Strona główna Blog Strona 2482

Czy Twoje dziecko może mieć infekcję ucha?

0

Poznaj objawy infekcji ucha C- i co robić dalej.

Nawet początkujący rodzice potrafią bez problemu rozpoznać pieluszkowe zapalenie skóry lub katar, ale infekcje ucha mogą mieć tylko szeptane objawy. Mimo to trzy czwarte dzieci dostanie jedną do 3 roku życia.

„Infekcja ucha ma miejsce, gdy za błoną bębenkową pojawia się zakażony płyn lub ropa” – mówi Jennifer Shu, MD, FAAP. Ona jest pediatra w Atlancie i redaktor American Academy of Pediatrics Baby & Child Health. Najczęstsza przyczyna? Przeziębienia. Kiedy wydzieliny zostają uwięzione w uchu środkowym, wirusy lub bakterie mogą wywołać infekcję i spowodować wybrzuszenie lub zaczerwienienie błony bębenkowej.

Dzieci poniżej 3 roku życia są najbardziej podatne na infekcje ucha, mówi Shu. „Nie mają silnego układu odpornościowego. Nie były wcześniej narażone na wiele z tych zarazków, więc walka z nimi zajmuje im trochę więcej czasu.” Małe dzieci mają również bardziej poziome rurki Eustachiusza (kanały, które łączą ucho środkowe z gardłem), co pozwala na gromadzenie się płynu zamiast jego odprowadzania.

Gorączka może pojawić się z infekcją ucha, ale nie zawsze, mówi Shu. Rodzice mogą zauważyć inne objawy, takie jak bóle ucha, drenaż ucha, problemy ze słuchem lub snem, pociąganie za ucho, słaby apetyt, wymioty i biegunka. Ale „w przypadku wielu dzieci jest to po prostu marudzenie, płacz częściej niż zwykle, bycie natrętnym” – mówi Shu.

Jeśli Twoje dziecko wydaje się chore lub ma gorączkę, udaj się do pediatry. Dzieci poniżej 6 miesięcy zazwyczaj wymagają antybiotyków, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się infekcji na inne części ciała, mówi Shu. Od 6 miesięcy do 2 lat, AAP zaleca rozważenie obserwacji bez antybiotyków, tak długo, jak dziecko nie jest poważnie chore. Jednak w tym wieku, jeśli diagnoza zapalenia ucha jest pewna, zwykle najlepiej jest leczyć antybiotykami. Jeśli Twoje dziecko ma 2 lata lub więcej, nie bądź zaskoczony, jeśli lekarz zaleca wstrzymanie się z antybiotykami.

„Staramy się nie leczyć, jeśli jest to bardzo łagodna infekcja lub jeśli nie skarżą się tak bardzo” – mówi Shu. Według AAP, rodzice mogą zdecydować się na odczekanie 48 do 72 godzin, a następnie rozpocząć podawanie dziecku antybiotyków, jeśli nie ma poprawy.

Zapobieganie infekcjom ucha

Shu proponuje następujące wskazówki, które pomogą zapobiec zakażeniom ucha u dzieci.

Przez pierwszy rok karm dziecko piersią. Mleko matki zawiera przeciwciała, które mogą zmniejszyć ryzyko wystąpienia infekcji ucha. Jeśli karmisz butelką, trzymaj dziecko w pozycji siedzącej. Mleko łatwiej przenika do ucha środkowego, jeśli dziecko ssie butelkę leżąc.

Zrób wszystko, aby zapobiec przeziębieniu. Często myj ręce dziecka. Jeśli możesz, ogranicz czas przebywania dziecka w grupie lub wybierz miejsce z mniejszą liczbą dzieci.

Kontroluj alergie swojego dziecka. Kiedy śluz z alergii blokuje przewód Eustachiusza, zwiększa się szansa na infekcję ucha.

Nie pal. Według niektórych badań, dzieci narażone na bierne palenie są dwa do trzech razy bardziej narażone na infekcje ucha w porównaniu z innymi dziećmi.

Szczepić się: Zapytaj swojego pediatrę o szczepionki przeciwko pneumokokom, grypie i zapaleniu opon mózgowych. Badania wykazują, że zaszczepione dzieci rzadziej chorują na infekcje uszu.

Znajdź więcej artykułów, przejrzyj poprzednie wydania i przeczytaj bieżące wydanie „doctor Magazine”.

Posłuchaj: Wszystko o chorobach uszu

0

Co to jest? Nie słyszę cię. Może to szumy uszne, zalegająca woskowina lub ucho kalafiorowe (tak, to też coś). Dowiedz się, co może dolegać Twoim uszom w tym pokazie slajdów lekarskich.

1/8

Z powodu tej przypadłości więcej dzieci trafia do lekarza niż z powodu jakiejkolwiek innej dolegliwości. Jeśli Twoje dziecko nie potrafi jeszcze mówić, zwróć uwagę, czy nie szarpie uszu, czy nie sączy się z nich płyn, czy nie ma problemów z równowagą, czy nie jest marudne lub czy nie ma problemów ze słuchem. Dzieci zapadają na te infekcje częściej niż dorośli, częściowo z powodu kąta nachylenia kanału zwanego rurką eustachiusza, który łączy ucho środkowe z tylną częścią gardła. Kąt ten zmienia się w miarę dorastania.

Ucho pływaka

2/8

Infekcja ta może być spowodowana wilgocią lub zadrapaniami – czasami pochodzącymi ze słuchawek lub aparatów słuchowych – które powodują rozwój bakterii w uchu. Może ono swędzieć lub boleć, a także może z niego wypływać trochę płynu. Zadzwoń do lekarza, jeśli zauważysz któryś z tych objawów. Krople do uszu mogą je usunąć, ale problem może stać się poważny, jeśli nie zostanie poddany leczeniu.

Uszkodzona woskowina uszna

3/8

Uszy są zaprojektowane tak, aby same się oczyszczały, ale czasami może w nich gromadzić się zbyt dużo woskowiny. W takim przypadku mogą one swędzieć, dzwonić, wyciekać płynem lub być śmierdzące. Możesz mieć również problemy ze słuchem po jednej stronie – po stronie z woskowiną – i czasami czuć się tak, jakbyś był pod wodą. Zapytaj lekarza, czy możesz spróbować zmiękczyć woskowinę kilkoma kroplami oleju mineralnego, oliwki dla niemowląt lub nadtlenku wodoru. Lekarz może powiedzieć, jak delikatnie spłukać woskowinę. Jeśli to nie zadziała, może ją bezpiecznie usunąć.

Ucho kalafiora

4/8

Powszechne wśród zapaśników, jest to spowodowane powtarzającymi się uderzeniami i cięciami w ucho, które powodują siniaki. W ten sposób powstają skrzepy krwi, które prowadzą do powstania guzowatego wyglądu. Ale to może mieć wpływ na więcej niż to, jak wygląda. Ostatnie badania pokazują, że ten rodzaj uszkodzenia ucha może sprawić, że będziesz bardziej narażony na infekcje i utratę słuchu.

Tinnitus

5/8

To brzęczenie, ryczenie lub dzwonienie w uszach jest nie tyle stanem zdrowia, co objawem czegoś innego. Może to być utrata słuchu związana z wiekiem, nagromadzenie woskowiny w uszach lub zbyt częste przebywanie w głośnym miejscu. Czasami nie ma to nic wspólnego z uszami, np. jeśli przyjmujesz pewne leki. Jeśli to zauważysz, porozmawiaj z lekarzem. Być może będzie on w stanie wyleczyć to, co jest tego przyczyną lub zasugerować inne sposoby pomocy.

Choroba Meniere’a

6/8

Choroba ta występuje, gdy w części ucha wewnętrznego znajduje się zbyt dużo płynu. Objawy to dzwonienie w uszach, zawroty głowy i utrata słuchu. Nie jest jasne, co powoduje tę chorobę i nie ma na nią lekarstwa. Jeśli choroba nie ustępuje samoistnie, można ją leczyć za pomocą leków lub innych metod. W rzadkich przypadkach może być konieczna operacja, aby powstrzymać objawy.

Otoskleroza

7/8

Czasami jedna z kości w uchu środkowym, zwana strzemiączkiem, ulega zaklinowaniu i nie może drgać. Z czasem może to wpłynąć na Twój słuch. Może Ci dzwonić w uszach lub możesz mieć zawroty głowy. Nie ma leków na to, ale operacja i aparaty słuchowe często mogą pomóc.

Vertigo

8/8

Masz zawroty głowy, nie możesz utrzymać równowagi i czujesz się trochę oszołomiony: To wszystko są objawy zawrotów głowy. Mogą je wywołać różne rzeczy, w tym problem z „kryształami” w uchu wewnętrznym, które informują mózg o ruchu głowy. Może się to poprawić samo, ale lekarz może pomóc złagodzić objawy w międzyczasie.

Otolaryngolodzy: Lekarze od ucha, nosa, gardła

0

Jeśli masz problem zdrowotny w głowie lub szyi, może to być czas, aby zobaczyć otolaryngologa. Dowiedz się od lekarza, co robią ci specjalni lekarze i jak mogą sprawić, że poczujesz się lepiej.

W XIX wieku lekarze zorientowali się, że uszy, nos i gardło są ściśle połączone systemem rur i przejść. Stworzyli specjalne narzędzia, aby przyjrzeć się bliżej tym obszarom i wymyślili sposoby leczenia problemów. Narodziła się nowa specjalność medyczna.

Jakie schorzenia leczą otolaryngolodzy?

Otolaryngolodzy mogą przeprowadzać operacje i leczyć wiele różnych schorzeń. Możesz się z nim spotkać, jeśli masz problem związany z:

  • Choroby ucha, takie jak infekcja, utrata słuchu lub problemy z utrzymaniem równowagi

  • Problemy z nosem, takie jak alergie, zapalenie zatok lub narośle

  • Problemy z gardłem, takie jak zapalenie migdałków, trudności z przełykaniem i problemy z głosem

  • Problemy ze snem, takie jak chrapanie lub obturacyjny bezdech senny, w którym drogi oddechowe są wąskie lub zablokowane, co zakłóca oddychanie podczas snu

  • Zakażenia lub guzy (nowotworowe lub nie) głowy lub szyi

Niektóre obszary głowy są leczone przez innych lekarzy. Na przykład, neurolodzy zajmują się problemami związanymi z mózgiem lub układem nerwowym, a okuliści dbają o oczy i wzrok.

Jak kształceni są lekarze laryngolodzy?

Otolaryngolodzy przechodzą 4-letnią szkołę medyczną. Następnie przechodzą co najmniej 5-letnie szkolenie specjalistyczne. Na koniec muszą zdać egzamin, aby uzyskać certyfikat American Board of Otolaryngology.

Niektórzy otrzymują również 1 lub 2 lata szkolenia w podspecjalności:

  • Alergia: Lekarze ci leczą alergie środowiskowe (takie jak pyłki lub sierść zwierząt domowych) za pomocą leków lub serii zastrzyków zwanych immunologią. Mogą oni również pomóc w ustaleniu, czy masz alergię pokarmową.

  • Chirurgia twarzy i rekonstrukcyjna:

    Lekarze ci wykonują zabiegi z zakresu chirurgii kosmetycznej, takie jak liftingi twarzy czy plastyka nosa. Pomagają również osobom, których wygląd został zmieniony w wyniku wypadku lub które urodziły się z problemami wymagającymi naprawy.

  • Głowa i szyja:

    Jeśli masz guz w nosie, zatokach, ustach, gardle, skrzynce głosowej lub górnej części przełyku, ten rodzaj specjalisty może Ci pomóc.

  • Laryngologia:

    Lekarze ci leczą choroby i urazy, które wpływają na skrzynkę głosową (krtań) i struny głosowe. Mogą również pomóc w diagnozowaniu i leczeniu problemów z przełykaniem.

  • Otologia i neurotologia:

    Jeśli masz jakiekolwiek problemy z uszami, ci specjaliści mogą pomóc. Zajmują się oni leczeniem takich schorzeń jak infekcje, utrata słuchu, zawroty głowy oraz dzwonienie lub brzęczenie w uszach (tinnitus).

  • Laryngolog dziecięcy: Dziecko może nie być w stanie powiedzieć swojemu lekarzowi, co mu dolega. Laryngolodzy dziecięcy są specjalnie przeszkoleni do leczenia najmłodszych, a ich narzędzia i pomieszczenia do badań są tak zaprojektowane, aby dzieci czuły się swobodnie.

Powszechne problemy to infekcje uszu, angina, astma i alergie. Pediatrzy zajmują się również dziećmi z wadami wrodzonymi głowy i szyi. Mogą oni również pomóc w ustaleniu, czy Twoje dziecko ma problemy z mową lub językiem.

  • Rhinology: Lekarze ci skupiają się na Twoim nosie i zatokach. Zajmują się leczeniem zapalenia zatok, krwawienia z nosa, utraty węchu, duszności i nietypowych narośli.

  • Medycyna snu: Niektórzy laryngolodzy specjalizują się w problemach ze snem, które dotyczą oddychania, np. chrapanie lub bezdech senny. Lekarz może zlecić badanie snu, aby sprawdzić, czy pacjent ma problemy z oddychaniem w ciągu nocy.

Jak znaleźć otolaryngologa?

Zapytaj swojego lekarza pierwszego kontaktu lub wejdź na stronę American Academy of Otolaryngology Head and Neck Surgery, aby znaleźć lekarza w swojej okolicy. Poszukaj takiego, który specjalizuje się w Twoim konkretnym problemie.

Cholesteatoma torbiele uszne: Objawy, diagnoza, leczenie

0

Łagodne torbiele w uchu, zwane cholesteatoma, mogą nie powodować raka. Mogą jednak wpływać na słuch, równowagę i nie tylko. Lekarz informuje, jak je zauważyć i jak się je leczy.

Guzek zazwyczaj zaczyna się głęboko w uchu, w pobliżu błony bębenkowej i rośnie w kierunku ucha środkowego i wewnętrznego. Guzki cholesteatoma nie są nowotworowe. Ale jeśli nie są leczone, mogą powodować problemy, w tym utratę słuchu.

Cholesteatomy nie są częste – choruje na nie tylko 9 na 100 000 dorosłych w USA. Mogą pojawić się w każdym wieku, a mężczyźni są bardziej narażeni na ich wystąpienie niż kobiety.

Symptomy

Cholesteatomy zazwyczaj powodują objawy tylko w jednym uchu. Do objawów należą:

  • Ciągły dźwięk w uchu (szumy uszne)

  • Zawroty głowy (lub vertigo)

  • Infekcja ucha

  • Ból ucha

  • Uczucie „pełności” w jednym uchu

  • Płyn o nieprzyjemnym zapachu i wyciekający z ucha

  • Problemy z słyszeniem w jednym uchu

  • Słabość w połowie twarzy

Jeśli masz cholesteatoma od dłuższego czasu i nie leczyłeś go, może on rozrosnąć się na inne obszary ucha, takie jak część, która służy do utrzymywania równowagi. Co gorsza, może przekształcić się w infekcję ucha wewnętrznego lub nawet mózgu. Może to spowodować obrzęk mózgu wypełniony ropą lub zapalenie opon mózgowych. Oba te przypadki są bardzo rzadkie.

Przyczyny

Do powstania cholesteatoma może dojść z kilku powodów:

  • Zapalenie ucha lub uraz. Czasami po operacji ucha, przeziębieniu lub alergii, przewód Eustachiusza nie działa normalnie. W uchu środkowym powstaje podciśnienie, które zasysa błonę bębenkową, tworząc worek – idealne miejsce do gromadzenia się komórek skóry. Najczęściej spotykane są cholesteatomy spowodowane przez infekcje ucha.

  • Masz problem z rurką Eustachiusza. Jeśli przewód łączący ucho z nosem nie działa tak, jak powinien, błona bębenkowa nie radzi sobie dobrze ze zmianami ciśnienia. To może sprawić, że zapadnie się i stanie się kieszenią. Komórki skóry gromadzą się w kieszeni i tworzą cholesteatoma.

  • Tworzy się, gdy tak się dzieje. W rzadkich przypadkach cholesteatoma powstaje, gdy dziecko jest jeszcze w fazie rozwoju. W miarę wzrostu część wyściółki ucha zostaje uwięziona wewnątrz kości. Są one zwykle wykrywane we wczesnym dzieciństwie.

Diagnoza

Lekarz obejrzy wnętrze ucha za pomocą otoskopu – przyrządu wyposażonego w szkło powiększające i światło. Sprawdzi również, jak dobrze słyszysz dźwięki, aby sprawdzić, czy cholesteatoma wpłynęła na Twój słuch.

Jeśli lekarz uzna, że pacjent ma guza cholesteatoma, skieruje go do specjalisty od ucha, nosa i gardła. Tam zostaną wykonane skany obrazu, takie jak poniższe, aby lekarz mógł dokładniej przyjrzeć się guzowi cholesteatoma:

  • Tomografia komputerowa

    (tomografia komputerowa): Jest to seria zdjęć rentgenowskich, które pokazują lekarzowi szczegółowy obraz kości, naczyń krwionośnych i tkanek miękkich wewnątrz ucha. Dzięki temu lekarz może stwierdzić, czy cholesteatoma wrosła w kości ucha, co może zaburzać słuch i równowagę. Lekarz może szczególnie chcieć wykonać to skanowanie, jeśli operacja może być dla Ciebie opcją leczenia. Może to dać lepszy obraz tego, co się dzieje przed zabiegiem.

  • MRI

    (rezonans magnetyczny): Jeśli tomografia komputerowa pokazuje?lekarzowi coś, co wymaga bliższego przyjrzenia się, rezonans magnetyczny jest stosowany, jeśli podejrzewa się, że zakażenie rozprzestrzeniło się na mózg.

Leczenie

Nie ma leku, który sprawi, że cholesteatoma zniknie. Zazwyczaj trzeba je usunąć chirurgicznie. Zabieg trwa zazwyczaj od 2 do 3 godzin i nie wymaga pobytu w szpitalu.

Otrzymasz leki na sen, a zabieg usunięcia zostanie przeprowadzony na jeden z dwóch sposobów:

  • Mastoidektomia: wyrostek sutkowy to kość znajdująca się za uchem. Chirurg otwiera tę kość, aby usunąć torbiel.

  • Tympanoplastyka: Pozwala naprawić uszkodzenia błony bębenkowej (błony tympanicznej). Chirurg wykorzystuje chrząstkę lub mięsień z innej części ucha, aby wypełnić otwory w błonie bębenkowej.

Operacja często pomaga w likwidacji niektórych ubytków słuchu, ale nie zawsze.

Cholesteatomy mogą być agresywne. Jeśli nie zostaną całkowicie usunięte, mogą powrócić, dlatego ważne jest, abyś regularnie odwiedzał swojego lekarza na wizytach kontrolnych.

Otoskleroza i utrata słuchu: Czynniki ryzyka, objawy i leczenie

0

Lekarz wyjaśnia otosklerozę, powszechną formę utraty słuchu. Dowiedz się o jej objawach, przyczynach i leczeniu.

Otoskleroza to rzadki stan, który powoduje utratę słuchu. Dzieje się tak, gdy mała kostka w uchu środkowym – zwykle ta zwana strzemiączkiem – utknie na swoim miejscu. W większości przypadków dzieje się tak, gdy tkanka kostna w uchu środkowym rozrasta się wokół strzemiączka w sposób, w jaki nie powinna.

Aby dobrze słyszeć, kość strzemiączkowa musi wibrować. Jeśli nie jest w stanie tego zrobić, dźwięk nie może przejść z ucha środkowego do ucha wewnętrznego. To utrudnia słyszenie.

Objawy otosklerozy

Głównym objawem otosklerozy jest utrata słuchu. Na początku możesz zauważyć, że nie słyszysz niskich dźwięków lub szeptów ludzi. Zwykle z czasem to się pogarsza.

Większość osób z otosklerozą ma ubytek słuchu w obu uszach. Około 10% do 15% ma ubytek słuchu tylko w jednym uchu. Inne objawy obejmują:

  • Zawroty głowy, zawroty głowy lub problemy z utrzymaniem równowagi

  • Szumy uszne, czyli dzwonienie, ryczenie lub syczenie w uszach

Czasami szumy uszne mogą być problemem po przebytej operacji ucha w celu leczenia otosklerozy.

Czynniki ryzyka otosklerozy

Otoskleroza dotyka ponad 3 miliony Amerykanów. Eksperci nie są pewni, co dokładnie ją powoduje. Wiadomo jednak, że czynniki ryzyka mogą zwiększać prawdopodobieństwo zachorowania:

  • Wiek: Choroba zwykle zaczyna się w młodym wieku. Na otosklerozę można zachorować w wieku od 10 do 45 lat, ale najbardziej prawdopodobne jest to w wieku 20 lat. Objawy są zazwyczaj najgorsze w wieku 30 lat.

  • Genetyka:? Często występuje w rodzinach. Około połowa osób cierpiących na otosklerozę ma gen związany z tym schorzeniem. Ale nawet jeśli masz ten gen, niekoniecznie zachorujesz.

  • Płeć:? Zarówno mężczyźni jak i kobiety chorują na otosklerozę. Kobiety jednak mają większe ryzyko. Eksperci nie są pewni dlaczego, ale jeśli jesteś kobietą i rozwinie się u Ciebie otoskleroza podczas ciąży, prawdopodobnie stracisz słuch szybciej niż gdybyś była mężczyzną lub nie była w ciąży.

  • Rasa i pochodzenie etniczne: Najbardziej narażeni na zachorowanie są mieszkańcy rasy kaukaskiej. U około 10% rozwija się otoskleroza. W innych grupach występuje rzadziej, a u Afroamerykanów rzadko.

  • Historia medyczna: Niektóre problemy medyczne mogą zwiększyć ryzyko wystąpienia otosklerozy. Na przykład, jeśli kiedykolwiek chorowałeś na odrę, ryzyko może wzrosnąć. Również złamania kości wokół ucha wewnętrznego mogą zwiększyć prawdopodobieństwo wystąpienia otosklerozy. Zaburzenia immunologiczne, w których układ odpornościowy błędnie atakuje części ciała, również mogą być związane z tym stanem.

Diagnoza otosklerozy

Jeśli zauważysz, że masz problemy ze słuchem, udaj się do otolaryngologa (lekarza zajmującego się uszami, nosem i gardłem, lub ENT). Przyjrzy się on dokładnie Twojemu uchu, sprawdzi słuch i zapyta o historię zdrowia Twojej rodziny. W niektórych przypadkach może zalecić wykonanie tomografii komputerowej. Seria zdjęć rentgenowskich jest wykonywana pod różnymi kątami i łączona w celu uzyskania bardziej szczegółowego obrazu.

Leczenie otosklerozy

Leczenie może nie być konieczne od razu, ale otoskleroza zwykle pogarsza się z czasem. Lekarz może porozmawiać z Tobą o:

  • Monitorowanie: Jeśli otoskleroza jest łagodna, lekarz może przyjąć postawę wyczekującą i regularnie badać słuch. Może również zalecić założenie aparatu słuchowego.

  • Aparaty słuchowe nie są w stanie wyleczyć otosklerozy, ale mogą poprawić ubytek słuchu, którego doświadczasz z jej powodu.

  • Chirurgia: Jeśli ubytek słuchu jest poważny lub się pogłębia, lekarz może zalecić operację zwaną stapedektomią. Podczas tego zabiegu chirurg umieszcza w uchu środkowym urządzenie, które przesuwa zaklinowaną kość strzemiączka, umożliwiając falom dźwiękowym dotarcie do ucha wewnętrznego, dzięki czemu lepiej słyszysz.

Stapedektomia może pomóc niektórym osobom. Jednak, jak każdy rodzaj operacji, wiąże się z ryzykiem. W rzadkich przypadkach może pogorszyć ubytek słuchu. Jeśli masz otosklerozę w obu uszach, chirurg będzie operował jedno ucho na raz. Po pierwszej operacji będziesz musiał czekać co najmniej 6 miesięcy na operację drugiego ucha.

  • Alternatywne metody leczenia: Niektórzy lekarze mogą leczyć otosklerozę za pomocą fluorku sodu, suplementu diety. Jednak nie udowodniono, że to działa.

Nawracające polichondritis: Objawy, przyczyny i sposoby leczenia

0

Dowiedz się więcej o tym poważnym rodzaju zapalenia, które wpływa na chrząstki, narządy i układy.

Nawracające polichondritis (RP) to rzadka choroba, która powoduje zapalenie chrząstki i innych tkanek w organizmie. Jeśli masz bolesne stawy i zauważasz zmiany w uszach lub nosie, możesz mieć ten stan.

Zapalenie jest sposobem organizmu na walkę z chorobą lub urazem. Gdy układ odpornościowy uzna, że istnieje problem (np. wirus lub bakteria), uwalnia pewne komórki do krwi, a do dotkniętego obszaru napływa więcej krwi. Może to spowodować zaczerwienienie, ciepło, obrzęk lub ból.

Ból związany z RP zwykle pojawia się nagle i może wystąpić zarówno u mężczyzn, jak i u kobiet oraz u osób w każdym wieku. Ale jego początek jest bardziej prawdopodobny między 40 a 60 rokiem życia.

Choroba dotyka ludzi w różny sposób. Niektórzy dostają łagodny przypadek RP raz na jakiś czas, a objawy ustępują same. Inni mają dużo bólu i częstsze ataki.

Ponieważ może wpływać na kluczowe organy, RP może prowadzić do poważnych chorób i może zagrażać życiu.

Objawy nawracającego polichondritis

Choroba dotyka najczęściej chrząstki (twardej, ale elastycznej tkanki) w uszach i stawach. Może również pojawić się w nosie, żebrach, kręgosłupie i tchawicy. Może mieć wpływ na każdy obszar, gdzie tkanka jest podobna do chrząstki, jak oczy, serce, skóra, nerki, żebra, naczynia krwionośne i układ nerwowy.

Wspólne objawy nawracającego polichondritis obejmują:

  • Wgłębienie w mostku nosa („nos siodłowy” lub „nos puginałowy”)

  • Ból i zaczerwienienie ucha

  • Czerwone, bolesne i spuchnięte oczy

  • Bolesne, obrzęknięte stawy (dłonie, palce, ramiona, łokcie, kolana, kostki, palce u nóg, miednica), które mogą wystąpić lub nie wraz z zapaleniem stawów

  • Ból żeber

  • Ból gardła lub szyi

  • Problemy z oddychaniem i mówieniem

  • Problemy z połykaniem

  • Wysypki

Osoby z tym schorzeniem mogą mieć również inne choroby zapalne, takie jak zapalenie naczyń lub zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa. Mogą również mieć inną chorobę autoimmunologiczną, taką jak toczeń.

W zależności od tego, gdzie RP wpływa na Ciebie, może również powodować problemy z zastawką serca lub problemy z nerkami. Jeśli RP dotyka ucha wewnętrznego, możesz czuć się chory na żołądek lub mieć problemy ze słuchem i równowagą.

Jeśli choroba dostanie się do tchawicy, może powodować kaszel i utrudniać oddychanie lub połykanie. Możesz również mieć silny ból RP w okolicy mostka i żeber.

Nawracające polichondritis przyczyny

Lekarze nie wiedzą, co powoduje RP. Niektórzy uważają, że pewien gen może zwiększać prawdopodobieństwo zachorowania, ale choroba nie występuje rodzinnie.

Jest uważane za zaburzenie autoimmunologiczne. Oznacza to, że twój układ odpornościowy przez pomyłkę atakuje zdrowe tkanki. Naukowcy uważają, że niektóre przypadki mogą być wywołane przez stres lub czynniki środowiskowe.

Diagnoza nawracającego polichondritis

Nie istnieje żaden test na RP. Lekarz zbada pacjenta i zada pytania dotyczące objawów. Możliwe, że zostanie wykonane badanie krwi na obecność oznak zapalenia. Zdjęcia rentgenowskie mogą lepiej uwidocznić dotknięte chorobą miejsca.

Aby dowiedzieć się na pewno, czy masz RP, lekarz może szukać trzech lub więcej z tych objawów:

  • Zapalenie chrząstki w obu uszach

  • Zapalenie chrząstki w nosie

  • Zapalenie chrząstki w drogach oddechowych

  • Zapalenie stawów w pięciu lub więcej stawach jednocześnie

  • Problemy ze słuchem lub równowagą (zawroty głowy, utrata słuchu, szumy uszne)

  • Zapalenie oka (zapalenie spojówek, zapalenie nadtwardówki, zapalenie twardówki i/lub zapalenie błony naczyniowej oka)

W niektórych przypadkach lekarz może chcieć pobrać niewielką ilość tkanki w celu obejrzenia jej pod mikroskopem. Jest to tak zwana biopsja.

W zależności od tego, jak choroba wpływa na pacjenta, może być konieczna wizyta u specjalisty. Może to być specjalista od zaburzeń autoimmunologicznych (reumatolog), problemów z sercem (kardiolog) lub leczenia bólu.

Leczenie nawracającego polichondrytu

Nie ma lekarstwa na RP, ale lekarz może pomóc Ci poczuć się lepiej i uratować chrząstkę za pomocą:

  • Leki przeciwzapalne (jak Motrin czy Advil) mogą pomóc z bólem, zwłaszcza u osób, które mają łagodny przypadek RP.

  • Sterydy (jak prednizon) lub inne rodzaje leków pomagające w leczeniu stanu zapalnego.

  • Silniejsze leki, które spowalniają działanie układu odpornościowego. W zależności od tego, jak poważny jest Twój przypadek i jakie organy są dotknięte, możesz potrzebować operacji, aby naprawić uszkodzoną zastawkę serca lub założyć rurkę do oddychania.

Perspektywy nawracającego polichondrytycznego zapalenia stawów

Długoterminowa perspektywa dla RP jest inna dla każdej osoby. Z czasem stan będzie się pogarszał. Utrata wzroku i słuchu, choroby serca i płuc oraz problemy z równowagą są powszechne w późniejszych stadiach choroby.

Poważne przypadki RP mogą być śmiertelne, ale wskaźniki przeżycia znacznie się poprawiły na przestrzeni lat.

Motion Sickness: Symptomy, przyczyny, leczenie, zapobieganie

0

Choroba lokomocyjna jest tak stara jak zapisana historia, ale istnieją proste sposoby, aby jej uniknąć i złagodzić.

Istnieją sposoby, aby zapobiec lub leczyć chorobę ruchową, aby podróż lub wycieczka do parku rozrywki była przyjemna.

Co powoduje?

Choroba lokomocyjna pojawia się, gdy dochodzi do konfliktu między zmysłami. Powiedzmy, że jesteś na przejażdżce w wesołym miasteczku, a ona obraca cię dookoła i do góry nogami. Twoje oczy widzą jedną rzecz, twoje mięśnie czują inną, a twoje uszy wewnętrzne wyczuwają coś innego.

Twój mózg nie może przyjąć tych wszystkich mieszanych sygnałów. Dlatego w końcu czujesz zawroty głowy i jest ci niedobrze.

Rola uszu

W szczególności uszy wewnętrzne pomagają kontrolować zmysł równowagi. Są one częścią sieci zwanej układem przedsionkowym.

Układ ten składa się z trzech par kanałów półkolistych i dwóch woreczków, zwanych saccule i utricle. Przesyłają one do mózgu informacje o tym, co dzieje się wokół Ciebie.

W kanałach półkolistych znajduje się płyn, który porusza się wraz z obrotami głowy. Torebka i błędnik są wrażliwe na grawitację. Informują mózg o tym, czy stoisz, czy leżysz.

Rola mózgu

Twój mózg przyjmuje wszystkie te dane i zazwyczaj układają się one w całość i mają sens. Ale czasami mózg otrzymuje mylące sygnały.

Na przykład w samolocie masz wrażenie, że się poruszasz, ale twoje oczy informują mózg, że nigdzie się nie wybierasz. Podobnie jest w drugą stronę. Po długiej podróży morskiej możesz stać nieruchomo na suchym lądzie, ale nadal masz wrażenie, że się poruszasz.

Rezultat jest taki sam: choroba lokomocyjna.

Kto na to choruje?

Każdy może zachorować na chorobę lokomocyjną, ale najczęściej występuje ona u dzieci i kobiet w ciąży. W przeciwieństwie do przeziębienia, nie można się nią zarazić od innych osób. Nie jest zaraźliwa.

Symptomy

Choroba lokomocyjna może pojawić się szybko i sprawić, że oblejesz się zimnym potem i poczujesz, że musisz zwymiotować. Inne częste objawy to:

  • Zawroty głowy

  • Zwiększenie produkcji śliny

  • Utrata apetytu

  • Blada skóra

Ponadto niektóre osoby cierpią na bóle głowy, czują się bardzo zmęczone lub mają płytki oddech.

Porady, które pomogą złagodzić ten problem

U większości osób objawy nie trwają długo. Często ustępują po przyzwyczajeniu się do sytuacji, niezależnie od tego, czy jest to kołysanie łodzi, czy ruch pociągu.

Ale jest kilka prostych rzeczy, które możesz zrobić, jeśli choroba lokomocyjna nie ustępuje sama z siebie:

  • Zrelaksuj się. Znajdź coś, na czym mógłbyś się skupić, czy to biorąc głęboki oddech, czy też licząc wstecz od 100. Zamknięcie oczu również może pomóc.

  • Spójrz na stabilny obiekt. Jeśli jesteś na łodzi, spójrz na horyzont. Jeśli jesteś w samochodzie, spójrz przez przednią szybę.

  • Unikaj alkoholu. Przed podróżą zjedz lekki posiłek, ale nie pość.

  • Oddychaj świeżym powietrzem – i nie pal.

  • Unikaj czytania.

Jeśli możesz, zajmij miejsce nad skrzydłem samolotu, w kabinie na górnym pokładzie, jeśli żeglujesz, lub miejsce na przednim siedzeniu, jeśli jedziesz samochodem.

Naturalne środki zaradcze

Niektórzy ludzie odczuwają ulgę dzięki tym środkom:

Raw ginger. Theres some scientific proof that this root, long used as a folk remedy to fight musea, is effective. Może on jednak działać jako środek rozrzedzający krew. Zanim go zastosujesz, porozmawiaj z lekarzem.

Mięta. Uważa się, że spożywanie mięty pieprzowej uspokaja organizm. Co najmniej, aromat może cię uspokoić.

Akupunktura i akupresura. Niektórzy twierdzą, że stymulowanie pewnego punktu tuż pod nadgarstkiem pomaga im złagodzić mdłości.

Leki

Jeśli nadal dokucza Ci choroba lokomocyjna, możesz porozmawiać z lekarzem o następujących lekach:

Dimenhydrynat (Dramamina). Ten dostępny bez recepty lek przeciwhistaminowy, stosowany do łagodzenia alergii, pomaga również w przypadku choroby lokomocyjnej. Pierwszą dawkę należy przyjąć około godziny przed podróżą. Kolejne dawki przyjmuje się co 4 do 6 godzin.

Skopolamina (Maldemar). Jest to lek wydawany na receptę. Zakładasz plaster za ucho. Nakładasz go na 4 godziny przed potrzebą. Jedna dawka wystarcza na 3 dni.

Do innych leków należą:

  • Cyclizine (Marezine, Marzine, Emoquil)

  • Meklizyna (Antivert, Bonine)

  • Prometazyna (Phenadoz, Phenergan, Promethegan)

Wszystkie mają skutki uboczne, w tym senność i suchość w ustach.

Kiedy powinienem zgłosić się do lekarza?

Choroba lokomocyjna zazwyczaj ustępuje po zakończeniu podróży. Jeśli jednak nadal masz zawroty głowy, bóle głowy, nadal wymiotujesz, zauważasz utratę słuchu lub ból w klatce piersiowej, skontaktuj się z lekarzem.

Zapobieganie infekcji ucha: Jak zapobiegać infekcjom ucha

0

Infekcje ucha może czuć się jak theyre trudne do uniknięcia, zwłaszcza u dzieci, ale można obniżyć szanse na uzyskanie jednego. Dowiedz się, jak to zrobić od lekarza.

Dorośli też je mają, ale dzieci zazwyczaj chorują na nie częściej, ponieważ ich układ odpornościowy nie jest jeszcze wystarczająco rozwinięty, aby zwalczać powszechnie występujące wirusy i bakterie.

Nie zawsze można powstrzymać wszystkie infekcje ucha. Możesz jednak dowiedzieć się, co je powoduje, a następnie podjąć kroki w celu zmniejszenia szansy, że Ty lub dziecko, którym się opiekujesz, zachoruje na nie.

Jak do nich dochodzi

Infekcje pojawiają się w uchu środkowym. Jest to wypełniona powietrzem przestrzeń za błoną bębenkową. Znajdują się w niej maleńkie, wibrujące kosteczki, które odbierają fale dźwiękowe, dzięki czemu możesz słyszeć.

Przeziębienie, grypa, a nawet alergie również mogą wywołać taką infekcję. Dzieje się tak dlatego, że zwykle powodują one przekrwienie i obrzęk w przewodach nosowych i gardle. Kiedy płyn gromadzi się i nie jest skutecznie odprowadzany, może to zwiększyć ryzyko infekcji ucha.

Ryzyko

Infekcje uszu zdarzają się częściej jesienią i zimą, ponieważ wtedy również wzrasta liczba infekcji górnych dróg oddechowych, takich jak przeziębienie i grypa. Dzieci w wieku 2 lat i młodsze częściej zapadają na infekcje uszu ze względu na mały rozmiar i kształt ich przewodów Eustachiusza.

Inne rzeczy, które mogą wchodzić w grę:

Butelki i smoczki: Jeśli dzieci piją z butelki podczas leżenia lub używać smoczka, to theyre bardziej prawdopodobne, aby dostać infekcji ucha.

Ośrodki opieki dziennej: Dzieci mogą być narażone na więcej zarazków w sytuacjach, w których jest dużo dzieci.

Jakość powietrza: Dym papierosowy i inne rodzaje zanieczyszczeń powietrza mogą zwiększyć szanse Twojego dziecka na infekcję ucha.

Porady

Te rzeczy mogą pomóc zmniejszyć liczbę infekcji, które mogą wystąpić u Twojego dziecka:

Karmienie piersią: Dzieci, które karmią piersią przez 12 miesięcy lub dłużej, mają zwykle mniej infekcji. Jeśli karmienie piersią nie wchodzi w grę, karm dziecko butelką w pozycji pionowej, siedzącej.

Świeże powietrze: Nie narażaj dziecka na działanie dymu papierosowego. Staraj się unikać także innych form zanieczyszczenia powietrza, jeśli tylko możesz.

Szczepienia: Bądź na bieżąco ze szczepieniami swojego dziecka.

Wyrzuć smoczki: Jeśli Twoje dziecko używa smoczka po 12 miesiącu życia, zwiększa się szansa na infekcje ucha. Zrób wszystko, aby odzwyczaić od nich swojego malucha.

Umyj się: Często myj ręce dziecka i swoje własne wodą z mydłem. Może to ograniczyć rozprzestrzenianie się zarazków i zapobiec złapaniu przez dziecko grypy lub przeziębienia. Kolejna rada, choć może być bardzo trudna: staraj się trzymać brudne przedmioty z dala od ust dziecka.

Kiedy należy udać się do lekarza

Zadzwoń do lekarza, jeśli któraś z tych rzeczy dzieje się z Twoim dzieckiem:

Gorączka: Zwróć uwagę na wysoką temperaturę. Podejmij działania, jeśli:

  • Twoje dziecko jest młodsze niż 3 miesiące i ma gorączkę 100,4 F lub więcej

  • Gorączka powyżej 104 F u dowolnego dziecka w dowolnym momencie

  • Gorączka trwająca dłużej niż jeden dzień u malucha poniżej 2 roku życia

  • Trwa dłużej niż 3 dni u dzieci w wieku 2 lat i starszych

Silny ból: Twoje dziecko naprawdę boli i leki przeciwbólowe, takie jak acetaminofen lub ibuprofen, nie pomagają.

Wydzielina: Z ucha dziecka wycieka ropa lub krew.

Dorośli

Nie jesteś narażony na infekcję ucha tak jak dziecko. Dzieje się tak dlatego, że przewody Eustachiusza u dorosłych są większe. A kształt rurki u dorosłego człowieka oznacza mniejsze prawdopodobieństwo jej zatkania.

Jeśli odczuwasz ból lub z ucha wypływa płyn, musisz jak najszybciej udać się do lekarza.

Dlaczego boli mnie ucho? 7 możliwych przyczyn bólu ucha

0

Co jest źródłem bólu ucha? Może to nie być ucho.

Oto najczęstsze przyczyny:

Woskowina w uchu

Twoje ucho cały czas produkuje i pozbywa się woskowiny. Jeśli proces ten nie przebiega prawidłowo, woskowina gromadzi się i twardnieje, co prowadzi do zablokowania przewodu słuchowego. Lekarz nazwie to zalegającą woskowiną. Czasami powoduje ona ból.

Nie używaj wacików ani innych przedmiotów, aby spróbować wydostać woskowinę. W ten sposób wepchniesz ją jeszcze dalej do przewodu słuchowego i zwiększysz prawdopodobieństwo jej zalegania. Twoje ucho może boleć, swędzieć, wydzielać złogi lub ulec infekcji. Możesz nawet stracić słuch na jakiś czas.

Łagodne uszkodzenie ucha można leczyć w domu, stosując dostępne bez recepty krople do uszu, które zmiękczają woskowinę, aby mogła naturalnie spłynąć. Możesz też udać się do lekarza, jeśli woskowina stwardniała. Może on usunąć woskowinę bez uszkadzania błony bębenkowej. Dowiedz się więcej o woskowinie w uchu.

Ciśnienie powietrza

W większości przypadków ucho doskonale radzi sobie z utrzymaniem równego ciśnienia po obu stronach błony bębenkowej. Ten mały odgłos, który czujesz podczas przełykania, jest częścią tego procesu. Jednak szybkie zmiany, jak na przykład w samolocie lub w windzie, mogą zakłócić równowagę. Twoje ucho może boleć i możesz mieć problemy ze słyszeniem. To jest typowo dysfunkcja rurki eustachiusza, która może być przewlekła w? niektórych ludzi.

Aby uniknąć problemów w samolocie:

  • Żuj gumę, ssij twarde cukierki lub ziewaj i połykaj podczas startu i lądowania.

  • Nie zasypiaj podczas zniżania się samolotu.

  • Weź głęboki oddech, zaciśnij nozdrza, a następnie delikatnie spróbuj wydmuchać powietrze z nosa.

  • Unikaj podróży lotniczych i nurkowania, gdy masz przeziębienie, infekcję zatok lub objawy alergii.

Dowiedz się więcej o ciśnieniu powietrza i uszach.

Ucho pływaka

Jeśli boli Cię ucho, kiedy pociągasz za płatek ucha lub naciskasz na malutką klapkę, która go zamyka, prawdopodobnie masz infekcję ucha zewnętrznego. Dochodzi do niej, gdy woda uwięziona w kanale słuchowym zaczyna hodować zarazki. Twoje ucho może stać się czerwone, spuchnięte, może swędzieć i wyciekać z niego ropa. To nie jest zaraźliwe. Aby tego uniknąć, utrzymuj ucho suche podczas i po pływaniu. Lekarz prawdopodobnie przepisze Ci antybiotyki w kroplach do uszu, aby je wyleczyć. Dowiedz się więcej o uchu pływaka.

Infekcja ucha środkowego

Przeziębienie, alergia lub infekcja zatok może spowodować zablokowanie przewodów w uchu środkowym. Gdy płyn gromadzi się i ulega zakażeniu, lekarz nazywa to zapaleniem ucha środkowego. Jest to najczęstsza przyczyna bólu ucha. Jeśli lekarz uzna, że przyczyną jest bakteria, może przepisać antybiotyki. Jeśli nie, może zalecić leczenie alergii lekiem przeciwhistaminowym i sterydem do nosa. Daj jej znać, jeśli twój ból nie poprawia się lub powraca. Jeśli nie jest leczone, infekcja ucha środkowego może się rozprzestrzenić lub spowodować utratę słuchu. Dowiedz się więcej o leczeniu infekcji ucha.

Inne przyczyny

Możesz odczuwać ból w uszach nawet wtedy, gdy jego źródło znajduje się w innym miejscu ciała, np. przy bólu zęba. Dzieje się tak dlatego, że nerwy znajdujące się na twarzy i szyi przechodzą bardzo blisko ucha wewnętrznego. Lekarze nazywają ten rodzaj bólu, który zaczyna się w jednym miejscu, a odczuwany jest w innym, bólem odniesionym.

Jeśli bólowi ucha towarzyszy silny ból gardła, może to być infekcja, taka jak zapalenie migdałków lub gardła. W rzeczywistości, ból ucha jest często najgorszym objawem jednego z tych schorzeń. Dowiedz się więcej o objawach bólu gardła.

Ropnie zębów, ubytki i wbite zęby trzonowe również mogą powodować ból ucha. Twój lekarz będzie w stanie stwierdzić, czy winne są zęby, dotykając zęba lub dziąsła, aby sprawdzić, czy są one bolesne. Dowiedz się więcej o bólach zębów.

Staw skroniowo-żuchwowy, czyli TMJ, to zawias szczęki, który znajduje się bezpośrednio pod uchem. Ból stawu skroniowo-żuchwowego może być spowodowany zgrzytaniem zębami lub może być objawem zapalenia stawów. Ból w uszach lub na twarzy pojawia się po przeżuwaniu, mówieniu lub ziewaniu. Aby go wyleczyć, weź leki przeciwbólowe dostępne bez recepty i połóż ciepłe okłady na szczękę. Staraj się nie zaciskać zębów. Korzystne może być stosowanie ochraniacza na zęby podczas snu. Może to pomóc złagodzić napięcie, które powoduje ból ucha. Pomocne będzie również jedzenie miękkich pokarmów. Dowiedz się więcej o przyczynach bólu szczęki.

Niektóre przyczyny bólu ucha mogą być poważne, takie jak guzy lub infekcje, w tym cellulitis lub gontyna. Jeśli ból ucha jest silny, nie ustępuje w ciągu kilku dni po zastosowaniu leczenia domowego, towarzyszy mu wysoka gorączka lub ból gardła, albo pojawia się nowa wysypka, należy niezwłocznie udać się do lekarza w celu podjęcia leczenia i wykluczenia czegoś poważniejszego.

Autoimmunologiczna choroba ucha wewnętrznego (AIED): Objawy i leczenie

0

Lekarz mówi, co należy wiedzieć o autoimmunologicznej chorobie ucha wewnętrznego, rzadkim schorzeniu, które może zagrażać słuchowi.

Mniej niż 1% z 28 milionów Amerykanów, którzy mają ubytek słuchu, ma go z powodu AIED. Nieco częściej występuje u kobiet w średnim wieku.

Symptomy

Jeśli cierpisz na AIED, będziesz miał ubytek słuchu, który zaczyna się w jednym uchu, a następnie rozprzestrzenia się na drugie. Może to trwać kilka tygodni, lub może nastąpić w ciągu kilku miesięcy.

Inne objawy mogą obejmować:

  • Zawroty głowy lub problemy z utrzymaniem równowagi

  • Przepełnienie w uchu

  • Szumy uszne (dzwonienie, ryczenie lub syczenie w uchu)

  • Vertigo (poczucie, że się kręcisz)

Przyczyny

Komórki odpornościowe stale poszukują zarazków, które próbują wtargnąć do Twojego organizmu. Jeśli pomylą komórki w uchu wewnętrznym z wirusem lub bakterią, atakują je. Nazywa się to reakcją autoimmunologiczną.

Komórki odpornościowe mogą uszkodzić także inne narządy. Niecałe 30% osób cierpiących na AIED ma inną chorobę autoimmunologiczną, która wpływa na cały organizm, taką jak reumatoidalne zapalenie stawów, toczeń, twardzina, wrzodziejące zapalenie jelita grubego lub zespół Sjoegrena (zespół suchego oka).

Diagnoza

Ponieważ objawy AIED są tak powszechne, może być trudne do zdiagnozowania. Często jest mylona z infekcją ucha, dopóki ubytek słuchu nie rozprzestrzeni się na drugie ucho.

Aby zdiagnozować AIED, lekarz zada pytania na temat Twojego zdrowia i historii choroby, przeprowadzi badanie fizyczne i wykona test słuchu. Przeprowadzi również badanie równowagi, które może wykazać, jak dobrze ucho wewnętrzne „rozmawia” z mózgiem. Możesz mieć również wykonane badania krwi.

Żaden test nie jest w stanie stwierdzić na pewno, czy masz AIED, ale wyniki mogą wskazywać na reakcję autoimmunologiczną. Jeśli tak, warto udać się do otolaryngologa, który zajmuje się również zaburzeniami autoimmunologicznymi.

Ponieważ możesz nie uzyskać jasnej odpowiedzi, lekarz może rozpocząć leczenie bez pewnej diagnozy, aby zapobiec uszkodzeniu słuchu, którego nie da się naprawić. Wiele osób nie jest zdiagnozowanych z AIED, dopóki nie rozpoczną leczenia, a ich objawy nie ulegną poprawie.

Leczenie

Twój lekarz prawdopodobnie poda Ci lek, który pomaga w leczeniu stanu zapalnego. Wykazano, że wysokie dawki sterydów działają dobrze w przypadku AIED, ale mają one wiele skutków ubocznych. Więc prawdopodobnie nie będziesz ich brał przez więcej niż kilka tygodni.

Po zażyciu sterydów lekarz może przepisać lek, który wyciszy układ odpornościowy. Inne leki, takie jak azatiopryna (Imuran), cyklofosfamid (Cytoxan) i metotreksat, są czasami stosowane w tym celu.

Aparat słuchowy może pomóc Ci dostosować się do utraty słuchu, ale w ciężkich przypadkach lekarz może zasugerować wszczepienie implantu ślimakowego. Jest to małe urządzenie, które oddziałuje na nerwy w uchu wewnętrznym, które wysyłają sygnały do mózgu. Tam mózg przekształca je w dźwięk. Część implantu ślimakowego znajduje się za uchem. Druga część jest umieszczana pod skórą podczas operacji.

W miarę jak lekarze dowiadują się więcej o AIED, więcej opcji leczenia może być możliwe. Obejmują one leki, które działają lepiej z mniejszą ilością skutków ubocznych, jak również terapię genową. Nowe geny mogą być stosowane, aby pomóc uszkodzone komórki ucha zacząć pracować ponownie.