Strona główna Blog Strona 2572

Dlaczego mój pies ciągnie pupę?

0

Dlaczego Twój pies porusza się na podłodze? Może to być wszystko – od infekcji po guz. Dowiedz się od lekarza, dlaczego psy ciągną za pupę i kiedy należy wezwać weterynarza.

Choć instynkt podpowiada Ci, żeby skarcić swojego pupila, istnieją dobre powody, dla których psy się załatwiają. I nie chodzi o to, aby zawstydzić Cię przed towarzystwem. Dlaczego więc psy ciągną za sobą pupę i co możesz zrobić, żeby przestały to robić?

Dlaczego psy ciągną za pupę: Najczęstsze przyczyny i sposoby leczenia

Chomikowanie – kiedy pies ciągnie odbyt po ziemi – jest prawie zawsze oznaką, że coś go drażni. Przyczyny tego podrażnienia mogą być różne – od infekcji, przez robaki, po zapalenie. Do najczęstszych powodów, dla których psy ciągną za pupę, należą:

Problemy z kanałem odbytu.

Wbrew temu, co ludzie mogą sądzić na ten temat, psy komunikują się za pomocą swoich tylnych kończyn. Konkretnie, komunikują się za pomocą śmierdzącej, tłustej substancji, która wydobywa się z worków odbytowych, znajdujących się wewnątrz po obu stronach odbytu. Woreczki odbytowe mogą czasami ulec ropieniu, zatkaniu lub zapaleniu. Zdarza się to zwłaszcza u psów mniejszych ras. Aby złagodzić ból i dyskomfort, pies może zacząć się poruszać na hulajnodze.

Chodzenie jest tylko jednym z objawów problemów z workiem odbytowym. Inne objawy to żucie lub lizanie tej okolicy, obrzęk wokół odbytu, nieprzyjemny zapach i problemy z wypróżnianiem się. Leczenie problemów z workiem odbytowym zależy od tego, co jest przyczyną problemu. Dostępne opcje leczenia obejmują:

  • Wyciskanie worków, które może być wykonane w domu lub przez lekarza weterynarii

  • Podawanie antybiotyków w celu leczenia infekcji

  • Zwiększenie ilości błonnika w diecie

  • Przykładanie ciepłych okładów

  • Nakłuwanie lub przepłukiwanie worków w znieczuleniu ogólnym

  • Leki przeciwzapalne, jeśli stan zapalny jest bardzo silny, obrzęknięty lub bolesny

Skażenie kałem:

Biegunka może spowodować, że pies będzie odwodniony, osłabiony i będzie miał brudną, matową pupę.

Niezależnie od źródła, zanieczyszczenie kałem pod ogonem psa może w końcu spowodować taki dyskomfort, że Twój pupil zacznie chodzić, aby znaleźć ulgę. O ile zanieczyszczenie kałem nie doprowadziło do zakażenia, leczenie może być tak proste, jak przycięcie brudnych włosów (należy bardzo uważać, aby nie przeciąć skóry). Następnie należy oczyścić to miejsce ciepłą wodą.

Jeśli pies ma biegunkę trwającą dłużej niż jeden dzień lub dokuczają mu zaparcia, należy porozmawiać z lekarzem weterynarii.

Robaki.

Tasiemce są kolejną, choć mniej powszechną przyczyną, dla której psy mogą zacząć chodzić na hulajnodze.

Psy zarażają się tasiemcami poprzez połknięcie zarażonych robakami pcheł. Chociaż jednym z objawów tasiemczycy może być poruszanie się na hulajnodze, najczęstszym objawem jest pojawienie się maleńkich, przypominających ryż segmentów tasiemca wokół odbytu psa.

Tasiemce są łatwe do wyleczenia za pomocą prostej dawki leku doustnego lub wstrzykiwanego. Czosnek jest często zalecany jako naturalny środek zaradczy na tasiemce. Nie ma jednak dowodów na to, że zapobiega on inwazji pasożytów, a nawet może być toksyczny dla Twojego zwierzęcia.

Aby zapobiec nawrotom tasiemców, należy zwalczać pchły. Można to zrobić za pomocą tabletek lub leków miejscowych. Również w tym przypadku nie ma dowodów na to, że czosnek pomaga w zwalczaniu szkodników.

Wypadanie odbytnicy.

Wypadnięcie odbytnicy oznacza, że część odbytnicy – końcowej części jelita grubego – wystaje przez odbyt. Wypadnięcie odbytnicy może się zdarzyć psu po silnej biegunce lub w wyniku natężania się przy zaparciach. Jeśli zauważysz wydłużoną, cylindryczną masę wystającą z pupy swojego psa, natychmiast skontaktuj się z lekarzem weterynarii. Jest to oznaka wypadnięcia odbytnicy.

Leczenie wypadnięcia odbytnicy jest zróżnicowane. Po usunięciu wypadnięcia lekarz weterynarii może:

  • Zaszyć częściowo odbyt psa, aby zapobiec ponownemu wypadnięciu

  • Zaproponować dietę wilgotną lub środki zmiękczające stolec, aby zmniejszyć wysiłek fizyczny

  • Zalecenie operacji, jeśli wypadnięcie wymaga naprawy

Inne przyczyny wypadków

Dyskomfort spowodowany przez rany lub guzy może być również przyczyną ciągnięcia psa za pupę.

Obrzęk jest istotnym objawem, na który należy zwrócić uwagę i może wskazywać na guz odbytu. Obrzęk, któremu towarzyszy zaczerwienienie, zasinienie lub wydzielina, może wskazywać na bolesny ropień gruczołu odbytowego, który wymaga natychmiastowego leczenia.

Sprawdzanie pupy psa

Oto trzy wskazówki dotyczące sprawdzania pupy psa:

Kontrola wzrokowa

. Załóż gumowe rękawiczki, a następnie podnieś ogon psa. Odbyt i sierść wokół niego powinny być czyste, bez intensywnego zapachu. Zwróć uwagę, czy nie ma obrzęku, narośli, wydzieliny lub uszkodzeń.

Problemy z workiem odbytowym.

Podskakiwanie jest wyraźnym sygnałem, że pies może mieć problemy z workiem odbytowym. Jeśli zauważysz silny, nieprzyjemny zapach wokół pupy psa, oznacza to, że pies zabrudził się materiałem z worka analnego. Jest to znak, że woreczki mogą być uszkodzone lub zainfekowane.

Robaki.

Segmenty tasiemca wyglądają jak maleńkie, poruszające się, kremowo-białe robaczki lub jak małe, nieruchome ziarenka ryżu. Jeśli zauważysz u swojego psa w okolicy odbytu któryś z tych elementów, porozmawiaj z lekarzem weterynarii na temat odpowiedniego leczenia.

Kiedy należy skontaktować się z lekarzem weterynarii

Problemy w okolicy odbytu mogą być dla psa nieprzyjemnym, nieprzyjemnym i bolesnym doświadczeniem.

Jeśli Twój psi towarzysz skacze lub uporczywie liże okolicę odbytu, lub jeśli w jakikolwiek sposób wydaje się być niekomfortowy lub zaniepokojony, powinieneś porozmawiać z lekarzem weterynarii. Leczenie jest często szybkie i łatwe, a może sprawić, że pies, Ty i być może Twój dywan będziecie o wiele szczęśliwsi.

Łysienie u psa, wypadanie włosów u psa, łysienie u psa

0

Wypadanie włosów jest częstym zjawiskiem u psów, ale gołe plamy na sierści mogą być oznaką infekcji lub choroby. lekarz wyjaśnia objawy schorzenia, które może wymagać leczenia.

Dlaczego psy czasami tracą zbyt dużo włosów? Czy niektóre rasy są bardziej podatne na wypadanie włosów? Dowiedz się, co powoduje łysienie u psów i co możesz zrobić, aby utrzymać sierść swojego pupila w jak najlepszej formie.

Łysina u psów: najczęstsze przyczyny i sposoby leczenia

Istnieje wiele powodów, dla których psy mogą tracić włosy (zwanych również łysieniem), od infekcji po podrażnienia wywołane przez pasożyty. Do najczęstszych przyczyn należą:

Alergie

Alergie są częstym powodem utraty sierści u psów. Podobnie jak ludzie, psy mogą mieć reakcję alergiczną na pokarmy, czynniki środowiskowe, takie jak pyłki, lub pasożyty, takie jak pchły czy roztocza.

Jednak to ukąszenia pcheł są przyczyną większości alergii u psów. Obok wypadania sierści na skutek lizania i gryzienia podrażnionych miejsc, objawy alergii na pchły obejmują swędzenie i zaczerwienienie. W przypadku szczególnie uczulonego psa, wystarczy jedno ugryzienie pchły, aby zapoczątkować reakcję alergiczną, która utrzymuje się przez kilka dni.

Chociaż każdy pies może mieć alergię, niektóre są na nią bardziej podatne niż inne. Leczenie alergii u psa może obejmować podawanie leków miejscowych lub wewnętrznych, zastrzyków przeciw alergii, zmianę diety i unikanie alergenu.

Choroba Cushinga

Wypadanie sierści u psów może być również spowodowane hiperadrenokortycyzmem lub chorobą Cushinga, stanem spowodowanym nadprodukcją hormonu kortyzolu. W leczeniu choroby Cushinga, znanej również jako zespół Cushinga, dostępne są leki, a czasem zabiegi chirurgiczne.

Choroba Cushinga występuje częściej u psów w wieku 6 lat i starszych. Inne objawy choroby Cushinga to częstsze jedzenie, picie i oddawanie moczu, dyszenie, a także wygląd przypominający brzuszek. Jeśli zauważysz u swojego psa którykolwiek z tych objawów, zabierz go do weterynarza.

Genetyka

Istnieją psy „bezwłose”, takie jak chiński grzebieniasty i meksykański bezwłosy, ale niektóre psy są bardziej podatne na łysienie niż inne. U chartów, whippetów, chihuahuas, jamników i chartów włoskich, zwykle po pierwszym roku życia, mogą pojawić się łysiejące plamy na uchu zewnętrznym, klatce piersiowej, brzuchu, udach lub w dolnej części szyi.

Większość właścicieli uczy się z tym żyć, ponieważ możliwości leczenia są ograniczone. Zawsze upewnij się, że lekarz weterynarii wykluczył inne przyczyny utraty sierści.

Infekcja lub zakażenie (grzybica, roztocza, bakterie)

Grzybica, szkodniki, takie jak roztocza mange, oraz bakterie mogą prowadzić do zakażeń, które ostatecznie mogą spowodować wyłysienie u Twojego psa.

Oprócz wypadania włosów wokół uszu, oczu, pyska i w innych miejscach, oznaki świadczące o tym, że Twój pies może mieć roztocza obejmują tłustą skórę, pogrubienie skóry, świąd i stan zapalny. Objawy grzybicy – zakaźnej infekcji skóry owłosionej i pazurów – obejmują okrągłe lub nieregularne wypadanie włosów, zapalenie i zainfekowane skorupy.

Mimo że małe zmiany wywołane przez grzybicę mogą ustąpić samoistnie, jest ona chorobą zakaźną i powinna być leczona. Grzybicę leczy się miejscowymi lekami przeciwgrzybiczymi. W ciężkich przypadkach konieczne może być zastosowanie doustnych leków przeciwgrzybiczych. Leczenie roztoczy może wymagać stosowania leków miejscowych lub doustnych, a także antybiotyków w przypadku wtórnych zakażeń bakteryjnych.

Odleżyny

Starsze lub ciężkie psy mogą być podatne na powstawanie odleżyn w miejscach, w których ich łokcie lub inne kościste części ciała stykają się regularnie z twardymi powierzchniami. Z czasem stały nacisk powoduje pogrubienie skóry, wypadanie włosów i powstawanie modzeli.

Jeśli modzele pękają, krwawią lub ulegają zakażeniu, leczenie może obejmować środki nawilżające, antybiotyki lub stosowanie usztywnienia. Możesz zapobiegać odleżynom i modzelom, zapewniając swojemu pupilowi posłanie z poduszką.

Wysypka/ pokrzywka

Ukąszenia i użądlenia owadów, leki, rośliny, substancje chemiczne, a nawet szampony mogą powodować u niektórych psów wysypkę lub pokrzywkę, która może prowadzić do wyłysienia.

Wysypka alergiczna pojawia się zwykle w ciągu kilku minut do kilku godzin od kontaktu z alergenem, a inne objawy mogą obejmować apatię, gorączkę, brak apetytu i wymioty. Jeśli u psa wystąpi pokrzywka, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem weterynarii, ponieważ może być konieczne zastosowanie leczenia doraźnego.

Inne przyczyny łysych plam u psów

  • Reakcja na ciało obce

    . Szkło, kolce, a nawet szorstka sierść psa mogą wywołać stan zapalny i wyłysienie, jeśli dostaną się do skóry psa. Obok wypadania sierści, oznakami podrażnienia przez ciało obce są obrzęk i wielokrotne lizanie tego miejsca, na przykład między palcami. Leczenie może wymagać wykonania nakłucia w znieczuleniu miejscowym lub ogólnym w celu usunięcia czynnika drażniącego, a także podania antybiotyków w przypadku wtórnego zakażenia bakteryjnego.

  • Łysienie po wycięciu

    . W przypadku niektórych psów, zwłaszcza ras o gęstej sierści, takich jak alaskan malamute, syberian husky i keeshond, strzyżenie – na przykład w ramach przygotowań do zabiegu chirurgicznego – może prowadzić do utrzymywania się łysych miejsc. Jest to dość powszechne schorzenie, a w przypadku łysienia po strzyżeniu nie ma żadnej metody leczenia poza cierpliwością, kiedy włos odrasta.

  • Niedoczynność tarczycy .W przypadku niedoczynności tarczycy gruczoł tarczowy nie wytwarza wystarczającej ilości hormonu zwanego tyroksyną, który kontroluje metabolizm. W rezultacie wpływa to na sierść psa i może powodować wypadanie włosów. Zwykle występuje u psów w średnim wieku (od 4 do 10 lat) ras średnich i dużych. Większe ryzyko występuje również u wykastrowanych samców i kastrowanych samic, ale lekarze weterynarii nie są pewni, dlaczego tak się dzieje.

Kiedy należy skontaktować się z lekarzem weterynarii w sprawie łysych plam u psów?

Zgłoś się do lekarza weterynarii, jeśli nie jesteś pewien, co jest przyczyną łysienia u Twojego psa lub jeśli łysieniu towarzyszą następujące objawy

  • swędzenie

  • Przykry zapach

  • Podrażniona lub zakażona skóra

  • Zmiany w zachowaniu

  • Jakiekolwiek zmiany skórne u innych zwierząt lub osób w gospodarstwie domowym

Guzki i nierówności skóry u psów: co powinieneś wiedzieć

0

Guzki i zgrubienia mogą być nieszkodliwe, ale mogą też być powodem do niepokoju. Dowiedz się, jakie są ich rodzaje i kiedy należy je zbadać u lekarza weterynarii.

Szybko dochodzisz do najważniejszego pytania: Czy to może być rak? Bez ekspertyzy weterynarza lub wyników badań, łatwo jest dać się ponieść emocjom i myśleć o najgorszym.

Większość guzków to jednak guzy tłuszczowe. Są one łagodne, czyli nie są nowotworowe. Mniej niż połowa guzków i zgrubień, które można znaleźć u psa, jest złośliwa lub rakowa. Z zewnątrz mogą one jednak wyglądać tak samo, więc trudno je rozpoznać.

Jeśli nie masz pewności co do przyczyny powstania guzka lub guza, zabierz psa na badanie. Jeśli zauważysz szybki wzrost, zaczerwienienie, obrzęk, ropę, otwór lub jeśli pies odczuwa ból, umów się na wizytę jeszcze wcześniej.

To samo dotyczy guzków znajdujących się w określonych miejscach, takich jak pysk lub łapy, w przypadku których operacja – jeśli jest konieczna – jest tym bardziej skomplikowana, im większy jest wzrost.

Twój lekarz weterynarii będzie chciał wiedzieć:

  • Jeśli guzek pojawił się nagle

  • Czy zmienił się jego kształt, kolor lub wielkość

  • Czy zachowanie psa, np. apetyt lub poziom energii, jest inne.

Często lekarz weterynarii usuwa kilka komórek z guzka za pomocą cienkiej igły. Następnie obejrzy je pod mikroskopem. Czasami od razu można stwierdzić, czy jest to guz tłuszczowy.

Jeśli będzie to zbyt trudne do stwierdzenia, lekarz pobierze małą próbkę tkanki z guzka i wyśle ją do biopsji. W ciągu kilku dni dowiesz się, czy jest to nowotwór. Jeśli tak, zazwyczaj można usunąć guzek chirurgicznie.

Większym problemem jest to, czy nowotwór rozprzestrzenił się już na inne części ciała. Jeśli tak, zwierzę może wymagać naświetlania lub chemioterapii, albo obu tych metod.

Rodzaje guzków i zgrubień

Do najczęściej występujących guzków i zgrubień u psów należą:

  • Guzy tłuszczowe

    Najczęściej występują u psów w średnim wieku lub starszych, zwłaszcza w okolicy żeber, choć mogą pojawić się w dowolnym miejscu. Uważa się je za naturalną część procesu starzenia się. Może je mieć każda rasa, ale większe psy i te z nadwagą są na nie bardziej podatne.

  • A

    torbiel łojowa

    to zatkany gruczoł ropny, który wygląda jak pryszcz. Po pęknięciu wydobywa się z niego biała, pastelowa substancja.

  • Brodawki

    są wywoływane przez wirusy i można je znaleźć w okolicach pyska młodych psów. Znikają one samoistnie. Starsze psy mogą wymagać zabiegu chirurgicznego w celu ich usunięcia.

  • An

    ropień

    to nagromadzenie ropy pod skórą. Może być spowodowany zakażeniem, ukąszeniem owada lub innego stworzenia.

  • A

    guz z komórek tucznych

    jest najczęstszym nowotworem skóry u psów. Najczęściej występuje u bokserów, Boston terierów, labradorów, beagle’ów i sznaucerów.

Jeśli u Twojego psa pojawił się guzek, nawet jeśli okaże się, że nie jest on nowotworowy, uważnie obserwuj, czy nie pojawiają się kolejne, i zleć badania nowych guzków.

Jeśli u Twojego kumpla występuje wiele guzków i zgrubień, lekarz weterynarii może sporządzić tabelę ich umiejscowienia i wielkości, aby ułatwić Ci śledzenie, co się pojawiło, a co zmieniło.

Możesz to również zrobić samodzielnie. Najlepszym momentem na sprawdzenie stanu ciała psa jest jego pielęgnacja. Im lepiej znasz jego ciało, tym szybciej zorientujesz się, że coś jest nie w porządku. Ponadto, więcej pieszczot oznacza więcej czułości, a czego tu nie kochać?

Robaki u psów

0

Psy są podatne na różnego rodzaju infekcje wywołane przez robaki (nie wszystkie z nich są prawdziwymi robakami). Lekarz opisuje przyczyny, objawy i sposoby leczenia.

Glisty

Glista, która zazwyczaj rozprzestrzenia się z kałem, podczas ciąży lub karmienia, powoduje poważne zakażenia u psów i szczeniąt. Glista odżywia się pokarmem swojego żywiciela i może powodować biegunkę oraz inne objawy. U szczeniąt glista może być śmiertelna. Produkty odrobaczające dla psów, dostępne na receptę i bez recepty, są bardzo skuteczne. Jeśli ludzie zarażą się glisty, objawy mogą być jeszcze poważniejsze niż u psów. Przeczytaj cały artykuł.

Tęgoryjce

Tęgoryjce, żyjące głównie w jelicie cienkim, wysysają krew swoich żywicieli. Szczenięta mogą zarazić się od matki. Dorosłe psy mogą zostać zarażone przez skórę lub podczas mycia się. Mogą się również zarazić zjadając inne zarażone zwierzę. Zakażenie powoduje osłabienie i niedożywienie, a u szczeniąt może prowadzić do śmierci. Zazwyczaj skuteczne są dwie dawki leków odrobaczających, ale szczenię może wymagać także innego leczenia. Ludzie mogą zarazić się tęgoryjcem od niemytych warzyw lub chodząc boso po piasku i ziemi. Przeczytaj cały artykuł.

Tęgoryjce serca

Nicienie sercowe przenoszą się na psy poprzez ukąszenia komarów. Nicień sercowy, osiągający długość do 14 cali, żyje w sercu i tętnicach, które przenoszą krew z serca do płuc. Nicienie sercowe wpływają na funkcjonowanie serca oraz na krzepnięcie krwi, a nieleczone mogą spowodować śmierć. Skuteczna jest comiesięczna profilaktyka przeciw nicieniom sercowym. W przypadku zarażenia pies może kaszleć, mieć problemy z oddychaniem i odczuwać inne objawy. Leczenie może obejmować dwa lub trzy zastrzyki leków na bazie arsenu, a następnie co najmniej trzy miesiące odpoczynku. Przeczytaj cały artykuł.

Whipworms

Biczmany żyją w miejscu, gdzie spotykają się jelito cienkie i grube. Tutaj wysysają krew swoich żywicieli. Psy mogą je złapać z zanieczyszczonej gleby lub podczas czesania. Jeśli w jelicie znajduje się ich duża liczba, mogą być bardzo groźne i powodować krwawą biegunkę. Niektóre środki zapobiegające rozwojowi nicieni sercowych są skuteczne w zwalczaniu błonkówek, a doustne środki odrobaczające są skuteczne w ich eliminowaniu. Przeczytaj cały artykuł.

Tasiemce

Psy zarażają się tasiemcami poprzez połykanie pcheł, które są ich nosicielami. Tasiemce wchłaniają część składników odżywczych z jelita psa, w którym się przyczepiają. Tasiemiec składa się z małych segmentów, z których każdy jest wielkości ziarnka ryżu. Są one wydalane z kałem i czasami mogą być widoczne w okolicy odbytu psa. Tasiemce można zabić za pomocą zastrzyku lub tabletki. Ludzie również mogą zarazić się tasiemcem, ale nie od zarażonego zwierzęcia. Przeczytaj cały artykuł.

Grzybica

Pomimo swojej nazwy, grzybica nie jest robakiem. Jest to zakażenie skóry wywołane przez grzyba. U psów grzybica często objawia się jako sucha, szara, łuszcząca się plama, choć może nie powodować żadnych objawów. U ludzi tworzy okrągłe, czerwone zmiany o wyglądzie przypominającym pierścień. Psy zarażają się grzybicą, gdy ich skóra ma kontakt z zarodnikami grzyba. Zarodniki są powszechnie znajdowane w glebie lub na kotach. Zarodniki mogą być obecne na ciele kota nawet wtedy, gdy nie wykazuje on żadnych objawów. Ludzie mogą się nią zarazić dotykając zakażonego zwierzęcia. Leczenie grzybicy u psów może polegać na stosowaniu leczniczych kropli, szamponów lub maści. Pies może również potrzebować leków doustnych przez okres od jednego do dwóch miesięcy. Konieczne może być podjęcie innych działań mających na celu usunięcie grzybicy z otoczenia lub zapobieżenie jej rozprzestrzenianiu się. Przeczytaj cały artykuł.

Katar u psa (wydzielina z nosa): Przyczyny i leczenie

0

Dowiedz się więcej od lekarza na temat przyczyn wydzieliny z nosa u psów – na co zwracać uwagę, jak leczyć i kiedy wezwać weterynarza.

Zapoznaj się z krótkimi faktami na temat przyczyn wydzieliny z nosa u psów.

Najczęstsze przyczyny i sposoby leczenia wycieku z nosa u psów

Na ogół nie trzeba się martwić czystą wydzieliną z nosa u psów, chyba że utrzymuje się ona długo lub występują inne objawy. Jednak wydzielina, która jest mętna, żółta, zielona lub śmierdząca jest zawsze powodem do niepokoju. W razie wątpliwości porozmawiaj z lekarzem weterynarii.

Oto kilka najczęstszych przyczyn występowania wydzieliny z nosa u psów:

Alergie.

Jeżeli z nosa Twojego psa wydobywa się czysta wydzielina, istnieje duże prawdopodobieństwo, że jest ona spowodowana alergią, która jest zdecydowanie najczęstszą przyczyną nieprawidłowego wydzielania wydzieliny z nosa u psów.

Podobnie jak ludzie, psy mogą być uczulone na pyłki, pokarmy, leki, roztocza, zarodniki i substancje chemiczne. Mogą być nawet uczulone na ludzką sierść (nasz naskórek). Objawy alergii u psa nie kończą się na katarze; mogą obejmować również kichanie, kaszel, swędzenie, krwawienie z nosa, wyciek z oczu i problemy z oddychaniem.

Unikanie czynnika wywołującego alergię jest najlepszym sposobem leczenia alergii, ale może to być trudne do wykonania, szczególnie jeśli nie wiesz, co jest przyczyną objawów u Twojego psa. Porozmawiaj z lekarzem weterynarii, który może zasugerować wykonanie testów alergicznych i/lub leczenie lekami, takimi jak leki przeciwhistaminowe, immunosupresyjne, steroidy i leki biologiczne.

Blokada

. Wydzielina wydobywająca się z jednego nozdrza psa jest często oznaką, że w tym nozdrzu coś utkwiło, na przykład ziarno lub źdźbło trawy. Inne objawy to kichanie, łapanie za nos i krwawienie z nosa.

Jeśli możesz łatwo zobaczyć, co znajduje się w nosie psa, ostrożnie usuń to za pomocą pęsety. Jeśli nie możesz tego zrobić lub nie czujesz się komfortowo – nos może bardzo krwawić przy niewielkich urazach – zadzwoń do lekarza weterynarii, który być może będzie musiał uspokoić zwierzę, aby usunąć blokadę, a następnie przepisze antybiotyki, aby uniknąć zakażenia.

Infekcja

. Wydzielina z nosa w postaci śluzu lub ropy może oznaczać, że pies ma infekcję bakteryjną, grzybiczą lub wirusową. Dodatkowymi objawami infekcji mogą być: nieprzyjemny zapach z nosa, krwawienie z nosa oraz kaszel lub odkrztuszanie spowodowane kapaniem z nosa.

Leczenie zależy od przyczyny zakażenia. W przypadku infekcji bakteryjnej lekarz weterynarii może zalecić kilkutygodniowe stosowanie antybiotyków. Infekcje grzybicze wymagają zazwyczaj specjalnego leczenia z użyciem leków przeciwgrzybiczych. W przypadku przewlekłych infekcji konieczna może być operacja.

Polipy i guzy

Krew, ropa lub śluz mogą być oznaką, że pies ma polipy nosa (przerośnięte gruczoły produkujące śluz) lub guzy nosa. Inne objawy to głośne oddychanie lub wybrzuszenie po jednej stronie nosa. Może również zmniejszyć się apetyt Twojego pupila.

Leczenie polipów obejmuje zwykle zabieg chirurgiczny. Ponieważ polipy mają tendencję do ponownego pojawiania się, może być konieczne dodatkowe leczenie. Opcje leczenia guzów nosa są różne. Guzy łagodne mogą być usuwane chirurgicznie. Nowotworowe guzy są zwykle leczone radioterapią, ponieważ usunięcie chirurgiczne rzadko kończy się sukcesem. Niestety, rokowanie w przypadku nowotworowych guzów nosa jest na ogół złe.

Problemy z nozdrzami

. Niektóre psy są po prostu bardziej podatne na wyciek z nosa niż inne, np. rasy o płaskiej twarzy lub psy o miękkiej, wiotkiej chrząstce nosowej. Inną oznaką takich problemów może być głośne oddychanie.

U psów z małymi nozdrzami, a także u psów z problemami z chrząstką nosa, czasami konieczna jest operacja. Operację często odkłada się do czasu, aż pies osiągnie dorosłość.

Distemper

. Nosówka może powodować u psów lepką, żółtą wydzielinę z nosa i chociaż objawy mogą się różnić, nosówka może również powodować gorączkę, zapalenie płuc oraz drgawki i konwulsje.

Leczenie nosówki zależy od występujących objawów i może obejmować leki przeciwdrgawkowe, antybiotyki, leki uspokajające i przeciwbólowe. Można zapobiegać nosówce poprzez trzykrotne szczepienie szczeniąt w wieku od 8 do 16 tygodni oraz szczepienie samic hodowlanych na kilka tygodni przed kryciem.

Gorączka plamista Gór Skalistych

. Krwawienie z nosa może być jednym z objawów tej choroby bakteryjnej, która jest przenoszona przez zakażone kleszcze. Inne objawy to wysoka gorączka, senność, kaszel, zapalenie oczu i ból.

Leczenie może obejmować kilkutygodniowe podawanie antybiotyków. Aby zapobiec tej poważnej chorobie, należy stosować preparaty przeciw kleszczom i ograniczyć kontakt z nimi.

Rozszczep podniebienia lub przetoka

. Jeśli z nosa Twojego psa wydobywa się wydzielina po jedzeniu, może to być oznaką rozszczepu podniebienia (kiedy obie strony podniebienia psa nie łączą się) lub przetoki ustno-nosowej (otwór między nosem a jamą ustną, czasami spowodowany próchnicą zębów, urazem, zakażeniem lub zabiegiem chirurgicznym).

Najczęstszą metodą leczenia rozszczepów podniebienia i przetok ustno-nosowych jest operacja.

Jak zatamować krwotok z nosa u psa

Kichanie z powodu alergii, infekcji, ciała obcego, polipów, zaburzeń krwawienia – wiele czynników może powodować krwawienie z nosa u psów. W ostateczności musisz ustalić, co jest przyczyną krwawienia z nosa u Twojego psa, ale na krótką metę postaraj się powstrzymać krwawienie. Aby to zrobić:

  • Uspokój psa i utrzymuj go w spokoju.

  • Zakryj krwawiące nozdrze czymś chłonnym.

  • Przyłóż zimny okład do czubka nosa psa, między oczy i nozdrza.

  • Nie odchylaj głowy psa do tyłu, aby spowolnić upływ krwi, ani nie wkładaj niczego do nozdrzy psa.

  • Jeśli krwawienie nie ustąpi w ciągu kilku minut, natychmiast wezwij lekarza weterynarii.

Pielęgnacja nosa psa

Od dawna mówi się, że chłodny, wilgotny nos to znak, że pies jest zdrowy. Nie jest to prawda: Nos chorego psa może być gorący, zimny, mokry lub suchy. Zwróć uwagę na to, jak wygląda nos Twojego psa, gdy jest zdrowy, a łatwiej będzie Ci zauważyć problemy, gdy się pojawią.

Aby zbadać nos swojego psa, poszukaj wszelkich oznak nietypowej wydzieliny, w tym krwi. Zwracaj również uwagę na nadmierną suchość, skorupiasty nos lub nos bledszy niż zwykle. Następnie obserwuj nos psa podczas oddychania. Jeśli nozdrza rozszerzają się bardziej niż zwykle, może to być oznaką problemów z oddychaniem.

Zawsze rozmawiaj z lekarzem weterynarii o swoich obawach. Ponieważ wydzielina z nosa u psów może mieć różne kolory i może być spowodowana wieloma czynnikami, szybkie badanie przez lekarza weterynarii jest często najlepszym sposobem na ustalenie przyczyny wydzieliny z nosa psa.

Zakażenie drożdżakowe u psów: przyczyny, leczenie i zapobieganie

0

Lekarz wyjaśnia możliwe przyczyny zakażenia drożdżakowego ucha u psa, sposoby jego leczenia oraz co możesz zrobić, aby mu zapobiec.

Na szczęście zakażenie drożdżakowe ucha zewnętrznego jest łatwe do wykrycia. Oprócz pocierania, objawy obejmują woskowaty osad i strupy wokół otworu ucha. Leczenie tego schorzenia jest zazwyczaj proste.

Niestety, infekcja ucha u psa wywołana przez drożdżaki jest czasami związana z chorobą podstawową, taką jak

  • Alergie

  • Infekcja bakteryjna

  • Pęknięta błona bębenkowa

  • Guz lub polip w przewodzie słuchowym

  • Uwięziony przedmiot

Po ustaleniu przez lekarza weterynarii, że Fido cierpi na infekcję ucha wywołaną przez drożdżaki, może on przeprowadzić badania w celu sprawdzenia, czy nie występują inne problemy zdrowotne. W pierwszej kolejności należy jednak podjąć leczenie zakażenia drożdżakami. Infekcja drożdżakowa może być bolesna i może prowadzić do głuchoty.

Co powoduje zakażenie drożdżakowe ucha?

Przewód słuchowy psa zagłębia się w dół, a następnie oddala od otworu słuchowego (ma kształt litery L). Daje to drożdżom korzystne warunki do rozwoju. Jeśli pies często pływa lub jest kąpany, woda lub zanieczyszczenia uwięzione w przewodzie słuchowym mogą prowadzić do zakażeń drożdżakowych. Alergeny takie jak pyłki, pleśń, kurz, pióra, dym papierosowy, środki czystości i niektóre pokarmy również mogą prowadzić do infekcji ucha u psa.

Ucho zewnętrzne psa rozciąga się od zewnętrznej strony płatka usznego do błony bębenkowej. Infekcja w tej części ucha nazywana jest zapaleniem ucha zewnętrznego (otitis externa). Infekcja ucha środkowego – zapalenie ucha środkowego – zwykle rozwija się w połączeniu z infekcją ucha zewnętrznego. Jeśli dojdzie do zakażenia ucha środkowego, infekcja może rozprzestrzenić się na ucho wewnętrzne, gdzie będzie miała wpływ na zmysł równowagi i pozycję psa. Infekcja ucha wewnętrznego może również powodować głuchotę. Wczesne wykrycie i leczenie zakażenia, gdy znajduje się ono jeszcze w uchu zewnętrznym, pozwala zapobiec poważniejszym zakażeniom ucha środkowego i wewnętrznego.

Infekcje drożdżakowe mogą również pojawić się w innych miejscach na skórze psa. W takim przypadku skóra staje się strupiasta, zaczerwieniona lub skorupiasta i wydziela nieprzyjemny zapach.

Jakie są objawy zakażenia drożdżakowego ucha u psów?

Możesz zauważyć, że Twój pies drapie się po uchu lub pociera nim o podłogę lub mebel. Jest to znak, że pies może mieć infekcję drożdżakową. Oto, czego jeszcze należy szukać:

  • Brązowa, żółta lub krwawa wydzielina

  • Zapach

  • Zaczerwienienie lub obrzęk

  • Stwardniała skóra na płatku ucha

  • Utrata włosów wokół ucha

  • Potrząsanie lub przechylanie głowy

  • Utrata równowagi

  • Utrata słuchu

  • Chodzenie w kółko

  • Nietypowe ruchy gałek ocznych

Jak leczy się zakażenie drożdżakowe u psa?

Za pomocą otoskopu lekarz weterynarii będzie mógł obejrzeć przewód słuchowy psa, aby ustalić, czy błona bębenkowa jest nienaruszona lub czy w przewodzie słuchowym znajdują się jakiekolwiek elementy, które mogą być przyczyną zakażenia. Lekarz prawdopodobnie pobierze również próbkę materiału z ucha i jego okolic, a następnie zbada ją pod mikroskopem. Ważne jest ustalenie, czy infekcja jest spowodowana przez drożdże, bakterie, czy przez oba te czynniki.

Jeśli u psa występuje drożdżakowe zakażenie przewodu słuchowego zewnętrznego, lekarz może przepisać miejscowo działającą maść lub krem przeciwgrzybiczny. Mikonazol i ketokonazol to dwa leki przeciwgrzybicze, które często są skuteczne.

Infekcję ucha środkowego leczy się lekami ogólnoustrojowymi (tzn. tabletkami lub zastrzykami), choć mogą być konieczne dalsze badania, a nawet zabieg chirurgiczny. Ustąpienie infekcji może potrwać do sześciu tygodni.

Lekarz weterynarii może zalecić pełne oczyszczenie przewodu słuchowego psa. Jeśli problem jest przewlekły, warto zapytać o specjalne środki do czyszczenia i osuszania uszu, które można stosować w domu.

Czy niektóre rasy psów są bardziej podatne na zakażenia drożdżakami?

Infekcje uszu wywołane przez drożdżaki występują częściej u psów z klapniętymi uszami, takich jak cocker spaniele, basset houndy, golden retrievery, labradory i pudle. Niektóre rasy, u których włosy rosną w przewodzie słuchowym wewnętrznym, jak sznaucery, są również bardziej podatne na zakażenie drożdżakami. Podobnie jest w przypadku psów z alergiami.

Jak zapobiegać zakażeniom uszu u psów?

Aby utrzymać uszy psa w zdrowiu, regularnie sprawdzaj, czy nie ma w nich wydzieliny, nieprzyjemnego zapachu i obrzęku. Po kąpieli lub pływaniu delikatnie osusz zewnętrzną część uszu, najlepiej jak potrafisz. Możesz również zastosować lek do czyszczenia uszu, który zawiera środek osuszający.

Jeśli Twój pies ma włosy w otworach uszu, poproś groomera o ich przycięcie lub wyczesanie. Możesz to zrobić samodzielnie, jeśli pies Ci na to pozwoli, ale musisz być bardzo ostrożny. Wyrywaj tylko te włoski, które są dobrze widoczne. Nigdy nie wkładaj żadnych przedmiotów do kanału słuchowego, chyba że lekarz weterynarii pokaże Ci, jak to robić bezpiecznie. W przeciwnym razie możesz uszkodzić błonę bębenkową i spowodować poważne problemy.

Opuchlizna u psa (rozdęcie żołądka – volvulus): Objawy, przyczyny, leczenie

0

Wzdęcie u psa jest częstym stanem, który może być niebezpieczny, a nawet śmiertelny. lekarz wyjaśnia objawy i sposoby zapobiegania temu stanowi.

Co to jest opuchlizna u psa?

Do wzdęcia dochodzi, kiedy żołądek psa wypełnia się gazem, pokarmem lub płynem, co powoduje jego rozszerzenie. Żołądek wywiera nacisk na inne narządy. Może to powodować niebezpieczne problemy, w tym:

  • Zmniejszony przepływ krwi do serca i wyściółki żołądka

  • Rozdarcie ściany żołądka

  • Trudniejsze oddychanie

W niektórych przypadkach żołądek psa może się obracać lub skręcać, co weterynarze nazywają rozszerzeniem żołądka (GSV – gastric dilatation volvulus). Dochodzi do uwięzienia krwi w żołądku i uniemożliwienia jej powrotu do serca i innych części ciała. Może to doprowadzić psa do szoku.

Objawy

Obrzęk spowodowany przez GSV zwykle pojawia się bardzo szybko. Na początku pies może wykazywać oznaki, że boli go brzuch. Mogą one:

  • Zachowywać się niespokojnie

  • Ślinić się

  • Mieć spuchnięty brzuch

  • Wyglądać na niespokojnego

  • Patrz na swój brzuch

  • Pace

  • Spróbuj zwymiotować, ale nic nie wychodzi

  • Rozciąganie się z przednią częścią ciała w dół, a tylną w górę

W miarę pogarszania się stanu zdrowia mogą one:

  • Zapaść

  • Mieć blade dziąsła

  • Szybkie bicie serca

  • Brak tchu

  • Czuć się słabo

Jeśli podejrzewasz, że Twoje zwierzę ma wzdęcia, natychmiast zabierz je do lecznicy. Jeśli psy nie zostaną w porę poddane leczeniu, choroba może je zabić.

Przyczyny

Weterynarze nie są pewni, co powoduje wzdęcia, ale istnieją pewne czynniki, które zwiększają ryzyko ich wystąpienia u psa, w tym:

  • Jedzenie z podniesionej miski na karmę

  • Spożywanie jednego dużego posiłku dziennie

  • Jedzenie szybko

  • Dużo biegania lub zabawy po jedzeniu

  • Inne psy, z którymi są spokrewnione, miały wzdęcia

  • Jedzenie lub picie w nadmiarze

  • Stres

Wzdęcia mogą wystąpić u każdego psa, ale znacznie częściej zdarzają się u dużych ras o głębokiej klatce piersiowej, takich jak akity, boksery, psy rasy basset i owczarki niemieckie. Niektóre z nich są bardziej zagrożone niż inne, na przykład doberman, seter gordonowski, seter irlandzki, weimaraner i bernardyn.

Leczenie

Leczenie psa zależy od tego, jak poważny jest jego stan.

Po pierwsze, lekarz weterynarii może wprowadzić rurkę do gardła psa i w dół do żołądka, aby uwolnić ciśnienie, które się wytworzyło. Czasami skręt żołądka może uniemożliwić przejście rurki. W takim przypadku lekarz weterynarii może wprowadzić dużą, pustą w środku igłę przez brzuch do żołądka i w ten sposób uwolnić ciśnienie.

Jeśli pies jest we wstrząsie, lekarz weterynarii natychmiast rozpocznie podawanie płynów przez kroplówkę, zwykle wraz z antybiotykami.

Weterynarz wykona zdjęcie rentgenowskie, aby sprawdzić, czy żołądek jest skręcony. Jeśli tak, pies zostanie poddany operacji w trybie pilnym, aby go rozprostować i przywrócić do normalnej pozycji. Weterynarz naprawi również żołądek, aby zapobiec wystąpieniu GSV w przyszłości. Sprawdzi również, czy choroba nie uszkodziła innych części ciała psa.

Zapobieganie

Pęcherze mogą być przerażające, ale istnieją sposoby, aby zapobiec ich wystąpieniu u Twojego psa:

  • Nie używaj podwyższonej miski, chyba że lekarz weterynarii stwierdzi, że pies jej potrzebuje.

  • Nie pozwalaj psu biegać lub bawić się tuż przed lub po posiłku.

  • Karm je kilkoma małymi posiłkami w ciągu dnia, zamiast jednego lub dwóch dużych.

  • Upewnij się, że piją wystarczającą ilość wody.

  • W przypadku ras predysponowanych, lekarz weterynarii może czasami wykonać zabieg wszczepienia żołądka podczas zabiegu kastracji lub sterylizacji.

Obfite dyszenie u psów

0

Lekarz wyjaśnia, dlaczego Twój pies może intensywnie dyszeć – i kiedy należy wezwać weterynarza.

Poniżej znajdziesz odpowiedzi na trzy ważne pytania, które powinien znać każdy właściciel psa:

  • Jakie są najczęstsze przyczyny ciężkiego dyszenia u psów?

  • Co można z tym zrobić?

  • Kiedy należy zgłosić się do weterynarza?

Dlaczego psy mocno sikają: Częste przyczyny i sposoby leczenia

Dyszenie pomaga psom ochłodzić się, kiedy jest im gorąco lub kiedy wykonują intensywny wysiłek fizyczny.

Psy wykonują od dziesięciu do trzydziestu oddechów na minutę, w zależności od ich wielkości. Zapoznaj się z codziennym oddechem i dyszeniem swojego psa, abyś mógł szybciej zauważyć podejrzane zmiany.

Do najczęstszych przyczyn nasilonego dyszenia u psów należą:

Udar cieplny lub zatrucie.

To normalne, że po wysiłku pies zaczyna ciężej oddychać lub dyszeć. Niektóre psy, takie jak bostońskie teriery, buldogi i świnki, są bardziej podatne na cięższy oddech niż inne psy ze względu na krótki pysk. Ciężkie dyszenie jest jednak również oznaką, że pies może cierpieć na udar cieplny lub mógł spożyć substancję toksyczną.

Jeśli nie możesz znaleźć żadnej oczywistej przyczyny nagłej zmiany w oddechu swojego psa, natychmiast zabierz go do lekarza weterynarii. Jeśli podejrzewasz udar cieplny, najpierw wykonaj czynności opisane na końcu tego artykułu, aby bezpiecznie schłodzić psa.

Choroba przewlekła.

Choroby takie jak niewydolność serca, zespół Cushinga lub zaburzenia układu oddechowego mogą powodować u psów ciężki oddech lub dyszenie:

  • Niewydolność serca

    : Podobnie jak ludzie, psy mogą cierpieć na niewydolność serca. Podobnie jak ludzie, psy mogą wykazywać pewne objawy, takie jak trudności w oddychaniu, zmniejszona tolerancja wysiłku fizycznego i kaszel. Sposób leczenia niewydolności serca u psa zależy od jej przyczyny. Leczenie może obejmować leki takie jak inhibitory ACE i diuretyki.

  • Zespół Cushingsa

    . Dochodzi do niego, gdy nadnercza psa produkują zbyt dużo kortyzolu. Oprócz ciężkiego dyszenia, objawy mogą obejmować nadmierne łaknienie, pragnienie i oddawanie moczu, wypadanie sierści i wygląd brzucha. Leczenie jest zróżnicowane, ale może obejmować leki hamujące pracę nadnerczy lub zabieg chirurgiczny.

  • Zaburzenia układu oddechowego

    . Kilka chorób układu oddechowego, takich jak porażenie krtani, zapalenie płuc i guzy płuc, może prowadzić do ciężkiego oddechu lub dyszenia. Leczenie zależy od rodzaju schorzenia i stopnia jego zaawansowania.

Kontuzje i ból.

Psy nie potrafią powiedzieć nam słowami, kiedy odczuwają ból. Dlatego to od nas zależy, na co zwracać uwagę. Obfite dyszenie jest jedną z oznak, że pies mógł doznać urazu.

Inne objawy bólu lub urazu u zwierząt domowych to rozszerzone źrenice, zmniejszony apetyt, niechęć do kładzenia się, niepokój, lękliwość oraz lizanie lub gryzienie w miejscu bólu.

Psy mogą maskować swój ból normalnymi zachowaniami, takimi jak machanie ogonem. Uraz może być również wewnętrzny – na przykład w wyniku potrącenia przez samochód. Jeśli więc podejrzewasz, że Twoje zwierzę cierpi, nie zwlekaj. Natychmiast zgłoś się do lekarza weterynarii.

Leki.

Niektóre leki, takie jak prednizon, mogą również powodować nasilone dyszenie u psów. Porozmawiaj z lekarzem weterynarii, jeśli uważasz, że leki stosowane przez psa mogą powodować nasilone dyszenie.

Inne przyczyny ciężkiego dyszenia u psów

Ciężkie oddychanie lub głębokie, intensywne dyszenie może być również objawem rzucawki, zwanej również gorączką mleczną. Stan eklampsji jest niebezpiecznym stanem, który dotyka matki karmiące; niski poziom wapnia we krwi prowadzi do niemożności stania lub chodzenia i drżenia. Alergie, infekcje lub podrażnienia dróg oddechowych mogą powodować świszczący, głośny oddech u psów.

Bez względu na to, jaki rodzaj oddechu ma zazwyczaj Twój pies, wszelkie niewyjaśnione zmiany – czy to ciężkie dyszenie, kaszel, czy świszczący oddech – zawsze powinny skłonić Cię do skontaktowania się z lekarzem weterynarii.

Udar cieplny u psa: Postępowanie w nagłych wypadkach

Przegrzanie organizmu to nagły przypadek medyczny i jedna z najpoważniejszych przyczyn silnego dyszenia u psów. Jeśli podejrzewasz, że Twój pies ma udar cieplny, szybka reakcja może uratować mu życie.

Objawy udaru cieplnego to nadmierne dyszenie, szkliste oczy, osłabienie, przyspieszone bicie serca, ślinienie się, drgawki, wymioty, biegunka i temperatura ciała powyżej 104 stopni Celsjusza. Należy zaprzestać mierzenia temperatury, gdy spadnie ona do 103 stopni.

Jeśli uważasz, że twój pies może mieć udar cieplny, oto co należy zrobić, aby mu pomóc:

  • Przenieś psa do środka lub w zacienione miejsce.

  • Zanurz psa w chłodnej wodzie (unikaj zimnej wody, która zwęża naczynia krwionośne) lub przyłóż zimny ręcznik do klatki piersiowej, szyi i głowy psa. Nie spryskuj psa wężem podwórzowym – w gorące dni woda w wężu może osiągnąć temperaturę bliską wrzenia. Chcesz schładzać psa stopniowo.

  • Podawaj psu chłodną, a nie zimną wodę. Albo dawaj mu kostki lodu do lizania.

  • Po rozpoczęciu schładzania psa należy natychmiast zabrać go do weterynarza.

Najlepszym sposobem radzenia sobie z udarem cieplnym jest unikanie go. Nigdy nie zostawiaj zwierzęcia w zaparkowanym samochodzie. Lepiej jest zostawić zwierzę w domu niż ryzykować udar cieplny. W domu należy zapewnić zwierzętom cień i wodę lub możliwość wejścia do środka w najgorętszej porze dnia.

Kiedy należy zgłosić się do weterynarza

Pamiętaj, że dyszenie jest normalne u psa po wysiłku fizycznym, podekscytowaniu lub gdy jest gorąco.

Niezwłocznie skontaktuj się z lekarzem weterynarii, jeśli wystąpi którykolwiek z poniższych objawów:

  • Twój pies nagle zaczyna dyszeć.

  • Wydaje Ci się, że pies cierpi z powodu bólu.

  • Dyszenie jest stałe i intensywne.

  • Język lub dziąsła psa wydają się niebieskie, fioletowe lub białe – znak, że zwierzę nie otrzymuje wystarczającej ilości tlenu.

Zespół Cushinga u psów: objawy, leczenie i opieka nad zwierzęciem

0

Lekarz omawia przyczyny, objawy i leczenie zespołu Cushinga u psów, schorzenia hormonalnego często powodowanego przez guz przysadki mózgowej.

Choroba Cushinga, znana również jako hiperkortyzolizm i hiperadrenokortycyzm, może być trudna do zdiagnozowania przez lekarza weterynarii, ponieważ ma takie same objawy jak inne schorzenia. Najważniejsze jest informowanie lekarza weterynarii o wszelkich zmianach występujących u Twojego zwierzęcia.

W niektórych przypadkach operacja może wyleczyć psa z tego problemu. Jeśli pies nie może być poddany operacji, może przyjmować leki kontrolujące poziom kortyzolu.

Objawy

Schorzenie to dotyka głównie psy w średnim i starszym wieku, a na początku objawy ostrzegawcze mogą być trudne do zauważenia.

Możesz zauważyć, że twój pies:

  • Jest bardziej spragniony niż zwykle

  • Wydaje się bardziej głodny

  • Częściej sika; psy trzymane w domu mogą mieć problemy z załatwianiem się w pomieszczeniach.

  • Gubi sierść lub jej wzrost wydaje się spowolniony

  • Pojawia się brzuch typu „garnek

  • Ma cieńszą skórę

  • Sprawia wrażenie bardzo zmęczonego i nieaktywnego

  • Często chodzi w spodniach

  • Dostaje zakażeń skóry

Rodzaje zespołu Cushinga

Choroba ta może wystąpić u wielu zwierząt. Ludzie również mogą na nią zachorować.

Istnieją dwa główne typy, które dotykają psy:

  • Zależne od przysadki mózgowej

    . Ta postać jest najczęstsza i występuje u około 80%-90% zwierząt z chorobą Cushinga. Dochodzi do niej, gdy w gruczole wielkości ziarnka grochu, znajdującym się u podstawy mózgu, zwanym przysadką, znajduje się guz.

  • Zależne od nadnerczy

    . Ten typ jest spowodowany guzem w jednym z gruczołów, które znajdują się na szczycie nerek, zwanym nadnerczem. Ten typ występuje u około 15% zdiagnozowanych psów.

Inny rodzaj, zwany

jatrogenny zespół Cushinga

Występuje po długotrwałym przyjmowaniu przez psa sterydów.

Diagnozowanie psa

Nie ma metody, która w 100% pozwoliłaby zdiagnozować chorobę Cushinga. Dlatego lekarz weterynarii wykona kilka badań, aby sprawdzić, co może być przyczyną objawów u Twojego zwierzęcia i wykluczyć inne problemy zdrowotne.

Lekarz weterynarii rozpocznie od zbadania krwi i siuśków psa. Badania te mogą wykryć rozcieńczony mocz, infekcje dróg moczowych lub problemy z grupą enzymów występujących głównie w wątrobie i kościach, zwanych fosfatazą alkaliczną. Wszystkie te przypadłości są częste u zwierząt z Cushings. Jeśli wyniki wskazują na występowanie objawów choroby, lekarz weterynarii przeprowadzi przesiewowe badania hormonalne, takie jak:

  • Test stymulacji ACTH.

    Test ten mierzy stopień sprawności nadnerczy w odpowiedzi na hormon zwany ACTH, który zwykle pobudza je do wytwarzania kortyzolu. Weterynarz pobierze próbki krwi przed i po podaniu psu dawki ACTH, aby sprawdzić, jak hormon ten wpłynął na jego pracę. ?

  • Test supresji niskich dawek deksametazonu (LDDS)

    sprawdza, jak organizm psa reaguje na wytworzoną przez człowieka wersję kortyzolu, zwaną deksametazonem. Próbki krwi pobrane przed i po podaniu hormonu pomagają lekarzowi weterynarii ocenić, co się dzieje.

Jeśli wydaje się, że Twój szczeniak może mieć Cushings, lekarz weterynarii może zlecić wykonanie badania ultrasonograficznego brzucha. To badanie obrazowe pozwoli stwierdzić, czy w nadnerczach znajduje się guz. Może to mieć wpływ na rodzaj koniecznego leczenia.

Leczenie

Jeśli przyczyną zespołu Cushinga jest guz w nadnerczu zwierzęcia, lekarz weterynarii może być w stanie usunąć go chirurgicznie, co pozwoli na wyleczenie zwierzęcia z problemu. Jeśli jednak guz rozprzestrzenił się na inne części ciała zwierzęcia lub ma ono inne problemy zdrowotne, operacja może nie być rozwiązaniem. Jest ona często kosztowna i prawdopodobnie wymaga specjalistycznego chirurga, który ją przeprowadzi;

Zazwyczaj pies może prowadzić aktywne, normalne życie, jeśli będzie przyjmował leki na tę chorobę, choć będą mu one potrzebne do końca życia. Leki są najlepsze dla psów z zespołem Cushingsa spowodowanym przez przysadkę mózgową lub dla tych, u których guz nadnercza nie może być usunięty chirurgicznie.

Najczęściej stosowanym lekiem jest trilostan (Vetoryl). Mitotan (Lysodren) jest starszym lekiem, którego lekarze weterynarii nie przepisują już zbyt często. Powoduje on wiele skutków ubocznych, ale jego cena może być niższa. Aby upewnić się, że leczenie przynosi oczekiwane rezultaty, Twój zwierzak będzie wymagał regularnych wizyt kontrolnych i badań krwi.

Jeśli u Twojego zwierzęcia występuje jatrogenny zespół Cushinga, lekarz weterynarii może spróbować stopniowo zaprzestać podawania sterydów. Jednak pierwotne schorzenie, które leczyły, prawdopodobnie powróci.

Najważniejszą rzeczą, jaką możesz zrobić, jest przestrzeganie planu leczenia Twojego psa. Należy uważnie obserwować zachowanie psa i objawy, a także podawać mu odpowiednie dawki leków we właściwym czasie. Ty i Twój lekarz weterynarii możecie wspólnie przyczynić się do tego, że pies będzie żył szczęśliwie i zdrowo.

Kości i przysmaki z surowej skóry dla psów: Ryzyko i korzyści

0

Być może słyszałeś, że surowa skóra jest dobra dla zębów Twojego psa i wspomaga jego naturalny instynkt żucia. Ale czy podawanie psu smakołyków z surowej skóry ma jakieś wady? Lekarz powie Ci, co musisz wiedzieć o tym popularnym przysmaku dla psów.

1. Z czego wykonane są przysmaki dla psów z surowej skóry?

Przysmaki ze skóry surowej pochodzą z wewnętrznej warstwy skór bydlęcych lub końskich. Podczas produkcji skóry są czyszczone i cięte lub mielone. Następnie prasuje się je na przysmaki dla psów do żucia o różnych kształtach i rozmiarach. Aby uczynić je bardziej atrakcyjnymi dla psów, niektóre smakołyki z surowej skóry zawierają aromaty wołowe, drobiowe lub wątrobowe.

2. Jakie są korzyści ze spożywania surowej skóry?

Wszystkie psy muszą żuć. Jest to naturalny instynkt. Niektóre spędzają nawet wiele godzin na żuciu każdego dnia. Żucie może zapewnić psu stymulację i pomóc w łagodzeniu niepokoju. Szczególnie w przypadku szczeniąt smakołyki, takie jak kości z surowej skóry, mogą być doskonałym zamiennikiem skórzanych butów i nóg stołu w jadalni!

Żucie sprawia, że szczęki psów są mocne, zęby czyste, a oddech nieco świeższy. Psy, które regularnie żują surowe skóry i inne kości lub zabawki, mają mniej płytki nazębnej i kamienia nazębnego na zębach.

3. Czy istnieją zagrożenia związane z przysmakami dla psów z surowej skóry?

Biorąc pod uwagę ilość surowej skóry zjadanej przez psy każdego roku, ryzyko jest stosunkowo niewielkie. Mimo to, ryzyko może być poważne, więc nie należy go ignorować. Należy rozważyć ryzyko i korzyści wynikające z podawania surowych skór w zależności od potrzeb i zachowań Twojego psa w zakresie żucia.

Oto najczęstsze zagrożenia związane z surowymi skórkami:

  • Zanieczyszczenie. Podobnie jak w przypadku zabawek dla zwierząt, gryzaki ze skóry surowej mogą zawierać śladowe ilości toksycznych substancji chemicznych. Podobnie jak w przypadku innej żywności dla zwierząt (lub ludzi), możliwe jest skażenie salmonellą lub bakterią E. coli. Nawet ludzie mogą być narażeni na ryzyko kontaktu z tymi bakteriami w gryzakach z surowej skóry.

  • Podrażnienie przewodu pokarmowego. Niektóre psy są po prostu wrażliwe lub uczulone na surową skórę lub inne substancje używane do produkcji tych smakołyków. Może to powodować problemy, w tym biegunkę.

  • Zakrztuszenia lub zatory. Kości z surowej skóry i inne gryzaki mogą powodować ryzyko zadławienia się i zablokowania. W rzeczywistości jest to znacznie większe ryzyko niż zanieczyszczenie lub podrażnienie układu pokarmowego. Jeżeli pies połknie duże kawałki surowej skóry, może ona utknąć w przełyku lub w innych częściach przewodu pokarmowego. W zależności od wielkości kawałka i jego umiejscowienia, lekarz weterynarii może być w stanie dość łatwo usunąć go przez gardło. Czasami jednak, aby usunąć je z żołądka lub jelit, konieczna jest operacja brzuszna. Jeśli problem nie zostanie rozwiązany, zator może doprowadzić do śmierci.

4. Jak mogę sprawić, aby gryzaki z surowej skóry były bezpieczniejsze dla mojego psa?

Jeżeli zdecydujesz się zaoferować swojemu psu gryzaki z surowej skóry, możesz podjąć pewne środki ostrożności, aby uczynić je bezpieczniejszymi. Aby zminimalizować ryzyko narażenia psa na kontakt z zanieczyszczeniami, należy dokładnie myć ręce po pracy z tymi smakołykami. Małe dzieci i członkowie rodziny z problemami układu odpornościowego powinni w ogóle unikać kontaktu z tymi smakołykami.

Aby chronić swojego psa:

  • Zapytaj lekarza weterynarii, jaką ilość preparatu można bezpiecznie podać psu. Ogólna zasada brzmi: im mniejszy pies, tym mniej gryzaków. Szczególnie na początku podawaj jeden gryzak naraz. Następnie odczekaj jeden dzień, aby zobaczyć, jak zareaguje układ jelitowy Twojego psa.

  • Oddziel psa od innych zwierząt, aby mógł się zrelaksować podczas gryzienia. W ten sposób pies będzie mniej skłonny do połykania dużych kawałków w całości. Jest to szczególnie ważne, jeśli masz psa, który jest bardzo terytorialny w stosunku do jedzenia.

  • Podawaj różne rodzaje surowej skóry, ale tylko wtedy, gdy możesz nadzorować i obserwować, jak pies radzi sobie ze smakołykami. Czy połyka duże kęsy? Czy zaczyna się krztusić lub dławić? Jeśli tak, odstaw przysmak i skonsultuj się z lekarzem weterynarii w sprawie innych rodzajów surowej skóry lub innych rodzajów gryzaków czy zabawek.

  • Zabierz psu gryzak z surowej skóry, gdy jest on na tyle mały, że może go połknąć w całości. Jeśli trudno jest nakłonić psa do odstawienia gryzaka z surowej skóry, spróbuj poprosić go, aby usiadł, a następnie zaoferuj mu inny rodzaj smakołyku.

Zwróć uwagę na oznaki zakażenia bakteryjnego, podrażnienia żołądka lub niedrożności. Należy skontaktować się z lekarzem weterynarii, jeśli u psa wystąpią takie objawy jak:

  • Gagging

  • Regurgitacja

  • Powtarzające się połykanie

  • Wymioty

  • Biegunka, z krwią lub bez krwi

  • Gorączka

  • Brak energii

  • Objawy bólu

  • Odmowa jedzenia lub utrata wagi

  • Wysilanie się przy robieniu kupy lub niemożność zrobienia kupy

5. Czy niektóre psy powinny unikać przysmaków z surowej skóry?

Czy Twój pies miał w przeszłości biegunkę lub inne problemy trawienne po pogryzieniu smakołyków z surowej skóry? A może Twój pies ma tendencję do połykania dużych kawałków surowej skóry, co naraża go na ryzyko zablokowania? Jeśli tak, wypróbuj alternatywne rozwiązania pozwalające utrzymać zęby w czystości i zaspokoić potrzebę żucia u Twojego psa.

Porozmawiaj z lekarzem weterynarii lub sprzedawcą w sklepie zoologicznym. Opisz wielkość swojego pupila, jego osobowość i potrzeby, aby dowiedzieć się, co będzie dla niego najlepsze. Czasami dobrze sprawdzają się gryzaki z twardej gumy. Niektóre rodzaje mogą być wypełnione jedzeniem, np. masłem orzechowym, aby zainteresować psa i zapewnić mu zajęcie.

Niezależnie od tego, czy Twój pies ma problemy z gryzakami ze skóry surowej, czy też nie, warto wypróbować różne smakołyki i zabawki do żucia, w tym skórę surową, naturalne kości szpikowe i zabawki z twardej gumy, aby w pełni zaspokoić potrzeby Twojego psa w zakresie żucia i inne.