Strona główna Blog Strona 2590

Niewłaściwe wchłanianie kwasów żółciowych: Jak wpływa na Twoje zdrowie?

0

Niewłaściwe wchłanianie kwasów żółciowych jest główną przyczyną przewlekłej biegunki. Już dziś poznaj objawy i możliwości leczenia tego schorzenia.

Zrozumienie zespołu złego wchłaniania kwasów żółciowych

Kiedy zbyt dużo kwasu żółciowego z żołądka dostaje się do jelita grubego, prowadzi to do:

  • Wodniste wypróżnienia

  • Poczucie pilności, kiedy trzeba iść?

  • Nietrzymanie moczu lub przeciekanie?

Kwas żółciowy jest związany z biegunką, ale jest niedostatecznie rozpoznawany i niedoceniany jako przyczyna przewlekłej biegunki. Około jedna trzecia osób, u których rozpoznaje się zespół jelita drażliwego z biegunką (IBS-D), ma również zespół złego wchłaniania kwasów żółciowych.

Niewłaściwe wchłanianie kwasów żółciowych nie jest stanem samodzielnym. Często towarzyszą mu inne zaburzenia zdrowotne. Na przykład około 50% osób cierpiących na przewlekłą lub nawracającą biegunkę, zwaną również biegunką czynnościową, doświadcza zaburzeń wchłaniania kwasów żółciowych. U około 35% osób z zapaleniem jelita grubego, zwanym również mikroskopowym zapaleniem jelita grubego, występuje zespół złego wchłaniania kwasów żółciowych. Jednak przy diagnozowaniu biegunki często zapomina się o upośledzeniu wchłaniania kwasów żółciowych.

Jeśli masz przewlekłą biegunkę, pamiętaj, aby porozmawiać z lekarzem o możliwości złego wchłaniania kwasów żółciowych. Ocena stolca pod kątem obecności żółci może zaoszczędzić czasu i zmartwień związanych z bardziej inwazyjnymi badaniami, takimi jak kolonoskopia.

Co to jest żółć?

Żółć to żółto-zielony płyn ustrojowy, który spełnia dwie podstawowe funkcje. Podczas trawienia pokarmu żółć pomaga rozkładać tłuszcze w żołądku. Odprowadza również odpady z układu pokarmowego. W żółci znajduje się składnik solny, który rozkłada tłuszcz z pożywienia, wchłania go i przenosi do stolca w celu usunięcia.

Wątroba wytwarza żółć za pomocą specjalnych komórek. W przewodach żółciowych gromadzi się żółć. Następnie przemieszcza się ona przez przewód wątrobowy, łącząc się z przewodem pęcherzykowym w pęcherzyku żółciowym i stając się przewodem żółciowym wspólnym.

W procesie trawienia około połowa żółci jest magazynowana w pęcherzyku żółciowym, małym narządzie znajdującym się tuż pod wątrobą. Kiedy jesz, twój pęcherzyk żółciowy powinien uwolnić odpowiednią ilość żółci do żołądka, aby rozłożyć zawartość tłuszczu. Pęcherzyk żółciowy reguluje ilość uwalnianej żółci w zależności od tego, ile żołądek potrzebuje do trawienia.

Diagnozowanie złego wchłaniania kwasów żółciowych

Niewłaściwe wchłanianie kwasów żółciowych dotyczy około 1% do 2% osób w Stanach Zjednoczonych. W USA dostępne są dwa testy diagnozujące niewłaściwe wchłanianie kwasów żółciowych.

Test na obecność kwasów żółciowych w kale. Lekarz wykonuje test polegający na 48-godzinnym pobraniu stolca. Jeśli cierpisz na przewlekłą biegunkę, prawdopodobnie masz podwyższone poziomy podstawowych kwasów żółciowych, kwasu cholowego i kwasu chenodeoksycholowego, z których każdy jest związany z zespołem jelita drażliwego z biegunką?

Badanie surowicy 7C4. Lekarz prosi pacjenta o poszczenie lub przerwanie jedzenia na pewien czas, a następnie stosuje surowicę zaprojektowaną w celu wykrycia zwiększonej ilości kwasu żółciowego w stolcu. Wadą tego testu jest to, że może on dać wynik fałszywie dodatni lub fałszywie ujemny, jeśli cierpisz na chorobę wątroby lub przyjmujesz statyny.

Leczenie zaburzeń wchłaniania kwasów żółciowych

Leki. Cholestyramina jest podstawowym lekiem przepisywanym w takich stanach, jak zespół złego wchłaniania kwasów żółciowych. Ma ona za zadanie rozkładać się w jelicie grubym, aby poprawić objawy przewlekłej biegunki.

Operacja. Jeśli zmiana stylu życia i leki nie pomagają w leczeniu objawów, lekarz może zalecić operację usunięcia pęcherzyka żółciowego. Oprócz problemów z żółcią, operacja ta może być stosowana w celu rozwiązania następujących problemów:

  • Kamienie żółciowe w pęcherzyku żółciowym, znane również jako kamica żółciowa

  • Kamienie żółciowe w przewodach żółciowych, znane również jako kamica żółciowa (choledocholithiasis)

  • Zapalenie pęcherzyka żółciowego, znane również jako zapalenie pęcherzyka żółciowego

  • Przetrwałe polipy wpływające na tkankę otaczającą pęcherzyk żółciowy ?

  • Zapalenie trzustki, znane również jako zapalenie trzustki

Zabieg chirurgiczny usunięcia pęcherzyka żółciowego nazywa się cholecystektomią. Chirurg wykonuje minimalnie inwazyjne nacięcia, aby usunąć pęcherzyk żółciowy. Cholecystektomia jest na ogół zabiegiem niskiego ryzyka. Większość osób wraca do domu tego samego dnia, po okresie obserwacji. Jeśli chirurg będzie musiał wykonać większe nacięcie, czas gojenia może się wydłużyć.

Zmiana diety. Nie ma specjalnej diety, która pomogłaby w produkcji kwasu żółciowego. Ponieważ jednak żółć uwalnia się w celu rozbicia tłuszczu zawartego w pokarmach, pomocne może być spożywanie mniejszej ilości tłuszczu w diecie. Ważne jest, aby unikać tłustych potraw i tłustych sosów.

Być może w końcu będziesz mógł znów cieszyć się ulubionymi tłustymi potrawami. Jednak w najbliższym czasie powinieneś zrezygnować z tłuszczu, aby umożliwić uzdrowienie dróg żółciowych. Jeśli nie jesteś pewien, co jeść, poproś lekarza o skierowanie na wizytę u dietetyka.

Dietetycy mogą pomóc w znalezieniu alternatywnych produktów spożywczych dla pokarmów wysokotłuszczowych i zastąpieniu ich pokarmami niskotłuszczowymi lub beztłuszczowymi. Przed jedzeniem sprawdzaj etykiety na opakowaniach. Trzymaj się wielkości porcji, aby się nie przejadać.

Spożywając więcej błonnika, można również zwiększyć objętość stolca. Zbyt duża ilość błonnika na raz może powodować skurcze i gazy. Powoli wprowadzaj więcej błonnika w ciągu tygodnia lub dwóch, aby unormować stan wypróżnień.

Wczesna sytość: Dlaczego czuję się pełny po kilku kęsach?

0

Wczesna sytość to uczucie pełności po zjedzeniu niewielkiej ilości pokarmu. Dowiedz się, co to może oznaczać dla Twojego zdrowia.

Być może złapałeś bakcyla, ale może to być także objaw innej choroby. Ta niezdolność do zjedzenia pełnego posiłku lub uczucie, że żołądek jest pełny po zjedzeniu niewielkiej ilości jedzenia, to tzw. wczesna sytość. Wczesna sytość może doprowadzić do niedożywienia, czego należy unikać.

Czy to może być gastropareza?

Najczęstszą przyczyną wczesnej sytości jest stan zwany gastroparezą. Kiedy żołądek pracuje prawidłowo, kurczy się, aby rozdrobnić pokarm, który następnie przesyła do jelit. Jednak w przypadku gastroparezy żołądek nie może się kurczyć tak, jak powinien, więc pokarm gromadzi się w nim. Przyczyną gastroparezy może być cukrzyca, rak, inne choroby, infekcje i zabiegi chirurgiczne, by wymienić tylko kilka z nich.

Oprócz uczucia sytości po normalnym posiłku, w przypadku gastroparezy często występuje uczucie wzdęcia (napięcia lub opuchnięcia brzucha). Inne typowe objawy to:

  • Ból brzucha.

  • Nudności i wymioty. Może wystąpić potrzeba zwymiotowania kilka godzin po ostatnim posiłku.

  • Chwiejność, nerwowość i drażliwość. Uczucia te mogą wynikać z obniżenia poziomu cukru we krwi, ponieważ jedzenie pozostaje w żołądku.

  • Zaparcia. Rzadsze wypróżnienia, które mogą być bolesne.

  • Zgaga. Jest to uczucie pieczenia w klatce piersiowej.

  • Słaby apetyt. Czujesz się już najedzony, więc nie jesteś często głodny.

  • Utrata wagi. Reszta ciała nie otrzymuje wystarczającej ilości składników odżywczych i kalorii.

Jeśli objawy te utrzymują się przez kilka dni lub tygodni bez poprawy, należy skontaktować się z lekarzem. Jednym z pierwszych kroków, jakie podejmie lekarz, będzie ustalenie przyczyny, aby można było ją leczyć. Może być konieczna zmiana diety lub jadłospisu albo przyjmowanie leków.

Czy to może być wrzód?

Czasami kwas żołądkowy może zniszczyć część wyściółki jelita cienkiego lub żołądka. Wówczas w wyściółce może powstać płytki krater. Taki krater nazywany jest wrzodem trawiennym i może zakłócać normalne trawienie. Choroba wrzodowa jest często spowodowana infekcją i rozwija się wraz z wiekiem. Choroba ta występuje częściej u mężczyzn niż u kobiet.

Choroba wrzodowa może pojawiać się i znikać z upływem lat, nawet jeśli jest leczona. W przypadku zaostrzenia choroby możesz wymiotować lub odczuwać zmęczenie i osłabienie związane z anemią. W tym stanie organizm nie ma wystarczającej ilości żelaza potrzebnego do tworzenia czerwonych krwinek, które przenoszą tlen. Jednak najczęstszym objawem choroby wrzodowej, co nie jest zaskakujące, jest ból. Możesz odczuwać ten ból:

  • W górnej, środkowej części brzucha

  • W plecach

  • Jako uczucie, które może się nasilać na pusty żołądek, a czasem poprawia się po jedzeniu

  • Gdy próbujesz zasnąć w nocy

  • W przypadku niestrawności lub zgagi

W przypadku braku właściwego leczenia choroba wrzodowa może przebić się przez całą wyściółkę jelita lub uszkodzić ścianę naczynia krwionośnego aż do jego pęknięcia. Jest to nagły przypadek medyczny, więc jeśli masz bolesny epizod, powinieneś jak najszybciej zgłosić się do lekarza.

Czy to może być kwaśny refluks?

Inną przyczyną wczesnej sytości jest dyskomfort, którego niektórzy ludzie doświadczają po jedzeniu, znany również jako choroba refluksowa przełyku (GERD). Pokarm lub kwasy, których żołądek używa do jego rozkładu, mogą przedostawać się z powrotem do przełyku, czyli przewodu łączącego gardło z żołądkiem. Wyściółka tego przewodu może zostać podrażniona i powodować dyskomfort na kilka sposobów.

Najczęstszym objawem refluksu jest zgaga, zwłaszcza po zjedzeniu dużego posiłku lub niektórych pokarmów. Mogą również wystąpić:

  • Gorzki lub kwaśny posmak

  • Bóle w klatce piersiowej (Jeśli w tym samym czasie wystąpi duszność lub ból w szczęce, należy natychmiast zgłosić się do lekarza, ponieważ objawy te mogą wskazywać na zawał serca).

  • Suchy kaszel, chrypka lub ból gardła

  • Uczucie obecności guzka w gardle

  • Trudności w połykaniu

Lekarze mogą zalecić różne metody leczenia refluksu kwaśnego, od dostosowania diety i pory spożywania posiłków po operację w najgorszych przypadkach. Lekarz może również zasugerować zmniejszenie masy ciała jako inny sposób leczenia.

Czy to może być rak?

Trudno o tym myśleć, ale guz w jednym z narządów jamy brzusznej również może powodować wczesne uczucie sytości. Na przykład w miarę nasilania się raka żołądka często pojawia się uczucie sytości większe niż zwykle. Inne objawy raka w obrębie wyściółki żołądka to silna niestrawność, nudności i wymioty oraz uczucie wzdęcia po jedzeniu.

Nowotwory w jelicie cienkim również mogą powodować uczucie sytości pomimo niewielkiej ilości jedzenia. Objawy tych nowotworów to ból w nadbrzuszu, nudności, utrata wagi i krwawienie z jelita.

Rak trzustki czasami powoduje wczesne uczucie sytości. Trzustka to narząd znajdujący się za dolną częścią żołądka, który wspomaga trawienie. Ból brzucha sięgający pleców, utrata apetytu, utrata wagi oraz zażółcenie skóry i oczu mogą być objawami guza trzustki.

Działaj już dziś

Jeśli którykolwiek z tych objawów dokucza Ci w momencie spadku apetytu, warto natychmiast skontaktować się z lekarzem. Można rozpocząć plan leczenia, który pomoże zwalczyć objawy choroby związanej z wczesnym odczuwaniem sytości.

Objawy szczeliny odbytu

0

Szczelina odbytu to rozdarcie wyściółki odbytu. Dowiedz się więcej o objawach tej bolesnej dolegliwości.

Szczelina odbytu to rozdarcie wyściółki odbytu lub kanału odbytu, najniżej położonej części przewodu pokarmowego. Może ona powodować bardzo bolesne wypróżnienia i ból utrzymujący się przez wiele godzin po wizycie w toalecie. Aby zapobiec bólowi, można nawet próbować unikać korzystania z toalety.

Szczelina odbytu jest zazwyczaj problemem krótkotrwałym (ostrym), którego objawy utrzymują się przez 6 tygodni lub krócej. Za długotrwałą lub przewlekłą uważa się sytuację, w której objawy utrzymują się dłużej niż 6 tygodni. Przewlekła szczelina odbytu może być trudniejsza do wyleczenia i może być objawem innego schorzenia, np. choroby Leśniowskiego-Crohna lub wrzodziejącego zapalenia jelita grubego.

Częste objawy

W przypadku ostrej szczeliny odbytu, podczas wypróżnienia możesz odczuwać w tym miejscu rozdarcie lub rozrywanie. Możesz również zauważyć:

  • Widoczne rozdarcie w odbycie

  • Ból podczas wypróżnienia

  • Krew na papierze toaletowym po wytarciu

  • Krew na powierzchni stolca

  • Krwawienie przebarwiające wodę w toalecie

  • Wydzielina o nieprzyjemnym zapachu

Objawy przewlekłej szczeliny odbytu

Objawami świadczącymi o tym, że szczelina stała się przewlekła mogą być

  • bolesne wypróżnienia bez krwawienia

  • Swędzenie i podrażnienie skóry wokół odbytu

  • Znamię skórne na końcu szczeliny

Kiedy należy zgłosić się do lekarza

Umów się na wizytę u lekarza, jeśli:

  • Robienie kupy jest bardzo bolesne

  • Po zrobieniu kupy widać krew w stolcu, w toalecie lub na papierze toaletowym

Jak leczy się szczeliny odbytu?

Szczeliny odbytu czasami ustępują samoistnie, jeśli podejmiesz kroki w celu utrzymania miękkiego stolca. Możesz:

  • spożywać więcej pokarmów bogatych w błonnik, takich jak owoce i warzywa

  • Pij więcej płynów

  • Przyjmować suplementy błonnika lub środki przeczyszczające

Kąpiele w wannie mogą pomóc w ich wyleczeniu. Aby wziąć taką kąpiel, należy siedzieć w ciepłej wodzie przez 10-20 minut. Nie używaj mydła ani nie wkładaj nic innego do wody. Rób to kilka razy w ciągu dnia, zwłaszcza po zrobieniu kupy.

Jeśli po miesiącu lub dwóch objawy nadal występują, prawdopodobnie potrzebujesz pomocy medycznej. Lekarz może zasugerować:

  • Maść z nitrogliceryną (Rectiv). Ten lek wydawany na receptę pomaga rozluźnić mięśnie zwieracza wokół odbytu. Pomaga to utrzymać prawidłowy przepływ krwi do tego obszaru, co sprzyja gojeniu.

  • Leki na ciśnienie krwi, takie jak diltiazem (Cardizem) lub nifedypina (Procardia). Działają one również poprzez rozluźnienie mięśni zwieraczy. Zwykle przepisuje się je w postaci maści.

  • zastrzyki z botoksu (toksyny botulinowej) w celu powstrzymania bolesnych skurczów zwieraczy.

  • Chirurgia. Jeśli inne metody leczenia nie przynoszą rezultatów, lekarz może przeprowadzić operację polegającą na wykonaniu niewielkiego nacięcia zwieracza. Pomaga to w jego rozluźnieniu i zapobiega skurczom.

Z powodu umiejscowienia problemu możesz czuć się zakłopotany, gdy chcesz zgłosić się do lekarza w związku z pęknięciami odbytu. Możesz też obawiać się, że leczenie przyniesie więcej bólu. Czasami jednak leczenie medyczne jest jedynym sposobem na wyleczenie tej bolesnej dolegliwości.

Zakażenia echowirusem 11: Jak się rozprzestrzeniają, jak są diagnozowane i leczone

0

Dowiedz się więcej o zakażeniach echowirusami, sposobach ich rozprzestrzeniania się, leczeniu i możliwych powikłaniach.

Wiele rodzajów enterowirusów żyje w układzie pokarmowym i zazwyczaj nie wywołują żadnych chorób. Echowirus to skrót od „enteric cytopathic human orphan”. W niektórych przypadkach może on powodować bardzo poważne objawy lub śmierć.

Jeśli Twój układ odpornościowy jest osłabiony przez inne schorzenie, jesteś bardzo młody lub stary, możesz potrzebować specjalistycznej opieki medycznej w celu opanowania infekcji echowirusowej. Najpoważniejsze przypadki zakażeń echowirusami dotyczą dzieci i niemowląt.

Jak rozprzestrzenia się Echowirus 11

Istnieją 32 specyficzne podgrupy echowirusów, zwane serotypami. Echowirus 11 jest jednym z nich. Istnieje wiele udokumentowanych przypadków, w których echowirus 11 powodował bardzo poważne choroby u niemowląt i małych dzieci. Naukowcy wciąż pracują nad zrozumieniem tych wirusów.

Większość echowirusów rozprzestrzenia się poprzez kontakt z odchodami. Noworodki mogą zarazić się wirusem od matki podczas porodu. Wirus może nie wywoływać żadnych objawów w przewodzie pokarmowym, ale może być przyczyną niebezpiecznej infekcji u osób z osłabionym lub słabiej rozwiniętym układem odpornościowym.

Niektóre badania wykazały, że ogniska enterowirusów, w tym echowirusa 11, mogą występować w większych skupiskach ludzkich. Ogniska mogą również występować w mniejszych grupach dzieci, np. w przedszkolu lub placówce opiekuńczej.

Większość przypadków echowirusów u dorosłych jest wynikiem kontaktu z zakażonymi dziećmi.

Objawy echowirusa 11

Gdy noworodki są narażone na zakażenie echowirusem 11, może on wywoływać różne choroby, które mogą zagrażać życiu. Należą do nich:

  • Sepsa – reakcja organizmu na zakażenie, która może być śmiertelna, jeśli nie jest leczona

  • Zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych obrzęk błon otaczających mózg i rdzeń kręgowy

  • Zapalenie mięśnia sercowego zapalenie mięśnia sercowego

  • Zapalenie wątroby zapalenie wątroby

  • Zapalenie mózgu obrzęk mózgu

Objawy zakażenia echowirusem 11 u niemowląt, jak również u dorosłych, mogą obejmować:?

  • Gorączka

  • Biegunka

  • Wysypka

  • Żółtaczka

  • Zatkany nos

  • Kaszel

  • Ból głowy

Objawy mogą pojawiać się stopniowo lub bardzo szybko u różnych osób. U niemowląt pojawiają się one szybciej.

Powikłania zakażenia echowirusem 11

Powikłania zakażenia echowirusem 11 mogą być bardzo poważne, a nawet śmiertelne.

Mogą one obejmować zapalenie opon mózgowych lub zapalenie mózgu, które jest zapaleniem mózgu lub otaczających go błon. W takim przypadku mogą wystąpić poważne objawy neurologiczne, w tym porażenie, osłabienie mięśni lub paraliż.

Zakażenie echowirusem 11 może poważnie uszkodzić serce, wątrobę lub nerki. Może to prowadzić do trwałych problemów w tych narządach. Jeśli uszkodzenie jest wystarczająco poważne, lekarz może zalecić przeszczepienie narządu.

Jak rozpoznaje się echowirusa 11

Jeśli lekarz podejrzewa u pacjenta zakażenie echowirusem, wykona szereg badań laboratoryjnych w celu zidentyfikowania wirusa. Testy, które mogą być użyte obejmują:

  • Badania krwi Twoja krew może dać lekarzom wskazówki co do rodzaju infekcji, którą masz

  • Badanie płynu mózgowo-rdzeniowego (CSF) poprzez pobranie płynu z kręgosłupa za pomocą nakłucia kręgosłupa, lekarze mogą sprawdzić obecność wirusa w kręgosłupie i mózgu

Echowirus 11 – zapobieganie i leczenie

Nie istnieją szczepionki ani znane sposoby całkowitego zapobiegania rozprzestrzenianiu się echowirusów, takich jak echowirus 11. U większości ludzi echowirusy lub enterowirusy mogą być obecne w organizmie i nie dawać żadnych objawów. Niektóre osoby mają łagodne objawy, które ustępują samoistnie.

Najlepszym sposobem zapobiegania rozprzestrzenianiu się enterowirusów jest dokładne mycie rąk i dezynfekcja powierzchni.

Podobnie, nie ma specyficznego leczenia echowirusa 11.

W przypadku zakażenia echowirusem 11 lekarz będzie starał się opanować objawy, aby nie uległy one pogorszeniu lub nie zagrażały życiu. Konkretne leczenie zależy od objawów, ale może obejmować:?

  • Wspomaganie oddychania za pomocą takich metod, jak podawanie dodatkowego tlenu i wentylacja mechaniczna, lekarz może upewnić się, że organizm otrzymuje wystarczającą ilość tlenu.

  • Leki zmniejszające stan zapalny lub gromadzenie się płynów specjalistyczne leki mogą zmniejszyć obciążenie serca lub nerek, jeśli wokół nich zaczyna gromadzić się zbyt dużo płynów

  • Postępowanie w przypadku wystąpienia gorączki Jeśli pacjent ma gorączkę, lekarz może podać leki obniżające jej poziom

  • Przeszczep narządów jeśli narządy takie jak serce lub wątroba są poważnie uszkodzone i zaczynają szwankować, lekarz może zalecić ich wymianę

Prognoza dotycząca zakażeń Echowirusem 11

Rokowanie w przypadku zakażenia echowirusem zależy w dużej mierze od wieku pacjenta i od tego, czy występują u niego inne schorzenia.

Wiele noworodków, które zostały zakażone echowirusem 11, nie przeżywa. Jeśli zakażenie dotyczy więcej niż jednego narządu, często jest to dla ich organizmu zbyt trudne.

Starsze niemowlęta i dzieci mają większe szanse na przeżycie zakażenia echowirusem 11 lub innym rodzajem zakażenia enterowirusowego. ?

Jeśli cierpisz na chorobę, która osłabia Twój układ odpornościowy, możesz być bardziej podatny na zakażenie echowirusem 11. Lekarz podejmie konkretne decyzje dotyczące leczenia i indywidualnego rokowania, w zależności od innych schorzeń i objawów, jakie u Ciebie wystąpią.

Szczeliny odbytu: Przyczyny i zapobieganie

0

Lekarz wyjaśnia przyczyny, objawy i sposoby leczenia szczelin odbytu.

Rozdarcie często odsłania mięsień otaczający odbyt, zwany zwieraczem odbytu. Uszkodzenie może spowodować skurcz tego mięśnia, co może spowodować jeszcze większe rozciągnięcie brzegów szczeliny. Skurcze mogą powodować ból i spowalniać proces gojenia. Również ruchy jelit mogą utrudniać poprawę stanu szczeliny.

Szczelina w odbycie jest uważana za ostrą, jeśli wystąpiła niedawno lub jeśli trwa krócej niż 6 tygodni. Za przewlekłą uważa się chorobę trwającą dłużej niż 6 tygodni lub często powracającą.

U kogo występują szczeliny odbytu?

Rozdarcia te są powszechne, chociaż możesz myśleć, że ból i krwawienie są objawami innych schorzeń, takich jak hemoroidy. Mogą one wystąpić zarówno u mężczyzn, jak i u kobiet. Mogą się również zdarzyć u niemowląt.

Najczęściej zapadają na nie osoby dorosłe między 20. a 40. rokiem życia. Mogą one jednak wystąpić w każdym wieku, chociaż ryzyko ich wystąpienia zmniejsza się wraz z wiekiem.

Szczeliny odbytu są częściej spotykane w przypadku pewnych schorzeń, takich jak:

  • Rak odbytu

  • Białaczka

  • Choroby weneryczne i HIV

  • Powikłania innych chorób, takich jak Crohns lub wrzodziejące zapalenie jelita grubego

Dlaczego u ludzi występują szczeliny odbytu?

Powstają one w wyniku urazu lub kontuzji, które rozciągają kanał odbytu. Przyczyny mogą obejmować:

  • Zaparcia lub oddawanie dużych lub twardych stolców

  • Wybuchowa lub ciągła biegunka

  • Poród

Rzadziej uprawianie seksu analnego lub wkładanie przedmiotów do odbytu może spowodować nadmierne rozciągnięcie skóry i powstanie szczeliny.

Zbyt duży nacisk, napięte mięśnie zwieracza odbytu oraz słabe ukrwienie odbytu mogą prowadzić do ich powstania i złego gojenia.

Szczeliny odbytu zazwyczaj nie prowadzą do poważniejszych problemów. Nie powodują raka. Mogą być jednak bardzo nieprzyjemne.

Aby pomóc w gojeniu się szczelin i zapobiec ich nawrotom:

  • Stosuj zdrową dietę z dużą ilością błonnika.

  • Utrzymuj dobre nawodnienie organizmu.

  • Unikaj zaparć.

Jak zapobiegać pęknięciom odbytu?

Jeżeli już raz doszło do powstania szczeliny odbytu, z pewnością będziesz chciał uniknąć jej powstania, dlatego zastosuj się do poniższych prostych wskazówek.

Spożywaj dużo błonnika. Jeśli cierpisz na zaparcia, oddawanie dużych, twardych lub suchych stolców może spowodować powstanie szczeliny odbytu. Spożywanie dużej ilości błonnika w diecie – zwłaszcza w owocach i warzywach – może jednak pomóc w zapobieganiu zaparciom.

Spożywaj od 20 do 35 gramów błonnika dziennie. Dobrym jego źródłem są następujące produkty spożywcze

  • Otręby pszenne

  • Otręby owsiane

  • Pełne ziarna, w tym brązowy ryż, płatki owsiane, popcorn oraz pełnoziarniste makarony, płatki zbożowe i pieczywo

  • Groch i fasola

  • Nasiona i orzechy

  • Owoce cytrusowe

  • Śliwki i sok śliwkowy

Jeśli nie możesz dostarczyć wystarczającej ilości błonnika poprzez dietę, wypróbuj suplementy błonnika.

Niezależnie od tego, czy jesz więcej pokarmów bogatych w błonnik, czy przyjmujesz suplementy, zwiększaj jego spożycie stopniowo, aż zauważysz bardziej miękkie i częstsze wypróżnienia. Przyjmując więcej błonnika, należy również pić dużo płynów. Pomoże to uniknąć wzdęć i gazów.

Pozostań nawodniony. To może pomóc w zapobieganiu zaparciom. Picie dużej ilości płynów zwiększa ilość płynów w organizmie, co sprawia, że stolec jest bardziej miękki i łatwiejszy do oddania. Pamiętaj, by pić więcej, gdy pogoda staje się cieplejsza lub gdy jesteś bardziej aktywny fizycznie.

Nie wszystkie napoje są dobrym wyborem, jeśli chodzi o nawodnienie organizmu. Zbyt duża ilość alkoholu może spowodować odwodnienie. Ponadto, mimo że napój z kofeiną może ułatwić załatwianie się do toalety, zbyt duża ilość kofeiny może również odwodnić organizm.

Ćwiczenie. Jedną z najczęstszych przyczyn zaparć jest brak aktywności fizycznej. Ćwicz przynajmniej 30 minut przez większość dni, aby utrzymać układ trawienny w ruchu i dobrej kondycji. Dąż do osiągnięcia 150 lub więcej minut tygodniowo.

Nie ignoruj swojej potrzeby wypróżnienia. Jeśli organizm daje Ci znać, że nadszedł czas na wypróżnienie, nie odkładaj tego na później. Zbyt długie lub zbyt częste zwlekanie może osłabić sygnały, które dają znać, że już czas na wypróżnienie. Im dłużej wstrzymujesz wypróżnienie, tym bardziej wysycha i twardnieje, co utrudnia oddanie stolca.

Wyrabiaj zdrowe nawyki wypróżniania. Te wskazówki mogą pomóc w zmniejszeniu zaparć i obciążenia kanału odbytu. Regularnie sprawdzaj te nawyki, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia bolesnej szczeliny odbytu:

  • Podczas korzystania z toalety daj sobie wystarczająco dużo czasu, aby wygodnie wypróżnić się. Nie należy jednak zbyt długo siedzieć na sedesie.

  • Nie napinaj się podczas oddawania stolca.

  • Utrzymuj okolice odbytu w suchości.

  • Delikatnie myj się po każdym wypróżnieniu.

  • Używaj miękkiego, bezbarwnego i bezzapachowego papieru toaletowego lub chusteczek.

  • Poddać się leczeniu w przypadku trwającej biegunki.

Jeśli masz inne schorzenia, które mogą powodować szczeliny odbytu – np. chorobę Crohns’a lub IBS – stosuj odpowiednie leczenie.

Zapytaj swojego lekarza o środki przeczyszczające. Jeśli dodanie błonnika do diety i przyjmowanie suplementów błonnika nie wystarcza w leczeniu zaparć, pomocne mogą być środki przeczyszczające. Niektóre z nich działają na różne sposoby.

Uważane za najbezpieczniejszy rodzaj środków przeczyszczających, środki przeczyszczające nasycające lub suplementy błonnika, zwiększają objętość stolca, umożliwiając wchłanianie i zatrzymywanie płynów. Pobudzają one również skurcze w jelicie grubym, dzięki czemu stolec się przesuwa. Do środków przeczyszczających zwiększających objętość stolca należą: polikarbofil wapnia, metyloceluloza, psyllium lub dekstryna pszenna. Należy je popić wodą.

Inne rodzaje środków przeczyszczających mogą pomóc poprzez:

  • Zwiększenie ilości wody w jelitach

  • Smarowanie stolca, aby ułatwić jego przesuwanie (olej mineralny)

  • Wciąganie wody do jelita grubego

  • Stymulacja mięśni jelit w celu przyspieszenia wypróżnienia

Należy zapytać lekarza, jaki rodzaj środka przeczyszczającego – jeśli w ogóle – jest odpowiedni dla pacjenta i jak długo należy go przyjmować.

Częsta zmiana pieluch u niemowląt. Niemowlęta również mogą cierpieć na szczelinę odbytu. Zmieniaj często pieluchę dziecku i zwróć się o pomoc lekarską, jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy zaparcia.

3 Ćwiczenia na przepuklinę pachwinową: Najlepsze sposoby, jak zacząć i więcej

0

Ćwiczenia fizyczne mogą wzmocnić mięśnie brzucha i zmniejszyć ryzyko wystąpienia przepukliny pachwinowej. Dowiedz się, jakie ćwiczenia są najlepsze w zapobieganiu przepuklinie pachwinowej i powracaniu do zdrowia, jak zacząć i jakie środki ostrożności należy podjąć.

Przepuklina pachwinowa sama w sobie nie zawsze jest niebezpieczna, choć może powodować ból podczas kaszlu, schylania się lub podnoszenia ciężkich przedmiotów. Jeśli jednak przepuklina nie ustępuje, może prowadzić do zagrażających życiu powikłań.

Niektóre ćwiczenia wzmacniające mięśnie brzucha mogą zmniejszyć ryzyko zachorowania na przepuklinę pachwinową. Inne ćwiczenia mogą pomóc w powrocie do zdrowia po operacji przepukliny.

Ćwiczenia pomagające w zapobieganiu przepuklinie pachwinowej i powrocie do zdrowia

Podciąganie guzików

To ćwiczenie angażuje mięśnie rdzenia brzucha. Wzmocnienie tej grupy mięśni może pomóc w zapobieganiu nawrotom przepukliny. Ćwiczenie to należy wykonywać na wygodnej powierzchni, np. na łóżku.

Krok 1: Połóż się na plecach z ugiętymi kolanami. Stopy powinny być oparte na podłożu, a ręce na biodrach.

Krok 2: Weź głęboki wdech przez nos. Wydychając powietrze, przyciągnij pępek do pleców. Utrzymaj tę pozycję przez kilka sekund.

Krok 3: Rozluźnij się i oddychaj normalnie, a następnie powtórz ćwiczenie.

Podwijanie bicepsów na siedząco

Wzmocnienie kończyn może znacznie ułatwić powrót do zdrowia po operacji przepukliny pachwinowej. Do wykonania tego ćwiczenia potrzebne będą lekkie ciężarki. Jeśli nie masz w pobliżu hantli, możesz użyć dwóch puszek z jedzeniem ze spiżarni.

Krok 1: Usiądź tak, by plecy były oparte o coś, a stopy mocno oparte o podłoże. Chwyć dwa lekkie hantle (lub dwa przedmioty o podobnej wadze), dłonie skieruj do przodu, a ramiona rozłóż na boki. Opuść barki i wypchnij je do tyłu.

Krok 2: Weź głęboki oddech. Podczas wydechu zginaj jednocześnie każdy łokieć i przyciągaj ciężarki do klatki piersiowej. Pamiętaj, aby plecy były proste, ramiona opuszczone, nie wyginaj nadmiernie nadgarstków.

Krok 3: Wykonaj wdech i delikatnie opuść ciężarki z powrotem do pozycji wyjściowej.

Pawanmuktasana

Pawanmuktasana jest rodzajem ćwiczenia jogicznego, które pomaga zapobiegać przepuklinom pachwinowym poprzez:

  • Wzmocnienie mięśni brzucha

  • Uciskanie kanału pachwinowego (pachwiny)?

  • Zmniejszenie ciśnienia wewnątrz jamy brzusznej

To ćwiczenie może również pomóc w uwolnieniu gazów z przewodu pokarmowego. Potrzebna będzie mata do jogi lub jakaś poduszka, którą można położyć na podłodze.

Krok 1: Połóż się w pozycji leżącej, co oznacza, że plecy opierają się o matę, stopy są złączone, a ręce spoczywają po obu stronach ciała. Rozluźnij ciało.

Krok 2: Podczas wydechu zegnij prawą nogę i przyciągnij ją w kierunku brzucha. Chwyć kolano lub goleń obiema rękami i przyciągnij je do klatki piersiowej.

Krok 3: Owiń przedramiona wokół nogi tuż poniżej kolana i chwyć każdy łokieć palcami przeciwnej ręki. Trzymaj nogę przyciśniętą do klatki piersiowej. Trzymaj lewą nogę jak najbardziej wyprostowaną i upewnij się, że głowa i szyja leżą na podłodze.

Krok 4: Utrzymaj tę pozycję przez 6 sekund.

Krok 5: Delikatnie zwolnij uchwyt i powoli wróć do pozycji wyjściowej.

Krok 6: Powtórz powyższe kroki z lewą nogą.

Pozycje jogi mogą być dla ciebie nieznane, ale dzięki praktyce mogą stać się świetną okazją do włączenia do rutyny delikatnych ćwiczeń rozciągających konkretne grupy mięśni.

Kwestie bezpieczeństwa

Ponieważ intensywny wysiłek fizyczny i podnoszenie ciężarów może spowodować przepuklinę pachwinową, ćwiczenia te należy wykonywać ostrożnie. Mogą one powodować pewien dyskomfort, ale nie są przeznaczone do zadawania bólu.

Ponadto osoby starsze powinny wykonywać te ćwiczenia bardzo delikatnie, ponieważ mięśnie mogą się osłabić lub pogorszyć w wyniku starzenia się, a przepukliny pachwinowe zwykle występują tylko w przypadku słabych mięśni brzucha.

Jeśli odczuwasz większy ból lub dyskomfort niż wynika to z poziomu wykonywanych ćwiczeń i aktywności, porozmawiaj z lekarzem o innych sposobach radzenia sobie z przepukliną pachwinową lub o możliwościach dostosowania tych lub innych ćwiczeń w taki sposób, aby przynosiły oczekiwane rezultaty.

Porady dotyczące zdrowego odżywiania, jak uniknąć zaparć

0

Lekarz udziela wskazówek dotyczących stylu życia, jak unikać zaparć i zachować regularność każdego dnia.

Najczęstsze przyczyny zaparć

Aby zrozumieć, jak zapobiegać zaparciom, warto wiedzieć, co je powoduje. Kiedy pokarm przechodzi przez okrężnicę, organizm wchłania z niego wodę, a to, co pozostaje, formuje się w stolec. Mięśnie przesuwają go przez okrężnicę do odbytnicy, gdzie jest oddawany. Gdy ruch ten jest spowolniony, okrężnica pobiera zbyt dużo wody. Stolec staje się suchy i trudny do oddania, co powoduje zaparcia.

Problem ten często występuje z powodu diety ubogiej w błonnik lub wysokotłuszczowej, braku ruchu i picia niewystarczającej ilości płynów. Do zaparć mogą też prowadzić niektóre leki, niepodawanie się, gdy odczuwamy potrzebę, nadużywanie środków przeczyszczających i ciąża.

Błonnik pomaga złagodzić zaparcia

Jeśli masz problemy z wypróżnianiem się, nie musisz w pośpiechu kupować środka przeczyszczającego. Większość ludzi nie potrzebuje ich w przypadku łagodnych zaparć. Zamiast tego przyjrzyj się swojej diecie. Czy dostarczasz wystarczającej ilości błonnika?

Błonnik to ta część pokarmów roślinnych, której organizm nie jest w stanie rozłożyć. Jeśli jesz pokarmy, które zawierają go dużo, dodatkowa masa pomaga utrzymać miękkość stolca i przyspiesza trawienie.

Wszystkie pokarmy roślinne, w tym owoce, warzywa, pełne ziarna i fasola, zawierają błonnik. Akademia Żywienia i Dietetyki (Academy of Nutrition and Dietetics) zaleca jego spożycie w ilości 25 gramów dziennie dla kobiet i 38 gramów dla mężczyzn. Po 50. roku życia potrzebujemy mniej błonnika – około 21 gramów dla kobiet i 30 gramów dla mężczyzn. Niestety, większość z nas dostarcza go tylko około 15 gramów dziennie, co może wyjaśniać, dlaczego tak wiele osób cierpi na zaparcia.

Przykłady pokarmów o wysokiej zawartości błonnika to:

  • 1/2 filiżanki fasoli szparagowej: 9,5 grama

  • 1 mała gruszka: 4,4 grama

  • 1/4 filiżanki daktyli: 3,6 grama

  • 1 średnie jabłko: 3,3 grama

  • 1 średni słodki ziemniak: 4,8 grama

Porady dietetyczne dla zdrowia układu trawiennego

Proste zmiany mogą poprawić twoją dietę i pomóc złagodzić zaparcia:

  • Dodaj warzywa.

    Nie musisz liczyć gramów błonnika, aby uzyskać odpowiednią jego ilość. Zamiast tego staraj się jeść codziennie 2 filiżanki owoców i 2 i pół filiżanki warzyw. Rób kanapki z pieczonymi warzywami, zamiast frytek do posiłku dodawaj sałatkę, kupuj wstępnie pokrojone warzywa na przekąskę z niskotłuszczowym dipem, trzymaj pełną miskę owoców, aby mieć pod ręką zdrową przekąskę, i dodawaj posiekane, suszone owoce do płatków owsianych i śniadaniowych.

  • Idź po ziarna.

    Zastąp białe pieczywo, biały ryż i zwykły makaron pieczywem pełnoziarnistym, makaronem pełnoziarnistym i brązowym ryżem. Jedz więcej pełnoziarnistego owsa, wieloziarnistych płatków śniadaniowych i pełnoziarnistych krakersów – ale pamiętaj, by wybierać produkty o niskiej zawartości tłuszczu i cukru. Zamiast chipsów podawaj na przekąskę popcorn prażony w powietrzu. Kupując płatki zbożowe, wybieraj te, które zawierają co najmniej 5 gramów błonnika na porcję.

  • Uzupełnij zapasy fasoli.

    Przynajmniej raz lub dwa razy w tygodniu zastąpić mięso potrawą z fasoli lub roślin strączkowych. Dodawaj gotowaną fasolę do sałatek, a zupy fasolowe i gulasze stosuj jako dania główne.

  • Dodawaj błonnik stopniowo.

    Zmiany należy wprowadzać powoli, w ciągu tygodnia lub kilku tygodni. Zbyt szybkie zwiększenie ilości błonnika może spowodować wzdęcia i gazy. Bądź cierpliwy – dostosowanie się organizmu może zająć trochę czasu.

  • Należy rozważyć stosowanie suplementów błonnika.

    Jeśli masz problemy z dostarczeniem wystarczającej ilości błonnika w diecie, pomocny może okazać się suplement. Suplementy te, zwane również środkami przeczyszczającymi, są generalnie bezpieczne. Pamiętaj jednak, aby przed ich zastosowaniem skonsultować się z lekarzem, ponieważ mogą one powodować, że niektóre leki nie będą działać tak dobrze.

  • Bądź nawodniony.

    Jeśli w swojej diecie wprowadzasz więcej błonnika z pożywienia lub suplementów, pamiętaj, aby pić więcej płynów. Wybieraj napoje niskokaloryczne lub bezkaloryczne – słodzone napoje gazowane i owocowe dodadzą dodatkowych kalorii, których nie potrzebujesz.

Ćwiczenia fizyczne pomagają złagodzić zaparcia

Ćwiczenia fizyczne nie tylko utrzymują Cię w dobrej kondycji, ale także mogą pomóc Ci zachować regularność. Dzięki nim pokarm szybciej przemieszcza się przez jelito grube. Nie zawsze łatwo jest znaleźć czas na aktywność fizyczną, ale wypróbuj poniższe wskazówki:

  • Zacznij ćwiczyć około 20 minut przez 3 dni w tygodniu, a następnie zwiększ czas ćwiczeń do co najmniej 30 minut przez 5 lub więcej dni w tygodniu. Przed rozpoczęciem jakiegokolwiek planu fitness zawsze skonsultuj się z lekarzem.

  • Nie masz czasu? Rozłóż aktywność na cały dzień – trzy 10-minutowe spacery liczą się tak samo jak jeden 30-minutowy trening.

Zaparcie: Kiedy należy wezwać lekarza

W większości przypadków zdrowe zmiany w diecie i nawykach związanych z ćwiczeniami fizycznymi pomogą rozwiązać problemy z trawieniem. Jeśli jednak stosujesz te wskazówki od trzech tygodni i nie zauważyłeś żadnej zmiany, porozmawiaj z lekarzem. Może on zasugerować, abyś przez kilka dni zażywał środek przeczyszczający, który pomoże przestawić Twój organizm na nowe tory. Powinieneś także natychmiast skontaktować się z lekarzem, jeśli zauważysz krew w stolcu, boli cię brzuch lub schudłeś bez wysiłku.

Kąpiel Sitz: Cele i sposób wykonania kąpieli

0

Kąpiel nasiadowa, czyli kąpiel w ciepłej wodzie obejmująca biodra i pośladki, może pomóc w leczeniu hemoroidów, problemów jelitowych i infekcji.

Lekarz może zaproponować taką kąpiel, jeśli masz hemoroidy, szczelinę odbytu lub jeśli właśnie urodziłaś dziecko. Możesz ją łatwo wykonać we własnej wannie.

Słowo sitz pochodzi od niemieckiego słowa sitzen, które oznacza siedzieć.

Kiedy należy zażywać?

Moczenie się w wodzie o łagodnej temperaturze może przyspieszyć proces gojenia poprzez zwiększenie przepływu krwi. Nie wyleczy to choroby, ale złagodzi podrażnienia.

Kąpiel sitz jest zwykle stosowana jako domowa metoda leczenia w następujących przypadkach:

  • Szczelina odbytu, czyli małe rozdarcie skóry wyściełającej otwór odbytu

  • Zaparcie lub biegunka

  • Hemoroidy

  • Choroba dotykająca gruczołu krokowego zwana zapaleniem gruczołu krokowego

  • Po porodzie przez pochwę

Kąpiel sitz może przynieść ulgę w przypadku bólu, pieczenia i zapalenia, ale może być konieczne zastosowanie także innych metod leczenia.

Pediatra może zasugerować kąpiel kwasowęglową dziecku, które odczuwa dyskomfort podczas wypróżniania, ma reakcję skórną lub doznało urazu w okolicy narządów płciowych.

Jak to wygląda?

Nie potrzeba dużo wody – tylko kilka centymetrów. Nie dodawaj żelu pod prysznic, płynu do kąpieli ani żadnego rodzaju mydła. Woda powinna mieć temperaturę letnią i być przyjemna w dotyku.

W wodzie należy moczyć się do trzech razy dziennie przez 10-15 minut. W zależności od stanu zdrowia lekarz może zalecić więcej takich kąpieli.

Jeśli robisz kąpiel sitz w wannie:

  • Napełnij wannę ciepłą wodą na głębokość 2-3 cali.

  • Usiądź w wannie, upewniając się, że okolice intymne są zakryte.

Następnie delikatnie osusz ten obszar za pomocą miękkiego ręcznika. Można również osuszyć je suszarką do włosów, ustawiając ją na niską lub niską i ciepłą temperaturę.

W sklepach z artykułami medycznymi oraz w aptekach dostępne są małe plastikowe wanienki lub umywalki, które można umieścić nad sedesem.

Co to jest martwicze zapalenie trzustki? Objawy, przyczyny i inne informacje

0

Dowiedz się, co musisz wiedzieć o martwiczym zapaleniu trzustki, poznaj jego objawy, przyczyny, ryzyko i możliwości leczenia.

Martwicze zapalenie trzustki jest poważnym skutkiem ostrego zapalenia trzustki. Jeśli uszkodzenie trzustki jest zbyt poważne, część trzustki faktycznie obumiera (tzw. martwica).

Co to jest zapalenie trzustki?

Zapalenie trzustki występuje, gdy trzustka ulega zapaleniu. Dzieje się tak, gdy chemikalia trawienne produkowane przez trzustkę mieszają się i zaczynają trawić samą trzustkę.

Istnieją dwa rodzaje zapalenia trzustki: ostre i przewlekłe. Oba są poważne i wymagają leczenia.

Ostre zapalenie trzustki. Ten typ jest nagły i szybko ustępuje po zastosowaniu leczenia. Ostre zapalenie trzustki jest najczęstszą postacią, a także najczęstszą przyczyną martwiczego zapalenia trzustki.

Przewlekłe zapalenie trzustki. Przewlekłe zapalenie trzustki ma charakter długotrwały. Trzustka nie goi się i z czasem jej stan się pogarsza. Przewlekłe zapalenie trzustki powoduje trwałe uszkodzenie trzustki, ale nie prowadzi zbyt często do martwiczego zapalenia trzustki.

Powikłania. Zapalenie trzustki może się pogorszyć na wiele sposobów. Powtarzające się ataki ostrego zapalenia trzustki mogą przekształcić się w przewlekłe zapalenie trzustki. Przewlekłe zapalenie trzustki może prowadzić do rozwoju takich chorób, jak cukrzyca lub rak.

Co to jest martwicze zapalenie trzustki?

Martwica występuje wtedy, gdy tkanka w organizmie obumiera. Tkanka ciała może obumrzeć, jeśli do danego obszaru nie dopływa wystarczająca ilość krwi. Martwica jest trwała, co czyni ją poważnym powikłaniem zapalenia trzustki.

Martwicze zapalenie trzustki występuje, gdy stan zapalny i uszkodzenia spowodowane zapaleniem trzustki powodują obumieranie lub martwicę tkanek w trzustce. Martwicze zapalenie trzustki ma różny stopień ciężkości, ale powikłania martwicy są poważne. Objawy i możliwości leczenia zależą od stopnia nasilenia martwicy.

Co wywołuje martwicze zapalenie trzustki?

Martwicze zapalenie trzustki jest wynikiem zapalenia trzustki. Najczęściej nagłe uszkodzenie spowodowane ostrym zapaleniem trzustki może prowadzić do jej martwicy.

Osoby narażone na ryzyko wystąpienia ostrego zapalenia trzustki są podobnie narażone na ryzyko wystąpienia martwiczego zapalenia trzustki. Najczęstsze przyczyny to kamica żółciowa i picie zbyt dużej ilości alkoholu. Martwicze zapalenie trzustki może być również spowodowane przez:

  • Uraz i uszkodzenie trzustki

  • Wysoki poziom wapnia

  • Wysoki poziom cholesterolu

  • Nowotwory trzustki

  • Choroby autoimmunologiczne

  • Choroby genetyczne, które uszkadzają trzustkę

Jakie są objawy martwiczego zapalenia trzustki?

Objawy martwiczego zapalenia trzustki są podobne do tych występujących w ostrym zapaleniu trzustki. Martwica trzustki może być łagodna i nie powodować żadnych szkód. Jednak niektóre zarazki i bakterie mogą rozprzestrzenić się na pozostałe części trzustki i spowodować dalsze komplikacje.

Objawy ostrego zapalenia trzustki obejmują:

  • Powolny lub stopniowy ból w nadbrzuszu (ból może obejmować plecy)

  • Gorączka

  • Obrzęk brzucha

  • Nudności

  • Wymioty?

Pogarszające się objawy mogą sugerować ciężkie zapalenie trzustki, które zwiększa prawdopodobieństwo martwicy. Poważne objawy, na które należy zwrócić uwagę to:

  • Dreszcze

  • Przyspieszone bicie serca

  • Duszność

  • Żółtaczka (żółte zabarwienie skóry lub oczu)

Jakie są powikłania martwiczego zapalenia trzustki?

Wczesne wykrycie i leczenie mają kluczowe znaczenie w zapobieganiu powikłaniom. Jeśli martwicze zapalenie trzustki nie jest leczone, może być śmiertelne.

Do zakażenia trzustki może dojść około 2 lub 3 tygodnie po wystąpieniu martwicy. Może to doprowadzić do sepsy, czyli ostrej reakcji na bakterie, która może doprowadzić do wstrząsu. Wstrząs powoduje uszkodzenie narządów, co może prowadzić do śmierci.

Jak rozpoznaje się martwicze zapalenie trzustki?

Metody diagnozowania zapalenia trzustki obejmują:

  • Testy na obecność enzymów trzustkowych w krwiobiegu

  • Testy na obecność substancji takich jak sód, potas lub glukoza

  • Badania mające na celu zawężenie przyczyny zapalenia trzustki

  • Badania obrazowe jamy brzusznej?

Jeśli masz martwicze zapalenie trzustki, lekarz może zastosować inne badanie obrazowe, aby sprawdzić, czy nie doszło do zakażenia. Lekarz może również pobrać niewielką próbkę martwej tkanki trzustki w celu sprawdzenia oznak infekcji.

Jak leczy się martwicze zapalenie trzustki?

Pierwszym krokiem jest leczenie zapalenia trzustki. Opcje leczenia obejmują:

  • Odpoczynek w łóżku

  • Płyny dożylne (IV)

  • Środki przeciwbólowe

  • Leki zapobiegające nudnościom i wymiotom

  • Żywienie płynne przez rurkę do karmienia?

Po opanowaniu zapalenia trzustki martwe tkanki zostaną zbadane pod kątem infekcji. Jeśli nie ma oznak infekcji, dalsze leczenie może nie być konieczne.

Zakażona tkanka wymaga podania antybiotyków. Martwa tkanka zostanie również prawdopodobnie usunięta chirurgicznie, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się infekcji. Jeżeli stan pacjenta jest stabilny, leczenie martwiczego zapalenia trzustki może być opóźnione, aby uniknąć poważnych powikłań.

Czy można zapobiegać martwiczemu zapaleniu trzustki?

Utrzymuj trzustkę w dobrym stanie. Zmniejszy to ryzyko wystąpienia zapalenia trzustki i pomoże uniknąć powikłań, takich jak martwica.

Nie można całkowicie zapobiec zapaleniu trzustki. Ale pewne zmiany w stylu życia pomogą Ci zachować zdrowie i obniżyć ryzyko:

  • Unikaj picia alkoholu

  • Nie palić

  • Utrzymuj zdrową wagę

  • Stosować dietę niskotłuszczową

Polipy pęcherzyka żółciowego: Co je powoduje i jak się je leczy?

0

Dowiedz się, co musisz wiedzieć o polipach pęcherzyka żółciowego, poznaj ich przyczyny, sposoby leczenia i dowiedz się, jak mogą wpływać na zdrowie.

Co powoduje polipy pęcherzyka żółciowego?

Nie jest jasne, co powoduje powstawanie polipów pęcherzyka żółciowego. Pęcherzyk żółciowy jest narządem wielkości gruszki, znajdującym się pod wątrobą. Przechowuje on i koncentruje żółć z wątroby.

Twój organizm używa żółci do rozkładania i wchłaniania tłuszczu. Twój pęcherzyk żółciowy uwalnia ją do pierwszego odcinka jelita cienkiego. Żółć zawiera sole żółciowe, cholesterol, tłuszcz i pigmenty żółciowe.

Może istnieć związek między polipami pęcherzyka żółciowego a sposobem, w jaki twój organizm rozkłada tłuszcze. Możesz być bardziej narażony na wystąpienie polipów pęcherzyka żółciowego, jeśli twój organizm nie rozkłada dobrze tłuszczów.

Rodzaje polipów pęcherzyka żółciowego

Polipy pęcherzyka żółciowego klasyfikuje się jako łagodne lub złośliwe. Łagodny oznacza, że polip jest nienowotworowy lub sam w sobie nie jest szkodliwy. Złośliwy oznacza, że jest on nowotworowy. Istnieje kilka rodzajów polipów pęcherzyka żółciowego.

Cholesteroloza i pseudopolipy. Pseudopolipy są najczęstszym typem polipa pęcherzyka żółciowego. Nie są one prawdziwymi naroślami i nie przekształcają się w raka. Są to złogi cholesterolu spowodowane stanem zwanym cholesterolozą.

Pseudopolipy mogą wskazywać na chorobę pęcherzyka żółciowego, taką jak przewlekłe zapalenie pęcherzyka żółciowego. Zapalenie pęcherzyka żółciowego jest stanem zapalnym pęcherzyka żółciowego.

Polipy zapalne. Polipy zapalne są często związane z zapaleniem ściany pęcherzyka żółciowego. Występują one często u osób, które miały powtarzające się epizody zapalenia pęcherzyka żółciowego i ostrej kolki żółciowej. Dzieje się tak, gdy kamień żółciowy blokuje przewód żółciowy. Polipy zapalne nie przekształcają się w nowotwory.

Polipy gruczolakowate. Te polipy są prawdziwymi nowotworami. Są rzadkie i często występują u osób, które miały kamienie żółciowe. Ich wielkość może wynosić od 5 do 20 milimetrów. Polipy większe niż 1 centymetr mają większe szanse na przekształcenie się w raka.

Adenomyomatoza. Ten typ polipa jest częstszy w miarę starzenia się. Jest on uważany za zmianę przedrakową. Zazwyczaj w danym momencie wykrywa się tylko jeden z tych polipów.

Polipy złośliwe. Ten typ polipa jest często większy niż 2 centymetry średnicy. Jest on bardzo rzadki. Również w tym przypadku zwykle stwierdza się tylko jeden taki polip.

Objawy polipów pęcherzyka żółciowego

Polipy pęcherzyka żółciowego często nie dają żadnych objawów. Zazwyczaj są one wykrywane, gdy lekarz wykonuje tomografię komputerową (TK) lub badanie ultrasonograficzne z innego powodu. Nie ma różnicy w objawach łagodnych i złośliwych polipów. Do najczęstszych objawów należą:

  • Nudności

  • Wymioty

  • Ból w prawej górnej części brzucha

  • Niestrawność

Jak rozpoznaje się polipy pęcherzyka żółciowego?

Polipy pęcherzyka żółciowego są często trudne do zdiagnozowania, ponieważ często nie występują żadne objawy. Jeśli lekarz uzna, że pacjent może mieć polipy, może wykonać badanie ultrasonograficzne. ?

Jak leczy się łagodne polipy pęcherzyka żółciowego?

Leczenie łagodnych polipów zależy od wielkości polipa. W przypadku małego polipa, który nie powoduje żadnych objawów, lekarz może po prostu poczekać i regularnie wykonywać badania ultrasonograficzne.

W przypadku większego polipa lub jeśli występują objawy, lekarz może zalecić usunięcie pęcherzyka żółciowego.

Ryzyko złośliwych polipów pęcherzyka żółciowego

Złośliwe polipy pęcherzyka żółciowego występują rzadko. Jednak niektóre czynniki mogą zwiększyć ryzyko ich wystąpienia. Należą do nich:

  • Wiek powyżej 50 lat

  • Cukrzyca

  • Wielkość polipa

  • Posiadanie kamieni żółciowych

  • Pojedynczy polip

  • Posiadanie polipa z objawami

Jak wyleczyć się z polipów pęcherzyka żółciowego

Polipy pęcherzyka żółciowego są dość powszechne i zazwyczaj łagodne. Lekarz może zalecić, abyś po prostu wykonywał badania ultrasonograficzne w celu sprawdzenia, czy nie występują zmiany, jeśli nie odczuwasz żadnych objawów z ich powodu.

Jeśli konieczne będzie usunięcie pęcherzyka żółciowego, lekarz przeprowadzi operację zwaną cholecystektomią. Jest to zabieg powszechny i wiąże się z niewielkim ryzykiem powikłań. Zazwyczaj możesz wrócić do domu tego samego dnia, w którym przeprowadzono operację. Może się jednak zdarzyć, że będziesz musiał spędzić noc w szpitalu.?

Cholecystektomia jest zwykle wykonywana laparoskopowo. Oznacza to, że wykonuje się je za pomocą małej kamery wideo i nie wymagają one dużych nacięć. Twój lekarz wykona cztery małe nacięcia w twoim brzuchu i użyje kamery oraz specjalnych narzędzi chirurgicznych, aby usunąć twój pęcherzyk żółciowy.

Jeśli lekarz nie może wykonać wersji laparoskopowej, może być konieczna cholecystektomia otwarta. Wiąże się ona z jednym dużym nacięciem i jest znacznie bardziej inwazyjna. Wiąże się też z większym ryzykiem infekcji. Może być konieczne spędzenie 2 lub 3 dni w szpitalu w celu powrotu do zdrowia.

Rekonwalescencja po cholecystektomii laparoskopowej trwa zwykle około 1 tygodnia. Pełny powrót do zdrowia po otwartej cholecystektomii może trwać od 4 do 6 tygodni. ?