Lekarz mówi ci.

Osoby chore na mukowiscydozę mają bardzo specyficzne potrzeby żywieniowe. Tutaj dowiesz się więcej o tym, jak i co powinieneś jeść.

Co to jest mukowiscydoza?

Mukowiscydoza (CF) jest chorobą genetyczną, która może powodować uszkodzenie głównych narządów, takich jak płuca i układ pokarmowy. W mukowiscydozie śluz, pot i soki trawienne stają się lepkie i gęste, zatykając przewody, kanały i inne drogi. Zatory te występują głównie w płucach i trzustce, powodując infekcje dróg oddechowych i trudności z trawieniem pokarmu lub wchłanianiem składników odżywczych z pożywienia.

Osoby chore na mukowiscydozę mają określone wymagania dietetyczne, które muszą spełniać.

Co to jest dieta przy mukowiscydozie?

Jeśli organizm spala więcej kalorii niż potrzebuje do utrzymania prawidłowej wagi, może to utrudniać zwalczanie infekcji i utrzymanie zdrowych płuc.

Dlatego osoby chore na mukowiscydozę potrzebują do 1,5 raza więcej kalorii niż osoby bez tej choroby. Te wymagania energetyczne mogą wzrosnąć, jeśli walczysz z infekcją.

Dorośli z mukowiscydozą powinni dążyć do utrzymania swojej masy ciała lub jej zwiększenia, jeśli ich waga jest niższa od zalecanej. Idealna dieta na mukowiscydozę powinna zawierać dużo kalorii i tłuszczów, które są niezbędne do wchłaniania witamin rozpuszczalnych w tłuszczach. Tłuszcze powinny stanowić 40% kalorii.

Lekarz pomoże Ci ustalić idealną masę ciała.

Co powinieneś jeść, jeśli masz mukowiscydozę?

Osoby chore na mukowiscydozę powinny spożywać pokarmy bogate w składniki odżywcze, obejmujące wszystkie poniższe główne grupy żywności, w ilościach zalecanych przez dietetyka lub lekarza:

• Węglowodany złożone (skrobiowe). Należą do nich chleb, płatki zbożowe, ziemniaki, ryż i makaron, które są trawione powoli i stale uwalniają energię, nie powodując gwałtownych skoków poziomu cukru we krwi.

• Białka. Wybieraj chude mięso, drób, owoce morza i jaja. Wegetariańskie źródła białka obejmują fasolę, groch, soczewicę, orzechy, nasiona i produkty sojowe.

• Mleko i produkty mleczne. Jako alternatywę w planie posiłków dla chorych na mukowiscydozę można wybrać mleko, jogurt i ser lub wzbogacone napoje sojowe i jogurt. ?

• Owoce i warzywa. Staraj się spożywać różnorodne owoce i warzywa w ramach swojej diety, ponieważ są one doskonałym źródłem witamin i minerałów, a także błonnika, zwłaszcza w postaci pełnowartościowych produktów. ?

• Tłuszcze. Tłuste ryby, takie jak łosoś, tuńczyk i sardynki, są doskonałym źródłem zdrowych tłuszczów. Wybieraj zdrowsze oleje roślinne, takie jak olej słonecznikowy, oliwa z oliwek, olej sojowy, sezamowy i rzepakowy. Dobrym źródłem zdrowych tłuszczów są również orzechy i nasiona.

Dodatkowe kalorie, które przyjmujesz, powinny być zawsze częścią dobrze zbilansowanych posiłków. Badania sugerują, że osoby chore na mukowiscydozę mają tendencję do spożywania większej ilości tłuszczów nasyconych, co może zwiększać ryzyko chorób serca. Należy spożywać więcej tłuszczów nienasyconych, takich jak te znajdujące się w awokado, orzechach i olejach, takich jak olej z orzechów włoskich i siemienia lnianego.

Dowiedz się, co musisz wiedzieć o hydranencefalii, poznaj możliwe przyczyny, sposoby diagnozowania oraz oczekiwania przed i po urodzeniu dziecka.

Choroba ta występuje u około 1 na 50 000 urodzeń.

Jeśli dziecko cierpi na tę chorobę, brakuje części przedniej części mózgu i jest ona wypełniona płynem mózgowo-rdzeniowym. Takie nagromadzenie płynu w mózgu nazywane jest wodogłowiem i często powoduje wzrost ciśnienia wewnątrz głowy.

Hydranencefalia często prowadzi do śmierci.

Co powoduje hydranencefalię?

Hydranencefalia jest związana z kilkoma możliwymi przyczynami, takimi jak:

• Zator w tętnicy szyjnej dziecka, który uniemożliwił dopływ krwi do mózgu

• Zakażenia w łonie matki, które spowodowały obumarcie tkanki mózgowej dziecka

• Brak tlenu w mózgu dziecka

• Zespoły genetyczne lub mutacje genów

• Narażenie na toksyny w łonie matki

• Zespół przetoczenia krwi między bliźniętami

• Zespół Fowlera, trisomia 13 i inne rzadkie zespoły

Chociaż dokładna przyczyna hydranencefalii nie jest znana, występuje ona z taką samą częstością u dzieci płci męskiej i żeńskiej. Zwiększone ryzyko rozwoju hydranencefalii nie zostało również powiązane z żadną konkretną rasą lub pochodzeniem etnicznym.

Jak rozpoznaje się hydranencefalię?

Wczesne objawy hydranencefalii mogą być czasami rozpoznane podczas prenatalnych badań ultrasonograficznych. Niektóre dzieci nie wykazują żadnych objawów hydranencefalii aż do urodzenia lub nawet kilka miesięcy po nim.

Jeśli u dziecka wystąpią objawy choroby, lekarze przeprowadzą szereg badań, aby postawić dokładną diagnozę. Będą pytać o historię Twojej rodziny i zlecą badania obrazowe, takie jak tomografia komputerowa lub rezonans magnetyczny, aby lepiej przyjrzeć się wnętrzu mózgu dziecka. Lekarz może również zasugerować wykonanie amniopunkcji, aby sprawdzić, czy w chromosomach dziecka nie ma wad, co pomoże potwierdzić diagnozę.

Kiedy występuje hydranencefalia?

Hydranencefalia występuje po 12. tygodniu ciąży, w okresie rozwoju mózgu dziecka. Szanse na poronienie i urodzenie martwego dziecka są większe w przypadku dzieci z hydranencefalią, ale ciąża może wyglądać normalnie. Możesz odczuwać regularne ruchy płodu, a Twoja macica będzie się rozszerzać i rosnąć normalnie.

Co dzieje się z dzieckiem z hydranencefalią po urodzeniu?

Czasami dzieci z hydranencefalią mają normalne porody i nie wykazują żadnych objawów hydranencefalii po urodzeniu. Mogą mieć średnią wielkość głowy, odruchy i kontrolę mięśni, ale objawy zaczynają się pojawiać w kolejnych tygodniach lub miesiącach. Objawy hydranencefalii u niemowląt obejmują:

• Drażliwość i płacz

• Zwiększone napięcie mięśni

• Powiększenie głowy (wodogłowie)

• Słabe karmienie

• Trudności z utrzymaniem temperatury ciała

• Napady drgawek lub skurcze mięśni

• Sztywność lub paraliż?

Dzieci, które przeżyły okres niemowlęcy, będą musiały stawić czoła dalszym wyzwaniom zdrowotnym. Dzieci te prawdopodobnie będą miały słaby wzrok lub ślepotę, głuchotę oraz zaburzony rozwój fizyczny i umysłowy. Mogą też mieć przewlekłe problemy z układem oddechowym i pokarmowym.

Czy istnieje leczenie hydranencefalii?

Obecnie nie ma żadnego leczenia, które mogłoby spowodować wzrost lub rozwój brakującej tkanki mózgowej dziecka.

Leczenie hydranencefalii koncentruje się na łagodzeniu objawów i poprawie jakości życia dziecka. Prawdopodobnie dziecko będzie musiało przejść operację wszczepienia w mózg urządzenia typu shunt. Jest to wydrążona rurka, która odprowadza płyn i zmniejsza ciśnienie w głowie dziecka.

W zależności od stanu, dziecko może wymagać również innej opieki i leczenia w celu opanowania innych objawów.

Jakie są rokowania dla dzieci urodzonych z hydranencefalią?

Większość dzieci urodzonych z hydranencefalią nie przeżyje dłużej niż rok, a te, które dożyją okresu niemowlęcego, będą miały skróconą średnią długość życia. Ich stan wymaga stałej opieki i postępowania przez całe życie.

To, jak długo dziecko z hydranencefalią może przeżyć, zależy od tego, jak duża część jego mózgu pracuje prawidłowo. Pień mózgu jest odpowiedzialny za kontrolowanie oddychania i regulację temperatury ciała. Im bardziej rozwinięty jest mózg dziecka, tym większa szansa, że przeżyje ono okres niemowlęcy.

W ostatnich latach odnotowano przypadki dłuższego życia osób z hydranencefalią. Niektóre z nich żyły 20 lat lub więcej. Najdłużej żyjąca osoba z tym schorzeniem zmarła w wieku 33 lat. ?

Co warto wiedzieć o translokacji Robertsona. Dowiedz się o tej nieprawidłowości w obrębie chromosomów i o tym, jak może ona wpłynąć na Ciebie lub Twoje dzieci.

Translokacje robertsonowskie są bardzo rzadkimi strukturalnymi nieprawidłowościami chromosomowymi – występują tylko u jednej na 900 osób. Tego typu translokacje powstają samoistnie i nie podlegają kontroli medycznej.

Jeśli translokacja Robertsona zostanie przekazana dziecku, może spowodować wystąpienie zespołu Downa. Istnieje również ryzyko urodzenia dziecka z zespołem Patau, rzadką chorobą genetyczną, która powoduje poważne wady wrodzone. ?

Jak dochodzi do translokacji robertsonowskiej?

Chromosomy to mikroskopijne elementy składowe naszej struktury genetycznej. Przekazują organizmowi wszystkie informacje, które musi on znać, aby ukształtować się i prawidłowo funkcjonować.

Człowiek ma 46 chromosomów, 23 od matki i 23 od ojca. Każdy chromosom ma krótkie i długie ramię.

Chromosomy 13, 14, 15, 21 i 22 mają bardzo krótkie ramię, które nie zawiera żadnego unikalnego materiału genetycznego, i są nazywane chromosomami akrocentrycznymi.

W translokacji dwa z tych pięciu chromosomów pękają na krótkim ramieniu. Uszkodzone chromosomy akrocentryczne łączą się ze sobą, tak że chromosomy te mają teraz dwa długie ramiona, ale nie mają ramion krótkich. Podczas gdy krótkie ramiona tych chromosomów nie są funkcjonalne, krótkie ramiona pozostałych chromosomów akrocentrycznych mogą być użyteczne.

Ponieważ pozostałe chromosomy akrocentryczne użyczają tylko swoich krótkich ramion, nie występują problemy zdrowotne związane z translokacją Robertsona. Mimo to nosiciel translokacji Robertsona będzie miał tylko 45 chromosomów, a nie 46.

Translokację Robertsona można odziedziczyć po rodzicach lub nabyć ją z czasem. Możesz więc przekazać ją swojemu dziecku.

Istnieją dwa rodzaje translokacji Robertsona:

• Zrównoważona translokacja Robertsona Osoba, u której występuje ten rodzaj translokacji Robertsona, nazywana jest nosicielem translokacji Robertsona. Nosiciele ci żyją długo i zdrowo. Mogą nawet nie wiedzieć, że mają taką translokację, i mogą ją przekazywać z pokolenia na pokolenie bez niczyjej wiedzy.

• Niezrównoważona translokacja Robertsona Translokacja ta może zostać wykryta dopiero po urodzeniu dziecka. U wielu dzieci z niezrównoważoną translokacją Robertsona, których rodzice mają prawidłowe chromosomy, choroba rozwija się w łonie matki. U bardzo niewielu dzieci z tym schorzeniem jedno z rodziców może być nosicielem translokacji Robertsona.

W jaki sposób dziedziczona jest translokacja Robertsona?

Głównym problemem medycznym w przypadku osób z translokacją Robertsona jest możliwość przekazania dodatkowego materiału genetycznego swoim dzieciom. Jednak dziecko nie zawsze dziedziczy translokację.

Dziedziczenie translokacji Robertsona z Ciebie na Twoje dziecko może przebiegać na trzy sposoby:

• Twoje dziecko może nie otrzymać od żadnego z rodziców żadnego z chromosomów biorących udział w translokacji Robertsona. Dzięki temu dziecko będzie zdrowe i bez nieprawidłowości genetycznych.

• Dziecko może otrzymać zestaw chromosomów z translokacją Robertsona i zestaw prawidłowych chromosomów od jednego z rodziców, a następnie zestaw prawidłowych chromosomów od drugiego rodzica. Wówczas dziecko będzie miało dodatkowe geny. Może to prowadzić do powstania u dziecka niepełnosprawności, takiej jak translokacyjny zespół Downa. Rodzaj i nasilenie niepełnosprawności zależy jednak od tego, jakie dokładnie chromosomy odziedziczyło dziecko.

• Dziecko może otrzymać jedną kopię chromosomów translokowanych i jeden zestaw chromosomów prawidłowych. Chociaż dziecko może nie być niepełnosprawne, będzie nosicielem translokacji Robertsona.

U kobiet z translokacją Robertsona istnieje wysokie ryzyko poronienia lub urodzenia dziecka niepełnosprawnego. Jednak u nosicielek translokacji Robertsona ryzyko poronienia jest dość niskie.

Niektórzy mężczyźni z translokacją Robertsona mają obniżoną liczbę plemników lub mniejszą zdolność do ich produkcji.

Jak diagnozuje się translokację Robertsona?

Większość ludzi może nawet nie wiedzieć, że ma translokację Robertsona, dopóki nie urodzi im się dziecko z dodatkowym materiałem genetycznym. Istnieją jednak testy, które zarówno Ty, jak i Twój partner możecie wykonać, aby lepiej ocenić ryzyko wystąpienia niepełnosprawności u Waszego dziecka.

Badanie to jest zwykle zalecane osobom, u których w rodzinie stwierdzono translokacje chromosomowe lub osobom, u których istnieje ryzyko wystąpienia nieprawidłowości chromosomalnych.

Badanie jest prostym badaniem krwi, podczas którego pobiera się krew i ogląda chromosomy w komórkach krwi pod mikroskopem. Lekarz prowadzący badanie sprawdza, czy chromosomy są prawidłowe, czy nie.

Dowiedz się, czym jest zespół Goldenhara, jak wpływa na organizm i jakie są dostępne opcje leczenia.

Zespół Goldenhara występuje u jednego na 3500-25000 dzieci w chwili urodzenia. U osób z zespołem Goldenhara wady rozwojowe pojawiają się w kręgosłupie, oczach, twarzy i uszach.

W niektórych przypadkach schorzenie to może również powodować uszkodzenia narządów wewnętrznych. Stopień ciężkości zespołu Goldenhara zależy od konkretnego przypadku.

Schorzenie to jest zaliczane do grupy zaburzeń zwanych mikrosomią czaszkowo-twarzową.

Jakie są przyczyny zespołu Goldenhara?

Nie ma jednoznacznej przyczyny występowania zespołu Goldenhara. Niektóre badania sugerują jednak, że wynika on z ograniczenia wzrostu płodu lub problemów z krążeniem krwi.

Naukowcy podejrzewają również, że pewną rolę może odgrywać genetyka, ponieważ niewielki odsetek osób z zespołem Goldenhara ma w rodzinie członków z tą samą chorobą.

Jakie są objawy zespołu Goldenhara?

Objawy zespołu Goldenhara różnią się u poszczególnych osób i mogą być łagodne lub ciężkie, w zależności od schorzenia.

Niektóre z typowych objawów to:?

• Mikrotia – stan, w którym brakuje całego ucha lub jego części?

• Inne nieprawidłowości w obrębie ucha?

• Niedorozwój mięśni twarzy

• Niedorozwój kości szablonowej, policzkowej i szczękowej?

• Rozszczep wargi?

• Rozszczep podniebienia?

• Nietypowo małe lub duże usta?

• Problemy z uzębieniem?

• Guzy nadtwardówkowe, czyli rozrost nienowotworowych komórek w oczach lub utrata wzroku?

• Uszkodzenia siatkówki oka

Zazwyczaj zespół Goldenhara dotyczy tylko jednej strony twarzy. Jednak w niektórych przypadkach może on dotyczyć obu stron.

U osób z zespołem Goldenhara mogą wystąpić także dodatkowe objawy, takie jak utrata słuchu, problemy z płucami, wady kończyn, problemy z kręgosłupem i nerkami.

Jak diagnozuje się zespół Goldenhara?

Lekarz postawi diagnozę zespołu Goldenhara na podstawie widocznych oznak i objawów. Najpierw przeprowadzi badanie fizykalne. Następnie zleci badania obrazowe w celu potwierdzenia diagnozy. Niektóre popularne badania obrazowe to:?

• tomografia komputerowa?

• Zdjęcie rentgenowskie?

• Echokardiogram?

• Ultrasonografia?

W zależności od indywidualnego przypadku lekarz może również zalecić wykonanie badania genetycznego, aby wykluczyć pewne schorzenia, które mogą mieć podobne cechy. ?

Jakie jest leczenie zespołu Goldenhara?

Leczenie zespołu Goldenhara zależy od objawów występujących u danej osoby, a także od jej wieku. Lekarz może zalecić różne interwencje na różnych etapach rozwoju choroby.

Oto różne metody leczenia, które mogą być zastosowane u osoby z zespołem Goldenhara:?

• Karmienie. Osoby z zespołem Goldenhara mogą mieć problemy z jedzeniem z powodu zniekształconych rysów twarzy. Lekarz może zalecić specjalne butelki do karmienia w tym przypadku. Inną opcją jest zgłębnik nosowo-żołądkowy, czyli specjalna rurka doprowadzająca leki i pokarm przez nos do żołądka. Pielęgniarka nauczy Cię, jak używać i przepłukiwać rurkę oraz jak pielęgnować skórę wokół nosa.

• Oddychanie. U niektórych osób, zwłaszcza tych z niedorozwiniętą szczęką, może wystąpić bezdech senny. Osoby te powinny mieć zapewnione odpowiednie strategie interwencyjne ze strony odpowiednich lekarzy specjalistów.

• Mowa. Osoby z zespołem Goldenhara mają również problemy z mową z powodu wad rozwojowych twarzoczaszki. W takim przypadku lekarz może zalecić terapię logopedyczną.

• Utrata słuchu. Jeśli dziecko urodzi się z zespołem Goldenhara, lekarze zalecają ocenę słuchu w wieku sześciu miesięcy. Jeśli zostaną wykryte jakiekolwiek problemy ze słuchem, lekarz może zalecić aparaty słuchowe lub podobne metody leczenia, w zależności od stopnia ubytku słuchu.

• Rozszczep wargi lub podniebienia. Odpowiednim sposobem leczenia jest naprawa chirurgiczna. Podobnie w przypadku wad serca, problemów z kręgosłupem lub nerkami, również będą one leczone chirurgicznie.

• Guzy nadtwardówkowe. Są to nienowotworowe rozrosty komórek w oczach. Chirurg usuwa je, jeśli przeszkadzają w widzeniu lub są zbyt duże, aby je pozostawić.

Ponieważ zespół Goldenhara jest widoczny po urodzeniu, lekarz może wcześnie opracować plan leczenia. Interwencje i sposoby leczenia będą się różnić w miarę wzrostu i rozwoju dziecka. Porozmawiaj z lekarzem, jeśli dziecko ma problemy z oddychaniem, karmieniem lub mówieniem.

Czy ibuprofen jest dobrym lekiem dla dziecka z gorączką? Dowiedz się więcej o tym, kiedy podawać ibuprofen i jak obliczyć właściwą dawkę dla Twojego dziecka.

Co to jest Ibuprofen?

Ibuprofen jest lekiem stosowanym w przypadku bólu, obrzęków i gorączki. Jest sprzedawany bez recepty, więc można go dostać bez recepty lekarskiej. Jest to również jeden z najbardziej powszechnych niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), jakie można znaleźć na półce w aptece. Być może sam stosowałeś go, aby poskromić ból głowy, zmniejszyć stan zapalny w zwichniętym nadgarstku lub obniżyć gorączkę w czasie grypy.

Ustalenie dawkowania ibuprofenu dla niemowląt i dzieci jest bardziej skomplikowane niż dla dorosłych, ponieważ dziecko może potrzebować leku w postaci płynnej. Należy bardzo uważać, aby stosować odpowiedni schemat dawkowania ibuprofenu dla dziecka, w zależności od jego wieku, wagi i stanu zdrowia. W razie wątpliwości, czy ibuprofen jest odpowiednim lekiem dla dziecka, należy porozmawiać z lekarzem.

Jakie schorzenia może leczyć ibuprofen?

Ibuprofen ma wiele zastosowań, ponieważ lek ten może szybko złagodzić gorączkę oraz wiele rodzajów bólu. Jeśli Twoje dziecko źle się czuje z powodu jednej z poniższych dolegliwości, skorzystaj z tabeli dawkowania ibuprofenu dla niemowląt i dzieci, aby podać mu odpowiednią dawkę leku.

Gorączka. Ibuprofen może zmniejszyć gorączkę, a także obrzęk. Ibuprofen dla dzieci może pomóc obniżyć wysoką gorączkę, która sprawia, że dziecko czuje się źle lub traci sen.

Bóle i dolegliwości. Dzieci, które cierpią na bóle ciała spowodowane chorobą, taką jak grypa, lub bóle mięśni spowodowane uprawianiem sportu, mogą poczuć się lepiej po zażyciu ibuprofenu.

Bóle zębów. Zastosowanie odpowiedniej dawki ibuprofenu może złagodzić ból zęba u dziecka. Wielu lekarzy zaleca również ibuprofen na bóle związane z ząbkowaniem w pierwszych latach życia dziecka, ale tylko wtedy, gdy dziecko ma sześć miesięcy lub więcej.

Opuchlizna. Maluchy przewracają się podczas nauki chodzenia, a dzieci często doznają urazów podczas ostrej zabawy. Ibuprofen może zmniejszyć opuchliznę w czasie gojenia się ran, stłuczeń i zwichnięć u dziecka.

Czy Ibuprofen dla niemowląt jest taki sam jak Ibuprofen dla dzieci?

Nie, ibuprofen dla niemowląt jest zwykle gęstszy i zawiera więcej leku w każdym mililitrze płynu. Wiele butelek ibuprofenu dla niemowląt wygląda tak samo jak ibuprofen dla dzieci, dlatego należy uważać, aby ich nie pomylić.

Rodzice często zastanawiają się, czy mogą podawać niemowlętom lek dla dzieci lub odwrotnie. Można zamienić te dwa płyny, ale tylko pod warunkiem, że prawidłowo odmierzy się dawkę. Dawka dla dzieci jest zwykle większa niż dawka dla niemowląt, ponieważ lek dla dzieci zawiera więcej płynu.

Na przykład rodzic może podać dziecku 1,25 mililitra ibuprofenu dla niemowląt lub 2,5 mililitra ibuprofenu dla dzieci. Jeśli nie jesteś pewien, jaka dawka jest odpowiednia dla wieku i masy ciała dziecka lub jeśli potrzebujesz pomocy w przeliczeniu dawki, zawsze poproś lekarza o poradę.

Czy ignorowanie schematu dawkowania ibuprofenu dla niemowląt i dzieci jest niebezpieczne?

Podanie dziecku zbyt dużej dawki ibuprofenu może być niebezpieczne, a dawkowanie ibuprofenu u niemowląt powinno być monitorowane przez lekarza. Jeśli podejrzewasz, że Twoje dziecko przyjęło zbyt dużą dawkę leku, zwróć uwagę na poniższe objawy:

Przedawkowanie. Jeśli Twoje dziecko przyjmie zbyt dużą dawkę ibuprofenu, istnieje ryzyko przedawkowania leku. Należy zwrócić uwagę na objawy nudności, problemy z oddychaniem lub dzwonienie w uszach.

Uszkodzenie wyściółki żołądka. Do uszkodzenia jelit może dojść, gdy dziecko zażywa zbyt dużo ibuprofenu przez zbyt długi czas. Jeśli dzieci przyjmują ibuprofen tylko wtedy, gdy jest potrzebny i w odpowiedniej dawce, uważa się, że jest to bezpieczne.

Czy schemat dawkowania ibuprofenu dla niemowląt i dzieci jest obliczany na podstawie wieku i wagi?

Bardzo ważne jest podanie dziecku odpowiedniej dawki leku, tak aby jak najszybciej poczuło się lepiej. Przed podaniem ibuprofenu niemowlęciu lub małemu dziecku należy zapoznać się z zaleceniami podanymi na opakowaniu leku lub na butelce, a także z poniższymi wskazówkami.

Niemowlęta. Lekarz prawdopodobnie powie, aby nie podawać ibuprofenu dziecku w wieku poniżej sześciu miesięcy. Nie należy ignorować tych wskazówek dotyczących bezpieczeństwa stosowania ibuprofenu.

Jeśli Twoje dziecko ma więcej niż sześć miesięcy, dawka, którą podasz, będzie zależeć od wieku i wagi. Zapytaj swojego lekarza, czy powinieneś podawać dawkę według wagi na schemacie dawkowania ibuprofenu, jeśli Twoje dziecko jest większe lub mniejsze niż przeciętnie. Zgodnie z tabelą dawkowania ibuprofenu dla niemowląt i dzieci, ośmiomiesięczne dziecko, które jest większe niż średnia, może przyjąć większą dawkę niż dwunastomiesięczne dziecko, które jest mniejsze niż średnia.

Dzieci. Dzieci mają więcej możliwości, jeśli chodzi o dawkowanie ibuprofenu. Być może będziesz chciał nadal używać kroplomierza do dawkowania ibuprofenu u dzieci, aby lek nie wylał się z ust malucha. Jeśli tak jest, upewnij się, że dokładnie odmierzasz dawkę. Pamiętaj, że ibuprofen dla niemowląt jest bardziej skoncentrowany i zawiera więcej leku na mililitr niż leki dla dzieci.

Starsze dzieci mogą pić płynny ibuprofen z małego kubeczka dozującego dołączonego do pudełka z lekami. Do dozowania należy używać tego kubeczka, a nie łyżeczki. Dziecko może również przyjmować tabletki ibuprofenu do rozgryzania i żucia.

Nie należy podawać dziecku tabletek ibuprofenu dla dorosłych. Ilość ibuprofenu w tabletkach dla dorosłych dostępnych bez recepty jest zbyt duża dla dziecka.

Czy mogę użyć łyżki kuchennej do odmierzenia dawki ibuprofenu dla mojego dziecka?

Prosta odpowiedź na to pytanie brzmi: nie. Łyżeczki i łyżki stołowe, które można znaleźć w szufladzie w kuchni, mają różne rozmiary i kształty. Nie są one przeznaczone do odmierzania lekarstw. Aby mieć pewność, że podajesz dziecku właściwą i stałą dawkę leku za każdym razem, używaj kroplomierza lub kubeczka dołączonego do butelki z lekiem oraz tabeli dawkowania ibuprofenu dla niemowląt i dzieci.

Dowiedz się, co to jest zespół Kleine’a Levina. Zrozum, jak objawia się to rzadkie zaburzenie, co je powoduje, jak je diagnozować i jak leczyć.

Objawy zespołu Kleine-Levina są związane z częścią mózgu zwaną podwzgórzem. Podwzgórze jest znane z regulacji snu, popędu płciowego, głodu, pragnienia i apetytu.

Zespół Kleine-Levina należy do kategorii diagnostycznej hipersomnii. Kategoria ta opisuje po prostu specyficzne zaburzenia snu, które powodują długie okresy snu. Ze względu na trudności diagnostyczne, zespół Kleine’a-Levina może być często błędnie diagnozowany jako zaburzenie psychiczne.

Objawy zespołu Kleine-Levina z czasem stają się mniej intensywne. U osób po 50. roku życia objawy KLS występują rzadko.

Co wywołuje zespół KLS?

Chociaż dokładna przyczyna KLS nie jest znana, pojawiają się dowody sugerujące, że objawy przeziębienia lub grypy często poprzedzają epizod zespołu Kleine-Levina.

Naukowcy spekulują również, że KLS może być spowodowany urazem głowy, infekcją, chorobą zakaźną lub chorobą autoimmunologiczną. Rzadko zespół Kleine-Levina występuje u więcej niż jednego członka rodziny.

Jakie są objawy zespołu Kleine-Levina?

Chociaż epizody KLS są najbardziej związane z dużą ilością snu, mogą również powodować określone zmiany w zachowaniu, zwiększone łaknienie i hiperseksualność. Każdy epizod może trwać minimum tydzień, a maksymalnie dwa miesiące.

U osób z KLS mogą występować długie okresy bez epizodów i nie odczuwać żadnych ich skutków. U większości osób występuje od 2 do 12 epizodów rocznie. Zazwyczaj objawy nie pojawiają się po 40 roku życia.

Podczas epizodów może dojść do:

• Spać do dwudziestu godzin na raz

• Być drażliwym

• Uczucie senności po przebudzeniu

• Obojętność wobec innych

• Poczucie zagubienia

• Widzieć? halucynacje

• Jeść więcej niż zwykle

• Budzić się tylko po to, by jeść, pić i korzystać z toalety

• Poczucie oderwania od rzeczywistości

• Odczuwasz nienaturalnie wysoki popęd płciowy?

• Niepamięć

• Nie może się skoncentrować

• Czujesz się przygnębiony, niespokojny lub agresywny?

Podczas epizodów może wystąpić silna senność i dezorientacja. Epizody mogą występować spontanicznie. Z tego powodu wiele osób z zespołem Kleine’a-Levina nosi biżuterię medyczną lub nosi inne przedmioty identyfikujące, które opisują zespół Kleine’a-Levina.

Jak rozpoznaje się zespół Kleine-Levina?

Rozpoznanie zespołu Kleine-Levina jest trudnym zadaniem. Zazwyczaj najpierw wyklucza się inne schorzenia o podobnych objawach.

KLS jest często błędnie diagnozowany jako depresja lub zaburzenie dwubiegunowe.

Może być również błędnie interpretowany jako:

• Narkolepsja

• Epilepsja

• Stwardnienie rozsiane

• Guzy

• Migreny

• Efekty uboczne stosowania benzodiazepin lub nielegalnych narkotyków

Rozmowy z lekarzem pomogą w postawieniu diagnozy. Lekarz może również przeprowadzić wywiad z rodzicami lub innymi osobami, które były świadkami epizodu, aby ustalić, czy u pacjenta występuje KLS.

Jakie jest leczenie zespołu Kleine-Levina?

Leczenie zespołu Kleine-Levina ma na celu zmniejszenie objawów, głównie poprzez stosowanie leków.

W przypadku senności lekarze mogą przepisać środki pobudzające, takie jak:

• Amfetaminy

• Metylofenidat

• Modafinil

Lit jest najpopularniejszym i najskuteczniejszym lekiem stabilizującym stan osoby doświadczającej epizodu KLS i wydłużającym okresy między epizodami. Naukowcy spekulują, że podobieństwa między zaburzeniami nastroju a KLS mogą tłumaczyć skuteczność litu w obu sytuacjach.

Trwają badania nad innymi metodami leczenia.

Dla dzieci w wieku szkolnym utrzymanie zdrowej wagi jest równie ważne jak zdobywanie dobrych ocen – a może nawet ważniejsze.

Dla dzieci w wieku szkolnym utrzymanie prawidłowej wagi ciała jest równie ważne, jak zdobywanie dobrych ocen – a może nawet ważniejsze. Dzieje się tak dlatego, że dzieci i nastolatki z nadwagą mogą zmagać się z problemami bardziej stresującymi niż quizy i zbyt duża ilość zadań domowych. U wielu z nich występuje niska samoocena, negatywny obraz ciała, depresja i poważne problemy zdrowotne na całe życie – mówi Jill Castle, zarejestrowany dietetyk, autorka i ekspert ds. żywienia dzieci.

Otyłość wśród dzieci to coraz poważniejszy problem. Około 1 na 3 amerykańskich dzieci i nastolatków ma nadwagę lub jest otyła – prawie trzykrotnie więcej niż w 1963 roku. U dzieci tych pojawiają się problemy zdrowotne, których lekarze nie dostrzegali aż do wieku dorosłego: cukrzyca typu 2, wysokie ciśnienie krwi i podwyższony poziom cholesterolu. Zbyt duża masa ciała w młodym wieku wiąże się z wyższym wskaźnikiem przedwczesnej śmierci w wieku dorosłym.

Wraz z rozpoczęciem roku szkolnego Castle radzi rodzicom, by odrobili pracę domową, jeśli chodzi o ustalanie zdrowych nawyków żywieniowych i oczekiwań.

Mówi, że jedną z najlepszych praktyk, jaką mogą przyjąć rodzice, jest struktura. „Zachęcaj dzieci do jedzenia śniadania, niezależnie od ich wieku” – sugeruje. „Jedzenie śniadania każdego ranka wprawia w ruch cykle głodu i sytości. Często dzieci pomijają śniadanie, a nastolatki albo pomijają obiad, albo jedzą go bardzo rzadko – a potem wracają do domu głodne. Prowadzi to do tego, że jedzą wszystko, co wpadnie im w oko, a później dokonują złych wyborów”.

Regularne posiłki i przekąski zapewniają dzieciom sytość, dzięki czemu są mniej skłonne do przejadania się, gdy naprawdę nadchodzi pora jedzenia. „Pamiętaj, by podawać dzieciom zrównoważoną ilość chudego białka, węglowodanów, w tym pełnoziarnistych, oraz zdrowych tłuszczów” – radzi Castle.

Uważa, że żadna potrawa nie powinna być zakazana, nawet fast foody czy okazjonalne słodycze. „Zamiast tego, wprowadzaj smakołyki z zachowaniem równowagi. Na przykład, pozwalaj na fast foody nie częściej niż raz lub dwa razy w tygodniu”. Dzieci, które są nadmiernie kontrolowane, nie są dobre w samoregulacji; po prostu szukają zakazanych produktów w domach przyjaciół. „Twoim zadaniem jest nauczyć je zdrowego podejścia do jedzenia” – mówi Castle. „Nie zawstydzaj ich”.

Oprócz struktury i równowagi, Castle przypomina rodzicom, aby dawali jasne wskazówki: „Zauważam, że wielu rodziców nie przeprowadza z dziećmi 'rozmowy’. Wielu z nich pakuje lunch. Niewielu jednak mówi: „Oczekuję, że zjesz kanapkę i owoc, zanim zjesz ciastko”.

Ale właściwe odżywianie to tylko jeden z elementów utrzymania zdrowej wagi. „Dzieci potrzebują codziennie pełnej godziny energicznych, spoconych ćwiczeń, przy podwyższonym tętnie” – mówi Castle. „Może się to kumulować w czasie zajęć na sali gimnastycznej, w czasie przerw i zajęć sportowych”, ale upewnij się, że Twoje dzieci mają pełne 60 minut, nawet w weekendy.

Kluczowe znaczenie ma też dobry sen. „Dzieci, które śpią średnio mniej niż 6 godzin w nocy, mają problemy z kontrolowaniem wagi. Należy dążyć do tego, aby spały co najmniej 7 godzin” – radzi. „Sen to czas, kiedy dzieci rosną”.

Oto podstawowe informacje o tym, czego dokładnie potrzebuje Twoje dziecko, aby bezpiecznie i zdrowo spędzić rok szkolny.

Niezależnie od tego, czy Twoje dziecko rozpoczyna naukę w szkole po raz pierwszy, czy też wkrótce ją ukończy, czas powrotu do szkoły jest dla rodziców dobrą okazją do sprawdzenia stanu zdrowia swoich dzieci i upewnienia się, że są one chronione przed powszechnymi chorobami wieku dziecięcego.

Pierwszą pozycją na liście powinny być szczepienia ochronne. Wymagania dotyczące szczepień mogą się różnić w zależności od stanu lub rejonu szkolnego. Aby dowiedzieć się, jakie dokładnie wymagania obowiązują w szkole Twojego dziecka, skontaktuj się z miejscowym kuratorium oświaty.

Praktyki Szczepień Ochronnych (Advisory Committee on Immunization Practices), Amerykańską Akademię Pediatrii (American Academy of Pediatrics) oraz Amerykańską Akademię Lekarzy Rodzinnych (American Academy of Family Physicians).

Do 2 roku życia

Do ukończenia 2 roku życia wszystkie dzieci powinny być zaszczepione następującymi szczepionkami:

• Wirusowe zapalenie wątroby typu B

• DTaP (błonica, tężec i krztusiec)

• Hib (Haemophilus influenzae)

• Polio

• Pneumococcus

• MMR (odra, świnka i różyczka)

• Varicella (chroni przed wirusem ospy wietrznej)

Zaleca się coroczne szczepienia przeciwko grypie wszystkim niemowlętom w wieku od 6 do 24 miesięcy, ponieważ ta grupa wiekowa jest znacznie bardziej narażona na powikłania grypy, które mogą wymagać hospitalizacji.

W przypadku dzieci z niektórych grup lub obszarów wysokiego ryzyka może być zalecane podanie serii szczepionek przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu A, począwszy od 2 roku życia. Więcej informacji na ten temat można uzyskać u lekarza lub w lokalnym urzędzie zdrowia publicznego. Coroczne szczepienia przeciwko grypie są konieczne, ponieważ odporność na wirusa grypy nie jest trwała, a szczepy wirusa grypy zmieniają się z roku na rok.

Wiek 4-6 lat

W wieku od 4 do 6 lat zaleca się wykonanie szczepień przypominających w przypadku następujących szczepionek:

• DTaP

• Polio

• MMR

Dzieci w wieku poniżej 9 lat, które nie otrzymały wcześniej szczepionki przeciwko grypie, muszą otrzymać dwie dawki szczepionki w odstępie ponad jednego miesiąca. Jeśli to możliwe, druga dawka powinna zostać podana przed grudniem. Po tym terminie zalecane jest coroczne szczepienie.

Coroczne szczepienie przeciwko grypie zaleca się dzieciom, u których występuje zwiększone ryzyko powikłań po grypie, w tym dzieciom z astmą lub innymi chorobami płuc, niedokrwistością sierpowatokrwinkową, HIV, cukrzycą oraz chorobami serca lub nerek.

Wiek 11-12 lat

W wieku 11-12 lat zaleca się wizytę u pediatry w celu dokonania przeglądu wszystkich szczepień i upewnienia się, że podano wszystkie niezbędne szczepionki. Można podać serię szczepionek przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, MMR lub ospie wietrznej, jeśli w młodszym wieku szczepionki te zostały pominięte lub niekompletne.

Ponadto należy podać skojarzoną dawkę przypominającą szczepionki przeciw tężcowi i błonicy (Td), jeśli od ostatniej szczepionki Td upłynęło co najmniej 5 lat.

Chociaż szczepionki przeciwko grypie nie są specjalnie zalecane dla tej grupy wiekowej, każde dziecko z grupy zwiększonego ryzyka powikłań po grypie, w tym dzieci z astmą, chorobą sierpowatokrwinkową, HIV, cukrzycą i chorobami serca, powinno otrzymać coroczną szczepionkę przeciwko grypie.

Więcej informacji na temat aktualnych schematów szczepień, wytycznych, niedoborów oraz odpowiedzi na najczęściej zadawane pytania można znaleźć na stronie internetowej Narodowego Programu Szczepień Ochronnych CDC lub dzwoniąc na Krajową Infolinię Szczepień Ochronnych (National Immunization Hotline) pod numer (800) 232-2522 (w języku angielskim) lub (800) 232-0233 (w języku hiszpańskim).

Problemy zdrowotne, na które należy zwracać uwagę:

Gdy dziecko zostanie zarażone wszawicą, maleńkie owady mogą szybko rozprzestrzenić się na inne dzieci poprzez bliski kontakt lub dzielenie się przedmiotami osobistymi, takimi jak szczotki do włosów, grzebienie, szaliki i czapki. Objawy obejmują swędzenie, a na włosach mogą być widoczne małe brązowe lub białe jajeczka zwane gnidami (aby je zobaczyć, może być potrzebne szkło powiększające). Jeśli podejrzewasz wszawicę, możesz wypróbować produkt dostępny bez recepty, który ją zabije, lub skontaktować się z pracownikiem służby zdrowia, aby potwierdzić diagnozę.

Wszy zazwyczaj nie powodują żadnych poważnych problemów zdrowotnych. Należy jednak skontaktować się z lekarzem, jeśli u dziecka wystąpią objawy zakażenia skóry, takie jak gorączka, ból, obrzęk lub zaczerwienienie w miejscu zarażenia, lub ropna wydzielina.

Chociaż większość szkolnych stołówek została poinstruowana, aby unikać podawania produktów, które mogą wywołać silną reakcję alergiczną, nadal istnieją potencjalne pułapki w szkole, na które rodzice dzieci z alergiami pokarmowymi powinni się przygotować.

Alergie pokarmowe są częstsze u dzieci niż u dorosłych, choć u wielu z nich z czasem ustępują. Najczęstsze pokarmy powodujące alergie u dzieci to te o wysokiej zawartości białka, takie jak orzeszki ziemne, mleko, pszenica, soja i jaja.

Jeśli Twoje dziecko ma alergie pokarmowe, powinieneś poinstruować je, aby unikało dzielenia się jedzeniem z kolegami z klasy lub przyjaciółmi w szkole oraz podczas innych imprez, takich jak sprzedaż ciast, wycieczki klasowe czy przyjęcia. Zapewnij dziecku własne jedzenie i przekąski na wycieczki i inne wydarzenia związane ze szkołą, gdzie może napotkać problematyczne pokarmy.

Ponadto należy powiadomić pielęgniarkę szkolną, jeśli u dziecka występuje zagrażająca życiu alergia pokarmowa. Lekarz może również przepisać pielęgniarce EpiPen, aby miała go pod ręką w przypadku poważnej reakcji. Peny te podają zastrzyk epinefryny (adrenaliny), która może udrożnić drogi oddechowe i umożliwić dziecku oddychanie do czasu przybycia pomocy medycznej.

Zapalenie spojówek, znane również jako różowe zapalenie oczu, może rozprzestrzeniać się jak pożar w klasie, gdy dziecko zostanie zarażone.

Objawy zapalenia spojówek to zaczerwienienie oka, opuchnięte powieki, swędzenie, wydzielina lub nietypowy drenaż z oka oraz wrażliwość na światło. Większość przypadków różowego zapalenia oka u dzieci jest wywoływana przez wirusy, na które nie ma lekarstwa – zakażenie ustępuje powoli samoistnie.

Dlatego tak ważne jest powstrzymanie rozprzestrzeniania się zakażenia w momencie jego wystąpienia.

Niewłaściwe mycie rąk jest główną przyczyną rozprzestrzeniania się różowego zapalenia oczu. Dzielenie się przedmiotami z kimś, kto ma różowe oko, również może spowodować rozprzestrzenienie się zakażenia. Dzieci z różowym okiem nie powinny uczęszczać do szkoły do czasu poprawy objawów. Większość przypadków ustępuje w ciągu kilku dni.

Przeciążone plecaki mogą uszkodzić plecy dziecka. Według Amerykańskiego Stowarzyszenia Chiropraktycznego plecak dziecka nie powinien ważyć więcej niż 10% masy jego ciała.

Jeśli Twoje dziecko często nosi więcej niż jest to zalecane dla jego wagi, spróbuj kupić plecak na kółkach lub z pasem nośnym, który pomoże równomiernie rozłożyć ciężar.

Dowiedz się więcej o łokciu w Małej Lidze, w tym o przyczynach, objawach i leczeniu.

Co to jest łokieć Małej Ligii?

Łokieć Małej Ligii, znany formalnie jako zapalenie nadkłykcia przyśrodkowego, to uraz, który występuje w ścięgnach, więzadłach i kościach u młodych sportowców. Zazwyczaj dotyczy to młodych baseballistów, którzy wykonują powtarzające się rzuty z nadmierną siłą. Ruch ten może podrażnić płytkę wzrostową znajdującą się po wewnętrznej stronie łokcia dziecka.

Łokieć w Małej Lidze występuje u młodych graczy przed okresem dojrzewania, zwykle u dzieci w wieku od 11 do 13 lat. Problem ten dotyczy zwykle miotaczy, ale może również dotknąć graczy baseballowych grających na innych pozycjach, na których wykonuje się dużo rzutów z nadgarstka. Dotyczy to łapaczy, outfielderów i shortstoperów. Zawodnicy, którzy są bardziej narażeni na ryzyko zachorowania to ci, którzy:

• grają dla wielu drużyn

• Grać w drużynach baseballowych o wysokiej konkurencyjności i intensywnych programach treningowych

• Graj w baseball przez cały rok, a nie tylko wiosną

• Grać przez kilka dni z rzędu

Przyczyny łokcia w Małej Lidze

Łokieć zawodnika Małej Ligi to uraz spowodowany powtarzającym się stresem, który powstaje w wyniku nadużywania. Powtarzając w kółko ten sam ruch, np. rzucanie z nadmierną siłą lub rzucanie piłką, dziecko może uszkodzić płytkę wzrostową w łokciu. Jest to warstwa chrząstki znajdująca się na końcu kości, gdzie kość kontynuuje swój wzrost.

Kość łokciowa dziecka składa się z trzech kości, które są otoczone więzadłami, mięśniami i ścięgnami. Wszystkie te elementy współpracują ze sobą, aby pomóc w poruszaniu ramieniem. Na końcach kości znajdują się miękkie obszary chrząstki, zwane apofyses. Obszary te są miękkie u młodszych dzieci i twardnieją w miarę wzrostu. Ponieważ wyrostki są miękkie, są dość podatne na urazy i mogą ulegać zapaleniu.

Niektóre przyczyny powstawania łokcia w Małej Lidze to:

• Zbyt częste wykonywanie rzutów bez odpoczynku

• Wielokrotne rzucanie z nadmierną siłą

• Rzucanie lub podrzucanie z użyciem niewłaściwej techniki

• Niewystarczająca siła mięśniowa w barku

Symptomy łokcia w Małej Lidze

Objawy łokcia w Małej Lidze zazwyczaj nie zaczynają się z powodu konkretnego urazu ani nie występują w konkretnym momencie. Ten rodzaj urazu jest stopniowy i wiele dzieci ignoruje lub bagatelizuje jego objawy, aby móc dalej grać.

Niektóre oznaki i objawy, na które możesz zwrócić uwagę, to:

• Ból po wewnętrznej stronie łokcia, który może, ale nie musi, utrzymywać się aż do przedramienia

• Opuchlizna po wewnętrznej stronie łokcia

• Słaby lub bolesny chwyt

• Sztywny łokieć

• Trudności z całkowitym wyprostowaniem ramienia

Łokieć w Małej Lidze może być odczuwany jako ostry ból lub bolesność. Im dłużej uraz pozostaje nieleczony, tym bardziej intensywny staje się ból. Kontynuowanie gry z urazem może doprowadzić do zerwania więzadeł i ścięgien z kości, z którymi są połączone, lub do oddzielenia się kości od siebie.

Jeśli u Twojego dziecka wystąpią objawy łokcia w Małej Lidze, ważne jest, aby od razu poddać je leczeniu. W miarę postępu kontuzji może ona prowadzić do poważniejszych problemów, takich jak:

• Złamania płytki wzrostowej

• Odpryski w kości

• Ostrogi kostne

• Wczesne zapalenie stawów

Leczenie i diagnostyka łokcia w Małej Lidze

Aby postawić diagnozę, lekarz lub pediatra najpierw zapyta o objawy i historię zdrowia dziecka. Zapyta również o uprawiane sporty lub zajęcia, ponieważ łokieć Little League jest związany ze sportami, w których wykonuje się ruchy nadgarstka. Następnie przeprowadzi badanie fizykalne, w którym uwaga zostanie skupiona na łokciu.

Podczas badania fizykalnego pediatra może zlecić wykonanie pewnych testów lub badań obrazowych w celu dokładniejszego przyjrzenia się łokciowi. Zdjęcia rentgenowskie lub rezonans magnetyczny mogą pomóc lekarzowi stwierdzić, czy płytka wzrostowa jest nadal otwarta, lub sprawdzić, czy nie ma żadnych problemów z kością. Mogą to być odpryski lub zapalenie stawów.

Po potwierdzeniu, że u dziecka występuje łokieć Little League, pediatra może opracować plan leczenia. Ogólnie rzecz biorąc, leczenie łokcia Little League składa się z trzech etapów.

Odpoczynek. Lekarz poprosi dziecko o zaprzestanie rzucania przez określony czas, zwykle co najmniej trzy tygodnie. Odpoczynek od rzucania powinien pomóc w złagodzeniu bólu i obrzęku. Lekarz może również zalecić oblodzenie łokcia lub ewentualnie stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), ale zazwyczaj nie są one konieczne.

Fizykoterapia. Kolejnym krokiem w procesie leczenia jest fizykoterapia. Dyplomowany fizykoterapeuta może pracować z dzieckiem nad odzyskaniem siły w mięśniach ręki i barku. Zazwyczaj obejmuje to określony zestaw ćwiczeń i rozciągań, które mają na celu zwiększenie siły, elastyczności i zakresu ruchu.

Powrót do rzucania. Po około sześciu tygodniach, jeśli dziecko nie odczuwa już bólu i odzyskało pełną siłę i ruch, może rozpocząć program progresywny, aby ponownie zacząć rzucać, za zgodą pediatry. Te progresywne programy mają na celu pomóc w dalszym budowaniu siły, nie zmuszając mięśni do zbyt szybkiej adaptacji. Dziecko powinno kontynuować ćwiczenia siłowe około trzech razy w tygodniu przez cały sezon sportowy.

Zapobieganie łękotce w Małej Lidze

Jest kilka rzeczy, które możesz zrobić, aby uchronić swoje dziecko przed łokciem Little League. USA Baseball, krajowy organ zarządzający amatorską organizacją baseballu, ma konkretne wytyczne dotyczące liczby uderzeń dziennie, jakie mogą wykonywać dzieci w zależności od wieku, oraz tego, ile odpoczynku potrzebują w zależności od liczby uderzeń. Ważne jest przestrzeganie tych wytycznych, aby uniknąć urazów.

Gracze w baseball mogą czerpać korzyści z ćwiczeń przez cały rok, ale powinni zrobić sobie przerwę od sportów rzutowych na 3-6 miesięcy w roku. W tym czasie dziecko może nadal dbać o kondycję i aktywność fizyczną, uprawiając sport, który nie wymaga rzucania. Można też spróbować treningu oporowego lub aerobowego, aby nadal budować siłę, szybkość i wytrzymałość.

Na koniec porozmawiaj z dzieckiem o bólu. Jeśli podczas gry lub treningu odczuwa ból, powinno przerwać grę i poinformować o tym trenera, zamiast próbować go przezwyciężyć. Jeśli ból nie ustępuje, przed powrotem do gry dziecko powinno skonsultować się z lekarzem lub trenerem.

Toksyczne zapalenie błony maziowej jest zapaleniem stawów biodrowych, które powoduje ból i utykanie u dzieci. Już dziś dowiedz się o przyczynach, objawach i możliwościach leczenia tego schorzenia.

Co to jest toksyczne zapalenie błony maziowej?

Błona maziowa to tkanka łączna znajdująca się w stawach, np. kolanowych, biodrowych i skokowych. Zapalenie lub obrzęk błony maziowej nazywamy zapaleniem błony maziowej.

Jeśli zapalenie błony maziowej występuje w stawie biodrowym u dzieci, nazywa się to toksycznym zapaleniem błony maziowej. Nazywane jest ono także przemijającym zapaleniem błony maziowej, ponieważ jest to stan przejściowy. Powoduje ono obrzęk lub zapalenie stawu biodrowego, ból w biodrze i nodze oraz utykanie. Dziecko może czuć się nieswojo i niepewnie, ponieważ objawy te pojawiają się nagle.

Nie ma jednak powodów do obaw, ponieważ przemijające zapalenie błony maziowej zazwyczaj ustępuje w ciągu tygodnia lub dwóch. Nie powoduje też żadnych długotrwałych problemów zdrowotnych ani powikłań.

Co wywołuje toksyczne zapalenie błony maziowej?

Toksyczne zapalenie błony maziowej stawów może wystąpić w każdym wieku, ale najczęściej spotykane jest u dzieci w wieku od 3 do 10 lat. Częściej dotyka chłopców niż dziewczęta. Częściej też dotyka prawej strony biodra.

Przyczyny toksycznego zapalenia błony maziowej nie są znane. Jednak pewne czynniki ryzyka mogą zwiększyć szanse rozwoju choroby u dziecka. Należą do nich:

Jakie są objawy toksycznego zapalenia błony maziowej?

Nagły stan zapalny w stawie biodrowym może powodować ból biodra lub nogi, co może sprawiać, że dziecko czuje się niekomfortowo. Do przemijających objawów zapalenia błony maziowej należą:

• Ból biodra tylko po jednej stronie, zwykle prawej

• Dyskomfort w biodrach po zbyt długim siedzeniu w jednym miejscu

• Kulawizna

• Chodzenie na czubkach palców

• Ból uda, w przedniej i środkowej części uda

• Ból kolana

• Niska gorączka, poniżej 101 stopni Fahrenheita lub 38,33 stopni Celsjusza

Należy zwrócić uwagę na objawy niedawno przebytej infekcji wirusowej, takiej jak przeziębienie lub zakażenie żołądka. Należy również sprawdzić, czy nie doszło do urazu lub kontuzji, które mogą powodować zapalenie w stawie biodrowym. Mogą to być ważne objawy toksycznego zapalenia błony maziowej.

Jeśli u dziecka rozwinie się toksyczne zapalenie błony maziowej, ból biodra lub nogi pojawia się nagle. Dziecko może płakać i odmawiać chodzenia. Poza tym dziecko nie sprawia wrażenia chorego. U młodszych dzieci i niemowląt przemijające objawy zapalenia błony maziowej obejmują nieprawidłowe raczkowanie i płacz. Dzieci mogą nawet płakać przy poruszaniu stawem biodrowym podczas takich czynności, jak zmiana pieluszki.

Jak rozpoznaje się toksyczne zapalenie błony maziowej?

Diagnostyka toksycznego zapalenia błony maziowej obejmuje głównie badanie fizykalne. Lekarz zbada, czy stawy kolanowe, biodrowe i nogi dziecka bolą podczas ruchu. Pomoże to lekarzowi sprawdzić, czy dziecko nie kuleje z powodu bólu stawu biodrowego.

Lekarz może zastosować badania obrazowe, takie jak USG lub MRI, aby sprawdzić, czy w stawie biodrowym nie występuje obrzęk lub stan zapalny. W celu potwierdzenia choroby lekarz może zlecić wykonanie badań krwi. Może także pobrać igłą niewielką ilość płynu stawowego, aby sprawdzić, czy nie występuje stan zapalny.

Przejściowe objawy zapalenia błony maziowej mogą przypominać objawy innych poważnych chorób stawów, takich jak:?

• Septyczne zapalenie stawów. Do septycznego zapalenia stawów lub infekcyjnego zapalenia stawów dochodzi, gdy infekcja bakteryjna zaatakuje stawy, prowadząc do ich długotrwałego uszkodzenia.

• Zsunięta nasada kości udowej. O zsunięciu się nasady kości udowej mówimy, gdy staw biodrowy oddziela się od kości udowej, co może być bardzo bolesne.

• Choroba Legg-Calve-Perthesa. O chorobie Legg-Calve-Perthesa mówimy, gdy część kości udowej łącząca się z biodrem nie otrzymuje wystarczającej ilości krwi. Może to spowodować osłabienie i obumarcie kości.

Choroby te można łatwo wykluczyć na podstawie badania fizykalnego i innych badań diagnostycznych.

Na czym polega leczenie toksycznego zapalenia błony maziowej?

Leczenie toksycznego zapalenia błony maziowej obejmuje stosowanie leków przeciwzapalnych w celu zmniejszenia obrzęku biodra. Lekarz może przepisać niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID), takie jak ibuprofen, na okres czterech tygodni. Może również przepisać leki przeciwbólowe, takie jak acetaminofen, aby opanować ból biodra i nogi.

Zbyt intensywna aktywność fizyczna może powodować ucisk na staw biodrowy i nasilać ból. Dlatego lekarz może poprosić dziecko o ograniczenie aktywności. Pomoże to odpocząć stawowi biodrowemu, złagodzi ból i ułatwi powrót do zdrowia. Dziecko może wygodnie chodzić w ciągu jednego lub dwóch dni od zażycia leków. Najlepiej jednak unikać forsownych ćwiczeń i uprawiania sportu do czasu pełnego wyzdrowienia.

Perspektywy i zapobieganie

Toksycznemu zapaleniu błony maziowej stawów nie można zapobiec, ale jest ono przejściowe i uleczalne. Toksyczne zapalenie błony maziowej zazwyczaj ustępuje w ciągu jednego lub dwóch tygodni od rozpoczęcia leczenia. Jeśli jednak nie zachowasz ostrożności, objawy mogą utrzymywać się przez cztery lub pięć tygodni.

Lekarz poprosi Cię o przyprowadzenie dziecka na wizytę kontrolną po kilku tygodniach leczenia. Jest to ważne, aby upewnić się, że objawy ustąpiły. Jeśli u dziecka nadal występują objawy lub sztywność w stawie biodrowym, lekarz może zlecić wykonanie badań obrazowych w celu ponownego sprawdzenia.

Jakie są możliwe powikłania toksycznego zapalenia błony maziowej?

Toksyczne zapalenie błony maziowej zazwyczaj ustępuje samoistnie. Jedynym problemem jest to, że toksyczne zapalenie błony maziowej może wystąpić wielokrotnie, jeśli nie zachowa się odpowiedniej ostrożności. Dlatego ważne jest, aby przestrzegać zaleceń lekarza w celu całkowitego wyleczenia. Należy również poinformować lekarza, jeśli u dziecka w przeszłości wystąpiło toksyczne zapalenie błony maziowej, kontuzja lub uraz.

Inne kwestie

Toksyczne zapalenie błony maziowej stawów nie jest poważnym schorzeniem. Należy jednak niezwłocznie skontaktować się z lekarzem, jeśli u dziecka wystąpi którykolwiek z poniższych objawów:

• Niewyjaśniony ból bioder, nóg lub utykanie, z gorączką lub bez gorączki

• Rozpoznanie toksycznego zapalenia błony maziowej z bólem biodra trwającym dłużej niż 10 dni

• Nasilenie bólu biodra lub nogi po postawieniu diagnozy

• Wysoka gorączka?

Wczesna diagnoza i leczenie mogą zapobiec pogorszeniu się stanu zdrowia.