Lekarz mówi ci.

Leczenie depresji nie zawsze jest łatwe. Dowiedz się, jakie są skutki uboczne stosowania leków przeciwdepresyjnych i leczenia depresji. Dowiedz się, co możesz z nimi zrobić.

Jak wszystkie leki, leki przeciwdepresyjne mogą mieć skutki uboczne. Są one jednak na ogół dobrze tolerowane, mówi dr Andrew Coulter, psychiatra z Cleveland Clinic.

Najczęstsze działania niepożądane

Najczęściej przepisywane przez lekarzy rodzaje leków przeciwdepresyjnych to selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI), trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, atypowe leki przeciwdepresyjne oraz inhibitory monoaminooksydazy (MAOI).

Każdy rodzaj leków ma swoje własne działania niepożądane. Do najczęstszych z nich należą:

• Ból głowy

• Nudności

• Suchość w ustach

• Bezsenność

• Zawroty głowy

• Biegunka lub zaparcia

• Problemy seksualne

• Zmęczenie

• Przyrost masy ciała

• Drżenia

• Zwiększona potliwość

Wiele z tych działań niepożądanych ustąpi w miarę przyzwyczajania się organizmu do leku. Trwa to średnio 2 tygodnie, ale większość z nich ustępuje w ciągu kilku dni, mówi Coulter. Niektóre z nich, takie jak problemy seksualne i przyrost masy ciała, mogą utrzymywać się dłużej.

U kogo występują działania niepożądane?

Każdy człowiek inaczej reaguje na leki. Twoje skutki uboczne mogą być inne niż u kogoś innego, kto przyjmuje ten sam lek. Niektórzy ludzie nie zauważają żadnych problemów.

Na sposób reagowania na leki przeciwdepresyjne mogą wpływać następujące czynniki:

• Inne leki. Jak mówi Coulter, niektóre leki mogą wchodzić w interakcje. Może to prowadzić do nasilenia działań niepożądanych, jeśli inne leki zwiększają stężenie leku przeciwdepresyjnego. Z drugiej strony, inne leki mogą spowodować, że lek przeciwdepresyjny będzie mniej skuteczny. Dlatego tak ważne jest, aby upewnić się, że wszyscy świadczeniodawcy mają pełną listę leków, które przyjmujesz, zarówno tych na receptę, jak i bez recepty.

• Wiek. Jak twierdzi Coulter, pacjenci w podeszłym wieku są bardziej narażeni na wystąpienie działań niepożądanych niż młodsi.

• Geny. Geny wpływają na sposób, w jaki organizm radzi sobie z lekami. Innymi słowy, jeśli twój organizm wolniej wchłania leki, będziesz bardziej podatny na skutki uboczne, mówi Coulter.

• Rodzaj leku. Starsze leki, takie jak trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne i MAOI, mają zwykle więcej skutków ubocznych niż SSRI, SNRI i atypowe leki przeciwdepresyjne.

Leki przeciwdepresyjne a ryzyko samobójstwa

FDA wymaga umieszczenia ostrzeżenia w czarnej ramce na lekach przeciwdepresyjnych ze względu na zwiększone ryzyko myśli i zachowań samobójczych u dzieci, nastolatków i dorosłych w wieku poniżej 25 lat, którzy je przyjmują.

Mimo że leki przeciwdepresyjne są powiązane z myślami i zachowaniami samobójczymi, niekoniecznie jest to związek jednoznaczny – mówi Coulter. Stwierdziliśmy, że wraz ze wzrostem liczby przepisywanych leków przeciwdepresyjnych spada liczba samobójstw”.

Ponieważ nieleczona depresja sama w sobie może prowadzić do samobójstwa, większość ekspertów zgadza się, że korzyści płynące ze stosowania leków przeciwdepresyjnych często przewyższają ryzyko. Lekarz porozmawia o nich z pacjentem.

Chociaż nie jest to związane z lekami przeciwdepresyjnymi, ogólne ryzyko samobójstwa jest wyższe u osób w wieku powyżej 65 lat. Ryzyko to wzrasta wraz z wiekiem. Starsi dorośli stanowią zaledwie 12% populacji Stanów Zjednoczonych, ale odpowiadają za 18% zgonów samobójczych. Największym czynnikiem ryzyka samobójstwa w tej grupie wiekowej wydaje się być występowanie zaburzeń psychicznych, takich jak depresja.

Według Coulter i Sanam Hafeez, PsyD, neuropsychologa z Comprehensive Consultation Psychological Services, myśli samobójcze mogą mieć takie znaki ostrzegawcze, jak:

• Ogromne wahania nastroju

• Zbyt mało lub zbyt dużo snu

• Częstsze zażywanie narkotyków lub alkoholu

• Mówienie o tym, że chce umrzeć, że chce się zranić lub zabić

• Izolacja społeczna

• Nietypowe zmiany w zachowaniu

• Poczucie beznadziejności lub bezradności

• Pogłębianie się któregokolwiek z pierwotnych objawów depresji

Dr Barbara Nosal, psycholog i kierownik kliniczny w Newport Institute w Santa Ana w Kalifornii, radzi, by zwracać uwagę na te dodatkowe objawy u dzieci i nastolatków:

• Nasilenie niepokoju lub pobudzenia

• Lekkomyślne, impulsywne zachowanie

• Komentarze, że mojej rodzinie będzie lepiej beze mnie

• Wycofanie się i izolacja od rodziny

Jeśli uważasz, że dziecku lub bliskiej osobie grozi wyrządzenie sobie krzywdy, natychmiast zwróć się o pomoc.

Radzenie sobie z konkretnymi skutkami ubocznymi leków przeciwdepresyjnych

Jeśli chodzi o radzenie sobie ze skutkami ubocznymi leczenia depresji, moja pierwsza rada brzmi zazwyczaj: spróbuj je przeczekać” – mówi Coulter. Jeśli czas nie pomaga, można skorzystać z poniższych wskazówek dotyczących konkretnych skutków ubocznych.

Problemy seksualne

Seksualne skutki uboczne, takie jak mniejszy popęd płciowy lub problemy z osiągnięciem orgazmu, są dość powszechne w przypadku leków przeciwdepresyjnych. Niestety, prowadzi to do odstawienia leków, które w innym przypadku mogłyby być skuteczne – mówi Coulter.

Jeśli zauważasz u siebie problemy seksualne, porozmawiaj z lekarzem. Jeśli nie wiemy o tym, nie możemy pomóc – mówi Coulter. Jedną z opcji jest obniżenie dawki leku przez lekarza. Może też zmienić lek na inny antydepresant, ponieważ niektóre z nich mogą być gorsze od innych, jeśli chodzi o seksualne skutki uboczne.

Istnieje również możliwość dodania do planu leczenia leku takiego jak bupropion (Wellbutrin), buspiron (Buspar) lub sildenafil (Viagra). Coulter mówi, że mogą one ograniczyć seksualne skutki uboczne, dzięki czemu pacjent może pozostać na leku przeciwdepresyjnym, który jest dla niego skuteczny.

Przyrost masy ciała

Jeśli zmagasz się z przyrostem masy ciała, Hafeez zaleca unikanie sodu, ograniczenie słodzonych napojów, spożywanie zdrowej żywności, regularne ćwiczenia fizyczne oraz rozmowę z zarejestrowanym dietetykiem.

Coulter zwraca uwagę, że jest to kolejny efekt uboczny, który może wymagać rozmowy z lekarzem. Być może dzieje się coś innego, co powoduje przybieranie na wadze, na przykład problemy z tarczycą lub metabolizmem.

Warto również zauważyć, że w przypadku niektórych osób przyrost masy ciała może mieć negatywny wpływ na ich nastrój – mówi Nosal. Może to prowadzić do nasilenia się objawów depresji. Jeśli tak jest w twoim przypadku, porozmawiaj z lekarzem o innych możliwościach leczenia.

Problemy żołądkowe

Jeśli cierpisz na nudności, zapytaj lekarza, czy powinieneś przyjmować lek przeciwdepresyjny z jedzeniem, czy też unikać jakichkolwiek potraw lub napojów – mówi Hafeez. Sugeruje ona również spożywanie mniejszych, częstszych posiłków. Zapobiega to problemom trawiennym, zmniejsza ból brzucha i pomaga w szybszym opróżnianiu żołądka. Możesz także zażywać lek zobojętniający kwas żołądkowy.

Jeśli masz takie problemy, jak nudności, wymioty, zaparcia lub biegunka, Coulter mówi, że możesz porozmawiać z lekarzem o zmniejszeniu dawki leku przeciwdepresyjnego. Najlepiej jest też powoli zwiększać dawki leków.

Problemy ze snem

Leki przeciwdepresyjne mogą nie pozwalać spać lub może się okazać, że pacjent jest senny i za dużo śpi. Jak mówi Coulter, pierwszą rzeczą, na którą należy zwrócić uwagę, jest czas przyjmowania leku. Jeśli przyjmujesz lek rano i jesteś zmęczony przez cały dzień, zapytaj lekarza, czy możesz go przyjmować w porze snu. Jeśli przyjmujesz lek w nocy i nie możesz zasnąć, zapytaj o możliwość zmiany pory przyjmowania leku na poranną.

Jeśli przyjmowanie leków rano nadal nie pomaga na bezsenność, lekarz może podać krótki kurs leku, takiego jak melatonina, który pomoże Ci zasnąć.

Jest to kolejna sytuacja, w której u pacjenta może występować coś innego, co powoduje problemy, np. bezdech senny lub zespół niespokojnych nóg – zauważa Coulter. Pamiętaj, aby porozmawiać z lekarzem, jeśli problemy ze snem nie ustępują.

Suchość w ustach

Napoje zawierające kofeinę i alkohol mogą powodować jeszcze większą suchość w ustach, dlatego ogranicz ich spożywanie lub w ogóle zrezygnuj z nich – radzi Hafeez. Inne wskazówki:

• Bądź nawodniony.

• Ssać chipsy lodowe lub pić napoje bez cukru.

• W nocy używaj w sypialni nawilżacza powietrza.

• Wypróbuj dostępne bez recepty środki na suchość w jamie ustnej.

Mniej znane działania niepożądane

O niektórych innych skutkach ubocznych stosowania leków przeciwdepresyjnych nie mówi się tak często. Jednak nadal warto zwrócić na nie uwagę.

Obniżona tolerancja na alkohol. Coulter zaleca wolniejsze i rzadsze picie alkoholu w miarę przyzwyczajania się do leku przeciwdepresyjnego. Jak mówi, czasami połączenie tych dwóch leków wywołuje dodatkowy efekt uspokajający.

Krwawienie. Leki przeciwdepresyjne, zwłaszcza SSRI, mogą wpływać na krzepnięcie płytek krwi i zwiększać ryzyko krwawienia – mówi Coulter. Zwracaj uwagę na łatwe powstawanie siniaków lub krwawienia z nosa, zwłaszcza jeśli w przeszłości występowały u ciebie krwawienia z przewodu pokarmowego.

Obniżenie poziomu sodu. Czasami leki przeciwdepresyjne mogą zaburzać poziom sodu we krwi, co może powodować ból głowy lub dezorientację – mówi Coulter. Niski poziom sodu, zwany hiponatremią, występuje częściej u osób starszych. Ryzyko jest również znacznie wyższe w ciągu pierwszych 2 do 4 tygodni po rozpoczęciu przyjmowania leku przeciwdepresyjnego.

Coulter zaleca zwracanie uwagi na objawy hiponatremii podczas dostosowywania się do nowego leku przeciwdepresyjnego. Obok bólu głowy i dezorientacji, są to między innymi:

• Nudności

• Wymioty

• Senność

• Zmęczenie

• Drażliwość

• Niespokojność

• Skurcze mięśni, spazmy lub osłabienie

• Napady

Należy skontaktować się z lekarzem, jeśli wystąpią następujące objawy

Efekty leczenia, które nie są fizyczne

Niechęć do przyjmowania leków. Niektórzy ludzie nie lubią przyjmować leków, aby poczuć się lepiej. Coulter mówi, że może to prowadzić do nieprzyjmowania leków w sposób, w jaki powinny być przyjmowane, lub do całkowitego ich odstawienia. Sugeruje, by porozmawiać z lekarzem o ryzyku, korzyściach i alternatywach leków oraz o tym, jak pasują one do twojego stylu życia – zwłaszcza, że leki nie są jedynym zalecanym sposobem leczenia depresji.

Stłumienie emocji. Jak mówi Hafeez, po zażyciu leku przeciwdepresyjnego możesz zauważyć, że czujesz się emocjonalnie odrętwiały. Niestety, jest to częsty efekt uboczny. Aby sobie z nim poradzić, zaleca ona:

• Rozmowę z terapeutą na temat sposobów poprawy nastroju

• Zwrócenie się do lekarza z pytaniem o możliwość zmniejszenia dawki leku przeciwdepresyjnego

• Uczestniczenie w zajęciach zwiększających poziom serotoniny, takich jak ćwiczenia fizyczne, masaże i terapia światłem

Poleganie wyłącznie na lekach. Wiele osób stosuje leki przeciwdepresyjne jako jedyną metodę leczenia depresji – mówi Coulter. Jako psychiatrzy, kiedy patrzymy na pacjentów, nie patrzymy tylko na ich biologię. Myślimy także o ich psychice i kontekście społecznym. Ponieważ depresja wpływa na wszystkie te sfery, nie można leczyć jedynie biologii – mówi. Jak mówi Coulter, w depresji najprawdopodobniej jest coś, o czym trzeba porozmawiać lub nad czym trzeba popracować podczas psychoterapii. Dlatego jest to ważny element leczenia depresji.

Porozmawiaj z lekarzem przed odstawieniem leku przeciwdepresyjnego

Odstawienie leku przeciwdepresyjnego może być fizycznie niewygodne, zwłaszcza jeśli pacjent przyjmuje go od dłuższego czasu – mówi Coulter. A jeśli przyjmowałeś większą dawkę, możesz nabawić się czegoś, co nazywa się zespołem odstawienia. Kiedy lek opuszcza organizm, pacjent zaczyna odczuwać ból głowy lub objawy grypopodobne.

Odstawienie leku oznacza również ryzyko powrotu objawów depresji. Po odstawieniu leku możesz czuć się lepiej, ale nie oznacza to, że nie jest on już potrzebny. Konieczne będzie dalsze przyjmowanie leku przeciwdepresyjnego, aby zapobiec nawrotowi choroby.

Jeśli efekty uboczne są zbyt uciążliwe, porozmawiaj z lekarzem. Należy pamiętać, że pierwszy wypróbowany lek może nie być dla nas odpowiedni – mówi Coulter. Znalezienie najlepszego leku przeciwdepresyjnego i jego dawki może wymagać pewnych prób i błędów.

Może dojść do sytuacji, w której pacjent będzie chciał odstawić lek. Najpierw porozmawiaj o tym z lekarzem. W ten sposób, jak mówi Coulter, możecie omówić inne możliwości leczenia i uzgodnić harmonogram odstawiania leku, aby z czasem ograniczyć dyskomfort do minimum.

Sprawdź inne metody leczenia

Pamiętaj, że leki to tylko jeden ze sposobów leczenia depresji. Można również spróbować takich metod, jak zmiana stylu życia, medycyna integracyjna, terapie stymulujące pracę mózgu i różne formy psychoterapii. Mogą one stanowić część planu leczenia wraz z lekami przeciwdepresyjnymi lub zamiast nich.

Nosal pracuje z nastolatkami i młodymi dorosłymi i zachęca do bardziej minimalistycznego podejścia do leków w tych grupach. Lubi włączać metody holistyczne, takie jak terapia poznawczo-behawioralna (CBT), ćwiczenia fizyczne, zmiana diety, medytacja i terapia rodzinna.

Istnieje wiele sposobów, aby spróbować zintegrować zdrowsze nawyki żywieniowe i fizyczne oraz sprawdzić, jak wpływają one na stan emocjonalny i psychiczny – mówi Nosal.

Twórcze wyrażanie siebie może poprawić nastrój. Lekarz wyjaśnia, w jaki sposób ekspresja artystyczna może pomóc w wyjściu z depresji.

Nie martw się, jeśli nigdy nie myślałeś o sobie jako o osobie artystycznej. Nie chodzi o to, by stworzyć arcydzieło, nie musisz też nikomu pokazywać swoich prac, jeśli nie chcesz. Samo wyrażanie siebie – i tworzenie czegoś oryginalnego na podstawie swoich uczuć lub nastroju – może być satysfakcjonujące samo w sobie. Niektórzy terapeuci wykorzystują ekspresję artystyczną jako sposób na ułatwienie terapii.

Nie jest trudno zacząć. Podejmij stare lub poszukaj nowego hobby. Wypróbuj jedną z poniższych rad:

Pisz. Pisz lub zapisuj długopisem swoje przemyślenia na temat przykrych wydarzeń w twoim życiu, ponieważ – jak pokazują badania – może to pomóc ci uporać się z emocjami z nimi związanymi. Na przykład badania wykazały, że pisanie o traumatycznych przeżyciach – przez zaledwie 15 minut dziennie przez 3 dni – poprawia samopoczucie. Jeśli chcesz, możesz pokazać to, co napisałeś, rodzinie, zaufanym przyjaciołom lub terapeucie. Ale możesz też zachować to w tajemnicy.

Szkicowanie: Weź notatnik artystyczny i kilka kolorowych kredek. Następnie udaj się w ulubione malownicze miejsce – lub nawet do lokalnej galerii sztuki – i narysuj to, co widzisz.

Maluj. Zaopatrz się w zestaw akwareli lub farb akrylowych, podkładkę i kilka pędzli. Możesz tworzyć swoje prace przy kuchennym stole lub urządzić podstawowe studio w innym miejscu w domu.

Graj na muzyce. Jeśli kiedyś grałeś na jakimś instrumencie, teraz może być dobry moment, by znów się tym zająć. Możesz też spróbować czegoś nowego. Zapisz się na lekcje gry na gitarze, o których zawsze marzyłeś.

Robienie zdjęć: Odkurz swój aparat i pstrykaj zdjęcia, co tylko chcesz. Jeśli masz odpowiedni sprzęt, możesz też pobawić się oprogramowaniem do edycji zdjęć.

Nakręć film? Użyj kamery wideo lub smartfona. Gwiazdami mogą być Twoje dzieci, zwierzęta lub dowolny obiekt, który Ci się podoba. Możesz wymyślać wszystko na bieżąco lub napisać scenariusz, który będziesz realizować.

Spróbuj innych zainteresowań: „Zajmij się igłami lub robieniem na drutach. Wyszydełkuj sweter. Uszyj kołdrę. Jest wiele sposobów na odkrywanie swojej kreatywnej strony.

Nie musisz czuć się nieśmiały lub zakłopotany, gdy próbujesz być kreatywny. Rezultat nie ma znaczenia. Pokonaj wątpliwości i spróbuj swoich sił w ekspresji artystycznej. Może się okazać, że spodoba Ci się to bardziej, niż się spodziewałeś.

Istnieją trzy podstawowe metody leczenia depresji opornej na leczenie: leki, psychoterapia i stymulacja mózgu. Oto przewodnik po tych opcjach.

Jeśli zdiagnozowano u Ciebie depresję oporną na leczenie, możesz się zastanawiać, co dalej. Wypróbowałeś już kilka leków. Być może próbowałeś też terapii. Nie pomogły one. Co więc teraz?

Ian A. Cook, dyrektor Programu Badań nad Depresją na Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles, mówi: „Depresja oporna na leczenie jest dla ludzi ogromnym ciężarem”. „Ale naprawdę powinni zachować trochę optymizmu”. Sukces może nie przyjść z dnia na dzień. Ale przy odrobinie cierpliwości i wysiłku, Ty i Twój lekarz możecie znaleźć podejście, które będzie pomocne.

Niestety, nie ma prostego planu krok po kroku, jak poradzić sobie z depresją oporną na leczenie. Każdy przypadek jest inny. Ten artykuł pozwoli jednak zorientować się, jak lekarz i terapeuta mogą myśleć o leczeniu. Istnieją trzy podstawowe podejścia do depresji opornej na leczenie:

,

, oraz

. Poniżej znajduje się przewodnik po dostępnych opcjach.

Leki na depresję oporną na leczenie

Jeśli cierpisz na depresję oporną na leczenie, wypróbowałeś już kilka leków. Mimo to lekarz – najlepiej specjalista w leczeniu tej choroby – prawdopodobnie zaleci ponowną próbę leczenia nowymi metodami.

Pacjent może być sceptycznie nastawiony do przyjmowania kolejnego leku. Należy jednak pamiętać, że dostępnych jest wiele różnych leków i działają one w różny sposób. Często potrzeba czasu – oraz prób i błędów – aby znaleźć właściwy lek w odpowiedniej dawce lub w odpowiedniej kombinacji, mówi Dean F. MacKinnon, profesor nadzwyczajny psychiatrii w Johns Hopkins Hospital w Baltimore.

Oto opcje leków na depresję oporną na leczenie:

Należą do nich leki z grupy SSRI – takie jak Prozac, Celexa i Zoloft – oraz leki z innych grup, takie jak Effexor, Cymbalta, Wellbutrin i Remeron. Na ogół lekarze będą zaczynać od tych leków.

Inny nowy lek przeciwdepresyjny, Symbyax, łączy w sobie substancję czynną leku Prozac z lekiem przeciwpsychotycznym, substancją czynną leku Zyprexa. Ten lek łączony jest pierwszym lekiem zatwierdzonym przez FDA do leczenia ostrej depresji opornej na leczenie.

Należą do nich trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne (TCA) (takie jak Elavil i Pamelor) oraz inhibitory monoaminooksydazy (MAOI) (takie jak Nardil i Parnate). Leki te mogą pomóc w leczeniu depresji opornej na leczenie, ale wielu lekarzy sięga po nie dopiero wtedy, gdy inne leki przeciwdepresyjne zawiodą. Mają one zazwyczaj poważniejsze skutki uboczne. MAOI mogą powodować niebezpieczne interakcje z innymi lekami i żywnością.

Leki przeciwdepresyjne nie są jedynym rodzajem leków na depresję oporną na leczenie. Czasami pomocne może być zastosowanie leku przeciwdepresyjnego, a następnie dodanie innego rodzaju leku. Nazywa się to terapią dodaną lub augmentacyjną. Niektóre z tych leków to lit, leki przeciwlękowe, leki przeciwdrgawkowe i leki przeciwpsychotyczne. Abilify, Seroquel i Zyprexa zostały zatwierdzone przez FDA jako terapia dodatkowa w depresji opornej na leczenie. Symbyax to lek łączony, który zawiera substancje czynne zawarte w lekach Zyprexa i Prozac w jednej tabletce i jest zatwierdzony do leczenia depresji opornej na leczenie. Jedną z wad tego podejścia jest to, że im więcej leków przyjmujesz, tym większe jest prawdopodobieństwo wystąpienia działań niepożądanych.

Deplin – środek spożywczy na receptę zawierający foliany – choć nie jest prawdziwym lekiem, jest również stosowany w celu wzmocnienia działania leku przeciwdepresyjnego.

Od czego lekarz powinien zacząć? To naprawdę zależy od danej osoby. Oto kilka rzeczy, które lekarz weźmie pod uwagę przy podejmowaniu decyzji, jakie leczenie farmakologiczne należy zastosować w następnej kolejności.

Jeśli masz depresję oporną na leczenie, lekarz raczej nie zasugeruje ci powrotu do leku, który nie pomagał. Wręcz przeciwnie, może zasugerować przejście na inną klasę leków, które mogą działać w zupełnie inny sposób w mózgu.

Jeśli dany lek choć trochę złagodził objawy depresji opornej na leczenie, lekarz może zalecić jego stosowanie. Następnie, aby wzmocnić efekt, można dodać drugi lek przeciwdepresyjny lub inny rodzaj leku.

To, jak dobrze dana osoba reaguje na dany lek, może mieć podłoże genetyczne, dlatego istnieje większe prawdopodobieństwo, że coś, co zadziałało w przypadku Twojego ojca lub siostry, zadziała w Twoim przypadku.

Aby dobrze dobrać lek, lekarz weźmie pod uwagę, jakie działania niepożądane mogą wystąpić u pacjenta. Na przykład, niektóre leki przeciwdepresyjne mogą zwiększać ryzyko przyrostu masy ciała. Dla niektórych osób może to być nie do zaakceptowania, a nawet niebezpieczne. Ale dla innych – na przykład osób, które straciły na wadze podczas depresji – może to być dobry pomysł.

Oczywiście, jedną z rzeczy, które lekarz będzie musiał zrobić, jest odstawienie leków, które obecnie przyjmujesz. Jeśli od dłuższego czasu zmagasz się z depresją oporną na leczenie, być może przez te wszystkie lata zgromadziłeś wiele różnych leków na receptę. Niektóre z tych leków mogą nie mieć żadnego zastosowania. Inne mogą wchodzić ze sobą w interakcje, a nawet pogarszać objawy.

Próbując nowego leku na depresję oporną na leczenie, należy dać mu uczciwą szansę. Cook twierdzi, że wiele osób, które sądzą, że są oporne na leczenie – ponieważ bezskutecznie próbowały kilku leków przeciwdepresyjnych – może wcale tak nie być. Po prostu nie przyjmowali leku na tyle długo, by wiedzieć, czy tak, czy inaczej. Często powodem są działania niepożądane.

„Jedną z wad praktycznie wszystkich leków przeciwdepresyjnych jest to, że korzyści pojawiają się późno, a skutki uboczne natychmiast” – mówi lekarzowi Cook. Twierdzi jednak, że jeśli uda się utrzymać lek przez kilka tygodni, skutki uboczne często ustępują same.

Psychoterapia w depresji opornej na leczenie

Jednym z pierwszych sposobów leczenia depresji opornej na leczenie, obok leków, jest terapia rozmowna, np. terapia poznawczo-behawioralna, psychodynamiczna lub interpersonalna.

Badania wykazały, że terapia może pomóc właśnie w depresji opornej na leczenie. Najlepsze wyniki uzyskano w przypadku terapii poznawczo-behawioralnej (CBT), która zachęca pacjentów do sprawdzenia, w jaki sposób ich własne myśli i zachowania przyczyniają się do depresji. Jedno z badań dotyczyło osób, u których nie uzyskano poprawy po zastosowaniu leku przeciwdepresyjnego. Naukowcy odkryli, że przejście na CBT poprawiło objawy o 50%. Terapia rozmowami trwała dłużej, ale w dłuższej perspektywie okazała się równie skuteczna, jak wypróbowanie innego leku.

MacKinnon uważa, że konkretne podejście w terapii poznawczo-behawioralnej może być szczególnie pomocne dla osób zmagających się z depresją oporną na leczenie. Podejścia, które zagłębiają się w przeszłość i głębsze problemy emocjonalne, mogą nie działać w tej chwili tak dobrze – mówi.

„Kiedy jest się w środku depresji, naprawdę trudno jest spojrzeć wstecz na swoje życie i wyciągnąć z niego wnioski” – mówi MacKinnon. „Depresja tak zniekształca perspektywę, że można wyciągnąć niewłaściwe wnioski”. Według niego bardziej produktywne może być podjęcie tego rodzaju terapii po ustąpieniu depresji.

Jednak najlepsze podejście terapeutyczne w przypadku depresji opornej na leczenie zależy od tego, co się czuje. Należy pamiętać, że wielu terapeutów stosuje kombinację różnych podejść. Być może najważniejszą rzeczą jest znalezienie terapeuty, którego pacjent lubi i któremu ufa. Dobra współpraca z nim zwiększy szanse na sukces.

Stymulacja mózgu w leczeniu depresji opornej na leczenie

Istnieje jeszcze jedno, bardzo odmienne podejście do problemu depresji opornej na leczenie: elektryczna stymulacja mózgu. Lekarze od dawna wiedzą, że stosowanie impulsów elektrycznych może czasem złagodzić objawy depresji.

Niektóre z tych metod są znane od dziesięcioleci, jak np. terapia elektrowstrząsowa (ECT), która kiedyś była nazywana terapią elektrowstrząsową. Inne są nowatorskie i dopiero teraz znajdują się w fazie badań klinicznych. Poniżej znajduje się zestawienie różnych metod leczenia depresji opornej na leczenie.

ECT wykorzystuje impulsy elektryczne do wywołania w mózgu kontrolowanego napadu drgawek. Jest ona zwykle zarezerwowana dla ciężkich lub zagrażających życiu przypadków depresji, w których nic innego nie pomogło. Metoda ta jest skuteczna i działa znacznie szybciej niż leki.

Jeśli rozważasz poddanie się ECT, Cook radzi, abyś w miarę możliwości udał się do specjalistycznego ośrodka. ECT może powodować utratę pamięci i dezorientację, co może potrwać kilka tygodni lub miesięcy, zanim się uspokoi. Lepsze wyniki można uzyskać u pracowników służby zdrowia, którzy regularnie przeprowadzają tę procedurę.

Metoda ta została zatwierdzona przez FDA w 2008 roku do leczenia depresji opornej na leczenie u osób z ciężką depresją. Za pomocą elektromagnesu lekarz wysyła impulsy energii do określonych części mózgu.

TMS ma pewne zalety w porównaniu z innymi metodami stymulacji elektrycznej. Jest przeprowadzana w warunkach ambulatoryjnych – zwykle cztery do pięciu sesji tygodniowo przez cztery tygodnie. Można ją przeprowadzić w gabinecie lekarskim; lekarz przykłada małe urządzenie do skóry głowy. Zabieg jest bezbolesny, nie wymaga operacji, ma niewiele skutków ubocznych i wiąże się z niewielkim ryzykiem. Niektóre plany ubezpieczeniowe pokrywają koszty terapii TMS, jeśli u danej osoby zdiagnozowano poważne zaburzenia depresyjne, a programy Medicare w niektórych wschodnich i południowych stanach zaczęły niedawno pokrywać koszty tej terapii.

Jakie są wady? Chociaż badania wykazują, że TMS może być pomocny, nie udowodniono, że jest tak samo skuteczny w zwalczaniu depresji jak ECT. Naukowcy wciąż próbują ustalić, kto może odnieść największe korzyści. Na razie uważają, że TMS może być najskuteczniejszy u osób z umiarkowanymi objawami, u których dopiero jedna tura leczenia lekiem przeciwdepresyjnym zakończyła się niepowodzeniem.

Metoda ta została zapoczątkowana jako leczenie padaczki, ale od tego czasu stała się zatwierdzonym sposobem leczenia opornej na leczenie depresji. Chirurg wszczepia w klatkę piersiową małe urządzenie – podobne do rozrusznika serca. Jest ono połączone z przewodami, które biegną pod skórą do nerwu błędnego w szyi. Po włączeniu urządzenie wysyła regularne impulsy elektryczne do tego nerwu.

Chociaż początkowo istniało duże zainteresowanie VNS w leczeniu depresji opornej na leczenie, Cook twierdzi, że entuzjazm już opadł. VNS wymaga zabiegu chirurgicznego, co zawsze wiąże się z pewnym ryzykiem. I choć badania wykazały, że może pomóc, to wydaje się, że działa tylko u mniejszości osób. Obecnie firmy ubezpieczeniowe nie pokrywają kosztów terapii VNS, chyba że jest ona stosowana w leczeniu napadów padaczkowych.

Naukowcy poszukują innych metod wykorzystania stymulacji elektrycznej w leczeniu depresji opornej na leczenie. Głęboka stymulacja mózgu wykazała obiecujące wyniki we wczesnych badaniach, ale wymaga ona chirurgicznego wszczepienia elektrod do mózgu. Magnetyczna terapia napadów (MST) polega na wywoływaniu w mózgu kontrolowanych napadów. Istnieje nadzieja, że przyniesie ona pewne korzyści z ECT, ale przy mniejszej liczbie skutków ubocznych.

Te metody leczenia nie zostały zatwierdzone do stosowania w depresji opornej na leczenie. Jeśli jesteś zainteresowany ich wypróbowaniem, porozmawiaj ze swoim lekarzem o możliwości wzięcia udziału w badaniu klinicznym.

Wyleczenie się z depresji opornej na leczenie

Depresja oporna na leczenie jest z definicji trudna do opanowania. Im więcej prób leczenia, które nie pomagają, tym bardziej można popaść w rozpacz. Być może widziałeś, jak inni ludzie – krewni, przyjaciele lub współpracownicy – przechodzą depresję i wracają do formy po kilku miesiącach. Dlaczego w Twoim przypadku jest inaczej?

Eksperci twierdzą jednak, że choć Ty możesz mieć trudny przypadek, to wiele innych osób też tak ma.

„Ludzie, którzy nie reagują na leki przeciwdepresyjne, czasami dochodzą do wniosku, że są skazani na zagładę” – mówi Cook. „Ale to wcale nie jest prawda, a ich depresja zmienia ich perspektywę”. W rzeczywistości u większości osób cierpiących na depresję nie następuje poprawa po pierwszym przepisaniu leku. Kluczem jest wytrwałość w leczeniu i podejmowanie kolejnych prób.

„Kiedy widzę nowych pacjentów z depresją oporną na leczenie, mówię im, że jeśli chcą pożyczyć trochę mojego optymizmu, to proszę bardzo” – mówi Cook. Chociaż pacjenci mogli stracić nadzieję, Cook mówi, że widział wiele osób, które były tak samo przygnębione, jak te, które wyzdrowiały.

„Pomimo tego, jak się czują, wiele osób przez to przeszło” – mówi Cook – „i wiele osób wyzdrowiało”.

W leczeniu depresji ćwiczenia fizyczne mogą być równie skuteczne jak leki. Każdy rodzaj ćwiczeń jest pomocny. Poniższe 6 wskazówek pomoże Ci rozpocząć program ćwiczeń.

W przypadku depresji może być trudno ruszyć się z kanapy, a tym bardziej ćwiczyć. Jednak ćwiczenia fizyczne mogą być jedną z najlepszych rzeczy, jakie można zrobić w przypadku depresji. Aktywność fizyczna może poprawić samopoczucie, poprawić nastrój i pomóc w lepszym śnie.

W wielu badaniach wykazano korzyści płynące z ćwiczeń fizycznych dla osób w każdym wieku cierpiących na depresję. Niektóre z nich dowodzą, że ćwiczenia fizyczne mogą być równie skuteczne w leczeniu depresji, jak przyjmowanie leków.

Ćwiczenia fizyczne nie muszą być forsowne, aby złagodzić depresję. Każdy rodzaj aktywności, który możesz wykonywać, prawdopodobnie poprawi ci nastrój i zwiększy poziom energii. Niezależnie od tego, czy spacerujesz wokół bloku, biegasz, czy uczestniczysz w zajęciach jogi lub tańca, istnieje duże prawdopodobieństwo, że ćwiczenia poprawią ci nastrój.

Oto sześć wskazówek dotyczących ćwiczeń pomagających w walce z depresją.

1: Znajdź mały cel ćwiczeń, który będzie możliwy do osiągnięcia w czasie depresji

Jeśli w czasie depresji jesteś w stanie zrobić jedynie krótki spacer, zacznij od tego. Następnego dnia postaraj się zrobić trochę więcej i na tym popracuj. Dla niektórych osób z depresją pierwszym krokiem jest zapisanie się na zajęcia lub do grupy ćwiczeniowej. Niezależnie od tego, jakie ćwiczenia wykonujesz, ważne jest, abyś robił to codziennie i trzymał się ich.

Lisa Brennan, która cierpi na depresję od czasu, gdy była nastolatką, mówi: „Moja depresja była bardzo silna rano. Ale jeśli udało mi się pójść na zajęcia jogi z samego rana, zmieniało to kierunek całego mojego dnia. Kiedy było naprawdę źle, te zajęcia podtrzymywały mnie na duchu”.

2: Wybierz ćwiczenia, które oferują wsparcie społeczne

Keith Johnsgard, doktor nauk psychologicznych, emerytowany profesor psychologii na San Jose State University i autor książki „Conquering Depression & Anxiety through Exercise” („Przezwyciężanie depresji i lęku dzięki ćwiczeniom”) twierdzi, że w depresji bardzo ważne jest wsparcie społeczne dla ćwiczeń. Wiele osób nie chce ćwiczyć samodzielnie, dlatego radzę pacjentom, by zaprosili członka rodziny lub dobrego przyjaciela jako partnera do ćwiczeń. Powinien to być ktoś, kto chce pomóc im wyjść z domu i ćwiczyć codziennie.

Inną opcją jest zapisanie się na zajęcia lub do grupy ćwiczeniowej albo wynajęcie osobistego trenera. Niektórym osobom z depresją pomaga odpowiedzialność przed nauczycielem lub przyjacielem.

3: Znajdź ćwiczenie lub trening, który sprawia ci przyjemność

Jeśli nie lubisz jakiegoś rodzaju ćwiczeń, istnieje duże prawdopodobieństwo, że nie będziesz ich wykonywać, niezależnie od tego, czy masz depresję, czy nie. Jeśli jednak lubisz to, co robisz – niezależnie od tego, czy jest to tai chi, jazda na rowerze czy spacer – z czasem będziesz bardziej skłonny do tego, by się tego trzymać.

Jeśli nie znalazłeś jeszcze idealnego ćwiczenia, nie poddawaj się. Próbowałam różnych rodzajów ćwiczeń, aż znalazłam takie, które mi się podobały” – mówi Brennan. Bardzo lubię też spacery z psem, więc jest to coś, co mogę robić codziennie”.

4: Gdy czujesz się przygnębiony i najmniej chcesz ćwiczyć, rób to mimo wszystko

Johnsgard twierdzi, że dni, w których nie masz ochoty na ćwiczenia, są najważniejszymi dniami, w których warto wyjść z domu i je wykonywać. To właśnie wtedy będziesz się czuł najlepiej.

5: Wybierz dogodną formę ćwiczeń

Jest bardziej prawdopodobne, że będziesz ćwiczyć, jeśli będzie to łatwe i wygodne. Spacery i bieganie nie wymagają dużego sprzętu i można je uprawiać niemal z każdego miejsca. Podobnie jest z siłownią lub zajęciami ruchowymi – jeśli łatwo się do nich dostać, a czas ich trwania jest dogodny, istnieje większe prawdopodobieństwo, że na nie pójdziesz.

6: Włącz ćwiczenia do codziennej rutyny, nawet gdy jesteś smutny

Jeśli myśl o ćwiczeniach wydaje Ci się ciężarem, znajdź sposób, aby włączyć je do swojego dnia. Na przykład, zamiast jechać samochodem, idź na zakupy pieszo lub zamiast korzystać z windy, wejdź po schodach. A jeśli oglądasz telewizję, spróbuj jeździć na rowerze treningowym lub chodzić w miejscu zamiast siedzieć.

Gdy zaczniesz ćwiczyć, powinno Ci to przychodzić coraz łatwiej i może się okazać, że jest to coś, na co czekasz z niecierpliwością. Myślę, że najważniejsze jest to, by po prostu zacząć coś robić, a potem naprawdę będzie coraz łatwiej” – mówi Brennan.

Rodzina i przyjaciele mogą być bardzo pomocni w radzeniu sobie z depresją. Lekarz wyjaśnia, jak mogą Ci pomóc i jak prosić ich o pomoc i wsparcie.

Kiedy Scott Davis, lat 38, cierpiał na dużą depresję, zwierzył się swojej szwagierce. Pewnego dnia rozmawiałem z nią o wszystkich moich obawach związanych z depresją, lekami i terapią, którą właśnie rozpoczynam. Byłem pełen obaw o moją przyszłość, a ona powiedziała: „Ja też tak miałam”. Te trzy słowa usunęły cały ból, który czułam.

Niewiele decyzji jest tak osobistych, jak ta, czy powiedzieć bliskiej osobie, że cierpi się na dużą depresję. Mówienie komuś o depresji nie jest czymś, co należy podejmować lekkomyślnie, ale jeśli wybierze się osobę, której można zaufać, może to być pozytywne doświadczenie – mówi Davis.

Dr Xavier Amador, adiunkt psychologii klinicznej na Uniwersytecie Columbia, twierdzi, że zaufanie jednej zaufanej osobie jest kluczowym elementem leczenia. Jeśli możesz, spróbuj znaleźć kogoś, kto wierzy, że depresja jest chorobą. Większość ludzi nie wie o niej zbyt wiele. Wiele cierpienia przedłuża się, gdy nie powie się komuś o tym”.

Kristen, która prosiła, aby nie używać jej nazwiska, mówi, że miała depresję przez większość okresu nastoletniego. Ale nie powiedziała rodzicom o swojej chorobie do czasu, gdy w wieku 20 lat wylądowała na oddziale psychiatrycznym, a oni zadzwonili na jej komórkę, chcąc wiedzieć, gdzie jest. Nie chciałam ich tym obciążać, mimo że sama od dawna cierpiałam na depresję. Wiedziałam, jak bardzo by ich to zabolało, i nie chciałam im tego zrobić” – mówi.

Kristen, obecnie 25-letnia, powiedziała, że jej rodzice byli „fantastyczni”, edukowali się w zakresie depresji i pełnili rolę menedżerów, kontaktując się z zespołem terapeutycznym, kiedy ona sama nie mogła.

Mówi, że osoby cierpiące na depresję muszą robić to, co jest dla nich najlepsze w danej sytuacji. Znam ludzi, których rodzice wyrzucili z domu albo którzy nie wierzą w depresję – mówi. To, czy się ujawnić, czy nie, jest sprawą bardzo osobistą.

Depresja: Jak rozmawiać z rodziną i przyjaciółmi?

Większość ludzi nadal niewiele wie o dużej depresji. Bliscy mogą być przerażeni, widząc kogoś w jej objęciach, nawet jeśli chcą pomóc.

Być może nie chcesz lub nie możesz wdawać się z nimi w długie dyskusje na temat tego, czym jest depresja, ale Davis zaleca, abyś też nie słodził. Jeśli cierpisz na ciężką depresję, powiedz im o tym – radzi.

Możesz powiedzieć tej osobie, że prawdopodobnie nie będziesz miał ochoty dużo rozmawiać ani wykonywać żadnych czynności, które wcześniej sprawiały ci przyjemność, ale jej wsparcie jest dla ciebie pocieszające. Jeśli masz ochotę pójść na spacer lub obejrzeć zabawny film, poproś o towarzystwo, ale nie naciskaj, byś robił więcej.

Bardzo ważna uwaga: Jeśli masz poczucie samobójstwa, to nie jest czas na ukrywanie się. Zadzwoń pod numer 911, udaj się na pogotowie lub zadzwoń na infolinię dla samobójców. Twój telefon pozostanie poufny, a osoby po drugiej stronie linii są dobrze wyszkolone.

Depresja: Jak może zareagować rodzina i bliscy

Kiedy powiesz członkowi rodziny, że cierpisz na depresję, osoba ta może nie wiedzieć, jak zareagować. Należy być przygotowanym na szereg emocji, od zmieszania, przez złość, po zaprzeczenie.

Jeśli ukochana osoba powie coś w stylu: „To wszystko jest w twojej głowie” albo „Dlaczego po prostu się z tego nie otrząśniesz” (leczenie może trwać tygodniami), Amador sugeruje, abyś powiedział: „Gdybym mógł, byłbym pierwszą osobą, która by się z tego otrząsnęła, i wkrótce poczuję się lepiej, ale proszę, postaraj się być cierpliwy. Później, kiedy poczujesz się lepiej, możesz podać więcej szczegółów lub pomóc bliskiej osobie w uzyskaniu wiedzy na temat dużej depresji.

Osoba bliska może zasugerować różne domowe sposoby pomocy, takie jak wyjście na drinka czy stosowanie twardej miłości – mówi Amador. Ważne jest, aby poprosić bliskich, by nie wywierali na ciebie presji. Choć oczywiste jest, że alkohol nie pomoże na depresję i w rzeczywistości jest środkiem depresyjnym, twarda miłość rzadko działa na depresję i może być szkodliwa – mówi Amador. Mimo to dobrze jest dać przyjacielowi lub bliskiej osobie poczucie nadziei w związku z chorobą. Powiedz im, że podejmujesz kroki, aby wyzdrowieć – mówi.

Jeśli współmałżonek lub bliski przyjaciel chce, byś poszedł na spotkanie towarzyskie, a ty nie masz na to ochoty, poproś go, by zamiast tego obejrzał z tobą film. Jak mówi Amador, korzystne może być, jeśli ktoś delikatnie zachęci cię do pójścia na spacer lub do lekkiego filmu. Ćwiczenia fizyczne są sprawdzonym środkiem poprawiającym nastrój.

Pamiętaj, by zapytać osobę, która udziela wsparcia, jak się czuje. Kiedy odwdzięczasz się komuś, przypominasz sobie, że tobie też zależy na tej drugiej osobie, że możesz być osobą, która daje coś od siebie, nawet jeśli z powodu depresji nie jesteś w stanie w pełni na nią odpowiedzieć – mówi Amador.

Depresja: Jak rodzina i bliscy mogą pomóc

Istnieje kilka praktycznych kroków, które współmałżonek, rodzeństwo, przyjaciel lub rodzic mogą podjąć, aby pomóc bliskiej osobie doświadczającej dużej depresji:

• Upewnij się, że dana osoba przyjmuje leki; zaproponuj, że zawieziesz ją na wizyty u lekarza lub terapeuty albo zrealizujesz recepty. W przypadku Kristen rodzice byli przewodnikiem informacji, rozmawiając z różnymi lekarzami i terapeutami, kiedy ona nie mogła.

• Udzielanie informacji zwrotnej. Osoba z dużą depresją prawdopodobnie jest w trakcie terapii lub przyjmuje leki (albo jedno i drugie). Zwracając uwagę na pewne zachowania, pomożesz tej osobie zdać relację swojemu lekarzowi. Jest to szczególnie pomocne, jeśli bliski ma stany lękowe lub nie jest pewien, czy leki działają.

• Zapewnić pomoc finansową. Terapia i leki są drogie i mogą nie być pokrywane przez ubezpieczenie.

• Bądź przy nim, nawet jeśli nic nie mówisz. Kiedy ktoś czuje się niespokojny lub smutny, świadomość, że nie jest sam, jest dla niego ogromną pomocą.

• Kształć się. Istnieje wiele stron internetowych, książek i artykułów poświęconych depresji.

Sama świadomość, że ktoś inny wie, że cierpisz, może być bardzo dobrym i bezpiecznym uczuciem – mówi Davis. Każdy lubi wiedzieć, że ktoś jest po jego stronie.

lekarz wyjaśnia, co możesz zrobić, jeśli twój lek przeciwdepresyjny nie działa tak, jak powinien

Jeśli kiedykolwiek przyjmowałeś lek przeciwdepresyjny, wiesz, że pierwsze kilka dni, a nawet tygodni może być trudnych. Działanie leków przeciwdepresyjnych wymaga czasu, a niektóre z nich mogą powodować nieprzyjemne skutki uboczne, takie jak zawroty głowy, nudności, spocone dłonie i biegunka. Jeśli weźmiesz to wszystko pod uwagę, możesz zacząć wątpić w wartość leku, który potrzebuje miesiąca, aby poczuć się lepiej.

Istnieje duże prawdopodobieństwo, że w końcu poczujesz się lepiej. Jeśli po 6-8 tygodniach reakcja na leki jest niewystarczająca, należy porozmawiać z lekarzem o modyfikacji leczenia. Jeśli po sześciu tygodniach stosowania leku przeciwdepresyjnego nie zauważysz zmiany nastroju, być może nie jest on odpowiedni dla Ciebie. Najpierw należy upewnić się, że lek jest przyjmowany zgodnie z zaleceniami. Następnie należy porozmawiać z lekarzem o swoim samopoczuciu. Lekarz może zaproponować różne metody leczenia skojarzonego i alternatywnego, a także różne rodzaje terapii, które mogą pomóc w poprawieniu stanu depresji.

Ważne jest, aby uzyskać stałą opiekę ze strony lekarza lub terapeuty, który zwraca uwagę na reakcje pacjenta – mówi psychiatra Myrna Weissman, PhD, profesor epidemiologii i psychiatrii na Uniwersytecie Columbia.

Znajdź czas na znalezienie odpowiedniego leku przeciwdepresyjnego

Leki przeciwdepresyjne działają. Podobnie jak terapia poznawcza. Jednak znalezienie właściwego leku przeciwdepresyjnego i odpowiedniej kombinacji metod leczenia wymaga czasu.

W jednym z dużych badań nad skutecznością leków przeciwdepresyjnych tylko około 30% pacjentów pozbyło się objawów w ciągu czterech miesięcy od przyjęcia pierwszego przepisanego leku przeciwdepresyjnego – mówi Bradley Gaynes, MD, MPH, profesor psychiatrii na Uniwersytecie Karoliny Północnej.

Gaynes twierdzi, że kolejne 20% osób odczuło ulgę po zmianie leku przeciwdepresyjnego lub dodaniu do leczenia terapii poznawczej lub innego leku. A kiedy pozostałe osoby zmieniły leki przeciwdepresyjne jeszcze dwa razy, 70% nie określało się już jako osoby cierpiące na depresję.

Porozmawiaj z lekarzem specjalizującym się w leczeniu depresji

Gaynes mówi lekarzom, że najważniejsze jest, aby nie poddawać się zbyt szybko. Jak mówi, pacjenci często otrzymują pierwszą receptę na lek przeciwdepresyjny od swojego stałego lekarza. Jednak wielu z nich potrzebuje psychiatry, aby rozważyć wszystkie opcje. Jest to szczególnie ważne w przypadku objawów paniki lub lęku, które zaczynają się lub utrzymują podczas przyjmowania leku przeciwdepresyjnego.

Jak mówi Gaynes, jednym z kluczowych czynników decydujących o tym, czy pacjent przyjmuje odpowiedni lek, jest upewnienie się, że jego dawka jest wystarczająco duża.

Zbyt mała dawka może być większym problemem niż to, jaki lek wybierzemy – mówi Gaines. Lekarze podstawowej opieki zdrowotnej są bardziej skłonni do zaniżania dawek z powodu ostrożności lub braku znajomości leku. Psychiatra może przyjrzeć się przyjmowanemu przez pacjenta lekowi i stwierdzić, czy przepisana dawka jest odpowiednia do leczenia depresji.

Sprawdź, jakie problemy mogą wpływać na działanie leków przeciwdepresyjnych

U niektórych osób mogą występować ukryte problemy, takie jak zaburzenia paniczne lub lęk, które wymagają rozwiązania, zanim lek przeciwdepresyjny zacznie dobrze działać. (Zarówno nerwowość, jak i niepokój mogą być skutkami ubocznymi stosowania leków przeciwdepresyjnych).

Większość ludzi jest w stanie przetrwać kilka pierwszych dni i objawy ustępują – czują się spokojniejsi, a częstotliwość ataków paniki spada. Jednak u niektórych osób efekt uboczny w postaci zwiększonego lęku nasila się i narasta – mówi dr Jonathan E. Alpert, dyrektor kliniczny psychiatrii w Massachusetts General Hospital w Bostonie. Osoby takie wymagają leczenia zarówno lęku, jak i depresji. Niektóre leki przeciwdepresyjne są zatwierdzone do leczenia obu tych stanów. Lekarze mogą również przepisać jeden lek na depresję, a drugi na lęk.

Możliwe też, że u tej osoby postawiono błędną diagnozę i w rzeczywistości cierpi ona na chorobę dwubiegunową. U takich pacjentów lek przeciwdepresyjny może wywołać objawy maniakalne – mówi Alpert. W takich przypadkach przepisanie bardziej odpowiedniego leku przeciwpsychotycznego znacznie poprawi leczenie.

Przyjrzyj się uważnie swoim nawykom i nastrojom

Czasami korzyści płynące z przyjmowania leków wydają się słabnąć po długim okresie, w którym skutecznie łagodziły one objawy depresji. Psychiatrzy nazywają to odstawieniem Prozacu.

Jednak według Gaynesa takie epizody często mają przyczynę zewnętrzną. Skuteczność leku może być zakłócana przez alkohol lub narkotyki. Albo dawka leku może nie być wystarczająco duża.

Również wtedy objawy mogą się nasilać w miarę upływu czasu i zmian w codziennym życiu. Niektórzy ludzie proszą o zwiększenie dawki leku, który przyjmują, aby opanować pogarszający się nastrój. Jednak dla wielu osób najlepszym sposobem na odzyskanie równowagi jest kilkumiesięczna terapia poznawcza lub terapia konwersacyjna.

Rozważmy terapię konwersacyjną w przypadku depresji

Badania wykazują, że większość ludzi najlepiej wychodzi z depresji, jeśli połączy leki i skuteczną terapię słowną – mówi Weissman, profesor epidemiologii i psychiatrii na Uniwersytecie Columbia. Weissman pomógł w stworzeniu Psychoterapii Interpersonalnej, terapii zorientowanej na cel i ograniczonej czasowo, która pomaga pacjentom zbadać czynniki wywołujące depresję i skupić się na nich w inny sposób. Jest to jedna z niewielu form terapii rozmownej, która w badaniach naukowych okazała się równie skuteczna w leczeniu depresji jak leki u wielu pacjentów.

Oceń swój poziom komfortu podczas leczenia depresji

Ważne są preferencje pacjenta, mówi Weissman. Pacjent może powiedzieć: „Nie chcę brać żadnego z tych [leków]” lub „Nie chcę rozmawiać o swoich problemach z obcą osobą”. W takich przypadkach droga jest całkiem jasna. Ale jeśli pacjent ma [poważne] oznaki i objawy – nie je lub nie śpi dobrze – to zazwyczaj jest to wskazanie do podania leków.

Nasze rozumienie tych problemów wzrosło i wiemy, że są one dość skomplikowane” – dodaje. Wszystko jest w pewnym sensie chemiczne, ale wywołują to wydarzenia życiowe. Zazwyczaj nie da się natychmiast zmienić biologii czy genów danej osoby, ale można pomóc jej lepiej radzić sobie z wydarzeniami życiowymi. W niektórych przypadkach, jeśli poprawi się nastrój danej osoby, nabiera ona nadziei i energii, a to pomaga w relacjach z innymi, w pracy, w całym jej życiu”.

Lekarz udziela wskazówek, jak zwiększyć libido, gdy depresja odbija się na życiu seksualnym.

Przewlekła depresja wpływa na każdy element codziennego życia, w tym na seks. Ogranicza ona popęd płciowy, a przecież seks może poprawić nastrój i jest ważny w związkach. A niektóre leki na depresję mogą obniżać libido.

Przerwanie tego cyklu może być trudne.

Jak wyjść z tego marazmu? Nie ma jednego, uniwersalnego sposobu. Istnieją jednak pewne sprawdzone sposoby skutecznego leczenia depresji bez rujnowania życia seksualnego.

Jak twierdzą eksperci, najważniejsze jest, by nigdy nie przerywać leczenia depresji z obawy, że ucierpią na tym twoje związki i życie seksualne. Dzieje się tak dlatego, że depresja sama w sobie może szkodzić związkom i sprawiać, że bliscy mogą traktować te problemy osobiście.

Jak mówi dr Russell Stambaugh, terapeuta seksualny z Ann Arbor w stanie Michigan i rzecznik prasowy Amerykańskiego Stowarzyszenia Edukatorów, Doradców i Terapeutów Seksualnych (American Association of Sexuality Educators, Counselors, and Therapists), w przypadku depresji często nie mamy do czynienia z odpowiednim zestawem substancji chemicznych. Mózg jest ważny dla seksualności ze względu na chemię, ale jest też ważny dla idei. Pomaga doświadczać przyjemności i definiować ją.

Najpierw lecz depresję

Niezależnie od tego, co dzieje się z twoim życiem seksualnym, ważne jest, aby najpierw wyleczyć depresję. Wszelkie seksualne skutki uboczne należy leczyć później.

Depresja jest główną przyczyną niepełnosprawności w Stanach Zjednoczonych wśród osób w wieku 15-44 lat. Mężczyźni i kobiety w równym stopniu borykają się z problemami seksualnymi w czasie depresji.

Osoby cierpiące na przewlekłą depresję mogą doświadczać utraty pożądania, dłużej dochodzić do orgazmu i po prostu uważać seks za mniej przyjemny.

Cały proces pobudzenia seksualnego zaczyna się od zdolności przewidywania przyjemności, która w depresji zanika – mówi dr Frederick K. Goodwin, który zasiada w radzie naukowej National Alliance for Research on Schizophrenia and Depression. Osoby cierpiące na depresję są zamknięte w chwili swojego cierpienia.

Goodwin twierdzi, że leki stosowane w leczeniu depresji mogą uwolnić funkcje seksualne z jej objęć. Mimo to wiele leków przeciwdepresyjnych może wpływać na popęd płciowy.

Leki mogą zmieniać funkcje seksualne – mówi dr J. Michael Bostwick, profesor psychiatrii w Mayo Clinic w Rochester, Minn. Błędem ze strony pacjentów i lekarzy jest jednak natychmiastowe zakładanie, że różnica w funkcjach seksualnych jest zła. Jest inaczej, a potem trzeba się zastanowić, czy to źle, czy dobrze. W rzeczywistości, po wyleczeniu depresji, pacjenci mogą mieć zupełnie inne poglądy na temat seksu.

Współpracuj z lekarzem

Efekty uboczne leków przeciwdepresyjnych mogą być związane z przepisaną dawką. Dlatego czasami zwykłe obniżenie dawki leczy depresję bez blokowania pożądania seksualnego, mówi Goodwin.

Nie należy jednak samodzielnie zmieniać dawki. Jeśli u pacjenta występują seksualne skutki uboczne stosowania leków przeciwdepresyjnych (lub jakichkolwiek innych leków), należy porozmawiać z lekarzem.

Goodwin mówi, że pacjenci często zaczynają odczuwać większą przyjemność z seksu dopiero po kilku miesiącach przyjmowania leku przeciwdepresyjnego. Istnieją też leki przeciwdepresyjne, które nie wpływają na popęd płciowy.

Ziele dziurawca, lek ziołowy, było również badane jako środek stosowany w leczeniu łagodnej lub umiarkowanej depresji. W jednym z ostatnich badań wykazano, że pomaga on pacjentom w depresji bez obniżania libido. Jednak wielu ekspertów nadal obstaje przy lekach przeciwdepresyjnych jako najlepszym sposobie leczenia przewlekłej depresji.

Jeśli zażywasz dziurawiec lub jakikolwiek inny lek ziołowy, poinformuj o tym lekarza, aby mógł on zwrócić uwagę na interakcje między lekami. Dziurawiec może wchodzić w niebezpieczne interakcje z niektórymi lekami przeciwdepresyjnymi. Należy również pamiętać, że w przeciwieństwie do leków wydawanych na receptę, FDA nie wymaga badań bezpieczeństwa i skuteczności produktów ziołowych i suplementów.

Przełamywanie schematu

Dużym wyzwaniem dla lekarzy leczących pacjentów z przewlekłą depresją jest to, że dana osoba myśli o sobie w ten sposób od tak dawna, że stało się to jej nawykiem – mówi Goodwin.

Samo korygowanie składu chemicznego mózgu nie rozwiąże problemu” – mówi Goodwin. „Niektórych rzeczy trzeba się oduczyć podczas psychoterapii”. To oduczanie, jak twierdzi, może pomóc ludziom nawiązać więzi z bliskimi w nowy i ekscytujący sposób.

Jak twierdzą eksperci, rozmowa o depresji z partnerem, zrozumienie możliwości leczenia i poszukiwanie nowych sposobów na czerpanie przyjemności z seksu, takich jak przedłużona gra wstępna, jeśli osiągnięcie orgazmu jest problemem, może pomóc wzmocnić napięte związki.

Porozmawiaj z partnerem

Stambaugh twierdzi, że kluczem do poprawy życia seksualnego jest rozpoczęcie rozmowy z partnerem.

Zauważa też, że ekscytujące życie seksualne nie zawsze oznacza noszenie seksownej bielizny czy wspólne oglądanie pornografii. Nie zaleca on rutynowo erotyki, zabawek erotycznych, odgrywania ról ani tego, że ludzie muszą być bardziej akrobatyczni w łóżku, aby osiągnąć przyjemny seks.

Stambaugh twierdzi, że to, co jest przyjemne, zależy wyłącznie od pary. Ważne jest, aby seks podobał się obojgu partnerom i aby oboje dobrze czuli się z tym, czego chcą od seksu.

Już sama rozmowa o tym, czego pragniecie w sferze seksualnej, zmniejsza negatywne uczucia, które są związane z depresją” – mówi. Uzyskanie właściwej odpowiedzi na te pytania wymaga współpracy z partnerem”.

Ważne jest także, aby pacjenci z depresją i ich partnerzy zrozumieli, że nie ma standardu określającego, jak często należy uprawiać seks lub jak czerpać z niego przyjemność.

Stambaugh mówi, że zbyt często ludzie zwracają się do społeczeństwa lub mediów, aby określić swoją tożsamość seksualną. Powinni zadać sobie pytanie: Czy tego chcę? lub Czy naprawdę wyrażam to, co czuję? To jest klucz.

Depresja jest zaburzeniem emocjonalnym i fizycznym. Lekarz wyjaśnia, w jaki sposób depresja zwiększa ryzyko wystąpienia innych chorób.

Depresja nie tylko powoduje objawy fizyczne, ale może także zwiększać ryzyko wystąpienia pewnych chorób fizycznych lub pogarszać ich przebieg. Z kolei niektóre choroby mogą również wywoływać depresję.

?

Depresja wywołuje objawy fizyczne

Depresja ma wpływ nie tylko na nastrój. Oto kilka z najczęstszych fizycznych objawów depresji:

• nasilone bóle i dolegliwości, które występują u około dwóch na trzy osoby z depresją

• Chroniczne zmęczenie

• Zmniejszone zainteresowanie seksem

• Zmniejszony apetyt

• Bezsenność, brak głębokiego snu lub nadmierna senność

Co powoduje te objawy depresji? Zmiany zachodzące w mózgu mają wpływ na wiele układów organizmu. Na przykład nieprawidłowe funkcjonowanie neuroprzekaźników mózgowych (neurotransmiterów), takich jak serotonina, może wpływać na zmianę progu bólu. Oznacza to, że stajesz się bardziej wrażliwy na ból, zwłaszcza ból pleców. Serotonina wpływa także na sen i obniża popęd płciowy – prawie połowa osób cierpiących na depresję ma problemy z seksem.

Niestety, osoby cierpiące na depresję, a także ich rodziny i pracownicy służby zdrowia, często nie dostrzegają fizycznych oznak i objawów depresji. W jednym z przypadków badacze stwierdzili, że problemy ze snem, zmęczenie i obawy o zdrowie są wiarygodnymi wskaźnikami depresji u starszych osób dorosłych. Okazało się jednak, że objawy te są rutynowo i błędnie odrzucane jako naturalna część procesu starzenia się.

?

Depresja zwiększa ryzyko chorób fizycznych

Depresja zwiększa ryzyko wystąpienia wielu chorób i innych dolegliwości, np. poprzez zwiększenie poziomu hormonów stresu, takich jak kortyzol czy adrenalina.

Depresja może wpływać na układ odpornościowy, utrudniając organizmowi zwalczanie infekcji. Niektóre szczepionki, takie jak szczepionka przeciwko półpaścowi, mogą być nawet mniej skuteczne u starszych osób z depresją.

Depresję powiązano także z chorobami serca i zwiększonym ryzykiem nadużywania substancji psychoaktywnych.

Depresja i choroby medyczne: Błędne koło

Uważa się, że wiele zmian fizycznych spowodowanych depresją, takich jak bezsenność lub brak głębokiego snu, osłabia układ odpornościowy. Może to pogorszyć istniejące choroby. Z kolei zmiany fizyczne spowodowane przez depresję lub chorobę przewlekłą mogą wywołać lub pogłębić depresję. Wszystkie te zmiany mogą prowadzić do powstania błędnego koła, które trudno przerwać bez leczenia zarówno depresji, jak i innych chorób.

Z depresją współistnieje wiele poważnych chorób lub stanów. Należą do nich:

• Zawał serca

• Choroba wieńcowa (bez zawału serca)

• Choroba Parkinsona

• Choroby autoimmunologiczne, takie jak stwardnienie rozsiane lub toczeń

• HIV/AIDS

• Udar mózgu

• Rak

• Cukrzyca

• Choroby nerek

• Zapalenie stawów

Depresja zwiększa ryzyko wystąpienia niektórych z tych chorób, ale nie zawsze. Na przykład nie ma dowodów potwierdzających tezę, że depresja prowadzi do raka, chociaż te dwie choroby często współwystępują. Jednocześnie ważne jest, aby wiedzieć, że depresja nie jest nieuniknionym skutkiem poważnych chorób, takich jak rak czy HIV, ani że nie można sobie z nią poradzić.

W jaki sposób depresja wpływa na przebieg choroby, gdy już się na nią zachoruje? Po pierwsze, istnieje większe prawdopodobieństwo wystąpienia powikłań. Może to być prawdą, ponieważ depresja nasila fizyczne zmiany w mózgu i ciele. Na przykład, jeśli cierpisz już na chorobę serca, wyższy poziom hormonów stresu może utrudniać organizmowi naprawę tkanek.

Depresja może również utrudniać przestrzeganie zaleceń, przyjmowanie leków lub przestrzeganie innych aspektów schematu leczenia. Leczenie depresji może być również utrudnione przez ból, który jest częstym objawem depresji. Oznacza to, że osoby cierpiące na przewlekły ból mają gorsze wyniki leczenia depresji.

Leczenie depresji, poprawa zdrowia

Wiesz już, że Twoje zdrowie fizyczne i psychiczne to delikatny taniec, który w znacznym stopniu wpływa na siebie nawzajem. Pamiętaj, aby omówić obie te kwestie ze swoim lekarzem. Objawy depresji i niepsychiatrycznych chorób medycznych mogą się nakładać. Dlatego ważne jest, abyś omówił z lekarzem wszystkie swoje objawy i choroby. Pomoże to lekarzowi ustalić, co jest przyczyną objawów fizycznych – depresja, inna choroba lub obie te przyczyny. Należy również zapoznać się z wszelkimi przyjmowanymi lekami. Niektóre z nich mogą wywoływać objawy depresji. Upewnij się, że specjalista od zdrowia psychicznego skoordynuje leczenie depresji z innymi lekarzami.

Dobrą wiadomością jest to, że leczenie depresji to często „dwa w jednym” – lecząc depresję, można jednocześnie poprawić ogólny stan zdrowia. Na przykład, niektóre badania nad cukrzycą sugerują, że niektóre leki przeciwdepresyjne i psychoterapia mogą pomóc w poprawie kontroli glikemii, co jest niezbędne w leczeniu cukrzycy. Wykazano, że leczenie depresji za pomocą leków, grup wsparcia lub psychoterapii – albo w połączeniu z innymi metodami – poprawia jakość życia i przestrzeganie zasad leczenia – ale nie przeżywalność – u niektórych pacjentów chorych na raka, z których wielu nie jest leczonych z powodu depresji.

Jeśli cierpisz na depresję, porozmawiaj z lekarzem o leczeniu. Poza lekami przeciwdepresyjnymi i terapią rozmową, pomocne mogą być ćwiczenia fizyczne. Najnowsze badania wykazują, że ćwiczenia fizyczne mogą być skuteczne w przypadku łagodnej lub umiarkowanej depresji. Pomagają też oczywiście w wielu innych dolegliwościach. Jeśli rozważasz przyjmowanie leków ziołowych, pamiętaj, aby najpierw omówić to z lekarzem. Niektóre z nich mogą wchodzić w szkodliwe interakcje z lekami lub innymi suplementami.

Holistyczne podejście do leczenia depresji koncentruje się na leczeniu całej istoty – ciała i umysłu – aby pomóc ci poczuć się lepiej i zachować zdrowie. Zdrowa dieta, ćwiczenia fizyczne i terapia rozmową to tylko niektóre z holistycznych metod leczenia depresji.

Jeśli cierpisz na depresję, przyjmowanie leków jest tylko jedną z wielu opcji leczenia. Podejście holistyczne koncentruje się na leczeniu całej istoty – ciała i umysłu – aby pomóc Ci poczuć się lepiej. Zdrowa dieta, ćwiczenia fizyczne i terapia rozmowa to tylko niektóre z metod leczenia holistycznego, które można stosować wraz z lekami, aby przyspieszyć wyjście z depresji.

W ciągu roku na depresję cierpi prawie 15 milionów dorosłych osób w USA. Osoby cierpiące na depresję często cierpią na inne schorzenia, takie jak cukrzyca, choroby serca, udar lub rak, co sprawia, że leczenie całego organizmu staje się jeszcze ważniejsze. W tym artykule omówiono korzyści płynące z diety, ćwiczeń fizycznych i terapii, a także to, w jaki sposób można je stosować samodzielnie lub w połączeniu z lekami w leczeniu depresji.

Dieta na depresję: Dobre odżywianie dla całego organizmu

Lisa Brennan doświadczyła wpływu, jaki dieta może mieć na depresję. Po raz pierwszy zdiagnozowano u niej depresję jako u nastolatki, a w dorosłym życiu miała kilka ataków depresji.

Często jadłam niezdrowe jedzenie, bo było to łatwe, a słodycze poprawiały mi nastrój na jakiś czas – mówi. Ale po kilku godzinach mój poziom energii i nastrój spadały i czułam się naprawdę źle. Teraz, kiedy jem głównie warzywa, fasolę i produkty pełnoziarniste, czuję się lepiej i mam o wiele więcej energii. Nie sądzę, że udałoby mi się pokonać depresję, gdybym nie zmieniła diety.

Wielu specjalistów zgadza się, że dla osób cierpiących na depresję najlepsza jest zdrowa dieta składająca się z pełnowartościowych produktów, takich jak pełne ziarna zbóż, warzywa, owoce, fasola, ryby i chude mięso. Wiemy, że dieta może mieć duży wpływ na nastrój – mówi dr Eric Endlich, psycholog kliniczny z Bostonu. Zbilansowana dieta może utrzymywać poziom cukru we krwi na stałym poziomie przez cały dzień i pomóc uspokoić nastrój. Stabilność ta jest szczególnie ważna w przypadku depresji.

Naukowcy badają poszczególne witaminy i składniki odżywcze zawarte w żywności, aby sprawdzić, czy mają one pozytywny wpływ na depresję. Kwasy tłuszczowe omega-3, foliany i witamina B12 wykazują pewne obiecujące działanie. Eksperci nie są pewni, jaką rolę odgrywają te substancje w poprawie zdrowia psychicznego, ale uważają, że mogą wspomagać funkcjonowanie mózgu. Niektórzy eksperci ostrzegają jednak, że jednym z największych zagrożeń związanych z tymi terapiami jest to, że osoby, które je stosują, mogą zwlekać z podjęciem leczenia dobrze ugruntowanymi metodami.

Depresja a dieta: Czy należy unikać niektórych produktów spożywczych?

Zdrowe odżywianie w przypadku depresji może również oznaczać unikanie pewnych pokarmów i napojów. Na przykład pokarmy i napoje o dużej zawartości cukrów dodanych, takie jak przetworzona żywność, napoje bezalkoholowe i słodkie przekąski, mogą powodować gwałtowne wzrosty i spadki poziomu cukru we krwi w ciągu dnia. Może to mieć negatywny wpływ na nastrój i poziom energii. Dobrze jest też unikać alkoholu, który może pogłębiać depresję. W przypadku niektórych osób kofeina może również przyczyniać się do depresji.

Stwierdziłem, że cukier i kofeina to dwa największe dietetyczne czynniki wywołujące depresję – mówi dr Larry Christensen, profesor psychologii na Uniwersytecie Południowej Alabamy w Mobile. Około 20% do 25% moich pacjentów odczuwa ulgę w depresji, gdy wyeliminują ze swojej diety kofeinę i cukier”.

Christensen zaleca pacjentom usunięcie kofeiny i cukru z diety na dwa tygodnie, aby sprawdzić, czy substancje te nie pogarszają ich depresji. Rezultaty mogą być naprawdę zadziwiające. Często widzę ogromną różnicę w depresji pacjentów po prostu dzięki wprowadzeniu tych zmian – mówi lekarz.

Korzyści z ćwiczeń w leczeniu depresji

Ćwiczenia fizyczne mogą mieć także pozytywny wpływ na nastrój i poziom energii. Jak twierdzi dr Keith Johnsgard, emerytowany profesor psychologii na San Jose State University i autor książki „Conquering Depression & Anxiety through Exercise”, ćwiczenia fizyczne nie tylko zmniejszają depresję, ale dają ludziom poczucie panowania nad sobą i poczucie własnej mocy.

Po raz pierwszy odkryłem korzyści, jakie ćwiczenia fizyczne przynoszą dla mojego samopoczucia” – mówi Johnsgard. Zacząłem ćwiczyć w przerwie na lunch trzy razy w tygodniu i byłem zaskoczony zwiększonym poziomem energii i obniżonym poziomem stresu.

W rezultacie Johnsgard zaczął zalecać ćwiczenia swoim pacjentom cierpiącym na depresję i odkrył, że wielu z nich również doświadczyło pozytywnych rezultatów. W niektórych przypadkach Johnsgard zaczął przeprowadzać sesje terapeutyczne poza gabinetem i spacerować ze swoimi pacjentami. Ponieważ ćwiczenia są narzędziem, którego ludzie mogą nauczyć się używać samodzielnie, rezultaty są często bardziej skuteczne i długotrwałe niż przyjmowanie leków – mówi.

Badania opublikowane w Psychosomatic Medicine w 2007 roku wykazały, że ćwiczenia fizyczne były równie skuteczne w leczeniu depresji u niektórych osób, jak leki. Badania wykazały, że ćwiczenia fizyczne powodują w mózgu zmiany biochemiczne podobne do tych, które wywołują leki, w tym wzrost poziomu serotoniny.

Ćwiczenia fizyczne mogą być również dobrym rozwiązaniem dla osób, które nie mogą przyjmować leków, w tym dla niektórych starszych osób dorosłych, kobiet w ciąży i po porodzie oraz dzieci. Badania wykazały, że ćwiczenia fizyczne mogą zmniejszyć objawy depresji we wszystkich tych grupach. Osoby ćwiczące są mniej narażone na nawrót depresji.

Kolejna korzyść z ćwiczeń w leczeniu depresji: Ćwiczenia nie mają skutków ubocznych. Ponieważ ćwiczenia fizyczne są korzystne dla całego organizmu, nie ma żadnych przeciwwskazań, aby włączyć je do programu leczenia – mówi Johnsgard.

Co terapia rozmowna może zrobić z depresją

Kolejnym cennym narzędziem w walce z depresją jest terapia rozmowna, czyli psychoterapia. Dwa rodzaje terapii – terapia poznawczo-behawioralna i terapia interpersonalna – okazały się szczególnie przydatne w leczeniu depresji. Terapia poznawczo-behawioralna (CBT) pomaga pacjentowi przyjrzeć się temu, w jaki sposób negatywne myśli i zachowania mogą przyczyniać się do depresji. CBT uczy, jak wprowadzać pozytywne zmiany w sposobie myślenia. Terapia interpersonalna może pomóc w poprawieniu relacji z rodziną i przyjaciółmi, dzięki czemu pacjent poczuje się lepiej.

Terapia konwersacyjna może trwać od kilku tygodni do kilku lat i może być prowadzona indywidualnie z terapeutą lub w grupie. Wiele osób łączy terapię z innymi metodami leczenia, takimi jak przyjmowanie leków czy ćwiczenia fizyczne.

Jak mówi Christensen, terapia rozmowna daje umiejętności, które pomogą w długotrwałym radzeniu sobie z depresją. Terapeuta może pracować z pacjentem nad strategiami walki z depresją i sposobami radzenia sobie z nią, aby mieć nad nią większą kontrolę. Pomoże to na dłuższą metę zachować lepsze samopoczucie.

Kontynuowanie leczenia depresji

Niezależnie od wybranego planu leczenia, ważne jest, aby go przestrzegać i dać mu wystarczająco dużo czasu na działanie. Zanim zaczniesz odczuwać korzyści z leczenia depresji, w tym z przyjmowania leków przeciwdepresyjnych, może minąć nawet kilka tygodni lub więcej. Upewnij się, że lekarz uczestniczy w tym procesie i informuje o swoich postępach.

Jeśli po kilku tygodniach plan leczenia nie przynosi oczekiwanych rezultatów, nie należy się poddawać. Istnieje wiele różnych leków i opcji leczenia, które można wypróbować. Często okazuje się, że jeśli jeden rodzaj leczenia lub leku nie działa, to zadziała coś innego.

Po prostu próbowałam różnych rzeczy, aż znalazłam kombinację, która mi odpowiadała” – mówi Brennan. Wymaga to trochę pracy, ale efekt końcowy – pokonanie depresji – był tego wart”.