Strona główna Blog Strona 2600

Nawyki życiowe, które powodują zaparcia

0

Środki przeczyszczające stanowią szybką receptę na zaparcia, ale są zmiany w stylu życia, które możesz wprowadzić, aby problem nie powracał.

Zobacz, jak Twoje nawyki się sprawdzają.

Za mało się ruszasz. Jeśli nie ćwiczysz lub spędzasz dużo czasu siedząc, możesz mieć zaparcia. Może to być problem dla osób, które muszą dużo przebywać w łóżku lub po prostu nie mogą się dużo ruszać z powodu problemów zdrowotnych.

Odpowiedź: Staraj się ćwiczyć każdego dnia. Nie musi to być intensywny trening. Ważne jest tylko, aby regularnie się ruszać. Nawet 15-minutowy spacer może pomóc.

Nie dostarczasz wystarczającej ilości błonnika. Zatrzymuje on więcej wody i masy w jelitach. Dzięki temu stolce są bardziej miękkie i łatwiejsze do oddania. Ale jeśli nie masz go wystarczająco dużo w swojej diecie, możesz mieć zaparcia.

Odpowiedź: Dodaj do swojego planu posiłków dużo produktów o wysokiej zawartości błonnika, w tym owoce, warzywa, fasolę oraz pełnoziarniste pieczywo i płatki śniadaniowe. Ale dodawaj je powoli. Jeśli zaczniesz jeść za dużo naraz, może to spowodować zaparcia.

Nie pijesz wystarczająco dużo. Płyny, zwłaszcza woda, utrzymują wszystko w ruchu w przewodzie pokarmowym.

Odpowiedź: Nie musisz się skupiać na wypijaniu określonej liczby szklanek wody dziennie. Zamiast tego miej przy sobie butelkę wody i pamiętaj, by pić z niej przez cały dzień. Soki też są w porządku, ale uważaj na inne napoje. Płyny zawierające kofeinę – takie jak kawa i napoje bezalkoholowe – mogą spowodować odwodnienie i pogorszyć zaparcia. A mleko może powodować zaparcia u niektórych osób.

Nie chodzisz, kiedy potrzebujesz. Jeśli będziesz ignorować potrzebę zrobienia kupy, możesz w końcu przestać odczuwać taką potrzebę. Może nie chodzisz, bo jesteś zajęty lub nie chcesz korzystać z łazienki poza domem. Jednak częste robienie tego może prowadzić do zaparć.

Odpowiedź: Bez względu na to, gdzie jesteś, korzystaj z łazienki, gdy tylko poczujesz taką potrzebę.

Nie trzymaj się rutyny w korzystaniu z łazienki. Im dłużej stolec pozostaje w jelitach, tym bardziej staje się twardy. A to sprawia, że trudniej go oddać.

Odpowiedź: Staraj się wypróżniać o tej samej porze każdego dnia. Może to pomóc w osiągnięciu większej regularności. Jedzenie pomaga w przemieszczaniu się odpadów przez jelito grube. Możesz więc spróbować pójść do łazienki 15-45 minut po śniadaniu. Upewnij się, że masz dużo czasu, aby nie czuć się poganianym.

Winne są twoje leki lub suplementy. Niektóre leki i suplementy, które przyjmujesz na inne dolegliwości, mogą powodować zaparcia. Mogą to być np. leki zobojętniające, narkotyczne, antydepresyjne, leki na nadciśnienie, a także suplementy żelaza.

Odpowiedź: Nie należy przerywać przyjmowania żadnych leków bez rozmowy z lekarzem. Zamiast tego spróbuj innych nawyków, które pomogą złagodzić zaparcia. Pij dużo wody, ruszaj się 15-20 minut dwa razy dziennie i jedz dużo pokarmów bogatych w błonnik. Zapytaj lekarza, czy powinieneś przyjmować środek przeczyszczający lub inny lek, który pomoże Ci złagodzić zaparcia.

Zbyt często stosujesz środki przeczyszczające. Środki przeczyszczające mogą pomóc w zaparciach od czasu do czasu. Ale jeśli będziesz na nich polegać, Twoje jelita mogą zacząć od nich zależeć. Jeśli stosujesz je przez dłuższy czas, może to pogorszyć stan zaparcia.

Odpowiedź: Zastanów się, zanim sięgniesz po środek przeczyszczający. Po pierwsze, spróbuj pić wodę, dodać więcej błonnika do swojej diety i poćwiczyć. Jeśli to nie zadziała, porozmawiaj z lekarzem. Może on zasugerować wypróbowanie środka przeczyszczającego przez jakiś czas, jeśli zmiana stylu życia nie pomaga. Może to być również oznaką poważniejszego problemu, który oceni lekarz.

Wizualny przewodnik po chorobie stłuszczeniowej wątroby

0

To może być najczęstsza choroba, o której nigdy nie słyszałeś. Ten pokaz slajdów przedstawia, co ją wywołuje, do jakich problemów może prowadzić i jak można ją kontrolować – lub leczyć.

1/14

Stłuszczenie wątroby może być najczęstszą chorobą, o której nigdy nie słyszałeś. Choruje na nią co najmniej 1 na 4 osoby, czyli więcej osób niż na cukrzycę i zapalenie stawów razem wzięte. A wiele z tych osób może nie wiedzieć, że ją ma, a nawet co to jest. W większości przypadków choroba wątroby przebiega łagodnie, ale może prowadzić do poważniejszych problemów zdrowotnych. Jednak często można kontrolować lub cofnąć stłuszczenie wątroby, wprowadzając mądre zmiany w stylu życia.

Co to jest?

2/14

Jeśli w wątrobie gromadzi się zbyt dużo tłuszczu, mamy do czynienia z chorobą stłuszczeniową wątroby. Istnieją dwa podstawowe rodzaje tej choroby:

niealkoholowa choroba stłuszczeniowa wątroby (NAFLD)

oraz

alkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby

zwana również alkoholowym stłuszczeniowym zapaleniem wątroby. Czasami dodatkowy tłuszcz może wywołać zmiany, które uniemożliwią prawidłową pracę wątroby. Ponieważ wątroba filtruje toksyny z krwi, może to doprowadzić do poważnej choroby.

Niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby

3/14

Najczęstsza postać stłuszczenia wątroby jest zazwyczaj niegroźna. Jednak u niektórych osób rozwija się cięższa wersja choroby, zwana niealkoholowym stłuszczeniowym zapaleniem wątroby (NASH). Dochodzi wtedy do zapalenia wątroby, co może prowadzić do marskości wątroby (blizny na wątrobie, które nie ulegają zagojeniu) oraz zwiększa ryzyko wystąpienia raka wątroby i chorób serca. Eksperci uważają, że NASH stanie się wkrótce główną przyczyną przeszczepów wątroby.

Kogo dotyczy NAFLD?

4/14

Eksperci nie do końca rozumieją, dlaczego niektórzy ludzie chorują na NAFLD, a inni nie. Jest to jednak bardziej prawdopodobne, jeśli masz nadwagę lub jesteś otyły, cierpisz na cukrzycę, masz wysoki poziom cholesterolu i trójglicerydów, wysokie ciśnienie krwi, zapalenie wątroby typu C lub inne zakażenia wątroby, przyjmujesz pewne leki, w tym sterydy, leki na raka lub problemy z sercem. Większość osób z tym typem stłuszczenia wątroby jest w średnim wieku. Choroba ta może jednak wystąpić u każdego, nawet u dzieci.

Alkoholowa choroba stłuszczeniowa wątroby

5/14

Ten typ choroby występuje u osób, które dużo piją – więcej niż jeden drink dziennie w przypadku kobiet i dwa w przypadku mężczyzn. Szanse na zachorowanie zwiększa również otyłość lub bycie kobietą. Podobnie jak problemy, które rodzą się w genach. Może to być pierwszy etap poważniejszych problemów. Jeśli nadal pijesz, możesz zachorować na alkoholowe zapalenie wątroby, marskość wątroby, niewydolność wątroby i większe prawdopodobieństwo wystąpienia raka wątroby. ?

Objawy

6/14

W większości przypadków nie ma żadnych objawów. Dlatego tak wiele osób nie zdaje sobie sprawy, że na nią choruje. Niektórzy mogą jednak odczuwać ból lub ucisk w środkowej lub prawej części brzucha, albo być bardzo zmęczeni. Czasami stłuszczenie wątroby i związane z tym problemy mogą powodować utratę apetytu i chudnięcie.

Diagnoza

7/14

Ponieważ choroba ta często nie daje żadnych objawów, lekarze mogą nie zauważyć stłuszczenia wątroby. Typowe badania laboratoryjne również mogą jej nie wykryć.

Specjalne badania krwi mogą sprawdzić, jak dobrze pracuje wątroba. Lekarz może zlecić wykonanie badania ultrasonograficznego lub tomografii komputerowej, aby sprawdzić, jak wygląda wątroba. Może być konieczna biopsja: lekarz pobierze za pomocą igły bardzo małą próbkę wątroby w celu sprawdzenia, czy nie ma w niej oznak choroby.

Leczenie

8/14

Istnieją metody leczenia stłuszczeniowej choroby wątroby, które mają różną skuteczność. Należą do nich witamina E, liraglutyd (Saxenda, Victoza), semaglutyd (Ozempic, Rybelsus, Wegovy) i pioglitazon (Actos).

Można jednak zmienić styl życia, aby kontrolować chorobę, a nawet sprawić, że zniknie.

Utrata wagi

9/14

Główną przyczyną NAFLD jest otyłość. Jeśli więc jesteś otyły, porozmawiaj z lekarzem, aby opracować plan zrzucenia zbędnych kilogramów, oparty na zdrowym odżywianiu (mniej kalorii) i większej aktywności fizycznej. Dobrze jest zrzucać kilogram lub dwa tygodniowo – zbyt szybka utrata wagi może pogorszyć stan stłuszczenia wątroby. Zrzucenie zaledwie 3% do 5% masy ciała może pomóc.

Ćwiczenie

10/14

Nawet jeśli trudno jest Ci ćwiczyć w stopniu wystarczającym do utraty wagi, umiarkowana aktywność fizyczna – szybki spacer przez 150 minut tygodniowo – może pomóc pozbyć się części tłuszczu z wątroby.

Nie pić

11/14

W przypadku alkoholowej stłuszczeniowej choroby wątroby najważniejszą rzeczą, jaką należy zrobić, jest zaprzestanie picia. Może nie jest to łatwe, ale korzyści są duże, zwłaszcza jeśli choroba zostanie wcześnie wykryta – być może uda się całkowicie odwrócić jej skutki. Jeśli uważasz, że masz problem z alkoholem, porozmawiaj z lekarzem.

Odstawienie alkoholu może pomóc także w przypadku niealkoholowej stłuszczeniowej choroby wątroby.

Zadbaj o swoje zdrowie

12/14

Poddaj się leczeniu powiązanych schorzeń, takich jak cukrzyca czy wysoki poziom cholesterolu. Zapytaj lekarza, czy możesz zaprzestać przyjmowania leków, które mogą powodować stłuszczenie wątroby lub zmienić je na inne. Należy regularnie zgłaszać się do lekarza (lub specjalisty w dziedzinie chorób wątroby, zwanego hepatologiem), aby na bieżąco informować o ewentualnych zmianach, które z czasem trzeba będzie wprowadzić do planu leczenia.

Bądź uprzejmy dla swojej wątroby

13/14

W celu ochrony wątroby i zachowania zdrowia mogą być potrzebne szczepienia przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu A, wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, grypie i chorobie pneumokokowej. Ponadto przed rozpoczęciem przyjmowania nowych leków, witamin lub suplementów diety należy poinformować lekarza. Nawet leki wydawane bez recepty mogą być szkodliwe dla wątroby.

Profilaktyka

14/14

Te same zdrowe nawyki, które leczą stłuszczenie wątroby, mogą zmniejszyć ryzyko zachorowania na tę chorobę. Należy regularnie ćwiczyć. Spożywać pożywną dietę, zawierającą dobre dla zdrowia tłuszcze oraz dużo warzyw, owoców i pełnoziarnistych produktów zbożowych. Ogranicz spożycie alkoholu. Współpracuj z lekarzem w zakresie zarządzania swoim zdrowiem i stosuj się do zaleceń dotyczących przyjmowanych leków.

A oto miły bonus: te strategie pomogą ci uniknąć także innych problemów, takich jak otyłość, cukrzyca i choroby serca.

Cholangiogram śródoperacyjny: Cel, procedura, korzyści i ryzyko

0

Kiedy usuwany jest pęcherzyk żółciowy, lekarz może zastosować rodzaj obrazowania zwany cholangiogramem śródoperacyjnym. Lekarz wyjaśnia, co to jest, jak może pomóc, jak się to robi i jakie jest ryzyko.

Cholangiogram śródoperacyjny to specjalny rodzaj zdjęcia rentgenowskiego, które uwidacznia te drogi żółciowe. Stosuje się go podczas operacji. W przypadku typowego zdjęcia rentgenowskiego uzyskuje się jedno zdjęcie. Natomiast cholangiogram pokazuje lekarzowi obraz dróg żółciowych na żywo, dzięki czemu może on zobaczyć, co się dzieje w czasie rzeczywistym.

Jak to może pomóc?

cholangiogram jest zwykle stosowany w przypadku kamicy żółciowej i konieczności usunięcia pęcherzyka żółciowego. Lekarz wykona kilka małych nacięć w ciele pacjenta (tzw. operacja laparoskopowa). Następnie przez jedno z cięć wprowadzi maleńką kamerę wideo, która pomoże mu w przeprowadzeniu operacji.

Podczas tej operacji cholangiogram śródoperacyjny może pomóc lekarzowi w wykonaniu następujących czynności:

Sprawdzić, czy nie ma kamieni w drogach żółciowych. Kamienie w pęcherzyku żółciowym czasami przemieszczają się do dróg żółciowych. Nie zawsze powodują one objawy, ale mogą prowadzić do poważnych problemów, takich jak infekcja.

Dbaj o bezpieczeństwo przewodu żółciowego wspólnego. W tej części ciała masz wiele przewodów, narządów i innych części upakowanych ciasno. Czasami lekarz nie jest w stanie stwierdzić, na co patrzy. Istnieje więc prawdopodobieństwo, że może on uszkodzić jeden z największych przewodów – przewód żółciowy wspólny.

Kiedy może być potrzebna

Jest bardziej prawdopodobne, że będziesz potrzebował go podczas operacji, jeśli masz:

  • Żółtaczkę lub zapalenie trzustki w wywiadzie

  • Czynność wątroby powyżej normy

  • Kilka małych kamieni żółciowych

  • Szerszy niż normalnie przewód żółciowy wspólny lub przewód torbielowaty

  • Kamienie w przewodach żółciowych lub wyniki badań laboratoryjnych wskazujące na możliwość ich występowania

Jak to się robi

Gdy nadejdzie czas na wykonanie badań obrazowych podczas operacji, lekarz:

  • Założy klips na przewód pęcherzykowy, który biegnie bezpośrednio do pęcherzyka żółciowego. W ten sposób nic nie będzie mogło wpływać ani wypływać.

  • Następnie należy wprowadzić cienką rurkę do przewodu pęcherzykowego.

  • Do rurki wprowadza się barwnik kontrastowy, który pomaga uwidocznić drogi żółciowe.

  • Wykonywanie zdjęć rentgenowskich na żywo za pomocą narzędzia zwanego fluoroskopem.

Możliwe zagrożenia

Główne z nich to:

Reakcja alergiczna: Barwnik używany do obrazowania może powodować problemy. Należy poinformować lekarza o wszelkich reakcjach na barwniki kontrastowe, jod, lateks lub leki, które wystąpiły w przeszłości. ?

Nieprawidłowe wyniki: Lekarz może określić je jako fałszywie dodatnie. Może to wyglądać tak, jakbyś miał kamienie w drogach żółciowych, ale w rzeczywistości tak nie jest. Wtedy możesz otrzymać pomoc, której nie potrzebujesz, co może spowodować problemy.

Obrażenia: Istnieje prawdopodobieństwo, że proces może spowodować uszkodzenie dróg żółciowych lub pobliskich części ciała.

Promieniowanie: Porozmawiaj z lekarzem o dawce promieniowania, na jaką zostanie narażony pacjent podczas zabiegu. Należy również poinformować go o wszelkich skanach lub zabiegach z wykorzystaniem promieniowania, którym poddawano pacjenta w przeszłości. Jeśli jesteś w ciąży lub przypuszczasz, że możesz być w ciąży, poinformuj o tym lekarza. Promieniowanie może zaszkodzić Twojemu dziecku.

Jak dużo wiesz o swoim wyrostku robaczkowym?

0

Czy wiesz, co ten tajemniczy narząd robi dla Ciebie, a nawet gdzie się znajduje? Przekonaj się, rozwiązując ten quiz z doktorem.

Która z tych rzeczy jest mniej więcej tej samej wielkości i kształtu co wyrostek robaczkowy?

  • Winogrono

  • Grejpfrut

  • Palec

Która z tych rzeczy ma mniej więcej taką samą wielkość i kształt jak twój wyrostek robaczkowy?

Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Wyrostek robaczkowy to mała rurka, która znajduje się w miejscu, gdzie spotykają się jelita cienkie i grube. Znajduje się on w prawej dolnej części brzucha. Czasami nazywany jest wyrostkiem robaczkowym, co oznacza, że jest podobny do robaka. Jego długość wynosi około 2 do 4 cali.

Pobierz Wyniki

Jaka jest rola wyrostka robaczkowego?

  • Magazynuje enzymy potrzebne do zamiany cukru na energię.

  • Pomaga usuwać toksyny z krwi.

  • Lekarze nie wiedzą tego na pewno.

Jakie jest zadanie wyrostka robaczkowego?

Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Przez wiele lat lekarze uważali, że wyrostek robaczkowy nie spełnia żadnej funkcji. Jednak obecnie niektórzy badacze uważają, że może on przechowywać dobre bakterie i w jakiś sposób wspomagać układ odpornościowy.

Pobierz wyniki

W przypadku zapalenia wyrostka robaczkowego, wyrostek robaczkowy:

  • Boli i puchnie

  • Odrywa się od jelita

  • Zaczyna krwawić

Gdy masz zapalenie wyrostka robaczkowego, twój wyrostek robaczkowy:

Poprawnie! Odpowiedziałeś:

Czasami zdarza się to w wyniku infekcji w jelitach lub może być spowodowane zatorem. Przyczyna nie zawsze jest jasna. Jeśli ją masz, lekarz prawdopodobnie poda Ci antybiotyki i zaleci usunięcie tego narządu.

Uzyskaj wyniki

Jeśli wyrostek robaczkowy zostanie usunięty:

  • Twój organizm nie będzie trawił tłuszczu tak dobrze.

  • Będziesz często potrzebował antybiotyków.

  • Nie zauważysz różnicy.

Jeśli wyrostek robaczkowy został usunięty:

Poprawnie! Odpowiedziałeś:

Nie ma potrzeby wprowadzania żadnych zmian w codziennym trybie życia. Po powrocie do zdrowia po operacji – zazwyczaj jest to tylko kilka dni w szpitalu, a następnie kilka dni w domu – wszystko będzie w porządku.

Uzyskaj wyniki

Co zwiększa prawdopodobieństwo zachorowania na zapalenie wyrostka robaczkowego?

  • Często masz zaparcia

  • Jesteś w wieku od 10 do 30 lat

  • Występowanie cukrzycy w rodzinie

Co zwiększa prawdopodobieństwo zachorowania na zapalenie wyrostka robaczkowego?

Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Zapalenie wyrostka robaczkowego może wystąpić w każdym wieku, ale najczęściej zdarza się u nastolatków i osób w wieku 20 lat. Zapalenie wyrostka robaczkowego jest pierwszym powodem nagłych operacji brzusznych u dzieci, ale rzadko występuje u osób poniżej 2 roku życia.

Uzyskaj wyniki

Która z wymienionych chorób nie jest związana z zapaleniem wyrostka robaczkowego?

  • Picie alkoholu w nadmiernych ilościach

  • Silne uderzenie w brzuch

  • Żywność, w której znajdują się pasożyty

Który z wymienionych czynników nie jest związany z zapaleniem wyrostka robaczkowego?

Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Picie w nadmiernych ilościach może być szkodliwe dla zdrowia na wiele sposobów, ale nie wiadomo, czy ma wpływ na wyrostek robaczkowy. Jednak zakażenie pasożytami lub silne uderzenie w brzuch może spowodować obrzęk tkanek wokół tego narządu i doprowadzić do jego zablokowania, co z kolei może doprowadzić do zapalenia wyrostka robaczkowego.

Pobierz Wyniki

W przypadku zapalenia wyrostka robaczkowego ból czasami przenosi się z:

  • Twój pępek po prawej stronie brzucha

  • Kość piersiowa po prawej stronie brzucha

  • Łopatka do prawej strony brzucha

W przypadku zapalenia wyrostka robaczkowego ból czasami przemieszcza się z:

Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Jednak nie zawsze tak jest. Niektórzy ludzie od początku odczuwają go po prawej stronie brzucha. Innymi objawami mogą być wymioty, biegunka, zaparcia i gorączka. Jeśli masz takie objawy i uważasz, że możesz mieć zapalenie wyrostka robaczkowego, natychmiast skorzystaj z pomocy lekarskiej. W przypadku pęknięcia wyrostka robaczkowego zakażenie może rozprzestrzenić się na całą jamę brzuszną.

Uzyskaj wyniki

Jaki jest najlepszy sposób zapobiegania zapaleniu wyrostka robaczkowego?

  • Stosuj dietę o wysokiej zawartości błonnika.

  • Ćwicz 30 minut dziennie.

  • Nie możesz temu zapobiec.

Jaki jest najlepszy sposób zapobiegania zapaleniu wyrostka robaczkowego?

Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Wydaje się, że rzadziej występuje u osób spożywających dużo błonnika, ale nie ma badań, które wykazałyby, że zmiana diety zmniejsza prawdopodobieństwo jego wystąpienia.

Pobierz wyniki

Zapalenie wyrostka robaczkowego jest zaraźliwe.

  • Prawda

  • False

Zapalenie wyrostka robaczkowego jest zaraźliwe.

Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Nie można się nim zarazić od kogoś ani przekazać go komuś innemu. Jeśli jednak ktoś w Twojej rodzinie zachorował na tę chorobę, jesteś na to bardziej narażony, zwłaszcza jeśli jesteś mężczyzną.

Pobierz wyniki

Twój wynik:

09 Podziel się swoim wynikiem: Udostępnij na Facebooku Udostępnij na Twitterze 0% Udostępnij swój wynik: Udostępnij na Facebooku Udostępnij na Twitterze

Wyniki:

Quiz powtórkowy Share on Facebook Share on Twitter Share on Pinterest Email

Ciekawostki, o których chcieliby wiedzieć Twoi przyjaciele i bliscy z IBS.

0

Czy znasz kogoś, kto cierpi na zespół jelita drażliwego? Jest kilka rzeczy, które chciałyby, abyś wiedział. Dowiedz się więcej z tego pokazu slajdów lekarzy.

1/13

Silny ból brzucha lub grypa żołądkowa to nie IBS. Zespół jelita drażliwego to schorzenie trwające przez całe życie, które powoduje skurczowe bóle brzucha o różnym nasileniu, a także silne bóle brzucha i powtarzające się biegunki, zaparcia lub obie te dolegliwości. Od 25 do 45 milionów ludzi w Stanach Zjednoczonych cierpi na IBS. ?

To coś więcej niż tylko niedogodność

2/13

Nie wiesz, kiedy pojawią się objawy IBS ani jak bardzo będą nasilone. Czasami można je opanować. Innym razem są to objawy powodujące niepełnosprawność. Osoba z IBS-D (IBS z biegunką) może mieć 10 lub więcej razy dziennie luźne stolce – nawet po zażyciu leków. Objawy przeszkadzają w pracy, w szkole i w życiu towarzyskim.

To nie jest tylko choroba kobieca

3/13

Tak, IBS częściej występuje u kobiet. Ale mężczyźni też na to chorują. Około 1 na 3 osoby cierpiące na IBS to mężczyźni. Jednak mężczyźni z Ameryki Północnej rzadziej mówią o tym swoim lekarzom niż mężczyźni z innych kontynentów.

Twój IBS to nie mój IBS

4/13

Każdy chory na IBS ma inne doświadczenia. Istnieją trzy główne rodzaje tego zespołu. Jeśli masz IBS-D, głównym objawem jest biegunka. IBS-C charakteryzuje się zaparciami. Osoby z IBS-mieszanym mają biegunkę i zaparcia. Bez względu na typ choroby, lekarze najczęściej nie wiedzą, co jest jej przyczyną.

Lęk w łazience jest prawdziwy

5/13

Osoba z IBS nie ma czasu na czekanie na toaletę do następnego miejsca odpoczynku – zwłaszcza jeśli cierpi na IBS-D.? Osoby z IBS często planują lokalizację publicznych toalet przed wyjściem z domu. Jedna trzecia osób z tym zaburzeniem twierdzi, że unika imprez, na których nie ma łazienki w pobliżu. Jeśli znasz kogoś z IBS, możesz mu pomóc, rozumiejąc, kiedy mówi: „Potrzebuję teraz łazienki. ?

Często zdarza się, że ktoś choruje

6/13

Badanie „IBS w Ameryce” z 2015 roku wykazało, że studenci i pracownicy z IBS opuszczają średnio 2 dni w miesiącu. Osoby z IBS mogą również w ostatniej chwili odwoływać spotkania towarzyskie i rodzinne. To dlatego, że zaostrzenie IBS następuje błyskawicznie i nie wiadomo, kiedy się pojawi.

Nie ma magicznej diety

7/13

Pokarmy, które wywołują objawy IBS u jednej osoby, nie zawsze powodują problemy u innej. Jeszcze bardziej skomplikowane jest to, że coś może być dobre do jedzenia dzisiaj, ale okropne do jedzenia jutro. Związek między jedzeniem a zaostrzeniem objawów jest skomplikowany. Osoby z IBS wiedzą, co mogą, a czego nie mogą jeść – i kiedy. Jeśli mają zły dzień pod względem objawów, mogą zrezygnować z biurowych przekąsek.

Nasze objawy są naprawdę złe

8/13

W niedawno przeprowadzonym badaniu 4 na 10 osób z IBS zrezygnowałyby z seksu na miesiąc, aby poczuć się lepiej. Amerykańskie Stowarzyszenie Gastroenterologiczne stwierdziło również, że 47% osób z IBS zrezygnowałoby z dostępu do Internetu na miesiąc, aby poczuć ulgę. Ponad 50% twierdzi, że zrezygnowałoby z kawy na 30 dni, aby uwolnić się od dyskomfortu.

Stres pogarsza sytuację

9/13

Pierwsza randka, egzamin końcowy czy ważne spotkanie z szefem mogą stać się koszmarem IBS. Dzieje się tak dlatego, że mózg rządzi jelitami. Stres powoduje, że w jelicie grubym wszystko się bardziej porusza. Każdy może mieć nerwowy brzuch, jeśli jest zestresowany, ale osoby z IBS odczuwają to jeszcze bardziej.

Kłopoty z jelitami nie są normalne

10/13

Wiele osób przez lata żyje z objawami IBS bez leczenia, ponieważ myślą, że to, co przeżywają, jest normą. W rzeczywistości większość osób czeka co najmniej rok, zanim umówi się na wizytę. Ponad 10% znosi to przez ponad dekadę, zanim podejmie rozmowę. Jeśli wydaje Ci się, że coś jest nie tak, natychmiast zgłoś się do lekarza.

Leki nie mogą tego wyleczyć

11/13

Na IBS nie ma lekarstwa. Leki, zmiany w diecie, poradnictwo i łagodzenie stresu łagodzą objawy, ale przynoszą tylko chwilową ulgę. Dostępne są produkty bez recepty, które leczą biegunkę lub zaparcia. Jednak ból i skurcze mogą być tak uciążliwe, że niektóre osoby potrzebują leków na receptę. Badania wciąż prowadzą do znalezienia nowych metod leczenia, ale jeśli twój znajomy cierpi na IBS od dłuższego czasu, prawdopodobnie wypróbował już prawie wszystko.

Odzyskaj swoich przyjaciół

12/13

Rozmowy na tematy związane z toaletą są często tematem tabu, a osoby z IBS obawiają się, że mogą cię one przerazić. Niektórzy wolą zachować prywatność. Inni powiedzą, dlaczego opuścili dzień w pracy lub odrzucili zaproszenie – jeśli naprawdę chcesz wiedzieć. Bądź wspierający i słuchaj bez osądzania.

Seria badań górnego odcinka przewodu pokarmowego: Cel, procedura, ryzyko i wyniki

0

Badanie obrazowe górnego odcinka przewodu pokarmowego (UGI) przypomina zdjęcie rentgenowskie przewodu pokarmowego. Jednak zamiast popcornu pacjent wypija gęsty płyn zwany barium. Dowiedz się więcej na temat tego badania.

Seria badań górnego odcinka przewodu pokarmowego to grupa badań rentgenowskich, w których oglądany jest przewód pokarmowy – przełyk, żołądek i pierwsza część jelita cienkiego (dwunastnica) w trakcie pracy. Czasami nazywa się to w skrócie UGI.

Przewód pokarmowy to droga, którą pokarm pokonuje w organizmie. GI to skrót od „gastrointestinal”, co oznacza „żołądek i jelita”.

Obrazy są wykonywane przy użyciu specjalnego rodzaju promieniowania rentgenowskiego, zwanego fluoroskopią, oraz materiału kontrastowego, takiego jak bar, który pacjent przyjmuje doustnie.

Fluoroskopia umożliwia oglądanie narządów wewnętrznych w ruchu. Kiedy górny odcinek przewodu pokarmowego jest pokryty barium, radiolog może zobaczyć przełyk, żołądek i dwunastnicę oraz stwierdzić, jak dobrze one pracują.

Badanie rentgenowskie, w którym oceniane są tylko gardło i przełyk, nazywane jest połykaniem baru.

Badanie górnego odcinka przewodu pokarmowego może wykazać:

  • Wrzód

  • Przepuklina rozworu przełykowego

  • Rak i inne rozrosty, takie jak guzy

  • Rozszerzone naczynia krwionośne

  • Zwężone drogi

  • Blizny lub inne problemy związane z tkankami przewodu pokarmowego

  • Zatory

Kto potrzebuje serii badań górnego odcinka przewodu pokarmowego?

Lekarze wykonują badanie UGI, aby dowiedzieć się, dlaczego jelita nie funkcjonują prawidłowo. Badanie to może być wykonane, jeśli występują takie objawy jak:

  • Burczenie

  • Kłopoty lub ból przy przełykaniu

  • Zgaga

  • Skurcz żołądka

  • Rzucanie się

  • Ból brzucha

Może to również pomóc wyjaśnić, dlaczego chudniesz, choć nie masz takiego zamiaru.

Przygotowanie do badania górnego odcinka przewodu pokarmowego

Lekarz prawdopodobnie poprosi, aby przed badaniem nie jeść, nie pić i nie żuć gumy na noc lub rano. Żołądek musi być pusty, ponieważ jedzenie utrudnia oglądanie przewodu pokarmowego na zdjęciach rentgenowskich.

Zapytaj lekarza, czy można przyjmować zwykłe leki, popijając je niewielkim łykiem wody. Należy poinformować lekarza o alergiach lub przyjmowaniu suplementów.

Poinformuj także lekarza, jeśli istnieje prawdopodobieństwo, że możesz być w ciąży. Promieniowanie rentgenowskie może być szkodliwe dla dziecka.

Jak wykonuje się serię badań górnego odcinka przewodu pokarmowego

Należy udać się do szpitala lub placówki, która wykonuje takie badanie. Nie jest to badanie, które lekarz może wykonać w gabinecie.

Przeprowadzą je technik i radiolog. Nie ma potrzeby wprowadzania do organizmu żadnych urządzeń ani przyrządów, a pacjent jest przytomny. Badanie górnego odcinka przewodu pokarmowego może powodować uczucie lekkiego wzdęcia lub skurczu, ale nie są potrzebne żadne leki przeciwbólowe.

Na początku pacjent wypije specjalny płyn zawierający bar. Wygląda on jak koktajl mleczny, ale nie jest podobny w smaku. Powleka on wyściółkę przewodu pokarmowego, dzięki czemu lekarz może go łatwiej zobaczyć.

W tym czasie technik wykona kilka zdjęć rentgenowskich.

Jeśli wykonywana jest seria podwójnego kontrastu, pacjent połknie także tabletki musujące. Powodują one powstawanie pęcherzyków gazu, które rozszerzają żołądek, zapewniając lepszy obraz. Może to spowodować chęć beknięcia, ale postaraj się tego nie robić. Technik wykona kolejne zdjęcia rentgenowskie.

Następnie położysz się w celu wykonania innego badania rentgenowskiego, zwanego fluoroskopią. Badanie to śledzi przemieszczanie się baru w organizmie pacjenta. Radiolog będzie oglądał obrazy na ekranie, jak w filmie, aby zobaczyć, jak pracuje przewód pokarmowy.

Podczas badania pacjent może być zmuszony do poruszania się lub stół, na którym leży, może być przechylony, aby bar mógł pokryć cały przewód pokarmowy. Może być konieczne wypicie większej ilości baru, aby upewnić się, że żadne miejsce nie zostało pominięte.

Cały proces trwa zwykle około 2 godzin. Jeśli bar porusza się wolno w jelicie cienkim, może to potrwać nawet 5 godzin.

Ryzyko związane z serią badań górnego odcinka przewodu pokarmowego

Podobnie jak wszystkie rodzaje zdjęć rentgenowskich, badanie górnego odcinka przewodu pokarmowego wiąże się z promieniowaniem, dlatego ważne jest, aby porozmawiać z lekarzem o konkretnej sytuacji. Ryzyko związane z promieniowaniem jest tym większe, im częściej pacjent jest na nie narażony, dlatego należy poinformować go o wszelkich innych badaniach rentgenowskich lub skanach wykonywanych w przeszłości.

Należy również poinformować lekarza o uczuleniu lub jakiejkolwiek reakcji na barwniki kontrastowe, jod lub lateks.

Po zabiegu istnieje możliwość wystąpienia zaparć lub zatrzymania stolca (gdy twarda masa kału utknie w jelicie), jeśli bar nie zostanie całkowicie wypłukany z organizmu.

Po wykonaniu badania górnego odcinka przewodu pokarmowego

Po zakończeniu badania górnego odcinka przewodu pokarmowego można prowadzić samochód i spożywać posiłki.

Należy pić dużo wody, aby ułatwić wypłukanie baru. Może on spowodować, że kupa stanie się biała, a chodzenie do toalety będzie utrudnione.

Poinformuj lekarza, jeśli po 2 dniach nie wypróżniłeś się, bardzo boli Cię brzuch lub masz gorączkę.

Wyniki badań seryjnych górnego odcinka przewodu pokarmowego

Radiolog przeanalizuje zdjęcia rentgenowskie i prześle raport do lekarza.

W zależności od wyników badań, konieczne może być wykonanie kolejnych testów. Możliwe też, że rozpocznie się leczenie.

Przetoka odbytu: objawy, przyczyny, diagnostyka, leczenie

0

Nieleczona infekcja w okolicy odbytu może być przyczyną poważnych problemów. Lekarz wyjaśnia, czym jest przetoka, jak się ją wykrywa i co robi, aby ją leczyć.

Co ją wywołuje?

Wewnątrz odbytu znajduje się kilka gruczołów, które wytwarzają płyn. Czasami ulegają one zablokowaniu lub zatkaniu. W takiej sytuacji nagromadzenie bakterii może spowodować powstanie obrzękniętej kieszeni z zainfekowaną tkanką i płynem. Lekarze nazywają to ropniem.

Jeśli ropień nie zostanie wyleczony, będzie się powiększał. W końcu przedostanie się na zewnątrz i wybije dziurę w skórze gdzieś w pobliżu odbytu, aby umożliwić odpływ zalegającej w nim substancji. Przetoka jest tunelem, który łączy gruczoł z tym otworem.

W większości przypadków przetokę powoduje ropień. Rzadko, ale może to być spowodowane takimi schorzeniami jak gruźlica, choroby przenoszone drogą płciową lub trwającą chorobą, która wpływa na pracę jelit, np. chorobą Crohns’a lub wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego.

Jakie są objawy?

Do najczęstszych objawów należą:

  • Ból

  • Zaczerwienienie

  • Obrzęk wokół odbytu

Możesz również zauważyć:

  • Krwawienie

  • Bolesne wypróżnienia lub oddawanie moczu

  • Gorączka

  • Ciecz o nieprzyjemnym zapachu sącząca się z otworu w okolicy odbytu

Jeśli wystąpi którykolwiek z tych objawów, należy skontaktować się z lekarzem.

Jak się to diagnozuje?

Jeśli lekarz uzna, że masz przetokę odbytu, zapyta o historię choroby i zbada cię fizykalnie.

Niektóre przetoki są łatwe do wykrycia. Inne nie. Czasami zamykają się one same, a następnie otwierają z powrotem. Lekarz będzie szukał śladów sączącego się płynu lub krwawienia. Podczas badania lekarz może włożyć palec do odbytu.

Lekarz prawdopodobnie wyśle pacjenta do specjalisty zajmującego się problemami jelita grubego i odbytnicy w celu wykonania dalszych badań lub badań obrazowych, takich jak prześwietlenie rentgenowskie lub tomografia komputerowa. Może być nawet konieczne wykonanie kolonoskopii. W przypadku tego badania lekarz wprowadzi do odbytu rurkę z kamerą na końcu, aby obejrzeć wnętrze jelit. Podczas tego badania będziesz spał.

Leczenie

Nie ma leków, które mogłyby pomóc w rozwiązaniu tego problemu, dlatego stosuje się leczenie chirurgiczne. Zabieg może się zwykle odbyć w gabinecie lekarskim lub klinice. Nie ma konieczności udawania się do szpitala.

  • W przypadku prostej przetoki, która nie znajduje się zbyt blisko odbytu, lekarz nacina skórę i mięśnie otaczające tunel. Pozwala to na zagojenie się otworu od wewnątrz.

  • Do zamknięcia przetoki może być użyty korek.

  • W przypadku bardziej skomplikowanej przetoki, lekarz może wprowadzić do otworu rurkę – tzw. seton. Pomaga to w odprowadzeniu zakażonego płynu przed operacją. Może to potrwać 6 tygodni lub dłużej.

W zależności od umiejscowienia przetoki, lekarz może być zmuszony do nacięcia mięśni zwieraczy, które otwierają i zamykają odbyt. Postara się ich nie uszkodzić, ale po zabiegu kontrolowanie wypróżnień może być trudniejsze.

4 zabiegi usuwania hemoroidów wykonywane przez lekarza

0

Jeśli masz hemoroidy, a domowe sposoby ich zmniejszenia lub złagodzenia bólu nie przyniosły oczekiwanych rezultatów, lekarz może być w stanie zaoferować ulgę dzięki zabiegowi przeprowadzonemu w gabinecie lekarskim.

W gabinecie lekarskim można wykonać kilka procedur, a każda z nich ma zalety i wady.

Podwiązanie gumową taśmą (banding)

Lekarz założy maleńką gumkę (o szerokości zaledwie kilku milimetrów) na podstawę hemoroida wewnętrznego, aby odciąć dopływ krwi. Hemoroid zwykle kurczy się i odpada (wraz z opaską) w ciągu około tygodnia.

Jeśli pacjent ma kilka hemoroidów, może być konieczne wykonywanie tego zabiegu co kilka tygodni. Zabieg ten może być bolesny i powodować krwawienie. Rzadziej może również powodować zakrzepy krwi lub zakażenia.

Prawdopodobieństwo nawrotu hemoroidów leczonych w ten sposób jest mniejsze niż w przypadku innych metod leczenia.

Skleroterapia

Lekarz poda zastrzyk, który wprowadza substancje chemiczne do tkanki hemoroidu. Substancje te odcinają dopływ krwi do hemoroidów i obkurczają je. Konieczne może być wykonywanie tego zabiegu co kilka tygodni, aż do całkowitego ustąpienia hemoroidów.

Po zabiegu pacjent może odczuwać lekki ból lub ucisk, ale infekcje zdarzają się rzadko. Przy takim leczeniu hemoroidy często powracają po kilku latach.

Koagulacja podczerwienią

W przypadku tego zabiegu lekarz skupia światło podczerwone na hemoroidzie, a ciepło powoduje tworzenie się tkanki bliznowatej i odcięcie dopływu krwi do hemoroida.

Na ogół zabiegi koagulacji mają niewiele skutków ubocznych i powodują niewielki ból. Jednak w przypadku tych zabiegów istnieje większe prawdopodobieństwo nawrotu hemoroidów niż w przypadku opaskowania.

Elektrokoagulacja

Jest to metoda podobna do koagulacji podczerwienią, z tą różnicą, że zamiast światła podczerwonego lekarz wykorzystuje ciepło prądu elektrycznego do wytworzenia tkanki bliznowatej i odcięcia dopływu krwi do hemoroidów.

Podwiązanie tętnicy hemoroidalnej i rektalna naprawa odbytu (HAL-RAR)

Podwiązanie tętnicy hemoroidalnej i naprawa odbytu (HAL-RAR) to nowa procedura, w której miniaturowy czujnik dopplerowski jest wprowadzany do odbytu w celu wykrycia tętnic doprowadzających krew do hemoroidów. Chirurg może zlokalizować tętnice doprowadzające krew do hemoroidów i podwiązać je, aby odciąć dopływ krwi. Hemoroidy są zmniejszane niemal natychmiast, a w ciągu kilku tygodni przestają być zauważalne. Zabieg jest skuteczny i praktycznie bezbolesny, ale nie jest prosty.

Wskazówki, jak radzić sobie z zaparciami po operacji

0

Zaparcia są częstym, ale nieprzyjemnym skutkiem ubocznym operacji. Dowiedz się, jakie są przyczyny zaparć pooperacyjnych i jak je leczyć.

Mogą one wystąpić z wielu powodów, w tym:

Działanie uboczne leków: Problemem może być znieczulenie, które otrzymujesz przed operacją, oraz recepty, które realizujesz po niej (w tym leki przeciwbólowe, moczopędne i rozluźniające mięśnie).

Zmiana diety: Lekarz mógł zabronić jedzenia lub picia w godzinach poprzedzających operację lub zastosować restrykcyjną dietę po operacji. Połączenie zbyt małej ilości płynów i jedzenia może wpłynąć na pracę jelit, zwiększając prawdopodobieństwo wystąpienia zaparć.

Nie można jeszcze ćwiczyć: Jeśli musisz pozostać w łóżku szpitalnym lub nie możesz ćwiczyć przez jakiś czas, gdy dochodzisz do siebie, brak ruchu może spowolnić trawienie i utrudnić oddawanie stolca. Bezczynność jest częstą przyczyną zaparć.

Problem może nie trwać długo, a Ty możesz podjąć kroki, aby przywrócić ruch w Twoim organizmie.

Co pomaga

Pij więcej. Odwodnienie zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia zaparć. Woda pomaga w rozkładzie pokarmu w żołądku, wspomagając trawienie. Badania wykazują, że wypijanie co najmniej czterech szklanek wody dziennie może pomóc w zapobieganiu zaparciom.

Unikaj kofeiny. Odwadnia ona organizm, co może pogorszyć sprawę. Dlatego na razie musisz zrezygnować z kawy, herbaty i napojów gazowanych zawierających kofeinę (oraz czekolady).

Dodaj błonnika. Pomaga on w regularnym oddawaniu stolca. Większość dorosłych powinna spożywać od 22 do 34 gramów błonnika dziennie. Dobrym źródłem błonnika są otręby, fasola, jabłka, gruszki, suszone śliwki, kabaczek, słodkie ziemniaki, szpinak i zielona kapusta. Jeśli po operacji nie masz apetytu, wypróbuj smoothie z owoców i warzyw.

Ruszaj się. Gdy tylko lekarz stwierdzi, że jest to w porządku, wstań i ruszaj się jak najwięcej. Pomoże nawet krótki spacer po szpitalnym korytarzu. Ćwiczenia pomagają w przesuwaniu strawionego pokarmu przez jelita i sygnalizują organizmowi, że nadszedł czas na wypróżnienie.

Rozważenie leków. Lekarz może zalecić środki zmiękczające stolec, które ułatwiają oddawanie stolca, lub środki przeczyszczające, które ściągają wodę do jelit i ułatwiają przesuwanie stolca w przewodzie pokarmowym.

Jeśli środki przeczyszczające i zmiękczające stolec nie działają, pomocne mogą okazać się czopki. Wprowadza się je do odbytu, aby zmiękczyć stolec i pobudzić mięśnie jelit do ściśnięcia, co ułatwia oddanie stolca. Dostępne są zarówno leki na receptę, jak i te dostępne bez recepty.

Zapytaj o suplementy diety. Niektóre z nich, w tym błonnik, kefir i karnityna, mogą pomóc w łagodzeniu zaparć. Inne suplementy, takie jak żelazo, mogą pogorszyć stan zaparć. Przed rozpoczęciem przyjmowania jakichkolwiek suplementów diety porozmawiaj z lekarzem, aby upewnić się, że są one dla Ciebie odpowiednie.

Połknięte powietrze (aerofagia): Jak do tego dochodzi i co należy z tym zrobić?

0

Dowiedz się, dlaczego połykanie zbyt dużej ilości powietrza może prowadzić do aerofagii, której objawami są: rozstrój żołądka, częste bekanie, a nawet ból.

Co powoduje aerofagię?

Aerofagia występuje, gdy połykasz tak dużo powietrza, że twój żołądek staje się wzdęty i niewygodny. Żucie gumy może pogorszyć sytuację.

Lekarze często postrzegają aerofagię jako oznakę innych problemów, takich jak choroba, która wpływa na układ trawienny lub zaburzenia psychologiczne, takie jak lęk czy depresja.

Aerofagia może również występować u osób cierpiących na bezdech senny i korzystających z urządzenia zwanego aparatem CPAP, który ułatwia oddychanie podczas snu. Urządzenie to wdmuchuje powietrze do nosa i ust, co może powodować połykanie większej ilości powietrza niż normalnie.

Prawie jedna czwarta dorosłych i około 7% dzieci cierpi na aerofagię.

Objawy

Do najczęstszych objawów aerofagii należą:

  • Częste odbijanie się, czasami kilka razy na minutę

  • Wzdęty lub opuchnięty brzuch

  • Ból brzucha

U niektórych osób dolegliwości te mogą trwać 2 lata lub dłużej. Objawy są podobne do innych chorób żołądka, takich jak kwaśny refluks, podrażnienie wyściółki żołądka lub zespół jelita drażliwego.

Lekarz może pomóc w ustaleniu, co tak naprawdę się dzieje. Może zadać Ci kilka pytań dotyczących tego, czy czujesz się zdenerwowany lub przygnębiony. Osoby z depresją lub problemami lękowymi często częściej połykają, a aerofagia jest częstym objawem depresji.

Leczenie

Nie ma leku ani procedury, która wyleczyłaby aerofagię, ale ulgę może przynieść zmiana zachowania, które powoduje, że w pierwszej kolejności połykasz więcej powietrza. Na przykład, lekarz może zasugerować zmniejszenie stresu, aby pomóc w rzadszym połykaniu. Może też być konieczne unikanie żucia gumy lub ssania twardych cukierków, które mogą zmniejszać ilość połykanego powietrza.

Jeśli aerofagia jest spowodowana depresją lub lękiem, konieczne może być zastosowanie leków lub psychoterapii. Jeśli refluks żołądka lub zgaga powodują częstsze połykanie, pomocne mogą być leki zobojętniające.

Czy jesteś palaczem? Aerofagia to kolejny powód do rzucenia palenia, ponieważ palenie może prowadzić do połykania powietrza. Również luźne protezy zębowe mogą powodować częstsze połykanie powietrza, więc jeśli je nosisz, upewnij się, że są dobrze dopasowane.

Jeśli używasz aparatu CPAP, skonsultuj się z lekarzem. Może on wymagać regulacji przepływu powietrza lub dopasowania do kształtu twarzy.