Strona główna Blog Strona 3209

Zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD/ADD): Przegląd i fakty

0

Czy Twoje dziecko ma ADHD? Może Ty lub inny dorosły członek rodziny cierpi na ADHD. Dowiedz się wszystkiego o ADHD, w tym o jego przyczynach, powiązaniach genetycznych i o tym, czy można mu zapobiec.

Przegląd i fakty

Zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD) dotyka dzieci i nastolatków i może utrzymywać się w wieku dorosłym.

  • Podstawy ADHD

  • Co to jest ADHD?

    Dowiedz się, co powoduje zespół deficytu uwagi/nadpobudliwości psychoruchowej (ADHD), jakie są jego objawy i jak jest leczone.

  • Co powoduje ADHD

    Dowiedz się, jaką rolę w wywoływaniu ADHD mogą odgrywać genetyka, środowisko i oglądanie telewizji.

  • Jak często występuje ADHD?

    Poznaj historię kryjącą się za statystykami dotyczącymi ADHD.

  • ADHD u dorosłych

    ADHD nie dotyczy tylko dzieci. Około 60% dzieci cierpiących na ADHD ma je nadal, gdy dorastają. ADHD u dorosłych może mieć wpływ na pracę, związki i inne aspekty życia.

  • Rodzaje ADHD

  • 3 rodzaje ADHD

    Istnieją trzy typy ADHD: nieuważny (dawniej nazywany ADD), nadpobudliwy-impulsywny i kombinowany.

  • ADHD nieuważne

    Objawy ADHD nieuważnego mogą obejmować śnienie, dezorganizację i nieuważne popełnianie błędów.

  • ADHD nadpobudliwe-impulsywne

    Fidgeting, nieustanne mówienie i niecierpliwość należą do objawów ADHD nadpobudliwego-impulsywnego.

  • Rozwiązania dla zdrowia

    • Penis zakrzywiony w stanie wzwodu?

    • Czy mogę mieć CAD?

    • Leczenie zgiętych palców

    • Leczenie HR+, HER2- MBC

    • Masz dość łupieżu?

    • Korzyści płynące z CBD

    • Przemyśl na nowo leczenie stwardnienia rozsianego

    • Udary związane z migotaniem przedsionków

    • Ryzyko wystąpienia DVT/PE w przyszłości

    • Czy mój penis jest normalny?

    • Opcje leczenia nawracającego stwardnienia rozsianego

    • Przeszczep wątroby ratuje życie

    • Sfinansuj chirurgię plastyczną

    • Przyczyny zgięcia palca

    • Jak żyć z łuszczycą?

    • Brakujące zęby?

    Więcej od lekarza

    • 5 wskazówek pomocnych w nawracającym SM

    • Jak radzić sobie z narkolepsją

    • Ulga dla zablokowanych mieszków włosowych

    • Łuszczycowe zapalenie stawów a sen

    • Jak się czuje łuszczyca

    • Pierwsze zaostrzenie łuszczycowego zapalenia stawów

    • Rozmowy z lekarzem na temat RZS

    • Crohn’s: Choroba „całego ciała

    • Unikanie zaostrzeń choroby Leśniowskiego-Crohna

    • Korzyści zdrowotne oleju z nasion konopi

    • Lepiej żyć z chorobą łuszczycową

    • Rodzaje terapii B-komórkowej w stwardnieniu rozsianym

    • 5 korzyści zdrowotnych płynących z konopi

    • Dlaczego rak prostaty się rozprzestrzenia

    • Życie z zaawansowanym rakiem piersi

    • Gdzie rozprzestrzenia się rak piersi

    Kiedy dzieci są za stare na przerwy w nauce

    0

    Gina Shaw, dyscyplina wśród dzieci, dyscyplina wśród nastolatków, dyscyplina wśród młodzieży szkolnej

    Kiedy dzieci są małe, wielu rodziców uczy się polegać na prostej, krótkiej liście strategii dyscyplinarnych: przekierowywanie, odwracanie uwagi, przerywanie (lub „time-in”). Jednak w miarę jak dzieci rosną i zmieniają się, Twój zestaw narzędzi dyscyplinarnych musi rosnąć wraz z nimi.

    W przypadku starszych dzieci nie ma jednej uniwersalnej „konsekwencji”, którą można by zastosować w przypadku problematycznego zachowania” – mówi Amy McCready, założycielka Positive Parenting Solutions. „Trzeba przyjrzeć się konkretnemu zachowaniu lub problemowi, a następnie zastanowić się, co jest najsensowniejszym rozwiązaniem. Czasami rozwiązaniem jest 'konsekwencja’, ale w większości przypadków nie jest. Ponieważ dziecko opuści dom szybciej, niż myślisz, a jeśli do tej pory spotykało się tylko z konsekwencjami, nie będzie potrafiło samodzielnie rozwiązywać problemów”.

    Wypróbuj te taktyki:

    Poświęcaj im dużo czasu. Rodzice zazwyczaj uważają, że małe dzieci potrzebują więcej uwagi, ale nastolatki potrzebują tego, co McCready nazywa „koszykiem uwagi”, wypełnianym codziennie. „Starsze dzieci są bardziej zajęte i spędzamy z nimi mniej czasu” – mówi McCready. „Ale czas spędzony razem ma bezpośredni związek z zachowaniem. Poświęć 10 minut na pełną obecność z dzieckiem, a zwróci Ci się to dziesięciokrotnie w postaci dobrego zachowania”.

    Określ swoje niezmienne zasady. Jakie zasady lub zachowania są dla Ciebie najważniejsze? Wybierz pięć ważnych rzeczy i wyjaśnij dzieciom, jakie są ich zasady – i jakie są konsekwencje ich złamania. „Na przykład, możesz ustalić zasadę, że gry wideo są dozwolone tylko w określonych godzinach – w weekendy lub po odrobieniu pracy domowej” – mówi McCready. „Jeśli dziecko nie przestrzega tej zasady, traci przywilej korzystania z gier wideo na następny tydzień”.

    Poszukaj głębiej. A co, jeśli dziecko powie: „Nie będę odrabiać lekcji i nie możesz mnie do tego zmusić”? Ma rację – to jest walka o władzę, której nie wygrasz. Zamiast tego spróbuj dotrzeć do sedna problemu. Czy ma problemy z ułamkami? Czy potrzebuje innego miejsca do odrabiania lekcji?

    Używaj słów „kiedy, potem”. Możesz powiedzieć dziecku: „Nie ma czasu na telewizję, dopóki nie skończysz odrabiać pracy domowej”. Możesz też powiedzieć: „Gdy skończysz odrabiać lekcje, możesz oglądać telewizję do obiadu”. Jak myślisz, która reakcja będzie lepsza?

    Organizuj spotkania rodzinne. Zacznijcie od czegoś przyjemnego, np. gry planszowej lub przejażdżki rowerem, a następnie omówcie sprawy, które trzeba rozwiązać. Porozmawiajcie o tym jako rodzina i pozwólcie dzieciom pomóc w znalezieniu rozwiązań.

    PYTANIA I ODPOWIEDZI

    Q:

    „Moja córka rzadko wpadała w złość. Nagle, w wieku prawie 8 lat, ma o wiele więcej wybuchów emocjonalnych i intensywnie reaguje na drobne rzeczy. Co mogę zrobić?” — Jennifer Metzger, Montclair, N.J.

    A:

    Tego rodzaju załamania u starszych dzieci mogą być najwcześniejszymi oznakami zwiększonej wrażliwości emocjonalnej okresu dojrzewania. Wypróbuj następujące strategie:

    Prowadź dzienniczek nastroju. Śledź, kiedy się topią, i szukaj wzorców oraz rzeczy, które je stresują.

    Rozpocznij „rozmowę na boku”. Dzieci często chętniej się otwierają, gdy robią z Tobą coś innego, np. spacer z psem, jazda samochodem czy pomoc w gotowaniu.

    Używaj słów „Zauważyłem” zamiast „Dlaczego?”. Bezpośrednie pytania o zachowanie dzieci mogą wywołać u nich reakcję obronną lub wstyd.

    –Lisa Dungate, PsyD, psycholog i doradca ds. dzieci i rodzin, Saratoga Springs, N.Y.

    Znajdź więcej artykułów, przejrzyj poprzednie wydania i przeczytaj bieżący numer „doctor Magazine”.

    Druga dawka szczepionki COVID-19 w obliczu braku entuzjazmu

    Wyniki badania ankietowego wskazują na brak entuzjazmu wśród pracowników służby zdrowia i ogółu społeczeństwa dla dodatkowej dawki szczepionek COVID.

    Druga dawka szczepionki COVID-19 w obliczu braku entuzjazmu

    Richard Franki

    Ponad połowa praktykujących amerykańskich lekarzy jest gotowa zalecić kwalifikującym się pacjentom drugą dawkę przypominającą szczepionki COVID-19, mimo że tylko 36% lekarzy uważa, że obecne dowody przemawiają za przyjęciem czwartej dawki – wynika z najnowszego badania.

    Z sondażu przeprowadzonego przez Medscape wynika, że 56% z 1636 praktykujących lekarzy, którzy wierzą w szczepionkę COVID-19, popiera drugą dawkę przypominającą szczepionki dla pewnych grup osób, podczas gdy 17% stwierdziło, że nie zaleciłoby jej, a 27% nie było pewnych, według stanu na dzień 4C13 kwietnia 2022 r., kiedy to zebrano dane.

    Podobne wyniki uzyskano w grupie 287 praktykujących pielęgniarek i pielęgniarek zaawansowanej praktyki (APN), które wierzą w szczepionkę COVID-19: 55% zalecałoby czwarte szczepienie, 15% nie zalecałoby, a 30% nie miało pewności.

    Największy odsetek spośród 1 908 lekarzy, którzy wzięli udział w badaniu (41%), uważa, że obecne dowody nie są jeszcze wystarczające. Zgodnie z wynikami badania zaledwie 36% lekarzy uważa, że dane przemawiają za stosowaniem drugiej dawki przypominającej, a 23% nie ma co do tego pewności.

    Podobny odsetek spośród 385 ankietowanych pielęgniarek i pielęgniarzy (36%) zgadza się z obecnymi dowodami przemawiającymi za czwartą dawką szczepionki, ale ich odsetek jest nieco niższy (35%), a niepewność nieco wyższa (29%).

    Wyniki sondażu wśród ogółu społeczeństwa

    Na podstawie danych uzyskanych od 743 osób z populacji ogólnej ankietowanych przez lekarzy w dniach 7-13 kwietnia 2022 r. stwierdzono, że poparcie dla drugiej dawki przypominającej szczepionki COVID-19 nie jest szczególnie silne wśród osób, które mogłyby znaleźć się po drugiej stronie strzykawki.

    Chociaż większość osób, które już się zaszczepiły lub planowały się zaszczepić, stwierdziła, że jest bardzo prawdopodobne (44%) lub raczej prawdopodobne (16%), że otrzyma drugą dawkę przypominającą, gdy będzie do tego uprawniona, 25% stwierdziło, że nie jest to w ogóle prawdopodobne, a 14% nie było pewnych. To pytanie ankietowe nie uwzględniało jednak 23% osób, które stwierdziły, że nie planują się zaszczepić.

    Wiek stanowił istotną różnicę w szansach osób na otrzymanie drugiej dawki szczepionki: 52% osób w wieku 45 lat i starszych stwierdziło, że jest to bardzo prawdopodobne, w porównaniu z 37% osób w wieku poniżej 45 lat. Sytuacja odwróciła się w przypadku odpowiedzi „nie jest to wcale prawdopodobne”: 32% osób w wieku poniżej 45 lat i 18% osób w wieku 45 lat i starszych.

    Trzy procent z 743 osób, które wzięły udział w ankiecie, było częściowo zaszczepionych, 27% było w pełni zaszczepionych, 40% było w pełni zaszczepionych i otrzymało jedną dawkę przypominającą, 7% było w pełni zaszczepionych i otrzymało dwie dawki przypominające, a 1% nie był zaszczepiony, ale planował się zaszczepić, co daje 23% osób, które nie planowały się zaszczepić. Mężczyźni znacznie częściej niż kobiety (26% w porównaniu z 18%) nie planowali szczepień.

    Kwestia zaufania

    W obu sondażach zapytano respondentów, czy zalecenie dodatkowej dawki przypominającej wpłynęłoby na ich zaufanie do szczepionki.

    Prawie połowa lekarzy (49%) i 44% pielęgniarek/APN-ów stwierdziła, że nie wpłynęłoby to na ich zaufanie, podczas gdy wśród ogółu społeczeństwa odsetek ten wyniósł 26%.

    Rozkład pozostałych możliwych odpowiedzi był podobny w tych trzech grupach:

    • Pozytywny wpływ: lekarze, 17%; pielęgniarki/APN, 19%; opinia publiczna, 19%.

    • Negatywny wpływ: lekarze, 24%; pielęgniarki/APN, 24%; opinia publiczna, 24%

    • Niezdecydowani: lekarze, 10%; pielęgniarki/APN, 14%; opinia publiczna, 10%

    Należy zauważyć, że kolejne 21% ogółu społeczeństwa wybrało odpowiedź, której udzieliło tylko 26 lekarzy i osiem pielęgniarek: „Nie wierzę w szczepionkę COVID-19”.

    Co pacjenci sądzą o sztucznej inteligencji w służbie zdrowia? To zależy

    0

    W nowym badaniu sprawdzono, co pacjenci sądzą o roli sztucznej inteligencji w diagnozowaniu i zarządzaniu ich zdrowiem.

    Co pacjenci sądzą o sztucznej inteligencji w opiece zdrowotnej? To zależy

    Mgr Damian McNamara

    Sztuczna inteligencja w ciągu kilku lat przeszła od fantastyki naukowej do codziennej rzeczywistości i jest wykorzystywana do wszystkiego, od aktywności w Internecie po prowadzenie samochodów. A nawet, owszem, do stawiania diagnoz medycznych. Nie oznacza to jednak, że ludzie są gotowi, by pozwolić sztucznej inteligencji na podejmowanie wszystkich decyzji medycznych.

    Technologia ta szybko ewoluuje, aby pomóc w podejmowaniu decyzji klinicznych w wielu specjalnościach medycznych i diagnozach, zwłaszcza jeśli chodzi o identyfikację wszelkich nietypowych zjawisk podczas kolonoskopii, badania raka skóry lub na zdjęciu rentgenowskim.

    Nowe badania sprawdzają, co pacjenci sądzą o stosowaniu sztucznej inteligencji w opiece zdrowotnej. Dr Sanjay Aneja z Uniwersytetu Yale i współpracownicy przeprowadzili ankietę w reprezentatywnej dla całego kraju grupie 926 pacjentów na temat ich komfortu korzystania z tej technologii, obaw i ogólnych opinii na temat AI.

    Okazało się, że zadowolenie pacjentów z AI zależy od jej zastosowania.

    Na przykład 12% ankietowanych bardzo dobrze i 43% „nieco dobrze” reagowało na odczytywanie zdjęć rentgenowskich klatki piersiowej przez sztuczną inteligencję. Ale tylko 6% respondentów bardzo dobrze i 25% raczej dobrze czuje się, gdy SI stawia diagnozę raka – wynika z wyników badania opublikowanych 4 maja w czasopiśmie JAMA Network Open.

    „Algorytm sztucznej inteligencji odczytujący zdjęcie rentgenowskie to zupełnie inna historia niż ta, w której polega się na sztucznej inteligencji w celu postawienia diagnozy o nowotworze lub przekazania wiadomości, że ktoś ma raka” – mówi dr Sean Khozin, który nie brał udziału w badaniu.

    „Bardzo interesujące jest to, że wśród pacjentów panuje duży optymizm co do roli sztucznej inteligencji w poprawie sytuacji. Ten poziom optymizmu był wspaniały” – mówi Khozin, onkolog i naukowiec zajmujący się danymi, który jest członkiem komitetu wykonawczego Alliance for Artificial Intelligence in Healthcare (AAIH). AAIH to globalna organizacja z siedzibą w Baltimore, która skupia się na odpowiedzialnych, etycznych i rozsądnych standardach wykorzystania sztucznej inteligencji i uczenia maszynowego w opiece zdrowotnej.

    Wszyscy za, powiedzmy, że AI

    Większość osób ma ogólnie pozytywną opinię na temat sztucznej inteligencji w opiece zdrowotnej. Badanie wykazało, że 56% respondentów uważa, że w ciągu najbliższych 5 lat dzięki AI opieka zdrowotna stanie się lepsza, podczas gdy 6% twierdzi, że pogorszy się jej jakość.

    Większość prac nad medyczną sztuczną inteligencją koncentruje się na obszarach klinicznych, które mogą przynieść największe korzyści, „ale rzadko zadajemy sobie pytanie, w których obszarach pacjenci naprawdę chcieliby, aby AI wpłynęła na ich opiekę zdrowotną” – mówi Aneja, starszy autor badania i adiunkt w Yale School of Medicine.

    Nieuwzględnienie opinii pacjentów pozostawia niepełny obraz sytuacji.

    „Pod wieloma względami powiedziałabym, że nasza praca zwraca uwagę na potencjalną ślepą plamkę wśród badaczy AI, którą trzeba będzie się zająć, gdy technologie te staną się bardziej powszechne w praktyce klinicznej” – mówi Aneja.

    Świadomość AI

    Nie jest jasne, w jakim stopniu pacjenci wiedzą lub zdają sobie sprawę z roli, jaką AI już odgrywa w medycynie. Aneja, która w swojej poprzedniej pracy oceniała postawy wobec AI wśród pracowników służby zdrowia, mówi: „W miarę przeprowadzania badań wśród pacjentów i lekarzy stało się jasne, że potrzebna jest przejrzystość w odniesieniu do konkretnej roli, jaką AI odgrywa w procesie leczenia pacjenta.”

    Obecne badanie wykazało, że około 66% pacjentów uważa, że jest „bardzo ważne”, aby wiedzieć, kiedy AI odgrywa dużą rolę w ich diagnozie lub leczeniu. Również 46% uważa, że informacje te są bardzo ważne, gdy SI odgrywa niewielką rolę w ich leczeniu.

    Jednocześnie mniej niż 10% osób czułoby się „bardzo komfortowo”, otrzymując diagnozę od programu komputerowego, nawet takiego, który stawia prawidłową diagnozę w ponad 90% przypadków, ale nie jest w stanie wyjaśnić dlaczego.

    „Pacjenci mogą nie być świadomi automatyzacji, która została wbudowana w wiele naszych dzisiejszych urządzeń” – powiedział Khozin. Przykładem są elektrokardiogramy (badania rejestrujące sygnały elektryczne serca), oprogramowanie do obrazowania i systemy interpretacji kolonoskopii.

    Nawet jeśli pacjenci są nieświadomi, to prawdopodobnie odnoszą korzyści z zastosowania AI w diagnostyce. Jednym z przykładów jest 63-letni mężczyzna z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego, mieszkający na Brooklynie w stanie Nowy Jork. Dr Aasma Shaukat, gastroenterolog z NYU Langone Medical Center, przeprowadził rutynową kolonoskopię u tego pacjenta.

    Ponieważ byłem skoncentrowany na pobieraniu biopsji w jelitach, nie zauważyłem płaskiego polipa o średnicy 6 mm, dopóki AI nie zwróciła mi na niego uwagi”.

    Shaukat usunął polipa, w którym znajdowały się nieprawidłowe komórki, mogące mieć charakter przednowotworowy.

    Rozwiązywanie problemów związanych ze sztuczną inteligencją

    Badanie przeprowadzone przez Yale wykazało, że większość osób jest „bardzo zaniepokojona” lub „nieco zaniepokojona” możliwymi niezamierzonymi skutkami zastosowania sztucznej inteligencji w opiece zdrowotnej. Łącznie 92% respondentów stwierdziło, że obawiałoby się błędnej diagnozy, 71% – naruszenia prywatności, 70% – spędzania mniejszej ilości czasu z lekarzami, a 68% – wyższych kosztów opieki zdrowotnej.

    Poprzednie badanie Aneji i współpracowników opublikowane w lipcu 2021 r. dotyczyło AI i odpowiedzialności medycznej. Stwierdzili oni, że lekarze i pacjenci nie są zgodni co do odpowiedzialności w przypadku, gdy AI spowoduje błąd kliniczny. Mimo że większość lekarzy i pacjentów uważa, że to lekarze powinni ponosić odpowiedzialność, lekarze częściej chcieli pociągać do odpowiedzialności również sprzedawców i organizacje opieki zdrowotnej.

    Postępowanie w przypadku agresji u dzieci

    0

    Sprawdzone instrukcje, jak krok po kroku radzić sobie z agresją u dzieci.

    Dzieci w wieku od 18 miesięcy do 4 lat zaczynają chcieć wykonywać różne czynności samodzielnie. Jednak ich umiejętności nie zawsze idą w parze z chęciami, czego skutkiem jest frustracja. Frustracja ta jest często przyczyną agresji.

    Dobra wiadomość jest taka, że agresywne zachowanie zazwyczaj zaczyna ustępować, gdy dzieci rozwijają umiejętności językowe i uczą się lepiej wyrażać siebie. W międzyczasie można podjąć pewne kroki, które pomogą opanować i ograniczyć agresywne zachowania u dzieci.

    Skupcie się na waszych relacjach

    Kiedy ma się do czynienia z agresywnym dzieckiem, trudno jest zachować spokój. Może to spowodować, że dzieci z problemami behawioralnymi utkną w pętli. Ich zachowanie frustruje opiekunów, którzy się na nie złoszczą, co powoduje kolejne problemy z zachowaniem. Może się wydawać, że ciągle karzesz swoje dziecko.

    Zamiast tego staraj się skupić większość swoich środków dyscyplinarnych na zachowaniach agresywnych i antyspołecznych, takich jak powodowanie obrażeń lub uszkodzeń mienia. Badania wykazują, że ignorowanie takich zachowań może prowadzić do ich eskalacji. Nawet jeśli zdecydujesz się pominąć inne rodzaje niewłaściwych zachowań, aby utrzymać pozytywne relacje, nie powinieneś pomijać agresywnych zachowań ani poddawać się napadom złości.

    Pomóż dziecku poradzić sobie z agresją

    Dopóki dziecko nie osiągnie wieku pozwalającego na większą samoregulację, będzie potrzebowało twojej pomocy w zapobieganiu i łagodzeniu agresywnych zachowań. Oto kilka kroków, które możesz podjąć, aby pomóc swojemu dziecku:

    • Zwracaj uwagę na dobre zachowanie. Zawsze, gdy dziecko zachowuje się właściwie, zachęcaj je do tego lub przynajmniej daj mu znać, że to zauważyło. Nie musisz dawać mu smakołyków za to, że jest grzeczne, ale zachęta może w znacznym stopniu wzmocnić pożądane zachowanie.

    • Zachowaj spokój. Choć może to być trudne, zachowanie spokoju w obliczu przytłaczających emocji dziecka pomoże je rozładować. Uchroni Cię także przed wpadnięciem we wspomniany wcześniej cykl.

    • Nazywanie emocji. Możesz pomóc dziecku nauczyć się odpowiednio wyrażać swoje emocje, nazywając je. W ten sposób potwierdzisz to, co dziecko czuje i zachęcisz je do wyrażania siebie poprzez rozmowę, zamiast niewłaściwego zachowania.

    • Zidentyfikuj czynniki wyzwalające. Zauważ, kiedy dziecko jest najbardziej skłonne do agresji i postaraj się temu zapobiec. Uprzedzaj dziecko z dużym wyprzedzeniem o sytuacjach, które mogą je zdenerwować.

    • Wyznacz cele. Wyznacz wspólnie z dzieckiem cele i nagrody za właściwe zachowanie. Nie skupiaj się jednak na nagrodach finansowych czy materialnych. Zamiast tego zaproponuj nagrodę, na przykład możliwość wyboru filmu na wieczór filmowy lub wyjście na specjalną wycieczkę z rodzicem.

    Przyczyny agresji u dzieci

    Poza normalnym rozwojem dziecka istnieją problemy, które mogą wywoływać agresję u dzieci, zwłaszcza gdy są one już wystarczająco dorosłe, aby wyrażać się werbalnie. Niektóre z nich to:?

    • Zaburzenia nastroju, np. choroba dwubiegunowa

    • Psychozy, takie jak schizofrenia

    • Frustracja, szczególnie u dzieci z zaburzeniami poznawczymi lub komunikacyjnymi, np. z autyzmem

    • Impulsywność, która może występować u dzieci z ADHD

    • Zaburzenia zachowania, które charakteryzują się agresywnością

    • Trauma, która może być spowodowana okolicznościami zewnętrznymi

    • Urazy, takie jak uszkodzenie płata czołowego mózgu lub niektóre rodzaje epilepsji?

    Jeśli wiesz, że Twoje dziecko ma któryś z powyższych problemów, musisz być dla niego bardziej cierpliwy. Problemy te są poza ich kontrolą i mogą zranić waszą relację, jeśli będą miały poczucie, że są dyscyplinowane lub karane niesprawiedliwie.

    Kiedy szukać pomocy

    Jeśli agresywność dziecka nie wydaje się być związana z etapem rozwoju i trwa dłużej niż kilka tygodni, należy skontaktować się z pediatrą. Należy również szukać pomocy, jeśli nie potrafisz samemu poradzić sobie z tym zachowaniem. Do innych sygnałów ostrzegawczych świadczących o tym, że dziecko może potrzebować pomocy, należą:?

    • Powodowanie obrażeń fizycznych u siebie lub innych, w tym śladów ugryzień i siniaków

    • Atakowanie Ciebie lub innych osób dorosłych

    • Obawiasz się o bezpieczeństwo osób przebywających w pobliżu dziecka

    • Odesłanie do domu, zakaz wstępu do szkoły lub zabawy z przyjaciółmi

    Najważniejszym sygnałem ostrzegawczym jest częstotliwość występowania zdarzeń. Niektóre dzieci z zaburzeniami zachowania mogą nie wybuchać bez przerwy przez tydzień lub dłużej, ale rzadko nawet przez miesiąc. Istnieją skuteczne metody, które mogą pomóc w zniechęcaniu do złego zachowania i nagradzaniu dobrego zachowania u dzieci z zaburzeniami leżącymi u ich podłoża. Mogą one być skuteczne zarówno w domu, jak i w innych miejscach. Choć ich wdrożenie może trochę potrwać, programy takie są bardziej skuteczne, jeśli rozpocznie się je, gdy zaburzenia jeszcze się rozwijają.

    Bruce Willis przestaje grać po diagnozie afazji

    0

    Lindsay Kalter

    30 marca 2022 r. – Bruce Willis zrezygnuje z grania po zdiagnozowaniu afazji, zaburzenia, które wpływa na obszary mózgu odpowiedzialne za produkcję i przetwarzanie języka.

    Była żona Willisa, aktorka Demi Moore, ogłosiła to na swoim profilu na Instagramie.

    Afazja wynika z uszkodzenia lub urazu części mózgu odpowiedzialnych za język. Wpływa ona na zdolność komunikowania się, ale nie ma wpływu na inteligencję. W zależności od uszkodzenia tego obszaru, afazja może mieć przebieg od łagodnego do ciężkiego.

    Afazja może pojawić się nagle po udarze lub urazie albo rozwijać się powoli w wyniku zaburzeń neurologicznych lub nowotworu.

    Willis, lat 67, znany przede wszystkim z roli w serii filmów „Szklana Pułapka”, wystąpił w ponad 70 filmach podczas swojej kilkudziesięcioletniej kariery.

    Jako rodzina chcieliśmy się podzielić informacją, że nasz ukochany Bruce ma problemy zdrowotne i ostatnio zdiagnozowano u niego afazję, która wpływa na jego zdolności poznawcze” – napisała rodzina w oświadczeniu.

    To naprawdę trudny czas dla naszej rodziny i jesteśmy bardzo wdzięczni za waszą nieustającą miłość, współczucie i wsparcie” – napisali. Przechodzimy przez to jako silna rodzina i chcieliśmy zaangażować w to jego fanów, ponieważ wiemy, jak wiele on dla Was znaczy, tak jak Wy dla niego.

    Oświadczenie kończy się słowami: „Jak Bruce zawsze powtarza, żyj tak, jak chcesz i razem zamierzamy to zrobić”. Pod oświadczeniem podpisała się jego żona Emma Heming, była żona Moore oraz pięcioro dzieci w wieku od 7 do 33 lat.

    Ciąża chemiczna: Co to jest, jakie są objawy i więcej

    0

    Ciąża chemiczna to poronienie, które następuje tuż po zagnieżdżeniu się zarodka. Dowiedz się więcej o tym, co je powoduje, czego można się spodziewać i nie tylko.

    Co to jest wczesne poronienie (ciąża chemiczna)?

    Objawy ciąży chemicznej. Ponieważ jest to wczesne poronienie, wiele osób nie zdaje sobie sprawy z tego, że zaszło w ciążę chemiczną. Mogą zdać sobie z tego sprawę dopiero po uzyskaniu pozytywnego wyniku testu ciążowego, a następnie po dostaniu miesiączki. Do innych objawów ciąży chemicznej należą:

    • Obfitsze niż zwykle miesiączki

    • Silniejsze niż zwykle skurcze menstruacyjne

    • Niski poziom hCG

    • Brak typowych objawów ciąży, takich jak poranne mdłości lub bolesność piersi po pozytywnym wyniku testu ciążowego

    Przyczyny ciąży chemicznej. Istnieje wiele potencjalnych przyczyn wczesnego poronienia, w tym:

    • Brak równowagi hormonalnej

    • Nieprawidłowości genetyczne w embrionie

    • Brak prawidłowej implantacji w macicy

    • Niska masa ciała

    Należy pamiętać, że niewiele można zrobić, aby zapobiec wczesnemu poronieniu i nie jest ono winą żadnego z partnerów. Nie jest to wina żadnego z partnerów. Ponadto zazwyczaj nie jest to odzwierciedleniem zdolności do zajścia w ciążę ani Twoją, ani Twojego partnera. Jeśli jednak uważasz, że zaszłaś w ciążę chemiczną, najlepiej skonsultuj się z lekarzem.

    Leczenie ciąży chemicznej. Większość ciąż chemicznych nie wymaga leczenia. Do poronienia dochodzi na tyle wcześnie, że może ono wyglądać jak normalny lub nieco obfity okres. Jeśli dojdzie do wczesnego poronienia, można od razu spróbować ponownie zajść w ciążę, jeśli się chce.

    Osoby, które miały wielokrotne ciąże chemiczne lub poronienia, powinny skonsultować się ze specjalistą ds. płodności, aby dowiedzieć się, co się dzieje.

    Radzenie sobie z wczesnym poronieniem. Każde poronienie, także wczesne, może być emocjonalne, a ludzie radzą sobie z nim na różne sposoby. To normalne, że odczuwasz żal i stratę. Wiele osób obwinia się za poronienie. Ponadto po ciąży chemicznej mogą wystąpić zmiany hormonalne, które powodują większe emocje.

    Oto kilka wskazówek, jak poradzić sobie z poronieniem:

    • Uświadom sobie, że Twoje uczucia są normalne po ciąży chemicznej

    • Pozwól sobie na przeżywanie żałoby w swoim własnym tempie

    • Uświadom sobie, że proces żałoby u każdego człowieka jest inny i pozwól sobie na przeżywanie żałoby na swój własny sposób

    • Rozważ możliwość dołączenia do grupy wsparcia

    • Rozważ możliwość rozmowy z terapeutą

    • Otwarcie komunikuj się z partnerem na temat swoich uczuć

    • Uświadomić sobie, że odczuwanie strachu przed ponownym zajściem w ciążę jest normalne

    • To normalne, że leczenie emocjonalne trwa dłużej niż fizyczne

    Czynniki ryzyka ciąży chemicznej. Chociaż nie można w żaden sposób zapobiec wczesnemu poronieniu, istnieją pewne czynniki ryzyka, które zwiększają prawdopodobieństwo jego wystąpienia, takie jak

    • Problemy z tarczycą

    • „Ciąża geriatryczna (ciąża po 35 roku życia)

    • Cukrzyca

    • Zaburzenia krzepnięcia krwi

    • Zespół policystycznych jajników (PCOS)

    • Zapłodnienie in vitro (IVF) w celu zajścia w ciążę

    Jak zapobiec ciąży chemicznej. Niewiele możesz zrobić, aby zapobiec ciąży chemicznej. Jeśli planujesz zajść w ciążę, zażywaj witaminy prenatalne jeszcze przed zajściem w ciążę, aby wspierać prawidłowy rozwój płodu. Niektórzy eksperci zalecają, aby każda osoba, która może zajść w ciążę, nawet nieumyślnie, na wszelki wypadek zażywała witaminy prenatalne.

    Ciąże chemiczne są bardzo normalne. Około 10-20% wszystkich ciąż kończy się jakimś rodzajem poronienia. Większość osób, u których doszło do wczesnego poronienia, zachodzi później w zdrową ciążę.

    Różnice między ciążą chemiczną a ciążą kliniczną

    Ciąża chemiczna może być wykryta jedynie za pomocą testu ciążowego, który wykazuje podwyższony poziom hormonów. Ciąża staje się kliniczna, gdy lekarz może ją potwierdzić badaniem ultrasonograficznym lub badaniem bicia serca płodu. Ciąża chemiczna nie ma żadnych oznak, które można poczuć lub usłyszeć.

    Lekarze zazwyczaj mogą wykryć oznaki ciąży klinicznej w piątym do szóstego tygodnia poprzez badanie ultrasonograficzne lub w szóstym do siódmego tygodnia poprzez sprawdzenie bicia serca płodu. Jednak hormonalne testy ciążowe mogą wykryć ciążę chemiczną już po dwóch tygodniach od zapłodnienia.

    Spryskiwanie kleszczy może nie chronić przed boreliozą

    0

    Jak twierdzą naukowcy, powszechnie stosowane środki do zabijania szkodników chronią zwierzęta domowe bardziej niż ludzi.

    Opryskiwanie kleszczy może nie chronić przed boreliozą

    John Dillon

    14 kwietnia 2022 r. C Dwa powszechnie stosowane i bezpieczne dla środowiska środki do zwalczania kleszczy mogą zmniejszyć liczbę krwiożerczych insektów w Twoim sąsiedztwie, ale nie zmniejszą szans na zarażenie się boreliozą – odkryli naukowcy.

    Wyniki 4-letniego badania, które ukazały się w majowym numerze Emerging Infectious Diseases z 2022 r., pokazały, że jest coś jeszcze: Środki te, choć nie były pomocne dla ludzi, doprowadziły do gwałtownego spadku zachorowań na choroby przenoszone przez kleszcze u ich zwierząt domowych przebywających na zewnątrz.

    Niepowodzenie tych środków w ograniczeniu zachorowań na boreliozę wśród ludzi jest niepożądaną odpowiedzią, mówi dr Richard Ostfeld, jeden z badaczy i ekolog chorób z Cary Institute of Ecosystem Studies w Millbrook, NY.

    W badaniu wzięło udział wiele osób, było ono randomizowane, kontrolowane placebo i podwójnie zamaskowane, co stanowi złoty standard w projektowaniu badań – mówi Ostfeld. Musimy poważnie potraktować ten wynik”.

    Wyniki doprowadziły badaczy do spekulacji, że wbrew powszechnemu przekonaniu, ludzie są bardziej skłonni przyciągać kleszcze przenoszące boreliozę, kiedy są poza domem, i że te kleszcze czekają, zanim ukąszą.

    Od dawna zakłada się, że ludzie spotykają kleszcze, które wywołują u nich chorobę, kiedy są na swoich podwórkach, mówi inna badaczka, dr Felicia Keesing, ekolog z Bard College w Annandale-on-Hudson, NY. Dowody nie są aż tak mocne.

    Kleszcze w domu

    Choroba z Lyme jest wywoływana przez bakterie, które niektóre kleszcze mogą przenosić z zakażonych zwierząt, takich jak gryzonie, na ludzi. Każdego roku do CDC w USA zgłaszanych jest około 30 000 przypadków, ale według ostatnich szacunków borelioza może dotykać 476 000 Amerykanów rocznie.

    Objawy mogą być łagodne i szybko mijać, jeśli są leczone antybiotykami, lub długotrwałe i wyniszczające, jeśli nie są leczone.

    Pasożyta można również znaleźć u psów i kotów w miejscach, gdzie kleszcze są powszechne, przy czym aż 13,3% psów w północno-wschodniej części kraju ma pozytywny wynik testu na obecność przeciwciał.

    Eksperci od dawna radzą ludziom, aby próbowali podejmować różne działania w celu uniknięcia ukąszeń kleszczy, a jednym z nich jest zmniejszenie liczby tych pełzających po okolicy stworzeń.

    Większość literatury twierdzi, że kleszcze są para-domowe i bytują w domach ludzi” – mówi Ostfeld. Jego zespół przetestował ten pomysł w latach 2017-2020 w 24 dzielnicach mieszkalnych w hrabstwie Dutchess w stanie Nowy Jork, położonym w epicentrum epidemii boreliozy w północno-wschodniej części kraju.

    Przeciętna okolica objęła 68 akrów i 118 nieruchomości, z których około trzy czwarte było porośnięte drzewami, krzewami i trawą, gdzie kleszcze dobrze się rozwijają. W badaniu wzięło udział średnio 34% gospodarstw domowych w każdej dzielnicy.

    Badacze wybrali do testów dwa produkty. Jednym z nich był Met52, zabijający kleszcze spray grzybobójczy, który według Keesinga nie ma tendencji do unoszenia się w powietrzu; drugim był System Kontroli Kleszczy, zbiór skrzynek z przynętą, które wabią małe ssaki, będące żywicielami kleszczy.

    Po wejściu do pudełka zwierzęta otrzymują kroplę środka owadobójczego fipronilu, który jest aktywnym składnikiem produktów takich jak Frontline, preparatu przeciw pchłom i kleszczom dla zwierząt domowych. Naukowcy wybrali te produkty, ponieważ są one stosunkowo nieszkodliwe i dostępne.

    Nie chcieliśmy prowadzić badań dokumentujących skuteczność czegoś, czego [ludzie] nie mogą używać” – mówi Ostfeld.

    Badanie było kontrolowane placebo i podwójnie zamaskowane, co oznacza, że w niektórych domach stosowano oba preparaty, w innych jeden z nich, a w jeszcze innych nie stosowano żadnego, ale ani właściciel domu, ani naukowiec nie wiedzieli, kto został przydzielony do badania.

    Badanie wykazało, że spray grzybobójczy nie miał żadnego wpływu na liczbę kleszczy przyczepionych lub aktywnie poszukujących żywiciela. Ale pudełka na kleszcze spowodowały około 50% spadek liczby kleszczy znalezionych na gryzoniach.

    Co niepokojące, według badaczy, zmniejszenie liczby kleszczy nie doprowadziło do spadku zachorowań u ludzi. Ogółem uczestnicy badania zgłosili 130 przypadków chorób przenoszonych przez kleszcze, a badacze nie stwierdzili statystycznie istotnej różnicy między osobami, które otrzymały spray przeciwgrzybiczny lub pudełka na kleszcze, w porównaniu z tymi, które nie otrzymały sprayu.

    Badacze stwierdzili natomiast znaczące zmniejszenie liczby zachorowań zgłaszanych przez osoby, których zwierzęta domowe przebywały na zewnątrz. Wchodzą one w każdy zakamarek naszego podwórka” – mówi Keesing.

    Jest zbyt źle

    Dobra wiadomość jest taka, że możesz chronić swoje zwierzęta przed kleszczami, a tym samym chronić siebie, mówi Holly Ahern, profesor mikrobiologii na SUNY Adirondack w Queensbury, NY.

    Borelioza może powodować choroby nerek i serca u zwierząt domowych – mówi Ahern, która jest również aktywistką na rzecz walki z boreliozą, której córka zachorowała na tę chorobę w 2002 r. Szkoda, że nie robi się więcej, aby zapobiegać boreliozie przenoszonej przez kleszcze u ludzi”.

    Po tych wszystkich latach Ahern mówi, że znalazła pocieszenie w zrozumieniu, że środki łagodzące mogą nie wystarczyć i że istnieją inne możliwości badań w celu ochrony przed chorobą.

    Wendy Adams, dyrektor ds. grantów badawczych Bay Area Lyme Foundation w Portola Valley, CA, powiedziała w oświadczeniu, że te zakrojone na szeroką skalę badania profilaktyczne konsekwentnie nie przynoszą rezultatów w zapobieganiu boreliozie.

    Jednym z tematów przyszłych badań jest ustalenie, gdzie, jeśli nie w domu, ludzie stykają się z kleszczem, który ostatecznie spowodował u nich chorobę. Mamy bardzo, bardzo mało wiarygodnych danych” – mówi Ostfeld.

    Keesing i Ostfeld, którzy są małżeństwem, twierdzą, że ludzie mogli złapać go podczas wędrówki. Kleszcze pełzają wokół nas przez wiele godzin, a nawet dni, zanim zdecydują, gdzie chcą wbić swoje zęby w skórę – mówi Ostfeld.

    Większość ludzi nie spędza całego czasu na własnej posesji, mówi Dorothy Leland, wiceprezes organizacji wspierającej pacjentów LymeDisease.org. Spacerujemy z naszymi psami po okolicy, nasze dzieci bawią się w parkach publicznych i na boiskach sportowych, wielu dorosłych pracuje na świeżym powietrzu.

    Sprostowanie: We wczesnej wersji tego artykułu błędnie podano, że borelioza może przenosić się z jeleni na ludzi. Jelenie są rezerwuarem choroby z Lyme, ale nie są jej nosicielami. Ponadto Met52 to spray przeciwgrzybiczny, a nie przeciwgrzybiczy.

    Czego mogę oczekiwać od mojego syna, gdy ma 17 lat?

    0

    Twój syn ma 17 lat – nie jest już chłopcem, ale nie jest jeszcze mężczyzną. Dowiedz się, jakie wyzwania może napotkać w tym ważnym roku.

    Ogólnie

    Twój syn wciąż zmienia się fizycznie, ale prawdopodobnie jego głos jest tak głęboki, jak to tylko możliwe, a na twarzy pojawiły się już włosy.

    Pod względem psychicznym 17 lat to dla chłopców wiek przełomowy. Twój syn może myśleć o swojej przyszłości i celach. Może być nieco bardziej realistycznie nastawiony do tego, dokąd zmierza w życiu. Może też nadal mieć głowę w chmurach na temat tego, co chce robić i kim być.

    Pod względem emocjonalnym Twój syn będzie bardziej niezależny niż kiedykolwiek. Może mieć poczucie, że musi stawiać czoło wyzwaniom, a może wydawać się wszystkowiedzący. Nadal może mieć wiele nastoletnich wzlotów i upadków. Podobnie jak dorośli, nastolatki mogą zachorować na depresję. Jeśli Twój syn jest smutny przez ponad 2 tygodnie, nie jest to normalne i powinieneś skontaktować się z lekarzem.

    Rosnąca niezależność może oznaczać, że lepiej niż wcześniej opierają się presji rówieśników, ale prawdopodobnie będą chcieli spędzać więcej czasu z przyjaciółmi niż z rodziną. Nadal będą potrzebowały, abyś wyznaczał im granice. Być może łatwiej będzie je przekonać do przestrzegania zasad, jeśli zamiast mówić im, co mają robić, porozmawiamy o konsekwencjach ich złamania.

    Randki i seks

    Twój 17-letni syn prawdopodobnie często myśli o randkach i seksie. Zacznie rozumieć, na czym polega dawanie i branie w relacjach romantycznych, i przekona się, że szczęście innych ludzi może być równie ważne jak jego własne. Będą bardziej świadomi swojej orientacji (hetero-, homo-, biseksualnej itp.), a nawet mogą uprawiać seks. Możesz pomóc im uporać się z tym problemem, rozmawiając o takich rzeczach jak:

    • Kontrola urodzeń

    • Zgoda

    • Co robić, jeśli znajdą się w sytuacji, w której nie czują się bezpiecznie

    • Choroby przenoszone drogą płciową (STD)

    Twój syn może być zmuszony do dokonania pewnych wyborów dotyczących seksu, ale potrzebuje informacji, aby móc zdecydować, co robić. Gdzieś będą się uczyć o seksie – najlepiej od Ciebie, abyś miał pewność, że otrzymują właściwe informacje.

    Obraz ciała

    Nastoletni chłopcy mogą bardzo przejmować się swoim wyglądem. Zaburzenia odżywiania częściej występują u dziewcząt, ale mogą się pojawić także u chłopców. Nastolatki uprawiające sport są szczególnie narażone na ryzyko, ponieważ mogą odczuwać presję, aby przybrać na wadze lub wyglądać w określony sposób.

    Możesz pomóc swojemu synowi uniknąć zaburzeń odżywiania, rozmawiając z nim o:

    • Zdrowym odżywianiu

    • Traktowanie jedzenia jako paliwa, a nie nagrody

    • Niebezpieczeństwa związane z dietą lub jedzeniem w celu radzenia sobie z emocjami

    • To, co widzą w czasopismach, w telewizji lub w Internecie

    Jeśli zauważysz oznaki zaburzeń odżywiania, porozmawiaj z synem. Włącz do rozmowy także lekarza. Zaplanuj wizytę kontrolną dla syna.

    Alkohol i narkotyki

    Gdy Twój syn spędza więcej czasu ze swoimi przyjaciółmi, może natknąć się na nastolatków pijących alkohol lub zażywających narkotyki. Szacuje się, że jedno na czworo dzieci w wieku od 12 do 17 lat zażywało narkotyki. Wiek 16-18 lat to szczytowy okres spożywania alkoholu i zażywania narkotyków. Porozmawiaj otwarcie z synem o tych sprawach. Może to zmniejszyć ryzyko sięgnięcia po narkotyki i alkohol, ale ważne jest także, abyś Ty sam stosował się do tych zaleceń. Upewnij się, że rozumieją, jakie konsekwencje wiążą się z piciem i prowadzeniem samochodu. Jeśli sam ich używasz, mówisz im, że to jest w porządku. To samo dotyczy palenia.

    Internet i media społecznościowe

    Dziewięć na dziesięć nastolatków korzysta z Internetu za pomocą urządzeń przenośnych, takich jak smartfony. Dla Twojego syna jest to po prostu część życia, ale potrzebuje Twoich wskazówek, jak zachować bezpieczeństwo w sieci. Porozmawiaj z nimi o:

    • Jak kontrolować prywatność swoich profili internetowych?

    • Niepublikowanie danych osobowych, takich jak numery telefonów i adresy

    • Wyjaśnić, że?wpisy w mediach społecznościowych nie znikną i mogą mieć wpływ na studia i pracę w przyszłości

    • Używanie dobrego hasła, którego inni nie będą w stanie łatwo odgadnąć

    • Informowanie użytkownika o otrzymaniu wiadomości od nieznanych mu osób

    • Nie wysyłanie zdjęć lub filmów, których nie chcieliby, aby zobaczył je cały świat

    Karty zachowania dla dzieci: Jakie są korzyści?

    0

    Czy karty zachowania są skuteczne w przypadku dzieci? Dowiedz się, jakie korzyści płyną ze stosowania tabeli zachowań i poznaj więcej wskazówek dotyczących zachowania dziecka.

    Jak stworzyć Kartę Zachowania dla dzieci

    Najpierw zdecyduj, do jakich zachowań chcesz zachęcać za pomocą karty. Najlepiej jest używać pozytywnego języka zamiast słów takich jak „nie”, „nie rób tego”, „przestań” czy „zrezygnuj”. Zamiast tego przedstawiaj zachowania w pozytywny sposób. Na przykład: „Umyj zęby”, „Odłóż książki na półkę” lub „Podziel się zabawkami z bratem” to jasne i pozytywne zachowania. Karty zachowań mogą być pomocne w nauce czystości, rutynowych czynnościach związanych z zasypianiem, posiłkami i nie tylko.

    Następnie zdecyduj o ostatecznej nagrodzie, którą dziecko otrzyma po zdobyciu określonej liczby naklejek. Upewnij się, że jest to coś, co je ekscytuje i motywuje do pracy nad tym zadaniem. Upewnij się, że liczba naklejek, które dziecko musi zdobyć, jest rozsądna, a nagroda jest czymś, czego będziesz chciał się trzymać. Dobrym przykładem może być nowa książka, nowa zabawka (poniżej określonego pułapu cenowego) lub czynność, na którą dziecko się cieszy (pójście do kina, na lody itp.).

    Fajną zabawą może być też użycie planszy i naklejek tematycznych. Wybranie czegoś, co dziecko uważa za interesujące i ekscytujące, może zwiększyć motywację do zdobywania naklejek.

    Pamiętaj, aby wyjaśnić dziecku tabelę i stale przypominać mu, dlaczego zdobywa naklejki za określone zachowanie. Taka konkretność i entuzjazm wzmacniają dobre wybory dziecka i zwiększają jego motywację. Na przykład: „Świetnie się spisałeś, zbierając wszystkie kredki. Dostałeś naklejkę!”.

    Inne wskazówki dotyczące Kart Zachowania dla Dzieci

    Bądź konsekwentny. Utrzymywanie spójnych oczekiwań jest bardzo ważne, aby dzieci rozumiały, czego od nich oczekujesz. Jeśli dziecko dostaje naklejkę za jedną czynność dzisiaj, a jutro za coś zupełnie innego, jest mniej prawdopodobne, że skojarzy nagrodę z konkretnym zachowaniem. Ponadto, jeśli naklejki wydaje kilku opiekunów, upewnij się, że wszyscy oni zgadzają się co do tego, co zasługuje (a co nie) na naklejkę w tabeli zachowania.

    Bądź cierpliwy. Zmiana zachowania nie następuje z dnia na dzień. Może upłynąć trochę czasu, zanim dziecko naprawdę zacznie wykazywać zmiany w zachowaniu, nawet przy użyciu tabeli. Bądź cierpliwy, gdy dziecko przyzwyczai się do nowego systemu; może być konieczne wielokrotne wyjaśnianie.

    Co zrobić, jeśli karta zachowania nie działa?

    Może być kilka powodów, dla których karta zachowania nie działa?

    • Nieracjonalne oczekiwania Czy prosisz dziecko o zrobienie czegoś, do czego nie jest ono rozwojowo zdolne?

    • Jasne oczekiwania Czy dziecko w pełni rozumie, o co je prosisz?

    • Niewłaściwe nagrody Czy Twoje dziecko jest zainteresowane ostateczną nagrodą? Czy może lepiej zmotywuje je coś innego?

    Nieustannie się rozwijaj

    Kiedy dzieci opanują określone zachowanie, można wykorzystać kartę zachowania, aby pomóc im osiągnąć kolejny poziom tego, nad czym pracujecie, lub inną umiejętność. Należy pamiętać, aby wykonać te same kroki dla kolejnych poziomów. Upewnij się, że wymagasz od dziecka czegoś rozsądnego, że to, czego od niego oczekujesz, jest bardzo jasne i proste, że jest konsekwentnie nagradzane i że pracuje nad czymś, co je interesuje.

    Eksperci zwracają uwagę, że choć karty zachowania mogą być bardzo skuteczne w przypadku dzieci, mają być krótkoterminowym narzędziem pomagającym rozwijać dobre zachowanie. Jeśli masz wątpliwości co do zachowania swojego dziecka, zawsze możesz porozmawiać z jego pediatrą.