Strona główna Blog Strona 2480

Co powoduje lanugo u osób z anoreksją?

0

Dowiedz się więcej o lanugo i anoreksji, w tym jak te dwa stany są powiązane i jak szukać leczenia.

Co to jest lanugo?

Lanugo to miękkie, pierzaste włosy, które mogą rosnąć na całym ciele, najczęściej na plecach i ramionach. Płody rosną lanugo podczas końca ciąży, a noworodki zazwyczaj tracą lanugo w ciągu tygodnia lub dwóch od urodzenia.

Eksperci dont naprawdę wiedzieć, co powoduje lanugo. Najczęstszą teorią jest to, że pomaga izolować ciało, które w przeciwnym razie mogłoby mieć trudny czas pozostania ciepłym.

Lanugo jest powszechne wśród niemowląt, ale nie u starszych dzieci lub dorosłych.

Dlaczego dorosły lub nastolatek może mieć lanugo?

Istnieje kilka warunków, które mogą powodować lanugo u dorosłych lub nastolatków.

Większość z nich powoduje, że osoba ma trudności z regulacją ciepłoty ciała. To może wspierać teorię, że lanugo rośnie, aby pomóc w izolacji ciała.

Na przykład, jedno badanie przyjrzało się lanugo u osób z niektórymi rodzajami raka. Inne badania znalazły związek między lanugo a celiakią.?

Zaburzenia odżywiania takie jak anorexia nervosa są najczęstszym powodem, dla którego dorosły lub nastolatek miałby lanugo.

Co to jest anoreksja nerwowa?

Anorexia nervosa to zaburzenie odżywiania, które dotyka około 0,6% osób dorosłych. Jak większość zaburzeń odżywiania, dotyka częściej kobiet niż mężczyzn.

Anoreksja jest diagnozowana u osób, które głodzą się jako sposób na utratę wagi. Może to obejmować ograniczenie, jak często jedzą, ograniczenie, ile jedzą na jednym posiedzeniu, ćwiczenia dużo, aby zrównoważyć to, co jedzą, i czyni się rzucić po jedzeniu.

Lekarze nie są dokładnie pewni, co powoduje anoreksję.

Ponieważ zdarza się to najczęściej u nastolatków i młodych dorosłych, niektórzy eksperci uważają, że szybki wzrost i zmiany hormonalne mogą spowodować, że młodzi ludzie stają się skupieni na tym, jak wyglądają.?

Ludzie mogą również mieć anoreksję z powodu stresu, niskiej samooceny, niepokoju, samotności, ich osobistej relacji z jedzeniem, i ich środowiska. Anoreksja jest prawdopodobnie spowodowana przez kombinację tych rzeczy, a nie przez jeden czynnik.

Dlaczego anoreksja jest niebezpieczna?

Anoreksja może być śmiertelnie niebezpieczna. Twój organizm potrzebuje jedzenia, aby przetrwać. Pobiera niezbędne składniki odżywcze z pożywienia i wykorzystuje je do zasilania wszystkiego, od organów po skórę i włosy.

Kiedy organizm nie otrzymuje potrzebnych mu składników odżywczych, zaczyna się wyłączać. To właśnie wtedy dieta staje się anoreksją.

Fizyczne objawy anoreksji obejmują:

  • Wyczerpanie

  • Zawroty głowy

  • Brak miesiączki (u kobiet)

  • Zaparcia

  • Niskie ciśnienie krwi

  • Odwodnienie

  • Łamliwe włosy

  • Odbarwiona skóra

Z czasem anoreksja może spowodować wiele powikłań medycznych, w tym:

  • Anemia

  • Osteoporoza, czyli kruche kości

  • Problemy z sercem

  • Problemy z nerkami

  • Niedożywienie

Co Lanugo ma wspólnego z anoreksją?

Lanugo jest jednym z objawów anoreksji.

W przeciwieństwie do innych objawów, jest prawie zawsze obecny w przypadkach ciężkiej anoreksji. Jest to również unikalny objaw, rzadko spotykany w innych stanach chorobowych.

Wszystko to sprawia, że obecność lanugo jest przydatna dla lekarzy próbujących zdiagnozować anorexia nervosa. Jeśli zauważą lanugo, lekarze mogą być w stanie dostrzec i zdiagnozować anoreksję u osób niechętnych do szukania pomocy.

Co należy zrobić, jeśli u Ciebie lub bliskiej osoby wystąpi lanugo?

Wiele osób z zaburzeniami odżywiania nie chce pomocy. Mogą zaprzeczać, jak bardzo ich zaburzenia odżywiania się pogorszyły, lub mogą chcieć być szczupłe bardziej niż zdrowe.

Lanugo jest zazwyczaj znakiem, że anoreksja posunęła się do niebezpiecznego poziomu. A jeśli nie jest to zaburzenie odżywiania, lanugo może być oznaką innej choroby podstawowej?

Dlatego, jeśli ty lub ktoś bliski ma lanugo, ważne jest, aby porozmawiać z lekarzem tak szybko, jak to możliwe.

Co to jest ARFID?

0

ARFID jest rodzajem zaburzenia odżywiania. Dowiedz się więcej na jego temat i jak lekarze go leczą.

Co to jest ARFID?

Avoidant restrictive food intake disorder (ARFID) to zaburzenie odżywiania podobne do anoreksji. Oba schorzenia polegają na intensywnym ograniczaniu ilości i rodzajów spożywanych pokarmów.

Jednak w przeciwieństwie do anoreksji, osoby z ARFID nie martwią się o obraz swojego ciała, kształt lub rozmiar.

Wiele dzieci ma fazy wybrednego jedzenia. Ale ARFID (które lekarze zwykli nazywać selektywnym zaburzeniem odżywiania) jest inne. Ktoś z ARFID nie je wystarczająco dużo kalorii, aby jego ciało pracowało prawidłowo. U dzieci może to prowadzić do opóźnionego przyrostu wagi i wzrostu. U osób dorosłych ARFID może nie tylko powodować niebezpieczną utratę wagi, ale także uniemożliwić im utrzymanie podstawowych funkcji organizmu.

Powoduje

Lekarze nie wiedzą, co powoduje ARFID. Niektórzy eksperci uważają, że ludzie, którzy go dostają mogą mieć ekstremalną wrażliwość na smak lub teksturę. Mogą mieć złe doświadczenia z jedzeniem – takie jak zadławienie się lub wymioty – które sprawiają, że boją się lub niepokoją o jedzenie.

Do osób najbardziej narażonych na ARFID należą:

  • Dzieci, które nigdy nie przestają wybrzydzać

  • Osoby ze spektrum autyzmu

  • Osoby z ADHD

Dzieci z ARFID często mają zaburzenia lękowe. Mają też większe szanse na inne problemy psychiatryczne.

Symptomy

Niektóre z fizycznych objawów ARFID przypominają objawy anoreksji. Obejmują one:

  • Znaczna utrata wagi

  • Brak apetytu

  • Nieprawidłowe miesiączki

  • Skurcze i ból brzucha

  • Zaparcia

  • Problemy z koncentracją

  • Niski poziom żelaza lub tarczycy

  • Wolny rytm serca

  • Zawroty głowy lub omdlenia

  • Ciągłe uczucie zimna

  • Suche włosy, skóra i paznokcie

  • Delikatny wzrost włosów na ciele

  • Przerzedzenie włosów na głowie

  • Osłabienie mięśni

  • Osłabiony układ odpornościowy

  • Słabe gojenie się ran

  • Zimne dłonie i stopy

  • Spuchnięte stopy

Osoby z ARFID mogą mieć również objawy behawioralne lub psychologiczne. Na przykład:

  • Konieczność ubierania się warstwowo, aby ukryć utratę wagi lub zachować ciepło

  • Drastyczne ograniczenie rodzajów lub ilości spożywanych pokarmów

  • Trudności w jedzeniu z innymi

  • Strach przed wymiotami lub zadławieniem się

Diagnoza

Aby dowiedzieć się, czy masz ARFID, lekarz zada pytania dotyczące Twoich nawyków żywieniowych. Będzie chciał wiedzieć, czy:

  • Brak zainteresowania jedzeniem

  • Unikanie jedzenia ze względu na jego konsystencję, wygląd lub zapach

  • Bardzo martwią się o rzeczy, które mogą się zdarzyć podczas jedzenia, np. zadławienie się

  • Przyjmowanie dużej ilości suplementów diety

  • Stosowanie rurki do karmienia

  • Problemy z jedzeniem występują tylko w okresach anoreksji lub bulimii

Sprawdzą również, czy masz:

  • Bardzo niska waga lub znaczna utrata wagi

  • Niedożywienie

  • Problemy z wykonywaniem codziennych czynności

  • Inny stan medyczny lub zaburzenie psychiczne, które lepiej wyjaśnia problem

Kontynuacja

Leczenie

Zespół terapeutyczny skupi się na poprawieniu sposobu odżywiania i radzenia sobie z uczuciami związanymi z jedzeniem. Leczenie może obejmować:

  • spersonalizowany plan posiłków opracowany przez dietetyka

  • Suplementy diety na receptę

  • Terapia mowy w celu wsparcia umiejętności motorycznych podczas jedzenia

  • Leki na receptę wspomagające apetyt lub niepokój

  • Spotkania z psychiatrą lub psychologiem w celu leczenia innych chorób psychicznych, które mogą mieć wpływ na ARFID

  • Terapia poznawczo-behawioralna, aby pomóc pacjentowi w radzeniu sobie z uczuciami dotyczącymi jedzenia i jedzenia

W niektórych przypadkach może zaistnieć potrzeba pozostania w szpitalu przez pewien czas, aby pomóc w przyroście masy ciała lub poważniejszych potrzebach medycznych związanych z ARFID.

Jak wspierać kogoś zmagającego się z zaburzeniami odżywiania?

0

Czy chcesz pomóc swojemu przyjacielowi lub członkowi rodziny w radzeniu sobie z zaburzeniami odżywiania? Czytaj dalej, aby dowiedzieć się, jak można to zrobić z lub bez bezpośredniego mówienia do nich o tym.

Sposoby pomocy bez bezpośredniego mówienia im o tym

Często zdarza się, że członek rodziny lub przyjaciel nie zdaje sobie sprawy lub nie akceptuje tego, że ma zaburzenia odżywiania. Najlepszą szansą na wyleczenie tego problemu jest rozmowa ze specjalistą od zdrowia psychicznego.

Oto kilka sposobów, w jakie możesz poprowadzić swojego przyjaciela lub członka rodziny w kierunku poszukiwania pomocy bez bezpośredniego mówienia o tym.

  • Nie przestawaj dawać im do zrozumienia, że są mile widziani. Osoba ta może znajdować się w miejscu, w którym się izoluje. Może być trudno zachęcić ją do zaangażowania się w świat zewnętrzny. Ale próbuj dalej. Nawet jeśli odmówi, zaproszenie jej da jej znać, że nadal cenisz ją jako osobę.

  • Obdaruj ich miłością. Powiedz im jak bardzo ich kochasz i doceniasz może podbudować ich poczucie własnej wartości i pomóc im przetrwać ten trudny okres w ich życiu.

  • Wysłuchaj ich. Może to być trudne, ale poświęcenie im czasu i wysłuchanie ich bez osądzania może mieć dla nich ogromne znaczenie. Może być trudno słuchać, jak mówią o sobie i o tym, co jedzą, ale ważne jest, aby nie dawać rad i nie osądzać.

Oferowanie wsparcia jest niezbędne, a można to zrobić pośrednio poprzez:

  • Zrozumienie, że ich zaburzenie odżywiania nie jest twoją winą.

  • Zrozumienie, jak ciężka jest dla nich ta przypadłość.

  • Edukacja na temat zaburzeń odżywiania z renomowanych źródeł.

  • Unikanie rozmów o obrazie ciała, odchudzaniu, dietach i innych pokrewnych tematach.

  • Modelowanie zdrowych zachowań związanych z żywnością, jedzeniem i obrazem ciała.

  • Przypominanie sobie, że wyzdrowienie jest zawsze możliwe i że wszystko może się zmienić w przypadku Twojego przyjaciela lub ukochanej osoby.

  • Dokonanie bilansu wszelkich zachowań, które bezpośrednio sprzyjają lub umożliwiają zaburzeniom odżywiania u twojego przyjaciela lub ukochanej osoby.

Jak rozmawiać z osobą z zaburzeniami odżywiania

Jeśli jesteś gotowy i czujesz, że nadszedł właściwy czas, aby porozmawiać z przyjacielem lub ukochaną osobą o ich zaburzeniach odżywiania, oto kilka wskazówek, które mogą pomóc:

  • Pomyśl wcześniej o tym, co powiesz. Zapisanie tego, co chcesz powiedzieć lub przećwiczenie tego, co powiesz, pomaga. Dzięki temu będziesz mniej zdenerwowany podczas rozmowy z bliską osobą, a Twoje myśli będą bardziej przejrzyste.

  • Stwórz czas i przestrzeń. Upewnij się, że jest prywatne, bezpieczne miejsce do rozmowy. Te kwestie są bardzo delikatne i nie chcesz, aby jakiekolwiek zewnętrzne zakłócenia przeszkadzały w rozmowie.

  • Szczerze podziel się swoimi doświadczeniami. Powiedz szczerze, jak bardzo obawiasz się o ich bezpieczeństwo. Wstrzymywanie się nie pomoże.

  • Trzymaj się używania stwierdzeń typu I. Bardzo pomocne jest trzymanie się własnego doświadczenia i używanie we wszystkich wypowiedziach słowa „ja”. W przeciwnym razie ryzykujesz, że zabrzmi to oskarżycielsko i sprawi, że twój przyjaciel lub ukochana osoba poczuje się zaatakowana lub zawstydzona.

  • Pamiętaj o faktach. Rozmowa z kimś o zaburzeniach odżywiania może wzbudzić wiele sprzecznych emocji. Zawsze wracaj do faktów, takich jak to, co zaobserwowałeś i dlaczego te rzeczy cię niepokoją lub denerwują, aby utrzymać rozmowę na bardziej produktywnym torze.

  • Kochaj ich, ale nie trać gruntu pod nogami. Bycie kochanym nie zawsze oznacza bycie słodkim. Nie pozwól, aby Twój przyjaciel Tobą manipulował. Unikaj wprowadzania skrajnych zasad, obietnic lub oczekiwań, które nie są pomocne.

  • Niech wiedzą, że nie są oceniani. Zaburzenia odżywiania niosą ze sobą ogromną ilość piętna i wstydu. Przypomnij bliskiej osobie, że nie ma wstydu w przyznaniu się do tego, że zmaga się z zaburzeniami odżywiania.

  • Nie dawaj im prostych środków zaradczych. Samo powiedzenie przyjacielowi lub ukochanej osobie, żeby zaczęła jeść i przestała mieć zaburzenia odżywiania nie jest pomocne. Najprawdopodobniej odejdzie od tej rozmowy czując się niewidziana, niesłuchana i będzie się bronić.

  • Wiedz, że możesz spotkać się z bardzo negatywną reakcją. Od złości do niedowierzania do zaprzeczania, może być cała gama negatywnych reakcji na podnoszenie swoich obaw związanych z zaburzeniami odżywiania innej osoby. Bądź przygotowany na to, że ta osoba może zareagować na ciebie niemiło.

  • Przed rozmową zbadaj możliwości leczenia. Szukanie profesjonalnej pomocy zwiększa prawdopodobieństwo wyleczenia z zaburzeń odżywiania. Podzielenie się swoimi badaniami z przyjacielem lub ukochaną osobą może pomóc im zrozumieć problem i znaleźć odpowiednią opcję leczenia.?

Znaki College Student rozwija zaburzenia odżywiania

0

W okresie studiów młodzi ludzie, a zwłaszcza młode kobiety, są najbardziej narażeni na rozwój zaburzeń odżywiania. wyjaśnia lekarz.

Oznaki zaburzeń odżywiania u studentów

Doctor Feature from Child Mind Institute From the doctor Archives

Rae Jacobson

Zaburzenia odżywiania mogą występować i występują u nastolatków, a nawet u małych dzieci. Jednak to właśnie w okresie studiów młodzi ludzie, a zwłaszcza młode kobiety, są najbardziej narażeni na ich rozwój. Wyzwania życia w college’u, dodając presję do podstawowych problemów ze zdrowiem psychicznym, tworzą coś, co dr Alison Baker, psychiatra dzieci i młodzieży, nazywa „idealną burzą” dla tych zaburzeń.

Burza pojawia się, gdy realia życia w college’u zwiększone obciążenie pracą, mniejsza struktura i większa koncentracja na rówieśnikach zderzają się z lękami, problemami z nauką lub niską samooceną.

Nienawidzenie swojego ciała

Nie mogłam przestać porównywać się z każdą dziewczyną, którą widziałam” – mówi Jessica, która zmagała się z anoreksją w wieku kilkunastu i dwudziestu lat. ” 'Czy jestem cieńsza od niej? Czy jestem grubsza? To było nieskończone, a ja prawie zawsze byłam tą grubą. To było wszystko, o czym myślałam, więc to było wszystko, o czym chciałam mówić.”

?Ten rodzaj ciągłej samokrytyki jest dość powszechny i może być wskazówką dla rodziców, że zaburzenie odżywiania może się rozwijać.

? „Zaburzenia odżywiania nie są o próżności lub po prostu pragnienie, aby być cienkie,” wyjaśnia dr Baker, „ale ważne jest, aby nie odrzucać, że kawałek tego, ponieważ może to być język niepokoju. W wielu przypadkach jest to pierwsza wskazówka.”

?College to miejsce, w którym możesz znaleźć ludzi do udziału w prawie wszystkim, co cię interesuje, a krytykowanie swojego ciała nie jest wyjątkiem. Teraz 25 i w odzysku, Jessica mówi, że łatwo było uzyskać inne dziewczyny mówiąc o tym, jak bardzo nienawidzili ich ciałaeven jeśli nie mieli zaburzenia odżywiania. „Wszystkie martwiłyśmy się o naszą wagę. Ktoś zawsze był chętny, aby zejść ze mną do króliczej nory” – mówi.

Zmartwienia związane z wagą

Podczas gdy niektóre obawy dotyczące wagi są normalne, mieszanka lęku i ciągłej presji, aby być cienkim może być bardzo niebezpieczną mieszanką dla niektórych. Historia poważnych lęków jest silnym wskaźnikiem dla zaburzeń odżywiania podczas studiów.

Dr Baker zauważa, że jeśli student wydaje się bardzo zestresowany, lub w dół, i został obsesji na temat utraty wagi, ważne jest, aby interweniować.

„Jeśli zgłasza, że jest nieszczęśliwa lub bardzo niespokojna, i wygląda zupełnie inaczej niż ostatnio, gdy ją widziałeś, to czas zapytać” – mówi dr Baker. Zaburzenia odżywiania obejmują anoreksję, bulimię i zaburzenia odżywiania typu binge eating disorder, a każde zaburzenie ma inny zestaw objawów.

Anoreksja

Anoreksja charakteryzuje się intensywnym lękiem przed przybraniem na wadze. Osoby cierpiące na anoreksję popadają w skrajności, ograniczając jedzenie i nadmiernie ćwicząc, aby zapobiec przyrostowi wagi.

Oznaki, że ktoś może być anorektykiem to:

  • Niespodziewana utrata wagi i/lub niebezpieczna chudość

  • Obsesja na punkcie liczby kalorii i żywności postrzeganej jako tucząca

  • Spędzanie wielu godzin na bieżni lub joggingu w celu spalenia kalorii

  • Pomijanie posiłków lub imprez, na których oczekuje się jedzenia lub picia

  • Nieregularne miesiączki, przerzedzenie włosów i ciągłe zmęczenie

Bulimia

Bulimia to cykl objadania się dużymi ilościami jedzenia w krótkim czasie i oczyszczania, które może obejmować samodzielne wywoływanie wymiotów, nadużywanie środków przeczyszczających lub moczopędnych, nadmierne ćwiczenia lub kombinację wszystkich trzech. Osoby cierpiące na bulimię niekoniecznie są zauważalnie szczupłe, co może utrudniać zauważenie tej choroby.

Oznaki tego, że ktoś może być bulimikiem to:

  • wymyślanie powodów, dla których trzeba iść do łazienki zaraz po posiłku, aby się oczyścić

  • Nieświeży oddech, obrzęk pod szczęką lub policzkami, przebarwienia zębów, kwaśny refluks, a nawet odciski na knykciach od samoczynnych wymiotów

  • nadmierne ćwiczenia fizyczne lub stosowanie tabletek odchudzających lub środków przeczyszczających

  • Rozmawianie o wadze i rozmiarze częściej niż jest to zwykle uważane za normalne

  • Przekazywanie czynności, które przeszkadzają w rutynowych działaniach związanych z binging and purging

  • Kupowanie i ukrywanie dużych ilości jedzenia

  • Ukrywanie niezjedzonego jedzenia lub opakowań po napojach

Zaburzenia odżywiania po posiłku

Osoby, które zmagają się z zaburzeniami odżywiania często jedzą duże ilości jedzenia, ale w przeciwieństwie do osób z bulimią, nie angażują się w żadne zachowania związane z oczyszczaniem. Zaburzenie to różni się od anoreksji i bulimii, ponieważ osoby z BED nie są pochłonięte chudością, chociaż mogą zmagać się z niską samooceną i często czują się winne i zawstydzone z powodu wagi, którą zyskały w wyniku swoich bingów.

Oznaki, że ktoś może mieć BED obejmują:

  • Jedzenie niezwykle dużych ilości jedzenia

  • Kupowanie dużych ilości jedzenia i ukrywanie go

  • Jedzenie na osobności lub w tajemnicy

  • Szybkie przybieranie na wadze

  • Noszenie workowatych ubrań w celu ukrycia przyrostu wagi

  • Przygnębienie, niepokój lub wstyd z powodu nawyków żywieniowych

Zaburzenia odżywiania nie dyskryminują

Rozpoznanie zaburzeń odżywiania oznacza czasem wyjście poza typowy stereotyp.

Zaburzenia odżywiania są częstsze u kobiet, ale około 10% osób z anoreksją i 40% z zaburzeniami odżywiania to mężczyźni. Chłopcy i mężczyźni z zaburzeniem odżywiania często są pomijani.

Originally δ on February 29, 2016

Related Content on childmind.org

  • Zaburzenia odżywiania: Dlaczego dziewczęta są bardziej narażone?

  • Jak pomóc osobie z zaburzeniami odżywiania w szkole wyższej

  • Jak pomóc dzieciom z depresją w college’u

Czy jesteś dość chuda?

0

W społeczeństwie mającym obsesję na punkcie wyglądu, najbardziej atrakcyjne osoby mogą być najbardziej zagrożone bulimią i anoreksją.

Czy jesteś dość szczupła?

Naukowcy badają rolę piękna w zaburzeniach odżywiania.

By Tula Karras From the doctor Archives

21 lutego 2000 (San Francisco) – Trzydziestojednoletnia Michelle Gil z San Antonio w Teksasie jest aktorką i byłą uczestniczką konkursów piękności. Jej usta Sophii Loren, skóra w kolorze mokki i nieskazitelne kości policzkowe przyciągają wzrok, podobnie jak jej szczupła, mierząca 1,5 metra i ważąca 130 funtów sylwetka. Gil ciężko pracuje nad utrzymaniem dobrej formy, biegając codziennie i jedząc dobrze zbilansowane posiłki. Ale jej zdrowe nawyki nie przyszły łatwo – są wynikiem lat terapii, leków i codziennych zmian w psychice. Gil jest wracającym do zdrowia bulemikiem.

„Zaczęłam pozbawiać się jedzenia, gdy miałam 16 lat” – mówi Gil. „A do 19 roku życia codziennie robiłam czystki”. Na szczęście rodzina Gil odkryła jej niebezpieczną chorobę, gdy miała prawie 20 lat i rodzina interweniowała, umieszczając ją w programie leczenia szpitalnego na dwa miesiące — decyzja, o której mówi, że uratowała jej życie.

Patrząc na Gil, nigdy nie można by jej uznać za osobę, która obawia się o swoje ciało. Ale nowe badania z York University w Toronto w Kanadzie sugerują, że to właśnie kobiety, które spełniają nasze społeczne standardy piękna, są najbardziej narażone na wyrażanie niezadowolenia z ciała, co jest prekursorem rozwoju zaburzeń odżywiania.

Wysoki koszt piękna

Badanie, które ukazało się w numerze International Journal of Eating Disorders w styczniu 2000 roku, dotyczyło 203 kobiet w średnim wieku 21 lat. Naukowcy odkryli, że te, które zostały ocenione jako mające najbardziej atrakcyjne twarze (w 10-punktowej skali specjalnie ignorując wagę ciała lub kształt) miały największe niezadowolenie ze swoich ciał. Kobiety nie wiedziały, że są oceniane pod względem atrakcyjności.

Dlaczego atrakcyjność fizyczna miałaby odgrywać tak ważną rolę w rozwoju zaburzeń odżywiania? Doktor Caroline Davis, główna autorka badania i profesor psychologii na Uniwersytecie York w Toronto, ma prostą teorię. „To, jak się czujesz, jest często tym, jak widzą cię inni ludzie” – mówi. „Ludzie, którzy zostali pobłogosławieni przez posiadanie atrakcyjnej twarzy, uczą się bardziej cenić siebie w tym względzie od najmłodszych lat”. Davis od tego czasu powtórzyła swoje wyniki w bardziej rygorystycznym, kolejnym badaniu, w którym wykorzystano ośmiu różnych oceniających. Badanie zostało właśnie przyjęte do publikacji w Journal of Social and Clinical Psychology.

Piękno to nie wszystko

Nikt nie sugeruje, że Davis znalazł jedyną, czy nawet główną, przyczynę zaburzeń odżywiania. „Istnieje wiele przyczyn problemu, w tym genetyka, temperament i czynniki biologiczne, takie jak chemia mózgu”, mówi Seth Ammerman, M.D., Assistant Clinical Professor of Adolescent Medicine na Uniwersytecie Stanforda w Palo Alto, Kalifornia. „Ale to badanie jest ważne, ponieważ daje nam jeszcze jedną rzecz do szukania, abyśmy mogli wcześnie interweniować”.

Sama Davis mówi, że wyniki jej badania nie wpłyną na sposób diagnozowania czy leczenia zaburzeń odżywiania. „Nakłonienie cierpiących do zaprzestania postrzegania siebie wyłącznie jako obiektów fizycznych jest już częścią leczenia zaburzeń odżywiania”. Ale uważa, że odkrycia podkreślają, jak ważną rolę w rozwoju zaburzenia odgrywa środowisko — i że rodzice ponoszą szczególną odpowiedzialność za to, by dziecko nie stało się zaabsorbowane wyglądem.

„Powinniśmy przekazywać wszystkim dzieciom wiadomość, że relacje społeczne, osiągnięcia akademickie i umiejętności sportowe są pożądanymi celami, ale jeszcze ważniejsze jest, aby robić to w przypadku dzieci atrakcyjnych” – uważa.

Ammerman i inni eksperci zgadzają się z tym. „Wszystko wraca do posiadania wysokiej samooceny, która opiera się na wewnętrznych atrybutach” – mówi. „Kiedy te są już na miejscu, osoba może lepiej oprzeć się zewnętrznym atrybutom, które promują media”.

Kobieta, która martwi się o jej kształt ciała i wagę musi skupić się na niefizycznych cechach, mówi Leslie Bonci, R.D., M.P.H., rzeczniczka American Dietetic Association z siedzibą w Pittsburghu i doradca ds. zaburzeń odżywiania. „Zapytaj siebie, które wewnętrzne cechy — humor, hojność, inteligencja — odróżniają cię od innych, poza fizycznymi”, mówi. „Docenienie jednej z nich zrównoważy nacisk na to, co fizyczne”.

Bonci jest ostrożny, aby zaznaczyć, jednak, że chęć wyglądania najlepiej i dbania o siebie jest bardzo różne od próżności. „Nie możesz powiedzieć osobie, że nie powinna w ogóle przejmować się tym, jak wygląda”, mówi, „ale jeśli cała twoja wartość własna opiera się na odbiciu w lustrze, jeden zły dzień z włosami pozostawi cię z poczuciem całkowitej pustki”.

Jak rozpoznać zaburzenia odżywiania

0

Nie czekaj, aż zaburzenia odżywiania wymkną się spod kontroli, zanim zaczniesz szukać pomocy.

Jak rozpoznać zaburzenia odżywiania

Susan Chollar Z archiwum lekarza

1 maja 2000 (Corralitos, Kalifornia) — Pięć milionów Amerykanów cierpi na zaburzenia odżywiania, takie jak anoreksja czy bulimia. Większość z nich to młode kobiety i nastoletnie dziewczęta, choć około 5% stanowią mężczyźni. Zaburzenia odżywiania mogą mieć niszczący wpływ na zdrowie. Aż 1000 dziewcząt i kobiet umiera każdego roku z powodu powikłań anoreksji.

„Jeśli chodzi o zaburzenia odżywiania u nastolatków, to zazwyczaj rodzice są odpowiedzialni za szukanie pomocy. Dziewczyna z zaburzeniem odżywiania często jako ostatnia wie, że jest chora” – mówi dr Amy Baker Dennis, psycholog kliniczny i dyrektor ds. szkoleń i edukacji Akademii Zaburzeń Odżywiania.

Nie czekaj, aż zaburzenia odżywiania wymkną się spod kontroli, zanim zaczniesz szukać pomocy. Badania pokazują, że im szybciej zaburzenie odżywiania zostanie zdiagnozowane, tym skuteczniej można je leczyć. Jeśli podejrzewasz problem, umów się na ocenę przez terapeutę przeszkolonego i doświadczonego w leczeniu zaburzeń odżywiania. Dennis sugeruje, abyś obserwował te wyraźne znaki ostrzegawcze dwóch najczęstszych zaburzeń odżywiania, anorexia nervosa i bulimia nervosa.

Anorexia nervosa jest bardzo restrykcyjnym wzorcem żywieniowym, który powoduje stopniowe głodzenie się. Nastolatki rozwijające anoreksję często:

  • wykluczają wszystkie słodycze i przekąski, eliminują z diety tłuszcz i mięso oraz zaczynają kroić jedzenie na małe kawałki

  • jedzą na osobności lub odmawiają wspólnych posiłków z rodziną

  • obsesyjnie liczą kalorie

  • wielokrotnie sprawdzać swoją wagę na wadze

  • często twierdzą, że są „grubi”

  • obsesyjnie ćwiczą

  • stają się przygnębione lub drażliwe

  • szybko tracić dużo na wadze

  • przestać miesiączkować

Bulimia nervosa to schemat jedzenia w dużych ilościach, po którym następują wymioty, nadużywanie środków przeczyszczających lub nadmierne ćwiczenia w celu oczyszczenia organizmu z kalorii. Nastolatki cierpiące na bulimię często:

  • potajemnie zabierają duże ilości jedzenia ze spiżarni lub lodówki

  • spędzać długi czas w łazience po posiłku, z bieżącą wodą (aby ukryć odgłosy wymiotów)

  • często kupować środki przeczyszczające

  • mają problemy z zębami i dziąsłami z powodu częstego kontaktu z kwasami żołądkowymi

  • przechodzą przez okresy intensywnych ćwiczeń

  • stają się przygnębione lub drażliwe

  • utrzymać normalną wagę

Susan Chollar jest niezależną pisarką, która pisała o zdrowiu, zachowaniu i nauce dla Woman’s Day, Health, American Health, McCall’s i Redbook. Mieszka w Corralitos, w Kalifornii.

Faceci też mają zaburzenia odżywiania

0

Binging, purging, yo-yo dieting, anorexia. Myślisz, że to problemy dziewczyn? Nie tak szybko.

Binging, purging, yo-yo dieting, anorexia. Myślisz, że to są problemy dziewczyn? Nie tak szybko.

„Ostatnie dane sugerują, że jedna na cztery osoby z zaburzeniami odżywiania to mężczyzna” – mówi Lazaro Zayas, MD. Jest on psychiatrą w Massachusetts General Hospital.

Ale z powodu długo utrzymywanego przekonania, że bulimia i anoreksja są w dużej mierze problemami kobiecymi, mężczyźni są bardziej skłonni znosić zaburzenia odżywiania w milczeniu – lub co gorsza, nawet nie zdają sobie sprawy, że mają problem.

Ludzie mogą mieć objawy, nie spełniając kryteriów pełnej diagnozy bulimii (objadanie się i oczyszczanie), anoreksji (dieta głodowa) lub zaburzeń odżywiania, mówi Jennifer J. Thomas, PhD. Jest ona współautorką książki „Almost Anorexic: Is My (or My Loved One’s) Relationship With Food a Problem?

Zadaj sobie te pytania. Odpowiedź „tak” nie musi oznaczać, że masz zaburzenia odżywiania – ale rozmowa z lekarzem może być w porządku.

Czy masz niedowagę lub czy Twoja waga często się zmienia z powodu powtarzających się prób zrzucenia kilogramów?

„U mężczyzn może się to objawiać poszczeniem, odwodnieniem lub noszeniem plastikowych ubrań, aby 'przybrać na wadze’ przed zawodami sportowymi” – mówi Thomas.

Czy regularnie i czasami poważnie ograniczasz to, co lub ile jesz? Czy może nadmiernie polegasz na suplementach zamiast na zwykłym jedzeniu?

Czy jesz dużo jedzenia, kiedy nie masz nad tym kontroli?

„U rosnących chłopców, którzy jedzą dość dużo, może być trudno powiedzieć”, mówi Thomas. „Pamiętaj, aby porównać siebie lub mężczyznę, o którego się martwisz, do jego grupy rówieśniczej”.

Czy próbujesz „nadrobić” zjedzone kalorie?

Może to być wszystko, od wymiotów, przez stosowanie środków przeczyszczających i moczopędnych, po nadmierne ćwiczenia i poszczenie.

Jeśli obawiasz się, że Twój związek z jedzeniem jest problemem, poproś lekarza o skierowanie do specjalisty od zaburzeń odżywiania lub programu w Twojej okolicy.

Mr. Big?

Wielu mężczyzn spędza czas na budowaniu mięśni i pracy nad swoją sylwetką, ale dla niektórych może to być oznaką problemu.

Istnieje zaburzenie psychologiczne zwane dysmorfią mięśniową (MD), powszechnie znane jako bigoreksja. „Osoby z MD uważają, że są zbyt małe pomimo dzielnych wysiłków w budowaniu mięśni, takich jak nadmierne podnoszenie ciężarów, przyjmowanie sterydów lub innych suplementów budowania ciała” – mówi Thomas.

Chociaż technicznie nie jest to zaburzenie odżywiania, MD często prowadzi do binging lub nadmiernego stosowania suplementów, aby przyłożyć więcej wagi. Zgłoś się do lekarza, jeśli:

  • Masz obsesję na punkcie przyrostu masy mięśniowej lub spędzasz dużo czasu na siłowni

  • Często przyjmują więcej suplementów niż zalecana dawka

  • Przyjmują (lub rozważają przyjęcie) sterydów

Znajdź więcej artykułów, przejrzyj poprzednie wydania i przeczytaj aktualne wydanie „doctor Magazine”.

Zaburzenia odżywiania u nastolatków: Objawy, przyczyny, leczenie

0

Zaburzenia odżywiania, w tym anoreksja i bulimia, są zaburzeniami psychicznymi, które obejmują skrajne zaburzenia zachowań żywieniowych i są powszechne u nastolatków. Dowiedz się więcej od lekarza.

Potem, po zrobieniu tego pięć razy, Kerri miała nowy rytuał wymiotowania zaraz po jedzeniu. Robiła to w szkole, a potem w domu. Nikt nie wiedział, aż do Święta Dziękczynienia. Zjadła więcej niż zwykle i powiedziała rodzicom, że czuje się źle. Próbowała wymiotować, ale nie mogła się nawet zakrztusić. Nagle rozległo się stukanie do drzwi łazienki. Rodzice Kerri stali przed drzwiami, pytając, jak długo wymiotowała jedzeniem.

„Mason”, lat 14, również miał obsesję na punkcie swojej wagi. Przez większość życia niski i gruby, Mason miał skokowy wzrost. Teraz wysoki i szczupły, był zdeterminowany, aby już nigdy nie być „grubym dzieckiem”. Mason nienawidził wymiotować. Zaczął więc jeść sałatki bez sosu, biegać codziennie kilometry i brać środki przeczyszczające, żeby utrzymać wagę.

To zadziałało. Wyglądał na szczupłego i wysportowanego. Ale czuł się wyczerpany, zmęczony i drażliwy. W środku nocy zeszłej zimy Mason zachorował gwałtownie na skurcze żołądka i wysoką gorączkę. Jego lekarz przyjął go do szpitala i zaczął przeprowadzać testy, aby poznać jego tajemniczą chorobę.

Obsesja wagi dotyka dziś miliony nastolatków, zwłaszcza dziewcząt. W danym momencie jedna na siedem kobiet ma lub zmaga się z zaburzeniami odżywiania. Jedno z badań sprzed kilku lat wykazało, że 36% dorastających dziewcząt – więcej niż jedna na trzy – wierzyło, że mają nadwagę, a 59% próbowało schudnąć.

Ponad 90% osób z zaburzeniami odżywiania to dziewczęta. Nastoletni chłopcy jednak również mają problemy z obrazem ciała. Wielu chłopców dąży do uzyskania idealnego ciała, stosując diety lub wykonując kompulsywne ćwiczenia.

Czym są zaburzenia odżywiania?

Zaburzenia odżywiania, w tym anoreksja (anorexia nervosa), bulimia (bulimia nervosa) i zaburzenia odżywiania (binge eating disorder), to zaburzenia psychologiczne, które polegają na skrajnych zaburzeniach zachowań żywieniowych. Nastolatek z anoreksją nie chce utrzymać normalnej wagi ciała. Ktoś z bulimią ma powtarzające się epizody binge eating, po których następują kompulsywne zachowania, takie jak wymioty lub stosowanie środków przeczyszczających w celu pozbycia się jedzenia z organizmu. Binge eating charakteryzuje się niekontrolowanym przejadaniem się.

Anorexia nervosa dotyka aż jedną na 100 kobiet. Nastolatki z anoreksją obawiają się przybrać na wadze i są co najmniej 15% poniżej swojej idealnej wagi ciała. Uważają, że głównym miernikiem wartości własnej jest obraz ich ciała.

Eksperci uważają, że wiele amerykańskich dziewcząt jest bulimiczkami i utrzymują ten problem w tajemnicy. Bulimia często zaczyna się w późnych nastolatkach i wczesnej dorosłości. Ludzie z bulimią przechodzą przez cykle jedzenia ogromnych ilości pokarmów, po których następuje oczyszczanie przez wymioty, używanie środków przeczyszczających lub moczopędnych lub godziny ćwiczeń aerobowych.

Znaki ostrzegawcze bulimii obejmują:

  • Skrajne zaabsorbowanie nadwagą

  • Rygorystyczna dieta, po której następują wysokokaloryczne posiłki

  • Objadanie się w sytuacji stresu

  • Poczucie braku kontroli

  • Znikanie po posiłku

  • Przygnębiające nastroje

  • Nadużywanie alkoholu lub narkotyków

  • Częste stosowanie środków przeczyszczających lub moczopędnych

  • Nadmierne ćwiczenia fizyczne

  • Nieregularne cykle menstruacyjne

Co powoduje zaburzenia odżywiania u nastolatków?

Nie ma jednej przyczyny zaburzeń odżywiania. Eksperci łączą zaburzenia odżywiania z kombinacją czynników, takich jak relacje rodzinne, problemy psychologiczne i genetyka. Nastolatek może mieć niską samoocenę i być zaabsorbowany posiadaniem szczupłego ciała.

Czasami bycie częścią sportu, takiego jak balet, gimnastyka lub bieganie, gdzie bycie szczupłym jest zachęcane, jest związane z zaburzeniami odżywiania u nastolatków. W jednym z badań naukowcy powiązali anoreksję z obsesją na punkcie perfekcjonizmu — troską o błędy, wysokimi standardami osobistymi oraz oczekiwaniami i krytyką rodziców.

Jakie są objawy zaburzeń odżywiania u nastolatków?

Objawy zaburzeń odżywiania mogą obejmować następujące elementy:

  • zniekształcony obraz ciała

  • Pomijanie większości posiłków

  • Nietypowe nawyki żywieniowe (np. spożywanie tysięcy kalorii podczas jednego posiłku lub pomijanie posiłków)

  • Częste ważenie się

  • Ekstremalna zmiana wagi

  • Bezsenność

  • Zaparcia

  • Wysypka lub suchość skóry

  • Ubytki w uzębieniu

  • Erozja szkliwa zębów

  • Utrata jakości włosów lub paznokci

  • Nadaktywność i duże zainteresowanie ćwiczeniami

Nastolatki z zaburzeniami odżywiania często zaprzeczają, że coś jest nie tak. Mogą być nastrojowe, niespokojne, przygnębione. Mogą wycofać się z grona przyjaciół i stać się nadmiernie wrażliwe na krytykę. Problem pojawia się, gdy rodzice nie są świadomi tych objawów, ponieważ nastolatek ukrywa je – podobnie jak traumę, niepewność, depresję czy niską samoocenę, które mogą pomóc w wywołaniu zaburzenia.

Jak leczy się zaburzenia odżywiania u nastolatków?

Chociaż nie ma prostej metody leczenia zaburzeń odżywiania, można je leczyć.

Aby pomóc nastolatkom w pokonaniu bulimii, można zastosować kombinację metod, w tym terapię poznawczo-behawioralną i leki przeciwdepresyjne. Terapia poznawczo-behawioralna pomaga poprzez identyfikację i zastąpienie niedokładnych myśli, aby pomóc zmienić zachowanie i stan emocjonalny.

Leczenie anoreksji zwykle obejmuje żywienie, monitorowanie medyczne i leczenie psychologiczne.

Czy zaburzenia odżywiania mogą zaszkodzić mojemu zdrowiu?

Jeśli pozostawione bez leczenia, zaburzenia odżywiania mogą prowadzić do poważnych chorób, a nawet śmierci.

Wraz z niższą masą ciała, dziewczęta z anoreksją nervosa mogą stracić miesiączkę (amenorrhea). Utrata miesiączki jest związana z osteopenią, wczesną utratą kości, która może prowadzić do bolesnych złamań.

Zaburzenia odżywiania są również związane z innymi poważnymi problemami zdrowotnymi, takimi jak choroby nerek i choroby serca. Każdy z tych problemów zdrowotnych wymaga specyficznych badań i leczenia.

Kiedy należy skontaktować się z lekarzem w sprawie zaburzeń odżywiania?

Jeśli uważasz, że masz zaburzenia odżywiania, porozmawiaj z lekarzem. Im szybciej podejmiesz leczenie medyczne i psychologiczne, tym szybciej będziesz na drodze do wyzdrowienia.

Jeśli podejrzewasz, że członek rodziny lub przyjaciel ma zaburzenia odżywiania, porozmawiaj z nimi o problemie.

Zaburzenia odżywiania u dzieci i młodzieży

0

Zaburzenia odżywiania mogą powodować poważne problemy zdrowotne u dzieci i nastolatków. Wczesne rozpoznanie i wczesne leczenie to najlepsze sposoby na uniknięcie tych problemów. Oto, na co należy zwrócić uwagę.

Zaburzenia odżywiania u dzieci i nastolatków powodują poważne zmiany w nawykach żywieniowych, które mogą prowadzić do poważnych, nawet zagrażających życiu problemów zdrowotnych. Trzy główne rodzaje zaburzeń odżywiania to:

  • Anoreksja – stan, w którym dziecko odmawia spożywania odpowiedniej ilości kalorii z powodu intensywnego i irracjonalnego strachu przed przytyciem.

  • Bulimia – stan, w którym dziecko nadmiernie objada się (binging), a następnie oczyszcza się z jedzenia poprzez wymioty lub stosowanie środków przeczyszczających, aby zapobiec przybieraniu na wadze

  • Binge eating – stan, w którym dziecko może gwałtownie objadać się jedzeniem, ale bez oczyszczania organizmu

U dzieci i nastolatków zaburzenia odżywiania mogą się nakładać. Na przykład u niektórych dzieci występują na przemian okresy anoreksji i bulimii.

Zaburzenia odżywiania zwykle rozwijają się w okresie dojrzewania lub we wczesnej dorosłości. Jednak mogą się one również rozpocząć w dzieciństwie. Kobiety są o wiele bardziej narażone. Szacuje się, że tylko 5% do 15% osób z anoreksją lub bulimią to mężczyźni. W przypadku binge eating, liczba ta wzrasta do 35% mężczyzn.

Co powoduje zaburzenia odżywiania?

Lekarze nie są pewni, co powoduje zaburzenia odżywiania. Podejrzewają kombinację czynników biologicznych, behawioralnych i społecznych. Na przykład, młodzi ludzie mogą być pod wpływem obrazów kulturowych, które faworyzują ciała zbyt słabe, aby były zdrowe. Ponadto wiele dzieci i nastolatków z zaburzeniami odżywiania zmaga się z jednym lub więcej z następujących problemów:

  • niepokój

  • obawa przed nadwagą

  • poczucie bezradności

  • niska samoocena

Aby poradzić sobie z tymi problemami, dzieci i nastolatki mogą nabrać szkodliwych nawyków żywieniowych. W rzeczywistości zaburzenia odżywiania często idą w parze z innymi problemami psychiatrycznymi, takimi jak:

  • zaburzenia lękowe

  • depresja

  • nadużywanie substancji

Zagrożenia związane z zaburzeniami odżywiania

Zaburzenia odżywiania u dzieci i nastolatków mogą prowadzić do wielu poważnych problemów fizycznych, a nawet śmierci. Jeśli zauważysz u siebie jakiekolwiek objawy wymienionych poniżej zaburzeń odżywiania, natychmiast skontaktuj się z lekarzem dziecka. Zaburzeń odżywiania nie da się pokonać dzięki czystej sile woli. Twoje dziecko będzie wymagało leczenia, które pomoże przywrócić prawidłową wagę i nawyki żywieniowe. Leczenie dotyczy również podstawowych problemów psychologicznych. Pamiętaj, że najlepsze wyniki występują, gdy zaburzenia odżywiania są leczone na najwcześniejszym etapie.

Anoreksja u dzieci i nastolatków

Dzieci i nastolatki z anoreksją mają zniekształcony obraz ciała. Osoby z anoreksją postrzegają siebie jako ciężkie, nawet jeśli są niebezpiecznie chude. Mają obsesję na punkcie bycia szczupłym i nie chcą utrzymać nawet minimalnie normalnej wagi.

Według Narodowego Instytutu Zdrowia Psychicznego, mniej więcej jedna na 25 dziewcząt i kobiet będzie miała anoreksję w swoim życiu. Większość z nich zaprzeczy, że ma zaburzenia odżywiania.

Symptomy anoreksji obejmują:

  • lęk, depresja, perfekcjonizm lub wysoka samokrytyka

  • stosowanie diety nawet wtedy, gdy jest się szczupłym lub wychudzonym

  • nadmierne lub kompulsywne wykonywanie ćwiczeń fizycznych

  • intensywny lęk przed przytyciem, nawet jeśli ma się niedowagę

  • rzadkie lub ustające miesiączki

  • szybka utrata wagi, którą osoba może próbować ukryć za pomocą luźnych ubrań

  • dziwne nawyki żywieniowe, takie jak unikanie posiłków, jedzenie w tajemnicy, kontrolowanie każdego kęsa jedzenia lub jedzenie tylko niektórych produktów w małych ilościach

  • nietypowe zainteresowanie jedzeniem

Anoreksja może prowadzić do kilku poważnych problemów zdrowotnych. Problemy te obejmują:

  • uszkodzenie głównych narządów, zwłaszcza mózgu, serca i nerek

  • nieregularne bicie serca

  • obniżone ciśnienie krwi, puls, temperatura ciała i częstość oddechów

  • wrażliwość na zimno

  • ścieńczenie kości

Anoreksja jest śmiertelna w około 1 na 10 przypadków. Najczęstsze przyczyny śmierci to zatrzymanie akcji serca, zaburzenia równowagi elektrolitowej i samobójstwo.

Leczenie anoreksji

Pierwszym celem leczenia jest przywrócenie młodej osobie normalnej wagi i nawyków żywieniowych. Konieczna może być hospitalizacja, czasem trwająca kilka tygodni. W przypadkach skrajnego lub zagrażającego życiu niedożywienia może być wymagane karmienie przez rurkę lub dożylnie.

Długoterminowe leczenie dotyczy kwestii psychologicznych. Zabiegi obejmują:

  • leki przeciwdepresyjne

  • terapia behawioralna

  • psychoterapia

  • grupy wsparcia

Bulimia u dzieci i nastolatków

Podobnie jak dzieci i nastolatki z anoreksją, młodzi bulimicy również obawiają się przyrostu masy ciała i czują się wyjątkowo niezadowoleni ze swojego ciała.

Wielokrotnie spożywają zbyt duże ilości jedzenia w krótkim czasie. Często dziecko lub nastolatek odczuwa utratę kontroli. Czując obrzydzenie i wstyd po przejedzeniu, młodzi ludzie cierpiący na bulimię próbują zapobiec przyrostowi wagi poprzez wywoływanie wymiotów lub stosowanie środków przeczyszczających, tabletek dietetycznych, leków moczopędnych lub lewatyw. Po wypłukaniu jedzenia czują ulgę.

Lekarze stawiają diagnozę bulimii po tym, jak osoba ma dwa lub więcej epizodów w tygodniu przez co najmniej trzy miesiące.

Osoby z bulimią zwykle wahają się w granicach normalnej wagi, choć mogą mieć też nadwagę. Aż jedna na 25 kobiet będzie miała bulimię w swoim życiu.

Objawy bulimii obejmują:

  • nadużywanie narkotyków i alkoholu

  • nadużywanie środków przeczyszczających i innych zabiegów zapobiegających przybieraniu na wadze

  • lęk

  • spożywanie dużych ilości pokarmu

  • jedzenie w ukryciu lub nietypowe nawyki żywieniowe

  • nadmierne ćwiczenia

  • wahania nastroju

  • nadmierny nacisk na wygląd fizyczny

  • regularne spędzanie czasu w łazience po jedzeniu

  • smutek

  • blizny na knykciach od używania palców do wywoływania wymiotów

  • nietypowe zainteresowanie jedzeniem

  • wymioty po jedzeniu

Powikłania mogą być poważne. Kwasy żołądkowe z przewlekłych wymiotów mogą powodować:

  • uszkodzenie szkliwa zębów

  • zapalenie przełyku

  • obrzęk gruczołów ślinowych w policzkach

Ponadto bulimia może również obniżyć poziom potasu we krwi. Może to prowadzić do niebezpiecznych, nieprawidłowych rytmów serca.

Leczenie bulimii

Leczenie ma na celu przerwanie cyklu „picie i picie”. Leczenie może obejmować następujące elementy:

  • leki przeciwdepresyjne

  • modyfikacja zachowań

  • terapia indywidualna, rodzinna lub grupowa

  • poradnictwo żywieniowe

Binge eating u dzieci i nastolatków

Binge eating jest podobny do bulimii. Obejmuje przewlekłe, wymykające się spod kontroli spożywanie dużych ilości pokarmu w krótkim czasie, nawet do granicy dyskomfortu. Jednak osoby jedzące w dużych ilościach nie pozbywają się jedzenia poprzez wymioty lub inne sposoby. W rezultacie mają tendencję do nadwagi lub otyłości.

Osoby jedzące w dużych ilościach mogą mieć problemy z radzeniem sobie z emocjami. Złość, zmartwienie, stres, smutek lub nuda mogą wywołać napady obżarstwa. Często osoby spożywające posiłki są zdenerwowane z powodu przejadania się i mogą popaść w depresję.

Nadwaga spowodowana objadaniem się naraża syna lub córkę na ryzyko wystąpienia powyższych problemów zdrowotnych:

  • choroby serca

  • wysokie ciśnienie krwi

  • wysoki poziom cholesterolu

  • cukrzyca typu 2

Leczenie binge eating

Leczenie obejmuje następujące elementy:

  • terapia behawioralna

  • leki, w tym leki przeciwdepresyjne

  • psychoterapia

Szok kulturowy

0

Zaburzenia odżywiania były kiedyś problemem tylko białych kobiet. Teraz już nie.

Culture Shock

Dopasować się, przegrać

Kathy Bunch Medically Reviewed by Craig H. Kliger, MD Od lekarza Archives

15 stycznia 2001 r. – W ten sposób Eve Vance spędziła większą część swoich lat licealnych: odchudzając się i oczyszczając w ciągu dnia, a w nocy zamykając się w szafie, aby nie dostać się do lodówki.

Jej matka, Chinka w pierwszym pokoleniu, zamknęła ją, ponieważ uważała, że dodatkowe 5-10 kilogramów jej córki źle świadczy o rodzinie, mówi Vance, obecnie 32-letnia analityczka biznesowa w Miami.

„Będąc Chińczykiem, myślenie jest takie, że możesz być mądrzejszy, możesz być lepszy, możesz być szczuplejszy. Tam są bardzo, bardzo wysokie standardy. W każdym aspekcie musiałam być perfekcyjna” – mówi.

Presja była tak silna, że Vance weszła w prywatny, bolesny świat zaburzeń odżywiania. Przez całą szkołę średnią i college’u obżerała się i oczyszczała, zażywając do 30 środków przeczyszczających dziennie i kurcząc się do wagi poniżej 100 funtów.

Tradycyjnie uważa się, że anoreksja i bulimia dotykają tylko urodzone w USA białe kobiety i dziewczęta. Ale inne grupy rasowe i etniczne cierpią na zaburzenia odżywiania w tym, co psychologowie mówią, że często jest desperacką próbą dopasowania się do społeczeństwa białej klasy średniej.

Tylko jak wiele mniejszości cierpi na zaburzenia odżywiania nie jest znany. Przez wiele lat, kobiety kolorowe nie były uważane za podatne na zaburzenia i dlatego nie były skierowane w badaniach, mówi Jonelle C. Rowe, MD, starszy doradca na zdrowie młodzieży w biurze na zdrowie kobiet w US Public Health Service. Biuro stara się teraz podnieść świadomość, że dziewczęta etniczne również są podatne, wysyłając pakiety informacyjne na ten temat do szkół średnich.

Rzeczywiście, doradcy w Centrum Renfrew, zaburzenia jedzenia kliniki z obiektów w północno-wschodniej i Florydy, zgłosić wzrost liczby Azjatów, Latino, i Afroamerykanów kobiet szukających leczenia. Ogólnie rzecz biorąc, kobiety stanowią ponad 90% osób z zaburzeniami odżywiania.

Jak mówi Gayle Brooks, psycholog i dyrektor kliniczny Renfrew Center na Florydzie, kobiety należące do mniejszości stają się coraz bardziej popularne w amerykańskim społeczeństwie.

„Niektóre z presji, których doświadczają białe kobiety, kobiety kolorowe odczuwają dziesięciokrotnie – czując, że ich ciała nie są akceptowalne, próbując stać się częścią kultury, która jest bardzo odmienna i w której przesłanie brzmi, że bycie pięknym to bycie blondynką, białą i szczupłą” – mówi doktor Brooks.

Nawet jeśli Afroamerykanki i Latynoski mają tendencję do bycia cięższymi niż ich białe odpowiedniki, według badań mają one ogólnie lepszy obraz ciała i mogą być mniej narażone na zaburzenia odżywiania. Na przykład, w jednym δ w marcu 1995 w International Journal of Eating Disorders, naukowcy z Virginia’s Old Dominion University poinformował, że czarne kobiety mogą być mniej podatne na zaburzenia odżywiania niż białe kobiety przynajmniej w części, ponieważ czuli mniejszą presję społeczną, aby być cienkie. To odkrycie zostało wzmocnione przez fakt, że czarni mężczyźni badani w badaniu czuli, że byliby mniej prawdopodobne, aby być wyśmiewani niż biali mężczyźni, jeśli umawiali się z kobietą, która była większa niż ideał.

Inne badanie przeprowadzone przez naukowców z University of Maryland w wydaniu z lipca 1993 roku w tym samym czasopiśmie wykazało, że dostosowanie się do „kultury głównego nurtu” (z jej prawdopodobnym wzrostem presji społecznej) było skorelowane ze zwiększonym prawdopodobieństwem wystąpienia zaburzeń odżywiania wśród czarnych studentek college’u.

Podobnie, pulchność tradycyjnie była akceptowana w kulturach azjatyckich jako oznaka prestiżu i zamożności. Ale i to się zmienia.

Latynoskie i afroamerykańskie kobiety doganiają swoich białych odpowiedników, jeśli chodzi o pewne rodzaje zaburzeń odżywiania, w szczególności objadanie się i używanie środków przeczyszczających, twierdzą psychologowie. I kiedyś niespotykane w krajach azjatyckich, zaburzenia odżywiania szybko rozprzestrzeniają się w Japonii, Korei Południowej i części Chin.

„W tej chwili jest taka obsesja na punkcie szczupłości, a jednak nie zostali wyedukowani o zagrożeniach. To jest takie modne. Wszyscy są po prostu diety i oczyszczanie „mówi Hue-Sun Ahn, PhD, psycholog i koordynator outreach w Princeton University Counseling Center.

Odsetek osób cierpiących na zaburzenia odżywiania w Korei Południowej jest mniej więcej taki sam jak w USA, mówi Ahn, a jednak „jeszcze dwa lata temu nie mieli nawet słowa na zaburzenia odżywiania”.

Ahn i inni specjaliści mówią, że podobnie jak białe nastolatki, młode dziewczyny z mniejszości dążą do bycia jak chude modelki i aktorki, które widzą w mediach. Badanie Harvard Medical School przeprowadzone na wyspie Fidżi na południowym Pacyfiku wykazało, że trzy lata po wprowadzeniu telewizji, nastoletnie dziewczęta po raz pierwszy zaczęły wykazywać objawy zaburzeń odżywiania.

„Przedtem nikt nie wiedział, czym jest dieta, a w 1998 roku 69% było na diecie” – mówi Anne Becker, MD, autorka badań na Fidżi i dyrektorka badań w Harvard Eating Disorders Center. Przedstawiła wyniki badań w maju 1999 roku na dorocznym spotkaniu Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego. „Osiemdziesiąt trzy procent powiedziało, że telewizja wpłynęła na sposób, w jaki czuli się ze swoim ciałem. Chciały być szczupłe. Chciały wyglądać jak Heather Locklear”.

„Przez 2000 lat zachęcano ludzi, by byli wypełnieni i krzepcy, a w ciągu trzech lat nastolatki zrobiły about face i rozwinęły tę patologię” – mówi Becker.

Niektóre szkoły średnie i grupy młodzieżowe założyły grupy wsparcia dla amerykańskich studentów w pierwszym pokoleniu i innych imigrantów, którzy martwią się o swój obraz ciała. W grupie Karen Hough w George Washington Middle School w Alexandrii, Va., w zeszłym roku, hiszpańskojęzyczni uczniowie martwili się, że nie będą pasować do grupy z powodu nadwagi.

„Robiły komentarze o tym, że nienawidzą tego, jak wyglądają, że nie wyglądają jak amerykańskie dziewczyny” – mówi Hough, doradca ds. języka angielskiego jako drugiego języka. „Jedną z najtrudniejszych rzeczy do nauczenia dziewczyn jest to, że to jak wyglądają jest normalne w ich kraju. To, że nie jest to normalne w Ameryce, nie oznacza, że jest to złe.”

Niektórzy rodzice, zwłaszcza ci z biednych krajów, w których brakuje żywności, postrzegają samogłodę jako osobiste odrzucenie swoich kultur. „Kiedy dziewczynki nie chcą jeść, wciskają im jedzenie” – mówi Rowe.

W innych przypadkach, awansujące afroamerykańskie rodziny mogą wywierać presję na swoje dzieci, aby były szczuplejsze, mówi Brooks. „Nie mogą chronić ich przed rasizmem, ale mogą chronić je przed ostracyzmem za bycie grubym” – mówi.

Brooks i inni eksperci twierdzą, że dziewczęta z mniejszości narodowych często odczuwają szczególny rodzaj presji, by dostosować się do amerykańskich standardów piękna, ponieważ wyglądają inaczej niż większość populacji.

Azjatycko-amerykańskie kobiety często czują się zmuszone do dopasowania się do stereotypu, w którym są uległymi gejszami, egzotycznymi pięknościami lub delikatnymi chińskimi lalkami – mówi Ahn. Sprawę komplikują silne więzi rodzinne, które wymagają od córek, aby „wyglądały w określony sposób … w przeciwnym razie zawstydzasz całą rodzinę”.

To był właśnie problem Vance’a. Jej babcia, która pochodziła z Chin, była odpychana przez ludzi z nadwagą, uprzedzenie, które przekazała swojej córce, matce Vance’a. „W mojej rodzinie naprawdę nie można być zbyt szczupłym” – mówi Vance.

Ze względu na swój wzrost było to jeszcze trudniejsze, ponieważ nie pasowała do chińskiego stereotypu „pięciu stóp wzrostu i wagi 90 funtów”. Ludzie szybko komentują mój wygląd, czy jestem wysoka, czy chuda, czy mam nadwagę” – mówi.

Po tym, jak matka zamknęła ją w szafie, zaczęła się objadać i oczyszczać, aby schudnąć. Czasami brała tak dużo środków przeczyszczających, że ledwo mogła chodzić z powodu bólu brzucha. Nikomu nie powiedziała o swoim sekrecie, na pewno nie matce ani później swojemu chłopakowi w college’u. Na Uniwersytecie Stetson w DeLand, Fla., zaburzenia odżywiania były tak powszechne, że wydawały się prawie normalne. „Wszyscy byli bulimikami i anorektykami” – mówi.

Waga Vance’a wahała się dziko między około 100 a 200 funtami. Osiem lat temu trafiła do szpitala po tym, jak zemdlała w pracy z powodu intensywnej diety. Przez poprzednie dwa miesiące jadła mniej niż 400 kalorii dziennie i straciła 50 funtów.

Z biegiem lat nabawiła się licznych dolegliwości fizycznych. Straciła pęcherzyk żółciowy, ma kruche kości, cierpi na zespół jelita drażliwego i niekontrolowany problem z refluksem. Chociaż Vance niedawno ukończyła intensywny 30-dniowy program ambulatoryjny w Renfrew, nadal zmaga się ze swoimi kompulsjami żywieniowymi. Jak mówi, jej rodzina również. Dwa dni po wypisaniu się z Renfrew, krewny ostrzegł ją, aby nie przybierała na wadze, mimo że lekarze twierdzili, że jest o 20 funtów za chuda.

Mimo to Vance mówi, że jest dumna ze swojego dziedzictwa i pozostaje blisko swojej matki.

„W Chińczykach musi rodzić się coś, co sprawia, że szanują starszych” – mówi Vance, która jest mężatką i ma adoptowaną 2-letnią córkę z Chin. „Nieważne, co mi zrobili, ważne jest, żebym ich szanował”.