Strona główna Blog Strona 2443

COVID-19s „Silver Lining”: Amerykanie są bardziej hojni

0

Naukowcy badali związek pomiędzy obecnością COVID-19 a hojnością podczas wczesnych miesięcy pandemii i odkryli, że ludzie byli bardziej hojni ze swoimi pieniędzmi, gdy wirus zagrażał ich okręgowi.

COVID-19s 'Silver Lining’: Amerykanie są bardziej hojni

By Batya Swift Yasgur, MA

12 kwietnia 2022 r. C Na początku pandemii COVID-19 Ivy Dash, niezależna fotografka z Closter w stanie New Jersey, zdała sobie sprawę, że Ochotniczy Korpus Ratownictwa i Pogotowia Ratunkowego w Closter był przytłoczony i zmagał się z liczbą osób dotkniętych wirusem.

Chciała zrobić coś, aby pomóc.

Dash zaprosiła ludzi do zapisania się na zdjęcia ganku C gdzie fotograf robi zdjęcia rodziny na zewnątrz, z odległości C i poprosiła swoich klientów o datki na rzecz grupy.

To był wielki sukces, mówi Dash. „Pandemia była wyjątkową okazją, ponieważ wszyscy utknęli w domu; całe rodziny były w zamknięciu razem, w tym dzieci zwykle w college’u”.

Jej praca rosła. Lokalny agent nieruchomości zaprosił ją do sfotografowania niektórych swoich klientów, a dochód przekazał na jej ulubioną organizację charytatywną. Wkrótce Dash zaczęła fotografować ganki w różnych dzielnicach, a cały dochód przeznaczała na cele charytatywne.

Dash mogła postrzegać fotografię ganku jako sposób na budowanie własnego biznesu w stresującym finansowo okresie, ale zdecydowała się wykorzystać to jako okazję do pomocy innym C i, zgodnie z nowym raportem, wielu innych Amerykanów zrobiło to samo podczas pandemii.

Naukowcy badali związek między obecnością COVIDu a hojnością podczas wczesnych miesięcy pandemii i odkryli, że ludzie byli bardziej hojni ze swoimi pieniędzmi, gdy wirus zagrażał ich okręgowi, mówi główny badacz badania, Ariel Fridman, doktorant na Uniwersytecie Kalifornijskim w San Diego.

„Wśród niepewności, strachu i tragedii pandemii znaleźliśmy srebrną stronę: ludzie stali się bardziej hojni finansowo wobec innych w obliczu zagrożenia COVID-19” – mówi.

Współczucie w obliczu katastrofy

Wcześniejsze badania oferowały „różne przewidywania” dotyczące reakcji ludzi na poważne kryzysy, takie jak klęski żywiołowe i wojny, mówi Fridman.

Z jednej strony, ludzie mogą odchodzić od praktyk, które uwzględniają potrzeby innych, ponieważ strach i niepewność wynikające z myślenia o zwiększonym ryzyku skłaniają ludzi do działania w celu samozachowania.

W świetle tych ustaleń można oczekiwać, że ludzie zagrożeni przez COVID-19 mogą zachowywać się bardziej egoistycznie niż ci niezagrożeni. Rzeczywiście, w 2020 roku pojawiło się wiele historii o ludziach gromadzących rzeczy takie jak papier toaletowy i maski.

Z drugiej strony, inne badania sugerują, że kiedy grupy stają w obliczu wspólnego zagrożenia, mają silniejszą spójność społeczną, altruizm i kooperacyjne zachowania wspólnotowe C wzór trzymania się razem i pomagania sobie nawzajem czasami nazywany „współczuciem w katastrofie”.

A niektóre badania wykazały, że społeczności przechodzące przez katastrofy mogą mieć jednocześnie pozytywne i negatywne reakcje.

Wyższe zagrożenie, wyższa ofiarność

Fridman i współpracownicy badali związek między stanem zagrożenia COVID-19 a hojnością, analizując dwa zestawy danych.

Pierwszy z nich pochodził z Charity Navigator, największego na świecie niezależnego ewaluatora organizacji charytatywnych, który prowadzi rejestry darowizn na cele charytatywne, w tym przekazanych kwot i hrabstwa, w którym mieszkał darczyńca. Badacze przyjrzeli się wzorcom dawania 696 924 osób mieszkających w USA od lipca 2016 do grudnia 2020.

Im większe zagrożenie ze strony COVID-19 (na podstawie liczby zgonów, które miało dane hrabstwo), tym bardziej hojni byli mieszkańcy tego hrabstwa. W hrabstwach o wyższym zagrożeniu COVID-19 łączna kwota pieniędzy przekazanych w marcu 2020 r., w porównaniu z marcem 2019 r., wzrosła o 78%. Hrabstwa o niższym zagrożeniu COVID-19 również zwiększyły swoje darowizny w tym samym okresie, ale o mniej (55%).

Badacze znaleźli podobny wzór w kwietniu 2020 r., w porównaniu z kwietniem 2019 r.: średnio darowizny na poziomie powiatu w obszarach o wysokim zagrożeniu wzrosły o 39%; o 29% w powiatach o średnim zagrożeniu; i o 32% w powiatach o niskim zagrożeniu, w porównaniu z brakiem zagrożenia.

Powtarzający się darczyńcy częściej przekazywali darowizny na organizacje charytatywne zajmujące się usługami dla ludzi, takie jak banki żywności i usługi dla bezdomnych, niż na inne cele.

Łączenie się

Naukowcy przeanalizowali również drugi zbiór danych, który badał hojność w bardziej kontrolowanych warunkach. Składał się on z 1 003 osób w USA, które grały w grę, w której jeden z graczy („dyktator”) otrzymuje 10 dolarów i musi zdecydować, jak podzielić pieniądze między siebie i inną, zazwyczaj nieznaną, losowo wybraną osobę. Grali w tę grę co miesiąc, sześć razy, od marca do sierpnia 2020 roku.

Zamiast maksymalizować własne wypłaty finansowe i nie dawać żadnych pieniędzy innym, „dyktatorzy” zwiększyli swoje darowizny (w stosunku do średniej kwoty 2,92 USD) o 9% przy niskim zagrożeniu, 13% przy średnim zagrożeniu i 8% przy wysokim zagrożeniu, w porównaniu do braku zagrożenia.

Chociaż obecność COVID-19 była związana z byciem ogólnie bardziej hojnym, poziom zagrożenia nie wydawał się wpływać na poziom darowizn w „grze w dyktatora”.

„Ludzie łączą się w obecności wspólnego zagrożenia i wykazują chęć wspierania innych, piszą badacze, pomimo niepewności związanej z własnym zdrowiem i kondycją finansową”.

Im więcej dajesz, tym więcej dostajesz

To „pozostaje do sprawdzenia, czy zwiększona hojność będzie trwała długo po pandemii”, mówi David Maurrasse, PhD, założyciel i prezes Marga Inc, firmy konsultingowej, która udziela porad i badań grupom charytatywnym i partnerom społecznym.

Maurrasse, który jest również adiunktem badawczym w Columbia Universitys Climate School w Nowym Jorku, zauważył, że pandemia będzie miała długotrwałe skutki, zwłaszcza wśród grup ludzi, którzy już wcześniej byli w znacznym stopniu niedofinansowani.

„Dlatego każdy wzrost hojności musiałby przekształcić się z ulgi w ponowne wyobrażenie, ponieważ pandemia wpłynęła na tak wiele aspektów życia, od zdrowia do edukacji do lokalnych gospodarek i poza nimi” – mówi.

Fotografia ganku Dashs, która rozpoczęła się z charytatywnym naciskiem, skończyła się nieoczekiwanym budowaniem jej biznesu. „Wniosek dla mnie jest taki, że im więcej dajesz, tym więcej dostajesz” – mówi.

Pugs nie jest już uważany za typowego psa z powodu problemów zdrowotnych

0

Według nowego badania opublikowanego w czasopiśmie „Canine Medicine and Genetics”, psy rasy Pugs są narażone na poważne ryzyko zdrowotne i nie mogą być już uważane za typowe psy, gdy są leczone z powodu problemów zdrowotnych. Zespół badawczy stwierdził, że pugs miał zwiększone ryzyko dla 23 z 40 zaburzeń.

Pugs nie jest już uważany za typowego psa z powodu problemów zdrowotnych

By Carolyn Crist

May 20, 2022 –? Pugs face dire health risks and can no longer be considered as a typical dog when being treated for health issues, according to a new study published in the journal Canine Medicine and Genetics.

Rasa stała się popularna w ostatnich dekadach i znana z płaskiego wyglądu z wybrzuszonymi oczami, pomarszczonym czołem i ogonem nub. Jednak hodowla pugów dla ich wyglądu doprowadziła do szkodliwych konsekwencji dla ich zdrowia.

Rosną obawy dotyczące poważnych problemów zdrowotnych i dobrostanu w tej rasie, napisali autorzy badania.

Aby zrozumieć skutki zdrowotne, badacze z The Royal Veterinary College porównali szanse wystąpienia powszechnych zaburzeń między pugami a innymi rasami objętymi podstawową opieką weterynaryjną w Wielkiej Brytanii przez cały 2016 rok. Przeanalizowali ponad 4 300 pugów i prawie 22 000 psów innych ras, porównując ich profile zdrowotne i ryzyko rozwoju 40 różnych zaburzeń.

Zespół badawczy stwierdził, że pugs miał zwiększone ryzyko 23 z 40 zaburzeń, w tym był 54 razy bardziej narażony na poważne problemy z oddychaniem, które wynikają ze skrócenia głowy i pyska u psów. Jest to tak zwany zespół brachycefaliczny obturacyjnych dróg oddechowych.

Pugs były również 51 razy bardziej narażone na zwężone nozdrza, 13 razy bardziej narażone na owrzodzenia oczu i 11 razy bardziej narażone na infekcje fałdów skórnych. Około 17,4% pugów było otyłych, w porównaniu do 6,9% innych psów, co zwiększa ryzyko poważnych problemów zdrowotnych.

Jednocześnie stwierdzono, że pugs ma zmniejszone ryzyko wystąpienia siedmiu zaburzeń, w tym szmerów serca, ran i agresji, w porównaniu z innymi rasami psów.

Ogólnie rzecz biorąc, autorzy badania powiedzieli, że pugs są w przeważającej mierze predysponowani do choroby, co przewyższa ich zabezpieczenia i sugeruje, że rasa ma krytyczne wyzwania w zakresie zdrowia i dobrostanu.

Ogromne różnice w profilach zdrowotnych między Pugami a innymi psami w Wielkiej Brytanii sugerują, że Pug znacznie odbiegł od ras psów głównego nurtu i nie może być już uważany za typowego psa z perspektywy zdrowia, stwierdzili.

Rasy psów z poważnymi problemami z oddychaniem, takie jak pugs, buldogi francuskie i buldogi angielskie, doświadczają poważnych problemów zdrowotnych, ale nadal są hodowane dla ich wyglądu, według CBS News. W Wielkiej Brytanii roczne rejestracje pugów skoczyły z 2.100 w 2005 roku do ponad 6.000 w 2020 roku. W USA, pugs jest wymieniony jako 28 najbardziej popularny pies z 204 ras.

Jednak niektóre rządy zaczynają zauważać zagrożenia dla zdrowia, jak podaje USA Today. Na początku tego roku Norwegia zakazała hodowli niektórych psów, w tym buldogów angielskich i Cavalier King Charles spanieli, ze względu na selektywną hodowlę, która powoduje problemy zdrowotne.

Naturalne sposoby na leczenie przeziębienia u dziecka

0

Pomiń leki na przeziębienie i wypróbuj niektóre z tych całkowicie naturalnych opcji od lekarza, aby pomóc swojemu maluchowi poczuć się lepiej.

1/13

Dzieci często chorują. W pierwszym roku życia większość z nich ma aż siedem przeziębień – to dużo katarów i nieprzespanych nocy. Jak możesz pomóc swojemu dziecku? Leki na przeziębienie dostępne bez recepty nie są zalecane dla dzieci poniżej 2 roku życia, ale kilka całkowicie naturalnych środków może pomóc złagodzić objawy u Twojego malucha i sprawić, że oboje poczujecie się lepiej.

Podawaj dużo płynów

2/13

To rozrzedza śluz, a to może pomóc przy zatkanym nosie. Zapobiega to również odwodnieniu. Często podawaj dziecku mleko z piersi lub mleko modyfikowane. Nie podawaj im napojów gazowanych ani soków – zawierają dużo cukru. Jak możesz sprawdzić, czy dziecko pije wystarczająco dużo? Sprawdź, czy ich mocz ma jasny kolor. Jeśli jest ciemny, zachęć je, aby piło więcej.

Odessać smark

3/13

Twoje dziecko ma zatkany nos, ale nie może go jeszcze wydmuchać. Strzykawka z bańką może usunąć śluz. Aby jej użyć, ściśnij bańkę i włóż około ćwierć do pół cala strzykawki do jednego nozdrza. Puść żarówkę, aby stworzyć ssanie. Wyjmij strzykawkę i ścisnąć żarówkę, aby umieścić śluz w chusteczce. Po użyciu strzykawki umyj ją wodą z mydłem.? Możesz również użyć aspiratora do nosa — wersja elektryczna.

Użyj kropli soli fizjologicznej

4/13

Płukanie nosa może pomóc złagodzić zatory u dziecka, ponieważ rozluźnia gęsty śluz, który zatyka nos. Poszukaj dostępnych bez recepty kropli lub sprayów z solą fizjologiczną lub zrób własny: Wymieszaj pół łyżeczki soli kuchennej w filiżance ciepłej wody. Połóż swojego malucha na plecach i użyj kroplomierza, aby wlać dwie lub trzy krople do każdego nozdrza. Wytrzyj śluz, albo użyj strzykawki lub aspiratora do nosa, aby go odessać.

Podaj zupę z kurczaka

5/13

Babcia miała rację: Zupa z kurczaka pomaga poczuć się lepiej. Badania pokazują, że działa ona na więcej sposobów niż jeden. Składniki odżywcze zawarte w składnikach, takie jak kurczak i warzywa, łagodzą stan zapalny, który powoduje wiele objawów przeziębienia. A popijanie ciepłego rosołu może rozrzedzić śluz i oczyścić zator. Jeśli Twoje dziecko dopiero zaczyna przyjmować pokarmy stałe, zmiksuj zupę na puree lub użyj samego bulionu.

Uruchom nawilżacz powietrza

6/13

Wilgoć w powietrzu może pomóc przy kaszlu i duszności. Aby zapewnić dziecku bezpieczeństwo, używaj nawilżacza z chłodną mgiełką. Para i gorąca woda z innych wersji może doprowadzić do poparzeń. Ważne jest również, aby codziennie wymieniać wodę i czyścić go zgodnie z instrukcjami producenta. Zapobiega to rozwojowi pleśni i bakterii w środku.

Stwórz pokój parowy

7/13

Jeśli Twoje dziecko jest wypchane, spróbuj zrobić własną łaźnię parową. Weź gorący prysznic przy zamkniętych drzwiach łazienki, aby pomieszczenie wypełniło się parą. Następnie usiądź z maluchem na 10 do 15 minut. Przynieś książki lub zabawki, aby utrzymać je zajęte. Wdychanie ciepłego, wilgotnego powietrza pomoże oczyścić zatory. Dobry czas, aby to zrobić jest tuż przed snem, więc theyll zasnąć łatwiej.

Clear Out the Smoke

8/13

Jeszcze jeden powód, dla którego bierne palenie nie jest dobre dla dziecka: Może pogorszyć ich przeziębienie, podrażniając gardło i nos. Dzieci, które wdychają bierne palenie, trudniej przechodzą przez przeziębienie. Są też bardziej narażone na zapalenie oskrzeli lub płuc. Trzymaj się z dala od miejsc, w których pali się papierosy i poproś, aby nikt nie palił w Twoim domu.

Zachęcaj do odpoczynku

9/13

Sen jest kluczowy dla zdrowego układu odpornościowego. Może pomóc Twojemu dziecku zwalczyć wirusa przeziębienia. Aby pomóc mu odpocząć w nocy, oczyszczaj śluz kroplami z soli fizjologicznej i strzykawką przed drzemką i na dobranoc. I daj im dużo przytulania. Twój dotyk może złagodzić dyskomfort i pomóc im poczuć się bardziej zrelaksowanymi.

Spróbuj kąpieli w gąbce

10/13

Letnia kąpiel z gąbki może pomóc ukoić gorączkujące dziecko i obniżyć jego temperaturę o kilka stopni. Napełnij wanienkę calem lub dwoma lekko ciepłej wody i użyj gąbki lub ściereczki, aby je wytrzeć. Dont używać zimnej wody, lodu lub alkoholu. Jeśli jest im zimno, wyjmij je z kąpieli.

Oferuj zdrową żywność

11/13

Powiedzenie „nakarmić przeziębienie, zagłodzić gorączkę” ma tylko połowę racji. Małe ciałka potrzebują energii z jedzenia, aby zwalczyć przeziębienie, a niektóre składniki odżywcze mogą wzmocnić system odpornościowy. Jeśli Twoje dziecko je stałe pokarmy, podawaj mu posiłki zawierające białko, warzywa i zdrowe tłuszcze. Jeśli karmisz piersią, kontynuuj to. Mleko matki chroni przed zarazkami, które powodują przeziębienia.

Daj starszemu dziecku trochę miodu

12/13

Jeśli Twoje dziecko ma ponad rok, łyżeczka miodu może uspokoić nocny kaszel. Jedno z badań wykazało, że chore dzieci mniej kaszlały i lepiej spały po wypiciu półtorej łyżeczki tego złotego produktu na dobranoc. Ale nie powinieneś dawać im miodu, jeśli nie mają jeszcze 1 roku życia. Nie jest on zalecany dla młodszych dzieci, ponieważ może prowadzić do niebezpiecznej choroby zwanej botulizmem u niemowląt.

Kiedy należy skontaktować się z lekarzem

13/13

Czasami przeziębienie prowadzi do poważniejszych stanów. Zadzwoń do pediatry, jeśli dziecko ma mniej niż 3 miesiące i ma temperaturę w odbycie 100,4 F lub wyższą lub jest niespokojne i nie pije. Jeśli jest starsze, zadzwoń do lekarza, jeśli bolą je uszy lub jeśli mają problemy z oddychaniem, kaszel trwający dłużej niż tydzień lub śluz, który nadal występuje po 10-14 dniach. Skontaktuj się również z lekarzem, jeśli ich gorączka utrzymuje się powyżej 100,4 F przez ponad 3 dni lub przekracza 104.

Jak nosisz: Małe, niskie, wysokie, duże czy szerokie?

0

Dowiedz się, co oznacza rozmiar Twojego brzucha i co należy wiedzieć o noszeniu małego, niskiego, wysokiego, dużego lub szerokiego.

Jak nosisz?

W zależności od tego, jak czujesz się i jak wygląda Twój guzek, możesz nosić go nisko, wysoko, mało, dużo lub szeroko.

Noszenie nisko vs. wysoko. Noszenie wysoko lub nisko jest od dawna związane z odgadywaniem płci dziecka. Uważa się, że matki, które noszą wysoko, mają dziewczynki, natomiast matki, które noszą nisko, mają chłopców.

Ale według Kirtly Parker Jones, OB/GYN, nie ma w tym prawdy. Pierwsza ciąża może wyglądać na wyższą, ponieważ ściana brzucha nie jest jeszcze rozciągnięta. Z każdą kolejną ciążą po pierwszej, ściana brzucha się rozciąga i dziecko może wydawać się niżej noszone.?

Noszenie małego lub dużego dziecka. Duży guz oznacza najprawdopodobniej, że masz słabsze mięśnie brzucha lub niższy wzrost. Może również sygnalizować nienowotworowy wzrost w macicy zwany włókniakami. Ponieważ hormony ciążowe mają tendencję do powiększania włókniaków, mogą one powodować, że pokażesz się większa niż wiek ciążowy dziecka. A Twój biust może mieć nieco grudkowaty wygląd.

Szerokie noszenie. Jeśli Twoje dziecko leży poziomo (znane również jako położenie poprzeczne), może to oznaczać, że nosisz je szeroko. Ta pozycja jest powszechna przed 26 tygodniem, ale w 35 tygodniu Twoje dziecko powinno być ułożone głową w dół w pozycji gotowej do porodu.

Dlaczego nosisz małe, niskie, wysokie, duże lub szerokie piersi?

Kilka czynników może wpłynąć na to, jak nosisz swoje dziecko i kiedy zaczynasz je pokazywać.

Diastasis recti. Czasami w ciąży, gdy macica rośnie do góry, twój brzuch rozciąga się i rozdziela. Nazywa się to diastasis recti lub rozejściem się brzucha. Twój brzuch może wydawać się obwisły, co dla ciebie lub kogoś patrzącego na ciebie może wydawać się, że nosisz nisko.

Twój wzrost. Wyższe kobiety mają tendencję do noszenia małych i pokazywania później niż krótsze kobiety. Powodem jest to, że wyższe matki mają dłuższą część środkową. Jeśli jesteś wysoka, masz więcej miejsca w górę i w dół między kością łonową a górną częścią brzucha. Dzięki temu ciężar ciąży rozkłada się bardziej równomiernie. Jeśli jesteś niska, istnieje duża szansa, że będziesz nosić dziecko nisko i w okolicach środka.

Kształt ciała i waga. Czasami, ze względu na kształt ciała, ciążowe brzuszki mogą tworzyć złudzenie optyczne. Nie jest więc dziwne, że Twój brzuszek wydaje się większy lub mniejszy niż brzuszek Twojej przyjaciółki, podczas gdy w rzeczywistości są one tego samego rozmiaru. W czasie ciąży przybywa około 30 funtów masy ciała. To może być powód, dla którego ludzie myślą, że nosisz duży lub szeroki brzuch.

Napięcie mięśniowe. Ważne jest, aby ćwiczyć przed, w trakcie i po ciąży. Jeśli masz napięty brzuch, będzie on oferował więcej wsparcia i podnoszenia dla rosnącej macicy. W rezultacie możesz wydawać się nosić wyżej, zwłaszcza w pierwszej ciąży. Silne abs trzymać dziecko bardziej do ciała. To może spowodować, że Twój dzidziuś będzie wydawał się mniejszy lub będzie mniej wystawał.

Wieloraczki. Jeśli spodziewasz się więcej niż jednego dziecka, Twój brzuch będzie rósł inaczej, aby pomieścić bliźniaki lub trojaczki. Nie bądź zaskoczona, jeśli pojawią się one wcześniej niż się spodziewasz lub Twój brzuszek stanie się dość duży. Ponadto, jeśli nie jest to Twoja pierwsza ciąża, możesz pokazać brzuszek wcześniej niż przy pierwszej ciąży i nosić go nieco inaczej.

Oligohydramnios. Ten stan powoduje, że masz zbyt mało płynu owodniowego. Jeśli masz ten stan, Twój pęcherz może wyglądać na mały. Twój lekarz potwierdzi diagnozę, jeśli przetestują i stwierdzą, że masz mniej niż 500 mililitrów płynu w 32 do 36 tygodniu ciąży. Jeśli jesteś po terminie o dwa tygodnie lub więcej, możesz być zagrożona niskim poziomem płynu owodniowego.

Normalne jest, że po osiągnięciu 42 tygodnia ciąży ilość płynu zmniejsza się o połowę. Jeśli zdarzy się to we wczesnym okresie ciąży, niektóre komplikacje obejmują uciskanie organów płodu, co skutkuje wadami wrodzonymi, a także zwiększoną szansą na poronienie, przedwczesny poród lub martwe urodzenie.

Polihydramnios. Ten stan występuje, gdy nadmiar płynu owodniowego gromadzi się w macicy podczas ciąży. Jednym z objawów tego stanu jest noszenie dużych. Możesz czuć się ogromny lub ciasno w brzuchu i doświadczyć innych komplikacji, takich jak trudności w oddychaniu i zaparcia. Podczas pobytu w macicy, Twoje dziecko będzie połykać płyn owodniowy, a następnie wydalać go z moczem. Pomaga to utrzymać ilość płynu owodniowego na stałym poziomie. Jeśli Twoje dziecko nie może połykać z powodu wady genetycznej, płyn owodniowy będzie się gromadził.

Etap ciąży. Twój guzek rośnie podczas ciąży od rozmiaru grejpfruta, przez papaję do arbuza. Kiedy osiągniesz pełny termin, Twoja macica rozciąga się od obszaru łonowego do dolnej części klatki piersiowej.

U niektórych kobiet nie widać ich aż do drugiego trymestru. Możesz zacząć pokazywać mały guzek na początku, a następnie doświadczyć szybkiego wzrostu w drugim i trzecim trymestrze. Ale to nie znaczy, że coś jest nie tak. ?

Jeśli nie masz żadnych innych komplikacji ciążowych, rozmiar twojego biustu nie powinien cię martwić. W drugiej połowie ciąży lekarz zmierzy wysokość Twojego dna, czyli długość macicy od góry do dołu. W tym momencie będzie w stanie powiedzieć Ci, czy jest coś nie tak z Twoimi piersiami.

Czas na usunięcie etykiety raka z guzów prostaty niskiego ryzyka?

0

Niektórzy eksperci twierdzą, że usunięcie słowa „C” zmniejszyłoby niepokój i ograniczyło nadmierne leczenie, ale nie wszyscy popierają ten pomysł.

Czy nadszedł czas, aby usunąć etykietę raka z guzów prostaty niskiego ryzyka?

Mary Chris Jaklevic

19 kwietnia 2022 C Nowotwory prostaty o niskim stopniu złośliwości nie powinny być już nazywane rakiem, zmiana zalecana przez zespół ekspertów, która prawdopodobnie zmniejszyłaby niepokój wśród pacjentów i ich rodzin oraz ograniczyła niepotrzebne leczenie.

Lekarze często doradzają mężczyznom z guzami prostaty o niskim ryzyku, aby poczekali i zobaczyli, czy choroba się pogorszy C podejście zwane aktywnym nadzorem C, a nie spieszyli się z leczeniem tego stanu. W końcu guzy o niskim stopniu zaawansowania rzadko powodują szkody, a terapie takie jak radioterapia i chirurgia mogą być często gorsze niż sama choroba i niosą ze sobą poważne skutki uboczne, w tym impotencję i wyciek moczu.

Jednak lekarze nadal oznaczają te zmiany jako rak, a w rezultacie, niektórzy eksperci twierdzą, wielu mężczyzn decyduje się na leczenie, którego nie potrzebują.

W nowym dokumencie, który prawdopodobnie wywoła dyskusję, grupa ekspertów, w tym jeden pacjent, twierdzą, że nadmierne leczenie mogłoby być zmniejszone poprzez usunięcie słowa rak z choroby niskiego ryzyka. Guzy, które mają 6 punktów w skali Gleasona, uważane za najniższe ryzyko, nie mogą zaatakować innych narządów, ale przerażają pacjentów, którzy poddają się ryzykownym zabiegom. Mniej niż 1% mężczyzn z guzami prostaty w stopniu 6 przechodzi na raka, który rozprzestrzenia się lub umiera na raka w ciągu 15 lat od pierwszej diagnozy, donoszą.

Bez względu na to, ile czasu lekarz może poświęcić na bagatelizowanie znaczenia diagnozy GS6 lub podkreślanie zwrotu „niskie ryzyko”, słowa „masz raka” mają silny efekt psychologiczny na większość mężczyzn i ich rodziny, napisali w pracy opublikowanej w poniedziałek w Journal of Clinical Oncology.

Wyrzucenie słowa C dla guzów niskiego ryzyka, które stanowią około połowy z 268 000 rozpoznań raka prostaty rocznie w Stanach Zjednoczonych, nie jest nowym pomysłem. Niezależny panel zwołany przez National Institutes of Health zaproponował to właśnie w 2011 roku. Jednak poparcie lekarzy dla tej zmiany wydaje się być coraz większe, mówi Scott Eggener, MD, onkolog i profesor chirurgii na Uniwersytecie w Chicago, który jest współautorem nowego artykułu.

Eggener powiedział, że aktywny nadzór dramatycznie wzrasta w Stanach Zjednoczonych, do około 60% pacjentów z guzami niskiego ryzyka.

Czujemy, że teraz jest odpowiedni moment, aby porozmawiać o tej kwestii, mówi Eggener.

Zmniejszenie liczby niepotrzebnych zabiegów, jak twierdzą autorzy, może zmniejszyć koszty opieki zdrowotnej — i zwiększyć korzyści z testowania na raka prostaty, co według U.S. Preventive Services Task Force nie dzieje się wystarczająco często.

Ponadto pacjenci z rozpoznaniem raka gruczołu krokowego są narażeni na zwiększone ryzyko depresji i samobójstwa, dyskwalifikację lub wyższe stawki ubezpieczenia na życie oraz pytania ze strony rodziny i przyjaciół, jeśli wybiorą nadzór nad leczeniem.

Słowo rak zostało usunięte ze schorzeń pęcherza moczowego, szyjki macicy i tarczycy oraz nieprawidłowości prostaty, które kiedyś były klasyfikowane jako Gleason 2 do 5, mówią.

Utrzymanie status quo

Niektórzy lekarze nie zgadzają się jednak z porzuceniem słowa rak.

Z naukowego punktu widzenia, guzy ocenione na stopień 6 mają molekularne cechy raka, mówi dr Jonathan Epstein, profesor patologii, urologii i onkologii na Uniwersytecie Johnsa Hopkinsa w Baltimore. Co ważniejsze, mówi Epstein, klasyfikacja nie gwarantuje, że nie ma poważniejszego raka, a jedynie, że nie został on jeszcze znaleziony w próbkach tkanek.

Eggener przyznaje, że podczas gdy GS6 ma markery molekularne związane z rakiem C fakt, który jest trudny do pogodzenia z C nadanie mu innej nazwy nadal wymagałoby nadzoru, a ponieważ okno możliwości wyleczenia zlokalizowanego [raka prostaty] jest zwykle mierzone w latach lub dekadach.

Mimo to Epstein obawia się, że usunięcie oznaczenia raka może spowodować, że niektórzy pacjenci pominą aktywny nadzór, który obejmuje powtarzane badania obrazowe i biopsje. Bez takiego monitorowania, powiedział, jeśli rzeczywiście mają raka o wyższym stopniu zaawansowania, który jest niepobrany, będzie stanowić zagrożenie dla ich życia.

Guzy o stopniu Gleasona 6 mogą się rozwijać, niektóre w znacznym stopniu, lub mogą być niekompletnie pobrane w momencie diagnozy. Zarówno lekarze, jak i pacjenci muszą rozumieć takie ryzyko, mówi dr Peter Carroll, urolog z Uniwersytetu Kalifornijskiego w San Francisco, który jest krytycznie nastawiony do proponowanej zmiany nazwy.

Niezależnie od nazwy, guzy takie jak ten wymagają ścisłego monitorowania, mówi Joe Gallo, 77-letni mężczyzna z Pensylwanii, którego rak wysokiego ryzyka został wykryty podczas aktywnego nadzoru. Gdybym podszedł do monitorowania w sposób spokojny lub mniej spokojny, mówi Gallo, konieczne leczenie mogło zostać opóźnione, a mój stan mógł stać się poważniejszy.

Niektórzy zwolennicy mówią, że pacjenci i ich rodziny muszą być edukowani, że rak istnieje w skali ciężkości.

Mark Lichty, lat 73, przewodniczący grupy wsparcia o nazwie Active Surveillance Patients International, 17 lat temu otrzymał diagnozę Gleason 6. Oparł się leczeniu wbrew zaleceniom lekarza, a rak nigdy się nie rozwinął.

Lichty powiedział, że aktywny nadzór został bardziej rozpowszechniony w Szwecji, gdzie lekarze zapewniają pacjentów, że leczenie nie jest konieczne i istnieją systemy wsparcia. Tak, diagnoza raka jest przerażająca, mówi. Ale możemy zrobić o wiele lepiej w jaki sposób przekazujemy diagnozę.

Diagnoza i leczenie napadów nieobecności

0

Dowiedz się więcej od lekarza na temat diagnozy i leczenia napadów nieobecności, formy epilepsji, która dotyka dzieci.

Jeśli podejrzewa się występowanie napadów, takich jak napady nieobecności, lekarz rozpocznie od zebrania dokładnego wywiadu medycznego, w tym informacji o wszelkich urazach urodzeniowych, poważnych urazach głowy lub infekcjach mózgu, takich jak zapalenie mózgu lub zapalenie opon mózgowych.

Funkcję mózgu można „obejrzeć” za pomocą elektroencefalografu, czyli EEG, który wykrywa elektrochemiczny przekaźnik informacji z komórki mózgowej do komórki mózgowej. EEG pokazuje charakterystyczne, nieprawidłowe wzorce podczas różnych rodzajów napadów, w tym bardzo specyficzne wyniki w napadach nieobecności. Ponadto, zdjęcia rentgenowskie, tomografia komputerowa i rezonans magnetyczny głowy mogą pomóc w wykluczeniu określonych przyczyn napadów.

Jakie są sposoby leczenia napadów absencji?

Na szczęście, większość dzieci – około 70% – porzuca napady nieobecności do czasu, gdy są nastolatkami, zwłaszcza jeśli napady pojawiły się przed 9 rokiem życia. Do tego czasu, jeśli problem jest poważny lub przeszkadza w rozwoju społecznym lub akademickim dziecka, leki przeciw napadom, takie jak kwas walproinowy, etosuksymid (Zarontin) lub lamotrygina (Lamictal) mogą pomóc w kontrolowaniu objawów. Chociaż u większości dzieci, u których występują napady tego typu, wzrost i rozwój przebiega normalnie, to jednak u tych dzieci nieco częściej występują problemy behawioralne i edukacyjne.

Jak zapobiegać napadom nieobecności?

Nie ma sposobu, aby zapobiec napadom nieobecności, ponieważ większość przypadków nie ma znanej przyczyny.

Leki na padaczkę u dzieci: Rodzaje, zastosowania, dawkowanie, efekty

0

Postępy w badaniach nad lekami na padaczkę zrobiły prawdziwą różnicę w życiu dzieci z tą chorobą. lekarz mówi więcej.

Ale to nie znaczy, że najnowszy lek na padaczkę jest najlepszy. Nowe leki pomogły, ale nie ma jednego cudownego leku odpowiedzialnego za poprawę leczenia padaczki. Zamiast tego lekarze coraz lepiej radzą sobie z precyzyjnym dostosowaniem leczenia do każdego dziecka, stosując nowe i starsze leki. Nie ma jednego właściwego leku.

Tylko niektóre z około 20 leków stosowanych w leczeniu napadów zostały zatwierdzone przez FDA do stosowania u dzieci. Zgodnie z prawem, lekarz może przepisać każdy z tych leków. Mimo to, ważne jest, aby zachować ostrożność w wypróbowywaniu nowych leków na padaczkę dla dorosłych u dzieci, dopóki nie ma dobrych dowodów, że są one bezpieczne w młodszych, małych organizmach. Przedyskutuj dokładnie z lekarzem opcje dla Twojego dziecka.

Rodzaje leków na padaczkę

Do powszechnie stosowanych leków na napady częściowe lub toniczno-kloniczne należą karbamazepina (Carbatrol lub Tegretol), fenytoina (Dilantin) i walproinian, kwas walproinowy (Depakene, Depakote). Skutki uboczne mogą obejmować problemy żołądkowe lub zmęczenie, a w przypadku Dilantyny nadmierny wzrost włosów. Dla napadów nieobecności, leki obejmują Depakote lub Depakene i etosuksymid (Zarontin).

Niektóre z innych leków stosowanych w leczeniu różnych form padaczki to?ACTH (Acthar żel), clobazam (Onfi),?felbamate (Felbatol),?gabapentin (Neurontin),?lacosamide (Vimpat),? lamotrygina (Lamictal), lewetyracetam (Keppra), okskarbazepina (Oxteller XR lub Trileptal),?fenobarbital,?chlorowodorek tiagabiny (Gabitril),?topiramat (Topamax),?wigabatryna (Sabril),?zonisamid ( Zonegran). Leki?diastat żel doodbytniczy,?Epidiolex?(wykonane z?kannabidiolu? lub CBD),?fenfluramina (Fintepla) zostały zarówno zatwierdzone Dravet Syndrome.

Niektóre z leków przeciwdrgawkowych — jak Depakote — zostały zatwierdzone jako monoterapia dla dzieci. Oznacza to, że może to być jedyny lek na padaczkę, który dziecko będzie przyjmować. Wiele dzieci woli monoterapię, ponieważ muszą pamiętać, aby wziąć tylko jedną tabletkę. Niektóre z nich mają formy posypki, które można dodać do jedzenia, aby ułatwić przyjmowanie.

Efekty uboczne tych leków na padaczkę są różne, ale generalnie obejmują:

  • senność

  • Podwójne widzenie

  • Zawroty głowy

  • Nudności

  • Niepewność na nogach

  • Wysypka

Mniej powszechne działania niepożądane leków na padaczkę obejmują depresję, drażliwość i nadpobudliwość. Wiele leków na padaczkę powoduje specyficzne działania niepożądane, o które należy zapytać lekarza dziecka. Wszelkie skutki uboczne powinny być sprawdzone z lekarzem. Dotyczy to zwłaszcza wysypki, która może wskazywać na potencjalnie niebezpieczną reakcję alergiczną na lek.

Jaką ilość leku powinno przyjmować dziecko? Nie ma ścisłej reguły w tej kwestii i jest ona różna dla każdego dziecka. Zazwyczaj lekarze próbują różnych leków na padaczkę w różnych dawkach, aby ustalić najlepszy dla Twojego dziecka. Dziecko powinno przyjmować tylko tyle leku, aby zapobiec napadom bez wywoływania skutków ubocznych. Może się zdarzyć, że razem z lekarzem dziecka będziecie musieli przez kilka miesięcy majstrować przy recepcie, aby znaleźć odpowiednią dawkę. Warto podjąć ten wysiłek. Zbyt duża ilość leku zwiększa skutki uboczne, natomiast zbyt mała pozostawia dziecko podatne na napady.

Ponadto, gdy dziecko rośnie, lekarz może dostosować dawkę leku (poziom krwi czasami pomaga w podjęciu tej decyzji).

Wartość leków na padaczkę

Możesz być zdenerwowany podawaniem małemu dziecku silnych leków na padaczkę, z ich wszystkimi możliwymi skutkami ubocznymi. Jednak leczenie farmakologiczne zazwyczaj przynosi efekty, a powstrzymanie napadów ma kluczowe znaczenie.

Mimo to, trzeba podjąć środki ostrożności, aby bezpiecznie stosować te leki. Na przykład trzeba uważać, aby lek na padaczkę nie wchodził w interakcje z innym lekiem, suplementem lub ziołem, które dziecko może przyjmować. Upewnij się, że przed rozpoczęciem stosowania leku przeciwpadaczkowego poinformujesz lekarza o wszystkich lekach i suplementach, które stosuje Twoje dziecko. Ważne jest również, aby poinformować lekarza o wszelkich nowych lekach, których przyjmowanie rozpoczyna się po rozpoczęciu stosowania leku przeciwdrgawkowego przez dziecko.

Niektórzy rodzice martwią się, że ich dzieci mogą później nadużywać leków po zażyciu leków na padaczkę w dzieciństwie. Spokojnie, nie ma dowodów na to, że dzieci leczone lekami na padaczkę są narażone na większe ryzyko nadużywania leków.

Porady dotyczące przyjmowania leków na padaczkę

Dla dziecka chorego na padaczkę przestrzeganie harmonogramu przyjmowania leków może być trudne. Dziecko może mieć trudności z pamiętaniem o przyjmowaniu leków dwa lub nawet trzy razy dziennie.

Oto kilka praktycznych kroków, które możesz podjąć, aby ułatwić to dziecku:

  • Po pierwsze, trzymaj wszystkie leki, a zwłaszcza leki napadowe, z dala od małych dzieci.

    Przedawkowanie tych leków może być szczególnie niebezpieczne.

  • Kup dziecku pudełko na tabletki z miejscem na każdą dawkę.

    Można również używać alarmów – np. w zegarku, telefonie komórkowym lub komputerze – aby przypominać dziecku o przyjęciu leków.

  • Porozmawiaj z nauczycielem dziecka lub pielęgniarką szkolną na temat sposobu podawania leków na padaczkę w szkole.

    Jeśli jednak to możliwe, staraj się unikać podawania leków w szkole.

  • Porozmawiaj z lekarzem o maksymalnym uproszczeniu schematu przyjmowania leków.

    Jeśli dziecko ma przyjmować leki częściej niż raz dziennie lub przyjmuje wiele leków, zapytaj czy jest jakiś sposób na połączenie dawek lub przejście na jeden lek.

  • Ustal rozsądny harmonogram.

    Czasami rodzice kontynuują harmonogram przyjmowania leków, który ich dziecko miało w szpitalu. Może to oznaczać konieczność budzenia dziecka w nocy w celu podania leków. Podawanie leków w nocy może nie być konieczne. Porozmawiaj z lekarzem o tym, jak ustalić najprostszy i najbardziej rozsądny harmonogram.

  • Nie dopuść do wyczerpania zapasów leków.

    Wyrób w sobie nawyk proszenia o uzupełnienie leków na kilka dni przed końcem przyjmowania leku na padaczkę.

  • Wiedzieć, co zrobić, gdy dziecko pominie dawkę leku.

    Dzieci nieuchronnie opuszczają dawki raz na jakiś czas. Upewnij się, że wiesz, co zrobić, gdy to się stanie. Pamiętaj, że nigdy nie należy podwajać dawki, jeśli nie zaleci tego lekarz.

  • Zaangażuj dziecko w ten proces.

    Jako rodzic musisz dopilnować, aby Twoje dziecko przyjmowało lek na padaczkę. Warto jednak zachęcić dziecko do wzięcia na siebie pewnej odpowiedzialności. Dzieci z padaczką będą musiały wiedzieć, jak samodzielnie przestrzegać harmonogramu przyjmowania leków w miarę dorastania.

  • Bądź szczery z lekarzem.

    Możesz czuć się zakłopotany, przyznając się lekarzowi dziecka, że pominąłeś kilka dawek. Ale nawet najbardziej zorganizowane osoby czasami zapominają. Bardzo ważne jest, abyś szczerze powiedział lekarzowi dziecięcemu, jak często Twoje dziecko rzeczywiście przyjmowało lek na padaczkę. Jeśli dziecko przyjmuje leki tylko połowę zaplanowanych godzin, lekarz może pomyśleć, że lek nie działa i zwiększyć dawkę. Może to prowadzić do skutków ubocznych.

Pamiętaj, że osoba chora na padaczkę nigdy nie powinna przerywać przyjmowania leków bez zgody lekarza. Odstawienie leków może doprowadzić do kolejnych, jeszcze silniejszych napadów.

Kiedy leki na padaczkę nie działają

W większości przypadków leki na padaczkę działają. Bądź cierpliwy. Czasami potrzeba tygodni, aby leki zaczęły działać. Dziecko może zacząć przyjmować nowy lek, a kilka tygodni później może wystąpić napad. Nie zawsze oznacza to, że lek nie działa. Być może w organizmie dziecka nie ma jeszcze wystarczającej ilości leku, aby mógł on zadziałać.

Dlatego, choć może to być dla Ciebie bolesne, zwłaszcza jeśli Twoje dziecko cierpi z powodu napadów, nie rezygnuj z leku zbyt wcześnie. Porozmawiaj z lekarzem i daj mu czas na pracę.

Po daniu leku uczciwego strzału i nadal nie działa, a następnie porozmawiać z lekarzem o próbach innych leków. Jeśli Twoje dziecko nie reaguje na pierwsze dwa lub trzy sposoby leczenia padaczki, odwiedź specjalistę, który wie więcej o leczeniu padaczki u dzieci. Może on zaproponować inne hterapie, w tym dietę ketogeniczną lub operację.

Objawy drgawek: Jacksonian, Febrile, West Syndrome, i więcej typów

0

Dowiedz się więcej o różnych typach napadów i ich objawach od ekspertów z doctor.

Objawy napadów są bardzo zróżnicowane, w zależności od części mózgu dotkniętej błędem elektrycznym. Jeśli uszkodzona jest bardzo mała część mózgu, możesz odczuwać jedynie dziwny zapach lub smak. W innych przypadkach możesz mieć halucynacje, konwulsje lub stracić przytomność.

  • Nieobecność (Petit mal). Polega na utracie przytomności i pustym spojrzeniu lub trzepotaniu powiekami przez 10 do 30 sekund. Pacjent czuje się na tyle dobrze, że może wznowić aktywność zaraz po napadzie.

  • Tonic-clonic (grand mal).

    Ten rodzaj napadu jest czasami poprzedzony aurą (świadomość dziwnego zapachu, smaku lub widzenia). Możesz stracić przytomność, upaść i doświadczyć sztywności mięśni (sztywność) lub konwulsji (szarpiące ruchy rąk i nóg). Możesz również stracić kontrolę nad pęcherzem lub ugryźć się w język. Po odzyskaniu przytomności, możesz czuć się zdezorientowany i zasnąć.?Zazwyczaj trwają one 1-3 minuty. Jeśli trwają dłużej, ktoś powinien zadzwonić pod numer 911.

  • Napady kloniczne:. Mięśnie mają skurcze, które często powodują rytmiczne szarpanie mięśni twarzy, szyi i ramion. Mogą one trwać kilka minut.

  • Ogniskowe proste. Drgawki mięśniowe rozpoczynają się w pojedynczym obszarze. Mimo, że pacjent nie traci przytomności, ma mimowolne ruchy, odczucia lub doświadczenia psychiczne, takie jak świadomość zapachu lub poczucie dj vu trwające kilka sekund.

  • Jacksonian.

    Drganie mięśni rozpoczyna się w jednym obszarze, a następnie postępuje, na przykład z dłoni do ramienia.

  • Uogólniona nieobecność.

    Wiąże się to z utratą przytomności i pustym spojrzeniem lub drżeniem powiek przez 10 do 30 sekund. Pacjent czuje się na tyle dobrze, że może wznowić aktywność zaraz po napadzie.

  • Prosta częściowa.

    Chociaż nie tracisz świadomości, masz mimowolne ruchy, odczucia lub doświadczenia psychiczne, takie jak świadomość zapachu lub poczucie dj vu trwające kilka sekund.

  • Złożone częściowe.

    Po początkowej dezorientacji następują dziwne ruchy rąk lub nóg lub dziwne wokalizacje przez jedną do trzech minut, a także utrata przytomności.

  • Focal Onset Impaired Awareness (dawniej nazywany Complex partial). Po początkowej dezorientacji następują dziwne ruchy rąk lub nóg lub dziwne wokalizacje przez jedną do trzech minut, jak również utrata przytomności.

  • Napady miokloniczne:? Mięśnie nagle drgają, jakbyś został porażony prądem. Mogą one rozpoczynać się w tej samej części mózgu co napady atoniczne, a u niektórych osób występują zarówno napady miokloniczne, jak i atoniczne.

  • Febralne.

    Napady te, poprzedzone gorączką u dzieci poniżej 5 roku życia, mogą być bardzo krótkimi napadami typu toniczno-klonicznego lub napadami częściowymi trwającymi dłużej niż 15 minut. Większość dzieci, u których wystąpiły napady spowodowane gorączką, nigdy nie doświadcza drugiego napadu.

  • Skurcze niemowlęce

    (zespół Westa).

    Trwające zaledwie kilka sekund zginanie kończyn, szyi i tułowia podczas leżenia może występować często w ciągu jednego dnia. Zwykle dotyczy to tylko dzieci poniżej 3 roku życia, często z opóźnieniami rozwojowymi lub niepełnosprawnością.

  • Napad żelastwa. Napad ten charakteryzuje się wybuchem energii, który sprawia, że osoba go mająca brzmi tak, jakby się śmiała lub mamrotała.

Należy skontaktować się z lekarzem w sprawie napadów, jeśli:

  • Napady są długotrwałe lub występują w ciągłej serii, powodując intensywne skurcze mięśni lub trudności w oddychaniu. Może to być stan znany jako status epilepticus. Jest to rzadkie, ale zagrażające życiu zdarzenie, które wymaga natychmiastowej pomocy medycznej. Jeśli nie jest leczony agresywnie, może spowodować trwałe uszkodzenie mózgu.

  • U Ciebie lub osoby bez wcześniejszej historii padaczki po raz pierwszy wystąpił napad. Potrzebujesz diagnozy lekarskiej. Przyczyną może być również, udar mózgu, guz mózgu, wycofanie alkoholu lub przedawkowanie leków. U gorączkujących niemowląt drgawki mogą być objawem zapalenia opon mózgowych. Natychmiast skorzystaj z pomocy lekarskiej.

Padaczka: Przygotowanie do operacji, mapowanie mózgu, testy i inne czynności

0

Przygotowanie do operacji mózgu w celu leczenia napadów padaczkowych wymaga kilku etapów przygotowań i badań. lekarz mówi, czego można się spodziewać.

Ocena przedoperacyjna obejmuje obszerny wywiad medyczny, z przeglądem aktywności napadów, w tym rodzaju, częstotliwości i czasu trwania. Przeprowadzane jest pełne badanie przedmiotowe w celu wykluczenia niepadaczkowych przyczyn napadów, takich jak te związane z zaburzeniami snu i ruchu.

Po ustaleniu, że napady u danej osoby są związane z padaczką i że stan pacjenta nie poprawił się po przyjęciu leków, można wykonać serię badań, które pomogą zlokalizować ognisko napadu i dostarczą chirurgowi ważnych informacji o mózgu, niezbędnych do przeprowadzenia operacji.

Jakie badania wykonuje się przed operacją padaczki?

Konkretne badania zależą od rodzaju padaczki i rodzaju planowanej operacji, ale mogą obejmować:

  • Elektroencefalografia (EEG)

    — EEG rejestruje fale mózgowe poprzez elektrody umieszczone na skórze głowy. EEG jest pomocne w diagnozowaniu zaburzeń mózgu poprzez wykrywanie nieprawidłowej aktywności elektrycznej w mózgu.

  • Rezonans magnetyczny (MRI)

    — MRI wykorzystuje pole magnetyczne i komputer do tworzenia obrazów anatomii lub struktury mózgu. MRI tworzy bardzo wyraźny obraz, który może bardzo szczegółowo pokazać nieprawidłowości w mózgu.

  • Spektroskopia rezonansu magnetycznego (MRS)

    — MRS wykorzystuje ten sam sprzęt co MRI, ale używa innego oprogramowania komputerowego, które może mierzyć chemiczne składniki tkanki mózgowej.

  • Pozytonowa tomografia emisyjna (PET)

    — PET jest techniką skanowania, która mierzy aktywność komórkową (metabolizm) w mózgu i innych narządach, dostarczając informacji na temat funkcji narządu, a nie jego struktury. W przypadku skanowania PET, przed skanowaniem pacjentowi podaje się substancję chemiczną będącą znacznikiem. Znacznik wiąże się z cząsteczkami glukozy, które są wskaźnikami metabolizmu. Po wstrzyknięciu, obrazy są wykonywane za pomocą specjalnej kamery skanującej, która mierzy ilość glukozy wykorzystywanej przez mózg. Obszary o zmniejszonym zużyciu mogą wskazywać na ognisko napadu.

  • Tomografia komputerowa z emisją pojedynczych fotonów (SPECT)

    — SPECT to badanie, które pokazuje przepływ krwi w mózgu. Mała ilość substancji radioaktywnej jest wstrzykiwana do krwiobiegu pacjenta przez żyłę w jego ramieniu. Po kilku godzinach wykonywane jest skanowanie, aby zobaczyć, jak mózg wchłonął materiał. Daje to obraz tego, jak krew przepływa przez mózg.

  • Ocena pola widzenia

    — Wykonuje się to w celu zmierzenia peryferyjnego (bocznego) pola widzenia danej osoby. Osoba trzyma głowę nieruchomo, patrząc na obiekt znajdujący się przed nią lub obok niej.

  • Monitorowanie EEG-wideo

    — Kamery wideo są używane do nagrywania napadów w trakcie ich występowania, podczas gdy elektrody EEG umieszczone na skórze głowy monitorują aktywność mózgu. Charakterystyka zachowania osoby podczas napadu może pomóc w identyfikacji ogniska napadu. Badanie to odbywa się zazwyczaj przez kilka dni w specjalnym pomieszczeniu monitorującym.

  • Monitorowanie inwazyjne

    — Zwane również wewnątrzczaszkowym EEG, technika ta polega na chirurgicznym umieszczeniu elektrod wewnątrz czaszki, bezpośrednio w lub nad określonym obszarem mózgu w celu zarejestrowania aktywności elektrycznej. Inwazyjny monitoring może być również stosowany do stymulacji obszarów mózgu, aby pomóc określić, które obszary są związane z krytycznymi funkcjami, takimi jak pamięć, ruch i język.

  • Test Wada

    — Test ten wykonuje się w celu określenia, która półkula (strona mózgu) jest dominująca lub najbardziej odpowiedzialna za krytyczne funkcje, takie jak mowa i pamięć. Jeśli ognisko napadów i ośrodek mowy lub pamięci znajdują się po tej samej stronie, operacja może być nieco zmieniona, aby uniknąć uszkodzenia lub usunięcia obszaru mowy/pamięci w mózgu. Podczas tego badania, każdej półkuli wstrzykuje się na przemian lek, który ma ją „uśpić”. Podczas gdy jedna strona jest uśpiona, strona obudzona jest testowana pod kątem pamięci, mowy i zdolności rozumienia?mowy. Pacjent może wymagać pozostania w szpitalu na noc.

  • Testy neuropsychologiczne

    — Obejmują testy oceniające pamięć, język, osobowość i myślenie. Dostarczają one informacji wyjściowych, a następnie są powtarzane po operacji, aby sprawdzić, czy nastąpiły jakiekolwiek zmiany w funkcjonowaniu psychicznym.

  • Ocena psychiatryczna

    — Przechodzenie operacji z powodu padaczki to długi i trudny proces. Ocena psychiatryczna pomaga osobie opracować rozsądne cele i oczekiwania oraz przygotować się do operacji i fazy powrotu do zdrowia.

Co to jest mapowanie mózgu?

Mapowanie mózgu to technika pozwalająca na stworzenie wygenerowanego komputerowo obrazu rozmieszczenia aktywności elektrycznej w mózgu. Dzięki temu chirurg może „zobaczyć”, które obszary mózgu są aktywne podczas wykonywania określonych zadań, co pozwala na ochronę ważnych obszarów mózgu podczas operacji.

Mapowanie mózgu może być wykonywane podczas operacji, gdy pacjent jest przytomny, przy użyciu leków, aby utrzymać osobę zrelaksowaną i wolną od bólu. Robi się to po to, aby pacjent mógł pomóc chirurgowi w znalezieniu i ominięciu obszarów mózgu odpowiedzialnych za ważne funkcje. Gdy pacjent jest przytomny, lekarz używa specjalnych sond do stymulowania różnych obszarów mózgu. W tym samym czasie pacjent jest proszony o liczenie, identyfikowanie obrazów lub wykonywanie innych zadań. Chirurg może wtedy zidentyfikować obszar mózgu związany z każdym zadaniem.

Pytania dotyczące padaczki: Uzyskaj informacje i odpowiedzi

0

Odpowiedzi na najczęściej zadawane pytania dotyczące padaczki.

Padaczka to przewlekły (długotrwały) stan chorobowy charakteryzujący się nawracającymi napadami padaczkowymi. Napad padaczkowy to zdarzenie polegające na zaburzeniu czynności mózgu spowodowane nieprawidłowym lub nadmiernym wyładowaniem elektrycznym z komórek mózgowych. Padaczka jest jedną z najczęstszych chorób neurologicznych, dotykającą do 1% populacji Stanów Zjednoczonych.

Istnieją różne rodzaje napadów, różne rodzaje zespołów padaczkowych i różne przyczyny padaczki. Na przykład, zarówno guzy mózgu, jak i udar mogą powodować napady i prowadzić do przewlekłej padaczki. Niektóre z przyczyn mogą być zdiagnozowane i leczone lekami, a niektóre wymagają operacji.

2. Co powoduje padaczkę?

U około 65% nowo zdiagnozowanych osób padaczka nie ma oczywistej przyczyny. Z pozostałych 35%, do najczęstszych przyczyn należą: udar mózgu, wrodzone nieprawidłowości (warunki, z którymi się rodzimy), guzy mózgu, urazy i infekcje.

3. Kto leczy padaczkę?

Neurolog, lekarz specjalizujący się w dziedzinie mózgu i układu nerwowego, jest w stanie najlepiej zdiagnozować i leczyć padaczkę. Niektórzy neurolodzy przechodzą zaawansowane szkolenie i stają się epileptologami, specjalistami w zakresie diagnozowania i leczenia padaczki. Wielu internistów i lekarzy praktyki rodzinnej również leczy padaczkę.

4. Jak diagnozuje się padaczkę?

Aby zdiagnozować padaczkę, lekarze próbują określić rodzaj napadu i jego przyczynę, ponieważ różne rodzaje napadów najlepiej reagują na określone leczenie. Diagnoza opiera się na historii choroby oraz pełnym badaniu fizycznym i neurologicznym.

Często mogą być wymagane dodatkowe badania, w tym elektroencefalogram (EEG). EEG jest jedynym badaniem, które może bezpośrednio wykryć aktywność elektryczną w mózgu (napady definiowane są przez nieprawidłową aktywność elektryczną w mózgu). Podczas badania EEG, elektrody (małe metalowe krążki) są przymocowane do określonych miejsc na głowie. Elektrody są również podłączone do monitora, aby zarejestrować aktywność elektryczną mózgu. Lekarz może zlecić badania obrazowe mózgu, takie jak rezonans magnetyczny lub tomografia komputerowa głowy.

Jeśli pacjent straci przytomność podczas napadu, powinny być obecne inne osoby, które często widywały go przed, podczas i po napadach, takie jak rodzina i bliscy przyjaciele, aby przekazać szczegóły dotyczące napadów.

5. Jak leczy się padaczkę?

Większość napadów padaczkowych kontroluje się za pomocą terapii lekowej, zwłaszcza lekami przeciwdrgawkowymi. Rodzaj przepisanego leczenia zależy od kilku czynników, w tym rodzaju padaczki, częstotliwości i ciężkości napadów, wieku pacjenta, jego ogólnego stanu zdrowia i historii choroby. Dokładna diagnoza rodzaju padaczki (nie tylko rodzaju napadów, ponieważ większość napadów występuje w różnych rodzajach padaczki) jest kluczowa dla wyboru najlepszego leczenia.

6. Jakie środki ostrożności powinny podjąć kobiety w ciąży?

Kobiety, które mają napady padaczki mogą mieć zdrowe dzieci, pod warunkiem, że otrzymają dobrą opiekę prenatalną. Bardzo ważne jest, aby kobiety chore na padaczkę przed zajściem w ciążę omówiły to ze swoimi lekarzami.

Wiele leków napadowych może uniemożliwić skuteczne działanie tabletek antykoncepcyjnych, co może prowadzić do nieplanowanej ciąży. Jeśli ciąża pojawi się niespodziewanie, kobiety nie powinny odstawiać leków przeciwpadaczkowych bez wcześniejszej konsultacji z lekarzem. Nagłe odstawienie leków przeciwpadaczkowych często prowadzi do częstszych napadów, co może zaszkodzić dziecku.

7. Co to jest zabieg chirurgiczny na padaczkę?

Operacja padaczki polega na chirurgicznym usunięciu obszaru mózgu odpowiedzialnego za nieprawidłowe sygnały elektryczne, które powodują napady. Ten region mózgu nazywany jest strefą epileptogenną. Określa się ją na podstawie badań neuroobrazowych, zapisów elektrycznych ze skóry głowy (EEG) oraz objawów klinicznych podczas napadu. Operacja padaczki może być „lekarstwem” na padaczkę, ponieważ może wyeliminować źródło napadów i padaczki.

Operacja może być również wykonana w celu wszczepienia urządzeń do leczenia padaczki. W przypadku stymulacji nerwu błędnego (VNS), urządzenie, które elektronicznie stymuluje nerw błędny (który kontroluje aktywność pomiędzy mózgiem a głównymi organami wewnętrznymi) jest wszczepiane pod skórę. Zmniejsza to aktywność napadów u niektórych pacjentów z napadami częściowymi. Istnieje również urządzenie do neurostymulacji responsywnej (RNS), które składa się z małego neurostymulatora wszczepianego wewnątrz czaszki pod skórą głowy. Neurostymulator jest połączony z jednym lub dwoma przewodami (zwanymi elektrodami), które umieszcza się w miejscach, w których podejrzewa się, że napady pochodzą z mózgu lub na jego powierzchni. Urządzenie wykrywa nieprawidłową aktywność elektryczną w tym obszarze i dostarcza stymulację elektryczną w celu normalizacji aktywności mózgu, zanim zaczną się objawy napadu.

8. Jakie są skutki uboczne stosowania leków na padaczkę?

Jak w przypadku wszystkich leków, leki stosowane w leczeniu padaczki mają działania niepożądane. Występowanie działań niepożądanych zależy od dawki, rodzaju leku i długości leczenia. Działania niepożądane nasilają się przy większych dawkach, ale mają tendencję do zmniejszania się z czasem, gdy organizm dostosowuje się do leku. Leki przeciwpadaczkowe są zwykle rozpoczynane w niższych dawkach i zwiększane stopniowo, aby ułatwić to dostosowanie.

Efekty uboczne leków przeciwpadaczkowych mogą obejmować niewyraźne lub podwójne widzenie, zmęczenie, senność, niestabilność, rozstrój żołądka, wysypki skórne, niską liczbę komórek krwi, problemy z wątrobą, obrzęk dziąseł, utratę włosów, przyrost masy ciała i drżenie.

9. Czy istnieją alternatywne metody leczenia epilepsji?

Przeprowadzono kilka badań oceniających skuteczność alternatywnych metod leczenia padaczki – w tym biofeedbacku, melatoniny czy dużych dawek witamin. Wyniki nie były obiecujące.