Lekarz mówi ci.

Lekarz pokazuje, które z powszechnie stosowanych leków mogą być przyczyną objawów lęku.

Leki mogą powodować różne skutki uboczne u różnych osób. Niektóre leki są jednak skierowane do tych samych części ciała, które odgrywają rolę w powstawaniu objawów lękowych. Należą do nich:

Leki zawierające kofeinę

Niektóre leki na ból głowy i migrenę zawierają kofeinę. Jest to lek, który stymuluje układ nerwowy, co może powodować przyspieszenie akcji serca i ciśnienia krwi, a także rozdrażnienie, nerwowość i niepokój. Jeśli masz skłonności do niepokoju, kofeina może nasilić objawy.

Problemy mogą wystąpić, jeśli przyjmujesz te leki na ból głowy lub migrenę:

• Aspiryna, acetaminofen i kofeina (Excedrin Migraine)

• Aspiryna i kofeina (Anacin)

• Ergotamina i kofeina (Cafergot, Migergot), zwane również sporyszami, stosowane w leczeniu migreny

Kortykosteroidy

Są to leki, które działają podobnie do niektórych hormonów wytwarzanych przez organizm. Leczy się nimi takie choroby, jak astma, alergie, zapalenie stawów i oskrzeli. Lekarze nie są pewni dlaczego, ale te leki mogą powodować u niektórych osób drażliwość i niepokój.

Możesz mieć objawy niepokoju, jeśli przyjmujesz:

• Kortyzon (Cortone)

• Deksametazon (Decadron)

• Prednizon (Deltasone)

Leki na ADHD

Wiele leków stosowanych w tym schorzeniu to środki stymulujące, co oznacza, że pobudzają one mózg. Zmieniają one również sposób, w jaki komórki nerwowe wysyłają wiadomości. Oba te czynniki mogą powodować niepokój i lęk, zwłaszcza w przypadku przyjmowania dużych dawek.

Zmiany nastroju są częstym skutkiem ubocznym stosowania tych leków:

• Amfetamina/dekstroamfetamina (Adderall)

• Deksmetylofenidat (Focalin)

• Lisdexamfetamina (Vyvanse)

• Metylofenidat (Concerta, Ritalin)

Leki na astmę

Niektóre z tych leków mogą pogarszać zaburzenia nastroju, takie jak depresja i lęk. Niektóre leki rozszerzające oskrzela, czyli leki, które otwierają drogi oddechowe w płucach, mogą również wywoływać lęk, nawet jeśli wcześniej nie występował. Należą do nich:

• Albuterol (Proventil). Albuterol często powoduje drżenie lub trzęsienie się, a rzadziej przyspieszone bicie serca. Wszystkie te objawy mogą przypominać objawy ataku paniki.

• Salmeterol (Serevent Diskus???????). Możliwe działania niepożądane obejmują nerwowość, pocenie się, szybkie bicie serca i niepokój.

• Teofilina (Eliksofilina). Lek ten jest dostępny od dziesięcioleci, ale obecnie przepisuje go coraz mniej lekarzy.

Leki na tarczycę

Jeśli organizm nie wytwarza wystarczającej ilości hormonu tarczycy, może brakować Ci energii, możesz przybierać na wadze lub mieć problemy z koncentracją. Jednak tabletki na tarczycę (Armour Thyroid, Nature-Throid, NP Thyroid) stosowane w leczeniu tego stanu, zwanego niedoczynnością tarczycy, mogą wywoływać niepokój, chwiejność i nadpobudliwość.

Leki napadowe

Fenytoina (Dilantin, Phenytek) jest lekiem uspokajającym aktywność elektryczną, która ma miejsce w mózgu podczas napadu. Czasami lekarze przepisują go również w celu kontrolowania nieregularnego bicia serca. Może on jednak powodować ataki paniki, pobudzenie i niepokój.

Leki na chorobę Parkinsona

W leczeniu choroby Parkinsona lekarze często przepisują lek łączony, lewodopę i karbidopę (Sinemet). Postać tego leku w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu (Rytary) może powodować niepokój. Zapytaj swojego lekarza, czy nie można by zastosować innego leku.

Jeśli przyjmowane leki powodują problemy, należy zapytać lekarza o możliwość dostosowania dawki lub zmiany leku.

Kynofobia to irracjonalny lęk przed psami. Już dziś dowiedz się więcej o przyczynach, objawach i możliwościach leczenia tej przypadłości.

Fobia wykracza poza łagodny dyskomfort czy lęk sytuacyjny. Nie jest to tylko strach w odpowiedzi na konkretną sytuację. Fobie specyficzne przeszkadzają w codziennym życiu i mogą powodować poważne cierpienia fizyczne i emocjonalne. Często można radzić sobie z kynofobią lub leczyć ją za pomocą leków lub psychoterapii.

Jakie są objawy kynofobii?

Kynofobia i inne fobie związane ze zwierzętami są często diagnozowane za pomocą kwestionariuszy i wywiadów klinicznych. Na przykład w jednym z kwestionariuszy dotyczących fobii węży przedstawiono zestaw 12 stwierdzeń dotyczących reakcji na węże i poproszono o wyrażenie zgody lub sprzeciwu wobec każdego z nich.

W celu zdiagnozowania kynofobii lekarz ocenia zachowanie i reakcje emocjonalne pacjenta na psy. Objawy fobii mogą obejmować którekolwiek z następujących zjawisk:

• Pocenie się

• Drżenie

• Trudności w oddychaniu

• Szybkie bicie serca

• Nudności

• Zawroty głowy

• Poczucie zagrożenia

• Strach przed utratą kontroli

• Strach przed śmiercią

• Poczucie, że rzeczy są nierealne

• Nadmierne unikanie lub lęk?

Jeśli któryś z tych objawów występuje u Ciebie regularnie w związku z psami, warto porozmawiać o tym z lekarzem lub licencjonowanym terapeutą.

W najpoważniejszych przypadkach fobie specyficzne mogą prowadzić do innych problemów. Jeśli zaczniesz zmagać się z którymś z nich, skontaktuj się z lekarzem w celu uzyskania pomocy:

• Izolacja społeczna

• Zaburzenia lękowe lub depresja

• Nadużywanie substancji

• Myśli samobójcze

Co wywołuje kynofobię?

Fobie specyficzne często pojawiają się w dzieciństwie. Mogą się one jednak pojawić także u dorosłych. Nikt nie wie dokładnie, co powoduje, że u kogoś rozwija się fobia specyficzna. Potencjalne przyczyny obejmują:

• Traumatyczne przeżycia: Na przykład, ktoś może nabawić się lęku przed psami po tym, jak został przez nie zaatakowany.

• Skłonności rodzinne: W rozwoju fobii pewną rolę może odegrać genetyka lub środowisko. Jeśli ktoś w twojej rodzinie cierpi na fobię, istnieje większe prawdopodobieństwo, że ty również ją rozwiniesz.

• Zmiany w funkcjonowaniu mózgu: U niektórych osób fobie pojawiają się w wyniku zaburzeń neurologicznych lub urazów fizycznych.

Jak leczyć i radzić sobie z kynofobią

Osobom cierpiącym na kynofobię pomogło kilka form terapii. Skonsultuj się ze swoim lekarzem lub licencjonowanym specjalistą zdrowia psychicznego, aby znaleźć odpowiednią terapię lub kombinację terapii.

Terapia ekspozycyjna. Najczęstszą metodą leczenia fobii specyficznych jest terapia ekspozycyjna. Nazywa się ją także desensytyzacją. Najprościej mówiąc, osoby poddawane terapii ekspozycyjnej ćwiczą interakcję z obiektami, których się boją.

W leczeniu kynofobii niektórzy terapeuci proponują stopniowe zwiększanie zarówno bliskości, jak i długości ekspozycji. Można zacząć od oglądania programów z udziałem psów lub obserwowania ich z pewnej odległości. Następnie można dojść do spędzania czasu z psami osobiście.

Inną formą terapii ekspozycyjnej o udowodnionej skuteczności jest aktywna ekspozycja wyobrażeniowa. W tym rodzaju terapii pacjent wyobraża sobie żywo interakcję z psami i ćwiczy stosowanie pewnych technik w celu opanowania swoich uczuć w odpowiedzi na nie.

Od niedawna wielu terapeutów odnosi sukcesy z ekspozycją na rzeczywistość wirtualną. W wirtualnej rzeczywistości łączone są elementy dźwiękowe i wzrokowe. Dzięki temu osoba może ćwiczyć przebywanie w pobliżu psów w bezpiecznym i kontrolowanym środowisku.

Terapia poznawczo-behawioralna (CBT). Terapia poznawczo-behawioralna jest również stosowana w leczeniu określonych fobii. Zazwyczaj obejmuje ona terapię ekspozycyjną. Ponadto kładzie się nacisk na naukę przekwalifikowania mózgu i przeformułowania negatywnych doświadczeń.

Celem terapii poznawczo-behawioralnej jest rozwinięcie poczucia kontroli nad własnymi myślami i emocjami. Terapeuta stara się pomóc pacjentowi w nabraniu wiary we własne możliwości radzenia sobie w trudnych sytuacjach.

Leki. Wpływ leków na określone fobie jest niejednolity. Wydaje się, że najlepiej działają one w połączeniu z terapią ekspozycyjną, a nie samodzielnie. Jednak niektóre leki przeciwlękowe, takie jak beta-blokery i środki uspokajające, mogą pomóc w leczeniu fizycznych objawów ciężkich ataków.

Ostatnio naukowcy odkryli, że steryd zwany glikokortykoidem może skutecznie zmniejszać objawy fizyczne związane z lękiem towarzyszącym określonym fobiom. Dotyczy to między innymi lęku przed psami.

Serce przyspiesza. Nie możesz oddychać. Spocone dłonie. Wydaje się, że świat zaraz się skończy. Dowiedz się od lekarza, jak to jest mieć atak paniki i co możesz z tym zrobić.

1/19

Reakcja organizmu „walcz lub uciekaj” wchodzi na wysokie obroty. Może się wydawać, że pojawia się znikąd – na przykład, gdy idziesz ulicą lub robisz pranie. Może nawet wybudzić Cię z głębokiego snu. Często nie ma oczywistej przyczyny takiego połączenia objawów. Między innymi dlatego nazywa się to „atakiem”. Może on być tak nagły i intensywny, że czujesz się bezradny, nie możesz się ruszyć ani jasno myśleć.

Ucisk w klatce piersiowej

2/19

Zastrzyk adrenaliny powoduje przyspieszenie bicia serca lub jego przyspieszone bicie – lub jedno i drugie. Może boleć Cię klatka piersiowa. Możesz mieć nawet problemy z oddychaniem.

Dławienie się

3/19

Gardło się zaciska i nie można przełknąć. Możesz też mieć wrażenie, że zaraz zwymiotujesz. Te uczucia mogą utrudniać złapanie oddechu.

Przerażenie

4/19

Nie mówimy tu o strachu, który odczuwasz w normalnych sytuacjach życiowych, na przykład gdy stoisz na krawędzi urwiska, poruszasz trudny temat lub rozpoczynasz nową pracę. Podczas ataku paniki możesz mieć przemożne poczucie, że zaraz wydarzy się coś naprawdę strasznego – lub że umrzesz – mimo że wiesz, że to nieprawda.

Zawroty głowy

5/19

Czasami możesz mieć tak silne zawroty głowy, że cały pokój zaczyna wirować. Można też odnieść wrażenie, że jest się odłączonym od otoczenia.

Spocone dłonie

6/19

Ta klasyczna oznaka lęku może być także objawem ataku paniki. Możesz pocić się także w innych miejscach, np. pod pachami – czasami bardzo obficie. Mogą też wystąpić dreszcze lub uderzenia gorąca.

Drżenie i mrowienie

7/19

Całe ciało może zacząć się trząść. Ponieważ krew płynie do serca i mięśni, palce u rąk i nóg mogą mrowić lub drętwieć.

Ból głowy

8/19

Może pojawić się nagle i równie szybko ustąpić. Podobnie jak inne objawy, sam w sobie nie musi oznaczać, że masz atak paniki.

Jak długo to trwa?

9/19

Atak paniki zwykle pojawia się jednocześnie i osiąga szczyt w ciągu około 10 minut. Potem powoli zaczynasz czuć się lepiej. Ataki rzadko trwają dłużej niż godzinę, a większość z nich kończy się po 20 lub 30 minutach. Nie zawsze są one takie same.

Czy to atak serca?

10/19

Objawy są podobne: ból w klatce piersiowej, problemy z oddychaniem, zawroty głowy, pocenie się, a nawet uczucie utraty kontroli. Jeśli czujesz się tak po raz pierwszy, a ty lub ktoś z twojej bliskiej rodziny miał problemy z sercem, dla bezpieczeństwa udaj się na pogotowie.

Kiedy należy zgłosić się do lekarza

11/19

Prawdopodobnie nie musisz się martwić, jeśli masz tylko jeden lub dwa takie przypadki, a one ustępują bez innych problemów. Jeśli jednak zdarza się to częściej lub jeśli jesteś zaniepokojony, powinieneś zgłosić się do lekarza. Pomoże on ustalić, co wywołuje ataki i jak sobie z nimi radzić. Lekarz będzie również chciał wykluczyć chorobę serca zwaną wypadaniem płatka zastawki mitralnej.

Przyczyny

12/19

Ataki paniki występują rodzinnie i często są związane ze stresem. Czasami istnieje przyczyna fizyczna: Twoja tarczyca wytwarza zbyt dużo hormonów. Masz za mało cukru we krwi. Wypiłeś za dużo kofeiny lub zażyłeś narkotyki pobudzające, takie jak amfetamina lub kokaina. Nadużywasz narkotyków lub alkoholu albo jesteś na etapie ich odstawiania.

Zaburzenia paniczne

13/19

Jeśli lekarz nie może znaleźć fizycznej przyczyny, a mimo to ciągle masz ataki paniki, możesz mieć zaburzenie paniczne, zwłaszcza jeśli nie możesz przestać się martwić, że zaraz nadejdzie kolejny. Aby ich uniknąć, możesz zmienić swój codzienny tryb życia.

Co możesz zrobić

14/19

Pierwszym krokiem jest to, co robisz teraz: zrozumienie, co się dzieje. Kiedy uświadomisz sobie, że jest mało prawdopodobne, że coś ci zaszkodzi, trwa tylko kilka minut i zdarza się także innym ludziom, możesz się tym mniej przejmować. Sama świadomość, że istnieją sposoby ich leczenia, w tym terapia i leki, może przynieść ulgę.

Kontakt z ludźmi

15/19

Lęk kwitnie, gdy czujesz się samotny. Najlepiej jest spotykać się z rodziną i przyjaciółmi osobiście, ale telefon lub komputer to lepsze rozwiązanie niż nic. Jeśli nie masz ludzi, do których mógłbyś się zwrócić, rozważ dołączenie do grup społecznych, takich jak klub książki czy liga sportowa, aby poznać osoby o wspólnych zainteresowaniach i zacząć budować relacje.

Dbaj o odpowiednią ilość snu

16/19

Staraj się spać 7-9 godzin na dobę. Jeśli masz problemy z zasypianiem, utrzymuj chłodny, ciemny i cichy pokój. Nie oglądaj telewizji, nie korzystaj z komputera ani smartfona tuż przed snem. Pomaga również kładzenie się spać i budzenie się o tej samej porze każdego dnia, nawet w weekendy.

Ćwiczenie

17/19

Ćwicz 30 minut przez większość dni – nawet jeśli jest to 10 minut na raz – a będziesz mniej podatny na stres. To z kolei może zmniejszyć prawdopodobieństwo wystąpienia ataku paniki. Każde ćwiczenie jest pomocne, ale najlepiej jest wykonywać czynności, które poruszają w rytm ramionami i nogami: chodzić, biegać, pływać, tańczyć.

Unikaj papierosów, kofeiny i alkoholu.

18/19

Regularne ich przyjmowanie może powodować ataki paniki lub pogarszać ich przebieg. Wiele leków – w tym tabletki na alergię, tabletki dietetyczne i leki na przeziębienie – zawiera substancje, które mogą mieć podobne działanie. Jeśli potrzebujesz pomocy w wyeliminowaniu tych substancji ze swojego życia, porozmawiaj z lekarzem.

Ćwicz relaksację

19/19

Techniki takie jak medytacja i joga mogą pomóc w uwolnieniu się od napięć i wyćwiczeniu w sobie spokoju i koncentracji. Głębokie, kontrolowane oddychanie jest świetnym sposobem na uspokojenie się, gdy czujesz się zdenerwowany, gdy pojawiają się objawy ataku.

Czy czujesz się niespokojny? Wiele rzeczy może zwiększyć prawdopodobieństwo jego wystąpienia. Dowiedz się więcej, w tym co możesz zrobić, jeśli czujesz się niespokojny.

1/12

Każdy człowiek odczuwa pewien niepokój w związku z życiowymi wzlotami i upadkami. Jeśli jednak codzienne doświadczenia powodują intensywne lub ciągłe zamartwianie się, możesz cierpieć na zaburzenia lękowe. Może to prowadzić do nagłych epizodów strachu lub przerażenia (zwanych atakami paniki), które trwają kilka minut. W przypadku zaobserwowania takich objawów należy porozmawiać z lekarzem.

Istnieją rzeczy, które mogą zwiększać prawdopodobieństwo wystąpienia lęku.

Genetyka

2/12

Prawdopodobieństwo wystąpienia zaburzeń lękowych jest większe, jeśli w rodzinie występowały takie przypadki. Sugeruje to, że przynajmniej geny odgrywają pewną rolę. Naukowcy nie znaleźli jednak genu lęku. To, że ktoś z rodziców lub bliskich krewnych ma taki gen, nie oznacza, że ty też go masz.

Nieobecny rodzic

3/12

Jeśli straciło się rodzica lub nie było go w domu przez dłuższy czas przed ukończeniem 18 roku życia, istnieje większe prawdopodobieństwo wystąpienia stanów lękowych. Mogą do niego prowadzić także inne problemy rodzinne, takie jak przemoc, alkoholizm czy wykorzystywanie seksualne.

Trauma

4/12

Im więcej stresujących wydarzeń (takich jak przemoc lub wykorzystywanie seksualne) przeżyjesz przed 21 rokiem życia, tym większe prawdopodobieństwo wystąpienia lęku w późniejszym okresie życia. Może on przybrać postać zespołu stresu pourazowego (PTSD). Oznacza to, że stresujące wydarzenia przeżywasz w snach lub obsesyjnych wspomnieniach. W takiej sytuacji możesz zacząć się pocić. Może też wystąpić przyspieszone bicie serca. Jeśli masz takie objawy, porozmawiaj z lekarzem. Może on zaproponować terapię i leki.

Depresja

5/12

Depresja to stan, w którym uczucie przygnębienia utrzymuje się na tyle długo, że wpływa na codzienne życie. Jeśli lekarz stwierdzi u ciebie depresję, jest również bardziej prawdopodobne, że cierpisz na jakieś zaburzenia lękowe. Jeśli czujesz się niespokojny lub przygnębiony, porozmawiaj z lekarzem. Istnieją metody leczenia, które obejmują terapię i leki.

Samookaleczanie

6/12

Najczęściej robią to nastolatki i młodzi dorośli, choć jest to możliwe także z wiekiem. Jest to sposób radzenia sobie z pamięcią o traumatycznym wydarzeniu lub schemacie znęcania się. Można skaleczyć się w ramię, aby odwrócić uwagę od bólu psychicznego. Zachowanie to jest związane z chorobami psychicznymi, takimi jak lęk i zespół stresu pourazowego. Jeśli zrobiłeś sobie krzywdę lub myślisz o zrobieniu tego, porozmawiaj z lekarzem.

Stały stres

7/12

Stresujące otoczenie, takie jak strefa wojny lub miejsce pracy o dużej aktywności, może prowadzić do niepokoju, jeśli przebywasz tam zbyt długo. Może to być również spowodowane ciągłym zamartwianiem się poważną chorobą, problemami finansowymi, pracą lub cierpieniem bliskich. Jeśli brzmi to znajomo, możesz pomóc utrzymać niepokój na wodzy, jeśli:

• Wyjdź na zewnątrz

• Bądź aktywny fizycznie

• Regularnie angażuj się w życie rodzinne i społeczne

Skorzystaj z pomocy, jeśli masz trudności z samodzielnym działaniem.

Osobowość

8/12

Niektóre cechy zwiększają prawdopodobieństwo wystąpienia lęku, np:

• Nieśmiałość w sytuacjach społecznych

• Nadwrażliwość na krytykę

• Przywiązywanie wagi do szczegółów

• Sztywność moralna

Czasami są one na tyle poważne, że można je zakwalifikować do zaburzeń osobowości. Lekarz może pomóc w rozwiązaniu niektórych z tych problemów poprzez rozmowy i inne terapie.

Nadużywanie substancji

9/12

W przypadku zaburzeń lękowych prawdopodobieństwo nadużywania narkotyków lub alkoholu jest nawet trzykrotnie większe. Możesz używać alkoholu lub narkotyków, aby złagodzić stres w niekomfortowych sytuacjach społecznych. Samo nadużywanie może powodować wstyd, zażenowanie, problemy osobiste i inne problemy, które prowadzą do lęku.

Jeśli podejrzewasz u siebie lub kogoś bliskiego nadużywanie narkotyków lub alkoholu, porozmawiaj z lekarzem.

Samotność

10/12

Bycie samemu nie zawsze jest złe. To normalne, że po stracie bliskiej osoby czujesz się samotny. Jednak zbyt długie odcięcie od świata może prowadzić do stanów lękowych i depresji lub jeszcze bardziej je pogłębić. Może to doprowadzić do jeszcze większej izolacji i uruchomić straszny cykl.

Znajdź sposoby na regularne kontakty z przyjaciółmi, sąsiadami i bliskimi. Jeśli mimo to nadal czujesz się samotny, porozmawiaj z lekarzem.

Choroba fizyczna

11/12

Uczucia niepokoju są czasem pierwszym sygnałem innego problemu. Mogą one obejmować:

• Choroba serca

• Cukrzyca

• Choroby tarczycy, takie jak nadczynność tarczycy

• Przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP)

• Astma

• Odstawienie narkotyków/leków

Twoja płeć

12/12

Przyczyny tego stanu rzeczy nie są jasne, ale kobiety częściej cierpią na stany lękowe. Lekarze dwa razy częściej diagnozują u kobiet uogólnione zaburzenie lękowe, zaburzenie paniczne oraz specyficzne fobie, takie jak lęk przed lataniem czy strach przed zatłoczonymi miejscami publicznymi.

Co to jest lęk i jak go rozpoznać? Dowiedz się, co powoduje lęk, jakie są jego objawy i jak można go uniknąć lub leczyć.

Osoby z wysokim poziomem lęku mogą cierpieć na Uogólnione Zaburzenie Lękowe (GAD), stan znany z uporczywego, przytłaczającego zamartwiania się różnymi sprawami. Osobom z GAD często trudno jest przestać się martwić i mogą szybko przechodzić od jednego źródła zmartwień do drugiego. Inne zaburzenia lękowe obejmują zaburzenia lęku społecznego, w których osoba odczuwa silny lęk przed interakcjami społecznymi, oraz zaburzenia paniczne, w których osoba doświadcza ataków paniki i uczucia przerażenia bez przyczyny.

Każdy może mieć lub rozwinąć zaburzenia lękowe. Przyczyną zaburzeń lękowych może być genetyka lub mogą się one rozwinąć po stresujących doświadczeniach życiowych. Osoby z zaburzeniami lękowymi martwią się zarówno racjonalnymi, jak i irracjonalnymi zdarzeniami, ale oba te rodzaje powodują taką samą ilość stresu. Chociaż doświadczanie pewnych obaw jest częścią życia, zaburzenia lękowe mogą utrudniać życie.

Lęk jest z definicji stresujący i denerwujący. Są jednak rzeczy, które można zrobić, aby złagodzić te uczucia. Pomocne może być zauważenie objawów, podjęcie działań i leczenie.

Oznaki lęku

Lęk może utrudniać wykonywanie codziennych zadań i może prowadzić do unikania typowych sytuacji i miejsc. Kilka oznak może pomóc w rozpoznaniu, czy u Ciebie lub kogoś, kogo kochasz, występuje wysoki poziom lęku. Oto znaki i objawy, na które należy zwracać uwagę:

Uczucie strachu

Najczęstszym objawem zaburzeń lękowych jest uczucie strachu, gdy wydarzenia go nie uzasadniają. Badania sugerują, że zaburzenia lękowe są wynikiem silniejszych i łatwiejszych do wywołania reakcji lękowych w mózgu. W rezultacie osoby z zaburzeniami lękowymi odczuwają strach przed potencjalnymi problemami znacznie łatwiej i regularniej niż osoby bez zaburzeń lękowych.

Trudności z koncentracją

Częstym objawem lęku i zaburzeń lękowych jest trudność w koncentracji. Osoba może być tak skoncentrowana na tym, czym się martwi, że nie jest w stanie zwracać uwagi na pracę lub innych ludzi. Można też mieć wrażenie, że umysł staje się pusty i nie można o niczym myśleć.

Drażliwość

Osoba odczuwająca lęk może czuć się roztrzęsiona, zdenerwowana, a nawet fizycznie chwiejna. Jest to częściowo spowodowane tym, że lęk powoduje napięcie mięśni. Zasadniczo, gdy jesteś niespokojny, w Twoim organizmie uruchamia się reakcja „walcz lub uciekaj”. To powoduje, że organizm uwalnia adrenalinę, nawet jeśli jest to nieodpowiednie w danej sytuacji. W rezultacie czujesz się roztrzęsiony, a Twoje mięśnie mogą dosłownie drgać, ponieważ Twój organizm przygotowuje się do walki z zagrożeniem, które może nie istnieć.

Drażliwość

Uczucie ciągłego zdenerwowania i tremy może prowadzić do drażliwości i nerwowości. Częstym skutkiem ubocznym lęku jest drażliwość, zwłaszcza w sytuacjach, które pogarszają stan lękowy.

Bezsenność lub problemy ze snem

Wiele osób cierpiących na zaburzenia lękowe doświadcza problemów ze snem, zwłaszcza bezsenności. Adrenalina i ciągłe zamartwianie się, które towarzyszą wielu zaburzeniom lękowym, mogą utrudniać lub uniemożliwiać zasypianie. Niektóre osoby cierpiące na zaburzenia lękowe doświadczają także koszmarów sennych związanych z lękiem. Takie problemy ze snem prowadzą do codziennego zmęczenia i mogą poważnie wpływać na jakość życia.

Leczenie lęku

Jeśli cierpisz z powodu lęku, masz kilka możliwości leczenia. Można próbować radzić sobie z nim samodzielnie, można spróbować terapii lub leków, można też zastosować kombinację tych opcji.

Samodzielne radzenie sobie z lękiem jest zawsze przydatną umiejętnością. Możesz zmniejszyć niepokój w domu, próbując np:

• Zmniejszyć spożycie kofeiny

• Wystarczająca ilość snu

• Codzienne ćwiczenia fizyczne

• Koncentracja na głębokim oddychaniu

• Znajdowanie elementów rozpraszających uwagę

• Praktykowanie medytacji

Powyższe strategie nie wyleczą wprawdzie z lęku, ale mogą pomóc utrzymać go na rozsądnym poziomie.

Jeśli lęk ma wpływ na codzienne życie, należy skontaktować się z lekarzem. Może on pomóc w ustaleniu, czy masz zaburzenia lękowe i jaka jest najlepsza metoda leczenia lęku. Ważne jest wczesne leczenie lęku, ponieważ z czasem może się on nasilać. W wielu przypadkach łatwiej jest leczyć łagodne stany lękowe niż ciężkie stany lękowe, które już wpłynęły na całe życie.

Dowiedz się, czym jest monofobia, jaki może mieć wpływ na twoje życie i jak można sobie z nią radzić.

Eksperci uważają, że monofobia jest częścią grupy zaburzeń psychicznych znanych jako zespół agorafobii. Agorafobia to ostry lęk przed przebywaniem na zewnątrz lub w obcym miejscu. Istnieją różne stopnie nasilenia monofobii: niektórzy ludzie wymagają, aby towarzyszyła im konkretna osoba, inni – aby jakakolwiek inna osoba znajdowała się w tym samym pomieszczeniu, a jeszcze inni – aby ktoś był w domu.

Fobia ta może objawiać się na różne sposoby, w tym:

• Strach przed oddzieleniem się od konkretnej osoby

• Strach przed byciem samemu w domu

• Strach przed samotnym przebywaniem w miejscach publicznych

• Strach przed poczuciem osamotnienia lub izolacji

• Strach przed samotnym stawieniem czoła niebezpiecznej sytuacji

• Strach przed życiem w pojedynkę

• Strach przed poczuciem osamotnienia lub samotności

Symptomy monofobii

Podręcznik diagnostyczno-statystyczny Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego zawiera listę szczegółowych kryteriów rozpoznawania fobii:?

• Nieuzasadniony lub nadmierny lęk wywołany przez określone wydarzenie lub sytuację, np. samotność

• Natychmiastowa reakcja lękowa, która nie jest proporcjonalna do niebezpieczeństwa lub zagrożenia

• Uznanie, że strach nie jest uzasadniony lub nie jest proporcjonalny do sytuacji

• Unikanie sytuacji, jeśli tylko jest to możliwe

• Ogromny niepokój w sytuacji

• Strach, który wpływa na zdolność osoby do chodzenia do szkoły, pracy lub prowadzenia życia towarzyskiego

• Strach utrzymujący się dłużej niż sześć miesięcy

• Lęk, który nie jest wynikiem innego zaburzenia

Zasadniczo fobia to lęk lub poziom niepokoju utrzymujący się przez długi czas i mający poważny wpływ na jakość życia. Podczas gdy większość ludzi ma awersję lub niechęć do pewnych wydarzeń, sytuacji lub rzeczy, fobia jest zjawiskiem bardziej ekstremalnym i często wymaga profesjonalnej pomocy.

Monofobia jest powiązana z innymi formami lęku społecznego, ponieważ dotyczy sposobu, w jaki nawiązujesz kontakt z innymi ludźmi wokół siebie.

Doświadczanie sytuacji, które wyzwalają monofobię, może również powodować objawy fizyczne, w tym:

• Pocenie się

• Drżenie lub trzęsienie się

• Dreszcze lub uderzenia gorąca

• Trudności w oddychaniu lub spłycenie oddechu

• Uczucie dławienia się

• Zwiększona częstość akcji serca (tachykardia)

• Ucisk lub ból w klatce piersiowej?

• Nudności lub rozstrój żołądka

• Suchość w ustach lub dzwonienie w uszach

• Zawroty głowy lub omdlenia

• Dezorientacja lub splątanie

Przyczyny monofobii

Fobie wywołują uczucie strachu i niepokoju tak silne, że mają wpływ na codzienne życie i rutynę. Fobia wywołuje w organizmie reakcję systemu „walcz lub uciekaj”, powodując, że mózg zaczyna wierzyć w bezpośrednie niebezpieczeństwo. Ludzie mogą nabawić się fobii z wielu różnych powodów, w tym:

• Biologiczne. Neuroprzekaźniki w mózgu mogą reagować w nieoczekiwany sposób na pewne dane wejściowe, co sprawia, że mózg uważa, że grozi nam niebezpieczeństwo ze strony określonej osoby, rzeczy lub sytuacji.

• Genetyczne i rodzinne. Tendencję do wysokiego poziomu lęku i niepokoju można odziedziczyć po rodzicach. Podobnie, dziecko może być świadkiem lęku członka rodziny przed jakąś sytuacją (np. samotnością) i może nauczyć się bać tego samego.

• Środowiskowe. Trauma lub doświadczenie sytuacji, w której samotność wywołuje silny lęk, może powodować monofobię.

Naukowcy nie mają całkowitej jasności co do przyczyn fobii takich jak monofobia, ale wielu z nich przypuszcza, że tego rodzaju złożone fobie są spowodowane kombinacją tych czynników. W wielu przypadkach, choć nie zawsze, fobie mogą być częściowo związane z wydarzeniami lub doświadczeniami z dzieciństwa.

Diagnozowanie monofobii

Fobię taką jak monofobia może zdiagnozować specjalista z zakresu zdrowia psychicznego. Po zdiagnozowaniu autofobii, monofobii lub izolofobii, lekarz może pomóc pacjentowi w podjęciu kolejnych kroków na drodze do wyzdrowienia. ?

W procesie diagnozowania monofobii lekarz prawdopodobnie zapyta o historię choroby i stan zdrowia fizycznego pacjenta. Lekarz będzie potrzebował opisu sytuacji, które wywołują u Ciebie skrajny lęk.

Lekarz lub psychiatra może zastosować test zwany testem behawioralnym unikania (BAT), aby zmierzyć nasilenie lęku lub niechęci do przebywania w samotności. Jest to narzędzie, którego specjaliści używają do oceny nasilenia lęku lub unikania czegoś konkretnego. ?

Leczenie monofobii

Podobnie jak w przypadku wielu innych fobii sytuacyjnych, monofobię można leczyć za pomocą psychoterapii. Istnieje kilka sposobów, w jakie terapeuta może pomóc w zwalczaniu lęku przed samotnością.

Terapia ekspozycyjna. Ta forma terapii polega na stopniowym zwiększaniu czasu, przez jaki dana osoba jest wystawiona na działanie rzeczy lub sytuacji, której się boi. Wykazano naukowo i klinicznie, że terapia ekspozycyjna pomaga ludziom w przezwyciężaniu pewnych rodzajów lęków i fobii.

Terapia poznawczo-behawioralna. Jedna z najszerzej stosowanych i najlepiej zbadanych form psychoterapii, terapia poznawczo-behawioralna (CBT) jest połączeniem dwóch rodzajów terapii: poznawczej i behawioralnej. Koncepcja polega na zidentyfikowaniu problemów lub czynników wyzwalających i zbadaniu racjonalnych myśli i wiedzy na temat sytuacji, a także reakcji emocjonalnych. Przerwanie szkodliwych wzorców myślenia i zachowania może być bardzo pomocne w radzeniu sobie z fobiami.

Leki. Istnieje wiele leków, które mogą być przydatne w radzeniu sobie z fobiami lub skrajnym niepokojem, jaki mogą wywoływać. Leki przeciwdepresyjne, przeciwlękowe i uspokajające mogą być pomocne dla osoby cierpiącej na monofobię w różnych kontekstach. Każdy z tych rodzajów leków musi być przepisany przez lekarza i stosowany tylko pod jego nadzorem.

Czy to lęk, czy coś innego? Kliknij, aby dowiedzieć się, jakie choroby mają wspólne objawy.

1/15

Mogą one powodować przyspieszenie akcji serca i oddechu w taki sam sposób, jak ma to miejsce w przypadku lęku. W szczególności ataki paniki i ataki serca mają podobne, a czasem identyczne objawy. Oba mogą powodować zawroty głowy, ból w klatce piersiowej i trudności w oddychaniu. Mogą także wywoływać pocenie się, mdłości i uczucie strachu. Rozróżnienie ich bez badań może być trudne. W przypadku wystąpienia któregokolwiek z tych objawów należy natychmiast zadzwonić pod numer 911 lub udać się na ostry dyżur, zwłaszcza jeśli w przeszłości nie występowały u Ciebie ataki paniki.

Astma

2/15

Zarówno astma, jak i lęk mogą powodować duszności, ból w klatce piersiowej i zawroty głowy. Mogą być wywołane przez czynniki stresogenne, takie jak problemy w związku lub problemy finansowe. Wiele osób cierpiących na astmę ma również ataki paniki. Jeśli w wieku dorosłym zaczniesz mieć te objawy, możesz myśleć, że to lęk, ale może to być astma typu dorosłych. Czerwone flagi to świszczący oddech, kaszel i objawy, które zmieniają się z dnia na dzień.

Cukrzyca

3/15

W przypadku niekontrolowanej cukrzycy gwałtowne skoki i spadki poziomu cukru mogą prowadzić do drżenia, pocenia się i przyspieszonego bicia serca. Może również powodować bóle głowy i mdłości. Objawy te są czasami mylone z niepokojem. Porozmawiaj z lekarzem, jeśli często jesteś bardzo głodny, spragniony, zmęczony lub często siusiasz. Albo jeśli tracisz na wadze, masz niewyraźne widzenie, suchą skórę lub owrzodzenia, które wolno się goją. Może być konieczne zbadanie poziomu cukru we krwi.

Nadczynność tarczycy

4/15

Zaburzenia równowagi hormonalnej mogą przypominać niepokój. Na przykład, nadczynność tarczycy powoduje wytwarzanie zbyt dużej ilości hormonu tarczycy. Może to przyspieszać metabolizm i prowadzić do nerwowości, niepokoju i przyspieszonego bicia serca. Może to również powodować problemy ze snem i drażliwość, które są typowe dla stanów lękowych. Burza tarczycowa może wyglądać bardzo podobnie do ataku paniki. Zwracaj uwagę na niewyjaśnioną utratę wagi i zwiększoną wrażliwość na ciepło, które są oznakami nadczynności tarczycy.

Bezdech senny

5/15

Jeśli w nocy nie możesz prawidłowo oddychać, możesz obudzić się z uczuciem braku tchu lub przyspieszonym biciem serca. Bezdech senny może prowadzić do innych objawów podobnych do lęku, takich jak bóle głowy, zmiany nastroju, problemy z pamięcią i koszmary senne. Może nawet wywoływać ataki paniki. Porozmawiaj ze swoim lekarzem o przebadaniu się pod kątem bezdechu sennego, zwłaszcza jeśli dodatkowo głośno chrapiesz.

Zaburzenia czynności nadnerczy

6/15

Gdy nadnercza wytwarzają zbyt dużo lub zbyt mało któregoś z hormonów, może to powodować szereg objawów. Należą do nich niepokój, depresja i zmęczenie. Może również wystąpić dezorientacja, przyspieszone bicie serca i problemy z koncentracją. Porozmawiaj z lekarzem na temat zaburzeń czynności nadnerczy, jeśli masz także osłabienie, bóle lub skurcze mięśni, purpurowe smugi na brzuchu lub jeśli łatwo pojawiają się siniaki.

Zespół jelita drażliwego (IBS)

7/15

Wiele osób cierpiących na stany lękowe ma bóle brzucha. Jednak IBS może również powodować bóle brzucha i skurcze. Te dolegliwości często idą ze sobą w parze, a każda z nich może pogorszyć drugą. Dlatego czasem trudno jest określić, co jest przyczyną. Jeśli masz wzdęcia, gazy, zaparcia i biegunki, ich źródłem może być IBS. Odpowiednie leczenie pomoże Ci poczuć się lepiej fizycznie i psychicznie.

Zaburzenia równowagi elektrolitowej

8/15

Bardzo wysokie lub niskie stężenie elektrolitów, takich jak sód lub potas, może powodować objawy przypominające lęk lub panikę. Należą do nich duszności, dezorientacja i szybkie bicie serca. Możesz być także drażliwy, mieć światłowstręt, zmęczenie, bóle głowy lub mdłości. Zaburzenia równowagi elektrolitowej mogą mieć wiele przyczyn, w tym picie zbyt dużej lub zbyt małej ilości wody, niejedzenie zdrowej żywności, chemioterapia, przyjmowanie niektórych leków, a także choroby serca, nerek lub wątroby.

Choroby neurologiczne

9/15

Wiele zaburzeń mózgu może przypominać lęk, ponieważ czasami powodują one takie objawy, jak bóle głowy, problemy z pamięcią i drżenie. Mogą one również wywoływać niepokój, przyspieszone bicie serca i duszności. Porozmawiaj z lekarzem, jeśli w twojej rodzinie w przeszłości występowały choroby neurologiczne, takie jak Parkinsons, Alzheimer lub stwardnienie rozsiane.

Choroby płuc

10/15

Często powodują one duszność, która jest częstym objawem lęku, a także nudności i ból lub ucisk w klatce piersiowej. Jeśli dodatkowo często kaszlesz lub świszczący oddech i masz problemy z wykonaniem głębokiego wdechu, możesz cierpieć na przewlekłą obturacyjną chorobę płuc (POChP). Ryzyko jest większe, jeśli jesteś palaczem lub przeszedłeś infekcję dróg oddechowych.

Fibromialgia

11/15

Ponieważ objawy są niejasne, trudno jest zdiagnozować to trwające całe życie zaburzenie bólowe. Często powoduje problemy ze snem, zmęczenie, problemy z pamięcią i koncentracją, bóle głowy oraz zaburzenia emocjonalne i psychiczne. Lekarze mogą przypuszczać, że pacjent cierpi na lęk, który może również wiązać się z ogólnymi bólami. Jeśli to nie brzmi dobrze, należy udać się do reumatologa. U niektórych osób występują również bóle szczęki, problemy trawienne oraz mrowienie lub drętwienie rąk i stóp.

Endometrioza

12/15

Choroba ta występuje, gdy wyściółka macicy rozrasta się poza macicę. Wiele osób przez lata pozostaje niezdiagnozowanych, ponieważ ból może być trudny do zlokalizowania. Często przypisuje się go IBS lub złym miesiączkom. Może być również błędnie zdiagnozowany jako lęk. A jeśli rzeczywiście masz lęk, może on wynikać z Twoich objawów. Porozmawiaj z położnikiem/ginekologiem (OB/GYN), jeśli masz nieregularne, obfite lub bardzo bolesne miesiączki lub ciągły ból w miednicy. Koniecznie poinformuj go o bólu podczas stosunku, bólach brzucha lub bólu podczas robienia kupy lub siusiania.

Zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa (ZZSK)

13/15

Zaburzenia zapalne często przypominają lub powodują zaburzenia lękowe lub paniczne. ZZSK, forma zapalenia stawów, powoduje zapalenie stawów w miednicy i kręgosłupie. Często występują bóle pleców. Czasami choroba rozprzestrzenia się na żebra, powodując ból lub trudności w oddychaniu. Może również powodować zmęczenie i dolegliwości trawienne. Jeśli odczuwasz przewlekły ból lub sztywność w dolnej części pleców, biodrach, szyi, szczęce, kolanach, piętach lub pośladkach, zwłaszcza rano, zgłoś się do reumatologa.

Choroba Crohna

14/15

Objawy żołądkowo-jelitowe, takie jak bóle brzucha i zmiany w zwyczajach korzystania z toalety, mogą wywoływać niepokój. Jeśli często występują skurcze żołądka, zaparcia, biegunka, nudności, krew lub śluz w wypróżnieniach, należy poprosić lekarza o sprawdzenie, czy nie jest to choroba Leśniowskiego-Crohna. Objawy mogą być podobne do IBS, ale w przeciwieństwie do IBS, lekarz może dostrzec oznaki Crohns za pomocą badania obrazowego. Te dwa schorzenia leczy się zupełnie inaczej, dlatego tak ważne jest postawienie właściwej diagnozy.

Zespół policystycznych jajników (PCOS)

15/15

Jest to złożona choroba hormonalna, która może powodować objawy czasami związane z niepokojem. Obejmują one przyrost masy ciała, bóle głowy, problemy ze snem, zmiany nastroju i depresję. Może również prowadzić do dodatkowego porostu włosów, trądziku i nieregularnych miesiączek. Wszystkie te objawy, nawet torbiele jajników, mogą wynikać z innych schorzeń. PCOS jest powszechny, zwłaszcza u osób z nadwagą.

Jeśli zastanawiasz się, co powiedzieć komuś z lękiem, oto 3 rzeczy, które należy mu powiedzieć i 3, których należy unikać.

Rozpoznawanie niepokoju

Każdy człowiek od czasu do czasu doświadcza niepokoju. Jednak niektórzy ludzie odczuwają lęk do tego stopnia, że przeszkadza im on w codziennym życiu. Szacuje się, że około 19% dorosłych osób w USA cierpi na zaburzenia lękowe. Zaburzenia lękowe należą do najczęstszych rodzajów chorób psychicznych.

Istnieje kilka różnych rodzajów zaburzeń lękowych, a ich objawy mogą nie być oczywiste. Ponadto, nie wszyscy reagują w ten sam sposób w sytuacjach stresowych. Może być trudno stwierdzić, czy przyjaciel lub członek rodziny zmaga się z lękiem. Jedną rzeczą, która jest podobna we wszystkich rodzajach zaburzeń lękowych, jest to, że powodują one, że ludzie czują się przytłoczeni łatwiej niż inni. Może to również powodować negatywne reakcje na te uczucia.

Może być Ci trudno widzieć, jak przyjaciel lub członek rodziny zmaga się z lękiem. Jeśli zauważysz, że ktoś ma problemy, możesz powiedzieć lub zrobić coś, by mu pomóc.

Co należy powiedzieć

Jeśli członek rodziny lub przyjaciel cierpiący na zaburzenia lękowe zdecyduje się przed tobą otworzyć, słuchaj go cierpliwie, nie naciskaj i nie zmuszaj do mówienia więcej, niż jest gotów powiedzieć. Ważne jest, abyś słuchając, nie oceniał tego, co mają do powiedzenia. To, co przeżywają, jest ich doświadczeniem, a nie Twoim.

Co mogę zrobić, aby Ci pomóc? Zamiast od razu udzielać rad, zapytaj bliską osobę, czego potrzebuje. Nie zgaduj, jakiego rodzaju wsparcia potrzebuje, ani nie sugeruj rzeczy, które mogą być przydatne dla ciebie, a nie dla niej. Zapytaj, w czym możesz pomóc. Twój przyjaciel może potrzebować porady lub po prostu ucha do wysłuchania.

Jeśli osoba potrzebuje pomocy w radzeniu sobie z lękiem, możesz zaoferować jej pomoc na kilka sposobów. Porozmawiaj o konkretnych problemach, które najbardziej go niepokoją. Spróbuj pomóc im rozłożyć te problemy na mniejsze zadania, aby nie wydawały się aż tak przytłaczające. Można także zaoferować wsparcie emocjonalne. Zapewnij je, że poradzą sobie z każdą sytuacją, w której się znalazły.

Jestem tu dla Ciebie. Nie jesteś sam”. Podobnie jak oferowanie pomocy, również dawanie komuś z lękiem do zrozumienia, że nie jest sam, może być znaczące. Nawet jeśli nie rozumiesz wszystkiego, przez co przechodzi twój przyjaciel lub członek rodziny, możesz potwierdzić jego uczucia. Powiedz mu, że będziesz go wspierać w tym trudnym okresie.

Daj przyjacielowi znać, że w razie potrzeby możesz z nim porozmawiać. Jeśli nie jesteś dostępny, gdy przyjaciel dzwoni, sprawdź, co u niego słychać później. Możesz też regularnie dzwonić, aby sprawdzić, co u niego słychać.

Czy chcesz zrobić coś, co pozwoli Ci zapomnieć o problemach? Trudno jest wiedzieć, co powiedzieć osobie cierpiącej na lęk, a istnieje duże prawdopodobieństwo, że prawdopodobnie nie chce ona cały czas rozmawiać. Zamiast tego zapytaj, czy nie chciałaby wykonać jakiegoś zabawnego, zdrowego zajęcia, które oboje lubicie, aby pomóc jej się zrelaksować. Może to być tak proste, jak wspólny spacer lub wyjście na kawę.

Czego nie mówić

Ważne jest również, aby wiedzieć, czego nie mówić osobie, która się denerwuje.

Uda ci się to pokonać. Zaburzenia lękowe nie działają w ten sposób. Często wymagają pomocy specjalisty od zdrowia psychicznego w postaci terapii rozmownej, leków lub kombinacji tych metod. Pamiętaj, że Twój przyjaciel lub członek rodziny nie chce się tak czuć, więc nie jest to coś, co można wyłączyć, aby poczuć się znowu normalnie.

Wiem, że ___ sprawia, że ja też czuję się bardzo niespokojny. Porównywanie własnych lęków z ich lękami w niczym im nie pomoże. Prawdopodobnie odczuwasz racjonalny niepokój w związku z wydarzeniami w swoim życiu, ale nie możesz porównywać tych uczuć z irracjonalnymi uczuciami, jakie mogą mieć osoby z zaburzeniami lękowymi. To nie to samo, a to umniejsza doświadczenie Twoich bliskich.

Czy próbowałeś ___? Nie pytaj osoby z lękiem, czy próbowała pewnych technik zdrowotnych lub wellness, aby przezwyciężyć swoje uczucia. Może to być skuteczne w przypadku osób z chwilowym lękiem przed pewnymi sytuacjami, ale może nie być skuteczne w przypadku osób z zaburzeniami lękowymi.

Poznaj objawy ornitofobii i kroki, które możesz podjąć, aby ją leczyć.

Osoby cierpiące na fobie proste mogą starać się o leczenie, aby poczuć się lepiej. Zazwyczaj jest to terapia i techniki sprzyjające relaksacji i łagodzące lęk.

Objawy strachu przed ptakami

Osoby z lękiem przed ptakami doświadczają fizycznych objawów, gdy ptaki znajdują się w pobliżu. Niektórzy reagują na samą myśl o ptakach.

Podobnie jak w przypadku innych rodzajów objawów fobii, do typowych objawów ornitofobii należą:

• Nudności

• Wysoka częstość akcji serca lub kołatanie serca

• Zawroty głowy lub światłowstręt

• Pocenie się

• Duszność

• Skurcz żołądka

Wiele osób cierpiących na ornitofobię i inne fobie zdaje sobie sprawę, że ich strach jest być może przesadzony i nieuzasadniony. Może to prowadzić do poczucia wstydu. Ludzie, którzy boją się ptaków, mogą ich unikać, nie tylko po to, by uniknąć bodźca, ale także z powodu poczucia wstydu związanego z ich stanem.

Czym różni się strach przed ptakami od innych fobii?

Fobie zazwyczaj dzielą się na trzy główne rodzaje:

Fobia specyficzna C fobia prosta. Fobia specyficzna, czyli prosta, to fobia dotycząca konkretnego zwierzęcia, środowiska lub sytuacji. Do tej kategorii zalicza się ornitofobię C strach przed konkretnym zwierzęciem.

Zaburzenia lęku społecznego. Jest to lęk przed sytuacjami społecznymi, w których człowiek może czuć się zakłopotany lub osądzany przez innych ludzi. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, w których biorą udział nieznani ludzie.

Osoba cierpiąca na ornitofobię może nie obawiać się bezpośrednio sytuacji społecznych, ale może mieć poczucie upokorzenia przed nieznajomymi z powodu lęku przed ptakami.

Agorafobia. Jest to lęk przed miejscami publicznymi, z których trudno jest szybko i niezauważenie wyjść.

Ktoś, kto boi się ptaków, może unikać przebywania w miejscach, gdzie są ptaki. Może również unikać zdjęć, rozmów lub myśli o ptakach. Dodatkowo może mieć objawy lęku społecznego, jeśli obawia się, jak inni zareagują na jej ornitofobię.

Co wywołuje lęk przed ptakami?

Lekarze nie są pewni, co dokładnie powoduje ornitofobię. Istnieją jednak dowody na to, że specyficzne fobie tego typu mogą być dziedziczone.

Niektórzy ludzie mają za sobą traumatyczne przeżycia, które prowadzą do lęku przed ptakami. Negatywne spotkanie z ptakami może powodować ciągły strach, nawet jeśli dana osoba zapomni, co się stało. Inni przejmują strach przed ptakami od rodzica lub rodzeństwa, którzy wzorowali się na tym zachowaniu.

Jak długo może trwać strach przed ptakami?

Fobie dziecięce zaczynają się zwykle między 5 a 9 rokiem życia i ustępują wraz z wiekiem. Fobie u dorosłych często zaczynają się w wieku 20 lat i zwykle utrzymują się u danej osoby znacznie dłużej. W rzeczywistości 80% dorosłych fobii nie ustępuje bez leczenia.

Leczenie strachu przed ptakami

Wielu osobom cierpiącym na ornitofobię udaje się złagodzić jej objawy. Najpopularniejszą metodą leczenia specyficznej fobii, jaką jest lęk przed ptakami, jest terapia poznawczo-behawioralna. Jest to terapia, która uczy, jak radzić sobie z negatywnymi myślami w zdrowy sposób. ?

Samodzielnie lub we współpracy z profesjonalistą można rozpocząć odczulanie lub terapię ekspozycyjną. Może ona obejmować:

W miarę zwiększania kontaktu z ptakami można współpracować z terapeutą, aby zmniejszyć swój lęk przed nimi. Niektóre opcje, które może on zalecić to:

• Głębokie oddychanie

• Techniki relaksacyjne

• Mówienie o swoich lękach w miarę ich doświadczania

• Leki przeciwlękowe

Z czasem, gdy będziesz miał większą świadomość ptaków w spokojnym i relaksującym otoczeniu, ornitofobia powinna ustąpić, ale nie ma na to żadnego harmonogramu. Nie spiesz się i pozwól, aby objawy ustępowały stopniowo.

Jeśli żyjesz z lękiem przed ptakami, nie jesteś sam. Wiele osób boryka się z wyzwaniami związanymi z fobiami. Istnieją kroki, które można podjąć samodzielnie i z pomocą lekarza, które mogą przynieść ulgę.

Jeśli masz trudności z opanowaniem lęku przed ptakami, koniecznie porozmawiaj z lekarzem lub terapeutą.