Strona główna Blog Strona 2445

Rodzaje napadów i ich objawy

0

Dowiedz się więcej o różnych rodzajach napadów i objawach, które powodują.

Najczęstszą przyczyną napadów jest epilepsja, czyli zaburzenie pracy mózgu, do którego dochodzi, gdy pewne komórki nerwowe w mózgu przestają działać. Mogą one wpływać na zachowanie lub sposób postrzegania rzeczy wokół ciebie przez krótki czas.

Ale epilepsja nie jest jedyną przyczyną napadów. Napady mogą być również spowodowane przez:

  • Wysoka gorączka, często spowodowana infekcją, np. zapaleniem opon mózgowych

  • Niewystarczająca ilość snu

  • Niski poziom sodu we krwi (hiponatremia), który można uzyskać przyjmując leki moczopędne (tabletki z wodą)

  • Przyjmowanie niektórych leków, takich jak niektóre leki przeciwbólowe, antydepresyjne lub leki pomagające w rzuceniu palenia

  • Krwawienie w mózgu w wyniku urazu głowy

  • Udar mózgu

  • Guz mózgu

  • Amfetaminy lub kokaina

  • Nadużywanie alkoholu, w okresie odstawienia lub skrajnego upojenia

  • Zakażenie COVID-19

Istnieje około tuzina typów padaczki, a typ, który posiadasz, odgrywa rolę w tym, jaki rodzaj napadu możesz mieć.

Istnieją dwa główne rodzaje napadów:

Napady ogniskowe: Te zaczynają się w określonej części mózgu, a ich nazwy są oparte na części, w której się zdarzają. Mogą one powodować skutki fizyczne i emocjonalne oraz powodować, że czujesz, widzisz lub słyszysz rzeczy, których nie ma. Około 60% osób z padaczką ma ten rodzaj napadu, który jest czasami nazywany napadem częściowym. Czasami objawy napadu ogniskowego mogą być mylone z objawami choroby psychicznej lub innego rodzaju zaburzeń nerwowych.

Napady uogólnione: Zdarzają się one, gdy komórki nerwowe po obu stronach mózgu źle wystrzeliwują. Mogą one powodować skurcze mięśni, utratę przytomności lub upadek.

Napady nie zawsze są czymś albo-albo: Niektórzy ludzie mają napady, które zaczynają się jako jeden rodzaj, a potem stają się innym. Niektóre z nich nie są łatwe do sklasyfikowania: Są one nazywane napadami o nieznanym początku i mogą powodować objawy czuciowe i fizyczne.

Napady uogólnione

Istnieje sześć rodzajów napadów uogólnionych:

Napady toniczno-kloniczne (lub grand mal): Są one najbardziej zauważalne. W przypadku tego typu napadu ciało sztywnieje, szarpie się i trzęsie, a pacjent traci przytomność. Czasami traci się kontrolę nad pęcherzem lub jelitami. Trwają one zazwyczaj od 1 do 3 minut — jeśli trwają dłużej, ktoś powinien zadzwonić pod numer 911. Może to prowadzić do problemów z oddychaniem lub sprawić, że ugryziesz się w język lub policzek.

Napady kloniczne: Twoje mięśnie mają skurcze, które często sprawiają, że mięśnie twarzy, szyi i ramion szarpią się rytmicznie. Mogą one trwać kilka minut.

Napady toniczne: Mięśnie rąk, nóg lub tułowia napinają się. Trwają one zazwyczaj krócej niż 20 sekund i często zdarzają się podczas snu. Jeśli jednak w tym czasie wstaniesz, możesz stracić równowagę i upaść. Są one bardziej powszechne u osób z typem padaczki znanym jako zespół Lennoxa-Gastauta, chociaż osoby z innymi typami mogą je również mieć.

Napady atoniczne: Twoje mięśnie nagle stają się wiotkie, a głowa może się pochylić do przodu. Jeśli trzymasz coś w ręku, możesz to upuścić, a jeśli stoisz, możesz upaść. Trwają one zwykle krócej niż 15 sekund, ale niektórzy ludzie mają ich kilka pod rząd. Ze względu na ryzyko upadku, osoby, które mają tendencję do atonicznych napadów, mogą potrzebować nosić coś w rodzaju kasku, aby chronić swoją głowę.

Ludzie, którzy mają zespół Lennoxa-Gastauta i inny rodzaj padaczki o nazwie zespół Dravet są bardziej narażone na ten rodzaj napadów.

Napady miokloniczne: Mięśnie nagle drgają, jakbyś był wstrząśnięty. Mogą one rozpoczynać się w tej samej części mózgu co napady atoniczne, a u niektórych osób występują zarówno napady miokloniczne, jak i atoniczne.

Napady nieobecności (lub petit mal): Wydajesz się odłączony od innych wokół ciebie i dont reagować na nich. Możesz wpatrywać się pustym wzrokiem w przestrzeń, a oczy mogą się zwijać w głowie. Trwają one zazwyczaj tylko kilka sekund i możesz nie pamiętać, że je miałeś. Najczęściej występują u dzieci poniżej 14 roku życia.

Napady ogniskowe

Lekarze dzielą je na trzy grupy:

Napady ogniskowe proste: Zmieniają sposób, w jaki twoje zmysły odczytują świat wokół ciebie: Mogą sprawić, że poczujesz zapach lub smak czegoś dziwnego i mogą sprawić, że Twoje palce, ręce lub nogi zaczną drgać. Możesz również widzieć błyski światła lub odczuwać zawroty głowy. Jest mało prawdopodobne, abyś stracił przytomność, ale możesz czuć się spocony lub mieć mdłości.

Złożone napady ogniskowe: Zazwyczaj występują w części mózgu, która kontroluje emocje i pamięć. Możesz stracić przytomność, ale nadal wyglądać na obudzonego, lub możesz robić rzeczy takie jak kneblowanie, mlaskanie wargami, śmiech lub płacz. Może upłynąć kilka minut, zanim ktoś, kto ma złożony napad ogniskowy, wyjdzie z niego.

Napady wtórnie uogólnione: Zaczynają się one w jednej części mózgu i rozprzestrzeniają się na komórki nerwowe po obu stronach. Mogą one powodować niektóre z tych samych objawów fizycznych, co napady uogólnione, takie jak drgawki lub zwiotczenie mięśni.

Leki na padaczkę, które kontrolują napady

0

W ciągu ostatnich 20 lat liczba dostępnych leków na padaczkę wzrosła ponad dwukrotnie. Dowiedz się, jak znaleźć odpowiedni lek na padaczkę, który pozwoli Ci kontrolować napady.

Celem leczenia padaczki jest kontrolowanie napadów, abyś mógł znów skupić się na życiu. W ciągu ostatnich 20 lat zwiększyła się liczba opcji leczenia. Obecnie Twój lekarz może wybrać jeden z ponad 20 leków.

Aby znaleźć odpowiedni lek, Twój lekarz weźmie pod uwagę kilka rzeczy, w tym:

  • Rodzaj występujących u Ciebie napadów

  • Inne schorzenia występujące u pacjenta

  • Inne przyjmowane leki

  • Twoje ubezpieczenie

Typ napadu

Historia choroby i badania takie jak EEG (elektroencefalogram) i MRI (rezonans magnetyczny) mogą pomóc lekarzowi dowiedzieć się, jaki rodzaj napadów występuje u pacjenta.

„Niektóre napady zaczynają się tylko w jednej części mózgu [napady ogniskowe], a niektóre zaczynają się od wypalenia całego mózgu w tym samym czasie [napady uogólnione]”, mówi Adam Hartman, MD, dyrektor podstawowych badań nad padaczką w Johns Hopkins Children’s Center. „Zastanawiamy się, który lek najprawdopodobniej zadziała w przypadku napadów u konkretnego pacjenta”.

Warunki zdrowotne.

Znaczenie mają również inne choroby. Niektóre leki na padaczkę mogą wchodzić w interakcje z lekami, które już przyjmujesz. Inne pełnią podwójną rolę i mogą leczyć drugą chorobę. Na przykład topiramat (Qudexy XR, Topamax, Trokendi XR) może pomóc zarówno w przypadku napadów, jak i migrenowych bólów głowy. Lamotrygina (Lamictal) może leczyć padaczkę oraz chorobę dwubiegunową.

Leki generyczne a nazwy firmowe

Lekarz weźmie również pod uwagę, które leki pokryje Twoje ubezpieczenie. Leki generyczne zazwyczaj kosztują mniej niż leki markowe. Ale czy działają równie dobrze?

Ogólnie rzecz biorąc, tak. FDA wymaga, aby lek generyczny miał ten sam aktywny składnik, siłę i jakość, co jego markowy odpowiednik. Jednak różne wersje generyczne tego samego leku mogą się od siebie dość znacznie różnić.

Niektóre duże apteki przełączają leki generyczne często, aby uzyskać najlepsze ceny, co oznacza, że możesz zostać przesunięty z jednego leku na drugi. „Mówimy pacjentom, że jeśli chcesz przejść na lek generyczny, musisz udać się do swojej apteki i powiedzieć: 'Czy możecie mi zagwarantować ten sam lek generyczny?'” mówi Imad Najm, MD, dyrektor Cleveland Clinic Epilepsy Center.

Rozpoczęcie pracy nad lekiem

Po rozważeniu wszystkich tych kwestii, lekarz rozpocznie podawanie leku. „Zazwyczaj zaczynamy od jednego leku w najniższej skutecznej dawce” – mówi Hartman. „Jeśli czyjeś napady są dobrze kontrolowane przy małej dawce leku, to właśnie takiej dawki używamy”.

Kiedy jesteś na leku, będziesz czekać, aby zobaczyć, czy twoje napady poprawić. „Aby ocenić, czy lek działa, musimy spojrzeć na częstotliwość napadów,” Najm mówi. Jeśli masz napady codziennie, w ciągu miesiąca powinieneś być w stanie stwierdzić, czy lek je złagodził lub sprawił, że są rzadsze. W przypadku napadów, które pojawiają się tylko raz na kilka miesięcy, trzeba będzie dłużej pozostać na leku, aby zobaczyć efekt.

U około połowy osób pierwszy wypróbowany lek nie powoduje napadów. Jeśli napady nie ustępują lub ustępują tylko w niewielkim stopniu, lekarz zwiększa dawkę, zmienia lek na nowy lub dodaje lek.

Innym powodem zmiany leku jest to, że nie możesz tolerować efektów ubocznych, które mogą obejmować zmęczenie, bóle brzucha i zmiany nastroju. Kiedy u córki Wendy Wolski, Devon, zdiagnozowano padaczkę w wieku 6 lat, lekarz zaczął podawać jej lewetyracetam (Keppra, Spritam). Ale nie została na tym leku długo. „To zmieniło moją małą dziewczynkę w potwora” – mówi Wolski. „Była bardzo nastrojowa i drażliwa”.

Ogólnie rzecz biorąc, nowsze leki na epilepsję, takie jak? cenobamat (Xcopri), okskarbazepina (Oxtellar XR, Trileptal), pregabalina (Lyrica) i topiramat (Topamax) powodują mniej skutków ubocznych niż starsze leki, takie jak karbamazepina (Carbatrol, Epitol, Equetro, Tegretol, Tegretol-XR), fenytoina (Dilantin, Dilantin Infatabs, Phenytek) lub kwas walproinowy (Depakene, Depakote, Stavzor). Jednak każdy lek może powodować problemy.

Kiedy leki nie działają

Po wypróbowaniu jednego do trzech leków na padaczkę, około dwie trzecie osób znajduje ulgę w napadach. A jeśli należysz do tej jednej trzeciej osób, u których napady nie ustępują?

„Potem szanse na sukces maleją” – mówi Hartman. „Wtedy zaczynamy myśleć o alternatywnych terapiach”.

Chirurgia, neurostymulacja (wszczepione urządzenie, które zakłóca nieprawidłowe sygnały elektryczne w mózgu, aby zatrzymać napady) i dieta ketogeniczna to opcje, jeśli medycyna nie była skuteczna. Możesz również dołączyć do badania klinicznego, aby wypróbować nowy lek na padaczkę, który jest obecnie badany.

Jak najlepiej wykorzystać leczenie

Aby zwiększyć szanse na powodzenie leczenia, należy przyjmować lek dokładnie według zaleceń. Jeśli masz jakiekolwiek efekty uboczne, zgłoś je swojemu lekarzowi – nie przestawaj po prostu brać leku. „Pamiętaj, że to partnerstwo” – mówi Hartman. „Każdy efekt uboczny jest wart omówienia”.

Znalezienie leczenia, które zapewnia odpowiednią równowagę między łagodzeniem napadów a skutkami ubocznymi, może wymagać pewnych prób i błędów. Devon i jej lekarz musieli wypróbować kilka różnych kombinacji leków i dawek.

Obecnie przyjmuje kwas walproinowy i lamotryginę, które wydają się działać. „Od półtora roku jest wolna od napadów” – mówi Wolski. „Jest jak normalne dziecko. Jest dziewczynką, którą byłaby, gdyby nie miała epilepsji”.

Bezpieczeństwo generycznych leków na padaczkę

0

Czy przejście na generyczny lek na padaczkę da Ci więcej napadów?

Otrzymujesz ponownie wypełnioną receptę na leki na padaczkę, otwierasz butelkę i widzisz, że tym razem tabletki wyglądają inaczej. Szybkie spojrzenie na etykietę mówi ci, że zamiast leku markowego, do którego jesteś przyzwyczajony, tym razem otrzymałeś lek generyczny. Czy to ma znaczenie?

Dla większości ludzi nie powinno. Zgodnie z prawem, leki generyczne muszą zawierać w każdej pigułce taką samą ilość użytecznego leku – możesz usłyszeć od swojego lekarza słowo biodostępność – jak leki markowe. Nie mogą mieć mniej niż 80% tego, co mają marki, i nie mogą mieć więcej niż 125%.

Nie są dla każdego

Ale jeśli masz „kruchą” padaczkę, w której twoje ciało silnie reaguje na bardzo małe zmiany w ilości leku we krwi, różnica między 80% w jednej butelce leku generycznego a 125% w następnej butelce leku generycznego może powodować problemy.

Niektórzy ludzie nie mogą tolerować leków generycznych. Inni są uczuleni na coś w nich. „To delikatny temat, ponieważ jeden napad może ustawić pacjenta z powrotem. Może uniemożliwić im prowadzenie samochodu przez 6 miesięcy lub może radykalnie zmienić to, co są w stanie zrobić” – mówi Linda Selwa, MD, profesor neurologii i współdyrektor programu padaczki na Uniwersytecie Michigan.

„Przechodzenie z generyku na generyk jest tym, co sprawia, że lekarze od padaczki i pacjenci są nerwowi”, mówi Jacqueline French, MD, profesor neurologii w New York University’s Langone Medical Center. Jest to najbardziej ryzykowne dla osób, które muszą utrzymać swoją chorobę pod ścisłą kontrolą. ?

French ma inne obawy z generykami, jak wyglądają i jakie rodzaje dodatkowych składników (lub wypełniaczy) są w nich. „Pigułka generyczna nie wygląda jak nazwa marki. Wiele z nich to po prostu szare pigułki. Jeśli bierzesz trzy lub cztery różne pigułki, istnieje większa szansa, że się pomylisz, wypełniając swoją skrzynkę na pigułki”, mówi. „Generyki mają też różne wypełniacze i mogą uwalniać lek z kapsułki w innym tempie”.

Nowe wiadomości to dobre wiadomości

Selwa mówi, że debata na temat generycznych leków na padaczkę toczy się od jakiegoś czasu. „To jest stara kontrowersja z lekami i stary o nazwie fenytoina (Dilantin, Phenytek). Były papiery z [około 10 lat temu], które wskazują na niektórych pacjentów, którzy musieli przełączać preparaty więcej mieli więcej napadów.”

Nowsze badania dotyczące innych leków na padaczkę są nieco bardziej uspokajające. Jedno z badań δ późno w 2015 roku, badanie Bioequivalence in Epilepsy Patients (BEEP), przyjrzało się różnicom między lekiem generycznym lamotrygina i jego markową formą, Lamictal. W badaniu porównano, jak leki były wchłaniane i przetwarzane w organizmach 34 osób na trzy różne sposoby:

  • Od nazwy marki do generyku

  • Nazwa marki do nazwy marki (różne wersje leku Lamictal)

  • Generic to generic

Pacjenci mieli częste badania, aby sprawdzić, ile leków znajduje się w ich krwi. Badacze zauważyli, że podczas gdy kilka osób miało problemy z przechodzeniem z jednego leku na drugi, tylko jeden pacjent miał poważne problemy z napadami.

Pytanie brzmiało, czy ich ciała przetwarzały leki w ten sam sposób. Tak było, mówi Barry E. Gidal, PharmD, przewodniczący wydziału i profesor farmacji i neurologii na University of Wisconsin-Madison School of Pharmacy.?

Gidal mówi, że był jeden zaskakujący wynik. „Wykazali również, że przyjmowanie leku markowego wykazało dość dużą zmienność”.

Innymi słowy, nie ma gwarancji, że lek będzie dokładnie taki sam za każdym razem, gdy otrzymasz uzupełnienie, nawet dla nazwy marki. Jeśli twoja padaczka jest krucha, możesz zareagować na różnicę i mieć napad przełomowy.

„Uspokajającą częścią jest to, że stwierdzili, że ryzyko [przejścia na generyki] jest dość małe, [chociaż] nie jest do końca jasne, jak możemy dokonać prognoz dla poszczególnych pacjentów” – mówi Selwa.

W innym badaniu, Equivalence among Generic Antiepileptic Drugs (EQUIGEN), w którym Gidal jest badaczem, porównywano ze sobą różne leki generyczne. Wyniki były podobne: Pacjenci nie mieli żadnych większych zmian w tym, jak często mieli napady lub efekty uboczne.

Jeśli możesz pozostać przy tym, co działa dla ciebie, powinieneś, mówi Selwa. „Najlepszą radą wydaje się być trzymanie się jednego preparatu, niezależnie od tego, czy jest to lek generyczny czy markowy”.

Współpraca z ubezpieczycielem

Jeśli przyjmujesz markowy lek, pewnego dnia Twoja firma ubezpieczeniowa może zdecydować, że nie chce już za niego płacić. Co wtedy?

Poproś o wyjątek. „Jeśli twój lekarz ma dobry powód, aby sądzić, że twoja padaczka jest krucha, a ty poniesiesz szkodę, przechodząc na generyk, może spróbować odwołać się od tego do ubezpieczenia” – mówi French.

Oni nadal mogą odmówić. Jeśli musisz przełączyć się na generyk, porozmawiaj ze swoim lekarzem o ścisłym monitorowaniu, mówi French. „Zobacz, czy twój lekarz może zrobić badanie poziomu krwi przed i po przełączeniu. Jeśli znajdziesz generyczny robisz dobrze na, tak długo, jak twój lekarz mierzy ilość leku, który jest w krwiobiegu, można przełączyć.”

Po tym, bądź konsekwentny. „Rozwijaj relacje ze swoją apteką i zobacz, czy mogą zawsze dostać ten sam generyk. Nie obijaj się od apteki do apteki w poszukiwaniu najtańszego leku” – mówi Gidal.

Sprawdź swoje pigułki właśnie tam w aptece, kiedy je otrzymasz. „Jeśli wyglądają inaczej, zapytaj farmaceutę, czy to ta sama rzecz, którą dostałeś w zeszłym miesiącu” – mówi Gidal. Jeśli nie, poproś farmaceutę o zapisanie, co to za lek, łącznie z numerem partii, aby w razie problemu można było zanieść tę informację do lekarza.

Aktor Greg Grunberg pomaga w walce z epilepsją

0

Dowiedz się, jak aktor Greg Grunberg pomaga znaleźć lekarstwo na epilepsję.

W serialu NBC Heroes, Greg Grunberg gra zwykłego faceta z niezwykłymi mocami. W prawdziwym życiu przypisuje on zadziwiające moce swojemu 13-letniemu synowi, Jake’owi, który od pięciu lat żyje z epilepsją.

Epilepsja, choroba neurologiczna, która dotyka 3 miliony Amerykanów (350 000 z nich to dzieci), powoduje okresowe napady, podczas których mózg wytwarza nagły wybuch aktywności elektrycznej. Podczas napadu ludzie mogą się trząść, gapić, upadać, a nawet na krótko stracić przytomność. „Aby poradzić sobie z czymś w sposób chroniczny, tak jak widzę, że mój syn to robi, to jest heroiczne”, mówi Grunberg.

Zbiórka pieniędzy na epilepsję dla Grega Grunberga

Grunberg wykorzystuje swoje supermoce w dobrym celu, zwiększając świadomość i fundusze na rzecz epilepsji. Jest rzecznikiem Epilepsy Foundation (www.epilepsyfoundation.org), a wraz ze swoim charytatywnym zespołem Band From TV (w skład którego wchodzą Grunberg na perkusji, Hugh Laurie na keyboardzie, Teri Hatcher na wokalu i inni) zebrał ponad 2 miliony dolarów. Ostatnio przewodniczył również National Walk for Epilepsy w Waszyngtonie.

Greg Grunberg uruchamia stronę internetową poświęconą epilepsji

Jego najnowszy wysiłek? Uruchomienie strony internetowej www.talkaboutit.org, którą opisuje jako MySpace dla epilepsji. „Traktujemy epilepsję jak coś, co powinno być ukryte, a tak nie powinno być” – podkreśla Grunburg. Strona daje ludziom możliwość zdobycia wiedzy na temat choroby, wymiany poglądów i znalezienia wsparcia.

Przez pięć lat przyjmował różne leki, a nawet niedawno przeszedł operację mózgu, ale teraz wyniki EEG Jakesa (które mierzą aktywność elektryczną w mózgu) są lepsze o 90%. Nadal bierze leki, ale jego napady są lepiej kontrolowane. Dziś Jakes jest zwykłym dzieckiem, które prawie zdobyło czarny pas w tae kwon do, jest gwiazdą baseballu i wzorem do naśladowania dla braci Bena, 9 lat, i Sama, 5 lat.

Wiedza to prawdziwa siła, mówi Grunberg. „Musimy usunąć piętno i w końcu znaleźć lekarstwo na tę straszną chorobę neurologiczną”.

Padaczka 101: Eksperci odpowiadają na najczęściej zadawane pytania

0

Eksperci odpowiadają na 7 najczęściej zadawanych pytań dotyczących padaczki.

Ponad 2 miliony osób w Stanach Zjednoczonych cierpi na jakąś formę padaczki, czyli grupę pokrewnych zaburzeń charakteryzujących się nawracającymi napadami. Lekarz zadał ekspertom od padaczki najczęściej zadawane pytania.

Jak dochodzi do rozwoju padaczki?

W większości przypadków – około siedmiu na 10 osób – przyczyna padaczki jest nieznana. W innych przypadkach padaczka może mieć przyczyny objawowe, takie jak urazy wrodzone, urazy głowy, choroby zakaźne, w tym zapalenie opon mózgowych i mózgu. Może być również spowodowane przez warunki genetyczne i udar mózgu.

„Niezależnie od przyczyny, padaczka powoduje zbyt wiele komórek nerwowych do ognia w mózgu w tym samym czasie,” mówi Donald Olson, MD, dyrektor programu padaczki w Lucile Packard Children’s Hospital w Stanford University Medical Center. „W zależności od tego, w której części mózgu komórki są odpalane, objawy mogą być różne – od dziwnego uczucia, przez szarpanie jednej strony ciała, po drgawki całego ciała”.

Jak diagnozuje się epilepsję?

Lekarz rozpocznie od zebrania wywiadu medycznego, a następnie przeprowadzi badanie fizyczne i neurologiczne siły mięśni, refleksu, wzroku, słuchu i zdolności do odczuwania różnych wrażeń. Inne badania obejmują test elektroencefalogramu (EEG), który mierzy impulsy elektryczne w mózgu; badania obrazowe mózgu, często z użyciem rezonansu magnetycznego (MRI); oraz badania krwi w celu zmierzenia liczby czerwonych i białych krwinek, poziomu cukru we krwi, wapnia i elektrolitów we krwi; oraz oceny funkcji wątroby i nerek.

Jakie są rodzaje napadów?

Napady dzielą się na dwie szerokie kategorie: częściowe i uogólnione.

Napady częściowe wpływają tylko na określoną część mózgu i są dalej pogrupowane w dwa typy: W prostych napadach częściowych osoba może mieć szarpiące ruchy i nienormalne odczucia, takie jak skrajne emocje lub zmiany w smaku, w zależności od tego, na jaką część mózgu napad wpływa. W złożonych napadach częściowych, osoba traci świadomość i może mieć nieświadome ruchy, takie jak mlaskanie wargami i poruszanie się. Napady częściowe, które rozprzestrzeniają się i stają się uogólnione nazywane są napadami częściowymi wtórnie uogólnionymi.

Uogólnione napady wpływają na cały mózg od początku napadu i są podzielone na kilka typów: W uogólnionych napadach toniczno-klonicznych całe ciało sztywnieje i szarpie się, a osoba traci przytomność. Jest to również znane jako napad typu grand mal. Napady miokloniczne to piorunujące szarpnięcia mięśni, zwykle po obu stronach ciała. W napadach nieobecności, osoba traci świadomość i ma puste spojrzenie, jakby patrzyła przez ciebie. Jest to również znane jako petit mal seizure. Napady atoniczne powodują, że ciało traci napięcie mięśniowe bez ostrzeżenia i przewraca się.

Co mam zrobić, jeśli mój przyjaciel ma atak?

„To uogólniony napad toniczno-kloniczny wymaga najwięcej działań” – mówi Jacqueline French, MD, profesor neurologii w New York University Comprehensive Epilepsy Center i współpracownik American Academy of Neurology.

Najpierw należy delikatnie sprowadzić osobę na ziemię i podłożyć coś pod głowę, aby nie uderzyła o podłogę – wyjaśnia French. Następnie obróć osobę na lewy bok — to lepsza pozycja dla łatwiejszego oddychania i poprawy krążenia. Obróć głowę lekko w dół, aby ślina nie dostała się do płuc – i absolutnie nie wkładaj niczego do ust tej osoby. Napad powinien zakończyć się w ciągu jednej lub dwóch minut, może nawet mniej.

Kiedy osoba odzyska przytomność, będzie zdezorientowana, więc pozostań z tą osobą, aż wróci do normalnego stanu. Dobrym pomysłem dla osób z epilepsją jest noszenie bransoletki medycznej. Jeśli osoba ta ma atak, a nikogo nie ma w pobliżu, bransoletka poinformuje innych, co się dzieje, aby mogli odpowiednio zareagować.

Czy napad może zagrażać życiu?

Tak, ale bardzo rzadko. „Stan epileptyczny to sytuacja, gdy napad trwa dłużej niż kilka minut, co może prowadzić do uszkodzenia mózgu, a nawet śmierci” – mówi French. Tak więc, jeśli napad uderza w trzy minuty, natychmiast zadzwoń pod numer 911.

Patrząc na napady w inny sposób, mogą one zagrażać życiu, zwłaszcza w przypadku dzieci, które nie są dobrze nadzorowane w pewnych sytuacjach. Na przykład, nigdy nie zostawiaj dziecka, które miało atak, samego w wannie, wyjaśnia Olson.

Jak leczy się padaczkę?

Najczęstszym sposobem leczenia padaczki jest stosowanie leków. W zależności od rodzaju epilepsji lub napadów u danej osoby przepisuje się określone leki. Kiedy leki nie działają, operacja jest kolejną opcją leczenia. W niektórych przypadkach, chirurg może usunąć obszar mózgu produkujący napady lub może przerwać ścieżki nerwowe, które sygnalizują napady. W przypadku dzieci, bardzo ścisły plan posiłków zwany dietą ketogeniczną może zmniejszyć liczbę napadów.

Jeśli pacjent nie reaguje na leki, a operacja nie jest rozwiązaniem, stymulacja nerwu błędnego może pomóc w zapobieganiu napadom. Działa ona poprzez implant baterii w klatce piersiowej, który dostarcza małe impulsy energii elektrycznej do mózgu poprzez nerw błędny w szyi. Wady: Nie działa u każdego i nie jest zatwierdzona przez FDA dla dzieci poniżej 12 roku życia.

Jakieś nowe metody leczenia na horyzoncie?

„Mamy dużą nadzieję, że niektóre z technologii stymulacji mózgu, które są obecnie w fazie rozwoju, przyniosą owoce” – mówi Olson. Celem stymulacji mózgu jest wykrycie i przerwanie napadów zanim się rozpoczną, poprzez urządzenie wszczepione do mózgu. W fazie badań klinicznych są również nowe leki, takie jak aerozole do nosa z lekami przeciwpadaczkowymi, które mogłyby być stosowane natychmiast po rozpoczęciu napadu, aby pomóc zatrzymać jego postęp.


Pierwotnie δ w wydaniu marzec/kwiecień 2008doctor the Magazine.

Co robić w czasie napadu – lekarz

0

lekarz podpowiada, jak radzić sobie z napadami u dziecka i kiedy wezwać karetkę.

Napady toniczno-kloniczne są najbardziej dramatycznymi i przerażającymi z napadów i zazwyczaj trwają dłużej niż inne napady. Oto kilka sugestii dotyczących postępowania w ich przypadku:

  • Przesuń rzeczy z drogi, aby dziecko nie mogło się skaleczyć.

  • Poluzuj ciasne ubranie na szyi.

  • Podłóż pod głowę poduszkę lub coś miękkiego.

  • Połóż je na jednym boku.

  • Odmierz czas napadu.

Wezwać karetkę pogotowia o napadzie, jeśli:

  • Dziecko zostało zranione podczas napadu.

  • Dziecko mogło wdychać wodę.

  • Napad trwał dłużej niż pięć minut.

  • Nie jest znana historia napadów.

  • Dziecko wydaje się mieć trudności z oddychaniem, staje się niebieskie lub przestaje oddychać.

Rzeczy, których nie należy robić podczas napadu:

  • Nie wkładaj niczego do ust.

    Po pierwsze, wbrew temu, co słyszałaś, nie da się połknąć języka i zadławić. Podczas napadu dziecko może ugryźć się w język, jednak próba wciśnięcia czegoś do ust prawdopodobnie nie zadziała, aby temu zapobiec. Ty również możesz zostać ugryziony, możesz złamać niektóre zęby dziecka lub dziecko może złamać przedmiot i zadławić się lub zaaspirować.

  • Nie próbuj przytrzymywać dziecka.

    Ludzie, nawet dzieci, podczas napadów mają niezwykłą siłę mięśni. Próba przypięcia dziecka z napadem do ziemi nie jest łatwa, a i tak nie przyniesie nic dobrego.

  • Nie należy prowadzić resuscytacji metodą usta-usta do momentu zakończenia napadu.

    Po zakończeniu napadu należy podjąć resuscytację metodą usta-usta, jeżeli osoba nie oddycha.

  • Nie należy wzywać karetki podczas typowego napadu.

    Dla wielu osób pierwszą reakcją na widok napadu jest wezwanie pogotowia. Ale w przypadku zdecydowanej większości napadów nie jest to konieczne. To także przerażające dla dziecka, że niepotrzebnie spędzi popołudnie w szpitalu. Zamiast tego należy wezwać pomoc medyczną tylko wtedy, gdy dziecko doznaje obrażeń podczas napadu, robi się niebieskie lub przestaje oddychać, gdy napad trwa dłużej niż pięć minut lub gdy wydaje się, że jeden napad następuje bezpośrednio po poprzednim.

Czy potrzebuję specjalisty od padaczki?

0

Dowiedz się, jak specjaliści zwani neurologami i epileptologami mogą pomóc w diagnozowaniu i leczeniu napadów padaczki.

Jessica Minhas nie wiedziała, co spowodowało, że straciła przytomność, gdy spieszyła się po schodach, aby zdążyć na metro, ale nigdy nie przypuszczała, że winna jest epilepsja. Myślała, że napady to wielkie wydarzenia, które zawsze powodują, że mdlejesz i masz niekontrolowane ruchy szarpane.

Okazało się, że Minhas miała tak zwany „napad nieobecności”, który trwa tylko kilka sekund i zaczyna się i kończy nagle.

Kiedy jej zwykły lekarz miał problemy z postawieniem diagnozy, Minhas, założycielka organizacji non-profit zajmującej się opieką nad zdrowiem psychicznym, poprosiła o wizytę u neurologa. To jest lekarz, który ma specjalne szkolenie w zaburzeniach mózgu.

Neurolodzy i inni specjaliści mogą stwierdzić, czy masz padaczkę i pomóc ci znaleźć odpowiednie leczenie, aby kontrolować napady.

Gdzie należy się zwrócić, aby uzyskać diagnozę padaczki?

„Każdy lekarz może przynajmniej rozpocząć dyskusję na temat możliwości wystąpienia padaczki na podstawie zgłoszenia napadów” – mówi dr Imad Najm, dyrektor Cleveland Clinic’s Epilepsy Center w Cleveland Clinic Neurological Institute.

Jeśli Twój stały lekarz – pediatra, internista lub lekarz rodzinny – podejrzewa padaczkę, skieruje Cię do neurologa. Aby jednak potwierdzić diagnozę, należy wykonać badanie fal mózgowych zwane EEG (elektroencefalogram).

W przypadku większości osób nie ma potrzeby wykonywania dalszych badań. Jeśli jednak zastosowane leczenie nie pomaga – zdarza się to u około 35% osób, mówi Najm – należy udać się do specjalisty. Lekarz prowadzący prawdopodobnie skieruje Cię do neurologa lub epileptologa, lekarza posiadającego specjalne przeszkolenie w zakresie diagnozowania i leczenia padaczki.

Specjalista zwykle zleci więcej badań, aby znaleźć przyczynę padaczki, i przepisze leki, aby zapobiec kolejnym napadom. Jeśli leki nie pomagają, epileptolog może zalecić wykonanie specjalnych badań, aby sprawdzić, czy konieczna jest operacja lub inne formy leczenia.

Najm mówi, że powinieneś pomyśleć o udaniu się do specjalisty, jeśli twój zwykły lekarz nie może odpowiedzieć na twoje pytania w sposób, który zaspokoi twoje obawy lub jeśli są one niewygodne kontynuując zarządzanie twoim stanem.

Coś jeszcze, aby pamiętać: Nie wszystkie zdarzenia, które wydają się być napadami padaczkowymi, naprawdę nimi są.

„Odczytywanie wyników EEG nie jest nauką ścisłą” – mówi Najm. Specjaliści, którzy widzą wiele przypadków padaczki, mają doświadczenie w stawianiu dokładnej diagnozy.

Kolejny powód, dla którego warto udać się do specjalisty? Mają oni doświadczenie w wyborze leków przeciwpadaczkowych. „Istnieje pewna wiedza, która jest potrzebna, aby podać najlepszy lek dla pacjenta” – mówi Najm.

Jak znaleźć specjalistę

Poproś swojego lekarza o skierowanie. Można również wejść na stronę internetową Narodowego Stowarzyszenia Centrów Epilepsji. Można tam wpisać swój kod pocztowy i znaleźć specjalistę w swojej okolicy.

Najm sugeruje, abyś poszukał miejsca, które posiada jednostkę monitorującą padaczkę — ośrodek, który posiada dogłębne usługi diagnostyczne i lecznicze dla osób z trudną do zdiagnozowania lub trudną do leczenia padaczką.

Czy powinienem wziąć udział w badaniu klinicznym dotyczącym padaczki?

0

Dowiedz się, czy powinieneś rozważyć dołączenie do badania, w którym testowane są nowe leki i urządzenia do leczenia napadów padaczki.

Naukowcy stale poszukują nowych sposobów leczenia padaczki. Wypróbowują nowe leki i inne terapie w badaniach zwanych próbami klinicznymi. Jeśli masz padaczkę i leczenie, które otrzymujesz teraz nie działa, może chcesz porozmawiać z lekarzem o dołączeniu do jednego z nich.

„Badania kliniczne nad padaczką są najczęściej przeprowadzane u osób, które są odporne na leczenie” – mówi dr Brandy Fureman, wiceprezes ds. badań i nowych terapii w Epilepsy Foundation. „Ktoś, kto nadal ma napady mimo trzymania się leków, może być dobrym kandydatem do badań klinicznych”.

Co to jest badanie kliniczne?

Testuje się w nim eksperymentalne metody leczenia, aby sprawdzić, jak dobrze działają. Zabiegi nie są udostępniane publicznie, dopóki FDA ich nie zatwierdzi.

„Te zabiegi mogą obejmować nowe leki, nowe urządzenia chirurgiczne i procedury, a także modyfikacje diety w celu zmniejszenia liczby napadów” – mówi Sumeet Vadera, MD, adiunkt chirurgii neurologicznej i dyrektor chirurgii padaczki na University of California, Irvine, School of Medicine.

Dlaczego powinienem dołączyć do badania?

Być może znajdziesz nową metodę leczenia, która pomoże Ci opanować napady. Ale nawet jeśli nie, będziesz miał satysfakcję wiedząc, że przyczyniłeś się do poszerzenia wiedzy naukowców na temat leczenia epilepsji.

Czego powinienem się spodziewać?

Możesz zostać poproszony o zapisywanie, kiedy występują napady, kiedy przyjmujesz leki i kiedy występują efekty uboczne.

„Ochotnicy muszą chcieć i być w stanie prowadzić te zapisy, na papierze lub w elektronicznym dzienniku, przez cały czas trwania badania klinicznego” – mówi Fureman.

„W wielu badaniach,” mówi, „wymogiem kwalifikującym jest to, że uczestnicy byli na stabilnych lekach i/lub ustawieniach urządzeń lub diecie przez tygodnie przed badaniem, i być skłonni do utrzymania ich bez zmian przez cały czas trwania badania.”

Jak dużo będę wiedział z wyprzedzeniem o testowanym leczeniu?

Jeśli badacze uznają, że kwalifikujesz się do udziału w badaniu, poinformują Cię o celu badania w ramach tzw. procesu świadomej zgody. Poinformują Cię również o potencjalnych korzyściach i ryzyku związanym z udziałem w badaniu.

Przed rozpoczęciem badania może być konieczne przeprowadzenie procedur, takich jak „ocena medyczna i neurologiczna, wywiad lekarski, pobranie krwi, badania neuroobrazowe lub bardziej szczegółowe badania EEG lub wideo EEG” – mówi Fureman.

Jak ryzykowne są badania kliniczne?

Testowanie nowych metod leczenia zawsze wiąże się z pewnym ryzykiem, ale badacze dokładają wszelkich starań, aby było ono jak najmniejsze. Upewnij się, że rozumiesz, co się z tym wiąże i nie wahaj się zadawać pytań, takich jak:

  • Dlaczego naukowcy uważają, że to podejście może się sprawdzić?

  • Jakie są potencjalne korzyści – krótkoterminowe i długoterminowe?

  • Kto dokonał przeglądu i zatwierdził badanie?

  • Jak sprawdzane są wyniki badań i bezpieczeństwo uczestników?

  • Jakie są moje krótkoterminowe zagrożenia, takie jak efekty uboczne?

Gdzie można uzyskać informacje o konkretnych badaniach dotyczących padaczki?

Zapytaj swojego lekarza o to, jak dołączyć do badania. Najnowsze informacje na temat badań można również znaleźć na stronach internetowych Epilepsy Foundation oraz National Institutes of Health.

Codzienne porady dla dziecka z napadami ogniskowymi

0

Czy Twoje dziecko może chodzić na wycieczki, uprawiać sport lub podróżować, jeśli ma napady o ogniskowym początku? Dowiedz się, jak zaplanować zajęcia dziecka, aby mogło bezpiecznie uczestniczyć w zabawie.

To, jak wygląda, zależy od miejsca w mózgu, w którym się pojawia. Twoje dziecko może mieć objawy takie jak drżenie lub mrowienie w ręce, poczucie strachu lub wrażenie, że czas zwalnia.

Napady o ogniskowym początku są zazwyczaj bardzo krótkie.

W miarę poznawania tego, czego można się spodziewać po napadach ogniskowych u dziecka, można zacząć myśleć w dłuższej perspektywie. Czy moje dziecko może chodzić na wycieczki? Uprawiać sport? Podróżować? Odpowiedź na te pytania brzmi: tak, tak i tak.

Mogą istnieć pewne ograniczenia, ale ważne jest, aby dziecko mogło robić to samo, co inne dzieci. A to zwykle jest możliwe przy odrobinie dodatkowego planowania.

Stwórz plan działania

Jeśli dziecko ma napady ogniskowe, każdy, kto się nim opiekuje, musi wiedzieć:

  • Jak wyglądają napady u dziecka

  • Co robić podczas napadu

  • Co to jest sytuacja kryzysowa i jak sobie z nią radzić

  • Kiedy i jak można się z Tobą skontaktować

Tu właśnie pojawia się plan działania. Jest to lista kontrolna, którą tworzysz razem z dzieckiem z pomocą lekarza. Wydrukuj kilka kopii i omów je z nauczycielami, członkami rodziny, opiekunkami do dzieci, rodzicami przyjaciół, kierowcami autobusów, trenerami i wszystkimi innymi osobami odpowiedzialnymi za dziecko.

Zadbaj o bezpieczeństwo swojego domu

Zastanów się, jak wygląda Twoje dziecko podczas napadu ogniskowego i co możesz zrobić, aby Twój dom był bezpieczniejszy. Możesz chcieć:

  • Dodać poręcze na schodach.

  • Miękki dywan amortyzuje upadki.

  • Usuń dywany, ponieważ mogą się ślizgać lub powodować potknięcia.

  • Utrzymuj swój dom w czystości i bez bałaganu, aby było mniej możliwości potknięcia się.

  • Wyłóż meble, lady lub ściany, które mają ostre krawędzie.

  • Umieść bramki bezpieczeństwa w pobliżu schodów.

  • Usuń szklane stoły.

  • Używaj osłon, aby zablokować gorące obiekty, takie jak kominki czy piece.

Bezpieczeństwo w łazience

Najlepiej, aby dziecko nie kąpało się i brało prysznic, ponieważ napad, który ma miejsce w wodzie może doprowadzić do utonięcia.

Jeśli dziecko ma tendencję do upadania podczas napadów, siedzisko pod prysznicem i drążki prysznicowe mogą być bardzo pomocne. Jeśli dziecko bierze kąpiel, ktoś musi być w łazience przez cały czas.

Gdy dziecko staje się starsze, prywatność staje się problemem. Być może będziesz musiał wykazać się kreatywnością w tej kwestii, na przykład używając monitora dla dzieci lub prosząc dziecko o śpiewanie pod prysznicem. Upewnij się, że dziecko wie, że nigdy nie należy zamykać drzwi do łazienki. Możesz zamiast tego umieścić znak „W użyciu”.

Zastanów się nad inteligentnym zegarkiem

FDA zatwierdziła inteligentny zegarek, który może wykryć, że Twoje dziecko ma atak i może Cię zaalarmować, a także pomóc zlokalizować miejsce, w którym się znajduje. Kiedy wyczuje napad, Embrace wysyła wiadomość tekstową i telefoniczną do opiekunów. Funkcja lokalizacji GPS informuje, gdzie się znajdują. Zegarek przechowuje dane, które pomagają lekarzom zrozumieć możliwe wzorce napadów.

Kup bransoletkę alarmu medycznego

Jest to prosta bransoletka, która informuje ludzi, że Twoje dziecko ma napady. Jest to coś, na co zwracają uwagę pierwsi ratownicy, tacy jak EMT i paramedycy. Jest to szczególnie ważne, gdy dziecko staje się starsze i spędza więcej czasu z dala od Ciebie.

Uprawianie sportu

Sport i hobby są ważne dla Twojego dziecka. Pomagają uniknąć depresji, podnoszą samoocenę i budują przyjaźnie.

Im lepiej kontrolowane są napady, tym więcej dziecko może robić. Jeśli nie jesteś pewien, czy dana aktywność jest bezpieczna, skonsultuj się z lekarzem.

Wiele dzieci ma niewiele ograniczeń. Od baseballu i gimnastyki po koszykówkę, kręgle i jazdę konną – możesz zachęcać dziecko do próbowania różnych rzeczy. Nawet sporty kontaktowe, takie jak hokej czy piłka nożna, są zazwyczaj dozwolone.

Pływanie jest w porządku, ale dziecko nie może pływać samo. Musi być przy nim ktoś, kto wie, co robić w przypadku ataku w wodzie. Noszenie kamizelki ratunkowej, nawet dla silnego pływaka, jest mądrym pomysłem.

Twoje dziecko będzie musiało unikać takich rzeczy jak nurkowanie, skoki spadochronowe i wspinaczka bez uprzęży. W takich sytuacjach dziecko nie może sobie pozwolić na utratę uwagi, nawet na chwilę.

Wycieczki, obozy i podróże

Twoje dziecko również może wykonywać wszystkie te czynności. Oto kilka rzeczy, o których warto pamiętać:

  • Przekaż dorosłym plan działania.

  • Jeśli podróżujesz w różnych strefach czasowych, skonsultuj się z lekarzem, aby dowiedzieć się, jak dostosować harmonogram przyjmowania leków przez dziecko.

  • Dowiedz się, jak wygląda pomoc w nagłych wypadkach w miejscu, które odwiedzasz.

  • Upewnij się, że Twoje dziecko ma bransoletkę alarmu medycznego.

  • Spakuj wystarczającą ilość leków, w tym kilka dodatkowych, i upewnij się, że są one przechowywane we właściwy sposób.

Jak zapobiegać napadom?

Aby zmniejszyć prawdopodobieństwo wystąpienia napadu, upewnij się, że Twoje dziecko:

  • Unikać narkotyków i alkoholu

  • Wystarczająco dużo śpi

  • Dużo ćwiczy

  • Regularnie odwiedza lekarza

  • Przyjmuje leki na czas i zgodnie z zaleceniami

Czy mogę zostawić dziecko samo?

Gdy dziecko staje się starsze i chce mieć więcej prywatności i niezależności, trudno jest odpowiedzieć na to pytanie. Ustal z dzieckiem i lekarzem, co jest bezpieczne.

Jeśli zdecydujesz, że może to działać, możesz chcieć wprowadzić pewne zabezpieczenia. Możesz upewnić się, że przyjaciele i sąsiedzi mają kopię twojego klucza. Możesz użyć skrytki, w której umieścisz swój klucz w zamku na drzwiach. Tylko osoba posiadająca kod może wyjąć klucz.

Możesz również spojrzeć na alarmy i gorące linie opieki osobistej. Niektóre mogą wykryć upadki w domu i wysłać pomoc w nagłych wypadkach.

Ostatnio FDA zatwierdziła zegarek, który wykrywa napady toniczno-kloniczne i wysyła powiadomienia do opiekunów. Zwróć uwagę na nowe technologie, które mogą kiedyś wykryć również napady ogniskowe.

Co robić podczas napadu ogniskowego u dziecka?

Kiedy Twoje dziecko ma napad o ogniskowym początku, Twoja rola sprowadza się do trzech podstawowych rzeczy: zachowaj spokój, zapewnij mu komfort i zadbaj o jego bezpieczeństwo. Jeśli zaczniesz od tego i będziesz pamiętać o kilku ważnych „dos” i „don’ts”, będziesz w dobrej formie. Daj sobie trochę czasu i praktyki, a stanie się to drugą naturą.

Rzeczy do zrobienia

Jeśli u Twojego dziecka wystąpi napad o początku ogniskowym, postępuj zgodnie z poniższymi wskazówkami:

  • Zachowaj zimną krew. Na początku może to być trudne, ale z czasem będzie łatwiej, gdy dowiesz się, czego możesz się spodziewać. Zachowanie spokoju pozwoli Ci myśleć jasno, a przekonasz się, że Twoje nastawienie będzie się rozprzestrzeniać. Twoje dziecko i wszyscy inni, którzy mogą być w pobliżu, będą czerpać z Ciebie wskazówki. Mów więc łagodnie i dodawaj sobie otuchy.

  • Dotrzymuj dziecku towarzystwa. Napady mogą być przerażające, więc sama obecność ma znaczenie. Pomożesz także zapobiec urazom podczas jednego z nich i dodasz dziecku otuchy po jego zakończeniu. Ponadto możesz zobaczyć, jak przebiegał napad i podzielić się tymi szczegółami z lekarzem dziecka.

  • Zadbaj o bezpieczeństwo dziecka. Usuń z drogi wszelkie zagrożenia, takie jak gorące przedmioty, meble z ostrymi krawędziami i wszystko, o co dziecko może się potknąć. Jeśli dziecko błąka się po domu, może być konieczne zastosowanie ruchomej bariery, aby odsunąć je od schodów, ruchu ulicznego lub innych szkodliwych rzeczy.

  • Postaraj się zapewnić dziecku komfort. Jeśli to możliwe, wskaż dziecku bezpieczne miejsce do siedzenia, ale nie zmuszaj go do tego. Jeśli nosi okulary, zdejmij je, jeśli możesz. Jeśli dziecko leży na ziemi, spróbuj ułożyć je na boku z ustami skierowanymi w dół. Ułatwia to oddychanie i zapobiega zadławieniu się śliną.

  • Czas. Lekarz powinien wiedzieć, jak długo trwa napad i jak długo dziecko wraca do normalnego stanu. Ponadto, napad trwający ponad 5 minut jest stanem nagłym. Jeśli lekarz dał Ci lek ratunkowy na takie przypadki, musisz go użyć i zadzwonić pod numer 911.

  • Pomóż dziecku dojść do siebie. Po napadzie ostatnią rzeczą, jakiej pragnie każde dziecko, jest tłum zatroskanych twarzy. Kiedy wszystko jest pod kontrolą, spokojnie poproś ludzi o zrobienie miejsca. Następnie poinformuj dziecko o tym, co się stało. Niech to będzie proste. Powiedz im, gdzie są, że jesteś tam i że są bezpieczne.

  • Prowadź dziennik. Kiedy dziecko po raz pierwszy ma napady, zapisz jak najwięcej informacji na ich temat. Jeśli jesteś w stanie, nagranie wideo może również pomóc lekarzowi. Zapisz takie rzeczy jak pora dnia, czas trwania napadu oraz to, co działo się przed, w trakcie i po nim. Staraj się być konkretny w kwestii objawów. Może zauważysz, że dziecko odwraca głowę na bok. Jeśli zauważysz jakieś drgawki lub szarpanie, zapisz, po której stronie ciała się to działo.

Rzeczy, których należy unikać

Oto kilka rzeczy, których nie chcesz robić:

  • Nie wkładaj niczego do ust dziecka. Jedzenie, woda i lekarstwa stanowią ryzyko zadławienia. Przed podaniem czegokolwiek poczekaj, aż dziecko całkowicie wróci do normy.

  • Nie należy krzyczeć ani wykonywać szybkich ruchów. Może się to wydawać groźne lub niepokojące. Należy działać powoli, spokojnie i spokojnie.

  • Nie ograniczaj dziecka i nie próbuj go przemieszczać. Jeśli dziecko błądzi, staraj się uczynić teren jak najbardziej bezpiecznym. Przenoś je tylko wtedy, gdy jest zagrożone tam, gdzie się znajduje, np. w pobliżu schodów lub w wodzie.

Te dwa ostatnie punkty są szczególnie ważne dla dzieci, które mają ogniskowe napady upośledzenia świadomości, które kiedyś nazywano złożonymi napadami częściowymi. Podczas takiego napadu dziecko może nie wiedzieć, co robi lub co się dzieje wokół niego. Z tego powodu nie wiesz, jak zareaguje, jeśli będziesz do niego mówić lub próbować je dotknąć.

Jeśli z jakiegoś powodu musisz dotknąć dziecko, podejdź delikatnie z boku i najpierw delikatnie do niego przemów. Chcesz zrobić wszystko, aby nie czuło się zagrożone lub zaniepokojone.

Bezpieczeństwo w wodzie

Jeśli Twoje dziecko ma atak w wodzie, podtrzymuj jego ciało i utrzymuj głowę nad powierzchnią. Postaraj się jak najszybciej wyciągnąć je z wody. Nawet jeśli po wyjściu z wody dziecko wydaje się być zdrowe, warto, aby lekarz to sprawdził.

Kiedy należy zadzwonić pod numer 911

W niektórych przypadkach konieczna jest natychmiastowa pomoc medyczna. Zadzwoń pod numer 911, jeśli Twoje dziecko:

  • ma napad trwający dłużej niż 5 minut

  • Nigdy wcześniej nie miał napadu

  • Nie dochodzi do siebie po napadzie

  • Ma problemy z oddychaniem lub wydaje się, że się dusi

  • Ma kilka napadów pod rząd i nie może dojść do siebie między nimi

  • Zostaje zraniony

  • Nie poprawia się po leczeniu ratunkowym (leki stosowane w nagłych wypadkach)

Nastolatka radzi sobie z epilepsją w szkole

0

Ta utalentowana uczennica kiedyś bała się powiedzieć ludziom, że ma epilepsję, ale teraz zachęca dzieci z tą przypadłością do poinformowania o tym innych.

Pierwszy prawdziwy napad padaczkowy miałam w wieku 5 lat. Moja mama mówi, że moje oczy się przewracały i wpatrywałam się w dal. Była przerażona.

To, co miałem, nazywa się napadem „petit mal” lub napadem „nieobecności”. Nazywa się tak, ponieważ następuje przerwa w świadomej aktywności na kilka sekund. Różni się od napadu „grand mal”, kiedy ludzie mają konwulsje. To jest to, co większość ludzi myśli o epilepsji. Napad typu „petit mal” może nie brzmi jak wiele, ale nadal jest niebezpieczny, ponieważ w ciągu tych kilku sekund można utonąć lub ulec innemu wypadkowi.

Kiedy lekarz zdiagnozował mnie po pierwszym napadzie, mogliśmy dowiedzieć się o chorobie i jak sobie z nią radzić. Na przykład, codziennie biorę leki przeciwpadaczkowe i dzięki temu moje napady są pod kontrolą. Jednak czasami nadal je mam, na przykład kiedy jestem odwodniony lub zestresowany, albo kiedy poziom moich leków spada zbyt nisko. Mogę powiedzieć, kiedy będę miał atak, ponieważ zaczynam mieć zawroty głowy i boli mnie głowa lub mam mdłości. Jeśli tak się stanie, mówię osobie dorosłej, że będę miał atak. Następnie zgłaszam się do mojego pediatry i neurologa, aby upewnić się, że wszystko jest w porządku.

Radzenie sobie z epilepsją w szkole

Ale moja epilepsja nie przeszkadza mi w robieniu różnych rzeczy. Jestem teraz w 11 klasie w szkole publicznej. Większość dzieci w mojej szkole nawet nie wie, że mam epilepsję – wiecie, ubieram się normalnie i zachowuję się normalnie. Jestem uczniem honorowym w moim liceum; mam średnią ocen 3,48. Gram w piłkę nożną od pięciu lat, a od trzech lat gram w drużynie w kręgle. Jestem harcerką i udzielam się jako wolontariuszka w Czerwonym Krzyżu oraz w programie zapobiegania nadużywaniu narkotyków. Po ukończeniu szkoły średniej chcę iść na studia, aby zostać śledczym lub prawnikiem.

I dont think epilepsy has to stop me from doing what I want with my life. Kiedyś bałam się mówić ludziom o mojej epilepsji, ale po tym, jak miałam atak w szkole w gimnazjum, zdałam sobie sprawę, że ludzie muszą wiedzieć, że muszę podzielić się z nimi wskazówkami dotyczącymi bezpieczeństwa.

Więc jeśli są tam inne dzieci, które mają epilepsję, oto co chcę, żeby wiedziały: „Nie przejmuj się tym, co inni mogą o tobie powiedzieć” i „Nie jesteś jedynym, który ma epilepsję”. Czasami nawet piszę listy do dzieci, które napisały do Fundacji Epilepsji, szukając wskazówek, jak sobie z nią radzić. Chcę, żeby wiedziały, że w moim życiu ja mogę mieć epilepsję, ale epilepsja nie ma mnie.