Strona główna Blog Strona 2425

Kiedy należy zgłosić się do specjalisty w sprawie zdrowia układu pokarmowego dziecka

0

Znaki, że Twoje dziecko powinno zobaczyć specjalistę od zdrowia trawiennego.

Dzieci mogą być wybredne lub jeść bez przerwy – i będą narzekać na ból brzucha, gdy są zrzędliwe, lub nie powiedzą ani słowa, gdy naprawdę źle się czują.

Podczas gdy większość dzieci w końcu oswaja się z przewidywalnymi wzorcami żywieniowymi, a większość dziecięcych bólów brzucha mija tak szybko, jak się pojawiła, niektóre problemy trawienne u dzieci mogą być oznaką czegoś poważniejszego. Czy wiesz, na jakie czerwone flagi zwracać uwagę – i kiedy zadzwonić do pediatry?

Dolegliwości trawienne: Kiedy jest to nagły przypadek?

Bez względu na to, czy dolegliwości trawienne Twojego dziecka obejmują wymioty, biegunkę, czy są to po prostu dolegliwości, których nie można sprecyzować, jeśli jesteś zaniepokojony – nie wahaj się: Zawsze dzwoń do swojego pediatry.

„Zaufaj swoim instynktom” – radzi pediatra Chris Tolcher, MD, asystent kliniczny pediatrii na University of Southern California School of Medicine. Znasz swoje dziecko najlepiej, więc bez względu na to, jaki jest problem z trawieniem, jeśli cię to niepokoi, natychmiast skontaktuj się z pediatrą swojego dziecka.

5 sygnałów, że czas na wizytę u lekarza

Większość problemów trawiennych u dzieci jest łagodna i szybko mija. Oto pięć najczęstszych z nich i wskazówki, kiedy należy odebrać telefon.

Wymioty

Dzieci wymiotują z wielu różnych powodów. Dostają infekcji wirusowej, choroby lokomocyjnej, zatrucia pokarmowego, gorączki, zbyt mocno kaszlą, za dużo jedzą, są nadmiernie pobudzone, zdenerwowane lub zaniepokojone. Mogą wymiotować z powodu poważnych chorób, takich jak zapalenie opon mózgowych, zapalenie wyrostka robaczkowego i blokady jelit. Oprócz wymiotów, dzieci mogą mieć również biegunkę, ból brzucha lub gorączkę.

Kiedy należy wezwać lekarza:

Skontaktuj się z pediatrą, jeśli dziecko wymiotowało więcej niż raz, w wymiocinach jest krew lub żółć, lub jeśli dziecko ma mniej niż 6 lat i nie może utrzymać płynów. W przypadku starszych dzieci, jeśli wymiotowały więcej niż dwa razy w ciągu 24 godzin lub w wymiocinach jest krew lub żółć, należy wezwać lekarza. Należy również wezwać lekarza, jeśli występuje gorączka, biegunka lub objawy odwodnienia, które obejmują:

  • Zmniejszone oddawanie moczu

  • Suchość w ustach

  • Zmniejszona energia

  • Twoje dziecko nie wygląda najlepiej

Ból brzucha

Ból brzucha u dzieci może być oznaką wielu problemów, w tym tych powszechnych dolegliwości:

  • Zaparcia

  • Biegunka

  • Zatrucie pokarmowe

  • Zapalenie jelit (grypa żołądkowa)

  • Zapalenie błony śluzowej żołądka (zapalenie błony śluzowej żołądka)

  • Zbyt częste spożywanie posiłków

Istnieje wiele innych problemów, które mogą powodować ból brzucha, któremu mogą również towarzyszyć wzdęcia, skurcze, nudności lub ogólny dyskomfort. Niektóre mniej powszechne przyczyny bólu brzucha obejmują:

  • Alergie pokarmowe

  • Zespół jelita drażliwego

  • Zapalenie wyrostka robaczkowego

  • Niedrożność jelit

  • Zapalenie płuc

Kiedy należy wezwać lekarza:

Jeśli ból brzucha u dziecka „jest silny lub trwa dłużej niż dwa tygodnie”, należy porozmawiać z pediatrą, mówi Tolcher.

Zaparcia i biegunki

Wszystkie rodzaje rzeczy mogą powodować zaparcia u dzieci: Stres związany z treningiem nocnikowym, dieta o niskiej zawartości błonnika, brak płynów lub ćwiczeń, zespół jelita drażliwego, złe nawyki jelitowe, cukrzyca lub leki. Objawy zaparcia obejmują:

  • Ból brzucha

  • Skurcze żołądka

  • Bolesne wypróżnienia

  • Rzadsze niż zwykle wypróżnienia.

Kiedy należy wezwać lekarza:

Jeśli zauważysz krew w stolcu dziecka, wezwij lekarza, mówi Scott Cohen, MD, pediatra i autor książki Eat, Sleep, Poop: A Common Sense Guide to Your Baby’s First Year. Należy również skontaktować się z lekarzem, jeśli dziecko nie wypróżnia się co najmniej raz dziennie, jeśli wypróżnienia są bolesne, jeśli w stolcu znajduje się krew lub podczas wypróżnienia konieczne jest większe niż zwykle parcie na stolec.

GERD (refluks żołądkowo-przełykowy)

GERD jest powszechne u dzieci, zwłaszcza bardzo małych. Wiele rzeczy może wywołać kwaśny powrót refluksu, w tym:

  • Alergie pokarmowe

  • Problemy z dolnym zwieraczem przełyku (LES), mięśniem znajdującym się w dolnej części przełyku

Kiedy należy wezwać lekarza:

Na szczęście refluks zwykle ustępuje samoistnie lub można mu zapobiec poprzez unikanie pokarmów wyzwalających, takich jak mięta pieprzowa, czekolada i tłuste potrawy. Oznaki, że GERD może być poważny to:

  • Słaby przyrost masy ciała

  • Słaby apetyt

  • Wymioty zielonym lub żółtym płynem

  • Ból brzucha lub klatki piersiowej

  • Problemy z oddychaniem

  • Przewlekły kaszel

  • Płaczliwość lub nastrój

  • Problemy z połykaniem

Wybredne, wybredne jedzenie

Wybredne, ograniczone jedzenie u dzieci również powinno być czerwoną flagą dla rodziców, mówi Tolcher lekarzowi, choć taki niejasny objaw może być oznaką wielu problemów trawiennych u dzieci. GERD może powodować, że dzieci są wybrednymi zjadaczami, zapach lub tekstura żywności może prowadzić do wybrednych zachowań, podobnie jak infekcje przewodu pokarmowego i biegunka.

Ograniczone jedzenie jest również oznaką zaburzeń odżywiania, takich jak anoreksja czy bulimia. Częściej spotykane u nastolatków i młodych dorosłych, zaburzenia odżywiania mogą wystąpić u dzieci w każdym wieku, nawet tak małych jak 5 lat.

Kiedy należy wezwać lekarza:

Jeśli Twoje dziecko słabo przybiera na wadze, jeśli wymiotuje lub krztusi się przy niektórych pokarmach, jeśli odczuwa zgagę lub refluks żołądkowo-przełykowy podczas jedzenia, lub ma ból brzucha podczas lub po posiłku, skontaktuj się z pediatrą.

Inne problemy zdrowotne związane z układem pokarmowym u dzieci

Istnieją mniej powszechne problemy, które mogą powodować problemy trawienne u dzieci, w tym:

  • Celiakia

  • Niedrożność jelit

  • Wrodzone problemy z jelitami lub wątrobą

  • Zapalenie trzustki

  • Zapalenie wątroby

  • Choroba Leśniowskiego-Crohna

  • Wrzodziejące zapalenie jelita grubego

Dzieci nie zawsze potrafią wyjaśnić, co czują, więc niezależnie od tego, jakie są objawy, czy są one niejasne czy łagodne, nagłe czy przewlekłe, jeśli martwisz się o zdrowie układu pokarmowego swojego dziecka, nie czekaj, zadzwoń do lekarza.

Zarządzanie ciężkimi alergiami pokarmowymi dziecka

0

Jak unikać alergenów, znaleźć ukryte czynniki wyzwalające i zapewnić dziecku właściwe odżywianie.

Zarządzanie alergią pokarmową u dziecka brzmi prosto: Wystarczy unikać pokarmu wyzwalającego. Jak każdy rodzic wie, może to być wyzwanie. Wiedza o tym, jak zapobiegać i radzić sobie z ciężką reakcją, może pomóc wam obojgu poczuć się pewniej.

Częste alergie pokarmowe u dzieci

Reakcja alergiczna występuje, gdy układ odpornościowy organizmu uważa, że coś w żywności (zwykle białko) jest szkodliwe. Dzieci są najczęściej uczulone na orzeszki ziemne i mleko krowie. Ale mogą być również uczulone na:

  • Jaja

  • Ryby

  • Skorupiaki

  • Orzechy drzewne

  • Pszenica

  • Soja

Alergie na orzeszki ziemne, orzechy, ryby i skorupiaki są zazwyczaj najcięższe i trwają przez całe życie. Z innych alergii pokarmowych dziecko może zrezygnować.

Objawy ciężkiej alergii pokarmowej

Reakcja Twojego dziecka może wystąpić w ciągu kilku minut do godziny po spożyciu danego pokarmu. Objawy łagodnej alergii obejmują:

  • Pokrzywka

  • Wysypka

  • Nudności lub wymioty

  • Biegunka

  • Ból brzucha

Objawy ciężkiej alergii mogą obejmować te wymienione powyżej, a także:

  • Obrzęk warg, języka lub gardła

  • Problemy z połykaniem lub oddychaniem z powodu obrzęku gardła

  • Duszność lub świszczący oddech

  • Spadek ciśnienia krwi, powodujący zawroty głowy i światłowstręt

  • Utrata przytomności

  • Ból w klatce piersiowej

Najgroźniejsza reakcja, anafilaksja, stanowi nagły przypadek medyczny. Kiedy to się dzieje, gardło puchnie, uniemożliwiając oddychanie lub połykanie. Częstotliwość akcji serca wzrasta, a ciśnienie krwi spada. Jeśli nie jest leczona, anafilaksja może być śmiertelna.

Bądź gotowy na ciężką reakcję

Lekarz Twojego dziecka może stworzyć plan opieki w nagłych przypadkach alergii pokarmowej i anafilaksji. Dzięki temu wszyscy w życiu dziecka będą wiedzieć, jak rozpoznać reakcję i co robić.

Lekarz prawdopodobnie przepisze wstrzykiwacz epinefryny. Naucz się go używać i miej zawsze przy sobie dwie dawki. Użyj wstrzykiwacza przy pierwszych oznakach reakcji, nawet jeśli reakcja nie wygląda na związaną z alergią. To nie może mu zaszkodzić, a może uratować mu życie. Jeśli podejrzewasz anafilaksję, zadzwoń pod numer 911.

Kup dziecku bransoletkę lub naszyjnik z identyfikatorem medycznym do noszenia.

Unikaj ukrytych zagrożeń

Najlepszym sposobem na uniknięcie reakcji jest unikanie problematycznych pokarmów. Ale czynniki wywołujące alergię mogą ukrywać się w pakowanej żywności. Aby być bezpiecznym:

Czytaj etykietę.

Nawet śladowe ilości mogą zaszkodzić. Czytanie etykiet żywności jest jedną z najważniejszych rzeczy, jakie możesz zrobić, aby zapewnić bezpieczeństwo swojemu dziecku” – mówi Lynda Mitchell, wiceprezes Asthma and Allergy Foundation of America i założycielka jej oddziału Kids With Food Allergies.

Zgodnie z prawem, etykiety muszą wyraźnie określać, czy dany produkt zawiera powszechnie występujący składnik wywołujący alergię. Czasami informacja ta jest podana w nawiasie po składniku – na przykład „serwatka (mleko)”. W innych przypadkach można to znaleźć w osobnym oświadczeniu. Na przykład: „Zawiera: pszenicę, mleko, soję”.

Unikaj kontaktu krzyżowego.

Niebezpieczna żywność lub cząstki żywności mogą dotknąć bezpiecznej żywności w kuchni lub zakładach przetwórczych. Pył z orzeszków ziemnych może przedostać się na batoniki bez orzechów, jeśli producent nie jest ostrożny. Etykiety żywności nie muszą stwierdzać, czy dana pozycja została przetworzona w pobliżu lub przy użyciu tego samego sprzętu, co wspólny alergen.

„W domu, klasycznym przykładem kontaktu krzyżowego jest użycie noża do masła orzechowego w słoiku z galaretką”, mówi Mitchell. Blaty i ręce również rozprzestrzeniają alergeny. Utrzymuj kuchnię w czystości i myj ręce wodą z mydłem — nie środkiem do mycia rąk.

Kontakt krzyżowy może mieć miejsce w szkole, na stoiskach z napojami, na obozach letnich lub w restauracjach. Jest to szczególnie powszechne w restauracjach, które serwują owoce morza lub orzechy, mówi dr Thomas Prescott Atkinson. Większość reakcji alergicznych występuje poza domem.

Współpracuj ze szkołą lub obozem letnim swojego dziecka, aby upewnić się, że nie jest ono narażone na kontakt z niebezpiecznymi pokarmami. Kiedy jesz poza domem, poproś o rozmowę z kierownikiem restauracji na temat metod gotowania i czyszczenia. Współpracuj ze szkołą lub obozem letnim swojego dziecka, aby zapewnić mu bezpieczeństwo. Kiedy jesz poza domem, zapytaj o metody gotowania i czyszczenia w restauracji. „Rozmawiaj z menedżerem, a nie z kelnerem” – sugeruje Mitchell.

Naucz swoje dziecko również zadawać pytania. Gdy będzie starsze, będzie mogło przejąć odpowiedzialność za swoje bezpieczeństwo.

Pomóż dziecku zdrowo się odżywiać

Wycinanie problematycznych pokarmów może spowodować inne problemy, takie jak złe odżywianie. Porozmawiaj z lekarzem alergologiem przed usunięciem zdrowych pokarmów z diety dziecka. Na przykład, mleko, najczęstszy alergen pokarmowy dzieci, pomaga dziecku rosnąć. „Alergolog może dać ci listę alternatywnych pokarmów, takich jak mleko sojowe, sok pomarańczowy z wapniem lub suplementy witaminy D”, mówi Atkinson.

Lekarz lub dietetyk może pomóc Ci znaleźć najlepsze sposoby, aby uzyskać jej składniki odżywcze, których potrzebuje. Niektóre dzieci mogą potrzebować specjalnych witamin lub suplementów.

Poważna alergia pokarmowa wpływa na całą rodzinę. Ale to nie musi sprawić, że czyjeś życie będzie mniej pełne i aktywne. „Twój beztroski, drive-through styl życia będzie musiał się zmienić”, mówi Mitchell, „ale kiedy nauczysz się zarządzać tym, życie zaczyna się ponownie normalizować”.

Sposoby na utrzymanie wizyt lekarskich dziecka podczas COVID-19

0

Czujesz się zdezorientowany lub sprzeczny z tym, czy zabrać swoje dziecko na wizyty u lekarza podczas pandemii COVID-19? Możesz i powinieneś, bezpiecznie. Oto jak.

Nawet w czasie pandemii COVID-19 należy zadbać o wizyty kontrolne dziecka, zwłaszcza jeśli ma ono mniej niż 2 lata. Dzieci i niemowlęta potrzebują wielu regularnych badań przesiewowych i zastrzyków.

Dobrą wiadomością jest to, że gabinety pediatryczne przyjęły praktyki, które pomagają chronić Ciebie i Twoje dziecko przed koronawirusem podczas wizyty.

Czego możesz się spodziewać

Przed wizytą dziecka zadzwoń do swojego gabinetu lekarskiego lub sprawdź na jego stronie internetowej, jakie są procedury bezpieczeństwa. Oto kilka zmian, których możesz się spodziewać:

Maski i inne środki ochrony osobistej. Jeśli dziecko jest wystarczająco duże, możesz wyjaśnić, że wszyscy w gabinecie lekarskim, w tym pracownicy recepcji i pielęgniarki, będą nosić maski. Mogą mieć również inne wyposażenie, takie jak osłony twarzy, rękawiczki i fartuchy.

Zamknięte poczekalnie. Twój pediatra prawdopodobnie poprosi Cię o pozostanie w samochodzie po przyjeździe i wysłanie SMS-a lub zadzwonienie, aby powiedzieć, że jesteś na miejscu. Jeśli twój gabinet pediatryczny znajduje się w dużym budynku, może nie być praktyczne, abyś czekał w samochodzie. Jeśli tak, to poczekalnie powinny mieć siedzenia oddalone od siebie o co najmniej 6 stóp. Będziesz musiał wyjść natychmiast po zakończeniu wizyty dziecka.

Sprzątanie pomiędzy wizytami. Pomieszczenia do badań będą odkażane po każdym badaniu. Jeśli może być wiele kropli w powietrzu ssania lub innych procedur, pokój może siedzieć nieużywany przez 2 godziny między użyciem.

Brak zabawek/ książek/ dodatkowych mebli. Twój lekarz może mieć usunięte wspólne przedmioty z pokoi egzaminacyjnych i obszarów wspólnych, aby pomóc uniknąć rozprzestrzeniania się infekcji.

Różne harmonogramy lub miejsca dla chorych wizyt. Twój lekarz może trzymać chore dzieci i te przychodzące na rutynowe badania kontrolne od nakładania się ze sobą. Mogą zarezerwować pewne przedziały czasowe w ciągu dnia dla jednej grupy i używać konkretnych pokoi lub wejść. Mogą nawet poświęcić osobną stronę biura tylko dla wizyt kontrolnych i zastrzyków immunizacyjnych.

Wiele gabinetów lekarskich sprawdza również każdego dnia temperaturę swoich pracowników pod kątem objawów choroby.

Co możesz zrobić

Przed wizytą u dziecka należy podjąć następujące kroki bezpieczeństwa

Założenie maski. Ty i Twoje dziecko powinniście nosić maskę, chyba że Twoje dziecko ma mniej niż 2 lata. Jeśli nie masz maski, Twój gabinet pediatryczny powinien Ci ją dostarczyć.

Nie przyprowadzaj nikogo dodatkowego. Najlepiej jak możesz, zostaw rodzeństwo lub innych członków rodziny w domu, gdy zabierasz dziecko do lekarza.

Wypełnij w domu dokumentację przed wizytą. Zminimalizuj czas spędzony w gabinecie lekarskim, składając informacje online. Możesz też przynieść wydruk.

Załatw współpłacenie online lub przez telefon. Dzięki temu czas wizyty jest krótszy i zmniejsza się szansa na kontakt osobisty.

Rozważ wizytę wirtualną

Pewne rzeczy można zrobić tylko w gabinecie lekarskim. Są to badania lekarskie, badania krwi lub moczu, badania wzroku lub słuchu oraz szczepienia.

Jednak w innych przypadkach pediatra może być w stanie sprawdzić dziecko za pomocą telemedycyny. Używasz smartfona lub komputera, aby połączyć się z lekarzem zdalnie przez wideo, telefon lub wiadomości online. ?

W wielu przypadkach lekarz pediatra może wysłuchać, uspokoić Cię i udzielić Ci wskazówek, co możesz zrobić w domu dla swojego dziecka. Twój pediatra może być w stanie zobaczyć dziecko wirtualnie w przypadku pewnych problemów, takich jak:

  • Alergie

  • Objawy przeziębienia

  • Kaszel

  • Skaleczenia i zadrapania

  • Biegunka

  • Gorączka

  • Objawy grypy

  • Ukąszenia owadów

  • Nudności

  • Różowe oczy

  • Wysypki

  • Wymioty

  • Zarządzanie takimi stanami jak astma, ADHD i drgawki

  • Dostosowanie leków

  • Kontrola zachowań i zdrowia psychicznego

Po wizycie wirtualnej lekarz może zdecydować o konieczności osobistego spotkania z dzieckiem, zwłaszcza jeśli uważa, że dziecko może potrzebować badań w celu potwierdzenia diagnozy.

Co to jest zespół Reyesa? Zespół Reye-Johnsona objawy i przyczyny

0

Ten rzadki i poważny stan może być skutkiem przyjmowania przez dzieci aspiryny podczas rekonwalescencji po infekcjach wirusowych. Jeśli jednak zostanie wcześnie wykryty, wyniki są zazwyczaj dobre.

Badania wykazały, że głównym czynnikiem ryzyka zespołu Reyesa jest przyjmowanie aspiryny lub innych pokrewnych leków, zwanych salicylanami.

Z tego powodu lekarze zalecają, aby dzieci i nastolatki wracające do zdrowia po infekcjach wirusowych unikały przyjmowania aspiryny.

Co powoduje?

Lekarze nie do końca rozumieją, co powoduje zespół Reyesa. Wiedzą, że niektórzy ludzie są podatni na zachorowanie, gdy biorą aspirynę na wirusy.

Inni mają większe szanse na zachorowanie, jeśli:

  • Mają zaburzenia, które wpływają na to, jak ich organizm rozkłada kwasy tłuszczowe

  • Były narażone na działanie pewnych toksyn, w tym rozcieńczalników do farb i produktów do zabijania owadów i chwastów

Kiedy pojawia się zespół Reyesa, komórki w całym ciele stają się obrzęknięte i gromadzą tłuszcze. Z kolei poziom cukru we krwi spada. Wzrasta poziom amoniaku i kwasów we krwi. Zmiany te mogą uderzyć w wiele narządów, takich jak mózg i wątroba, gdzie może dojść do poważnego obrzęku.

Symptomy

Objawy Reyesa pojawiają się zazwyczaj po 3 do 5 dniach od rozpoczęcia infekcji wirusowej.

U dzieci poniżej 2 roku życia, wczesne objawy mogą obejmować biegunkę i szybki oddech. U starszych dzieci i nastolatków, wczesne objawy mogą obejmować trwające wymioty i niezwykłą senność

W miarę trwania zespołu, objawy mogą się nasilać i mogą obejmować:

  • Zmiany osobowości (większa drażliwość lub agresja)

  • Dezorientacja lub halucynacje

  • Słabość lub niemożność poruszania rękami lub nogami

  • Napady lub drgawki

  • Ogromne zmęczenie

  • Utrata przytomności

Reyes może być zagrożeniem dla życia. W przypadku wystąpienia tych ciężkich objawów należy zadzwonić pod numer 911. Wczesne rozpoznanie i leczenie jest kluczowe.

Zespół ten można pomylić z innymi stanami, w tym z zapaleniem opon mózgowych (obrzękiem błon pokrywających mózg i rdzeń kręgowy), reakcją na cukrzycę lub zatruciem.

Diagnoza

Lekarze nie mają specyficznego testu dla Reyesa. Zazwyczaj wykonują badania moczu i krwi. Badają również zaburzenia związane z kwasami tłuszczowymi.

Inne testy mogą obejmować:

  • Nakłucie kręgosłupa (igła wprowadzana jest do przestrzeni poniżej końca rdzenia kręgowego w celu zebrania płynu)

  • Biopsja wątroby (igła wprowadzana przez brzuch do wątroby w celu uzyskania próbki tkanki)

  • Biopsja skóry (lekarz pobiera niewielką próbkę skóry do badania)

  • tomografia komputerowa lub rezonans magnetyczny (które mogą również wykluczyć inne problemy)

Czy istnieje leczenie?

Nie ma jednego sposobu leczenia, który powstrzymałby zespół Reyesa, ale lekarze mogą zrobić kilka rzeczy, aby upewnić się, że jest on kontrolowany. Mogą również spróbować zapobiec poważniejszym objawom i sprawdzić, czy obrzęk mózgu jest utrzymywany na niskim poziomie. Te kroki obejmują:

  • Podanie płynów dożylnie (IV)

  • Leki moczopędne pomagające organizmowi pozbyć się soli i wody (i zatrzymać obrzęk)

  • Leki zapobiegające krwawieniu

  • Witamina K, osocze i płytki krwi (małe komórki krwi, które pomagają tworzyć skrzepy) w przypadku krwawienia z wątroby

Jakieś efekty długoterminowe?

Ponieważ lekarze coraz lepiej radzą sobie z szybką i wczesną diagnozą zespołu Reyesa, śmiertelność spadła z około 50% do mniej niż 20%. Oznacza to, że większość dzieci i nastolatków, które zachorowały na ten zespół, przeżywa i całkowicie zdrowieje.

To, jak dobrze dana osoba poradzi sobie z zespołem Reyesa – oraz szanse na długotrwałe uszkodzenie mózgu – zależy w dużej mierze od tego, jak bardzo mózg puchnie.

Przypadki, które szybko się pogarszają i prowadzą do śpiączki, są bardziej prawdopodobne, aby doprowadzić do większego uszkodzenia mózgu.

Obiady szkolne dla dzieci: Porady, pomysły na posiłki i wiele więcej

0

Chcesz, aby lunch szkolny Twojego dziecka smakował wyśmienicie i dawał mu energię i składniki odżywcze, których potrzebuje w super dniu szkolnym – bez dużego wysiłku. To może być proste! Doktor pokazuje, jak.

1/11

Pamiętasz, jak będąc dzieckiem, znalazłeś w swoim pudełku na lunch coś pysznego? A może rzuciłeś jedno spojrzenie i zamieniłeś się z kimś innym? Teraz, gdy jesteś rodzicem, jesteś na pokładzie, aby spakować coś, co twoje dziecko pokocha. Jego prostsze i zajmuje mniej czasu, niż mogłoby się wydawać.

Fajne do szkoły

2/11

Zamrażanie to najlepsza technika. Wypełnij foremki do muffinek jogurtem i/lub puree owocowym (bez dodatku cukru) i zamroź na noc. Jest to dobry sposób na przygotowanie dziecięcych porcji klopsików i quiche. Po rozmrożeniu, te smakołyki pomogą utrzymać w chłodzie inne rzeczy w pudełku na lunch dla dzieci w szkole. Wiele produktów – mięso, ryby, jajka, fasola, ser, mleko, ryż, makaron, majonez i masło – wymaga schłodzenia.

Veggies Made Easy

3/11

Łatwo jest włączyć kilka dodatkowych warzyw. Połóż na kanapce plasterki ogórka i startą marchewkę, aby dodać koloru i chrupkości. Szpinak lub cukinia, pokrojone w drobną kostkę, są łatwym dodatkiem do sosu pomidorowego, który możesz dodać do pełnoziarnistego makaronu. Nie chowaj ich wszystkich, aby dziecko przyzwyczaiło się do jedzenia warzyw, które może zobaczyć.

Kontrola bagażu

4/11

Księżniczka lub superbohater to modny znak rozpoznawczy w stołówce. Ale bagaż lunchowy musi mieć formę i funkcję. Szukaj wytrzymałych toreb wielokrotnego użytku z kieszeniami na lód w środku. Sprawdź suwaki, krawaty i łatwo otwierane/zamykane pojemniki. Sprawdź też, czy są wolne od BPA.

Zrób własne przekąski

5/11

Zamiast kupować paczkowane produkty pełne przetworzonej żywności, wymyśl własne. Dzięki temu będziesz miał całkowitą kontrolę nad tym, co się w nich znajduje. Zaopatrz się w 100% pełnoziarniste krakersy i mnóstwo rzeczy do układania przez dziecko, takich jak pepperoni z indyka, resztki pieczonego kurczaka, niskotłuszczowy ser, hummus, ogórki, pomidory i oliwki w plasterkach. Możliwości są bardzo szerokie!

Zachowaj kategorię PG

6/11

Pozwól dzieciom uczestniczyć w wybieraniu, przygotowywaniu i pakowaniu południowego posiłku. Im bardziej są zaangażowane, tym większe prawdopodobieństwo, że zjedzą swój lunch. Pomyśl o PG dla wskazówek dla rodziców. Zabierz je na zakupy, aby mogły zobaczyć, powąchać i dotknąć jedzenia. Wyznacz im jeden korytarz w dziale produktów w sklepie, a następnie pozwól im wybrać owoce i warzywa, które chcą.

Zapakuj lekcję do środka

7/11

Ładowanie lunchu do pudełka to sposób, aby dzieci nauczyły się dokonywać dobrych wyborów żywieniowych. Naucz je zasady My Plate, aby pokazać, co wchodzi w skład zbilansowanego posiłku. Owoce i warzywa zajmują połowę talerza, a drugą połowę dzieli się między ziarna i białka. Z boku znajduje się okrąg, w którym umieszcza się szklankę z mlekiem. Niech sami to narysują, aby utkwiło im to w pamięci.

Dont Be BO-RING!

8/11

Od czasu do czasu wymieniaj to, co znajduje się w pudełku na lunch dla dziecka, aby nie było ono wymieniane lub wyrzucane. Na główny posiłek zapakuj ciasto z czarnej fasoli lub zupę. Połóż PB&J na ciastku ryżowym o smaku kakaowym lub bajglu z cynamonowymi rodzynkami zamiast chleba. Zrób kanapkę typu inside-out, owijając cienkie plasterki indyka lub szynki wokół pełnoziarnistego chlebka, precla, marchewki lub niskotłuszczowego sera typu string. Zmieniaj pozycje w menu, aby były zbyt smaczne, aby je zamienić!

W ich marzeniach

9/11

Wyzwól swoje dziecko, aby narysowało obrazek swojego wymarzonego lunchu i daj mu duże pudełko kredek. Im jaśniejsze, tym lepiej. Jabłka, marchewki, seler, winogrona, pomidory, fasola, zielenina, pomarańcze i borówki – w dowolnej kombinacji – dają dzieciom kolory, których pragną i składniki odżywcze, których potrzebują. Jeśli nie zjedzą nic poza słodyczami, skorzystaj z okazji, aby zainspirować je do poznania żywności, która pomaga im w nauce i zabawie.

Słodki sukces

10/11

Odrobina cukru lub tłuszczu jest w porządku, jeśli oznacza, że dzieci jedzą więcej pożywienia, które jest dla nich dobre. Spróbuj tych zamienników dla zdrowszych deserów na lunch:?

  • Do:

    Pełnoziarniste krakersy graham z naturalnym masłem orzechowym lub migdałowym zamiast …

  • Don’t:

    Czekoladowe ciasteczka kanapkowe

  • Do:

    ?Paluszki selerowe posmarowane kremowym serkiem, zwieńczone rodzynkami, zamiast …

  • Don’t:

    Batoników typu „Fun-size

  • Do:

    Klementynka zamiast …

  • Don’t:

    Jednorazowy kubek przetworzonego, aromatyzowanego soku jabłkowego

Ostatni dzwonek na słodkie napoje

11/11

Podejmij zdecydowane kroki w sprawie napojów bezalkoholowych. Średnio 12 uncji napoju zawiera około 10 łyżeczek cukru i 150 kalorii. Soki w kartonach, nawet te w 100% czyste, również zawierają dużo kalorii i cukrów. Nie umieszczaj ich w pudełku z lunchem na rzecz wody i niskotłuszczowego (1%) lub chudego mleka, które są dobre dla dzieci.

Choroba Hirschsprunga: Przyczyny, objawy, diagnoza, leczenie

0

Choroba Hirschsprungs jest wrodzony stan, który zapobiega ludzi — zwykle noworodków i małych dzieci — z oddawania stolca. Heres przewodnik od lekarza do dolegliwości, w tym objawy i jak to leczyć.

Wydalanie, choć często przedmiotem obrzydzenia lub humoru, jest bardzo ważne. Zazwyczaj rozpoczyna się w pierwszym dniu życia dziecka, kiedy to noworodek oddaje swój pierwszy stolec, zwany smółką.

Ale niektóre dzieci mają problemy. Jeśli dziecko nie może się wypróżnić, może mieć chorobę Hirschsprunga, stan, w którym brakuje komórek nerwowych w jelicie grubym.

Choroba Hirschsprunga jest wrodzona – to znaczy, że rozwija się podczas ciąży i jest obecna przy urodzeniu. Niektóre choroby wrodzone występują z powodu diety matki lub z powodu choroby, którą miała podczas ciąży. Inne są spowodowane genami, które rodzice przekazują noworodkowi.

Naukowcy dont wiedzieć, dlaczego niektórzy ludzie mają chorobę Hirschsprungs, choć wierzą, że choroba jest związana z wadami w instrukcjach DNA. Chociaż choroba ta może być śmiertelna, współczesna medycyna jest w stanie naprawić problem za pomocą operacji i pomóc dzieciom, które zostały poddane leczeniu, prowadzić stosunkowo normalne, zdrowe życie.

Co powoduje chorobę Hirschsprunga?

Zaczyna się ona u dziecka we wczesnych miesiącach ciąży.

Zazwyczaj, w miarę rozwoju dziecka, komórki nerwowe powstają w całym układzie pokarmowym, od przełyku – który prowadzi z ust do żołądka – aż do odbytu. Normalnie, człowiek ma do 500 milionów tego typu komórek nerwowych. Ich zadaniem jest między innymi przenoszenie pokarmu przez układ pokarmowy z jednego końca na drugi.

U dziecka z Hirschsprungs, komórki nerwowe przestają rosnąć na końcu jelita grubego, tuż przed odbytem i odbytnicą. U niektórych dzieci komórek brakuje również w innych miejscach układu pokarmowego.

Oznacza to, że organizm nie jest w stanie wyczuć, kiedy odpady osiągają określony punkt. W ten sposób odpady utknęły i tworzą blokadę w układzie.

Choroba Hirschsprunga dotyka około jednego na 5,000 noworodków. Dzieci z innymi wrodzonymi schorzeniami, takimi jak zespół Downa czy wady serca, są bardziej narażone na wystąpienie tej choroby. Rodzice, którzy noszą w swoich genach kod choroby Hirschsprunga, zwłaszcza matki, mogą przekazać ją swoim dzieciom. Chłopcy chorują na nią częściej niż dziewczynki.

Nazwa choroby pochodzi od nazwiska XIX-wiecznego duńskiego lekarza Haralda Hirschsprunga, który opisał to schorzenie w 1888 roku.

Symptomy

U zdecydowanej większości osób z chorobą Hirschsprunga objawy zaczynają się zwykle w ciągu pierwszych 6 tygodni życia. W wielu przypadkach objawy pojawiają się w ciągu pierwszych 48 godzin.

Możesz zauważyć obrzęk w brzuchu dziecka. Inne objawy, które możesz zauważyć to:

Brak wypróżnień: Powinieneś być zaniepokojony, jeśli noworodek nie produkuje stolca lub smółki w ciągu pierwszych kilku dni. Starsze dzieci z Hirschsprungs mogą mieć przewlekłe (trwające) zaparcia.

Krwawa biegunka: Dzieci z Hirschsprungs może również dostać zapalenie jelit, zagrażające życiu zakażenie okrężnicy, i mają złe przypadki biegunki i gazu.

Wymioty: Wymioty mogą być zielone lub brązowe.

U starszych dzieci objawy mogą obejmować problemy ze wzrostem, zmęczenie i poważne zaparcia.

Diagnoza i badania

Jeśli dziecko ma takie objawy, należy natychmiast poinformować o tym lekarza. Mogą one potwierdzić Hirschsprungs za pomocą pewnych specyficznych testów:

Lewatywa kontrastowa: Nazywa się ją również lewatywą barową, po pierwiastku zawartym w barwniku często używanym do pokrycia i uwidocznienia wnętrza organów ciała. Twoje dziecko jest umieszczone twarzą w dół na stole, podczas gdy barwnik jest wprowadzany przez rurkę z odbytu do jelit. Nie jest konieczne znieczulenie (lek znieczulający lub blokujący ból). Barwnik pozwala lekarzowi zobaczyć problematyczne obszary na zdjęciach rentgenowskich.

Lewatywa z kontrastem jest wykonywana jako część tak zwanej serii dolnego odcinka przewodu pokarmowego, czyli grupy badań przewodu pokarmowego.

Zdjęcie rentgenowskie jamy brzusznej: Jest to standardowe zdjęcie rentgenowskie, które technik może wykonać z kilku kątów. Lekarz będzie mógł zobaczyć, czy coś blokuje jelita.

Biopsja: Lekarz pobierze małą próbkę tkanki z odbytu dziecka. Tkanka zostanie obejrzana pod kątem oznak Hirschsprungs. W zależności od wieku i wielkości dziecka, lekarz może użyć znieczulenia.

Manometria anorektalna: Ten test nadmuchuje mały balon wewnątrz odbytu, aby zobaczyć, czy mięśnie tego obszaru reagują. Badanie to wykonuje się tylko u starszych dzieci.

Leczenie

Choroba Hirschsprunga to bardzo poważne schorzenie. Jeśli jednak zostanie szybko wykryta, może pomóc Twojemu dziecku prowadzić względnie normalne życie.

Lekarze zazwyczaj wykonują jeden z dwóch rodzajów operacji:

Procedura przeciągania: Ta operacja po prostu wycina część jelita grubego z brakującymi komórkami nerwowymi. Następnie reszta jelita jest podłączona bezpośrednio do odbytu.

Operacja ostomii: Ta operacja trasuje jelito do otworu wykonanego w ciele. Następnie lekarz zakłada worek stomijny na zewnątrz otworu, aby zatrzymać odpady z jelita. Operacja stomii jest zazwyczaj środkiem tymczasowym, dopóki dziecko nie będzie gotowe do zabiegu wyciągnięcia jelita.

Po operacji niektóre dzieci mogą mieć problemy z zaparciami, biegunką lub nietrzymaniem moczu (brak kontroli nad wypróżnieniami lub oddawaniem moczu).

U garstki dzieci może wystąpić zapalenie jelit. Objawy obejmują krwawienie z odbytu, gorączkę, wymioty i spuchnięty brzuch. Jeśli tak się stanie, natychmiast zabierz dziecko do szpitala.

Jednak przy odpowiedniej opiece – zwłaszcza przy stosowaniu odpowiedniej diety i piciu dużej ilości wody – dolegliwości te powinny ustąpić i większość dzieci jest w stanie normalnie wypróżnić się w ciągu roku od rozpoczęcia leczenia. Inne dzieci będą miały problemy z jelitami z przerwami przez całe życie, aż do dorosłości. Ponieważ choroba Hirschsprunga jest wrodzona, oznacza to, że jest to problem na całe życie, który powinien być monitorowany.

Co mówi Ci tętno Twojego dziecka i inne parametry życiowe

0

Co mówi Ci temperatura Twojego dziecka, częstość akcji serca i oddychania oraz ciśnienie krwi? Dowiedz się, co jest normalne, a co stanowi powód do niepokoju.

Parametry życiowe Twojego dziecka mogą dać Ci ważne wskazówki dotyczące zdrowia. Wiele rzeczy może mieć wpływ na te liczby. Ale jeśli są one poza normalnym zakresem, może to być oznaką możliwych problemów zdrowotnych.

Należy pamiętać, że normalne wartości parametrów życiowych dla dzieci są inne niż dla dorosłych. Różnią się one również w zależności od wieku, płci i wagi.

Cztery parametry życiowe to:

  • Temperatura ciała

  • Częstość akcji serca

  • Częstotliwość oddychania

  • Ciśnienie krwi

Temperatura

Gorączka oznacza, że temperatura Twojego dziecka jest wyższa niż zwykle. Jest to główny sposób, w jaki organizm walczy z infekcją.

Jak sprawdzić

Użyj termometru cyfrowego, aby zmierzyć dziecku temperaturę w ustach lub w odbycie. Temperatura w odbycie daje dokładniejszy odczyt. To jest sposób, w jaki należy to zrobić, jeśli dziecko jest młodsze niż 3 miesiące. W przypadku starszych niemowląt i dzieci, odczyt doustny jest w porządku, chyba że lekarz zaleci inaczej. Zawsze czyść termometr w wodzie z mydłem i opłucz chłodną wodą przed użyciem. Nigdy nie używaj tego samego termometru do pomiaru temperatury w ustach i w odbycie.

Aby zmierzyć temperaturę w odbycie:

  • Połóż dziecko na brzuchu na swoich kolanach.

  • Nałóż niewielką ilość wazeliny na końcówkę termometru.

  • Włóż go na pół cala do otworu odbytu.

  • Wyjmij termometr, gdy usłyszysz sygnał dźwiękowy i odczytaj temperaturę. (To normalne, że dziecko zrobi kupę po wyjęciu termometru).

Aby zmierzyć temperaturę w jamie ustnej:

  • Wsunąć końcówkę termometru pod język dziecka.

  • Poproś dziecko, aby zamknęło usta wokół termometru.

  • Wyjmij go, gdy usłyszysz sygnał dźwiękowy i sprawdź temperaturę.

Normalna temperatura

Normalna temperatura wynosi 98,6 F, jeśli jest pobierana w ustach, i 99,6 F, jeśli jest pobierana w pupie. Jeśli temperatura w ustach jest powyżej 99,5 F lub odczyt w odbycie wynosi 100,4 F lub więcej, Twoje dziecko ma gorączkę.

Zadzwoń do lekarza ASAP, jeśli Twoje dziecko jest młodsze niż 3 miesiące i ma temperaturę w odbycie 100,4 F lub wyższą. Nawet jeśli dziecko nie ma żadnych innych objawów, gorączka u niemowląt może być poważna.

Częstość akcji serca

Nazywane również pulsem, jest to liczba uderzeń serca w każdej minucie. Jest ono szybsze, gdy dziecko jest aktywne, a wolniejsze, gdy siedzi lub śpi. Lekarz sprawdzi tętno podczas wizyt u dzieci. Jeśli trzeba monitorować tętno dziecka z powodu choroby, lekarz powie, jak i jak często należy je sprawdzać.

Należy również sprawdzić puls dziecka, jeśli:

  • Skarży się na ból w klatce piersiowej lub uczucie przyspieszonego bicia serca

  • Słabe

  • Problemy z oddychaniem (nie z powodu astmy)

  • Stają się blade lub ich usta stają się niebieskie

Jak sprawdzić

Upewnij się, że dziecko siedzi od co najmniej 5 minut, zanim zaczniesz. Umieść dwa pierwsze palce na przedniej części szyi lub na wewnętrznej stronie nadgarstka, pachy lub zgięcia łokcia. Powinieneś poczuć uderzenia o palce. Ustaw timer na 30 sekund i licz uderzenia. Podwój tę liczbę i to jest tętno Twojego dziecka.

Normalne tętno:

  • Niemowlę (do 12 miesięcy): 100-160 uderzeń na minutę (bpm)

  • Toddler (1-3 lata): 90-150 bpm

  • Preschooler (3-5 lat): 80-140 bpm

  • Dziecko w wieku szkolnym (5-12 lat): 70-120 bpm

  • Młodzież (12-18 lat): 60-100 bpm

Wolniejsze niż zwykle tętno może sygnalizować problem. U niemowląt może to oznaczać:

  • Narażenie na działanie niektórych leków przed urodzeniem

  • Problemy z oddychaniem

  • Spadek temperatury ciała (hipotermia)

Wolniejsze niż zwykle tętno u dzieci może również oznaczać, że w strukturze ich serca występują problemy.

Częstość oddechów

Jest to ilość oddechów wykonywanych przez dziecko w ciągu minuty. Liczba ta może wzrosnąć, gdy dziecko jest podekscytowane, zdenerwowane, odczuwa ból lub ma wysoką gorączkę. Szybkie lub wolne tempo oddychania oznacza, że dziecko może mieć problemy z oddychaniem. Zadzwoń do pediatry, jeśli masz jakiekolwiek obawy.

Jak sprawdzić

Ustaw minutnik na 30 sekund i policz, ile razy klatka piersiowa dziecka się podnosi. Podwój tę liczbę, aby uzyskać ich tempo oddychania.

Normalne tempo (oddechów na minutę):

  • Niemowlę (0-12 miesięcy): 30-60

  • Toddler (1-3 lata): 24-40

  • Preschooler (3-5 lat): 22-34

  • Dziecko w wieku szkolnym (5-12 lat): 18-30

  • Adolescent (12-18 lat): 12-16

Jeśli puls dziecka jest szybki lub występują następujące objawy, może to oznaczać, że ma ono problemy z oddychaniem:

  • Niebieskawy kolor wokół ust

  • Blada lub szara skóra

  • Chrząkanie przy każdym wydechu

  • Rozwinięcie nosa

  • Oddech

  • Pocenie się

  • Zmęczenie

  • Górna część klatki piersiowej zapada się z każdym oddechem

  • Niedobór jedzenia i picia

  • Słabsza emisja głosu

Zaburzenia oddychania to poważna sprawa. Oznacza to, że dziecko nie otrzymuje wystarczającej ilości tlenu. Może to być spowodowane przez:

  • infekcji

  • Choroba przewlekła

  • Zablokowane drogi oddechowe

Zadzwoń do lekarza lub pod numer 911, albo od razu udaj się na pogotowie. Zachowaj spokój i staraj się uspokoić dziecko, trzymając je w wygodnej pozycji.

Ciśnienie krwi

Ciśnienie krwi to siła, z jaką krew przepływa przez naczynia, które przenoszą ją z serca do organizmu. Dzieci mogą mieć wysokie ciśnienie krwi tak samo jak dorośli. Jeśli Twoje dziecko dorasta z wysokim ciśnieniem krwi lub nadciśnieniem, może to zwiększyć prawdopodobieństwo udaru, ataku serca, niewydolności serca i chorób nerek.

Ciśnienie krwi mierzone jest za pomocą dwóch liczb:

  • Skurczowe to pierwsza liczba. Mierzy ona wielkość nacisku na ściany tętnic przy każdym uderzeniu serca.

  • Rozkurczowy to druga liczba. Mierzy ona wielkość nacisku na ściany tętnic pomiędzy uderzeniami serca, kiedy serce jest w stanie spoczynku.

Twoje dziecko może mieć wysokie ciśnienie krwi z powodu:

  • Wady serca

  • Choroba nerek

  • Choroba genetyczna

  • Zaburzenia hormonalne

  • Nadwaga

Hipotensja to zbyt niskie ciśnienie krwi. Może ono powodować u dziecka mdłości, zawroty głowy lub omdlenia.

Dziecko może mieć niskie ciśnienie krwi z powodu:

  • Przyjmowane leki

  • Odwodnienie

  • Utrata krwi

  • Problemy z sercem

  • Zakażenie

  • Alergie

  • Problemy endokrynologiczne

  • Problemy z odżywianiem

Jak sprawdzić

Lekarz zacznie sprawdzać ciśnienie krwi u dziecka w wieku 3 lat. Dziecko może potrzebować kontroli wcześniej, jeśli:

  • urodziło się przedwcześnie lub miało niską wagę urodzeniową

  • Mają wrodzoną chorobę serca

  • Przyjmowanie leków, które mogą powodować wzrost ciśnienia krwi

  • Posiadanie innych schorzeń, które mogą prowadzić do wysokiego ciśnienia krwi

Jeśli lekarz zaleci Ci sprawdzanie ciśnienia krwi dziecka w domu, użyj automatycznego ciśnieniomierza z mankietem, który mieści się na ramieniu. Na następną wizytę zabierz ze sobą ciśnieniomierz, aby lekarz mógł sprawdzić, czy używasz go prawidłowo.

Normalne poziomy

Te liczby różnią się dla dzieci, w zależności od ich wieku, wzrostu i płci. Górna liczba to ciśnienie skurczowe, a dolna to ciśnienie rozkurczowe. Obie liczby powinny być poniżej limitu.

Dla chłopców:

1 rok życia: mniej niż 98/52

2 lata: mniej niż 100/55

3 lata: mniej niż 101/58

4 lata: mniej niż 102/60

5 lat: mniej niż 103/63

6 lat: mniej niż 105/66

7 lat: mniej niż 106/68

8 lat: mniej niż 107/69

9 lat: mniej niż 107/70

10 lat: mniej niż 108/72

11 lat: mniej niż 110/74

12 lat: mniej niż 113/75

Dla dziewczynek:

1 rok życia: mniej niż 98/54

2-letnie: mniej niż 101/58

3-letnie: mniej niż 102/60

4-letnie: mniej niż 103/62

5 lat: mniej niż 104/64

6 lat: mniej niż 105/67

7 lat: mniej niż 106/68

8 lat: mniej niż 107/69

9 lat: mniej niż 108/71

10 lat: mniej niż 109/72

11 lat: mniej niż 111/74

12 lat: mniej niż 114/75

Dla chłopców i dziewcząt w wieku 13 lat i starszych: mniej niż 120/80.

Nieprawidłowe sygnały życiowe

Jeśli parametry życiowe dziecka są nieprawidłowe, konieczna może być wizyta u lekarza. Oznaki życiowe mogą się zmieniać w zależności od pory dnia i stanu emocjonalnego dziecka. Jeśli u Twojego dziecka wystąpią drastyczne zmiany, może to być oznaką problemu.

Lekarz będzie miał lepsze pojęcie o tym, co jest poza normą i w razie potrzeby będzie mógł monitorować dziecko w czasie.

Co to jest zespół przetrwałego przewodu Mlleriana?

0

Spojrzenie na rzadką chorobę genetyczną: zespół przetrwałego przewodu Mlleriana.

Co powoduje PMDS?

Krótką odpowiedzią są geny.

W łonie matki dzieci (zarówno mężczyźni, jak i kobiety) rozwijają przewód Mllera. Normalnie, gdy dziewczynki rosną w łonie matki, przewód ten rozwija się w żeńskie narządy płciowe. U chłopców natomiast ich geny powodują wydzielanie białek, które niszczą ten przewód, tak że nie rozwija się on dalej.

W genach rozwijających się chłopców z PMDS występują zmiany (mutacje), które powodują, że białka te nie są w stanie działać. W rezultacie przewód Mllera nadal rozwija się w macicę i jajowody, które nie służą żadnemu użytecznemu celowi biologicznemu i mogą powodować problemy zdrowotne.

Kto choruje na PMDS?

Osoby cierpiące na PMDS dziedziczą mutacje genów, które powodują tę chorobę od swoich rodziców. Dzieje się to w sposób autosomalny recesywny. Autosomalny oznacza, że gen występuje zarówno u mężczyzn, jak i u kobiet. Recesywny oznacza, że oboje Twoi rodzice muszą być nosicielami mutacji, abyś mógł ją otrzymać.

Aby tak się stało, każde z twoich rodziców musi odziedziczyć mutację po jednym (ale nie po obojgu) z własnych rodziców. (Wszyscy nosimy pełny zestaw genów od matki i ojca).

Twoi biologiczni rodzice nie będą mieli tego schorzenia, ponieważ PMDS występuje tylko wtedy, gdy odziedziczysz mutacje od obojga rodziców.

Ale tylko dlatego, że oboje rodzice mają kopię mutacji PMDS, nie oznacza to, że dziecko ją otrzyma. Ogólnie rzecz biorąc, gdy biologiczna matka i ojciec są nosicielami tej samej mutacji autosomalnej recesywnej, szansa, że dziecko odziedziczy mutację powodującą chorobę wynosi jeden na cztery. Ponadto, chociaż zarówno mężczyźni, jak i kobiety mogą odziedziczyć mutacje genu powodującego PMDS, tylko biologiczni mężczyźni mają objawy choroby.

Jakie są oznaki i objawy PMDS?

Jednym z pierwszych objawów PMDS u chłopców (u dziewczynek nie występuje) jest to, że jedno lub oba jądra nie zstępują. Powszechne jest również występowanie wybrzuszeń, które przebijają się przez mięśnie w okolicy pachwiny (przepuklina pachwinowa). Ale ważne jest, aby pamiętać, że te objawy są znacznie bardziej prawdopodobne z powodu innej przyczyny. (PMDS jest bardzo rzadkie).

U dzieci, lekarze zazwyczaj odkrywają PMDS przypadkowo podczas operacji korygującej jeden lub oba problemy. Chirurg zauważa macicę i jajowody (a czasem inne struktury kobiece) w nietypowych pozycjach w obszarze miednicy. Jeśli jedno jądro zstąpiło, może ono pociągnąć za sobą część jajowodów i macicy.

Inne możliwe objawy PMDS obejmują:

  • Nieprawidłowe wzorce wzrostu wewnętrznych męskich narządów płciowych

  • Oznaki lub pojawienie się zewnętrznych żeńskich narządów płciowych oprócz normalnych męskich narządów płciowych (pseudohermafrodytyzm męski)

  • Nieprawidłowy poziom hormonów

Jakie są możliwe długoterminowe skutki stosowania PMDS?

Dorośli mężczyźni z PMDS mogą nie być biologicznymi ojcami dzieci.

Mężczyźni z PMDS mogą również zauważyć krew w swoim nasieniu. Mają również wyższe ryzyko zachorowania na raka jądra. Nieleczone jądra mogą ulec rozpadowi i rozwinąć raka.

Jak lekarze diagnozują PMDS?

Lekarze często odkrywają PMDS podczas operacji mającej na celu skorygowanie niektórych objawów choroby (takich jak przepukliny lub niedorozwinięte jądra). Inne możliwe narzędzia pomocne w diagnozowaniu schorzenia obejmują:

  • Badanie fizykalne w celu sprawdzenia oznak choroby wewnątrz lub na zewnątrz organizmu

  • Badania obrazowe w celu poszukiwania nietypowych struktur wewnętrznych lub wzorów wzrostu

  • Badania krwi w celu sprawdzenia nieprawidłowego poziomu hormonów

  • Badania genetyczne w celu sprawdzenia mutacji powodujących PMDS

Jak lekarze leczą PMDS?

Podstawowym sposobem leczenia jest operacja usunięcia macicy, jajowodów i innych struktur żeńskich z miednicy mężczyzny. Lekarze będą również stosować operacje w celu skorygowania przepuklin pachwinowych i niedorozwiniętych jąder.

Później lekarze mogą być w stanie pomóc niepłodnym mężczyznom z PMDS poprzez pobranie spermy z jąder za pomocą igły w celu wykorzystania jej w terapii wspomaganego rozrodu.

Specjalny lekarz zajmujący się hormonami (endokrynolog) może również pomóc w zarządzaniu lub dostosowaniu poziomu hormonów.

Jak często występuje PMDS?

Chociaż nadal nie wiadomo dokładnie, ile osób choruje na PMDS, wydaje się, że jest to choroba niezwykle rzadka. Naukowcy opisali w literaturze medycznej co najmniej 250 osób z tym schorzeniem.

Wizyta u dziecka: Co obejmuje i kiedy należy na nią pójść

0

Dowiedz się, co należy wiedzieć o wizytach u dziecka i poznaj związane z nimi korzyści zdrowotne.

Co to jest wizyta kontrolna?

Wizyta kontrolna, lub wizyta u dziecka, to wizyta profilaktyczna z lekarzem Twojego dziecka. Wizytę kontrolną można odbyć u lekarza pierwszego kontaktu lub u lekarza specjalizującego się w zdrowiu dzieci.

Wizyty te rozpoczynają się zaraz po urodzeniu i trwają do ukończenia przez dziecko 20 roku życia.

Co wchodzi w skład wizyty u dziecka?

Podczas każdej wizyty u dziecka lekarz przeprowadzi badanie przedmiotowe, zapyta o rozwój i kamienie milowe, a także poda szczepionki.

Badanie fizyczne. Lekarz zważy i zmierzy dziecko, aby obliczyć wskaźnik masy ciała, czyli BMI. Liczby te są często umieszczane na wykresie wzrostu, aby zmierzyć wagę i wzrost dziecka w stosunku do innych dzieci w tej samej grupie wiekowej. To pokazuje, czy Twoje dziecko jest na dobrej drodze i czy rośnie proporcjonalnie.

Podczas badania fizycznego lekarz również:

  • Zmierzy częstość akcji serca

  • Zmierzyć ciśnienie krwi

  • Zmierzyć poziom tlenu

  • Słuchaj płuc swojego dziecka

  • Obejrzyj oczy, uszy i gardło dziecka

  • Naciśnij na brzuszek dziecka, aby wyczuć narządy?

  • Poruszaj biodrami i nogami dziecka

Podczas wizyt u niemowląt lekarz może również sprawdzić genitalia dziecka i zapytać o ilość mokrych i brudnych pieluch dziennie. Może również zapytać o to, jak często dziecko je, zwłaszcza zaraz po urodzeniu.

Rozwój. W miarę jak dziecko rośnie, osiąga kamienie milowe w określonym wieku i uczy się takich umiejętności, jak przewracanie się, raczkowanie, chodzenie, mówienie, wykonywanie poleceń i wiele innych. Lekarz będzie zadawał pytania o to, jak osiąga te kamienie milowe oraz o jego zachowania społeczne i związane z uczeniem się.

Szczepionki. Wizyty u dzieci obejmują szczepienia dziecięce. Różnią się one w zależności od wieku, ale zazwyczaj obejmują odrę, krztusiec, polio i inne. Szczepionki te zapobiegają poważnym chorobom.

Jak często należy odwiedzać dziecko?

W ciągu pierwszych dwóch lat życia dziecko szybko rośnie, dlatego w tym czasie należy odbyć więcej wizyt kontrolnych. Pierwsza z nich jest zaplanowana w ciągu kilku dni po urodzeniu, a następnie powtarzana regularnie w celu monitorowania wzrostu. Są one również ważne dla monitorowania zdrowia jako nowy rodzic i są dobrym momentem, aby porozmawiać o depresji poporodowej lub lęku.

Typowy harmonogram obejmuje badania u dzieci w wieku:

  • 3 do 5 dni

  • 1 miesiąc?

  • 2 miesiące

  • 4 miesiące

  • 6 miesięcy

  • 9 miesięcy

  • 12 miesięcy

  • 15 miesięcy

  • 18 miesięcy

  • 2 lata

  • 2 lata

  • 3 lata

  • Raz w roku do ukończenia przez dziecko 21 roku życia

Z wiekiem dziecko nie potrzebuje już tak często szczepionek jak we wczesnym dzieciństwie. Nie opuszczaj jednak wizyt, nawet jeśli Twoje dzieci wydają się zdrowe. Lekarz przeprowadzi bardziej szczegółowe badania wzroku, które powinny być wykonywane co roku.

Zabieranie nastolatka na wizyty kontrolne może pomóc mu w zdobyciu wiedzy na temat zdrowia i odpowiedzialności za swoje nawyki. W czasie tych wizyt przeprowadza się również badania przesiewowe pod kątem seksu i omawia zdrowe zachowania seksualne.

Czy wizyty u dzieci są objęte ubezpieczeniem?

Ustawa Affordable Care Act wymaga, aby plany ubezpieczeniowe pokrywały wizyty u zdrowego dziecka – bez konieczności uiszczania dopłat lub współubezpieczenia, nawet jeśli nie spełniłeś swojego udziału własnego na dany rok. Oznacza to, że nie ma żadnych opłat, dopóki wizyta u dziecka jest u lekarza lub dostawcy usług w sieci.

Pamiętaj, że te bezpłatne wizyty mogą obejmować tylko opiekę profilaktyczną, więc jeśli spróbujesz połączyć inne problemy, takie jak odnowienie recepty lub leczenie nagłej lub trwającej choroby, możesz otrzymać rachunek pocztą.

Jeśli masz więcej niż jeden problem do pokrycia, zarezerwuj drugą wizytę lub porozmawiaj z biurem lekarskim o tym, czy mogą połączyć wizyty i dostosować kodowanie.?

Jak należy przygotować się do wizyty u dziecka?

Aby jak najlepiej wykorzystać wizytę u lekarza, przed wizytą zapoznaj się z listą kontrolną i zapisz:

  • Zmiany w stanie zdrowia i rozwoju dziecka?

  • Zmiany w zachowaniach społecznych?

  • Nawyki żywieniowe dziecka?

  • Jakieś pytania lub wątpliwości?

  • Wszelkie ważne informacje od opiekunów lub nauczycieli

Podczas wizyty należy zadawać pytania, aby upewnić się, co lekarz chce, abyś zrobił i zanotować kolejne kroki.

Wizyty u dzieci są ważne dla zachowania dobrego stanu zdrowia i aktualności szczepionek. Jeśli masz jakieś obawy, jest to również dobra okazja, aby porozmawiać z lekarzem.

Co to jest Little League Elbow? Oto, co należy wiedzieć

0

Dowiedz się więcej o łokciu Little League, w tym o przyczynach, objawach i leczeniu.

Co to jest łokieć małej ligi?

Łokieć Małej Ligi, znany formalnie jako zapalenie nadkłykcia przyśrodkowego, to uraz, który występuje w ścięgnach, więzadłach i kościach młodych sportowców. Zazwyczaj dotyka to młodych graczy w baseball, którzy wykonują powtarzające się ruchy rzucania nad ręką. Ruch ten może podrażnić płytkę wzrostową znajdującą się po wewnętrznej stronie łokcia dziecka.

Little League łokieć występuje u młodych graczy, zanim dojrzewanie uderza, zwykle u dzieci w wieku od 11 do 13 lat. Pitchers są zwykle te, które są dotknięte, ale baseball gracze, którzy grają inne pozycje z dużo overhand rzucając mogą być dotknięte, zbyt. Obejmuje to łapaczy, outfielders i shortstops. Gracze, którzy są w grupie podwyższonego ryzyka to ci, którzy:

  • grają dla wielu drużyn

  • Grać w drużynach baseballowych o wysokiej konkurencyjności i intensywnych programach treningowych

  • Graj w baseball przez cały rok, a nie tylko na wiosnę

  • Grać przez kilka dni z rzędu

Łokieć w Małej Lidze Przyczyny

Little League łokieć jest urazem powtarzalne stres, który zdarza się z nadużycia. Powtarzając w kółko ten sam ruch, jak np. rzucanie z ponadprzeciętną siłą, dziecko może uszkodzić płytkę wzrostową w łokciu. Jest to warstwa chrząstki na końcu kości, gdzie kość nadal rośnie.

Łokieć dziecka składa się z trzech kości, które są otoczone przez więzadła, mięśnie i ścięgna. Wszystkie te elementy współpracują ze sobą, aby pomóc w poruszaniu ramieniem. Na końcu kości znajdują się miękkie obszary chrząstki, zwane apofyzami. Obszary te są miękkie u młodszych dzieci i twardnieją wraz z ich wzrostem. Podczas gdy apofyses są miękkie, są one dość podatne na obrażenia i mogą stać się bolesne i zapalne.

Niektóre przyczyny łokcia Little League to:

  • Zbyt częste granie bez odpoczynku

  • Wielokrotne rzucanie z nadmierną siłą

  • Podrzucanie lub rzucanie przy użyciu niewłaściwych technik

  • Niewystarczająca siła mięśniowa w barku

Symptomy łokcia w Małej Lidze

Objawy łokcia Little League zazwyczaj dont rozpocząć z powodu konkretnego urazu lub zdarzyć w konkretnym momencie. Ten rodzaj urazu jest stopniowe i wiele dzieci będzie ignorować lub bagatelizować ich objawy, tak, że mogą one nadal grać.

Niektóre znaki i objawy, że można zwrócić uwagę na obejmują:

  • ból po wewnętrznej stronie łokcia, który może, ale nie musi, utrzymywać się na przedramieniu

  • Obrzęk po wewnętrznej stronie łokcia

  • Słaby lub bolesny chwyt

  • Sztywny łokieć

  • Trudności w wyprostowaniu ręki na całej długości

Łokieć w Małej Lidze może być odczuwany jako ostry ból lub ból. Im dłużej uraz pozostaje nieleczony, tym bardziej intensywny będzie ból. Kontynuowanie gry z urazem może spowodować oderwanie więzadeł i ścięgien od kości, z którymi są połączone, lub oddzielenie kości od siebie.

Jeśli Twoje dziecko ma objawy łokcia w Małej Lidze, ważne jest, aby od razu poddać je leczeniu. W miarę postępu kontuzji, może ona prowadzić do poważniejszych problemów, takich jak:

  • Złamania płytki wzrostowej

  • Odpryski w kości

  • Ostrogi kostne

  • Wczesne zapalenie stawów

Diagnostyka i leczenie łokcia w Małej Lidze

Aby zdiagnozować dziecko, lekarz lub pediatra najpierw zapyta o jego objawy i historię zdrowia. Będą również pytać o sporty lub działania, które robią, ponieważ łokieć Little League jest związany ze sportami z ruchami nadgarstka. Następnie przeprowadzi egzamin fizyczny, który koncentruje się na łokciu.

Podczas badania fizycznego pediatra może zlecić wykonanie pewnych testów lub badań obrazowych, aby dokładniej przyjrzeć się łokciowi. Zdjęcia rentgenowskie lub MRI mogą pomóc lekarzowi zobaczyć, czy płytka wzrostowa jest nadal otwarta, lub sprawdzić, czy są jakieś problemy z kością. Mogą to być chipy lub zapalenie stawów.

Po potwierdzeniu, że Twoje dziecko ma Little League łokieć, ich pediatra może następnie dokonać planu leczenia. Ogólnie rzecz biorąc, leczenie łokcia Little League ma trzy etapy.

Odpoczynek. Lekarz poprosi dziecko o zaprzestanie rzucania na określony czas, zwykle co najmniej trzy tygodnie. Biorąc trochę czasu wolnego od rzucania powinno pomóc złagodzić ból i obrzęk. Twój lekarz może również zalecić oblodzenie łokcia lub ewentualnie niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAIDs), ale te zazwyczaj nie są potrzebne.

Fizykoterapia. Kolejnym krokiem w procesie leczenia jest fizykoterapia. Certyfikowany fizykoterapeuta może pracować z dzieckiem, aby odzyskać siłę w mięśniach ramienia i barku. Zazwyczaj obejmuje to określony zestaw odcinków i ćwiczeń, które mają na celu zwiększenie siły, elastyczności i zakresu ruchu.

Powrót do rzucania. Po około sześciu tygodniach, jeśli dziecko nie ma już bólu i theyve odzyskał pełną siłę i ruch, mogą rozpocząć progresywny program, aby rozpocząć rzucanie ponownie z zatwierdzeniem ich pediatra. Te progresywne programy są zaprojektowane, aby pomóc kontynuować budowanie siły bez zmuszania mięśni do dostosowania się zbyt szybko. Twoje dziecko powinno nadal kontynuować ćwiczenia treningu siłowego około trzy razy w tygodniu przez cały sezon sportowy.

Zapobieganie łokciowi w Małej Lidze

Jest kilka rzeczy, które można zrobić, aby zapobiec zachorowaniu dziecka na łokieć Little League. USA Baseball, krajowy organ zarządzający amatorskim baseballem, ma konkretne wytyczne dotyczące tego, ile boisk dziennie mogą rzucać dzieci w zależności od ich wieku oraz ile odpoczynku potrzebują w zależności od liczby rzuconych boisk. Ważne jest, aby przestrzegać tych wytycznych, aby uniknąć obrażeń.

Baseballiści mogą nadal korzystać z ćwiczeń przez cały rok, ale powinni zrobić sobie przerwę od sportów rzutowych na 3-6 miesięcy w roku. W tym czasie dziecko może nadal pozostać sprawne i aktywne, uprawiając sport, który nie wymaga rzucania. Może również spróbować treningu oporowego lub aerobowego, aby nadal budować siłę, szybkość i wytrzymałość.

Na koniec porozmawiaj z dzieckiem o bólu. Niech wie, że jeśli odczuwa ból podczas gry lub sesji treningowej, powinno zatrzymać się i powiedzieć trenerowi, zamiast próbować grać przez niego. Jeśli ból nie ustępuje, zanim dziecko wróci do gry, powinno zostać zbadane przez lekarza lub trenera.