorafenib (Nexavar)

• Sunitinib (Sutent)

• Tivozanib (Fotivda)

Leki TKI przyjmuje się w postaci tabletek raz lub dwa razy dziennie. Do działań niepożądanych tych leków należą:

• Nudności

• Biegunka

• Wysokie ciśnienie krwi

• Ból rąk i stóp

• Problemy z wątrobą

Inhibitory mTOR to leki działające na białko mTOR, które wspomaga wzrost komórek nowotworowych. Należą do nich:

• Ewerolimus (Afinitor)

• Temsirolimus (Torisel)

Afinitor to tabletka, którą przyjmuje się raz dziennie. Torisel jest podawany w kroplówce raz w tygodniu.

Do działań niepożądanych inhibitorów mTOR należą:

• owrzodzenia w jamie ustnej

• Wysypka

• Słabość

• Brak poczucia głodu

• Gromadzenie się płynu w twarzy lub nogach

• Wysoki poziom cukru i cholesterolu we krwi

Radioterapia

W leczeniu tym wykorzystuje się wysokoenergetyczne promieniowanie rentgenowskie do zabijania komórek nowotworowych. Promieniowanie nie działa zbyt dobrze w przypadku raka nerki. Może jednak stanowić rozwiązanie, jeśli nie możesz poddać się operacji. Może ona także złagodzić objawy, takie jak ból lub obrzęk. Zabiegi, które poprawiają samopoczucie, ale nie zabijają nowotworu, nazywane są terapiami paliatywnymi.

Zazwyczaj pacjent jest naświetlany z urządzenia umieszczonego poza ciałem. Nazywa się to napromienianiem wiązką zewnętrzną.

Do skutków ubocznych radioterapii należą:

• Zmęczenie

• Zaczerwienienie skóry

• Skurcz żołądka

• Biegunka

Chemioterapia

Chemioterapia wykorzystuje leki do zabijania komórek nowotworowych w całym organizmie. Może ona leczyć nowotwory, które się rozprzestrzeniły.

Leczenie to zazwyczaj nie jest skuteczne w przypadku raka nerkowokomórkowego. Może jednak stanowić opcję, jeśli próbowałeś już immunoterapii, leków celowanych lub obu tych metod. Niektóre leki stosowane w chemioterapii pomagają niewielkiej liczbie osób z zaawansowanym rakiem nerki.

Chemioterapię przyjmuje się w postaci tabletek lub przez kroplówkę do żyły. Zazwyczaj chemioterapię podaje się w cyklach – kilka tygodni, po czym następuje przerwa.

Efekty uboczne chemioterapii obejmują:

• Utrata włosów

• Bóle w ustach

• Brak poczucia głodu

• Uczucie zmęczenia

• Nudności i wymioty

• Biegunka lub zaparcia

• Większe prawdopodobieństwo wystąpienia infekcji

Znalezienie właściwego leczenia

Lekarz pomoże Ci wybrać najlepszą terapię lub kombinację terapii dla Twojego nowotworu. Jeśli wypróbujesz kilka metod i nie przyniosą one oczekiwanych rezultatów, zapytaj lekarza o możliwość wzięcia udziału w badaniu klinicznym. Badania takie testują nowe metody leczenia raka nerki, aby sprawdzić, czy są one bezpieczne i czy działają. Twój lekarz może powiedzieć Ci, czy jedno z takich badań może być dla Ciebie odpowiednie.