Lekarz mówi ci.

Kiedy zachorowałam na raka, nie otrzymałam wsparcia z oczekiwanych miejsc, ale znalazłam je gdzie indziej.

Pamiętam dzień, w którym dowiedziałam się, że mam raka piersi. Wszystko, co do tej pory wiedziałam lub wydawało mi się, że wiem, rozpłynęło się w nicości. W tym mrocznym okresie zadawałam sobie wiele pytań, które najczęściej zaczynały się od „dlaczego”. Do dziś pozostają one bez odpowiedzi.

W pewnym momencie zdecydowałem, że nie chcę żyć w ciągłym niepokoju i zmartwieniach. Podjęłam decyzję, że nie chcę, aby moja choroba mnie definiowała. Zamierzałam żyć tak jak dawniej, z zaciętością i determinacją.

Byłem jednak naiwny.

Ludzie, starając się być wyrozumiali, mówili rzeczy, które mieli nadzieję, że będą pocieszające, na przykład, że dano mi raka, bo Bóg wiedział, że sobie z nim poradzę, albo że dostałam go, bo jestem silną osobą. Żadna z tych rzeczy nie była prawdziwa ani pocieszająca.

Po chemioterapii było jeszcze gorzej, a leczenie zaczęło odbijać się na moim wyglądzie. Zaczęłam tracić włosy. Ludzie, których znałam, zaczęli czuć się niezręcznie. Nie wiedzieli, co powiedzieć, albo unikali sytuacji, w których musieliby ze mną rozmawiać. Wiedziałam, że nie było to zamierzone. Po prostu nie wiedzieli, co zrobić lub powiedzieć. Zaczęłam się czuć samotna.

Ale potem znalazłam przypadkowe akty dobroci w nieoczekiwanych miejscach. Kiedy byłam w ruchu, zupełnie obcy ludzie szukali mnie, widząc moją charakterystyczną czapkę z rakiem. Opowiadali o swojej chorobie nowotworowej i leczeniu. Dawali mi słowa wsparcia. Czasami spotykałem osobę, która przeżyła chorobę nowotworową. Te krótkie chwile dodawały mi otuchy. Czułam więź i miałam wrażenie, że wreszcie zostałam zauważona i wysłuchana.

W końcu udało mi się wyleczyć z raka. W pewnym sensie to był dar. Jestem bardziej akceptujący i życzliwy wobec innych. Przede wszystkim wiem, że jest coś, co mogę powiedzieć innej osobie chorej na raka, co ją naprawdę pocieszy. Może znajdę ją w alejce sklepowej lub podczas wybierania nowej koszulki?

Mogą też potrzebować wsparcia z nieoczekiwanych miejsc.

Chemioterapia może prowadzić do poważnych zaburzeń żołądkowych. Dowiedz się, jak radzić sobie z biegunką po chemioterapii.

Nudności to jeden z najbardziej znanych efektów ubocznych chemioterapii. Nie wszyscy wiedzą, że chemioterapia może powodować także inne rodzaje rozstroju żołądka, w tym biegunkę. Radzenie sobie z biegunką po chemioterapii nie jest przyjemne, ale można sobie poradzić z jej objawami, jeśli się nam przytrafi.

Ustalić przyczynę

Wiele leków stosowanych w leczeniu raka powoduje biegunkę, ale nie należy zakładać, że to wszystko. Biegunka może być także związana z infekcją. Niektóre nowotwory również wywołują biegunkę, więc może ona być związana ze zmianami w ogólnym stanie zdrowia.

Powinieneś skontaktować się z lekarzem, aby porozmawiać o biegunce, jeśli towarzyszą jej inne objawy, w tym:

• Sześć lub więcej luźnych stolców na dobę przez ponad dwa dni

• Krew w stolcu

• Gorączka 100,5F lub wyższa

• Niezdolność do kontrolowania wypróżnień

• Biegunka, której towarzyszą zawroty głowy

• Biegunce towarzyszą silne skurcze brzucha

• Utrata wagi spowodowana biegunką

Łagodzenie objawów

Zmiana diety może zmniejszyć nasilenie biegunki po chemioterapii. Staraj się spożywać pokarmy, które są łagodne dla żołądka. Unikaj pikantnych potraw, kwaśnych produktów, takich jak cytrusy, alkohol i żywność wysokotłuszczowa. Trzymaj się także z dala od napojów zawierających kofeinę.

Jeśli potrzebujesz poważniejszej ulgi, możesz spróbować diety BRAT. Jest to akronim oznaczający:

• Banany

• Ryż

• Sos jabłkowy

• Tosty

Ponadto należy pić dużo czystych płynów. Biegunka powoduje odwodnienie, dlatego należy uzupełniać płyny, które tracimy. Woda, klarowne buliony i napoje dla sportowców są dobre do uzupełniania płynów po biegunce.

Możliwe, że będziesz mógł przyjmować leki, aby zmniejszyć skutki biegunki. Niektóre leki dostępne bez recepty mogą uspokoić Twój żołądek i poprawić Twoje samopoczucie. Porozmawiaj z lekarzem o tym, jakie leki można bezpiecznie przyjmować.

Pielęgnacja skóry

Częste oddawanie stolca może powodować podrażnienia wokół odbytu. Po każdej wizycie w toalecie należy dokładnie oczyścić ten obszar. Można użyć wilgotnego papieru toaletowego, aby mieć pewność, że wszystkie pozostałości zostały usunięte ze skóry.

Przyłożenie ciepłej, wilgotnej ściereczki lub wzięcie ciepłej kąpieli może złagodzić niektóre dolegliwości. Można również spróbować zastosować kąpiel sitz – płytką miskę, którą umieszcza się nad toaletą. Można napełnić ją wodą i usiąść w niej zamiast korzystać z wanny.

Skórę wokół odbytu można chronić za pomocą maści. Kremy lub maści na pieluchy mają działanie łagodzące i są bezpieczne dla podrażnionej skóry. W celu ochrony skóry można też stosować czystą wazelinę.

Dowiedz się, jakie fajne ozdoby na ciało robią sobie osoby, które przeżyły raka piersi.

Leczenie raka piersi może trwale zmienić wygląd twojego ciała. Blizny po naświetlaniach lub operacjach mogą zmienić kształt piersi. Jeśli przeszłaś mastektomię, być może zdecydowałaś się na płaską klatkę piersiową z blizną po zabiegu. A może po mastektomii przeszłaś operację rekonstrukcyjną, po której zostały Ci piersi bez sutków.

Możesz chcieć uczcić koniec leczenia tatuażem, który przetrwał. Wiele osób, które przeżyły raka piersi, czuje się wzmocnione, wybierając wzór, który będzie oznaczał ich ciało. Tatuaż to wybór, którego możesz dokonać w odniesieniu do swojego ciała po tym, jak rak wymusił na tobie trudne decyzje.

Niektóre osoby, które przeżyły raka piersi, decydują się na wykonanie tatuażu w miejscu, w którym ludzie mogą go zobaczyć. Może to być znaczący cytat lub różowa wstążka dla zwiększenia świadomości raka piersi. Inne robią tatuaże bliżej piersi. Tatuaże po mastektomii, które zakrywają lub podkreślają blizny, mogą być artystycznym przypomnieniem tego, jak długą drogę przeszłaś jako osoba, która przeżyła.

Niektóre tatuaże są bardziej praktyczne. Jeśli po mastektomii i rekonstrukcji nie masz sutków, możesz wytatuować sobie sutki na nowych piersiach. Niektórzy tatuażyści mają duże umiejętności w tworzeniu efektów 3D, dzięki którym sutki wyglądają realistycznie i pięknie.

Osoby, które przeżyły chorobę nowotworową, mogą bezpiecznie wykonać tatuaż, jeśli tylko mają na to ochotę. Wykonanie tatuażu po leczeniu raka piersi nie wiąże się z żadnym dodatkowym ryzykiem dla zdrowia. Jeśli byłaś poddawana radioterapii, porozmawiaj z lekarzem o tym, kiedy możesz zrobić tatuaż. Promieniowanie może sprawić, że Twoja skóra będzie bardziej podatna na infekcje, więc być może będziesz musiała odczekać kilka miesięcy.

Upewnij się, że wybrałeś renomowanego tatuażystę, który stosuje zdrowe i bezpieczne praktyki. Wszystkie tatuaże są obarczone ryzykiem infekcji w trakcie gojenia. Pamiętaj o utrzymywaniu nowego tatuażu w czystości podczas gojenia, zwłaszcza jeśli Twój układ odpornościowy jest osłabiony w wyniku leczenia.

Jeśli nie jesteś gotowy na wykonanie tatuażu trwałego, możesz znaleźć wiele opcji wysokiej jakości tatuaży tymczasowych. Wyraź siebie, jak tylko chcesz, i zmień go, gdy tymczasowy tusz wyblaknie.

Różne sposoby kontrolowania spożycia tłuszczów w przypadku choroby nowotworowej.

Dobre odżywianie jest bardzo ważne dla chorych na raka. Rak i jego leczenie mogą zmienić smak i zapach jedzenia. Mogą wpływać na to, jak bardzo czujesz się głodny lub jak dużo wartości odżywczych czerpiesz z pożywienia. Może to doprowadzić do stanu zwanego niedożywieniem, w którym organizm staje się słaby, zmęczony i niezdolny do walki z chorobą lub zakończenia leczenia nowotworu. Ryzyko niedożywienia wzrasta, gdy w organizmie znajduje się zbyt dużo tłuszczu.

Jeśli jesteś chory na raka, ważne jest, abyś kontrolował spożycie tłuszczów, jedząc jednocześnie odpowiednią ilość białka i kalorii. Właściwe odżywianie da Ci więcej energii, pomoże w leczeniu, zwalczaniu infekcji i zakończeniu leczenia raka. Istnieje kilka sposobów na kontrolowanie spożycia tłuszczów oraz spożywanie odpowiednich pokarmów w odpowiednich ilościach. ??

Określ swoją idealną wagę. Oblicz swój wskaźnik masy ciała (BMI) za pomocą jednego z bezpłatnych kalkulatorów BMI dostępnych w Internecie. Twój wskaźnik BMI to wynik oparty na pomiarach wzrostu i wagi. Jeśli Twój wskaźnik BMI wynosi poniżej 25, to znaczy, że znajdujesz się w przedziale zdrowej wagi. Jeśli masz nadwagę, przestrzeganie zaleceń dotyczących zdrowego odżywiania i ćwiczenia fizyczne mogą pomóc w kontrolowaniu wagi.

Postępuj zgodnie z zaleceniami dotyczącymi zdrowego odżywiania. Zapisuj w dzienniku, co jesz przez tydzień. Sprawdź, gdzie możesz wprowadzić zmiany, aby jeść zdrowiej i zmniejszyć wielkość porcji.

• Jedz więcej świeżych warzyw i owoców, fasoli i pełnego ziarna. Staraj się uzyskać jak najwięcej kolorów w warzywach i owocach.

• Jako źródła białka używaj ryb, drobiu lub fasoli. Unikaj smażenia lub opiekania na tłuszczu. Przyrządzaj je piekąc, gotując na patelni lub w kąpieli wodnej. Unikaj czerwonego mięsa, takiego jak wołowina, wieprzowina i jagnięcina, oraz przetworzonego mięsa, takiego jak bekon, kiełbasa, mięso obiadowe i hot dogi.

• Unikaj napojów bezalkoholowych, sportowych i owocowych, które zawierają dużo cukru.

• Unikaj wysokokalorycznej żywności, takiej jak chipsy, lody, pączki, słodycze i frytki. Jedząc poza domem, kontroluj wielkość porcji. Restauracje często serwują duże porcje. Resztki można spakować i zjeść następnego dnia.

• Ogranicz kupowane w sklepie sosy, dressingi i dipy.

• Unikać lub ograniczyć spożycie alkoholu. Nie powinieneś pić więcej niż dwa drinki dziennie, jeśli jesteś mężczyzną, lub jeden drink dziennie, jeśli jesteś kobietą. Jeden drink to 12 uncji piwa, 5 uncji wina lub 1 uncja 80-cio procentowego destylowanego napoju spirytusowego lub mocnego alkoholu.

Ruszaj się. Zwiększenie aktywności fizycznej może pomóc w lepszym kontrolowaniu ilości spożywanych tłuszczów, dzięki czemu waga pozostanie pod kontrolą. Dorośli powinni dążyć do 150-300 minut ćwiczeń o umiarkowanej intensywności tygodniowo. Oznacza to ćwiczenia, które sprawiają, że ciężko się oddycha, takie jak szybki spacer lub jazda na rowerze. Można też dążyć do 75-150 minut ćwiczeń o dużej intensywności, takich jak jogging lub bieganie, podczas których serce pracuje mocniej, a Ty ćwiczysz duże grupy mięśni.

Unikaj długotrwałego siedzenia lub leżenia.

Wszystko, co musisz wiedzieć o mapowaniu węzłów chłonnych wartowniczych.

Mapowanie węzłów chłonnych wartowniczych lub mapowanie układu limfatycznego jest ważnym etapem w wykrywaniu inwazyjnego raka piersi. Służy ono do określenia, czy komórki raka piersi rozprzestrzeniają się na inne części ciała. W celu uzyskania dokładnej diagnozy po mapowaniu węzłów chłonnych wykonuje się biopsję węzła wartowniczego.

Węzły chłonne to małe struktury w kształcie fasoli, występujące w całym ciele. Są one połączone naczyniami limfatycznymi i stanowią część układu odpornościowego, który filtruje obce cząstki, takie jak bakterie. Komórki raka piersi mogą przemieszczać się przez naczynia limfatyczne w kierunku węzłów chłonnych w okolicy pachy.

Naczynia limfatyczne z piersi łączą się z tymi węzłami chłonnymi i spływają do jednego lub więcej węzłów, zanim zostaną przeniesione do innych. Pierwszy węzeł, do którego rozprzestrzeniają się lub są odprowadzane komórki raka piersi, nazywany jest węzłem chłonnym wartowniczym lub strażniczym.

Węzeł wartowniczy można zidentyfikować za pomocą mapowania układu limfatycznego. Środek radioaktywny lub izotop o nazwie technet 99 oraz niebieski barwnik o nazwie błękit izosulfanu są wstrzykiwane do tkanki piersi w pobliżu miejsca nowotworu. Pomaga to zidentyfikować węzeł lub węzły wartownicze, do których są odprowadzane komórki raka piersi. Jeśli rak się nie rozprzestrzenił, barwnik nie będzie obecny. Jeśli jednak doszło do jego rozprzestrzenienia, zostanie on wykryty w węźle lub węzłach wartowniczych.

Procedura mapowania węzłów chłonnych wartowniczych trwa 20 minut. Lekarz lub pielęgniarka wstrzyknie niewielką ilość radioaktywnego płynu pod otoczkę chorej piersi. Może to szczypać lub piec.

Następnie przez 10 minut będziesz musiała masować okolicę miejsca wstrzyknięcia, aby wstrzyknięty płyn mógł dotrzeć do węzła wartowniczego. Następnie lekarz zmierzy radioaktywność w piersi, pod pachą i na udzie po stronie dotkniętej chorobą, aby sprawdzić, czy płyn przesączył się do naczyń limfatycznych. Można to zrobić za pomocą urządzenia ręcznego lub obrazowania całego ciała.

Po wykonaniu mapowania układu limfatycznego, węzły wartownicze zostaną zidentyfikowane i usunięte chirurgicznie w celu zbadania obecności komórek nowotworowych. Procedura ta nazywana jest biopsją węzła wartowniczego. Pomaga ona lekarzowi podjąć świadomą decyzję o leczeniu i przewidzieć wyniki leczenia.

Przez kilka dni po wykonaniu mapowania węzła wartowniczego Twój organizm będzie nadal wydalał niebieski barwnik z moczem. Barwnik ten jest bezpieczny dla organizmu, więc nie należy się martwić, jeśli mocz będzie miał kolor niebieski lub zielony. Pamiętaj o piciu dużej ilości płynów, aby szybciej wyeliminować barwnik.

Lekarz wyjaśnia różne możliwości rekonstrukcji piersi po mastektomii.

Zakres rekonstrukcji zależy od rodzaju mastektomii oraz szerokości, wielkości i umiejscowienia usuniętego guza.

Czy rekonstrukcja piersi jest dla mnie odpowiednia?

Myśl o życiu bez piersi lub bez jej części wpływa na każdą kobietę inaczej. Jest to decyzja osobista i często niełatwa do podjęcia.

Nie musisz poddawać się rekonstrukcji. Można nosić zewnętrzne protezy piersi lub wkładki albo w ogóle nic nie zmieniać.

Chirurgia plastyczna daje obecnie lepsze wyniki niż kiedykolwiek wcześniej. Do rekonstrukcji piersi można użyć implantów lub własnej tkanki.

Operacja zmienia wygląd zewnętrzny, ale może też przynieść korzyści psychologiczne. Może poprawić samopoczucie Twoje i Twojej rodziny.

Czy to jest chirurgia estetyczna?

Przywrócenie piersi nie jest uważane za zabieg kosmetyczny. Jest to chirurgia rekonstrukcyjna. Ponieważ jest ona uznawana za część leczenia choroby, zgodnie z prawem ubezpieczyciele muszą zapewnić jej pokrycie.

Kiedy jest najlepszy czas na rekonstrukcję piersi?

Termin zależy od tego, co chcesz zrobić, od stanu zdrowia i leczenia raka. Rekonstrukcja może być wykonana w trakcie operacji usunięcia piersi albo kilka miesięcy lub lat po mastektomii.

Jeśli rozpoczęłaś chemioterapię lub radioterapię, rekonstrukcja jest zwykle odkładana do czasu ich zakończenia. Twój chirurg może pomóc Ci zdecydować, jaki termin jest dla Ciebie najlepszy.

Jakie są różne możliwości rekonstrukcji?

Zanim podejmiesz decyzję, omów z lekarzem swoje potrzeby, stan zdrowia i ewentualne wcześniejsze zabiegi chirurgiczne.

Implanty polegają na rozciągnięciu skóry za pomocą ekspandera tkankowego, który umieszcza się wewnątrz ciała, a następnie, kilka tygodni później, wszczepieniu implantu silikonowo-żelowego lub solnego (słonowodnego). Rozszerzacz tkankowy jest napełniany do określonej objętości przez dodanie soli fizjologicznej, zwykle raz w tygodniu przez kilka sesji. Może wystąpić niewielki ból, ale wiele kobiet jest zadowolonych z efektu końcowego.

Implanty mogą pęknąć, powodując ból i infekcję. Konieczna może być operacja ich usunięcia lub wymiany.

W zabiegach z użyciem płatów TRAM wykorzystuje się tkankę z brzucha kobiety do utworzenia nasypu w celu zrekonstruowania piersi. Ogólnie rzecz biorąc, oznacza to wycięcie przynajmniej części mięśni brzucha, tłuszczu i dopływu krwi w celu wykorzystania ich do rekonstrukcji.

Niekiedy przenoszona tkanka pozostaje połączona ze swoim ukrwieniem. Jest to tak zwana procedura szypułkowa lub tunelowa. Płat ma większe szanse na przetrwanie, ponieważ jego ukrwienie pozostaje na miejscu, ale pierś może nie wyglądać dokładnie tak, jak byś chciała.

W przypadku zabiegu z płatem wolnym tkanka jest odłączana, a następnie mocowana do źródła krwi w pobliżu nowego miejsca. Jest to bardziej skomplikowana procedura. Największe ryzyko polega na tym, że naczynia krwionośne mogą się zatkać i płat może obumrzeć. Zaletą jest to, że rekonstrukcja wygląda bardziej jak naturalna pierś.

Nowa wersja zabiegu, zwana oszczędzającym mięśnie wolnym płatem TRAM, wycina znacznie mniej mięśni brzucha. Umożliwia to często szybszy powrót do zdrowia i zmniejsza ryzyko utraty siły mięśniowej po operacji.

W przypadku wszystkich operacji TRAM można spodziewać się blizny w poprzek brzucha, od jednego biodra do drugiego, zwykle poniżej linii bikini. Można również zauważyć bardziej płaski i napięty brzuch z powodu brakującego tłuszczu, skóry i mięśni. Operacja trwa od 4 do 8 godzin, a pacjentka zwykle pozostaje w szpitalu łącznie przez około 5 dni. Lekarz udzieli Ci szczegółowych instrukcji, jak najlepiej dbać o rany pooperacyjne po zabiegu. Pełny powrót do zdrowia po operacji powinien trwać od 6 do 8 tygodni.

Mimo, że jest to najczęściej wykonywana operacja, klapa TRAM nie jest przeznaczona dla wszystkich. Może on nie być dla Ciebie odpowiedni, jeśli:

• Miałeś wcześniej liczne operacje w okolicy brzucha

• Są szczególnie szczupłe lub nie mają wystarczającej ilości dodatkowej tkanki brzusznej

• Obawiają się utraty siły mięśniowej, szczególnie w dolnej części brzucha?

Ponadto porozmawiaj z lekarzem, jeśli planujesz zajść w ciążę, ponieważ w niektórych przypadkach operacje typu TRAM mogą stanowić problem.

Inne, mniej popularne zabiegi z użyciem płatów tkankowych wykorzystują tkankę z różnych obszarów. Pobranie tkanki z pleców nazywane jest płatem latissimus dorsi.

Można rozważyć estetyczne zamknięcie płaskie (AFS). Jest to chirurgiczna procedura naprawcza polegająca na usunięciu lub zmianie ułożenia nadmiaru skóry i tłuszczu w piersiach po mastektomii. Koryguje on zniekształcenia konturu i może być przeprowadzony w czasie mastektomii lub jako drugi zabieg. W razie potrzeby można również przeszczepić tłuszcz, aby uzyskać najlepszy efekt kosmetyczny.

Kształt, odczucie i kontur piersi wykonanej z tkanki własnej kobiety są bardziej zbliżone do kształtu i konturu piersi naturalnej. Jednak operacja z użyciem płatków jest bardziej skomplikowana niż operacja z użyciem implantów. I jak w przypadku wszystkich poważnych operacji, mogą wystąpić komplikacje, takie jak krwawienie, infekcja lub nieprawidłowe gojenie.

Być może warto pomyśleć także o rekonstrukcji sutka. Zazwyczaj podczas mastektomii usuwa się sutek i otoczkę (ciemny obszar wokół sutka), aby zmniejszyć ryzyko nawrotu raka.

Rekonstrukcja brodawki sutkowej jest zwykle zabiegiem ambulatoryjnym, wykonywanym w znieczuleniu miejscowym. Można ją przeprowadzić po rekonstrukcji piersi. Pozwala to nowej tkance zagoić się i ułożyć na swoim miejscu. Lekarz może dokonać niewielkich zmian w rozmiarze i położeniu piersi podczas odbudowy brodawki i otoczki sutkowej.

Chirurdzy mogą wykonać brodawkę sutkową z tkanki pobranej z pleców lub płata brzusznego. Następnie tatuuje się ją tak, aby przypominała kolor brodawki sutkowej.

W rzadkich przypadkach można ponownie przyszyć brodawkę z pierwotnej piersi, ale tylko wtedy, gdy chirurg jest przekonany, że tkanka jest wolna od nowotworu. Z powodu braku połączeń nerwowych sutek nie unosi się ani nie spłaszcza w odpowiedzi na dotyk lub temperaturę.

Inną opcją jest proteza sutka. Chirurg plastyczny wykonuje kopię naturalnej brodawki sutkowej i koloruje otoczkę. Można ją przykleić do piersi i ponownie przyklejać co około tydzień.

Jak długo trwa operacja rekonstrukcji piersi?

Przygotowanie do zabiegu, w tym znieczulenie, może potrwać 2 godziny. Rekonstrukcja trwa od 1 do 6 godzin.

Po operacji pacjent spędzi około 2 do 3 godzin na rekonwalescencji, a następnie zostanie przeniesiony do sali szpitalnej.

Powrót do zdrowia po operacji rekonstrukcji piersi

Przez kilka pierwszych dni po operacji możesz odczuwać pewien dyskomfort. W razie potrzeby otrzymasz leki przeciwbólowe. Przez cały czas pobytu w szpitalu personel będzie Cię uważnie obserwował.

Wkrótce po operacji pacjent będzie mógł poruszać rękami, ale nie w celu wykonywania jakichkolwiek czynności wymagających użycia siły, takich jak podciąganie się, wstawanie z łóżka lub podnoszenie ciężkich przedmiotów. Pielęgniarki będą pomagać przy wstawaniu i wstawaniu z łóżka. Następnego dnia po operacji pacjent może być w stanie usiąść na krześle obok łóżka. Drugiego dnia większość pacjentów chodzi bez pomocy.

Prawdopodobnie przez dzień lub dwa będziesz otrzymywać płyny dożylnie. Na noc lub do czasu, gdy będziesz w stanie chodzić do łazienki, możesz mieć założony cewnik moczowy. W miejscach, w których chirurg wykonał nacięcia (miejsca nacięć), zostaną założone dreny. Jeśli wrócisz do domu z założonymi drenami, otrzymasz instrukcje, jak należy o nie dbać.

Długość pobytu w szpitalu zależy od rodzaju operacji i przebiegu rekonwalescencji. Jeśli wszczepiono implanty, średni czas pobytu w szpitalu wynosi od 1 do 2 dni. Zabiegi z użyciem płatów mogą wymagać pobytu w szpitalu przez 5 do 6 dni.

Dalsza opieka po rekonstrukcji piersi

Po powrocie do domu przez 2 do 3 tygodni możesz odczuwać bolesność, obrzęk i zasinienia. W domu można stosować leki na miejsce zszycia lub zmieniać bandaże. Chirurg plastyczny udzieli Ci wskazówek dotyczących brania prysznica, kąpieli i pielęgnacji rany.

Większość kobiet powraca do regularnej aktywności w ciągu 6-8 tygodni po zabiegu. Może minąć kilka tygodni, zanim będziesz mogła wykonywać forsowne ćwiczenia.

Po mastektomii i rekonstrukcji piersi w miejscach, w których przeprowadzono operację, pozostaje uczucie drętwienia. Zamiast bólu w miejscu pobrania tkanki możesz odczuwać drętwienie i napięcie. Z czasem może powrócić czucie w piersiach. Większość blizn zanika z czasem.

Kształt zrekonstruowanej piersi będzie się powoli poprawiał.

Na początku konieczne będą regularne badania kontrolne. Jeśli masz tymczasowy ekspander, będzie on rozszerzany solą fizjologiczną średnio raz w tygodniu, aż do osiągnięcia pożądanego rozmiaru (zwykle w ciągu 6-10 wizyt w gabinecie).

Co miesiąc przeprowadzaj samobadanie piersi i raz w roku wykonuj badanie mammograficzne.

Rekonstrukcja piersi nie zmienia prawdopodobieństwa nawrotu raka i na ogół nie koliduje z leczeniem. Jeśli choroba powróci, zespół medyczny nadal może zastosować leczenie chirurgiczne, radioterapię, chemioterapię i terapię celowaną.

Jakie są możliwe skutki uboczne?

• Zakażenie w miejscu operacji. Jak w przypadku każdego zabiegu chirurgicznego, istnieje ryzyko wystąpienia infekcji. Antybiotyk zwykle pozwala pozbyć się zakażenia.

• Ból i dyskomfort. Lekarz zaleci stosowanie leków przeciwbólowych. Niektóre kobiety odczuwają większy ból niż inne.

• Swędzenie. Rana będzie swędzieć w trakcie gojenia. Jednak bez względu na to, jak silna jest ta potrzeba, nie należy jej drapać. Lekarz może zalecić stosowanie maści lub kremu, które złagodzą swędzenie.

• Drętwienie lub mrowienie. Odczucia te mogą być spowodowane uszkodzeniem nerwów. Mogą one utrzymywać się do 12 miesięcy po zabiegu.

• Gromadzenie się płynu pod raną. Płyn może gromadzić się pod raną, nawet po usunięciu rurek drenujących kilka dni po operacji. Jeśli płynu jest niewiele, może on samoistnie zniknąć. Jeśli jednak jest go dużo, chirurg może być zmuszony do opróżnienia tego miejsca za pomocą igły i strzykawki.

Należy natychmiast skontaktować się z lekarzem, jeśli wystąpi którykolwiek z poniższych objawów:

• Gorączka powyżej 100 F

• Płyn wyciekający z miejsc nacięcia

• Jakakolwiek zmiana koloru piersi lub okolicy blizny

• Zwiększony ból lub obrzęk w miejscach pooperacyjnych

Po leczeniu raka piersi może wystąpić neuropatia obwodowa, która wpływa na nerwy. Dowiedz się, w jaki sposób leczenie raka może wywołać ten stan.

Jeśli przeszłaś chemioterapię opartą na taksanach lub inne metody leczenia raka piersi, może u Ciebie wystąpić stan zwany neuropatią obwodową. Jest to stan, w którym jeden lub więcej nerwów ulega uszkodzeniu. Objawy zwykle pojawiają się w dłoniach i stopach, ale mogą dotyczyć także innych części ciała.

Jak często występuje neuropatia obwodowa?

Neuropatia obwodowa jest jednym z najczęstszych działań niepożądanych leczenia taksanami. W jednym z badań nieco ponad 40% uczestników zgłosiło objawy neuropatii 2 lata po chemioterapii opartej na taksanach w leczeniu raka piersi. Nieco ponad 10% stwierdziło, że objawy te były poważne. W innym badaniu stwierdzono, że jedna piąta osób z rakiem piersi leczonych chemioterapią opartą na taksanach miała neuropatię obwodową po zakończeniu leczenia.

Neuropatia obwodowa może powstać po leczeniu w każdym stadium raka piersi. Jednak sam zaawansowany rak piersi również może prowadzić do neuropatii obwodowej. Może on wrastać w nerwy, wzdłuż nich lub na nich. Może to wpływać na sygnały docierające do obwodowego układu nerwowego.

Inne metody leczenia nowotworów, które mogą wywołać neuropatię obwodową, to operacja raka piersi lub naświetlania.

W jaki sposób chemioterapia oparta na taksanach powoduje neuropatię obwodową?

Istnieje kilka rodzajów chemioterapii opartych na taksanach. Należą do nich:

• Paklitaksel albuminowy (Abraxane)

• Docetaksel (Taxotere)

• Paklitaksel (Taxol)

Lekarz może podać jeden z tych leków lub połączyć je z innymi lekami stosowanymi w chemioterapii.

Taksany powstrzymują komórki przed podziałem. Pomaga to spowolnić rozwój komórek nowotworowych, które zazwyczaj dzielą się bardzo szybko. Naukowcy uważają jednak, że taksany wpływają również na komórki zdrowych nerwów obwodowych. Badania są w toku.

Jakie są objawy neuropatii obwodowej?

Mogą być różne, w zależności od nerwów dotkniętych chorobą. Zazwyczaj choroba zaczyna się w palcach stóp i może rozprzestrzeniać się na nogi, ręce lub ramiona. W przypadku wystąpienia któregokolwiek z tych objawów należy niezwłocznie powiadomić lekarza.

Do typowych objawów należą:

• Uczucie mrowienia lub szpilek i igieł

• Mniejsze czucie (nogi mogą się chwiać lub być galaretowate)

• Osłabienie mięśni

• Ból lub pieczenie, które mogą być silne i stałe lub pojawiać się i ustępować

• Większa wrażliwość na temperaturę, nacisk, dotyk lub ból

• Nagły, ostry lub kłujący ból

• Niezdarność

• Problemy z używaniem rąk do podnoszenia przedmiotów lub zapinania ubrań

Inne potencjalne działania niepożądane obejmują:

• Ból w szczęce

• Utrata słuchu

• Problemy z równowagą lub trudności w chodzeniu

• Zaparcia

• Obniżony poziom odruchów

• Wrażliwość na temperaturę

• Problemy z połykaniem

• Problemy z korzystaniem z łazienki

• Zmiany w ciśnieniu krwi

Do mniej powszechnych powikłań należą:

• Zjawisko Lhermitte’a, uczucie przypominające wstrząs elektryczny

• Świąd, stan, który wywołuje chęć drapania się

• Zjawisko Raynauda – stan, który prowadzi do zmniejszenia przepływu krwi do palców

• Myalgias, czyli ból mięśni

• Problemy z węchem i smakiem

Ryzyko wystąpienia neuropatii obwodowej wzrasta w przypadku stosowania większych dawek chemioterapii, chemioterapii skojarzonej lub kilku serii leczenia. Po każdym cyklu leczenia objawy mogą się pogarszać.

Objawy mogą pojawić się od kilku godzin do kilku dni po chemioterapii. Mogą też trwać tygodnie lub miesiące, co jest częstsze. Mogą one z czasem ustępować. Niektóre poważne objawy mogą jednak nigdy nie ustąpić.

Jakie są czynniki ryzyka neuropatii obwodowej?

Istnieje kilka czynników zwiększających ryzyko wystąpienia neuropatii obwodowej, takich jak:

• Przerzutowy rak piersi

• Starszy wiek

• Neuropatia przed leczeniem

• Nadwaga lub otyłość

• Mastektomia

• Większa liczba węzłów chłonnych z komórkami nowotworowymi

• Cukrzyca

• Niedobory witamin

• Wcześniejsza chemioterapia

• Niedożywienie

• Alkoholizm

Inne leki stosowane w chemioterapii, poza taksanami, mogą wywołać neuropatię. Należą do nich:

• Leki platynowe, takie jak oksaliplatyna (Eloxatin)

• Alkaloidy Vinca, takie jak winkrystyna (Oncovin, Vincasar PFS)

Jak można złagodzić objawy neuropatii obwodowej?

Obecnie nie ma metod leczenia, które mogłyby powstrzymać neuropatię obwodową przed wystąpieniem lub leczyć ją po wystąpieniu. Jednak niektórzy ludzie uważają, że lek przeciwdepresyjny i przeciwnerwowy duloksetyna (Cymbalta, Drizalma Sprinkle, Irenka) jest pomocny w łagodzeniu objawów. Lekarz może również zastosować leczenie poszczególnych objawów. Może on przepisać:

Steroidy. Mogą one pomóc w złagodzeniu objawów na krótki czas, do czasu zastosowania innych metod leczenia.

Leki przeciwdepresyjne. Mniejsze dawki tych leków niż stosowane w leczeniu depresji mogą pomóc w neuropatii obwodowej.

Leki znieczulające w postaci plastrów lub kremów. Można je stosować na bolesne miejsca, aby złagodzić objawy.

Opioidy lub leki narkotyczne. Zespół opieki zdrowotnej może je zasugerować w przypadku silnego bólu nerwów.

Można również sprawdzić:

• Elektryczna stymulacja nerwów

• Terapia zajęciowa lub fizyczna

• Akupunktura

• Biofeedback

Konieczne może być wypróbowanie kilku metod, aby ustalić, które z nich są najlepsze dla pacjenta.

Lekarz będzie również monitorował objawy podczas leczenia. Należy poinformować go o ich nasileniu. Aby uniknąć długotrwałych uszkodzeń, może być potrzebne:

• Mniejsze dawki chemioterapii

• Opóźnienie leczenia

• Przerwa w stosowaniu niektórych leków do czasu ustąpienia skutków ubocznych

Osteoporoza i rak piersi są ze sobą powiązane częściowo dlatego, że niektóre terapie przeciwnowotworowe mogą osłabiać kości. Dowiedz się, co możesz zrobić, by zachować mocne kości.

W miarę doskonalenia metod leczenia raka piersi coraz więcej kobiet żyje dłużej z tą chorobą. Obecnie w Stanach Zjednoczonych żyje prawie 4 miliony osób, które przeżyły raka piersi. Wiele z nich może być narażonych na inną chorobę: osteoporozę. Choroba ta sprawia, że kości stają się cieńsze i bardziej narażone na złamania.

Nie tylko sam rak piersi może osłabiać kości, ale także leczenie raka. A jeśli masz słabe kości, możesz o tym nie wiedzieć. Niektórzy nazywają osteoporozę „cichą” chorobą, ponieważ przez długi czas może ona nie dawać zauważalnych objawów.

Im więcej wiesz o ryzyku wystąpienia osteoporozy, tym lepiej możesz chronić swoje kości podczas leczenia i w miarę starzenia się.

Związek między osteoporozą a rakiem piersi

Rak piersi występuje częściej u kobiet w wieku 60 lat i starszych. W tym wieku wzrasta również ryzyko osteoporozy. Dzieje się tak częściowo dlatego, że po menopauzie spada poziom estrogenu, a estrogen pomaga w utrzymaniu mocnych kości.

Rak piersi może osłabiać kości. Rak wywołuje w organizmie stan zapalny, który przyspiesza rozpad starych kości i spowalnia wzrost nowych.

Nawet 80% kobiet, które przeżyły raka piersi po menopauzie, traci masę kostną. U kobiet, które przeżyły raka piersi w wieku poniżej 50 lat, ryzyko osteopenii (utraty gęstości kości) i osteoporozy (poważniejszego rozrzedzenia i osłabienia kości) jest prawie dwukrotnie większe niż u kobiet, które nigdy nie chorowały na raka.

Leczenie raka piersi a osteoporoza

Nie tylko sama choroba przyczynia się do utraty masy kostnej. Niektóre metody leczenia raka piersi, takie jak terapia hormonalna i chemioterapia, również osłabiają kości. Terapie te zwiększają ryzyko osteopenii, która może prowadzić do osteoporozy, a w końcu do złamań kości.

Utrata kości w wyniku leczenia nowotworu następuje znacznie szybciej i jest bardziej intensywna niż naturalna utrata kości, która następuje wraz z wiekiem. W wyniku leczenia nowotworu można stracić do siedmiu razy więcej kości niż w wyniku samego starzenia się.

Leczenie hormonalne raka piersi jest jednym z rodzajów leczenia, które naraża kości na niebezpieczeństwo.

Około 2 na 3 nowotwory piersi są hormonozależne. Oznacza to, że hormony estrogen lub progesteron wspomagają wzrost nowotworu. Leczenie raka piersi wrażliwego na receptory estrogenowe zmniejsza, blokuje lub zatrzymuje wydzielanie estrogenów przez organizm, aby pozbawić komórki rakowe tego naturalnego paliwa. Ale to oznacza, że twoje kości również tracą na tym wzmacniającym kości hormonie.

Kobiety z rakiem piersi we wczesnym stadium, reagującym na receptory estrogenowe, często otrzymują ten rodzaj leczenia. Może ono być bardzo skuteczne w walce z rakiem, ale może też spowodować wczesną menopauzę i zwiększyć ryzyko utraty kości w młodszym wieku.

Oto niektóre z hormonalnych i innych metod leczenia raka piersi, które mogą osłabiać kości:

Tamoxifen. Lek ten powstrzymuje estrogeny przed wspomaganiem wzrostu raka. U kobiet, które nie przeszły jeszcze menopauzy, tamoksyfen nieznacznie zwiększa ryzyko osteoporozy. Jednak u kobiet po menopauzie ryzyko to obniża.

Inhibitory aromatazy (AIs). Leki te, do których należą anastrozol (Arimidex), eksemestan (Aromasin) i letrozol (Femara), obniżają poziom estrogenu w organizmie. Mogą one zwiększać ryzyko wystąpienia osteopenii i osteoporozy.

Tłumienie czynności jajników. Te metody leczenia powstrzymują jajniki przed wytwarzaniem estrogenów. Leki takie jak goserelina (Zoladex) i leuprolid (Lupron) stanowią tymczasową formę supresji jajników. Produkcja estrogenów wznawia się po zaprzestaniu ich stosowania. Czasami jednak w ramach leczenia raka piersi przeprowadza się operację usunięcia jajników. Jest to trwała forma supresji jajników. Mniejsza ilość estrogenu w organizmie, nawet przez krótki czas, może zwiększyć ryzyko utraty gęstości kości.

Chemioterapia. Ta silna terapia również może mieć negatywny wpływ na zdrowie kości. Te silne leki zabijają komórki nowotworowe, ale mogą także uszkodzić jajniki i doprowadzić do wczesnej menopauzy. Podobnie jak w przypadku innych metod, leczenie to może zwiększyć ryzyko wystąpienia osteoporozy.

Inne zagrożenia

Ryzyko wystąpienia osteoporozy może być jeszcze większe, jeśli jesteś w trakcie leczenia raka piersi i:

• Jesteś w wieku 65 lat lub starszy

• Palą papierosy

• Pić więcej niż dwa napoje alkoholowe w ciągu większości dni

• Miał wcześniej złamane kości

• Stosował leki steroidowe

• Waży mniej niż 125 funtów

Porozmawiaj z lekarzem o swoim indywidualnym ryzyku i o tym, czy potrzebujesz badań przesiewowych w kierunku utraty kości.

Badania przesiewowe w kierunku utraty masy kostnej

Twój lekarz może monitorować stan zdrowia kości przed, w trakcie i po leczeniu raka piersi za pomocą badania gęstości mineralnej kości zwanego skanem DEXA lub DXA. Badanie to wykaże, czy jesteś narażona na osteoporozę i złamania kości.

Lekarz może zalecić wykonanie badania DEXA przed rozpoczęciem leczenia jako pomiaru wyjściowego do porównania w późniejszym okresie. Następnie, jeśli dojdzie do utraty gęstości kości, można rozpocząć podawanie leku, który pomoże wzmocnić kości.

Wyniki skanu DEXA są podawane w postaci wskaźnika T-score, który porównuje gęstość kości pacjenta z przeciętną zdrową młodą osobą dorosłą. Wynik T-score wynoszący -2,5 lub mniej w biodrze lub kręgosłupie oznacza, że masz osteoporozę i możesz potrzebować leczenia.

Leki wzmacniające kości

Jeśli w wyniku leczenia raka piersi lub z innych powodów utraciłeś gęstość kości lub jesteś narażony na złamania, lekarz może przepisać ci lek zapobiegający osteoporozie lub leczący ją. Lekarz może użyć narzędzia FRAX, testu oceny ryzyka osteoporozy, aby oszacować Twoje 10-letnie ryzyko złamań.

Leki te mogą pomóc:

Bisfosfoniany. Spowalniają one utratę kości i zmniejszają ryzyko złamań w obrębie biodra i kręgosłupa. Przykładami bisfosfonianów są:

• Sól sodowa alendronianu (Binosto, Fosamax)

• Ibandronian (Boniva)

• Risedronian (Actonel)

• Kwas zoledronowy (Reclast)

W zależności od rodzaju leku, bisfosfoniany występują w postaci tabletek lub wlewu dożylnego.

Denosumab (Prolia). Osoby, które nie mogą przyjmować bisfosfonianów lub nie reagują na nie zbyt dobrze, mogą spróbować tej alternatywy. Preparat podaje się w zastrzyku raz na 6 miesięcy. Zmniejsza on również rozpad tkanki kostnej.

Raloksyfen (Evista). Ten selektywny modulator receptora estrogenowego (SERM) działa na kości jak estrogen. Lek Evista jest stosowany w zapobieganiu i leczeniu osteoporozy.

Inne sposoby ochrony kości

Oto kilka rzeczy, które możesz zrobić, aby pomóc chronić swoje kości i zmniejszyć ryzyko osteoporozy podczas leczenia raka piersi:

Spożywaj dużo wapnia i witaminy D. Te składniki odżywcze wzmacniają kości. Potrzebujesz od 1000 do 1200 miligramów wapnia i od 800 do 1000 jednostek międzynarodowych (IU) witaminy D dziennie. Znajdziesz je we wzbogaconych produktach mlecznych, ciemnozielonych warzywach liściastych i rybach. Jeśli nie otrzymujesz wystarczającej ilości wapnia i witaminy D z pożywienia, zapytaj lekarza o możliwość stosowania suplementów.

Wykonuj ćwiczenia z obciążeniem. Przenoszenie własnego ciężaru na kości wzmacnia je. Najlepsze ćwiczenia budujące kości wymagają wykonywania ruchów wbrew sile grawitacji. Spacery, wchodzenie po schodach i gra w tenisa – wszystkie te ćwiczenia są odpowiednie. Do tego należy dodać ćwiczenia siłowe z wykorzystaniem ciężarków, taśm lub własnego ciężaru ciała jako oporu.

Unikaj tytoniu i alkoholu. Obie te substancje osłabiają kości. Palenie obniża również ilość wapnia wchłanianego przez organizm z pożywienia.

Porozmawiaj z lekarzem o innych sposobach ochrony kości podczas leczenia raka piersi i po jego zakończeniu.

Leki alkilujące to rodzaj leków przeciwnowotworowych powszechnie stosowanych w leczeniu raka piersi. Dowiedz się więcej o ich działaniu.

Jeśli zdiagnozowano u Ciebie raka piersi, lekarz może zalecić chemioterapię. Istnieje kilka jej rodzajów w przypadku raka piersi. Jednym z nich są leki alkilujące.

Jak działają leki alkilujące?

Leki alkilujące były jednymi z pierwszych leków przeciwnowotworowych i są najczęściej stosowane. Ich zadaniem jest powstrzymanie komórek przed kopiowaniem się. Środki alkilujące robią to poprzez przyłączenie się do DNA komórek i powstrzymanie ich namnażania. Leki te celują w szybko dzielące się komórki nowotworowe, spowalniają ich wzrost i zabijają je w procesie zwanym apoptozą.

Środki te są niespecyficzne dla fazy cyklu komórkowego. Oznacza to, że mogą zabijać komórki w różnych i wielu fazach ich cyklu życiowego. Leki alkilujące mogą być stosowane w większości rodzajów raka, ale wydają się być najbardziej skuteczne w przypadku wolno rosnących nowotworów.

Można je przyjmować w postaci tabletek lub przez kroplówkę do jednej z żył. Lekarz może połączyć je z innymi lekami chemioterapeutycznymi.

Jakie są rodzaje leków alkilujących?

Środki alkilujące dzieli się ogólnie na sześć grup:

• Musztardy azotowe (mechloretamina, cyklofosfamid, ifosfamid, melphalan i chlorambucil)

• Pochodne etylenaminy i metylenaminy (altretamina i tiotepa)

• Sulfoniany alkilowe (busulfan)

• Triazeny (dakarbazyna, prokarbazyna, temozolomid)

• Leki przeciwnowotworowe zawierające platynę (cisplatyna, karboplatyna, oksaliplatyna)

Nitrozomoczniki (karmustyna, lomustyna, streptozocyna) są szczególnym rodzajem środków alkilujących. W przeciwieństwie do większości leków, są one w stanie przekroczyć barierę krew-mózg. Jest to specyficzny obszar w mózgu, do którego nie przenika większość leków.

Jakie leki alkilujące są powszechnie stosowane w raku piersi?

Musztardy azotowe, a także pochodne etylenaminy i metylenaminy są powszechnie stosowane wraz z innymi lekami chemioterapeutycznymi w leczeniu różnych stadiów raka piersi.

Należą do nich:

Cytoxan. Nazwa chemiczna tej musztardy azotowej to cyklofosfamid. Przyjmuje się ją w połączeniu z innymi lekami chemioterapeutycznymi. Otrzymasz go w postaci tabletki lub przez kroplówkę do jednej z żył.

Cytoxan jest zwykle stosowany w celu:

• powstrzymania nawrotu raka piersi we wczesnym stadium zaawansowania po operacji lub innych metodach leczenia raka

• Zmniejszenie guzów nowotworowych w zaawansowanym stadium raka piersi przed operacją

• Leczenie raka piersi w zaawansowanym stadium po operacji i innych metodach leczenia

Tiotepa. Ta pochodna etylenaminy i metylenaminy jest zwykle podawana przez kroplówkę do żyły. Zazwyczaj stosuje się ją po zabiegach chirurgicznych i innych metodach leczenia w celu:

• Zmniejszenia ryzyka nawrotu raka piersi we wczesnym stadium zaawansowania

• Leczenie raka piersi w zaawansowanym stadium

Karboplatyna. Jest to jedyny lek przeciwnowotworowy na bazie platyny zatwierdzony do stosowania w leczeniu raka piersi. Karboplatyna jest stosowana w leczeniu raka piersi w zaawansowanym stadium i jest zwykle podawana w połączeniu z innymi lekami chemioterapeutycznymi. Karboplatynę podaje się przez kroplówkę.

Jakie są działania niepożądane leków alkilujących?

Głównym problemem związanym z lekami alkilującymi (i innymi chemioterapeutykami) jest to, że nie potrafią one odróżnić zdrowych komórek od komórek nowotworowych. Może to prowadzić do szeregu działań niepożądanych. Najczęstsze z nich to:

• Nudności

• Zmęczenie

• Wymioty

• Utrata apetytu

• Utrata wagi

• Ból brzucha

Ból brzucha

• Biegunka

• Wypadanie włosów

• Owrzodzenia na ustach lub języku

• Zmiany w kolorze skóry

• Zmiany w kolorze lub wzroście paznokci u rąk i nóg

• Niska liczba białych krwinek

• Nieregularne miesiączki

Objawy ciężkich reakcji lub działań niepożądanych mogą obejmować:

• Ból gardła, gorączka, dreszcze lub inne objawy zakażenia

• Rany, które goją się powoli

• Nietypowe zasinienia lub krwawienia

• Czarne, smoliste stolce

• Ból przy sikaniu lub krwawe sikanie

• Wysypka i pokrzywka

• Swędzenie

• Trudności w oddychaniu lub przełykaniu

• Duszność

• Kaszel

• Opuchlizna nóg, kostek lub stóp

• Ból w klatce piersiowej

• Zażółcenie skóry lub oczu

Zadzwoń pod numer 911 lub natychmiast udaj się do szpitala, jeśli:

• Czarna kupa

• Krwawiąca

• Trudności w oddychaniu

• Ból w klatce piersiowej

• Wszelkie objawy reakcji alergicznej

W rzadkich przypadkach leki alkilujące mogą uszkadzać komórki szpiku kostnego, które są odpowiedzialne za tworzenie nowych komórek krwi. Może to prowadzić do białaczki, rodzaju nowotworu, który atakuje tkanki krwiotwórcze. Im większa dawka leku, tym większe prawdopodobieństwo zachorowania. Ryzyko wystąpienia białaczki jest największe 5-10 lat po leczeniu lekami alkilującymi. Przed rozpoczęciem leczenia należy zapytać lekarza o kroki, które można podjąć w celu zmniejszenia ryzyka rozwoju drugiego nowotworu.

Stosuj się ściśle do zaleceń lekarza, zwłaszcza jeśli przyjmujesz tabletki doustne. Jeśli zapomnisz przyjąć dawkę leku, kontynuuj leczenie od następnej dawki. Nie należy podwajać tabletek, aby nadrobić pominiętą dawkę. Przed przerwaniem leczenia należy porozmawiać z lekarzem.

Poważne działania niepożądane można zgłaszać online lub telefonicznie do programu FDA MedWatch Adverse Event Reporting.

Inne środki ostrożności związane z lekami alkilującymi

Leki alkilujące są silnymi lekami. Dlatego ważne jest, aby szczegółowo opowiedzieć lekarzowi o swojej historii choroby. Pomoże to lekarzowi dostosować leczenie do Twoich specyficznych potrzeb i zminimalizować skutki uboczne.

Oto kilka rzeczy, o których powinieneś wspomnieć:

• ewentualne alergie

• Witaminy, suplementy lub zioła, które zażywasz

• Problemy z nerkami lub wątrobą

• Wcześniejsze leczenie chemioterapią lub niedawno wykonane zdjęcia rentgenowskie

• Jeśli jesteś w ciąży, karmisz piersią lub planujesz zajść w ciążę

• Planowany zabieg chirurgiczny