Strona główna Blog Strona 2976

Porażenie mózgowe kluczem do występu Josha Blue

0

Mózgowe porażenie dziecięce to nie żart, a jednak komik Josh Blue nie przestaje rozśmieszać fanów.

Wiele osób mówiło Joshowi Blue, że nie może być komikiem. Ale spójrzcie, kto się teraz śmieje. Ten 28-letni komik pokonał konkurencję w czwartym sezonie programu NBC „Last Comic Standing”, mimo że, jak sam mówi, „jest wielu białych komików płci męskiej, ale nie ma zbyt wielu z porażeniem mózgowym”.

Niepełnosprawność Blue jest istotną częścią jego występu. „Każdy mój żart jest opowiadany z perspektywy osoby z porażeniem mózgowym. Nie mogę mówić o rzeczach z punktu widzenia młodej czarnej kobiety” – mówi. Dodaje: „Kiedy chodzę po scenie, ludzie nie mogą oderwać ode mnie wzroku” – odnosi się do swoich bardziej widocznych objawów, w tym spastyczności ramion.

I dobrze, bo to zwraca uwagę na jego zdolności komediowe, a jednocześnie obala stereotypy na temat osób z porażeniem mózgowym i innymi rodzajami niepełnosprawności. „To niesamowite doświadczenie być w krajowej telewizji, rozśmieszać ludzi i mówić o porażeniu mózgowym bez wbijania ludziom tego do głowy” – mówi doktor Blue.

Według organizacji United Cerebral Palsy na tę chorobę cierpi od 1,5 mln do 2 mln dzieci i dorosłych. Mózgowe porażenie dziecięce, będące grupą problemów motorycznych i zaburzeń fizycznych wpływających na rozwijający się mózg, charakteryzuje się mimowolnymi ruchami, napięciem mięśni, spastycznością i trudnościami w chodzeniu. Niektóre osoby mogą mieć również problemy z połykaniem i mówieniem. Lekarze nie wiedzą dokładnie, co powoduje to schorzenie, ale czynniki ryzyka obejmują przedwczesny poród, niską wagę urodzeniową i utratę tlenu podczas porodu. Chociaż nie ma na to lekarstwa, pomocna może być terapia fizyczna i zajęciowa.

Jedną z największych bolączek Blue jest to, że „ludzie zakładają, że skoro jesteś niepełnosprawny fizycznie, to nie jesteś w stanie zrozumieć prostych rzeczy mentalnie. Po prostu nie zawsze łatwo jest mówić. Słowa są, ale skrzynka głosowa i zdolności motoryczne już nie”.

Blue, amerykański paraolimpijski piłkarz, który poświęca się sportowi niemal tak samo jak karierze komediowej, wyrusza ze swoim programem – i przesłaniem – w trasę. „Świetnie się bawię” – mówi. „I bardzo chciałbym robić filmy”. Fani mogą go wkrótce zobaczyć na małym ekranie: Nagrodą w konkursie Comic jest umowa na własny serial i specjalny program komediowy.

Mówi Blue: „Wolę iść przez życie śmiejąc się, niż nie. … Najlepszy humor bierze się z prawdy, a im coś jest prawdziwsze, tym jest śmieszniejsze”.

Zrozumieć omdlenie – diagnostyka i leczenie

0

Lekarz wyjaśnia, w jaki sposób lekarz ustali przyczynę omdlenia oraz co należy zrobić, jeśli ktoś w pobliżu zasłabnie.

Jeśli u pacjenta występują epizody omdlenia, lekarz będzie chciał najpierw uzyskać pełny opis objawów i zdarzeń towarzyszących tym epizodom. Na przykład, lekarz może zapytać:

  • Czy epizody te pojawiają się nagle czy stopniowo?

  • Czy w momencie omdlenia stoisz, siedzisz lub leżysz?

  • Czy zauważasz inne objawy?

  • Jak długo trwa ten epizod?

  • Czy po omdleniu szybko wracasz do normalnego funkcjonowania, czy też jesteś chwilowo zdezorientowany?

?

Lekarz może podjąć próbę odtworzenia objawów poprzez symulację sytuacji, w której zazwyczaj dochodzi do omdlenia. Na przykład, jeśli pacjent ma tendencję do omdleń po kaszlu, może zostać poproszony o silne uniesienie się, aby sprawdzić, czy spowoduje to wystąpienie objawów. Pacjentowi można zmierzyć tętno i ciśnienie krwi w pozycji leżącej, a następnie ponownie po szybkim wstaniu, aby sprawdzić, jakie zmiany wywołują te różne pozycje.

Na tym może polegać cała ocena zdrowego dziecka lub młodej osoby dorosłej. Jednak w niektórych przypadkach lekarz może chcieć dokładniej zbadać pacjenta pod kątem problemów z sercem lub mózgiem.

Ocena serca zwykle rozpoczyna się od wykonania elektrokardiogramu (EKG), który mierzy aktywność elektryczną serca w celu wykrycia arytmii. W celu wykluczenia innych kardiologicznych przyczyn omdlenia konieczne może być wykonanie innych badań, takich jak test wysiłkowy, monitorowanie metodą Holtera lub echokardiogram.

Jeśli wyniki EKG i innych badań serca są prawidłowe, ale lekarz nadal podejrzewa nieprawidłowości w pracy serca, może zlecić wykonanie tzw. testu pochyleniowego. Test pochyleniowy jest często stosowany, ponieważ u niektórych osób występują wstępne objawy omdlenia lub faktycznie dochodzi do omdlenia po odchyleniu głowy i ciała o około 60 lub 70 stopni. Osoba może zemdleć podczas pochylania, z powodu gwałtownego spadku ciśnienia krwi i/lub tętna. Gdy tylko osoba ta zostanie ponownie ułożona na plecach, przepływ krwi i przytomność zostają przywrócone.

Jeśli lekarz podejrzewa, że omdlenie jest spowodowane napadem drgawek, może zlecić wykonanie badania elektroencefalogramu (EEG), które rejestruje aktywność fal mózgowych.

Jakie są metody leczenia omdleń?

Jeśli przebywasz z osobą, która zemdlała, powinieneś wykonać kilka czynności. Jeśli osoba siedzi, ostrożnie podeprzyj ją w pozycji zgiętej, z głową między kolanami.

Jeśli osoba leży, należy ułożyć ją na plecach i podnieść jej stopy wyżej niż głowę. Obróć głowę na bok, aby język nie zablokował przypadkowo oddychania i aby wymiociny nie spowodowały zadławienia. Możesz spróbować ożywić dziecko, przykładając zimny, mokry ręcznik do jego twarzy lub szyi. Jeśli w dotyku jest zimny, należy przykryć go kocem.

Po odzyskaniu przytomności nie pozwalaj osobie, która zemdlała, na natychmiastowe wstanie z łóżka. Podnieś nogi tej osoby. Jeśli osoba leżała, odczekaj kilka minut, zanim poprosisz ją, aby usiadła. Zanim osoba wstanie, poproś ją, aby przez kilka minut siedziała. Następnie przygotuj się na to, że będziesz mógł ją podtrzymać, gdyby ponownie zemdlała po wstaniu.

Jeśli u pacjenta występują epizody omdleń, rodzaj leczenia zaproponowany przez lekarza będzie zależał od przyczyny omdleń i częstotliwości ich występowania.

Rzadkie omdlenia niezwiązane z sercem mogą nie wymagać leczenia.

Pacjentowi mogą być podawane określone leki w celu opanowania podstawowego problemu, a w przypadku nieregularnego bicia serca może być konieczne wszczepienie rozrusznika serca.

W niektórych przypadkach pacjent może zostać poproszony o noszenie węża podtrzymującego, który pomaga utrzymać ciśnienie krwi w równowadze lub o zwiększenie spożycia soli, co zwiększa objętość krwi.

Wodogłowie: objawy, przyczyny, rodzaje, diagnostyka, leczenie

0

Wodogłowie to nagromadzenie płynu w mózgu. Dowiedz się więcej o jego przyczynach, objawach i leczeniu.

Wodogłowie – co w przybliżeniu oznacza wodę w mózgu – to nagromadzenie się płynu w jamach (komorach) znajdujących się głęboko w mózgu. Płyn ten nie przepływa lub nie jest wchłaniany tak, jak powinien. Może to prowadzić do powstawania zastojów i zatorów, które wywierają nacisk na mózg.

Prawdopodobnie słyszałeś, że ciało ludzkie to w większości woda. To prawda. Od krwi po płyny, które przepływają w tkankach i narządach oraz wokół nich, płyn stanowi około 70% ciała.

Nie inaczej jest z głową. Czaszka jest wypełniona płynem, który otacza fałdy i płaty mózgu. Płyn ten, zwany płynem mózgowo-rdzeniowym, chroni mózg przed urazami i zawiera składniki odżywcze oraz białka, które pomagają utrzymać go w zdrowiu i prawidłowym funkcjonowaniu.

Płyn mózgowo-rdzeniowy również:

  • Umożliwia unoszenie się stosunkowo ciężkiego mózgu wewnątrz czaszki

  • Usuwa produkty odpadowe metabolizmu mózgu

  • Przepływa tam i z powrotem między jamą mózgu a rdzeniem kręgowym, regulując ciśnienie w mózgu

Wodogłowie występuje najczęściej u niemowląt lub u osób dorosłych powyżej 60 roku życia, ale można je mieć w każdym wieku. Nie da się go wyleczyć, ale dzięki wczesnej diagnozie i leczeniu można prowadzić aktywne życie.

Objawy wodogłowia

Objawy wodogłowia mogą być różne w zależności od wieku. U niemowląt obejmują one:

  • Niezwykle duża głowa, która szybko się powiększa

  • Miękkie miejsce na czubku głowy niemowlęcia jest twarde lub wybrzuszone

  • Oczy skierowane ku dołowi (czasami nazywane zachodzącym słońcem)

  • Drażliwość lub nerwowość

  • Wymioty lub złe odżywianie

  • Napady

  • Słabe napięcie i siła mięśni

  • Mniejsza wrażliwość na dotyk

  • Słaby wzrost

Objawy wodogłowia u maluchów i dzieci:

  • Bóle głowy

  • Oczy skierowane ku dołowi (czasami nazywane zachodzącym słońcem)

  • Niewyraźne widzenie

  • Nietypowo duża głowa

  • Senność lub niski poziom energii

  • Nudności lub wymioty

  • Zła równowaga lub koordynacja

  • Brak apetytu

  • Napady

  • Częste siusianie lub utrata kontroli nad pęcherzem

  • nerwowość lub zmiana nastroju

  • Zmiana osobowości

  • Problemy z dobrymi wynikami w szkole

  • Opóźnienia lub problemy z już nabytymi umiejętnościami, takimi jak chodzenie i mówienie

?

Objawy wodogłowia u osób dorosłych w wieku poniżej 60 lat:

  • Bóle głowy

  • Zmęczenie

  • Słaba równowaga lub koordynacja

  • Częste siusianie lub utrata kontroli nad pęcherzem

  • Zmiany w widzeniu

  • Spadek pamięci lub koncentracji, który powoduje problemy w pracy

Objawy wodogłowia u osób dorosłych w wieku 60 lat i starszych:

  • Częste siusianie lub utrata kontroli nad pęcherzem

  • Utrata pamięci

  • Problemy z planowaniem lub umiejętnością przetwarzania informacji

  • Problemy z chodzeniem lub słaba koordynacja

  • Demencja

  • Ogólne spowolnienie ruchów

Przyczyny wodogłowia

Trzy główne przyczyny wodogłowia to:

  • Niedrożność. Guzy, torbiele, wady wrodzone i inne obiekty w mózgu mogą blokować lub zaburzać prawidłowy przepływ płynu mózgowo-rdzeniowego.

  • Słabe wchłanianie płynów. Stany zapalne, urazy lub infekcje, takie jak bakteryjne zapalenie opon mózgowych, mogą uniemożliwić tkankom mózgowym wchłanianie płynu mózgowo-rdzeniowego.

  • Zbyt dużo płynu. W rzadkich przypadkach organizm wytwarza więcej płynu mózgowo-rdzeniowego niż jest w stanie przetworzyć mózg.

Rodzaje wodogłowia

Cztery główne typy wodogłowia to:

  • Wodogłowie wrodzone. Jest to sytuacja, w której ktoś rodzi się z wodogłowiem.

  • Wodogłowie skompensowane. Pojawia się we wczesnym okresie życia – czasami jeszcze przed urodzeniem – ale nie powoduje objawów aż do późniejszego okresu życia.

  • Wodogłowie nabyte. Jest ono spowodowane przez guz, torbiel, uraz głowy lub infekcję mózgu.

  • Wodogłowie normalnego ciśnienia. Pojawia się zwykle u osób starszych i prowadzi do obrzęku małych, otwartych obszarów mózgu, ale bez zmiany ciśnienia. Lekarze nie są pewni, co powoduje ten typ choroby.

Niektórzy eksperci określają wodogłowie jako komunikujące się – co oznacza, że płyn mózgowo-rdzeniowy przepływa swobodnie – lub niekomunikujące się, co ma miejsce, gdy dochodzi do zablokowania przepływu.

Diagnostyka wodogłowia

Lekarz rozpocznie od badania fizykalnego i zapyta o objawy, a następnie zaleci wykonanie badań w celu wykrycia objawów wodogłowia. Badania mogą obejmować:

  • Badanie neurologiczne w celu sprawdzenia siły mięśni, refleksu, koordynacji, równowagi, wzroku, ruchu gałek ocznych, słuchu, funkcjonowania umysłowego i nastroju

  • Ultrasonografia, która wykorzystuje fale dźwiękowe do tworzenia obrazu wewnątrz ciała

  • Rezonans magnetyczny (MRI) – badanie wykorzystujące silne magnesy i fale radiowe do uzyskania szczegółowych obrazów mózgu.

  • Tomografia komputerowa (CT) – seria zdjęć rentgenowskich wykonanych pod różnymi kątami, które są łączone w celu uzyskania pełniejszego obrazu mózgu.

  • Nakłucie kręgosłupa, kiedy lekarz wprowadza igłę do dolnej części pleców w celu usunięcia i zbadania części płynu.

  • Monitorowanie ciśnienia wewnątrzczaszkowego (ICP), w którym wykorzystuje się mały monitor wprowadzany do mózgu w celu zmierzenia stopnia obrzęku.

  • Badanie fundoskopowe, które polega na obejrzeniu nerwu za okiem w celu sprawdzenia, czy występuje obrzęk

Leczenie wodogłowia

Jeśli objawy są łagodne, leczenie może nie być konieczne. Jeśli są poważne, lekarz prawdopodobnie zaleci operację polegającą na umieszczeniu w mózgu elastycznej plastikowej rurki zwanej shuntem, która przekieruje płyn mózgowo-rdzeniowy do innej części ciała, np. do brzucha. Zwykle nie usuwa się jej nigdy, a regularne badania kontrolne są ważne, aby upewnić się, że urządzenie działa prawidłowo.

W niektórych przypadkach wodogłowie można leczyć bez użycia shuntu. Jeden z rodzajów operacji, endoskopowa trzecia komora, otwiera drogę w mózgu, aby płyn mógł swobodnie przepływać, podczas gdy inny rodzaj operacji zamyka część mózgu, która wytwarza płyn mózgowo-rdzeniowy.

Wiele osób z wodogłowiem znajduje pomoc poprzez terapię i edukację. Specjaliści mogą zapewnić:

  • Terapia zajęciowa pomagająca dzieciom i dorosłym w nabywaniu umiejętności życiowych

  • Terapia rozwojowa pomagająca dzieciom w nauce zachowań społecznych

  • Kształcenie specjalne dla osób z trudnościami w uczeniu się

  • Pracownicy służby zdrowia psychicznego lub pracownicy socjalni zapewniający wsparcie emocjonalne i pomagający rodzinom w znalezieniu usług

  • Opieka nad osobami z demencją

Powikłania wodogłowia

Jeśli po leczeniu wodogłowia wystąpią jakiekolwiek nieprawidłowości, należy niezwłocznie zwrócić się o pomoc lekarską.

Komplikacje związane z systemem shuntów mogą wystąpić, gdy shunt zostanie zablokowany i przestanie działać lub gdy dojdzie do zakażenia. Może to spowodować ponowne nagromadzenie się płynu mózgowo-rdzeniowego. Oznaki i objawy mogą obejmować:

  • Ból głowy

  • Podwójne widzenie lub wrażliwość na światło

  • Nudności lub wymioty

  • Bolesność mięśni szyi lub ramion

  • Napady

  • Zaczerwienienie lub tkliwość wzdłuż drogi odpływu

  • Gorączka o niskim stopniu nasilenia

  • Senność lub zmęczenie

  • Powrót objawów wodogłowia

Najczęstszym powikłaniem operacji wszczepienia przetoki esowatej jest zamknięcie drogi powstałej w wyniku operacji, co prowadzi do zakażenia. Objawy takiego problemu mogą obejmować:

  • Gorączka

  • Krwawienie

  • Utrata pamięci krótkotrwałej

  • Czasowe problemy z układem endokrynnym, który reguluje wydzielanie hormonów

Jeśli jakiekolwiek wcześniejsze objawy wodogłowia powrócą, jest to oznaka powikłania. Inne rzeczy, na które należy zwrócić uwagę to:

  • Trudności z budzeniem się lub utrzymaniem przytomności. W przypadku tego objawu należy pilnie zgłosić się do lekarza, ponieważ może on prowadzić do śpiączki.

  • Obrzęk lub zaczerwienienie wzdłuż drogi odpływu

  • Gorączka

  • Wyraźne żyły skóry głowy u niemowląt

Zapobieganie wodogłowiu

Niektórym, ale nie wszystkim przyczynom wodogłowia można zapobiec.

  • Sprzęt ochronny, taki jak kaski, może pomóc w zapobieganiu urazom głowy podczas uprawiania sportu, jazdy na rowerze i innych czynności.

  • Foteliki samochodowe i pasy bezpieczeństwa mogą pomóc w ochronie dzieci w samochodzie.

  • Regularna opieka zdrowotna w czasie ciąży może pomóc zmniejszyć ryzyko wystąpienia problemów w czasie ciąży, w tym infekcji i przedwczesnego porodu.

  • Zapalenie opon mózgowych było niegdyś częstą przyczyną wodogłowia. Zapytaj swojego lekarza o szczepionkę.

Perspektywy wodogłowia

Długotrwałe skutki wodogłowia są bardzo zróżnicowane i zależą od przyczyny oraz stopnia nasilenia objawów.

Bez leczenia wodogłowie pogarsza się z czasem, ale dzięki operacji, terapii i edukacji wiele osób prowadzi stosunkowo aktywne życie. Im wcześniej rozpoznana choroba, tym większe szanse na skuteczne leczenie i powrót do zdrowia.

Objawy miastenii gravis

0

Lekarz wyjaśnia objawy myasthenia gravis, choroby charakteryzującej się osłabieniem mięśni.

Do objawów myasthenia gravis należą:

  • opadające powieki

  • Podwójne widzenie

  • Trudności w połykaniu ze zwiększonym ryzykiem zachłyśnięcia się i zadławienia

  • Zmiana jakości głosu

  • Narastające osłabienie określonej grupy mięśni podczas ciągłego używania tych mięśni i poprawa siły mięśni po odpoczynku tych grup mięśniowych

  • Słaby kaszel

  • Trudności w oddychaniu, prowadzące do niewydolności oddechowej (przełom miasteniczny)

  • opadające powieki

  • niewyraźna mowa, trudności w połykaniu lub zmęczenie przy żuciu (objawy bulwarowe)

  • Rzadko występują tylko słabe ręce lub nogi

Zadzwoń do lekarza, jeśli wystąpią następujące objawy:

  • Zauważasz opadającą powiekę lub podwójne widzenie

  • Masz jakiekolwiek trudności z przeżuwaniem lub połykaniem

  • Odczuwasz okresowe osłabienie mięśni, które poprawia się po odpoczynku

  • Masz już miastenię gravis i doświadczasz trudności w oddychaniu

Drżenie samoistne i talamotomia stereotaktyczna

0

Wzgórzotomia stereotaktyczna, operacja mózgu, która niszczy wzgórze, jest stosowana w leczeniu drżenia istotnego, gdy wszystkie inne metody leczenia zawiodły.

Chociaż wzgórzotomia jest nadal wykonywana w dzisiejszych czasach, robi się to rzadziej ze względu na ryzyko poważnych skutków ubocznych oraz dostępność głębokiej stymulacji mózgu lub ablacji tkanki mózgowej lub oparzenia za pomocą techniki ultradźwiękowej o wysokiej intensywności, które są bezpieczniejsze i wiążą się z mniejszą liczbą powikłań.

Większość talamotomii jest wykonywana tylko po jednej stronie mózgu – po stronie przeciwnej do najbardziej dotkniętej kończyny. W przypadku wykonania zabiegu po obu stronach mózgu istnieje większe ryzyko wystąpienia poważnych problemów z mową lub całkowitego wyciszenia. Istnieje również większe ryzyko wystąpienia problemów poznawczych (z myśleniem).

Co dzieje się podczas zabiegu talamotomii stereotaktycznej?

Zabieg talamotomii stereotaktycznej trwa od dwóch do trzech godzin. Wykonuje się ją w znieczuleniu miejscowym (pacjent nie jest usypiany), ale ponieważ tkanka mózgowa nie odczuwa bólu, zabieg jest w zasadzie bezbolesny. Ważne jest, aby pacjent był przytomny podczas zabiegu, co umożliwi chirurgowi zadanie pacjentowi serii pytań i wykonanie serii badań w celu zlokalizowania części mózgu powodującej drżenie.

Czy talamotomia stereotaktyczna działa?

Tak, około 80% pacjentów poddanych stereotaktycznej talamotomii doświadcza długotrwałego i niemal całkowitego (lub całkowitego) ustąpienia drżenia zasadniczego.

Jakie są efekty uboczne talamotomii stereotaktycznej?

Do częstych, ale przejściowych, skutków ubocznych talamotomii stereotaktycznej należą:

  • Dezorientacja

  • Słabość

  • Zaburzona mowa

  • Problemy z równowagą

Poważniejsze działania niepożądane mogą obejmować:

  • Zakażenie

  • Krwawienie

  • Trwałe problemy z mową lub równowagą

  • Problemy poznawcze (myślenie)

  • Paraliż

?

Kto powinien poddać się talamotomii stereotaktycznej?

Wzgórzotomia stereotaktyczna powinna być wykonywana tylko w rzadkich okolicznościach, np. gdy wszystkie inne metody leczenia zawiodły. Zabieg ten powoduje trwałe zniszczenie wzgórza, co może ograniczyć możliwości leczenia w przyszłości.

?

Porażenie Bella – Co to jest porażenie Bella? Co je wywołuje?

0

Porażenie dzwonów może powodować opadanie lub osłabienie jednej strony twarzy. Lekarz wyjaśnia oznaki i objawy tego stanu.

Porażenie Bella znane jest również jako ostre porażenie twarzoczaszki o nieznanej przyczynie. Jest to stan, w którym mięśnie po jednej stronie twarzy stają się słabe lub sparaliżowane. Dotyczy to tylko jednej strony twarzy w danym czasie, powodując jej opadanie lub sztywnienie po tej stronie.

Przyczyną jest uraz siódmego nerwu czaszkowego. Nerw ten jest również nazywany nerwem twarzowym. Porażenie dziecięce może wystąpić u każdego. Wydaje się jednak, że występuje ono częściej u osób chorych na cukrzycę lub w trakcie rekonwalescencji po infekcjach wirusowych.

W większości przypadków objawy są tylko przejściowe.

Objawy porażenia nerwu wzrokowego

Jeśli to się zdarzy, możesz się obawiać, że masz udar. Prawdopodobnie tak nie jest. Udar, który dotyka mięśni twarzy, może spowodować osłabienie mięśni także w innych częściach ciała.

Objawy porażenia Bella pojawiają się nagle. Pewnej nocy możesz położyć się do łóżka z dobrym samopoczuciem. Ale kiedy następnego dnia rano patrzysz w lustro, widzisz, że część twarzy wydaje się opadać. Po wystąpieniu tych objawów, w ciągu następnych 48 do 72 godzin następuje ich nasilenie.

Najbardziej widocznym objawem jest osłabienie i opadanie jednej strony twarzy. Trudno będzie zamknąć oko po tej stronie lub wykonywać mimikę twarzy, np. uśmiechać się. Może nawet dojść do całkowitego paraliżu twarzy po tej stronie. Rzadko, ale czasami porażenie Bella może dotyczyć nerwów po obu stronach twarzy.

Oprócz osłabienia i opadania mięśni twarzy, pacjent może:

  • Ślinić się

  • Uczucie bólu w szczęce lub za uchem po tej stronie, która została dotknięta chorobą. Niektórzy ludzie zauważają ból za uchem na 1 lub 2 dni przed wystąpieniem osłabienia.

  • Ból głowy

  • Mieć słabsze odczuwanie smaku

  • suchość oczu i ust

  • Słyszeć dzwonienie w uszach (szumy uszne)

  • Większa wrażliwość na dźwięki po tej stronie, która jest dotknięta chorobą. W ciągu kilku dni przed wystąpieniem innych objawów dźwięki wydają się głośniejsze niż zwykle.

  • Trudności w mówieniu

  • Mieć problemy z jedzeniem i piciem

Po wystąpieniu objawy zwykle ustępują w ciągu około 3 tygodni. Większość osób – do 80% – nie ma żadnych objawów w ciągu 3 do 6 miesięcy. U niektórych osób, które zachorowały na porażenie Bella, okres powrotu do zdrowia jest dłuższy. W rzadkich przypadkach mogą u nich wystąpić pewne stałe objawy.

Przyczyny porażenia Bella

Większość lekarzy uważa, że przyczyną jest uszkodzenie nerwu twarzowego, które powoduje obrzęk. Nerw ten przechodzi przez wąski, kostny obszar w czaszce. Kiedy nerw puchnie – nawet odrobinę – napiera na twardą powierzchnię czaszki. Wpływa to na funkcjonowanie nerwu.

Naukowcy od dawna uważają, że infekcje wirusowe mogą również odgrywać rolę w rozwoju porażenia Bella. Znaleźli oni dowody sugerujące, że wirus herpes simplex 1 (powszechna przyczyna zimnych owrzodzeń) może być odpowiedzialny za dużą liczbę przypadków. Do innych wirusów, które mają związek z porażeniem Bella, należą:

  • Adenowirusy (choroby układu oddechowego)

  • Coxsackievirus (choroba dłoni i stóp)

  • Wirus cytomegalii

  • Epsteina-Barr (mononukleoza zakaźna)

  • Opryszczka zwykła (ospa wietrzna i gonty)

  • Grypa B (grypa)

  • Świnka

  • Różyczka (niemiecka odra)

Kogo dotyczy porażenie dziecięce?

Porażenie dziecięce najczęściej występuje u osób w wieku od 15 do 60 lat. Choroba może w równym stopniu dotyczyć mężczyzn i kobiet. Prawdopodobieństwo zachorowania jest jednak większe, jeśli jesteś w ciąży, zwłaszcza w ciągu ostatnich 3 miesięcy lub w pierwszym tygodniu po porodzie. Większe prawdopodobieństwo zachorowania występuje również u osób, które:

  • infekcje dróg oddechowych, takie jak przeziębienie lub grypa

  • Cukrzyca

  • Choroba autoimmunologiczna

  • Zimne owrzodzenia

  • Wysokie ciśnienie krwi

  • Mononukleoza

  • Shingles

Diagnoza porażenia dziecięcego

Nie istnieje żaden test laboratoryjny na porażenie dziecięce. W rzeczywistości lekarze zazwyczaj ustalają diagnozę na podstawie tak zwanego rozpoznania wykluczającego. Oznacza to, że w większości przypadków rozpoznają porażenie Bella dopiero po wykluczeniu innych schorzeń.

Lekarz rozpocznie od przeprowadzenia pełnego i starannego badania fizykalnego. Zbada twarz pacjenta i poprosi go o wykonywanie różnych wyrazów twarzy, aby sprawdzić, jak zachowują się mięśnie. Jeśli podejrzewa się porażenie Bella, lekarz spróbuje zamknąć powiekę po dotkniętej stronie twarzy. Jeśli nie uda się jej zamknąć, będzie to sygnał, że u pacjenta występuje tzw. zjawisko Bella. Zjawisko to polega na tym, że przy próbie zamknięcia oko podwija się do góry i na zewnątrz. To zwykle wystarcza do postawienia diagnozy.

Następnie lekarz stara się wykluczyć inne schorzenia. Prawdopodobnie zbada słuch i zmysł równowagi. Jeśli istnieje prawdopodobieństwo, że w grę wchodzi inne schorzenie, lekarz może zlecić wykonanie badania elektromiograficznego (EMG) w celu zmierzenia aktywności elektrycznej wewnątrz mięśni. Dzięki temu można stwierdzić, czy nerwy są na pewno uszkodzone, a jeśli tak, to w jakim stopniu. Pomoże to również przewidzieć, jak szybko i w pełni powrócisz do zdrowia.

Lekarz może również przeprowadzić badania obrazowe, takie jak prześwietlenie czaszki, rezonans magnetyczny lub tomografię komputerową, aby upewnić się, że coś takiego jak guz lub złamanie kości nie uciska nerwów. Badanie krwi może również pomóc w wykluczeniu cukrzycy lub infekcji.

Leczenie porażenia nerwu dzwonowego

Większość osób cierpiących na tę chorobę w pełni wraca do zdrowia, niezależnie od tego, czy są leczone, czy nie. Istnieją jednak pewne metody leczenia, które mogą pomóc w szybszym wyzdrowieniu.

Lekarz może podać krótki kurs kortykosteroidów (np. prednizon). Mogą one pomóc w zmniejszeniu obrzęku i zwiększyć prawdopodobieństwo powrotu funkcji nerwów do normy. Może to skrócić czas trwania objawów porażenia Bella. Leki te działają najlepiej, jeśli zostaną zastosowane w ciągu 72 godzin od początku objawów.

Jeśli lekarz zasugeruje, że objawy mogą być wywołane przez wirus opryszczki (herpes simplex 1) lub półpaśca (herpes zoster), może podać lek przeciwwirusowy. Przyjmowanie leków przeciwwirusowych, takich jak acyklowir i walacyklowir, razem ze sterydami może pomóc w przywróceniu sprawności, ale nie ma na to jednoznacznych dowodów.

Jeżeli porażenie ma wpływ na zdolność mrugania i zamykania chorego oka, należy je chronić. Należy stosować krople do oczu lub maść, aby utrzymać ich wilgotność. Należy nosić opaskę na oko, aby brud i kurz nie dostawały się do środka, a wilgoć do środka.

Na koniec lekarz może zaproponować masaż mięśni twarzy.

Operacja nie jest zalecana jako pierwsza metoda leczenia porażenia dziecięcego. Może być jednak konieczna, jeśli objawy nie ustąpią lub jeśli wystąpią komplikacje.

Podstawy miastenii gravis

0

Poznaj podstawy miastenii gravis od ekspertów doktora.

Miastenia (myasthenia gravis) to przewlekła choroba, która powoduje, że mięśnie łatwo się męczą i słabną. Na przykład, jeśli cierpisz na miastenię gravis, możesz zauważyć, że podczas posiłku mięśnie szczęki stają się zmęczone i słabe, co zaburza zdolność przeżuwania pokarmu. Po pewnym czasie odpoczynku mięśnie mogą znów stać się silne, co pozwala na wznowienie jedzenia.

To zmienne osłabienie mięśni, pogarszające się w miarę używania i poprawiające się w miarę odpoczynku, jest charakterystyczne dla tej choroby. Zazwyczaj występują okresy, w których można zaobserwować nasilenie objawów (tzw. zaostrzenie), przeplatane okresami, w których objawy zmniejszają się lub ustępują (remisja).

Miastenia dotykająca wielu grup mięśni na całym ciele nazywana jest miastenią uogólnioną. Inne często występujące grupy mięśni, które są dotknięte chorobą, mogą utrudniać żucie, połykanie, uśmiechanie się, wzruszanie ramionami, podnoszenie ręki do góry, chwytanie, podnoszenie się do pozycji stojącej lub wchodzenie po schodach. Jeśli uszkodzone są mięśnie potrzebne do oddychania, mówi się, że pacjent znajduje się w kryzysie miastenicznym. Jest to sytuacja zagrażająca życiu.

Chociaż każdy może zachorować na miastenię, najbardziej narażone są kobiety w wieku od 20 do 40 lat oraz mężczyźni w wieku od 50 do 70 lat. Jeśli kobieta cierpiąca na miastenię gravis urodzi dziecko, może ono doznać przejściowego i potencjalnie zagrażającego życiu osłabienia mięśni (miastenia noworodkowa) z powodu przeciwciał, które przeniosły się z krwiobiegu matki. Zazwyczaj w ciągu pierwszych tygodni życia dziecka przeciwciała są usuwane z jego krwiobiegu, a dziecko rozwija normalne napięcie i siłę mięśni.

Objawy miastenii gravis

Choroba najczęściej dotyka mięśni kontrolujących ruchy oczu i powiek, dlatego pierwszymi zauważalnymi objawami mogą być opadanie powiek i/lub niewyraźne lub podwójne widzenie. U większości chorych w ciągu 1 roku lub 2 lat dochodzi do osłabienia innych grup mięśni.

Ogólne objawy miastenii gravis obejmują:

  • Osłabienie mięśni oka

  • Opadające powieki

  • Podwójne widzenie

  • Niewyraźne widzenie

  • Zmiana wyrazu twarzy

  • Kłopoty z połykaniem

  • Duszność

  • Problemy z mówieniem

  • Problemy z chodzeniem i podnoszeniem przedmiotów

  • Problemy z utrzymaniem głowy w górze

Jeśli mięśnie, których używasz do oddychania, osłabną na tyle, że nie możesz ich kontrolować, jest to tzw. kryzys miasteniczny. Jest to nagły przypadek medyczny, który wymaga zastosowania respiratora, aby ułatwić oddychanie. U około 15% do 20% osób z miastenią gravis występuje co najmniej jeden kryzys miasteniczny. Mogą one być spowodowane infekcją, stresem, zabiegiem chirurgicznym lub reakcją na leki.

Przyczyny miastenii gravis

W normalnych warunkach nerwy kierują mięśnie do pracy, wysyłając informację przez obszar zwany receptorem. Substancją chemiczną, która przekazuje tę wiadomość, jest acetylocholina. Kiedy acetylocholina wiąże się z receptorem nerwowym, mięsień wie, że ma się skurczyć. W miastenii gravis organizm atakuje swoje receptory acetylocholiny.

Myasthenia gravis jest uważana za chorobę autoimmunologiczną. W chorobie autoimmunologicznej niektóre przeciwciała (specjalne białka w organizmie, które są zaprogramowane do walki z obcymi najeźdźcami, takimi jak bakterie, wirusy lub grzyby) błędnie rozpoznają część własnego ciała jako obcą, co prowadzi do jej zniszczenia. W przypadku miastenii gravis przeciwciała blokują, atakują lub niszczą receptory acetylocholiny potrzebne do skurczu mięśni.

Nikt nie wie dokładnie, co powoduje, że organizm zaczyna produkować przeciwciała niszczące receptory acetylocholiny. W niektórych przypadkach proces ten wydaje się być związany z gruczołem grasicy, który pomaga w produkcji przeciwciał.

U około 15% wszystkich pacjentów z miastenią gravis stwierdza się grasiczaka, czyli guz grasicy. Chociaż większość grasiczaków jest łagodna (nie rakowa), grasica jest zwykle usuwana (tymektomia), aby zapobiec potencjalnemu rozprzestrzenianiu się raka. W rzeczywistości tymektomia wydaje się poprawiać objawy miastenii u niektórych pacjentów, nawet jeśli nie ma guza.

Diagnostyka miastenii gravis

Aby stwierdzić, czy pacjent cierpi na miastenię gravis, lekarz rozpocznie od badania neurologicznego. Badanie to obejmuje sprawdzenie:

  • Odruchy

  • Siła mięśniowa

  • Napięcie mięśniowe

  • Dotyk

  • Wzrok

  • Koordynacja

  • Równowaga

Następnie pacjent zostanie poddany badaniom, które pomogą dokładniej przyjrzeć się objawom miastenii gravis. Obejmują one:

  • Test Edrophonium. Lekarz wstrzykuje pacjentowi substancję chemiczną o nazwie chlorek edrofonium, aby sprawdzić, czy poprawia ona siłę mięśni. Jeśli tak, jest to znak, że pacjent może cierpieć na miastenię gravis.

  • Test z okładem z lodu. Jeśli pacjent ma opadającą powiekę, lekarz może przyłożyć do niej na 2 minuty okład z lodu, aby sprawdzić, czy niska temperatura ma na nią wpływ.

  • Badanie krwi. Lekarz pobierze część krwi i wyśle ją do laboratorium w celu sprawdzenia, czy nie występują w niej pewne przeciwciała, które wpływają na receptory nerwów mięśniowych.

  • Powtarzalna stymulacja nerwów. W tym teście wykorzystuje się elektrody umieszczone na mięśniach, które wysyłają małe impulsy elektryczne, aby sprawdzić, czy nerwy reagują na sygnały.

  • Elektromiografia jednowłóknowa (EMG). Lekarz wprowadza elektrodę z cienkiego drutu przez skórę do mięśnia. W ten sposób można zbadać aktywność elektryczną pomiędzy mózgiem a mięśniami.

  • Badania obrazowe. Lekarz może zasugerować wykonanie tomografii komputerowej lub rezonansu magnetycznego w celu dokładniejszego zbadania guza grasicy, który może być przyczyną objawów.

  • Badania czynności płuc. Lekarz bada oddychanie, aby sprawdzić, czy miastenia gravis nie wpływa na płuca.

Leczenie Miastenii Gravis i domowe sposoby jej leczenia

Leczenie będzie zależało od wieku pacjenta, nasilenia objawów i tempa rozwoju choroby. Może być konieczne zastosowanie jednej lub kilku metod leczenia łącznie. Lekarz może zalecić stosowanie leków, takich jak:

  • Inhibitory cholinesterazy. Leki te poprawiają komunikację między nerwami a mięśniami. Mogą one pomóc we wzmocnieniu mięśni.

  • Kortykosteroidy. Kortykosteroidy, takie jak prednizon, wyciszają układ odpornościowy i spowalniają uwalnianie przeciwciał, które mogą przyczyniać się do blokowania receptorów nerwowych.

  • Leki immunosupresyjne. Lekarz może dodać do kortykosteroidów leki immunosupresyjne, aby zmniejszyć reakcję układu odpornościowego.

W przypadku nagłego zaostrzenia objawów lub planowanego w najbliższym czasie zabiegu chirurgicznego lub innego rodzaju terapii, lekarz może zalecić terapię dożylną (IV). Do wyboru są następujące opcje:

  • Plazmafereza. Procedura ta jest podobna do dializy, ponieważ polega na filtrowaniu krwi. Krew przechodzi przez maszynę, która usuwa z niej pewne przeciwciała. Zazwyczaj można poddawać się temu zabiegowi tylko przez kilka tygodni, zanim efekty zaczną ustępować.

  • Dożylne podawanie immunoglobuliny (IVIg). Terapia ta polega na wstrzyknięciu do krwiobiegu nowych przeciwciał. Przeciwciała te zmieniają odpowiedź układu odpornościowego i pomagają w łagodzeniu objawów. Rezultaty utrzymują się zwykle przez około 3-6 tygodni.

  • Przeciwciała monoklonalne. Lekarz prawdopodobnie zaleci tę opcję tylko wtedy, gdy inne metody leczenia nie przyniosły oczekiwanych rezultatów. Mogą one wywoływać poważne skutki uboczne.

Jeśli myasthenia gravis jest spowodowana guzem grasicy, konieczna może być operacja usunięcia całego gruczołu (tymektomia). Nawet jeśli nie masz guza, usunięcie grasicy może pomóc w złagodzeniu objawów. Odnotowanie korzyści z tymektomii może potrwać lata.

Usunięcie grasicy może wymagać przeprowadzenia otwartej operacji. Chirurg otwiera mostek, aby dostać się do grasicy i ją usunąć.

Inną opcją, która może okazać się skuteczna, jest operacja małoinwazyjna. Istnieją dwie opcje:

  • Tymektomia wspomagana komputerowo. Chirurdzy wykonują małe nacięcia na szyi lub klatce piersiowej i za pomocą długiej, cienkiej kamery zwanej endoskopem wraz z narzędziami usuwają grasicę.

  • Tymektomia wspomagana robotem. Chirurdzy wykonują takie same małe cięcia jak w przypadku tymektomii wspomaganej wideo, a następnie używają robota z kamerą i mechanicznymi ramionami do usunięcia grasicy.

Oprócz leczenia farmakologicznego można zmienić styl życia, aby pomóc w opanowaniu objawów miastenii gravis, w tym:

  • Oszczędzaj energię podczas jedzenia. Jeśli przeżuwanie pokarmu sprawia ci trudność, jedz wtedy, kiedy masz najwięcej siły. Łatwiejsze może okazać się spożywanie kilku małych posiłków dziennie zamiast dłuższych, większych i rzadszych. Należy unikać miękkich pokarmów i robić przerwy między kolejnymi kęsami.

  • Zainstaluj urządzenia wspomagające bezpieczeństwo. Umieść poręcze wszędzie tam, gdzie możesz potrzebować pomocnego uchwytu, np. obok toalety lub w pobliżu stołów. Usuń wszystkie elementy stwarzające ryzyko potknięcia się, takie jak dywany czy bałagan na podłodze.

  • Pozwól maszynom wykonywać pracę. Zamień elektryczną szczoteczkę do zębów, otwieracz do konserw lub inne urządzenie, które pozwoli Ci zaoszczędzić siły.

  • Załóż opaskę na oczy. Może ona pomóc w przypadku podwójnego widzenia. Stosuj ją podczas oglądania telewizji lub czytania, a od czasu do czasu zmieniaj wzrok.

  • Planuj z wyprzedzeniem. Rozsądnie gospodaruj siłami. Prace domowe lub porządkowe wykonuj wtedy, kiedy czujesz się najlepiej w ciągu dnia.

Omówienie mizofonii

0

Mizofonia to stan, w którym pewne dźwięki są nie do zniesienia lub bolesne dla Ciebie, ale nie dla innych. Dowiedz się więcej o tym niezwykłym schorzeniu i o tym, co można z nim zrobić.

1/9

Mizofonia jest zaburzeniem, w którym pewne dźwięki wywołują u pacjenta silne reakcje, w tym takie, które inni mogą postrzegać jako nieracjonalne. W łagodnych przypadkach, nawet ciche dźwięki, które nie przeszkadzają innym, mogą z łatwością przeszkadzać Tobie. W poważniejszych przypadkach słyszenie powtarzających się dźwięków, takich jak tykanie zegara, wycieraczki, żucie, kaszel, kichanie i inne normalne czynności, może budzić obrzydzenie, złość lub reakcję „walcz lub uciekaj”.

Czy winę ponoszą inni ludzie?

2/9

Prawdopodobnie! Wiele osób cierpiących na mizofonię reaguje na dźwięki z otoczenia, ale u innych czynnikiem wyzwalającym są odgłosy wydawane przez jedną, konkretną osobę. Tak więc matka nucąca do siebie lub współpracownik w boksie jedzący lunch mogą regularnie doprowadzać cię do szału.

Możliwe przyczyny

3/9

Mizofonia często współwystępuje z innymi zaburzeniami słuchowymi i psychicznymi, takimi jak zaburzenia obsesyjno-kompulsywne, problemy lękowe czy zespół Tourette’a. Eksperci nie są pewni, czy to właśnie te zaburzenia mogą leżeć u podstaw mizofonii. Podejrzewają jednak, że mają one ze sobą przynajmniej pewien związek i są przekonani, że niepokój związany z tą chorobą może spowodować jej poprawę lub pogorszenie.

Czym to nie jest

4/9

To normalne, że wiertło u dentysty, kwilenie dziecka lub głośny krzyk zaskakują cię lub denerwują. Ale jeśli cierpisz na mizofonię – słowo to ma swoje korzenie w grece i oznacza nienawiść – nawet zwykłe dźwięki mogą wywoływać silne reakcje. Są to np. szum klimatyzatorów, tykanie zegarów, ćwierkanie i dzwonienie telefonów komórkowych.

Wyuczone zachowanie?

5/9

Mizofonia mogła pojawić się po raz pierwszy, kiedy np. byłeś niespokojny i nagle zwróciłeś uwagę na odgłos przeżuwania pokarmu przez współmałżonka. Jeśli w domu panuje napięta atmosfera podczas posiłków, Twój mózg może wytworzyć związek między napięciem a dźwiękiem. Z czasem możesz zacząć odczuwać niepokój za każdym razem, gdy usłyszysz, że ktoś niewinnie żuje, co wywoła przesadną reakcję związaną z mizofonią.

Fizyczne wyjaśnienie?

6/9

Osoby z mizofonią często mają więcej mieliny, tłustej powłoki izolacyjnej, na komórkach nerwowych w mózgu. A dźwięki wyzwalające wywołują większą aktywność w częściach mózgu związanych z emocjami, takimi jak strach, a także z pamięcią długotrwałą. Naukowcy nie wiedzą jednak na pewno, czy te fizyczne objawy są przyczyną mizofonii, czy też występują z jej powodu.

Lawina

7/9

Wiele osób skarży się, że mizofonia się nasila, ale jest bardziej prawdopodobne, że problemy te zmieniają się w zależności od tego, co dzieje się w ich życiu, np. stresu, stanu zdrowia czy snu. Możliwe, że z czasem wykształci się wizualne skojarzenie z dźwiękiem, tak że już sam widok tego, co powoduje hałas, wywołuje reakcję.

Diagnoza

8/9

Nie ma oficjalnej grupy objawów ani testów dla mizofonii, więc diagnoza może być trudna. Audiolog może pomóc wykluczyć inne zaburzenia słuchu, a także zalecić poradnictwo i umiejętności radzenia sobie z chorobą. Oto kilka podstawowych objawów mizofonii:

  • Jesteś bardzo wrażliwy na określone dźwięki lub nawet na samą myśl o nich.

  • Dźwięk irytuje, przeraża lub złości, co może powodować, że unikasz tego, co go wydaje, a nawet reagujesz agresją.

  • Stajesz się niespokojny, kiedy wiesz, że wejdziesz do środowiska, w którym występują te dźwięki.

  • Reakcja użytkownika zakłóca jego pracę, szkołę, życie rodzinne lub towarzyskie.

  • Inne zaburzenie słuchu, zdrowia lub zdrowia psychicznego nie wyjaśnia lepiej twoich objawów.

Leczenie

9/9

Mizofonia nie jest chorobą, na którą nie ma lekarstwa ani sprawdzonych metod leczenia, ale można sobie z nią radzić. Najskuteczniejsze okazało się podejście wielodyscyplinarne. Obejmuje ono pomoc psychologiczną, edukację na temat sposobów zmniejszania reakcji fizjologicznych oraz terapię poznawczą. Terapia ekspozycyjna wydaje się pogarszać sytuację, ale połączenie białego szumu z doradztwem w zakresie umiejętności radzenia sobie z problemami okazało się pomocne w odczulaniu na dźwięki. Audiolog lub terapeuta może pomóc w doborze najlepszych dla pacjenta metod leczenia.

Zrozumieć omdlenie – zapobieganie

0

Jeśli masz skłonność do omdleń, zastosuj niektóre z poniższych środków zapobiegawczych, opracowanych przez ekspertów doktora.

Jeśli masz skłonność do omdleń i potrafisz określić sytuacje, które je wywołują, staraj się ich unikać. Na przykład należy zadbać o regularne spożywanie posiłków, aby uniknąć uczucia głodu. Inne środki zaradcze, które mogą pomóc, to unikanie nadmiernego zmęczenia, ciepłych pomieszczeń i alkoholu – wszystkie te czynniki mogą powodować omdlenia. Konieczne może być nauczenie się kontrolowania oddechu, aby nie oddychać zbyt szybko i nie hiperwentylować się, gdy odczuwa się niepokój. Konieczne może być stopniowe wstawanie z pozycji leżącej. Wiele epizodów omdlenia występuje podczas wstawania z łóżka, dlatego warto wyłożyć dywanem obszar wokół łóżka i usunąć z niego przedmioty, o które można się uderzyć podczas upadku.

Aby zapobiec omdleniom, osoby, u których udokumentowano ataki związane z sercem, znane jako omdlenia neurokardiogenne – głównie dzieci i młodzi dorośli – powinny stosować dietę o wysokiej zawartości soli i pić dużo płynów, aby uniknąć odwodnienia i utrzymać odpowiednią objętość krwi. Osoby te powinny zwracać uwagę na objawy ostrzegawcze omdlenia – zawroty głowy, mdłości i spocone dłonie – i usiąść lub położyć się, jeśli odczuwają objawy ostrzegawcze.

Osoby starsze, u których występują omdlenia, powinny skonsultować z lekarzem przyjmowane leki i poddać się ocenie pod kątem poważnych problemów kardiologicznych lub neurologicznych. Powinny one również zachować ostrożność przy zmianie pozycji z leżącej na stojącą. Powolne unoszenie ciała pozwala mu przystosować się do nowej pozycji, co minimalizuje ryzyko omdlenia. U starszych pacjentów należy również unikać odwodnienia.

6 sposobów na utrzymanie mózgu w zdrowiu

0

Nie traktuj możliwości swojego mózgu jako oczywistości. Oto, co możesz zrobić – przez całe życie – aby zachować jego sprawność.

Twój mózg jest naprawdę najbardziej niesamowitą częścią Twojego ciała. Wymyśla kreatywne sposoby wyrażania myśli i emocji, koordynuje ruchy – od krojenia cebuli po bieg z przeszkodami, przechowuje najcenniejsze wspomnienia z dzieciństwa i rozwiązuje niedzielną krzyżówkę. Łatwo jest jednak uznać te zdolności za oczywiste.

„Wiele osób nie zaczyna myśleć o zdrowiu swojego mózgu, dopóki nie zauważa pewnych zmian poznawczych i utraty pamięci w wieku 60 lub 70 lat” – mówi dr Elise Caccappolo, profesor nadzwyczajny neuropsychologii w Columbia University Medical Center w Nowym Jorku. „Jest jednak wiele rzeczy, które można zrobić już w dzieciństwie, aby utrzymać mózg w jak najlepszym zdrowiu przez całe życie. Wiemy, że zajęcia intelektualne, interakcje społeczne, a także, a może przede wszystkim, aktywność fizyczna są pomocne w utrzymaniu dobrej kondycji mózgu.”

Zdrowe serce

Według niej najważniejszą strategią jest współpraca z lekarzem i dbanie o zdrowie układu sercowo-naczyniowego. Chcesz, aby krew mogła swobodnie przepływać przez serce i naczynia krwionośne. „Wysokie ciśnienie krwi, wysoki poziom cholesterolu, palenie papierosów i cukrzyca zwiększają ryzyko rozwoju chorób neurodegeneracyjnych, ponieważ utrudniają przepływ krwi do mózgu” – wyjaśnia.

Kiedy ściany tętnic pokrywają się blaszką miażdżycową lub twardnieją, co jest stanem zwanym miażdżycą, trudno jest dopłynąć wystarczającej ilości krwi do mózgu i odżywiać jego komórki. Może to również prowadzić do udaru niedokrwiennego – kiedy w tętnicy tworzy się skrzep krwi, odcinając dopływ krwi do części mózgu. Może to spowodować przejściowe lub nawet trwałe uszkodzenie mózgu.

Zdrowy, aktywny tryb życia pomoże w utrzymaniu prawidłowego przepływu krwi i uniknięciu tych problemów. Szwedzkie badanie przeprowadzone na ponad 30 000 kobiet wykazało, że u tych, które stosowały zdrową dietę, regularnie ćwiczyły, nie paliły, piły tylko umiarkowanie i utrzymywały wskaźnik masy ciała (BMI) poniżej 25, ryzyko udaru było znacznie niższe niż u kobiet, które nie spełniały żadnego z tych pięciu warunków.

Dużo dobrej jakości snu

Kluczowym sposobem na utrzymanie pracy mózgu jest wyłączenie go na 7-9 godzin w nocy. „Sen jest najważniejszą rzeczą, jaką możesz zrobić, aby zresetować mózg, umożliwić jego uzdrowienie i przywrócić zdrowie psychiczne” – mówi dr Romie Mushtaq, neurolog i specjalista medycyny integracyjnej.

Nowe badania wykazują, że podczas snu mózg oczyszcza się z toksyn zwanych beta-amyloidami, które mogą prowadzić do rozwoju choroby Alzheimera i innych form demencji.

Mushtaq sugeruje wykonanie kilku prostych czynności przed pójściem spać.

Zrób cyfrowy detoks. Zobowiązuj się, że każdej nocy będziesz kładł się spać o tej samej porze i wyłączaj wszystkie urządzenia elektroniczne i ekrany przynajmniej 30-60 minut przed położeniem się do poduszki.

Wyrzuć swoje zmartwienia. Zanotuj wszystkie zaległe sprawy i krótką listę rzeczy do zrobienia na jutro, aby uspokoić swój umysł. „Nasze myśli ciągle się gonią, wywołując niepokój” – mówi. „Ale jeśli zapiszesz je ołówkiem i papierem, to mówi to Twojemu mózgowi, że nie musi się przejmować tymi sprawami podczas snu”.

Poświęć chwilę na medytację. 5-10 minut uważnej medytacji nie tylko uspokoi Twój mózg i ułatwi zasypianie, ale także zmniejszy niepokój, depresję, zmęczenie i dezorientację. „Medytacja może przynieść korzyści osobom cierpiącym na bezsenność, ponieważ pomaga im zasnąć i utrzymać sen. Pomaga też w zwalczaniu stanów zapalnych w mózgu” – mówi. „Większość ludzi zauważa, że nie tylko lepiej śpi, ale też lepiej się koncentruje i nie jest tak niespokojna”.

Ruszaj ciałem

Spacer przez 30 minut dziennie, zajęcia taneczne lub pływanie pomagają zachować szczupłą sylwetkę i kondycję, a także mogą poprawić stan zdrowia poznawczego. Duże kanadyjskie badanie wykazało, że im bardziej aktywni fizycznie byli dorośli, tym lepsze mieli wyniki w testach pamięci i rozwiązywania problemów.

Ćwiczenia fizyczne zwiększają przepływ krwi do mózgu. Badania wykazały, że ćwiczenia mogą zwiększyć rozmiar hipokampa, części mózgu odpowiedzialnej za pamięć, która naturalnie kurczy się wraz z wiekiem.

Nowe badania przeprowadzone we Włoszech sugerują, że praca mięśni nóg może być kluczem do uzyskania maksymalnych korzyści dla mózgu wynikających z aktywności fizycznej. Naukowcy odkryli, że kiedy używasz nóg podczas ćwiczeń z obciążeniem, mózg otrzymuje sygnały, które pobudzają go do tworzenia nowych, zdrowych komórek.

Dobrze się odżywiaj

Dieta bogata w kwasy tłuszczowe omega-3, o niskiej zawartości tłuszczów nasyconych, pełna składników odżywczych zawartych w zielonych warzywach liściastych oraz pełnoziarnistych produktach zbożowych może pomóc w utrzymaniu zdrowego mózgu przez całe życie. Dla wielu osób oznacza to stosowanie diety śródziemnomorskiej, która kładzie nacisk na ryby, owoce i warzywa, orzechy, oliwę z oliwek i awokado, ograniczając jednocześnie spożywanie czerwonego mięsa.

Dieta MIND – hybryda diety śródziemnomorskiej i zdrowej dla serca diety DASH, z dodatkowym naciskiem na owoce jagodowe i zieleninę – została stworzona specjalnie w celu poprawy zdrowia mózgu. Wykazano, że zmniejsza ona prawdopodobieństwo wystąpienia choroby Alzheimera.

Warto rozważyć dodanie do swojej diety jednego smakołyku: ciemnej czekolady. Nowe badania wykazały, że flawanole zawarte w ziarnach kakaowca mogą pomóc w poprawie pamięci i funkcji poznawczych.

Mushtaq zaleca również zwrócenie uwagi na ilość spożywanej kofeiny. „Kawa w odpowiedniej dawce może pomóc w koncentracji i zapobiegać chorobom neurodegeneracyjnym” – mówi, ale po dwóch filiżankach efekty mogą stać się szkodliwe, a substancje stymulujące mogą przeszkadzać w zasypianiu. Zaleca wypicie jednej lub dwóch filiżanek rano, a następnie przejście na napoje bez kofeiny do godziny 14.00.

Bądź towarzyski

Caccappolo radzi, by zamiast oglądać Netflixa lub przeglądać Facebooka, spędzać jak najwięcej czasu z przyjaciółmi. Dlaczego? „Podczas spotkań towarzyskich krew krąży do kilku różnych części mózgu, kiedy słuchasz i formułujesz odpowiedzi” – wyjaśnia.

A kiedy nawiązujesz kontakty z przyjaciółmi, rzadziej popadasz w depresję. Depresja może utrudniać sprawne działanie mózgu. „Jeśli jesteś przygnębiony lub niespokojny, mózg jest tak zajęty tym, co by było gdyby i martwił się, że nie jest w stanie w 100% poświęcić się nauce nowych rzeczy” – mówi.

Spróbuj nowych rzeczy

Zdobywanie nowych umiejętności przez całe życie – jak gotować indyjskie potrawy, jak grać na instrumencie, a nawet poznawanie zasad nowych gier karcianych czy podróżowanie do nieznanego miasta – pomaga utrzymać mózg w zdrowiu, ponieważ stale tworzy nowe połączenia między komórkami mózgowymi, mówi Caccappolo.

Stawianie przed mózgiem nowych wyzwań zasadniczo tworzy system zapasowy. „Im więcej stymulacji intelektualnej, tym więcej różnych obwodów neuronalnych jest wykorzystywanych. A im więcej tych obwodów masz, tym trudniej ujawniają się zmiany związane z chorobami neurodegeneracyjnymi” – mówi.

Bardziej pomocne jest opanowanie rzeczywistych umiejętności niż granie w internetowe gry „poprawiające zdolności poznawcze”. „Stwierdziliśmy, że ludzie poprawiają się w konkretnych zadaniach w tych grach” – mówi, „ale to nie koreluje z rzeczywistymi działaniami”.