Lekarz mówi ci.

Dowiedz się, jak prawidłowo pielęgnować kota, szczotkować jego sierść, kąpać go i obcinać mu pazury.

Spraw, aby pielęgnacja była jak najprzyjemniejsza dla Was obojga

Pielęgnacja kota powinna sprawiać przyjemność zarówno jemu, jak i Tobie. Spróbuj zaplanować sesję pielęgnacyjną na czas, kiedy kot jest już spokojny i wyspany, na przykład po kolacji. Ty również powinieneś być w dobrym nastroju. Twój kot zauważy, że podczas sesji jesteś zrzędliwy lub zestresowany, a to z kolei może go zestresować.

Twój kot może się zniecierpliwić całą tą uwagą podczas kilku pierwszych sesji pielęgnacyjnych. Pierwsze kilka sesji powinno trwać krótko, pięć lub dziesięć minut. Kiedy kot przyzwyczai się do tej rutyny, możesz stopniowo wydłużać czas poświęcany na utrzymanie go w czystości.

Możesz również wykorzystać ten czas, aby pomóc kotu przyzwyczaić się do bycia traktowanym. Baw się wszystkim, od uszu po łapy, aby nie był tak zestresowany, jeśli taka sytuacja zdarzy się w przyszłości!

Nie musisz też naciskać na kota, aby zaakceptował zabiegi pielęgnacyjne. Jeśli Twój kot wydaje się zdenerwowany lub zestresowany, zrób przerwę i spróbuj ponownie później. Jeśli musisz wykąpać kota, poproś kogoś o pomoc, aby wszystko poszło szybko. Nigdy nie wahaj się chwalić swojego kota lub dawać mu smakołyków, jeśli dobrze się zachowuje podczas pielęgnacji.

Szczotkowanie

Koty wymagają regularnego szczotkowania, aby ich sierść wyglądała schludnie, zwłaszcza jeśli mają długie futro. Szczotkowanie pomaga także usuwać brud i splątane włosy, jednocześnie rozprowadzając zdrowe oleje na całej sierści, dzięki czemu skóra i sierść są zdrowe, a podrażnienia nie występują.

Koty o krótkiej sierści wystarczy szczotkować raz w tygodniu.

• Do rozczesywania martwej sierści używaj metalowego grzebienia, zaczynając od głowy i kierując się w stronę ogona.

• Za pomocą szczotki z włosia lub gumy wykonaj te same czynności, aby usunąć martwe włosy.

• Zawsze zachowaj ostrożność w okolicach twarzy, brzucha i klatki piersiowej kota.

Koty długowłose wymagają nieco więcej zabiegów pielęgnacyjnych i powinny być codziennie szczotkowane.

• Zacznij od nóg i brzucha kota, a następnie powoli przesuwaj się w górę.

• Szczotkuj sierść ruchem do góry, aby ją unieść i oczyścić.

• Na koniec rozdziel sierść na ogonie kota na środku, a następnie wyszczotkuj każdą stronę z osobna.

Kąpiel

Jeśli Twój kot potrzebuje kąpieli, będziesz to wiedział. W dotyku jest tłusty, albo dostał się do czegoś śmierdzącego lub lepkiego. W takich przypadkach należy zaopatrzyć się w szampon przeznaczony dla kotów i zapewnić mu prawdziwą kąpiel.

• Po pierwsze, szczotkuj kota tak często, jak to możliwe, aby sierść nie zatykała odpływu.

• Następnie umieść gumową matę w wannie lub umywalce, aby kot mógł wygodnie stać.

• Napełnij zlew lub wannę kilkoma centymetrami ciepłej, ale nie gorącej wody.

• Za pomocą dzbanka lub delikatnego węża natryskowego całkowicie zmocz kota. Unikaj twarzy, a w szczególności uszu, oczu i nosa.

• Ostrożnie wetrzyj niewielką ilość szamponu, wykonując ruchy od szyi do ogona.

• Spłucz całe mydło, omijając twarz.

• Osusz kota ciepłym, suchym ręcznikiem, a następnie trzymaj go w ciepłym miejscu przez resztę dnia.

Obcinanie paznokci

Pazury Twojego kota są często czymś, o czym nie myślisz, dopóki nie otrzymasz ostrego przypomnienia, że są za długie. Jeśli zwracasz uwagę na swoje stopy tylko wtedy, gdy nadchodzi czas obcinania paznokci, Twój kot może być zdenerwowany tym niezwykłym uczuciem.

Aby wszystko ułatwić, baw się z kotem stopami, kiedy nie zamierzasz obcinać mu paznokci. Pomoże im to przyzwyczaić się do tego uczucia, dzięki czemu poczują się bezpiecznie. Nie zaszkodzi również chwalić kota i dawać mu dużo smakołyków podczas zabawy palcami. Po kilku tygodniach takiego postępowania Twój kot prawdopodobnie będzie spokojnie akceptował obcinanie paznokci. ?

Jeśli chodzi o samo obcinanie, oto co należy zrobić:

• Najpierw delikatnie ściśnij górną i dolną część łapy kota, aż do wyłonienia się pazurów.

• Użyj specjalnego obcinacza do paznokci, aby przyciąć tylko białą końcówkę paznokci kota.

• Nigdy nie należy obcinać wewnętrznej, różowej części paznokcia kota, ponieważ jest to część szybka, zawierająca nerwy i naczynia krwionośne.

• Miej pod ręką proszek styptyczny na wypadek, gdybyś przypadkowo skaleczył się szybko. Proszek styptyczny szybko zatrzyma krwawienie.

Lekarz omawia infekcje górnych dróg oddechowych u kotów i przedstawia objawy, leczenie i profilaktykę.

Infekcja górnych dróg oddechowych kotów jest chorobą często występującą u kotów. Jest ona podobna do przeziębienia, ale może być znacznie poważniejsza. Wywoływana jest przez różne wirusy lub bakterie, a jej celem są górne drogi oddechowe – nos, gardło i zatoki – a nie płuca.

Objawy zakażenia górnych dróg oddechowych u kotów

Objawy różnią się w zależności od przyczyny i lokalizacji zakażenia, ale niektóre powszechne objawy kliniczne chorób górnych dróg oddechowych u kotów obejmują:

• Kichanie

• Zatłoczenie

• Katar

• Kaszel

• Wydzielina z nosa i oczu, bezbarwna do kolorowej

• Krztuszenie się, ślinienie się

• Gorączka

• Utrata lub zmniejszenie apetytu

• Owrzodzenia nosa i jamy ustnej

• Mrużenie lub pocieranie oczu

• Depresja

• Senność

• Ochrypły głos

Przyczyny zakażeń górnych dróg oddechowych kotów

Zdecydowanie najczęstszą przyczyną infekcji górnych dróg oddechowych u kotów są wirusy. Około 80%-90% infekcji to infekcje wirusowe, podczas gdy większość pozostałych jest wywoływana przez bakterie. Najczęstsi winowajcy często pojawiają się w schroniskach i gospodarstwach domowych, w których przebywa wiele kotów:

• Herpeswirus kotów. Jest on spokrewniony z wirusem wywołującym ospę wietrzną i zimne owrzodzenia u ludzi, ale koty nie mogą go przenosić na swoich właścicieli.

• Kaliciwirus kotów. Ten wysoce zakaźny wirus wywołuje łagodną do ciężkiej infekcję dróg oddechowych oraz choroby jamy ustnej.

• Chlamydia. Typowym objawem tej infekcji bakteryjnej jest katar z oczu.

• Bordetella. Ta infekcja bakteryjna jest zwykle związana ze stresem i przepełnionymi warunkami życia. Częściej występuje u psów.

• Grzybica. Koty mogą zarazić się grzybicą poprzez kontakt z ptasimi odchodami i rozkładającymi się roślinami.

Wirusy znajdują się w ślinie, łzach i wydzielinie z nosa zakażonych kotów. Łatwo rozprzestrzeniają się przez kontakt bezpośredni, np. dotykanie i pielęgnację, lub gdy koty kaszlą i kichają na siebie nawzajem. Wirusy mogą również bytować na powierzchniach, z których koty korzystają, takich jak miski z jedzeniem i wodą lub kuwety. Ludzie mogą przenosić je z jednego kota na drugiego za pomocą zanieczyszczonych rąk lub odzieży.

Większość kotów, które zachorowały na herpeswirusa kotów, będzie nosić go do końca życia. Mogą się nim zarazić, nawet jeśli nie wyglądają na chore. Może to dotyczyć kota-matki z nowym miotem kociąt.

Czynniki ryzyka zakażeń górnych dróg oddechowych kotów

Infekcje górnych dróg oddechowych są częste u kotów, które żyją w zatłoczonych pomieszczeniach, takich jak schroniska lub ośrodki hodowlane. Są one również bardziej prawdopodobne w gospodarstwach domowych z wieloma kotami. Inne czynniki ryzyka obejmują:

• Wiek. Kocięta i koty starsze są bardziej narażone na zakażenia.

• Stan szczepień. Coroczne szczepienia Twojego kota mogą uchronić go przed chorobą lub sprawić, że infekcja będzie łagodniejsza.

• Stan fizyczny. Koty, które chorują na białaczkę kotów lub wirus niedoboru odporności kotów są bardziej narażone na infekcje. Inne choroby lub leki osłabiające układ odpornościowy mogą stanowić zagrożenie dla Twojego kota.

• Stres. Stres może zwiększyć prawdopodobieństwo zarażenia się kota wirusem i spowodować jego nawrót w późniejszym okresie życia.

• Rasa. Persy i inne rasy o płaskich twarzach są bardziej narażone na infekcje górnych dróg oddechowych ze względu na budowę twarzy.

• Wychodzenie na zewnątrz. Koty wychodzące na zewnątrz są bardziej narażone na kontakt z zarażonymi kotami lub grzybami, które mogą wywoływać infekcje.

Diagnostyka zakażeń górnych dróg oddechowych kotów

Jeśli uważasz, że kot ma infekcję górnych dróg oddechowych, zabierz go do lekarza weterynarii. Lekarz często może stwierdzić, co się dzieje, oglądając kota i pytając o objawy. Może również zalecić wykonanie określonych badań, takich jak:

• Badania krwi. Te i inne badania laboratoryjne mogą wykluczyć inne przyczyny objawów występujących u kota.

• Wymaz z oka lub jamy ustnej. Lekarz weterynarii może wyhodować kulturę, aby dokładnie określić, który wirus lub bakteria jest przyczyną zakażenia.

• Badanie elektrolitów. Może to wykazać, czy kot jest odwodniony.

• Zdjęcia rentgenowskie. Jeśli Twój kot ciągle choruje na infekcje, konieczne może być wykonanie zdjęcia rentgenowskiego klatki piersiowej, aby ustalić, co się z nim dzieje. Badanie rentgenowskie może również pomóc w rozpoznaniu infekcji grzybiczej.

Leczenie infekcji górnych dróg oddechowych u kotów

Lekarz weterynarii poinformuje Cię, jaka jest najlepsza metoda leczenia dla Twojego kota. Może ono obejmować podawanie leków, izolację, odpoczynek, podawanie płynów dożylnie oraz wspomaganie żywieniowe. U kotów często obok infekcji wirusowej pojawia się infekcja bakteryjna, dlatego Twój kot może potrzebować antybiotyków.

Podczas rekonwalescencji kota możesz w domu podjąć działania, które pomogą mu poczuć się lepiej:

• Zapewnij mu wygodne, prywatne miejsce do odpoczynku.

• Zachęcaj go do jedzenia. Kot z infekcją górnych dróg oddechowych traci częściowo zmysł węchu, więc może być konieczne skuszenie go wyjątkowo aromatycznym smakołykiem, np. rybą.

• Delikatnie oczyścić oczy i nos z wydzieliny.

• Jeśli oddychanie stanowi problem, lekarz weterynarii może zasugerować umieszczenie kota w łazience z włączonym parnym prysznicem.

Leki podane przez lekarza weterynarii należy stosować zgodnie z zaleceniami.

Nieleczone infekcje górnych dróg oddechowych mogą przekształcić się w zapalenie płuc lub wywołać inne poważne powikłania, takie jak ślepota lub przewlekłe problemy z oddychaniem.

Zapobieganie infekcjom górnych dróg oddechowych u kotów

• Trzymać kota w domu, aby zmniejszyć ryzyko kontaktu z zarażonymi zwierzętami.

• Prawidłowe odizolowanie zakażonych kotów w celu ochrony innych zwierząt domowych żyjących w tym samym środowisku.

• Zminimalizować stres.

• Aktualizuj szczepienia kota zgodnie z zaleceniami lekarza weterynarii. Szczepionki przeciwko chorobom górnych dróg oddechowych u kotów nie zapobiegają infekcji, ale mogą złagodzić jej przebieg.

• Regularne badania weterynaryjne i profilaktyka mogą pomóc we wczesnym wykryciu i leczeniu problemów. Najlepszą obroną kota przed infekcjami górnych dróg oddechowych jest zdrowy układ odpornościowy.

• W przypadku kontaktu z wieloma kotami należy dokładnie umyć ręce.

Poznaj przyczyny, objawy i sposoby leczenia nadczynności tarczycy u kotów.

Koty mają w szyi dwa gruczoły tarczycy, które pomagają regulować metabolizm. Czasami gruczoły te mogą się powiększać i nadmiernie produkować hormon tarczycy. Może to być problematyczne, ponieważ hormon tarczycy wpływa na inne narządy w organizmie kota, w tym przede wszystkim na serce.

W większości przypadków powiększona tarczyca jest spowodowana guzem nienowotworowym, choć w rzadkich przypadkach nadczynność tarczycy może wskazywać na raka. Jeśli podejrzewasz, że Twój kot ma powiększony gruczoł na szyi, natychmiast skontaktuj się z lekarzem weterynarii.

W większości przypadków nadczynność tarczycy u kotów może być skutecznie leczona, a Twój kot może żyć długo i zdrowo.

Jakie są objawy nadczynności tarczycy u kotów?

Objawy nadczynności tarczycy u kotów mogą być początkowo subtelne, ale z czasem mogą stawać się coraz bardziej dotkliwe. Objawy mogą obejmować:

• Utrata masy ciała pomimo zwiększonego, czasem nienasyconego apetytu

• Wzmożone pragnienie

• Zwiększone oddawanie moczu (czasami w nieodpowiednich miejscach, np. poza kuwetą)

• Wymioty

• Biegunka

• Niepokój/nadpobudliwość

• Zachowania agresywne

• Trudności w oddychaniu

• Słabość

• Depresja

• Włosy przetłuszczające się lub matowe

Jakie rasy są podatne na nadczynność tarczycy?

Każda rasa kotów może cierpieć na nadczynność tarczycy, zwłaszcza w miarę starzenia się. Nie wiadomo, która rasa jest bardziej narażona na nadczynność tarczycy, chociaż niektóre rasy, takie jak koty syjamskie, perskie i himalajskie, wydają się być mniej narażone na tę chorobę w porównaniu z innymi.

Jak rozpoznaje się nadczynność tarczycy u kotów?

Aby zdiagnozować nadczynność tarczycy, lekarz weterynarii przeprowadza badanie fizykalne kota i sprawdza, czy na szyi nie ma powiększonej tarczycy.

Jeśli lekarz weterynarii podejrzewa, że kot ma nadczynność tarczycy, prawdopodobnie przeprowadzi kilka dodatkowych badań, takich jak:

• Badanie chemiczne krwi, określające poziom hormonów tarczycy (większość kotów ma podwyższony poziom hormonów tarczycy w krwiobiegu)

• Badanie moczu

• Badanie ultrasonograficzne serca

Nadczynność tarczycy może niekiedy predysponować kota do rozwoju innych schorzeń. Na przykład, dwoma powikłaniami nadczynności tarczycy u kotów są wysokie ciśnienie krwi i choroby serca. Twój lekarz weterynarii sprawdzi, czy nie występują te schorzenia i oceni ogólny stan zdrowia Twojego kota.

Jak leczy się nadczynność tarczycy u kotów?

Istnieje kilka różnych opcji leczenia kotów, u których zdiagnozowano nadczynność tarczycy. Lekarz weterynarii może pomóc Ci wybrać sposób leczenia, który będzie najlepszy dla Ciebie i Twojego kota. Opcje leczenia obejmują:

Leki. Leki przeciwtarczycowe mogą pomóc w zmniejszeniu produkcji hormonów tarczycy u kotów. Lek ten jest najczęściej podawany dwa razy dziennie i musi być stosowany do końca życia kota. Leki przeciwtarczycowe mogą również występować w postaci żelu, który można nakładać na skórę. Chociaż lek ten jest stosunkowo niedrogi, u kota mogą wystąpić działania niepożądane, takie jak wymioty, gorączka, niski poziom energii, utrata masy ciała i swędzenie twarzy (co oznacza, że kot nie toleruje leku).

Terapia jodem radioaktywnym. Ta metoda leczenia polega na wstrzykiwaniu kotu jodu bezpośrednio do krwiobiegu. Tarczyca kota wchłania jod, a promieniowanie niszczy nieprawidłową tkankę tarczycy, nie uszkadzając innych tkanek w organizmie kota. U większości kotów poziom hormonów wraca do normy w ciągu kilku tygodni od zabiegu.

Zabieg ten jest wykonywany wyłącznie w specjalistycznych ośrodkach radioterapii. Po przeprowadzeniu terapii koty pozostają w szpitalu przez krótki okres czasu. Po powrocie do domu koty muszą być odizolowane ze względu na radioaktywny charakter leczenia.

Chirurgia. Ta opcja leczenia polega na chirurgicznym usunięciu tarczycy kota. Metoda ta ma dobry wskaźnik powodzenia i może wyeliminować potrzebę długotrwałego przyjmowania leków. Wymaga jednak poddania kota znieczuleniu, co może stanowić większe ryzyko dla starszych kotów.

Terapia dietetyczna. Niektóre badania medyczne zalecają ograniczenie ilości jodu w diecie kota, aby pomóc w leczeniu i zapobieganiu nadczynności tarczycy. Badania nad tą opcją leczenia wciąż trwają i nie jest to rozwiązanie gwarantowane. Przed ograniczeniem jodu w diecie kota należy skonsultować się z lekarzem weterynarii.

Prognoza/oczekiwana długość życia

Wyniki większości przypadków leczenia nadczynności tarczycy u kotów są doskonałe. Nawet jeśli Twój kot jest starszy, nadczynność tarczycy może być leczona, a kot może żyć w zdrowiu. Na przykład, koty poddawane terapii jodem radioaktywnym zwykle wracają do normalnego stanu w ciągu kilku tygodni, natomiast koty leczone lekami lub poddawane specjalnej diecie mają się dobrze pod warunkiem, że lek lub dieta są podawane konsekwentnie i że są poddawane regularnym badaniom kontrolnym.

Jeśli podejrzewasz, że Twój kot ma nadczynność tarczycy, istnieje duża szansa, że lekarz weterynarii znajdzie odpowiednią terapię i Twój kot będzie czuł się dobrze szybciej niż myślisz.

Dowiedz się, jak najlepiej wprowadzić dziecko i kotka, aby zapewnić im bezpieczeństwo i zapobiec zranieniu dziecka przez kota.

Podobnie jak w przypadku przygotowania domu na przybycie nowego dziecka, ważne jest, aby jak najwcześniej przygotować kota na nadchodzące zmiany. Proaktywne przygotowanie uchroni Ciebie i Twojego kota przed stresem i niepożądanymi problemami behawioralnymi, dzięki czemu cała rodzina będzie mogła żyć w harmonii.

Jak się przygotować, zanim pojawi się dziecko

Choć może się to wydawać przytłaczające, istnieje kilka rzeczy, które możesz dodać do listy rzeczy do zrobienia dla dziecka, a które pomogą Twojemu kotu przejść od bycia jedynakiem do dzielenia domu z nowym maluchem. Mogą to być m.in:

Podejmij środki ostrożności w zakresie zdrowia. Jako właściciel kota mogłeś słyszeć o toksoplazmozie. Toksoplazmoza jest pasożytem, który może przenosić się z kotów na ludzi. Może również przenosić się z matki na nienarodzone dziecko. Pasożyt ten powoduje wiele schorzeń u nienarodzonego dziecka, takich jak ślepota, głuchota czy wodogłowie.

Aby zapobiec rozprzestrzenianiu się tego pasożyta z kota na człowieka, należy unikać bezdomnych kotów i trzymać kota w domu. Podczas prac przy kuwetach lub w ogrodach na zewnątrz należy nosić rękawiczki. W przypadku ciężarnych kotów, najlepiej jest w miarę możliwości unikać szufelkowania żwirku i regularnie poddawać się badaniom.

Wprowadzaj stopniowe zmiany. Przygotowując dom na przyjęcie nowego dziecka, ważne jest, abyś spędzał dużo czasu ze swoim kotem, przygotowując go do życia z dzieckiem. Podejmij następujące kroki, aby pomóc kotu w łagodnym dostosowaniu się do nowych warunków:

• Przygotuj kota do kontaktu z dzieckiem. Niektóre koty uwielbiają być głaskane, a inne po prostu nie. Przyzwyczajaj kota do częstszego dotykania i wyczul się na jego upodobania i niechęci. Bądź gotowy do interwencji, gdy dziecko stanie się bardziej ruchliwe, aby uniknąć sytuacji, w której maluch będzie przeszkadzał lub chwytał kota.

• Unikaj grania w gry ręczne. Jeśli kot jest przyzwyczajony do zabaw z użyciem rąk, należy jak najszybciej zaprzestać tych zabaw. Nawet łagodny kot może przez pomyłkę zdenerwować lub zranić dziecko. Naucz kota, że tylko zabawki są odpowiednie do zabawy.

• Przyzwyczaj kota do dźwięków wydawanych przez niemowlę. W miesiącach poprzedzających narodziny dziecka przygotuj kota na nowe dźwięki, puszczając mu w ciągu dnia nagrania niemowląt gulgoczących, gruchających, a nawet krzyczących. Zacznij cicho i zwiększaj głośność w miarę przyzwyczajania się kota do nowych dźwięków. Aby nie narażać kota na stres, wprowadzaj te dźwięki stopniowo.

• Wprowadź do domu nowe zapachy i przedmioty. Koty w dużym stopniu polegają na zapachach, dlatego niemowlę i nowe przedmioty dla niemowląt mogą urażać ich zmysły. Przynieś do domu proszki, szampony i preparaty, aby ułatwić kotu przystosowanie się do sytuacji przed pojawieniem się dziecka. Umieszczanie produktów dla niemowląt na własnej skórze może pomóc kotu w wykształceniu pozytywnych skojarzeń z nowymi zapachami.

Jak wprowadzić dziecko i kotka

Kiedy wracasz do domu ze szpitala z nowym dzieckiem, może być dużo gości, prezentów, nowych zwyczajów, ale ważne jest, abyś poświęcił trochę czasu na przedstawienie dziecka i kotka. Po urodzeniu dziecka upewnij się, że:

Wyznacz spokojny czas tylko dla Ciebie, kotka i dziecka, aby spokojnie się przywitać. Daj kotu spokojny czas na ponowne nawiązanie kontaktu z Tobą i poznanie dziecka bez przeszkód.

Daj kotu jakiś przedmiot do zbadania. Połóż kocyk dziecięcy lub kawałek ubrania w cichym, bezpiecznym miejscu, gdzie kotek będzie mógł badać w swoim własnym czasie. Pomoże to kotu przyzwyczaić się do dziecka w jego własnym tempie.

Nadzoruj czas spędzany z kotkiem i dzieckiem. Koty uwielbiają się przytulać, ale może to stanowić zagrożenie, gdy noworodek nie potrafi jeszcze poruszać głową. Zawsze trzymaj drzwi zamknięte, jeśli nie możesz natychmiast nadzorować wspólnego przebywania dziecka i kota.

Rzeczy, na które należy uważać

Kiedy Ty, Twoje dziecko i Twój kot przyzwyczaicie się do nowego, wspólnego życia, zwracaj uwagę na oznaki stresu. Ważne rzeczy, które należy wziąć pod uwagę to:

Higiena. Mając w domu noworodka, bardziej niż kiedykolwiek ważne jest, aby Twój kot był czysty i wolny od szkodników. Stosuj profilaktykę i regularnie wykonuj badania u lekarza weterynarii. Pamiętaj, że brudne pieluchy mogą zachęcić kota do tworzenia własnego bałaganu. Zawsze natychmiast umieszczaj zabrudzone pieluchy lub ubranie w odpowiednim pojemniku.

Bezpieczeństwo. Nawet gdy kot i dziecko przyzwyczajają się do siebie, nie powinieneś zostawiać ich razem samych. Aby zapobiec wypadkom, używaj drzwiczek z siatki, aby kot mógł widzieć i słyszeć dziecko, nie badając go bez nadzoru. Maluchy mogą być szczególnie stresujące dla kotów, dlatego w miarę jak dziecko rośnie, utrzymuj nad nim nadzór. W razie potrzeby zapewnij kotu spokojne, bezpieczne miejsce, w którym będzie mógł oddalić się od dziecka.

Cierpliwość. Może upłynąć trochę czasu, zanim kot i dziecko zaprzyjaźnią się ze sobą. Bądź cierpliwy zarówno w stosunku do kota, jak i dziecka i bądź otwarty na to, że kot może woleć trzymać się od niego z daleka. Poświęcenie czasu na upewnienie się, że kot i dziecko są bezpieczne i szczęśliwe, zaowocuje harmonijnym domem!

Lekarz omawia najczęstsze przyczyny, dla których Twój kot może gryźć, żuć lub drapać się.

Jeśli Twój kot kompulsywnie się drapie, liże lub żuje, prawdopodobnie regularnie przyłapujesz go na gorącym uczynku. Jeśli jednak tego nie robisz, pierwszą wskazówką może być zniknięcie sierści kota, często w postaci pasków wzdłuż grzbietu, brzucha lub po wewnętrznej stronie tylnych łap. Koty wykazujące zachowania samookaleczające mogą również powodować powstawanie czerwonych, podrażnionych miejsc zwanych hot spotami, ale jest to mniej prawdopodobne niż w przypadku psów.

Chociaż kompulsywne zachowania związane z drapaniem, lizaniem lub żuciem mogą wystąpić u każdego zwierzęcia, są one częściej obserwowane u kotów syjamskich i innych ras orientalnych. Kotki częściej niż samce liżą, żują lub ciągną swoje futro.

Ponieważ istnieje wiele problemów medycznych, które mogą powodować drapanie i lizanie, należy skonsultować się z lekarzem weterynarii, który pomoże ustalić przyczynę i najlepszy sposób postępowania.

Dlaczego koty kompulsywnie drapią, liżą lub żują?

Pchły są często sprawcami kompulsywnego drapania się lub wylizywania przez kota. Ponieważ koty mają doskonałe zdolności pielęgnacyjne, mogą usuwać wszelkie ślady pcheł. Jeśli zauważysz, że Twój kot obsesyjnie liże dolną część grzbietu, ze strupami na szyi lub bez nich, jest to znak, że przyczyną problemu mogą być pchły. Kleszcze, roztocza i grzybica mogą również powodować drapanie, lizanie lub żucie.

Tak jak u niektórych ludzi podrażnienia skóry pojawiają się w odpowiedzi na określone pokarmy lub czynniki środowiskowe, tak samo u kotów swędzenie i podrażnienie skóry może być spowodowane uczuleniem na jakiś czynnik znajdujący się w ich otoczeniu.

Suche zimowe powietrze lub niedobory żywieniowe mogą przyczynić się do powstania suchej, łuszczącej się skóry, którą kot zaczyna lizać lub drapać w poszukiwaniu ukojenia.

Jeśli zauważysz, że Twój kot ciągle liże lub gryzie to samo miejsce, może to oznaczać, że odczuwa ból lub dyskomfort w tym obszarze.

Kompulsywne zachowania związane z żuciem, drapaniem lub lizaniem często pojawiają się u kotów znudzonych, zestresowanych lub zaniepokojonych. Prawdopodobieństwo wystąpienia tych zaburzeń psychicznych jest większe u kotów przebywających w pomieszczeniach, co może wynikać z faktu, że otrzymują one mniej ruchu i emocji niż koty przebywające na zewnątrz. Zaburzenia kompulsywne często zaczynają się w momencie zmiany środowiska, w którym żyje kot, na przykład pojawienia się nowego zwierzęcia lub dziecka w domu, czy też przeprowadzki do nowego miejsca. Również zachowania, które rozpoczęły się w odpowiedzi na problem medyczny, czasami utrzymują się jako kompulsje po ustąpieniu tego problemu.

Leczenie drapania, lizania i żucia u kotów

Ponieważ zdiagnozowanie infestacji pcheł u kotów może być trudne, niektórzy lekarze weterynarii zalecają wypróbowanie przez sześć do ośmiu tygodni niezawodnych preparatów do zwalczania pcheł zakupionych w gabinecie weterynaryjnym, aby sprawdzić, czy zmniejszą one częstotliwość wylizywania, drapania lub żucia. Podobnie, zwalczanie roztoczy lub innych pasożytów, jeśli są obecne, może wyeliminować dyskomfort u kota i problematyczne zachowania.

Podawanie kotom, które drapią lub żują pokarmu wykluczającego z diety na okres do 12 tygodni jest dobrym sposobem na ustalenie, czy problemem są alergie pokarmowe. Może być konieczne wypróbowanie kilku diet, zanim znajdziesz tę, która się sprawdzi. Jeśli przyczyną nieustannego drapania i wylizywania się kota jest sucha skóra, lekarz weterynarii może zalecić dodanie pewnych kwasów tłuszczowych lub innych suplementów odżywczych. Podczas stosowania diety eliminacyjnej nie należy podawać kotu żadnych innych pokarmów ani przysmaków.

W zależności od stopnia uszkodzenia skóry spowodowanego przez kota lizaniem, gryzieniem lub drapaniem, lekarz weterynarii może zalecić stosowanie sterydów, leków przeciwhistaminowych i antybiotyków. Niektóre kompulsywne zachowania kota spowodowane czynnikami psychologicznymi mogą być zwalczane za pomocą leków, takich jak amitryptylina (pomaga zwalczać lęk i działa również jako lek przeciwhistaminowy), klomipramina (lek przeciwlękowy) i fluoksetyna (lek przeciwdepresyjny).

Jeśli wspólnie z lekarzem weterynarii ustalicie, że nie ma fizycznej przyczyny zachowań zwierzęcia, istnieją rzeczy, które możesz zrobić, aby poprawić stan umysłu swojego kota. Ważne jest zapewnienie kotu poczucia bezpieczeństwa, miłości i komfortu w domu, a także odpowiedniej stymulacji i aktywności fizycznej. Może się okazać, że pomocne będzie odczulanie kota poprzez powolne i ostrożne wystawianie go na działanie rzeczy, których się boi. Przy podejmowaniu takiej próby należy postępować stopniowo, aby nie przytłoczyć kota i nie pogorszyć jego kompulsywnego lizania, drapania lub gryzienia. Przeciwwarunkowanie – polegające na nauczeniu kota kojarzenia czegoś przyjemnego, np. smakołyku, z czymś, czego się obawia – również może złagodzić jego stres i niepokój. W wielu przypadkach wylizywanie z nudów (znane również jako łysienie psychogenne) ulega poprawie po dodaniu innego kota lub zwierzęcia. Zawsze jednak istnieje ryzyko, że drugi kot może być nowym stresem w otoczeniu zwierzęcia, który może pogorszyć wypadanie sierści.

Możesz być zaskoczony, gdy dowiesz się, które z domowych substancji są najbardziej toksyczne dla Twojego kota. Lekarz powie Ci, co należy robić, aby nie zaszkodzić kotu.

Leki dla ludzi

Niektóre leki wydawane bez recepty lub na receptę stanowią poważne zagrożenie dla kotów, dlatego należy przechowywać je w miejscu, do którego nie mogą się dostać, np:

• Leki przeciwdepresyjne

• Leki przeciwnowotworowe

• Leki na przeziębienie

• Tabletki dietetyczne

• Leki przeciwbólowe (acetaminofen, aspiryna, ibuprofen)

• Witaminy i inne suplementy

Być może słyszałeś, że niektóre powszechnie stosowane leki działają na ludzi i koty. Nigdy nie podawaj zwierzęciu żadnych tabletek bez uprzedniej konsultacji z lekarzem weterynarii – łatwo jest podać niewłaściwy lek lub zbyt dużą dawkę, co może je zabić.

Żywność dla ludzi

Twój kot może błagać, kiedy siadasz do jedzenia (lub próbować podkraść kilka kęsów, kiedy nie patrzysz), ale niektóre pokarmy spożywane przez ludzi mogą być dla nich trujące:

• Alkohol

• Kofeina (kawa, napoje gazowane, herbata)

• Szczypiorek

• Czekolada

• Czosnek

• Winogrona

• Cebula

• Rodzynki

• Ksylitol (występuje w bezcukrowych gumach do żucia, cukierkach, pastach do zębów)

• Ciasto drożdżowe

Rośliny w pomieszczeniach i na zewnątrz

Popularne rośliny domowe – i kilka innych, które możesz przynieść do domu – mogą być niebezpieczne dla zdrowia Twojego kota, w tym następujące:

• Aloe

• Azalea

• Chryzantema

• Hiacynty

• Lilia

• Marihuana

• Jemioła

• Rododendron

• Palma Sago

• Tulipan

Insektycydy i inne środki chemiczne

Niektóre substancje chemiczne smakują kotom szczególnie dobrze. Aby zapewnić im bezpieczeństwo, trzymaj wszystkie chemikalia pod kluczem, a w szczególności:

• Środki zapobiegające zamarzaniu

• Wybielacz

• Detergenty

• Sole odladzające (po których zwierzęta mogą chodzić, a następnie zlizywać je z opuszek)

• Leki na pchły i kleszcze u psów (tabletki, obroże, preparaty przeciw pchłom w sprayu, spraye, szampony)

• Nawozy

• Herbicydy

• Przynęty na owady i gryzonie

Więcej zagrożeń w gospodarstwie domowym

Uważaj na przedmioty domowego użytku, które mogą zadławić lub udusić Twojego kota. Niektóre z nich mogą nawet zablokować jelita, jeśli kot je połknie.

• Kości kurczaka

• Nić dentystyczna, przędza lub sznurek

• Dekoracje świąteczne, w tym światełka i lamety

• Zabawki z małymi lub ruchomymi częściami

Jeśli Twój kot został otruty

Każda chwila ma znaczenie, jeśli uważasz, że Twój kot został narażony na kontakt z czymś toksycznym.

Zadzwoń do swojego lekarza weterynarii. Wywieś w widocznym miejscu numer telefonu kliniki oraz numer Centrum Kontroli Zatruć dla Zwierząt: (888) 426-4435. Pomogą Ci oni dowiedzieć się, co robić dalej.

Zbierz próbki. Zabierz ze sobą do weterynarza próbki wymiocin, kału i trucizny, którą zjadł Twój kot.

Obserwuj objawy. Często objawy te pojawiają się od razu. Jednak niektóre objawy mogą pojawiać się stopniowo. Objawy, na które należy zwracać uwagę to:

• Problemy z oddychaniem

• Dezorientacja

• Kaszel

• Depresja

• Biegunka

• Rozszerzone źrenice

• Więcej pije i oddaje więcej moczu

• Skurcz żołądka

• Duża ilość śliny

• Napady

• Drżenie

• Podrażnienie skóry

• Drżenia

• Wymioty

• Słabość

Edukacja. Po wyzdrowieniu kota zadzwoń do centrum kontroli zatruć lub organizacji humanitarnej, aby poinformować ich o tym, co się stało, dzięki czemu będą mogli śledzić problematyczne trucizny i zapobiegać szkodom wyrządzanym innym zwierzętom.

Lekarz może pomóc Ci bezpiecznie leczyć ból u Twojego kota.

Zadzwoń do weterynarza

Przed podjęciem jakichkolwiek działań porozmawiaj z lekarzem weterynarii. Lekarz będzie chciał się dowiedzieć, co jest przyczyną dolegliwości zwierzęcia. Być może dzieje się coś, co wymaga nie tylko leczenia przeciwbólowego.

Wiele leków stosowanych przez ludzi może powodować u zwierząt poważne choroby. Należą do nich powszechnie stosowane niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), takie jak ibuprofen.

Acetaminofen – który nie jest lekiem z grupy NLPZ, ale jest powszechnie stosowany w produktach takich jak Tylenol – może być śmiertelny dla kotów. Ich organizm nie jest w stanie bezpiecznie go rozłożyć.

Leki z grupy NLPZ dla kotów

NLPZ są zazwyczaj pierwszą linią obrony. FDA nie zatwierdziła żadnych leków z grupy NLPZ do długotrwałego leczenia bólu, ale niektóre z nich są dopuszczone do krótkotrwałego stosowania u kotów. Lekarz weterynarii może przepisać tabletki robenakoksybu, który jest również dostępny w postaci zastrzyków. Meloksykam jest kolejnym lekiem z grupy NLPZ, który podaje się w zastrzykach, zazwyczaj po zabiegach chirurgicznych. Można go również podawać doustnie w postaci płynnej.

Lekarz weterynarii może również zalecić stosowanie aspiryny, ale w małych dawkach i rzadko. Czasami jest ona podawana w postaci płynnej. Upewnij się, że podajesz lek dokładnie według zaleceń. Koty potrzebują tylko odrobiny, a zbyt duża dawka lub zbyt częste podawanie może im zaszkodzić. Nie zakładaj, że wiesz, jaka dawka jest właściwa. Nie przesadzaj też z podawaniem leków. Leki NLPZ dla kotów mogą być stosowane nie dłużej niż przez 3 dni.

?

Inne opcje

Chociaż leki z grupy NLPZ są powszechnie stosowane, istnieją również inne rodzaje leków:

• Opioidy.

  Obejmują one kodeinę, fentanyl, hydromorfon, morfinę i tramadol i są stosowane w przypadku silnego dyskomfortu. Często podaje się je po zabiegach chirurgicznych lub w przypadku chorób przewlekłych, takich jak zapalenie stawów lub zaawansowane stadium raka. Pamiętaj, aby nie podawać zwierzęciu kodeiny w połączeniu z acetaminofenem.

• Kortykosteroidy.

  Leki te łagodzą ból spowodowany alergią lub zapaleniem stawów głównie poprzez zmniejszenie stanu zapalnego. Należą do nich deksametazon i prednizolon.

• Gabapentyna.

  Ten lek napadowy pomaga w leczeniu bólu nerwów, mięśni i kości.

• Amitryptylina

  Lek przeciwdepresyjny u ludzi, może być pomocny w leczeniu bólu nerwów u kotów.

• Buprenorfina HCl.

  Jest to częściowy agonista opiatów, który nie pasuje do żadnej z powyższych kategorii, dostępny zarówno w postaci iniekcji, jak i w postaci doustnej. Jest uważana za dość bezpieczną substancję.

Bądź świadomy

Przed podaniem zwierzęciu jakichkolwiek leków przeczytaj dokładnie etykietę i porozmawiaj z lekarzem weterynarii. Upewnij się, że wiesz dokładnie, jaką dawkę, jak często i jak długo podawać swojemu zwierzęciu. Porozmawiaj z weterynarzem o efektach ubocznych i znakach ostrzegawczych, że coś jest nie tak. Jeśli lekarz tego nie zaleci, nie podawaj zwierzęciu kilku leków jednocześnie.

Chociaż niektóre leki z grupy NLPZ są uważane za bezpieczne, mogą one czasami uszkadzać nerki, wątrobę, serce, żołądek lub jelita kota.

Należy zwracać uwagę na następujące objawy:

• Brak energii

• Utrata apetytu

• Zmiany w ilości picia lub siusiania

• Wymioty

• Biegunka lub ciemne zabarwienie kału

• Zażółcenie skóry, oczu lub dziąseł

W przypadku wystąpienia powyższych lub jakichkolwiek innych problemów należy skontaktować się z lekarzem weterynarii.

Zazwyczaj leki należy podawać w trakcie jedzenia lub zaraz po nim. Lekarz weterynarii może zalecić podawanie karmy z puszki zamiast suchej, aby upewnić się, że kot otrzymuje wystarczającą ilość płynów. Jeśli kot nie chce jeść, wstrzymaj się z podawaniem leków do czasu rozmowy z lekarzem weterynarii.

Radzenie sobie z bólem u zwierzęcia nie jest łatwe. Zwracanie uwagi na swoje zwierzę i rozmowa z lekarzem weterynarii powinny sprawić, że zarówno Ty, jak i Twój kot poczujecie się lepiej.

Dowiedz się więcej o zakażeniach pęcherza moczowego u kotów, w tym o objawach, przyczynach i leczeniu.

Jeśli zwyczaje kąpielowe Twojego kota ulegną zmianie, może to być znak, że ma on problem z drogami moczowymi.

Koty w każdym wieku mogą mieć problemy z dolnymi drogami moczowymi. Niektóre koty są podatne na infekcje dróg moczowych (UTI), które ustępują po zażyciu antybiotyków. Inne koty mają zatory i kamienie w pęcherzu moczowym, których usunięcie wymaga operacji.

Dowiedz się więcej o infekcjach dróg moczowych u kotów i innych problemach związanych z układem moczowym oraz o sposobach ich leczenia.

Jakie są objawy problemów z drogami moczowymi u kotów?

Dolne drogi moczowe obejmują pęcherz moczowy i cewkę moczową. Mocz jest formowany i przechowywany w pęcherzu moczowym, dopóki nie wypłynie z ciała kota przez cewkę moczową.

Jeśli te części ciała ulegną zakażeniu lub zatkaniu, kot nie będzie w stanie normalnie oddawać moczu. Jeśli u kota występuje zakażenie układu moczowego lub inny problem z drogami moczowymi, możesz zauważyć niektóre z poniższych objawów:

• Częste oddawanie moczu, ale tylko niewielka ilość moczu?

• Oddawanie moczu poza kuwetą?

• Krew w moczu?

• Wysiłek przy oddawaniu moczu?

• Wołanie z bólu podczas oddawania moczu?

• Wzmożone oblizywanie otworu moczowego

Jeśli zauważysz te objawy, powinieneś natychmiast skontaktować się z lekarzem weterynarii, aby je omówić. Może to być znak, że kot potrzebuje natychmiastowej pomocy lekarskiej.

Co powoduje problemy z dolnymi drogami moczowymi u kotów?

Kiedy zabierasz kota do lekarza weterynarii, może on zadawać pytania dotyczące objawów, aby spróbować zawęzić przyczynę problemu. Istnieje kilka powszechnych przyczyn problemów z drogami moczowymi u kotów, w tym następujące.

Zakażenie układu moczowego (UTI)

Koty zapadają na infekcje dróg moczowych, kiedy w pęcherzu lub cewce moczowej dochodzi do zakażenia bakteryjnego. Lekarz weterynarii będzie potrzebował próbki moczu, aby zdiagnozować tę chorobę.

Kamienie moczowe (Uroliths)

Mocz naturalnie zawiera minerały, które mogą się gromadzić i tworzyć w pęcherzu moczowym kota drobne kryształy, a nawet duże kamienie. Mogą one podrażniać wyściółkę pęcherza lub cewki moczowej i powodować krwawienie moczu oraz ból przy oddawaniu moczu.

Aby zdiagnozować kamienie moczowe, lekarz weterynarii będzie musiał wykonać badanie moczu, zdjęcie rentgenowskie lub badanie ultrasonograficzne.

Niedrożność cewki moczowej

W niektórych przypadkach cewka moczowa kota może zostać całkowicie zablokowana, albo przez kamienie, albo przez nagromadzenie minerałów i tkanki zwanej „korkiem cewki moczowej”.

Kot z taką niedrożnością nie będzie w stanie w ogóle oddać moczu. Niedrożność cewki moczowej jest stanem nagłym i należy natychmiast skontaktować się z lekarzem weterynarii.

Idiopatyczne zapalenie pęcherza moczowego kotów

Czasami wnętrze dolnych dróg moczowych kota ulega podrażnieniu bez infekcji lub kamieni. Czasami może to być objawem stresu lub reakcją na zmianę diety.

Inne przyczyny

Inne schorzenia mogą wpływać na stan zdrowia układu moczowego kotów. Czasami winne są cukrzyca i problemy z tarczycą. W rzadkich przypadkach u kotów w drogach moczowych pojawiają się guzy. W celu zdiagnozowania tych schorzeń lekarz weterynarii będzie musiał wykonać badania krwi i moczu.

Czy problemy z układem moczowym mogą dotyczyć zarówno samców, jak i samic kotów?

Wszystkie koty mogą mieć problemy z drogami moczowymi. Jednak kocury są bardziej narażone na niedrożność cewki moczowej. Mają one dłuższe i cieńsze cewki moczowe niż kotki. Ze względu na swój rozmiar i kształt, węższe przejście może łatwiej ulec zatkaniu.

Jakie są metody leczenia schorzeń dolnych dróg moczowych?

Kiedy przyprowadzisz kota do weterynarza, zbada on zwierzę pod kątem ewentualnych urazów lub problemów fizycznych, które mogą przyczyniać się do problemów z układem moczowym.

Leczenie będzie się różnić w zależności od diagnozy.

Czy antybiotyki mogą leczyć infekcje układu moczowego u kota?

Lekarz weterynarii przepisze odpowiednie leki dla Twojego zwierzęcia. Może on doradzić Ci zmiany w diecie, które mogą zapobiec wystąpieniu zakażenia układu moczowego w przyszłości.

Usuwanie przeszkód w cewce moczowej

Lekarz weterynarii wprowadzi rurkę do otworu moczowego i przepłucze miejsce sterylnym płynem, aby udrożnić przeszkodę. Może być również wymagana dalsza opieka.

Specjalna dieta

W innych przypadkach, specjalna dieta może rozpuścić kamienie w pęcherzu moczowym kota. Twój lekarz weterynarii może zasugerować specjalną karmę, aby zapobiec tworzeniu się kolejnych kamieni w przyszłości.

Leczenie innych problemów zdrowotnych

Jeśli twój kot ma cukrzycę, chorobę tarczycy lub raka, porozmawiaj z lekarzem weterynarii o możliwościach leczenia.

Problemy z drogami moczowymi u kotów są poważne i nie należy ignorować objawów. Jeśli uważasz, że Twój kot ma zapalenie dróg moczowych lub inny problem z układem moczowym, skontaktuj się z lekarzem weterynarii.

Dowiedz się więcej na temat syndromu wysokościowego u kotów i zapobiegania upadkom z wysokich miejsc. Dowiedz się także, co robić, jeśli już do tego dojdzie.

Wiele osób zakłada, że skoro koty potrafią przetrwać upadki z dużych wysokości, to zawsze wyjdą z nich bez szwanku. Nie jest to prawdą. Chociaż koty mają wyjątkową zdolność do częstego lądowania na łapach, nadal są narażone na poważne urazy w wyniku upadku, które mogą obejmować:?

• Rozbite szczęki

• Złamane zęby

• Złamane kończyny

• Przebite płuca

Koty również mogą i umierają w wyniku upadków.

Jak poważny jest syndrom wysokogórski u kotów? Bardzo. W miesiącach letnich lekarze weterynarii ASPCA przyjmują do pięciu kotów tygodniowo, które spadły z dużej wysokości i zraniły się. Zwykłe otwarcie okna może być i jest przyczyną wielu obrażeń u zwierząt domowych każdego roku. Poniżej przedstawiamy kilka faktów dotyczących syndromu wysokościowca oraz sposoby jego unikania.

Szybkie fakty: Syndrom wysokiego wzrostu u kotów

Łatwo jest założyć, że skoro koty uwielbiają wysokie miejsca i regularnie je odwiedzają, to są one bezpieczne i zdrowe wszędzie tam, gdzie się wspinają. Niestety, nie jest to prawdą. O ile koty są w stanie utrzymać się swoimi ostrymi pazurami na gałęziach drzew i powierzchniach drewnianych, o tyle inne powierzchnie, takie jak beton czy plastik, stanowią dla nich większe wyzwanie. Z tego samego powodu koty z obciętymi pazurami są jeszcze bardziej narażone na niebezpieczeństwo.

Innym powszechnym błędnym przekonaniem jest to, że upadek z mniejszej wysokości nie jest niebezpieczny dla Twojego zwierzęcia. Jednak upadek z jedno- lub dwupiętrowego okna może narazić kota na większe niebezpieczeństwo niż upadek z większej wysokości. Potrzeba trochę czasu, aby kot zdążył się obrócić i wylądować na łapach; krótkie upadki mogą mu na to nie wystarczyć, co może prowadzić do obrażeń.

Na szczęście dla właścicieli zwierząt, koty raczej nigdy nie skoczą z wysokiego okna, jeśli nie będą miały pewności, że bezpiecznie wylądują. Koty mają przecież doskonały instynkt przetrwania. Oznacza to, że wiele przypadków syndromu wysokościowca zdarza się, gdy kot przypadkowo spadnie z wysoko położonego okna lub schodów przeciwpożarowych.

Koty mają doskonały instynkt przetrwania, ale mają też tendencję do nadmiernego skupiania uwagi na wszystkim, co je interesuje. Ptak lub owad latający tuż za ich zasięgiem może rozproszyć ich uwagę na tyle, że głośny hałas lub silny powiew wiatru zaskoczy je i spowoduje upadek.

Kiedy kot upada, przewraca się, aby wylądować na łapach, przy czym lekko rozstawia nogi. Pomaga to lepiej zamortyzować upadek, ale może również prowadzić do urazów głowy i miednicy, jeśli upadnie wystarczająco daleko.

Jeśli kot upadnie na beton, może stracić przytomność. Nie zakładaj, że kot nie przeżył, lecz natychmiast zabierz go do szpitala dla zwierząt, aby zapewnić mu niezbędną pomoc.

Wreszcie, koty mogą odnieść i często odnoszą obrażenia podczas upadków z wysokich miejsc, ale nie są to obrażenia trwałe. Jeżeli kot otrzyma natychmiastową i właściwą pomoc lekarską, w większości przypadków syndromu wysokościowca ma 90% szans na przeżycie.

Syndromowi High-Rise można zapobiegać

Poniżej przedstawiono kilka faktów dotyczących zespołu wysokościowego. Chociaż tego typu obrażenia są powszechne, dzięki kilku prostym środkom ostrożności można im całkowicie zapobiec.

Jeśli chcesz mieć otwarte okna, zawsze instaluj solidne, szczelne siatki. Uchroni to kota przed upadkiem w pierwszej kolejności. Jeśli nie masz moskitier w oknach, trzymaj je zamknięte.

Regulowane osłony powinny być szczelnie przymocowane do okien, aby nie zostały przewrócone przez ciekawskie zwierzęta lub silny wiatr.

Zabezpieczone przed dziećmi osłony okienne nie stanowią odpowiedniego zamiennika dla ekranów. Mimo że zapewniają one zbyt małe szczeliny dla dzieci, koty mogą się przez nie przecisnąć.

Syndrom wysokiego wzrostu może wystąpić tylko wtedy, gdy kot ma dostęp do miejsc, z których może spaść na znaczną odległość, takich jak otwarte okna lub schody przeciwpożarowe. Aby w pełni chronić swoje zwierzę, zawsze trzymaj koty w domu. Ma to dodatkową zaletę – chroni je przed samochodami, innymi zwierzętami, chorobami i nimi samymi. Jeśli chcesz zapewnić swojemu kotu możliwość przebywania na świeżym powietrzu, możesz zakupić gotowe, pełnoekranowe obudowy na podwórka, tarasy i okna.

Lekarze weterynarii odpowiadają na częste pytania właścicieli kotów dotyczące ich starzejących się czworonogów.

Koty zwykle starzeją się z większą gracją niż psy, ale mimo to starzeją się. W końcu nie mogą już wskoczyć na szczyt lodówki. Ich apetyt słabnie. Więcej śpią. Czego jeszcze możesz się spodziewać, gdy Twój kot się starzeje? Znany w całym kraju lekarz weterynarii, autor i osobowość telewizyjna, dr Marty Becker, zdradza Ci szczegóły i wyjaśnia, jak najlepiej pomóc kotom cieszyć się starością.

?

O: Kiedy byłem młodym lekarzem weterynarii, nie widywało się starszych kotów. Ale teraz znam szpital tylko dla kotów w San Antonio w Teksasie, gdzie za każdym razem, gdy kot kończy 20 lat, umieszcza się to na tablicy ogłoszeń. I jest tam mnóstwo, mnóstwo, mnóstwo wiadomości na tablicy. To jak Willard Scott w Today Show. Mnóstwo ludzi świętuje 20. urodziny swoich kotów.

Z reguły uważamy, że koty powyżej 10. roku życia są starsze i w tym momencie mogą pojawić się u nich poważne problemy zdrowotne związane z wiekiem. Jeśli będziesz dbać o szczupłą sylwetkę swojego kota, dłużej zachowa on zdrowie.

Koty przebywające w pomieszczeniach żyją znacznie dłużej niż koty wychodzące na zewnątrz. Kilka lat temu w Purdue przeprowadzono badania, które wykazały, że koty żyjące tylko w pomieszczeniach żyją 2,5 raza dłużej niż koty żyjące na zewnątrz lub w pomieszczeniach i na zewnątrz. Dzieje się tak dlatego, że nie mają one styczności z truciznami i chorobami zakaźnymi, a także z nieporozumieniami z innymi kotami, psami lub Cadillacami.

?

O: Koty są dziwne, ponieważ są jednocześnie ofiarami i drapieżnikami, więc mają tendencję do dłuższego ukrywania różnych rzeczy. Są też bardzo lekkie na łapach. Zapalenie stawów to poważny problem u kotów, o którym tak naprawdę nie wiedzieliśmy. Zauważysz u nich nieuporządkowany wygląd. Nie wskakują na wysokie miejsca. Ale jest to subtelne.

Będą miały problemy z wskakiwaniem do i wyskakiwaniem z kuwety. Kiedy koty się starzeją, nie chcesz, aby wielka, wysoka kuweta utrudniała im wchodzenie do niej i wychodzenie z niej.

W miarę starzenia się, można również zaobserwować zwiększoną lub zmniejszoną ilość snu, unikanie kontaktów z ludźmi oraz niechęć do bycia głaskanym lub szczotkowanym.

?

A: Główne z nich to nadczynność tarczycy, problemy jelitowe, czasami rak, zapalenie trzustki, cukrzyca i choroby nerek.

?

A: Czasami płaczą w środku nocy. Czasami płaczą w środku nocy, nie korzystają z kuwety, zachowują się dziwnie lub nie odnoszą się do członków rodziny w zwykły sposób. Mogą to być oznaki starzenia się. Ale mogą to być również oznaki zapalenia stawów, chorób zębów lub nerek, więc nie należy ich traktować jako oznak starości.

?

O: Jestem zwolenniczką wizyt kontrolnych dwa razy do roku. Istnieją ważne powody, aby częściej odwiedzać zwierzęta domowe. Starzeją się one znacznie szybciej niż ludzie, nie potrafią powiedzieć, co je boli, i ukrywają choroby. W przypadku wielu chorób istnieje okres karencji. Jeśli choroba zostanie wcześnie wykryta, zwykle jest mniej kosztowna, a leczenie jest o wiele bardziej skuteczne. Wykonujemy te rutynowe badania – badania krwi lub moczu – dzięki którym możemy wychwycić najwcześniejsze oznaki problemów z nerkami, cukrzycy, nadczynności tarczycy we wczesnym stadium lub podwyższonej liczby białych krwinek.

Jeśli zauważysz, że apetyt Twojego zwierzęcia uległ zmianie, jeśli zauważysz, że zmieniły się jego nawyki toaletowe, zmieniły się jego odgłosy, zmienił się poziom aktywności, to prawdopodobnie coś jest nie tak. One nie udają, tak jak my, że chcą współczuć.

?

O: Zdecydowanie należy zachęcać je do picia większej ilości wody. W tym celu, jeśli kot był karmiony suchą karmą, być może trzeba będzie przejść na karmę puszkową lub półwilgotną. American Association of Feline Practitioners zaleca karmienie kotów mokrą karmą przez całe ich życie.

Może być również konieczna zmiana diety w przypadku nadwagi, aby zbliżyć ją do idealnej masy ciała. Koty mogą również potrzebować specjalnej diety w celu leczenia określonych schorzeń. Mogą potrzebować diety nerkowej lub wątrobowej, albo czegoś podobnego.

?

O: Należy wziąć pod uwagę czynniki ryzyka, w tym ryzyko środowiskowe. Koty przebywające w domu, starsze, z prawidłowym układem odpornościowym prawdopodobnie nie potrzebują szczepień. Z pewnością nie potrzebują ich co roku, a może nawet wcale. Jeśli jednak ich układ odpornościowy jest osłabiony, mogą potrzebować szczepień.

?

O: Koty mogą cierpieć na inne zaburzenia pracy mózgu. Mogą też cierpieć na zaburzenia funkcji poznawczych. Nie ma jednak jednej choroby, która powodowałaby to u wszystkich kotów.

?

O: Koty potrzebują pomocy w dotarciu do swoich ulubionych miejsc. Zapewnij im rampy lub schodki, aby mogły dostać się do okna, aby obserwować ptaki. Zapewnij im bardziej miękką pościel. Podgrzej jedzenie, aby uwolnić jego zapachy. A fontanny dla kotów naprawdę pomagają zachęcić je do picia, co może być poważnym problemem w przypadku starszych kotów.

Inną rzeczą, którą ludzie coraz częściej stosują, są preparaty z feromonami, takie jak Feliway, syntetyczna wersja kociego feromonu policzkowego. Z wiekiem zwierzęta stają się bardziej niespokojne. Możesz rozpylić go wokół ich posłania i innych przedmiotów. To tak, jakby dać im dwa kieliszki wina po powrocie do domu z pracy. To naprawdę je odpręża.