Strona główna Blog Strona 3305

Używanie tytoniu w USA na najniższym poziomie od dziesięcioleci – informuje CDC

0

W latach 2019-2020 odsetek dorosłych, którzy używają jakiegokolwiek rodzaju wyrobów tytoniowych, zmniejszył się z 21% do 19%.

Używanie tytoniu w USA na najniższym poziomie od dziesięcioleci, według CDC

By Carolyn Crist

28 marca 2022 r. – Jak wynika z nowego badania przeprowadzonego przez CDC, w 2020 r. używanie tytoniu wśród dorosłych mieszkańców Stanów Zjednoczonych spadło i osiągnęło najniższy poziom od połowy lat 60-tych.

W latach 2019-2020 odsetek osób dorosłych używających wszelkiego rodzaju wyrobów tytoniowych zmniejszył się z 21% do 19%. Odsetek osób dorosłych palących papierosy spadł z 14% do 12,5%, a odsetek osób używających e-papierosów lub urządzeń vapingowych spadł z 4,5% do 3,7%.

To zdecydowanie dobra wiadomość, ponieważ liczby te kontynuują tendencję spadkową w używaniu tytoniu, którą obserwujemy od kilku lat – powiedział agencji UPI Thomas Carr, krajowy dyrektor ds. polityki w American Lung Association.

Niemniej jednak używanie tytoniu jest jedną z głównych przyczyn chorób płuc, więc problem nie został rozwiązany.

Zespół badawczy przeanalizował dane pochodzące od ponad 31 000 dorosłych osób, które wzięły udział w badaniu National Health Interview Survey 2020, obejmującym pytania dotyczące używania papierosów, e-papierosów, cygar, cygaretek, fajek, sziszy i tytoniu bezdymnego.

Aktualne palenie papierosów zdefiniowano jako wypalenie 100 lub więcej papierosów w ciągu całego życia, a obecnie palenie papierosów codziennie lub przez kilka dni. W przypadku innych produktów, takich jak cygara i długopisy vapingowe, aktualnymi palaczami byli ci, którzy używali ich codziennie lub przez kilka dni w momencie przeprowadzania badania.

Badacze ustalili, że około 47 milionów dorosłych mieszkańców Stanów Zjednoczonych zgłosiło używanie jakiegokolwiek wyrobu tytoniowego, co stanowi 19% dorosłej populacji. W tym 12,5% to papierosy, 3,7% to e-papierosy i produkty vapingowe, 3,5% to cygara, 2,3% to tytoń bezdymny, a 1,1% to fajki.

Jak piszą badacze, liczba osób palących w 2020 r. osiągnęła najniższy poziom od czasu pierwszego zebrania danych w 1965 r.

Wśród osób, które zgłosiły bieżące używanie wyrobów tytoniowych, prawie 80% używało wyrobów łatwopalnych, takich jak papierosy, cygara lub fajki, a 17% używało dwóch lub więcej wyrobów tytoniowych.

Używanie wyrobów tytoniowych było częstsze wśród mężczyzn, osób dorosłych poniżej 65 roku życia, osób zamieszkujących obszary wiejskie, osób o niższych dochodach i wykształceniu, osób nieubezpieczonych lub korzystających z Medicaid, osób niepełnosprawnych, osób zgłaszających regularne odczuwanie lęku i depresji, osób LGBTQ oraz osób niebędących obywatelami amerykańskimi z plemienia Indian lub rdzennych mieszkańców Alaski.

Jak piszą badacze, przemysł tytoniowy w przeszłości koncentrował się na obszarach wiejskich i o niskich dochodach, stosując wzmożoną reklamę, promocje cenowe i dostęp do sklepów tytoniowych, co przyczyniało się do tworzenia środowiska, w którym używanie tytoniu było postrzegane jako normalne.

Wśród dorosłych, którzy palili papierosy codziennie, odsetek osób deklarujących palenie 20-29 papierosów dziennie zmniejszył się z 35% w 2005 roku do 28% w 2020 roku. Odsetek osób deklarujących palenie 30 lub więcej papierosów dziennie zmniejszył się z 12,7% do 6,4%. W tym samym czasie odsetek osób palących od 1 do 9 papierosów dziennie wzrósł z 16,4% do 25%.

Naukowcy z CDC zaproponowali sposoby ograniczenia używania tytoniu oraz chorób i zgonów związanych z paleniem tytoniu, takie jak podniesienie cen wyrobów tytoniowych, wprowadzenie zasad zakazu palenia w miejscach publicznych oraz zwiększenie dostępu do sposobów rzucenia palenia.

Jak piszą badacze, dalsze monitorowanie używania wyrobów tytoniowych oraz dostosowane strategie i polityki, które zmniejszają skutki niesprawiedliwych warunków (np. ubóstwa, warunków mieszkaniowych i dostępu do opieki zdrowotnej), mogą dodatkowo pomóc w zmniejszeniu nierówności w używaniu tytoniu.

Wskazówki, jak dobrze żyć z ADHD u dorosłych

0

Zdrowe nawyki w życiu codziennym mogą pomóc w lepszym radzeniu sobie z objawami ADHD.

Oto kilka strategii, które warto wypróbować.

Właściwe odżywianie

ADHD zwiększa prawdopodobieństwo otyłości. Eksperci nie są do końca pewni, dlaczego tak się dzieje. Być może nie zwracasz zbytniej uwagi na to, co jesz. Możesz też nie wyczuwać, kiedy jesteś pełny. Każda z tych przyczyn może prowadzić do podjadania i przejadania się.

Jeśli nie jesteś pewien, jak stosować zdrową dietę, zapytaj lekarza. Umożliwi Ci on skontaktowanie się z dietetykiem, który pracuje z osobami cierpiącymi na ADHD.

Oto kilka wskazówek, które pomogą Ci zacząć:

Jedz zrównoważoną dietę. Żadna pojedyncza żywność lub witamina nie złagodzi objawów. Zamiast tego stosuj tę samą minimalnie przetworzoną dietę, która jest dobra dla wszystkich dorosłych.

Wypełnij swój talerz:

  • Owoce i warzywa

  • Pełne ziarna

  • Zdrowe tłuszcze nienasycone

  • Chude białko

Opracuj plan. Może się zdarzyć, że będziesz się rozpraszać i opuszczać posiłki. Gdy nadejdzie pora jedzenia, możesz zdecydować się na szybkie, mniej zdrowe wybory. Aby ułatwić sobie zadanie, zaplanuj posiłki i miej pod ręką pożywne jedzenie.

Poniżej znajduje się więcej porad dotyczących planowania posiłków:

  • Idź do sklepu spożywczego z listą.

  • Ugotuj tyle jedzenia, aby starczyło na resztki.

  • Przygotowuj dania nadające się do zamrażania, np. zupy.

  • Posiekaj świeże warzywa z wyprzedzeniem.

  • Kupuj mrożone owoce i warzywa.

  • Miej w zapasie takie produkty jak brązowy ryż i fasola.

Unikaj pokarmów wyzwalających. Twoja dieta nie wywoła u Ciebie ADHD. Jednak pewne składniki mogą mieć wpływ na objawy. Niektórzy ludzie uważają, że sztuczne barwniki i inne dodatki do żywności mogą powodować problemy. Nie ma jednak mocnych dowodów na poparcie tej tezy. Prowadź dziennik, aby sprawdzić, czy jedzenie wpływa na Twoje myśli lub działania. A jeszcze lepiej, poproś o radę dietetyka.

Dowiedz się więcej: Przewodnik po smacznym (i przyjaznym dla osób z ADHD) jedzeniu

Ćwiczenia

Coraz więcej dowodów wskazuje na to, że regularna aktywność fizyczna może złagodzić objawy ADHD. Eksperci uważają, że dzieje się tak, ponieważ ćwiczenia fizyczne powodują uwalnianie neuroprzekaźników, w tym dopaminy i noradrenaliny. Są to te same substancje chemiczne w mózgu, na które wpływają leki pobudzające i które są głównym lekiem stosowanym w leczeniu ADHD.

Podobnie jak wszyscy dorośli, osoby z ADHD powinny dążyć do co najmniej 30 minut umiarkowanego wysiłku fizycznego przez 5 dni w tygodniu. Umiarkowane ćwiczenia to takie, jak jogging lub szybki marsz. Powodują one przyspieszenie tętna, ale nie powinny utrudniać prowadzenia rozmowy.

Aktywność fizyczna może przynieść korzyści dorosłym z ADHD w następujący sposób:

  • Łagodzenie stresu

  • Poprawia samopoczucie

  • Poprawa kontroli impulsów

  • Zmniejszenie nadpobudliwości

  • Wzmocnienie zdolności planowania i kończenia zadań

Dostatecznie się wysypiaj

Ogólnie rzecz biorąc, dorośli powinni spać od 7 do 9 godzin na dobę. Jeśli jednak cierpisz na ADHD, istnieje większe prawdopodobieństwo, że będziesz mieć problemy z zasypianiem lub utrzymaniem snu. Z kolei problemy ze snem mogą pogorszyć objawy choroby.

Jeśli nie możesz spać wystarczająco długo, poinformuj o tym lekarza. Może być konieczna zmiana pory przyjmowania leków lub zmiana na inny lek. Lekarz zwróci również uwagę na wszelkie ukryte problemy.

Leczenie następujących schorzeń może poprawić jakość snu:

  • Bezsenność

  • Depresja lub lęk

  • Problemy z rytmem okołodobowym (cykl snu i czuwania)

  • Obturacyjny bezdech senny

  • Zespół niespokojnych nóg

  • Narkolepsja

Możesz także przestrzegać następujących zdrowych nawyków związanych ze snem:

  • Unikaj kofeiny i alkoholu.

  • Ćwicz, ale nie za wcześnie przed snem.

  • Kładź się spać i wstawaj o tej samej porze każdego dnia.

  • Staraj się nie drzemać do późna w ciągu dnia.

  • Używaj koca obciążającego.

Jeśli żaden z tych sposobów nie pomaga, zapytaj lekarza, czy możesz udać się do specjalisty ds. snu. Pomocne mogą być również takie metody, jak terapia poznawczo-behawioralna bezsenności, biofeedback lub trening relaksacyjny.

Porzuć złe nawyki

Aby opanować objawy choroby, możesz robić pewne niezdrowe rzeczy. Należy jednak zrezygnować z pewnych czynności lub je ograniczyć, zwłaszcza jeśli cierpisz na ADHD. Dotyczy to:

Używanie narkotyków i alkoholu. Należy wystrzegać się substancji odurzających. Dorośli, którzy mają ADHD mogą sięgnąć po alkohol lub marihuanę, aby złagodzić negatywne uczucia związane z tym stanem. Z drugiej strony, nikotyna i kokaina mogą sprawiać wrażenie, że przynoszą takie same korzyści jak leki na ADHD. Jednak osoby z ADHD mają duże szanse na uzależnienie się od tych substancji.

Palenie papierosów. Palenie w ciąży może zwiększyć prawdopodobieństwo, że dziecko będzie miało ADHD. Ponadto osoby z ADHD palą dwa razy częściej niż osoby bez tego zaburzenia. Jeśli zaczniesz, może być naprawdę trudno przestać.

Zapytaj swojego lekarza, czy potrzebujesz pomocy w rzuceniu palenia. Leczenie, w tym leki na ADHD, może pomóc. Nie poddawaj się po pierwszej próbie. Nikotyna jest silnie uzależniającym środkiem pobudzającym. Większość ludzi potrzebuje więcej niż jednej próby, aby z niej zrezygnować.

Dużo czasu spędzanego przed ekranem komputera. Prawdopodobnie nie da się obejść bez smartfona. Należy jednak pamiętać o tym, jak często się go używa. ADHD może zwiększać prawdopodobieństwo wystąpienia u Ciebie czegoś, co niektórzy nazywają uzależnieniem od smartfonów. Istnieją też dowody na to, że nastolatki, które często korzystają z mediów cyfrowych, są bardziej narażone na późniejsze zdiagnozowanie ADHD. Eksperci nie wiedzą jednak, czy ten nawyk powoduje objawy ADHD.

Radzenie sobie ze stresem

ADHD może utrudniać codzienne życie. A jeśli się stresujesz, objawy mogą się nasilić. Może to jeszcze bardziej utrudnić myślenie lub kontrolowanie emocji.

Zapytaj lekarza, w jaki sposób możesz włączyć radzenie sobie ze stresem do swojego planu leczenia. Oto kilka wskazówek i metod, które może on zasugerować:

  • Dzielenie dużych zadań na małe kroki.

  • Używaj kalendarza do planowania z wyprzedzeniem.

  • Trzymaj się rutyny.

  • Praktykuj medytację mindfulness.

  • Naucz się technik relaksacyjnych, takich jak głębokie oddychanie.

  • Spróbuj terapii poznawczo-behawioralnej.

Zawsze szukaj wsparcia, kiedy go potrzebujesz. Jest wiele osób, które wiedzą, przez co przechodzisz. Zapytaj swojego lekarza lub pracownika socjalnego, czy istnieje wirtualna lub osobista grupa wsparcia, z którą możesz się skontaktować. Możesz również skorzystać z wyszukiwarki placówek na stronie internetowej organizacji Children and Adults with Attention-Deficit/Hyperactivity Disorder (CHADD).

Co to jest zespół kociego krzyku? Diagnoza, objawy i inne informacje

0

Zespół kociego krzyku jest chorobą genetyczną występującą od urodzenia. Już dziś dowiedz się o przyczynach, objawach i możliwościach leczenia tego schorzenia.

To rzadkie schorzenie występuje zwykle tylko u 1 z 15 000 do 50 000 niemowląt na całym świecie.

Co wywołuje Syndrom Płaczu Kotów?

Chromosom 5 jest jednym z 23 par chromosomów występujących u ludzi. Zespół płaczu kotów jest spowodowany brakującym fragmentem materiału genetycznego w części chromosomu 5 zwanej ramieniem p. Z tego powodu zespół kociego krzyku nazywany jest również zespołem 5p.

Tylko u 10% osób z zespołem płaczu kotów choroba rozwija się w wyniku odziedziczenia chromosomu z brakującą częścią od rodzica, który nie jest dotknięty samą chorobą. Zdecydowana większość osób dotkniętych tym schorzeniem nabywa je przypadkowo podczas tworzenia się komórek jajowych lub plemników albo podczas rozwoju płodu w macicy.

Objawy

Objawy, oznaki, nasilenie i rozwój choroby zależą od wielkości i lokalizacji brakującego fragmentu genetycznego. Objawy mogą być różne u poszczególnych osób i mogą obejmować:

  • Wysoki, przypominający koci krzyk

  • Upośledzenie umysłowe?

  • Opóźniony rozwój

  • Wyróżniające się rysy twarzy

  • ? Mikrocefalia (mały rozmiar głowy)

  • Hiperteloryzm (szeroko rozstawione oczy)

  • Niska waga urodzeniowa i hipotonia, czyli słabe napięcie mięśniowe w okresie niemowlęcym?

  • Problemy z zachowaniem

Inne objawy występujące u noworodków. Dzieci z zespołem kociego krzyku mogą mieć również trudności z karmieniem i oddychaniem. Czasami mogą one mieć problemy z funkcjonowaniem serca i może być konieczna operacja. Inne objawy to niemożność prawidłowego ssania, konieczność umieszczenia w inkubatorze, zaburzenia oddychania, żółtaczka, zapalenie płuc i odwodnienie.

Inne objawy obserwowane u dzieci. Dzieci, u których występuje zespół kociego krzyku, mogą również mieć:

  • Wady zgryzu zębów

  • ? Skolioza

  • Krótka trzecia-piąta kość śródręcza

  • Infekcje górnych dróg oddechowych

  • ? Zapalenie ucha środkowego

  • Ciężkie zaparcia

  • Nadaktywność

Osoby z zespołem kociego krzyku mają trudności z językiem i komunikacją. Około połowa nabywa umiejętności wystarczające do komunikacji werbalnej. Mogą to być krótkie zdania. Pozostali pacjenci porozumiewają się używając podstawowych słów, wykonując ruchy rękami lub posługując się językiem migowym.

Osoby cierpiące na ten zespół, pomimo trudności, są postrzegane jako szczęśliwe, przyjazne i lubią nawiązywać kontakty z innymi.

Diagnoza

Zespół kociego krzyku jest zwykle diagnozowany w szpitalu, w momencie narodzin dziecka. Lekarz prowadzący może odnotować objawy zwykle występujące w tym schorzeniu, zwłaszcza charakterystyczny dla tego zespołu koci krzyk. Stan ten można również zdiagnozować, gdy dziecko jest w łonie matki, wykonując amniopunkcję, która może wykazać brak części w chromosomie 5.

Typowe badania laboratoryjne, które mogą być wykonane, obejmują:

  • Konwencjonalne badania cytogenetyczne

  • Badania cytogenetyczne o wysokiej rozdzielczości

  • Fluorescencyjna hybrydyzacja in situ (FISH)

  • Mikromacierz CGH

  • Porównawcza hybrydyzacja genomowa chromosomów (CGH)

  • Test prenatalny oparty na polimorfizmie pojedynczego nukleotydu (SNP)C

  • Badania obrazowe, takie jak radiografia układu kostnego, rezonans magnetyczny (MRI) i echokardiografia

Leczenie

Nie ma obecnie dostępnego specyficznego leczenia zespołu kociego krzyku. Zamiast leczenia, osoby cierpiące na zespół kociego krzyku korzystają z ciągłego wsparcia ze strony zespołu, w skład którego wchodzą rodzice, terapeuci i specjaliści. Niektórzy specjaliści, którzy mogą zaoferować wsparcie, to:

  • genetycy medyczni

  • Fizykoterapeuci

  • Terapeuci zajęciowi

  • terapeuci mowy

  • Specjaliści od ucha, nosa i gardła (laryngolodzy)

  • Specjaliści ds. zachowania lub rozwoju

Outlook

Jak stwierdzono, rokowanie w przypadku tego schorzenia zależy od wielkości i lokalizacji brakującego fragmentu chromosomu 5. Zgony związane z zespołem mają miejsce u 75% niemowląt w pierwszym miesiącu życia i u 90% dzieci w pierwszym roku życia. Wczesna diagnoza ma kluczowe znaczenie. Odpowiednie wsparcie na wczesnym etapie może pomóc dzieciom z zespołem kociego krzyku osiągnąć tyle, ile są w stanie, i przeżyć satysfakcjonujące życie. ??

W przypadku noworodków zaleca się rozpoczęcie terapii ruchowej w pierwszym tygodniu życia, aby pomóc im w rozwiązywaniu wszelkich problemów związanych z ssaniem i połykaniem. Może to pomóc dziecku w karmieniu piersią, a intensywna opieka może nie być konieczna. Długoterminowe wsparcie obejmuje połączenie terapii edukacyjnej, fizycznej i językowej. Pomagają one w rozwoju fizycznym pacjenta oraz poprawiają jego umiejętności psychomotoryczne i społeczne. ?

Chociaż zespół kociego krzyku może zagrażać życiu niemowląt, większość osób, które urodziły się z tym zaburzeniem, może osiągnąć normalną długość życia. ?

Demokraci skupiają się na opiece zdrowotnej – od opioidów po Medicare

0

Administracja Bidena zabiega o zwiększenie funduszy na usługi w zakresie zdrowia psychicznego i leczenie zaburzeń związanych z używaniem opioidów, podczas gdy niektórzy Demokraci w Izbie Reprezentantów naciskają na gruntowną rewizję systemu płatności za opiekę medyczną w USA.

Od opioidów do Medicare – Demokraci skupiają się na opiece zdrowotnej

Kerry Dooley Young

30 marca 2022 r. Dla Demokratów w Waszyngtonie bieżący tydzień koncentruje się na zmianach w opiece zdrowotnej, ponieważ starają się oni zwrócić uwagę na propozycje rozszerzenia dostępu do opieki medycznej, przy czym Biały Dom ujawnia swój nowy wniosek budżetowy, a ustawodawcy ponownie analizują koncepcję „Medicare dla wszystkich”.

Prezydent Joe Biden w swoim wniosku budżetowym na rok budżetowy 2023, który rozpoczyna się 1 października, zwraca się do Kongresu o zwiększenie funduszy na usługi w zakresie zdrowia psychicznego i programy leczenia osób cierpiących na zaburzenia związane z używaniem opioidów. W ostatnich latach członkom Kongresu udało się osiągnąć dwupartyjne porozumienie w tych dwóch kwestiach, co sprawia, że propozycje Bidena wydają się wykonalne.

W najbliższych tygodniach komisje kongresowe będą analizować szczegóły wniosku Bidena, który został przedstawiony 28 marca.

W dniu 31 marca odbędzie się posiedzenie komisji ds. wydatków (House Appropriations Committee) poświęcone planowi wydatków Departamentu Zdrowia i Usług Społecznych. Prawdopodobnie komisja będzie szczegółowo analizować plany Białego Domu dotyczące finansowania agencji federalnych, w tym Narodowych Instytutów Zdrowia (National Institutes of Health) i CDC. Ways and Means Committee, która nadzoruje Medicare i Medicaid, przeprowadzi 5 kwietnia własne przesłuchanie, podczas którego członkowie prawdopodobnie poruszą kwestie przepisów dotyczących płatności dla lekarzy i prywatnych planów ubezpieczeniowych.

Debata na temat Medicare dla wszystkich

Niezależnie od wniosku budżetowego Bidena, niektórzy Demokraci kontynuują wysiłki na rzecz gruntownego przeglądu sposobu, w jaki rząd płaci za opiekę zdrowotną.

We wtorek Komisja Izby ds. Nadzoru i Reform przeprowadziła przesłuchanie na temat przeszkód, które uniemożliwiają wielu osobom korzystanie z opieki medycznej. Podczas przesłuchania przedstawiono projekt ustawy Medicare for All, zaproponowany przez Rep. Pramilę Jayapal (D-WA).

Projekt Jayapal zakłada utworzenie narodowego rządowego programu ubezpieczeń zdrowotnych i ograniczenie korzystania z prywatnych ubezpieczeń do pozycji nieobjętych nowym planem federalnym. Zgodnie z jej projektem, utworzenie nowego federalnego programu ubezpieczeniowego nie miałoby wpływu na ubezpieczenie zapewniane przez Departament Spraw Weteranów lub Indyjską Służbę Zdrowia.

Inni Demokraci zaproponowali mniej radykalny plan, znany pod nieformalną nazwą Medicare dla wszystkich, którzy tego chcą. Oficjalnie zatytułowany Medicare-X Choice Act, projekt autorstwa Rep. Antonio Delgado (D-NY) stworzyłby federalny plan zdrowotny, który konkurowałby na giełdach ubezpieczeniowych z ofertami prywatnych ubezpieczycieli, takich jak UnitedHealth i Blue Cross.

Przeciwko projektowi ustawy Jayapal podczas przesłuchania wystąpił świadek powołany przez republikańskich członków komisji. Grace-Marie Turner, prezes Galen Institute, organizacji non-profit, zauważyła, że wprowadzenie w życie projektu ustawy Jayapal doprowadziłoby do poważnych zmian.

„Choć obietnice Medicare for All brzmią utopijnie, co z dużą częścią z co najmniej 173 milionów ludzi, którzy nie chcą rezygnować z ubezpieczenia opartego na pracy? Co z 64 milionami seniorów, którzy lubią swoje obecne plany Medicare i Medicare Advantage i nie chcą, aby program został zniesiony i zastąpiony?” pytała Turner w swoim zeznaniu. „A co z członkami związków zawodowych, którzy ponieśli znaczne ofiary w zarobkach, by zdobyć bogate pakiety świadczeń zdrowotnych?”.

Szanse Demokratów na stworzenie jednolitego narodowego programu ubezpieczeń zdrowotnych wydają się być niewielkie, przynajmniej w najbliższym czasie. Projekt ustawy Jayapal uzyskał poparcie tylko połowy jej kolegów Demokratów i żadnego Republikanina.

Porter liczy koszty

Demokraci wykorzystali wtorkowe przesłuchanie w Izbie Nadzoru Finansowego do zwrócenia uwagi na to, że prywatne plany opieki zdrowotnej zabierają pieniądze przekazywane im przez klientów na leczenie i wydają je na promocje.

System zarządzany przez rząd byłby bardziej efektywny, ponieważ eliminowałby to marnotrawstwo, twierdzą Demokraci.

Reprezentantka Katie Porter (D-CA) poprosiła świadka panelu, dr Sarah R. Collins, wiceprezes ds. zasięgu i dostępu do opieki zdrowotnej w organizacji non-profit Commonwealth Fund, o sprawdzenie różnicy w kosztach administracyjnych między Medicare a planami prywatnymi. Koszty administracyjne Medicare pochłaniają około 3% do 5% budżetu tego gigantycznego programu federalnego, w porównaniu z 17% do 18% w przypadku ubezpieczycieli prywatnych – powiedziała Collins.

Porter, znana ze swoich tablic i innych narzędzi, których używa, aby wyjaśnić skomplikowane kwestie podczas przesłuchań w Izbie, w tym przypadku miała pod ręką stos banknotów jednodolarowych. Odliczyła 17 dolarów, a następnie odłożyła około 14 banknotów i trzymała w ręku 3 dolary, aby pokazać potencjalne oszczędności w przypadku planu rządowego.

Następnie Porter omówiła z Collinsem niektóre sposoby wydawania pieniędzy klientów przez plany prywatne, oprócz przeznaczania większej części składek na koszty leczenia. Porter zauważyła, że są to między innymi wykupy akcji dla akcjonariuszy. Zauważyła również, że prywatni ubezpieczyciele wydają więcej na wynagrodzenia dla kadry kierowniczej.

„Czy Medicare wydaje pieniądze na marketing? Prywatne firmy ubezpieczeniowe lubią umieszczać swoje nazwy na stadionach i turniejach PGA. Czy jest taka arena w Medicare?” pyta retorycznie Porter.

Louis Post Dispatch poinformował, że firma Centene Corp podpisała 15-letnią umowę na prawa do nazwy stadionu w tym mieście.

„Centene umieści swoją nazwę na zewnątrz obiektu z 22 500 miejscami siedzącymi, na tablicy wyników i innych znakach informacyjnych” – czytamy w gazecie, która dodaje, że warunki umowy nie zostały ujawnione. Model biznesowy Centene opiera się w dużej mierze na czerpaniu zysków z zarządzania opieką nad osobami objętymi finansowanymi przez rząd programami Medicaid i Medicare.

Innym przykładem jest Kaiser Permanente Arena w Santa Cruz, GA, nazwana tak na cześć gigantycznego ubezpieczyciela non-profit.

Porter twierdzi, że decydując się na bardziej elegancki styl administracyjny rządowego Medicare, pozostawilibyśmy wolne środki na rozszerzenie świadczeń.

„Moglibyśmy wydać te pieniądze, aby umożliwić pacjentom wizyty u dentystów. Moglibyśmy wydać te pieniądze, aby pacjenci mogli płacić za aparaty słuchowe, aby pomóc starszym dorosłym w zakupie okularów, aby obniżyć koszt leków na receptę, aby wreszcie zapłacić specjalistom od zdrowia psychicznego za ich pracę” – powiedział Porter. „Zamiast tego wszystkie te pieniądze są marnowane”.

Porzucenie terminu „nadużycie”

W budżecie na rok 2023 Biden proponuje przeznaczyć 42,5 miliarda dolarów na różne działania związane z walką z uzależnieniem od narkotyków, co oznacza wzrost o 3,2 miliarda dolarów w stosunku do obecnych rocznych wydatków.

Nadużywania Narkotyków i Uzależnień oraz zmianę nazwy Narodowego Instytutu ds. Nadużywania Alkoholu i Alkoholizmu na Narodowy Instytut Efektów Alkoholowych i Zaburzeń Związanych z Alkoholem.

„Osoby nie decydują się na 'nadużywanie’ narkotyków i alkoholu; cierpią one na chorobę zwaną uzależnieniem”, powiedział HHS w dokumencie budżetowym, wzywając do zaprzestania „przestarzałego i stygmatyzującego języka, który jest szkodliwy dla osób i rodzin cierpiących z powodu uzależnienia”.

Budżet Bidena wzywa również do wprowadzenia, jak to określa, pełnego parytetu pomiędzy opieką zdrowotną nad osobami fizycznymi a opieką zdrowotną nad osobami behawioralnymi, która obejmuje opiekę nad osobami psychicznie chorymi oraz osobami z zaburzeniami używania substancji psychoaktywnych.

Inne propozycje zawarte we wniosku budżetowym Bidena obejmują:

  • 7,5 miliarda dolarów na zdrowie psychiczne, które mają być wydane w ciągu 10 lat w celu zwiększenia dostępu do usług.

  • 4,1 miliarda dolarów na stałe finansowanie gminnych ośrodków zdrowia psychicznego.

  • 1,2 miliarda dolarów na wzmocnienie ochrony konsumentów i zwiększenie dostępu do usług w zakresie zdrowia behawioralnego na prywatnym rynku ubezpieczeniowym, w tym propozycję wprowadzenia wymogu pokrycia kosztów trzech wizyt u psychiatry bez udziału własnego pacjenta.

  • 3,5 miliarda dolarów na poprawę pokrycia Medicare w zakresie zdrowia psychicznego, w tym plany pokrycia trzech wizyt w zakresie zdrowia behawioralnego w roku bez udziału kosztów oraz zniesienie 190-dniowego limitu na usługi w szpitalach psychiatrycznych.

  • 35,4 miliarda dolarów na poprawę dostępu do usług w zakresie zdrowia psychicznego w ramach Medicaid.

Mózg z ADHD a mózg bez ADHD

0

Jeśli Twoje dziecko ma ADHD, wiesz, że napotyka ono na inne przeszkody niż dzieci z mózgami bez ADHD. Dowiedz się więcej o różnicach.

ADHD nie oznacza, że Twoje dziecko nie jest tak samo inteligentne jak dzieci, które go nie mają. Może ono jednak wpływać na sposób, w jaki dziecko radzi sobie w szkole i innych ważnych dziedzinach życia. Eksperci odkryli różnice w mózgach osób z tym zaburzeniem i bez niego. Mogą się one zmieniać wraz ze wzrostem i rozwojem dziecka.

Jakie są różnice między mózgiem osób z ADHD a mózgiem osób bez ADHD?

Struktura mózgu dziecka. Niektóre badania wykazały, że różne części mózgu mogą być mniejsze u osób z ADHD.

Mózg jest podzielony na płaty, czyli różne obszary, które kontrolują określone funkcje. Jak sama nazwa wskazuje, płat czołowy znajduje się z przodu głowy. Ta część mózgu pomaga w:

  • Organizacja

  • Planowanie

  • Focus

  • Podejmowanie decyzji

  • Rozwiązywanie problemów

  • Pamięć

  • Osąd

  • Kontrola impulsów

  • Motywacja

  • Język

  • Zachowania społeczne

  • Twoja zdolność do opóźniania gratyfikacji

  • Twoje pojęcie czasu

Jeśli Twoje dziecko ma ADHD, jego płat czołowy może rozwijać się później niż u osób, które na to nie chorują. Badania przeprowadzone na osobach z ADHD wykazały mniejszą objętość mózgu w pewnych obszarach, z których niektóre kontrolują reakcje emocjonalne i kontrolę impulsów, co może stanowić problem dla dzieci z ADHD.

Osoby z ADHD mogą mieć również mniejszy ogólny rozmiar mózgu. Eksperci zauważyli to bardziej u dzieci niż u dorosłych.

Mniejsze, mniej dojrzałe części mózgu dziecka mogą nigdy nie urosnąć do tego samego stopnia, co u osób bez ADHD.

Funkcjonowanie mózgu dziecka. ADHD może wiązać się ze zmianami w przepływie krwi do pewnych części mózgu dziecka, takich jak obszary przedczołowe. Oznacza to, że funkcje mózgu w tych miejscach są słabsze.

Obszar przedczołowy mózgu zajmuje się funkcjami wykonawczymi, czyli umiejętnościami wysokiego poziomu, które pomagają kontrolować zachowanie. Mogą one dotyczyć umiejętności organizacyjnych dziecka, umiejętności planowania, poziomu koncentracji, pamięci i reakcji emocjonalnych.

Eksperci uważają, że ADHD może uniemożliwiać współpracę obszarów mózgu, które powinny ze sobą współpracować. Nazywają to funkcjonalną łącznością mózgu. Jedno z badań wykazało, że dzieci z ADHD nie mają takich samych połączeń mózgowych jak dzieci bez tego zaburzenia. Mózg osób z ADHD może mieć różne połączenia między korą czołową a obszarem przetwarzania wzrokowego. Oznacza to, że osoby z ADHD mogą przetwarzać rzeczy w inny sposób niż osoby bez tego schorzenia.

Chemia mózgu Twojego dziecka. Neuroprzekaźniki przenoszą wiadomości z komórek nerwowych do kolejnych komórek nerwowych, mięśniowych lub gruczołowych. Pomagają organizmowi przetwarzać informacje z innych narządów. Dopamina i noradrenalina to neuroprzekaźniki najściślej związane z funkcjami wykonawczymi, co jest częstym problemem u osób z ADHD.

Jeśli Twoje dziecko ma ADHD, w jego układzie dopaminergicznym występuje nierównowaga. Może ono nie mieć wystarczającej ilości dopaminy lub wystarczającej ilości receptorów dla niej. Z drugiej strony, organizm może nie wykorzystywać dopaminy w sposób prawidłowy.

Z tego powodu lekarze często przepisują leki stymulujące objawy ADHD. Leki te mogą zwiększyć produkcję dopaminy lub pomóc organizmowi dziecka lepiej ją wykorzystywać.

W jaki sposób lekarze diagnozują ADHD?

Aby zdiagnozować ADHD u dziecka, lekarz korzysta z Podręcznika diagnostyczno-statystycznego (DSM-5) Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego. Podręcznik ten nie tylko określa wytyczne dotyczące kryteriów diagnozy, ale także zapewnia dzieciom odpowiednie leczenie.

Aby zdiagnozować ADHD, dziecko musi wykazywać cechy nieuwagi i/lub nadpobudliwości psychoruchowej. Objawy te muszą również negatywnie wpływać na rozwój dziecka.

W przypadku typu nieuważnego dziecko musi wykazywać sześć lub więcej objawów (w przypadku dzieci do 16 roku życia) lub pięć lub więcej (w przypadku osób powyżej 17 roku życia). Objawy te muszą występować przez co najmniej 6 miesięcy. Obejmują one:

  • Nie zwraca uwagi na szczegóły/popełnia nieostrożne błędy

  • Problemy z utrzymaniem uwagi podczas wykonywania czynności

  • Wydaje się nie zwracać uwagi na kogoś, gdy ten ktoś mówi

  • Nie wykonuje poleceń

  • Kłopoty z działaniami organizacyjnymi

  • Unika lub nie lubi zadań, które wymagają wysiłku umysłowego przez dłuższy czas

  • Ma tendencję do gubienia niezbędnych przedmiotów

  • Łatwo się rozprasza

  • Zapomina podczas codziennych czynności

W przypadku nadpobudliwości i impulsywności dziecko musi mieć sześć lub więcej objawów (w przypadku dzieci w wieku do 16 lat) lub pięć lub więcej (w przypadku dzieci w wieku 17 lat i starszych) przez co najmniej 6 miesięcy. Objawy obejmują:

  • Tendencja do wiercenia się, stukania stopami lub rękami

  • Często opuszcza swoje miejsce (w sytuacjach, w których nie jest to właściwe)

  • Biega lub wspina się w miejscach, w których nie powinno

  • Nie może się bawić lub brać udziału w zajęciach, nie będąc głośnym

  • Wydaje się być w ciągłym ruchu

  • Ciągle mówi

  • Wymawia odpowiedź zanim pytanie zostanie dokończone

  • Ma trudności z czekaniem na swoją kolej

  • Ma tendencję do przerywania innym

Aby otrzymać diagnozę, dziecko musi również mieć

  • Wiele z tych objawów przed ukończeniem 12 roku życia

  • Objawy w dwóch lub więcej środowiskach (szkoła, zajęcia pozalekcyjne, dom itp.)

  • Objawy wpływające na jakość wykonywanej pracy

  • Brak innej choroby, która lepiej opisywałaby ich objawy

Madeleine Albright, pierwsza kobieta na stanowisku Sekretarza Stanu, zmarła w wieku 84 lat

0

Madeleine Albright, 64. sekretarz stanu USA i pierwsza kobieta na tym stanowisku, zmarła w środę w wieku 84 lat. Przyczyną śmierci był rak – poinformowała rodzina w oświadczeniu.

Madeleine Albright, pierwsza kobieta na stanowisku Sekretarza Stanu, umiera w wieku 84 lat

Kelly Wairimu Davis, MS

23 marca 2022 r. – Madeleine Albright, 64. sekretarz stanu USA i pierwsza kobieta na tym stanowisku, zmarła w środę w Waszyngtonie.

Miała 84 lata.

Przyczyną śmierci był rak, co potwierdziła jej rodzina w oświadczeniu na Twitterze.

Straciliśmy kochającą matkę, babcię, siostrę, ciotkę i przyjaciółkę” – napisano w oświadczeniu. Była otoczona przez rodzinę i przyjaciół.

Urodzona jako Marie Jana Korbelova, Albright uciekła z rodzinnej Pragi w Czechach po tym, jak wojska nazistowskie i czescy komuniści najechali ten region. Do Stanów Zjednoczonych przybyła w 1948 r. jako uchodźca.

Dzięki swojej wiedzy o sprawach światowych i bezpieczeństwie narodowym awansowała w Partii Demokratycznej.

Albright była sekretarzem stanu za czasów prezydenta Billa Clintona w latach 1997-2001. Wcześniej, w latach 1993-1997, była ambasadorem Stanów Zjednoczonych przy Organizacji Narodów Zjednoczonych.

W chwili śmierci była profesorem w Walsh School of Foreign Service na Uniwersytecie Georgetown.

Znana przez rodzinę jako niestrudzona orędowniczka demokracji i praw człowieka, Albright pełniła także inne funkcje, w tym prezesa Fundacji Stypendialnej Harry’ego S. Trumana, przewodniczącej National Democratic Institute i U.S. Defense Policy Board, a także dożywotniego członka zarządu Aspen Institute.

W 2010 r. założyła Albright Institute for Global Affairs w Wellesley College, którego celem jest kształtowanie następnej generacji światowych liderów.

W 2012 r. Albright otrzymała od prezydenta Baracka Obamy Prezydencki Medal Wolności, najwyższe cywilne odznaczenie narodowe.

Wskazówki dotyczące bezpiecznej utraty wagi po ciąży

0

Przeczytaj wskazówki, jak bezpiecznie schudnąć po ciąży.

Widok sławnych osób, które tak szybko wracają do formy w czasopismach i mediach społecznościowych może zmienić Twoje wyobrażenie o tym, jak szybko można bezpiecznie schudnąć po ciąży.

Jeśli szukasz sposobów na schudnięcie po urodzeniu dziecka, nie powinnaś skupiać się na osiąganiu nieosiągalnych celów. Istnieją sposoby, aby schudnąć bezpiecznie, nie narażając przy tym swojego dobrego samopoczucia. Chcesz pozostać zdrowa, zarówno fizycznie, jak i psychicznie, dla dobra swojego i swojej rodziny.

Staraj się nie ruszać zbyt szybko. Wiele kobiet traci około połowy wagi dziecka w ciągu sześciu tygodni od porodu. Reszta wagi może stopniowo zejść w ciągu następnych kilku miesięcy. Być może warto poczekać z rozpoczęciem nowego planu odchudzania do czasu wykonania sześciotygodniowego badania kontrolnego. Matki karmiące piersią mogą chcieć poczekać, aż ich dziecko osiągnie wiek około dwóch miesięcy i ustabilizuje się u nich podaż mleka.

Należy karmić piersią, jeśli jest taka możliwość. Karmienie piersią może pomóc Ci bezpiecznie i naturalnie schudnąć po ciąży, jeśli zachowasz zdrową dietę. Unikaj w tym czasie gwałtownych diet, ponieważ mogą one wpłynąć na ilość produkowanego przez Ciebie mleka.

Postaw sobie realistyczne cele. Rozsądnym celem dla większości kobiet jest próba utraty półtora kilograma tygodniowo. Nawet jeśli nie przekroczysz zalecanego przyrostu wagi w czasie ciąży, po sześciu tygodniach możesz mieć przynajmniej 10-15 kg nad swoją poprzednią wagą. Swoje oczekiwania kieruj raczej potrzebami swojego ciała niż wyidealizowanymi i przesadzonymi obrazami, które można zobaczyć w mediach.

Utrzymuj dobrze zbilansowaną dietę. Choć wiele kobiet, aby schudnąć, stosuje diety o obniżonej kaloryczności, nie są one zalecane dla kobiet po porodzie w ciągu pierwszych sześciu tygodni, zwłaszcza dla matek karmiących piersią. Rygorystyczna dieta może wpłynąć na zdolność organizmu do regeneracji po porodzie. Kobiety karmiące piersią zazwyczaj potrzebują około 500 kalorii dziennie więcej, aby zapewnić dobrą produkcję mleka. Możesz porozmawiać z dietetykiem lub innym pracownikiem służby zdrowia o tym, jakie produkty powinnaś włączyć do swojej diety po ciąży, aby bezpiecznie schudnąć.

Uczestnicz w aktywności fizycznej. Aktywność fizyczna jest doskonałym sposobem na utratę wagi po porodzie. Przed rozpoczęciem jakichkolwiek ćwiczeń należy skonsultować się z lekarzem, aby upewnić się, że są one bezpieczne. Zacznij powoli, biorąc udział w zajęciach fizycznych o niewielkim wpływie na organizm, takich jak: ??

  • Pływanie

  • Spacer

  • Jazda na rowerze

Należy uważać na to, jak bardzo się forsujemy, zwłaszcza na początku. Należy spożywać tyle kalorii, by wystarczyło na zwiększenie dziennej aktywności.

Rzeczy, o których należy pamiętać

Po ciąży mogą pojawić się u Ciebie trwałe zmiany, takie jak szersze biodra, delikatniejszy brzuch i większa talia. Nie oznacza to, że jesteś niezdrowa lub że coś jest nie tak. Warto skupić się na swoim ogólnym zdrowiu, zamiast obsesyjnie myśleć o różnicach w ciele po porodzie. Elastyczne podejście do tego, jak wyglądasz po urodzeniu dziecka, może w znacznym stopniu pomóc Ci osiągnąć sukces.

Połączenie zdrowej diety i ćwiczeń fizycznych jest często najbezpieczniejszym sposobem utraty wagi przez kobiety po urodzeniu dziecka. Niektóre wskazówki dotyczące diety po ciąży to:?

  • Unikaj pomijania posiłków.

  • Spożywaj kilka mniejszych posiłków w ciągu dnia (około pięciu lub sześciu) zamiast trzech dużych posiłków każdego dnia. Pomoże to utrzymać energię i ograniczyć łaknienie.

  • Włączaj do diety produkty niskotłuszczowe i niskomleczne.

  • Jedz przekąski bogate w błonnik i białko, aby czuć się sytym.

  • Unikać spożywania pokarmów i napojów o wysokiej zawartości cukru, tłuszczów nasyconych i tłuszczów trans.

  • Zamiast smażyć, spróbuj piec lub smażyć na rożnie. ?

Kobiety, które utrzymywały regularną aktywność fizyczną przed urodzeniem dziecka, mogą łatwiej schudnąć niż te, które tego nie robiły. Powinnaś postarać się, aby każdy program ćwiczeń po porodzie zawierał jakąś formę umiarkowanego treningu kardio i koncentrował się na odbudowie mięśni rdzenia. Jeśli jednak miałaś cesarskie cięcie, być może będziesz musiała dłużej poczekać z rozpoczęciem ćwiczeń, aby Twój organizm mógł w pełni dojść do siebie po zabiegu.

Większe powodzenie może przynieść stopniowe zwiększanie poziomu aktywności fizycznej, zamiast podejmowania zbyt intensywnych wysiłków na samym początku. Podążając tą drogą, unikniesz ryzyka wypalenia się lub kontuzji.

Ciąża i poród to poważna zmiana w Twoim życiu i ciele, dlatego w tym czasie zapewnij sobie dużo łaski i miłości w dążeniu do długotrwałego zdrowia.

Czy to kolka czy gazy: Dlaczego Twoje dziecko płacze bez przerwy?

0

Czy Twoje dziecko płacze non stop przez wiele godzin. To może być kolka – lub gazy. Sprawdź swoją wiedzę na temat tych powszechnych dolegliwości w tym quizie dla lekarzy.

To normalne, że dzieci płaczą więcej niż 2 godziny dziennie.

  • Prawda

  • False

To normalne, że dzieci płaczą dłużej niż 2 godziny dziennie.

0 / 0 Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Niektóre zdrowe niemowlęta płaczą – bardzo dużo. Często zdarza się, że dzieci z kolką płaczą w sumie 2 godziny dziennie.Płacz nazywamy kolką, gdy:

  • Trwa do 3 godzin dziennie

  • Wydaje się, że nie ma przyczyny

  • Trudno go uspokoić bez względu na to, co się robi

  • Nasila się głównie wieczorem (ale może wystąpić o każdej porze)

  • Ma wyraźny początek i koniec

Poza płaczem, jeśli u dziecka występują jakiekolwiek objawy, takie jak gorączka, wymioty, złe karmienie, senność, słabe oddawanie moczu, odwodnienie lub inne niepokojące objawy, należy natychmiast porozmawiać z lekarzem na temat dziecka.

Pobierz wyniki 1 / 10

Kto częściej dostaje kolki?

  • Niemowlęta karmione mieszankami mineralnymi

  • Wcześniaki

  • Sześciotygodniowe dzieci

Kto częściej dostaje kolki?

0 / 0 Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Kolka jest zwykle związana z wiekiem. Szczyt jej występowania przypada na 6 tydzień życia dziecka. Do 3 miesiąca życia ustępuje ona u 60% dzieci, które ją mają. Tylko 1 na 10 dzieci nadal ma kolkę w wieku 4 miesięcy.

W pozostałych przypadkach kolka nie ma znanej przyczyny. Chłopcy chorują na nią tak samo często jak dziewczynki. Dzieci w pełni sił witalnych są tak samo narażone na kolkę jak wcześniaki. Karmienie piersią (lub jego brak) i kolejność narodzin również nie mają na to wpływu.

Pobierz wyniki 1 / 10

Kiedy dzieci z kolką płaczą najwięcej?

  • Poranek

  • Wieczorem

  • Cały dzień

Kiedy dzieci z kolką płaczą najwięcej?

0 / 0 Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Niektóre dzieci z kolką marudzą i płaczą bez przerwy przez cały dzień. Większość z nich zachowuje swoje naprawdę intensywne zawodzenie na godziny wieczorne i nocne. Chociaż nocny płacz jest trudniejszy i bardziej męczący dla większości rodziców, pamiętaj, że dziecko z czasem z niego wyrośnie, gdy jego jelita dojrzeją.

Pobierz wyniki 1 / 10

Co powoduje najwięcej kolki?

  • Gaz

  • Alergia

  • Żadne z powyższych

Co powoduje najwięcej kolki?

0 / 0 Prawidłowo! Odpowiedziałeś/aś:

Jeśli Twoje dziecko ma kolkę, oznacza to prawdopodobnie, że nie potrafi się jeszcze samo uspokoić. Zmienia się to w miarę dojrzewania.

Dziecko z kolką może bekać lub oddawać dużo gazów. Lekarze nie są jednak pewni, czy gazy są przyczyną płaczu, czy jego skutkiem.

Jeśli karmisz piersią, coś, co jesz, może wywołać kolkę u dziecka, ale zdarza się to rzadko. Możesz spróbować odstawić kofeinę, cebulę lub kapustę. Jeśli jednak w ciągu kilku dni nie nastąpi zmiana, Twoja dieta nie jest przyczyną płaczu przypominającego kolkę.

Uzyskaj wyniki 1 / 10

Jaki jest najpewniejszy sposób, aby kolka ustąpiła?

  • Poczekaj

  • Więcej trzymaj dziecko

  • Zaopatrzyć się w lekarstwa

Jaki jest najpewniejszy sposób, aby kolka ustąpiła?

0 / 0 Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

W większości przypadków kolkę można jedynie znieść, a nie wyleczyć. Należy poinformować lekarza, jeśli po 4 miesiącach nadal utrzymuje się silny płacz.

Pobierz wyniki 1 / 10

Probiotyki mogą pomóc w trawieniu, więc mogą też pomóc w kolce.

  • Prawda

  • False

  • Lekarze nie są pewni

Probiotyki mogą wspomagać trawienie, a więc mogą być również pomocne w przypadku kolki.

0 / 0 Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Probiotyki działają w celu zrównoważenia bakterii w jelitach. Jednak badania nie są jednoznaczne, czy mogą one łagodzić kolkę. Niektóre rodzaje probiotyków wydają się działać lepiej niż inne.

Nie podawaj dziecku probiotyków bez wcześniejszej rozmowy z lekarzem. Zapytaj go także, zanim wypróbujesz inne „lekarstwa” na kolkę, takie jak woda utleniona lub zioła, takie jak rumianek i koper włoski.

Uzyskaj wyniki 1 / 10

Połóż dziecko z kolką na suszarce do ubrań, aby je uspokoić.

  • Prawda

  • False

Połóż dziecko z kolką na suszarce do ubrań, aby je uspokoić.

0 / 0 Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Ciągły dźwięk wentylatora, odkurzacza lub suszarki pracującej w pokoju obok może uspokoić dziecko i pomóc mu zasnąć. Nigdy nie kładź dziecka w łóżeczku lub foteliku na górze suszarki.

Inne smoczki, które mogą pomóc:

  • Otulanie – ale nigdy nie pozwalaj dziecku spać w otuleniu

  • Jazda w samochodzie

  • Ciepła kąpiel

  • Huśtawka dla niemowląt

  • Urządzenie do wytwarzania białego szumu

  • Smoczek do ssania

  • Bycie trzymanym podczas spaceru lub kołysania

Uzyskaj wyniki 1 / 10

Jeśli Ty lub Twój partner mieliście kolkę, prawdopodobieństwo wystąpienia jej u Twojego dziecka jest większe.

  • Prawda

  • False

Jeśli Ty lub Twój partner mieliście kolkę, jest bardziej prawdopodobne, że będzie ona występować u Twojego dziecka.

0 / 0 Prawidłowo! Odpowiedziałeś/aś:

Kolka nie występuje w rodzinach. Nawet jedna trzecia wszystkich dzieci będzie miała kolkę, niezależnie od tego, czy ich rodzice ją mieli, czy nie.

Pobierz wyniki 1 / 10

Jak rozpoznać, czy płacz jest oznaką problemu?

  • Sprawdź, czy w ciągu 3-4 miesięcy się podniesie

  • Zapytaj lekarza

Jak rozpoznać, czy płacz jest oznaką problemu?

0 / 0 Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Kolka jest trudna do wysłuchania przez rodziców, ale nieszkodliwa dla dziecka. Czasami płacz podobny do kolki jest spowodowany przepukliną lub innym problemem. Nie czekaj, aż skończy się wiek kolki, aby porozmawiać z lekarzem. Skontaktuj się z nim, jeśli niepokoją Cię inne niepokojące objawy lub jeśli trudno Ci poradzić sobie z płaczem.

Należy również poinformować lekarza, jeśli dziecko:

  • Ma gorączkę

  • Wydaje się odczuwać ból (dziwnie płacze, nie chce być trzymane na rękach)

  • Je mniej niż zwykle

  • Wymiotuje lub ma biegunkę

Uzyskaj wyniki 1 / 10

Możesz zapobiec kolce.

  • Prawda

  • False

Możesz zapobiec kolce.

0 / 0 Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Niestety, nie ma sposobu, aby przewidzieć, czy Twój słodki noworodek zamieni się w wyjącego niemowlaka. Nie ma to nic wspólnego z tym, jak wychowujesz i jak bardzo kochasz swoje dziecko. Łatwo jest stracić cierpliwość, gdy dziecko płacze przez „więcej niż 2 godziny dziennie, a zwłaszcza wieczorem lub w porze snu”. Postaraj się dać sobie chwilę wytchnienia. Poproś partnera, aby popilnował dziecka, skorzystaj z pomocy lub wsparcia przyjaciela, członka rodziny lub sąsiada, jeśli to możliwe. Czasami warto nawet wynająć zaufaną opiekunkę do dziecka, abyś mogła się zrelaksować, odpocząć i odświeżyć, kiedy znów będziesz trzymać dziecko na rękach!

Ponieważ posiadanie dziecka z kolką jest stresujące, warto pozwolić, aby ktoś inny przejął na jakiś czas opiekę nad nim. Dobrze jest też na jakiś czas położyć dziecko bezpiecznie w łóżeczku i odsunąć się od niego.

Nigdy nie potrząsaj dzieckiem, aby przestało płakać.

Pobierz Wyniki

Twój wynik:

010 Podziel się swoim wynikiem: Udostępnij na Facebooku Udostępnij na Twitterze 0% Udostępnij swój wynik: Udostępnij na Facebooku Udostępnij na Twitterze

Wyniki:

Quiz powtórkowy Share on Facebook Share on Twitter Share on Pinterest Email

Trądzik dorosłych: dlaczego się pojawia i jak z nim walczyć

0

Istnieje wiele powodów, dla których w wieku dorosłym może pojawić się trądzik. Stres lub zmiany w poziomie hormonów, takie jak menopauza, zmiana lub odstawienie tabletek antykoncepcyjnych, to dwie możliwości.

Trądzik nie jest chorobą wyłącznie nastolatków. Wiele osób ma go już w wieku dorosłym.

Temi Zeitenberg zachorowała na trądzik na studiach, kiedy większość ludzi w jej wieku już z niego wyrastała. Z powodu trądziku „zdarzało się, że nie wychodziłam z domu” – mówi Zeitenberg, adwokat z Boca Raton w stanie Floryda.

Nie musi tak być. Istnieją kroki, które możesz podjąć, aby zmienić stan swojej skóry w każdym wieku.

Co powoduje trądzik dorosłych?

Istnieje wiele powodów, dla których w wieku dorosłym może pojawić się trądzik. Stres lub zmiany w poziomie hormonów, takie jak menopauza, zmiana lub odstawienie tabletek antykoncepcyjnych, to dwie możliwości.

Niektóre leki, w tym lit, leki przeciwpadaczkowe i kortykosteroidy, mogą powodować trądzik.

Dermatolog może pomóc w ustaleniu przyczyny powstawania trądziku. W niektórych przypadkach może on być związany z innym schorzeniem.

Codzienna pielęgnacja skóry

„Bardzo ważne jest codzienne oczyszczanie skóry” – mówi dermatolog Doris Day z Lenox Hill Hospital w Nowym Jorku. Wykonaj następujące kroki:

  • Myj twarz nie częściej niż dwa razy dziennie.

  • Stosuj chłodną lub ciepłą wodę i delikatny środek oczyszczający.

  • Przez 30 sekund używaj rąk, chusteczki higienicznej dla dzieci (jest delikatniejsza niż zwykła) lub szczoteczki oczyszczającej.

  • Wytrzyj (nie pocieraj) skórę do sucha.

  • Produkty, których możesz używać, aby ograniczyć trądzik, to m.in:

    Środki oczyszczające.

    Środki oczyszczające zmywają brud, zanieczyszczenia, makijaż i inne zabrudzenia, mówi Day. Dobry preparat oczyszczający umożliwia również dotarcie do skóry innych produktów i ich lepsze działanie. Wybieraj delikatne środki czyszczące, które nie obciążają skóry, mówi dr Jonette Keri, profesor nadzwyczajny dermatologii na University of Miami Miller School of Medicine.

    Kremy i balsamy bez recepty

    . Kremy i balsamy z retinoidami mogą pomóc w oczyszczeniu skóry i spłyceniu zmarszczek. Produkty z siarką mogą być dobre do okazjonalnego leczenia punktowego. Nadtlenek benzoilu to kolejny środek zwalczający trądzik. Produkty z nadtlenkiem benzoilu należy stosować sporadycznie, ponieważ mogą one wysuszać skórę – radzi Day. Możesz także wypróbować łagodniejszy produkt z nadtlenkiem benzoilu.

    Kosmetyki.

    Niektóre kosmetyki zawierają kwas salicylowy, który zwalcza trądzik. Ogólnie rzecz biorąc, szukaj produktów do pielęgnacji skóry, na których etykiecie widnieje informacja, że są niekomedogenne (co oznacza, że nie zatykają porów) lub nieaknegenne (nie powodują powstawania wyprysków).

    Leki na receptę.

    Leki wpływające na poziom hormonów, takie jak tabletki antykoncepcyjne, mogą pomóc w zwalczaniu trądziku. Możesz także omówić z dermatologiem stosowanie antybiotyków i retinoidów na receptę. Istnieją również skuteczne antybiotyki. W leczeniu trądziku lekarze mogą przepisać Aldactone (spironolakton), który po raz pierwszy został wyprodukowany w celu leczenia wysokiego ciśnienia krwi. „To działa cuda, ale może potrwać trzy miesiące, zanim zacznie działać” – mówi Day. Izotretynoina to kolejny lek na trądzik wydawany na receptę, ale nie możesz go przyjmować, jeśli jesteś w ciąży lub planujesz zajść w ciążę.

    Zaawansowane technologicznie rozwiązania.

    Terapia światłem (PDT) wykorzystuje lasery do leczenia trądziku. Niektórzy twierdzą, że to boli. Terapia podciśnieniowa również działa z wykorzystaniem światła. Obie te opcje mogą być kosztowne.

    Nie wyskakuj z pryszczami. Twój dermatolog prawdopodobnie będzie w stanie wyleczyć problem w swoim gabinecie.

    Po latach zmagania się z różnymi metodami leczenia Zeitenberg ma teraz trądzik pod kontrolą. Dwa razy dziennie przyjmuje Aldactone oraz tabletki antykoncepcyjne. Myje twarz rano i wieczorem, a w razie potrzeby stosuje retinoidy lub płyny z nadtlenkiem benzoilu.

    „Nie wiem nawet, jak wyrazić to słowami” – mówi o zmianach, jakie zaszły w jej skórze. „Mogę wyjść z domu bez makijażu”.

    Obalenie mitu o nadpobudliwości psychoruchowej związanej z cukrem

    0

    Wielu zaniepokojonych rodziców i organizacji zajmujących się zdrowiem uważa, że istnieje związek między dietą dziecka a jego zachowaniem.

    Obalenie mitu o nadpobudliwości psychoruchowej związanej z cukrem

    Czy jesteś przekonany, że przyczyna niegrzeczności Twojego syna lub córki tkwi w pudełku Milk Duds? Nie jesteś sam.

    Z archiwum lekarza

    Czy jesteś przekonany, że przyczyna niegrzeczności Twojego syna lub córki tkwi w pudełku Milk Duds? Nie jesteś sam. Wielu zaniepokojonych rodziców i organizacji zdrowotnych uważa, że istnieje związek między dietą dziecka a jego zachowaniem. Najnowszą grupą, która przyłączyła się do tej debaty, jest organizacja non-profit Center for Science in the Public Interest, która niedawno opublikowała raport, w którym zarzuca rządowi, specjalistycznym agencjom i przemysłowi spożywczemu ignorowanie dowodów na to, że dieta ma wpływ na zachowanie. Jednak większość dotychczasowych badań nie wykazała takiego związku, a większość przedstawicieli branży medycznej utrzymuje, że nie ma żadnego znanego związku między cukrem a nadpobudliwością.

    Mimo to wielu zaniepokojonych rodziców jest przekonanych, że zaobserwowali związek przyczynowo-skutkowy między słodyczami a awanturnictwem. Wprawdzie potrzeba więcej badań, by całkowicie wykluczyć ten związek, ale istnieje wiele prawdopodobnych powodów, innych niż cukier, dla których dziecko może odbijać się od ścian.

    Skąd się wzięła teoria o nadpobudliwości psychoruchowej?

    Pogląd, że jedzenie może mieć wpływ na zachowanie, zyskał popularność w 1973 roku, kiedy alergolog Benjamin Feingold opublikował Dietę Feingolda. Zalecał on dietę wolną od salicylanów, barwników spożywczych i sztucznych aromatów w leczeniu nadpobudliwości. Chociaż dieta Feingolda nie wymagała eliminacji cukru, to jednak sugerowała wielu rodzicom, że lepiej unikać dodatków do żywności. Nic więc dziwnego, że cukier rafinowany wkrótce znalazł się pod obserwacją.

    Badania opublikowane w 1978 roku w czasopiśmie Food and Cosmetics Toxicology wykazały, że dzieci nadpobudliwe, u których wykonano testy tolerancji glukozy, uzyskały wyniki sugerujące hipoglikemię reaktywną (niski poziom cukru we krwi). Jednak jak dotąd nie ma dobrych teorii wyjaśniających ten związek.

    Co wiemy o cukrze

    W ciągu ostatnich 10 lat przeprowadzono wiele badań dotyczących wpływu cukru na zachowanie dzieci. Oto aspekty tych badań, które sprawiają, że są one wiarygodne:

    • Badano znane ilości cukru w dietach.

    • W badaniach porównywano działanie cukru z działaniem placebo (substancji bez żadnych składników aktywnych).

    • Dzieci, rodzice i badacze biorący udział w badaniach nigdy nie wiedzieli, które dzieci otrzymywały jaką dietę (jest to tzw. podwójnie ślepa próba i pozwala uniknąć wpływu nieświadomych uprzedzeń na wyniki badań).

    Analiza wyników wszystkich tych badań została opublikowana w numerze Journal of the American Medical Association z 22 listopada 1995 roku. Wnioski badaczy? Cukier w diecie nie miał wpływu na zachowanie dzieci. Autorzy zaznaczyli jednak, że badania te nie wykluczyły całkowicie, że cukier może mieć niewielki wpływ na niewielką liczbę dzieci.

    Oczekiwania mogą wpływać na postrzeganie

    Pomimo tych badań, dlaczego tak wielu rodziców nadal wierzy, że cukier powoduje nadpobudliwość u dzieci? Niektórzy badacze sugerują, że samo oczekiwanie, iż cukier wpływa na dziecko, może wpływać na sposób, w jaki interpretujesz to, co widzisz. Badania opublikowane w Journal of Abnormal Child Psychology w sierpniu 1994 r. wykazały, że rodzice, którzy wierzą, że cukier ma wpływ na zachowanie dziecka, częściej postrzegają swoje dzieci jako nadpobudliwe, gdy są przekonani, że dziecko właśnie wypiło napój słodzony.

    Więcej niż cukier

    Jako rodzice, wasze spostrzeżenia są ważne, a wszelkie obawy dotyczące diety dziecka powinny być dokładnie zbadane i omówione z pediatrą. Nadpobudliwość dziecka to często coś więcej niż płatki Frosted Flakes, które je codziennie rano na śniadanie. Niektóre czynniki związane z nadpobudliwością to m.in:

    • Temperament

    • Zaburzenia emocjonalne

    • Zaburzenia uczenia się (takie jak zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi)

    • Problemy z zasypianiem

    Nadal nie jesteś przekonany?

    Jeśli po przeanalizowaniu wszystkich innych aspektów życia dziecka nadal masz wrażenie, że żywność wywołuje u niego niepożądane reakcje, pierwszym krokiem powinna być konsultacja z lekarzem. Skrajne podejście, takie jak eliminowanie całych grup pokarmów, może przynieść więcej szkody niż pożytku. Po przeprowadzeniu pełnego badania fizykalnego dziecka i zapoznaniu się z jego historią lekarz może skierować Cię do dietetyka lub alergologa – lub możesz poszukać go na własną rękę.