Spróbuj zmodyfikować przerwę w celu zwiększenia jej skuteczności.

Pozytywny czas na odpoczynek

Czas na refleksję

Z archiwum doktora

27 marca 2000 r. (San Francisco) — Niektórzy specjaliści od dyscypliny odrzucają pomysł przerywania czasu, ale Jane Nelsen, autorka książki „Positive Time-Out” (Pozytywne przerywanie czasu), sugeruje, by zmodyfikować przerywanie czasu tak, by stało się ono przyjemnym doświadczeniem. Jej zdaniem dzieci poniżej 3 roku życia nie powinny być poddawane żadnej przerwie, ale starsze dzieci mogą mieć coś, co ona nazywa „pozytywną przerwą”. Oznacza to, że dziecko, często w towarzystwie rodzica, udaje się do miejsca, w którym czuje się dobrze, aby się uspokoić, zanim spróbuje wyciągnąć wnioski z konfliktu.

Niech dziecko samo stworzy takie miejsce, zaopatrzy je w pluszaki i książki, a także nazwie je imieniem: miejsce wyciszenia lub Hawaje. „Wiele osób ma zastrzeżenia, że pozytywna przerwa to nagroda za złe zachowanie” – mówi Nelsen. „Ale źle zachowujące się dziecko to zniechęcone dziecko. Najskuteczniejszym sposobem radzenia sobie z niewłaściwym zachowaniem jest pomóc dziecku poczuć się zachęconym, dzięki czemu zniknie jego motywacja do złego zachowania”.

Autorka proponuje takie podejście: „Czy pomogłoby ci pójście teraz do miejsca, w którym czujesz się dobrze? Czy chcesz, żebym poszedł z tobą?”. Jeśli dziecko odpowie, że nie, rodzic odpowiada: „Dobrze, chyba pójdę sam”.

Rodzice mogą modelować wartość pozytywnej przerwy, szczególnie w przypadku starszych dzieci. Nelsen podaje następujący przykład: 9-letni syn Barbary wrócił późno do domu i Barbara martwiła się, że jest chory. Kiedy pojawił się Rick, zdała sobie sprawę, że złość wzięła górę. Powiedziała: „Rick, cieszę się, że nic ci nie jest – martwiłam się o ciebie. Ale w tej chwili jestem tak zdenerwowana, że muszę się uspokoić, zanim porozmawiamy o tym, co się stało”.