Lekarz mówi ci.

Co to za pikanie? Dowiedz się, jak odczytywać sygnały z monitora funkcji życiowych i zrozumieć, kiedy należy je ignorować, a kiedy się nimi przejmować.

Elektroniczne monitory funkcji życiowych są powszechnie stosowane w szpitalach od ponad 40 lat. W telewizji lub na filmach zaczynają wydawać dźwięki, a lekarze i pielęgniarki przybiegają, krzycząc: „Stat!

Jeśli Ty lub ktoś z Twoich bliskich przebywa w szpitalu, możesz zacząć zwracać na nie baczniejszą uwagę, zastanawiając się, co oznaczają te liczby i sygnały dźwiękowe. Chociaż istnieje wiele różnych marek i modeli monitorów funkcji życiowych, większość z nich działa w ten sam sposób.

Jak działają

Małe czujniki przymocowane do ciała użytkownika przesyłają informacje do monitora. Niektóre czujniki mają postać plastrów przyklejanych na skórę, inne mogą być przypinane do palców. Urządzenia te bardzo się zmieniły od czasu wynalezienia pierwszego elektronicznego monitora serca w 1949 roku. Obecnie wiele z nich posiada ekran dotykowy i przekazuje informacje bezprzewodowo.

Najbardziej podstawowe monitory pokazują tętno, ciśnienie krwi i temperaturę ciała. Bardziej zaawansowane modele pokazują także, ile tlenu znajduje się we krwi i jak szybko pacjent oddycha. Niektóre z nich mogą nawet pokazywać, jak duże jest ciśnienie w mózgu lub ile dwutlenku węgla wydychasz. Jeśli któryś z parametrów życiowych spadnie poniżej bezpiecznego poziomu, monitor wyda odpowiednie dźwięki.

Co oznaczają liczby

Częstość akcji serca: Serca zdrowych osób dorosłych biją zazwyczaj od 60 do 100 razy na minutę. Osoby bardziej aktywne mogą mieć wolniejsze tętno.

Ciśnienie krwi: Jest to miara siły działającej na tętnice podczas bicia serca (tzw. ciśnienie skurczowe) i w stanie spoczynku (ciśnienie rozkurczowe). Pierwsza liczba (skurczowe) powinna mieścić się w przedziale od 100 do 130, a druga (rozkurczowe) od 60 do 80.

Temperatura: Normalna temperatura ciała to 98,6 stopnia F, ale w rzeczywistości może ona wynosić od nieco poniżej 98 stopni F do nieco powyżej 99 bez obaw.

Oddychanie: Dorosły człowiek w stanie spoczynku oddycha zazwyczaj 12 do 16 razy na minutę.

Nasycenie tlenem: Ta liczba mierzy ilość tlenu we krwi w skali do 100. Zazwyczaj wynosi ona 95 lub więcej, a każda wartość poniżej 90 oznacza, że organizm nie otrzymuje wystarczającej ilości tlenu.

Kiedy należy się martwić?

Jeśli jeden z parametrów życiowych wzrośnie lub spadnie poza zdrowy poziom, monitor wyemituje ostrzeżenie. Zwykle jest to sygnał dźwiękowy i migający kolor. Wiele z nich w jakiś sposób podkreśla problematyczny odczyt.

Jeśli jeden lub więcej parametrów życiowych gwałtownie wzrośnie lub spadnie, alarm może stać się głośniejszy, szybszy lub zmienić tonację. Ma to na celu powiadomienie opiekuna o konieczności sprawdzenia stanu pacjenta, dlatego alarm może być również wyświetlany na monitorze w innym pomieszczeniu. Pielęgniarki często reagują jako pierwsze, ale alarmy ostrzegające o zagrożeniu życia mogą sprawić, że na pomoc pospieszy kilka osób.

Jednak jedną z najczęstszych przyczyn wyłączenia alarmu jest brak informacji z czujnika. Może się tak zdarzyć, jeśli czujnik poluzuje się podczas ruchu lub nie działa tak, jak powinien.

Jeśli alarm się włączy i nikt nie przyjdzie, aby go sprawdzić, użyj systemu przywoławczego, aby skontaktować się z pielęgniarką.

Dowiedz się o objawach, przyczynach i leczeniu chondrosarcoma, rodzaju nowotworu kości występującego najczęściej w miednicy, kości udowej lub górnej części ramienia.

Jeśli dowiesz się, że masz chondrosarcoma, oznacza to, że masz jeden z najczęstszych typów raka kości. Zazwyczaj rośnie on i rozprzestrzenia się powoli. Lekarz prawdopodobnie zasugeruje operację usunięcia guza.

To, co odróżnia chondrosarcoma od innych rodzajów raka kości, to fakt, że zwykle zaczyna się on w chrząstce. Jest to twardy, elastyczny materiał, który wyścieła kości i stawy.

Najczęściej chrzęstniakomięsak pojawia się w kości udowej, ramieniowej, barkach, żebrach lub miednicy. Nie zdarza się to często, ale może pojawić się w mięśniach, nerwach i innych tkankach miękkich rąk i nóg.

Jakie są objawy?

To nie jest tak, jak w przypadku innych nowotworów, że czujesz się chory i wyczerpany. Objawy występują w miejscu, gdzie znajduje się guz.

Możesz odczuwać bolesny ból, który powoli się nasila. Ból może być szczególnie silny w nocy lub podczas aktywności fizycznej, a odpoczynek zwykle nie pomaga.

Ból może ograniczać możliwość poruszania tą częścią ciała i może powodować, że będziesz utykać.

Może również wystąpić:

• Duży guzek lub narośl na kości

• Problemy z siusianiem, jeśli guz znajduje się w miednicy

• Sztywność, opuchlizna, tkliwość lub uczucie ucisku wokół guza

Kto najprawdopodobniej zostanie nim objęty?

Najczęściej występuje u osób dorosłych po 40. roku życia, ale lekarze zazwyczaj nie wiedzą, co ją wywołuje. Zazwyczaj zaczyna się w normalnej chrząstce, ale może też wyrosnąć z pewnych chorób kości.

Prawdopodobieństwo zachorowania na chondrosarcoma jest większe, jeśli u pacjenta występują:

Enchondromas. Są to nowotwory łagodne, co oznacza, że nie są nowotworami. Mogą występować samodzielnie lub w połączeniu z takimi problemami, jak zespół Maffucciego i choroba Olliera.

Zespół mnogich egzostoz. W jego wyniku w kościach powstają małe zgrubienia zbudowane z chrząstki.

Jeśli kiedykolwiek byłeś naświetlany dużymi dawkami promieniowania w trakcie leczenia raka, może to również zwiększyć szanse na zachorowanie.

Jakie badania będę musiał wykonać?

Odróżnienie łagodnego guza od wolno rosnącego chondrosarcoma może być trudne, a objawy mogą czasami przypominać inne problemy z kośćmi, takie jak infekcja. Lekarz zleci wykonanie kilku badań, aby ustalić, co się dzieje.

Badanie fizykalne. Lekarz obejrzy Twoje ciało i zada pytania dotyczące historii zdrowia, w tym objawów i chorób występujących w Twojej rodzinie.

Badania obrazowe. Mogą być wykonane niektóre z nich:

• Skany kości pokazują uszkodzenia i miejsca, w których doszło do rozprzestrzenienia się nowotworu. Pobiera się substancję o niskiej radioaktywności, która jest wchłaniana przez komórki nowotworowe. Obszary te, zwane gorącymi punktami, wyglądają na obrazie na ciemnoszare lub czarne.

• Tomografia komputerowa to silne promieniowanie rentgenowskie, które tworzy szczegółowe obrazy wnętrza ciała. Pomagają one lekarzowi znaleźć nowotwór i sprawdzić, czy nie przeniósł się on na inne obszary.

• Rezonans magnetyczny wykorzystuje silne magnesy i fale radiowe do tworzenia obrazów narządów i struktur. Mogą one uwidocznić zarys guza nowotworowego.

• Skany PET wykorzystują radioaktywne znaczniki, aby zajrzeć do wnętrza pacjenta i pomóc ustalić, czy guz jest nowotworem, czy nie. Można także sprawdzić, czy doszło do rozprzestrzenienia się nowotworu i znaleźć jego dokładną lokalizację.

• Zdjęcia rentgenowskie pokazują położenie, kształt i wielkość guza.

Biopsja. Lekarz pobiera próbkę guza, aby zbadać go pod kątem raka. Może to być wykonane przy pomocy igły lub chirurgicznie.

Co oznacza stopień zaawansowania?

Być może usłyszysz, że lekarz mówi o „stopniu” zaawansowania raka. Jest to sposób na opisanie, jak szybko rośnie twój nowotwór i jak prawdopodobne jest jego rozprzestrzenianie się. Może to pomóc lekarzowi w podjęciu decyzji o najlepszym leczeniu.

• Nowotwór niskiego stopnia (I) rośnie powoli i często może być leczony chirurgicznie. Jest również mniej prawdopodobne, że powróci po leczeniu.

• Stopień średni (II) rośnie i rozprzestrzenia się szybciej.

• Stopień wysoki (III) rozprzestrzenia się najszybciej.

Jak się leczy?

Zależy to od wielkości, umiejscowienia i stopnia zaawansowania nowotworu, a także od wieku i ogólnego stanu zdrowia pacjenta.

Chirurgia. Jest to główny rodzaj leczenia i zależy od wielkości i umiejscowienia guza. Twój lekarz usuwa guz wraz z pobliską zdrową tkanką, aby mieć pewność, że usunął cały nowotwór.

Oznacza to, że możesz stracić trochę kości, chrząstek i mięśni. W takim przypadku może być potrzebny implant, przeszczep kostny, cement lub pręty i śruby podtrzymujące kość. Jeśli nowotwór znajduje się w pobliżu stawu, np. biodrowego lub kolanowego, konieczna może być jego wymiana.

Jeśli nowotwór znajduje się w ramieniu lub nodze, lekarz zrobi wszystko, co możliwe, aby spróbować zachować kończynę. Nie zawsze jednak udaje się to zrobić. W takim przypadku na jej miejsce zostanie wszczepiona kończyna sztuczna (proteza).

Kriochirurgia. Aby zmniejszyć prawdopodobieństwo nawrotu nowotworu, lekarz może również wprowadzić ciekły azot w miejsce, gdzie znajdował się guz. Zamraża on i zabija wszystkie komórki nowotworowe, które mogły zostać przeoczone.

Fizykoterapia. Aby odzyskać pełną sprawność ciała, zazwyczaj konieczna jest intensywna rehabilitacja. Jest to kluczowa część powrotu do zdrowia i może zająć trochę czasu.

Radioterapia. Można ją zastosować tylko w przypadku guza o wysokim stopniu złośliwości. Aby była skuteczna, konieczna może być duża dawka.