Informacje zdrowotne na temat choroby dwubiegunowej,zdiagnozowany,diagnoza,pomoc,wspomagany,depresja,zaburzenie depresyjne,depresja,stłumiony,leki,zmiany nastroju,zmiany nastroju/huśtawka,wczesne,wczesne stadium,początek,początek,zaburzenie,zaburzenie nastroju,maniakalny,mania"

Syn Judith Lederman próbował skoczyć z molo, co było jego pierwszą próbą samobójczą. Miał 5 lat. „Psycholog powiedział, że chciał zwrócić na siebie uwagę” – wspomina Lederman. „Miał 8 lat, kiedy miał pierwszy pełny epizod maniakalny” – mówi Lederman. „Przestał spać na całe dnie, stał się bardzo wrogo nastawiony, wyrywał nam noże i próbował zaatakować swojego brata”.

Lederman i jej mąż zabrali syna do szpitala, gdzie został przyjęty na trzydniową obserwację. Po upływie tych trzech dni zdiagnozowano u niego zaburzenia dwubiegunowe.

Od tego dnia życie rodziny Ledermanów uległo zmianie. I chociaż stan ich syna jest obecnie stabilny, wymaga on „ciągłej czujności” – mówi Lederman, autorka mającej się wkrótce ukazać książki Swing Shift: The Ups & Downs of Parenting a Bipolar Child”.

Choroba dwubiegunowa, wcześniej znana jako depresja maniakalna, jest zaburzeniem nastroju charakteryzującym się skrajnymi zmianami nastroju, poziomu energii i zachowania. Chociaż objawy pojawiają się zwykle w okresie dojrzewania lub w wieku dorosłym, mogą być zauważalne u dzieci nawet w wieku 7 lub 8 lat – mówi dr Robert Kowatch, profesor psychiatrii i pediatrii w Cincinnati Children’s Hospital Medical Center.

Do niedawna u młodych ludzi rzadko diagnozowano to zaburzenie. Jednak według Amerykańskiej Akademii Psychiatrii Dzieci i Młodzieży (American Academy of Child and Adolescent Psychiatry) nawet jedna trzecia z 3,4 miliona dzieci i nastolatków cierpiących na depresję w Stanach Zjednoczonych może doświadczać wczesnego początku choroby dwubiegunowej.

Zaburzenie dwubiegunowe rozpoczyna się od objawów maniakalnych lub depresyjnych. Podobnie jak w przypadku dzieci cierpiących na depresję, dzieci z chorobą dwubiegunową mogą być obciążone historią choroby w rodzinie – tak jak to miało miejsce w przypadku syna Judith Lederman. Ojciec jej męża również cierpiał na to schorzenie.

Krajowe Stowarzyszenie Zdrowia Psychicznego (National Mental Health Association) wymienia następujące oznaki i objawy i zaleca, aby szukać pomocy medycznej, jeśli zauważysz, że dziecko zmaga się z jakąkolwiek kombinacją tych objawów przez ponad dwa tygodnie.

Objawy maniakalne

• Poważne zmiany nastroju – od niezwykle radosnego lub głupkowatego do drażliwego, gniewnego lub agresywnego.

• Nierealistycznie wysoka samoocena. Może czuć się niezniszczalny lub wierzyć, że potrafi np. latać.

• Duży wzrost poziomu energii. Można nie spać przez wiele dni, nie czując zmęczenia.

• Nadmierne zaangażowanie w wiele projektów i działań. Może przechodzić od jednej rzeczy do drugiej i łatwo się rozpraszać.

• Wzmożone mówienie. Mówi zbyt dużo, zbyt szybko, zbyt szybko zmienia tematy i nie można mu przerwać. Może temu towarzyszyć gonitwa myśli lub poczucie presji, by mówić dalej.

• Zachowania ryzykowne, takie jak nadużywanie narkotyków i alkoholu, podejmowanie śmiałych prób, aktywność seksualna lub uprawianie seksu bez zabezpieczenia.

Objawy depresji

• Częsty smutek lub płacz.

• Wycofywanie się od przyjaciół i zajęć.

• Obniżony poziom energii, brak entuzjazmu lub motywacji.

• Poczucie bezwartościowości lub nadmierne poczucie winy.

• Skrajna wrażliwość na odrzucenie lub porażkę.

• Poważne zmiany nawyków, np. przesypianie lub objadanie się.

• Częste dolegliwości fizyczne, takie jak bóle głowy i brzucha.

• Powtarzające się myśli o śmierci, samobójstwie lub zachowaniach autodestrukcyjnych.

Wiele z tych objawów może wskazywać na schorzenia inne niż zaburzenie dwubiegunowe, ale ważne jest, aby dziecko zostało poddane ocenie w celu postawienia właściwej diagnozy – mówi dr Tim Lesaka, psychiatra dziecięcy z The Staunton Clinic na przedmieściach Pittsburgha. Jak mówi, wiele przypadków, które wcześniej uważano za zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD), w rzeczywistości może być zaburzeniem dwubiegunowym.

„U dzieci z zaburzeniem dwubiegunowym to kwestia skrajności” – mówi Lesaka. „W przypadku dziecka z ADHD jest to pięciominutowy napad złości, a następnie przeprosiny. W przypadku dziecka dwubiegunowego może to być osiem godzin wściekłości bez przeprosin. Następuje wybuch (…), a potem superdepresja”.

Leczenie zaburzeń dwubiegunowych – zarówno u dzieci, jak i u dorosłych – polega zwykle na podawaniu kombinacji leków, w skład których może wchodzić jeden lub więcej z następujących składników: stabilizator nastroju, lek przeciwpsychotyczny, przeciwdepresyjny lub przeciwpadaczkowy. Kowatch twierdzi, że leki działają, ale zawsze pozostaje problem przekonania dzieci do pozostania w programie. „To dla nich prawdziwa udręka” – mówi. „Leki mają skutki uboczne (…), ale alternatywą jest pobyt w szpitalu”.

Naukowcy z Uniwersytetu Stanowego w Ohio analizują inne możliwości leczenia w ramach dwóch nowych badań, z których jedno finansowane jest przez Narodowy Instytut Zdrowia Psychicznego, a drugie przez Departament Zdrowia Psychicznego w Ohio.

Naukowcy badają nową, obiecującą metodę leczenia zwaną psychoedukacją, która ich zdaniem może pomóc dzieciom z zaburzeniami dwubiegunowymi o wczesnym początku i ich rodzinom.

Jak mówi dr Mary Fristad, kierownik badań i profesor psychiatrii i psychologii w Ohio State, choć przeprowadzono kilka badań oceniających stosowanie leków u dzieci, żadne z nich nie dotyczyło terapii psychospołecznych.

„Leki są niezbędne, aby pomóc dzieciom z zaburzeniem dwubiegunowym, ale nie mogą one załatwić wszystkiego” – mówi Fristad.

„Jeśli pierwsze zaburzenia nastroju wystąpiły u osoby dorosłej, nauczyła się ona już wielu umiejętności radzenia sobie z problemami, które mogą jej pomóc, np. jak prowadzić rozmowę i jak traktować przyjaciół” – mówi Fristad. „Ale kiedy zaburzenia nastroju pojawiają się w dzieciństwie, często nie ma się szansy na rozwinięcie tych umiejętności interpersonalnych. Pomagamy dzieciom nadrobić te umiejętności, co z kolei pomaga im radzić sobie z objawami.”

Przyznając, że zaburzenie dwubiegunowe u dzieci rzeczywiście istnieje, Barry Cohn Markell, PsyD, licencjonowany psycholog kliniczny z Park Ridge w stanie Ill. dodaje nutę powściągliwości. „Mówi się o tym więcej, ale nadal jest to bardzo rzadkie zjawisko”. (Według Kowatch z Cincinnati Children’s Hospital Medical Center, na zaburzenia dwubiegunowe cierpi około 1% dzieci w populacji ogólnej).

Cohn Markell obawia się, że niewłaściwa diagnoza choroby dwubiegunowej może „naznaczyć” dziecko na całe życie. „Wiele z objawów, które są wymieniane w przypadku zaburzeń dwubiegunowych, może być spowodowanych przez inne czynniki, od znęcania się i zaniedbania po choroby fizyczne, takie jak padaczka, zapalenie mózgu, guz mózgu lub uraz głowy.

Kiedy rodzice przyprowadzają do niego dziecko z poważnymi wahaniami nastroju, Cohn Markell poznaje środowisko dziecka – obserwując je osobiście i/lub dając rodzicom i nauczycielom skalę obserwacyjną („Jeśli zachowanie nie jest takie samo w domu i w szkole, to może się dziać coś innego” – mówi). Przeprowadza również wywiad, aby ustalić, od jak dawna występują objawy, i kieruje dziecko do pediatry, aby wykluczyć chorobę fizyczną.

Jeśli u dziecka zostanie zdiagnozowane zaburzenie dwubiegunowe, Cohn Markell zaleca poradnictwo, specjalne klasy lub szkoły oraz pomoc dla dziecka i jego rodziny.

Judith Lederman zgadza się z tym stwierdzeniem. „Tak wiele trzeba wiedzieć i tak wiele trzeba sobie z tym poradzić” – mówi. Ale ważne jest, aby wiedzieć, że nie jest się samemu. Istnieje wsparcie. Ale trzeba go szukać. „Reviewed by Michael W. Smith, MD, August 22, 2002.