Strona główna Blog Strona 2246

Leczenie Mono: Jak leczyć mononukleozę

0

Dowiedz się więcej o testach i możliwościach leczenia mononukleozy, aka "mono."

Lekarz przeprowadzi pełne badanie przedmiotowe. Może zostać pobrany posiew z gardła, aby wykluczyć anginę, której objawy są podobne do mono. Lekarz może również pobrać próbkę krwi, aby sprawdzić, czy nie występują nieprawidłowe białe krwinki.

Możesz również otrzymać test na obecność przeciwciał heterofilnych, szybki i specyficzny test na mono. Sprawdza on krew na obecność specjalnych przeciwciał, które organizm wytwarza w celu zwalczenia infekcji wirusowej. Test ten nie zawsze jest dokładny, zwłaszcza u młodszych dzieci, a wykazanie obecności przeciwciał zajmuje kilka dni po tym, jak dziecko zaczyna się źle czuć. Monospot jest jednym z testów, który sprawdza obecność przeciwciał heterofilnych.

Czasami test może być negatywny, jeśli został wykonany zbyt wcześnie. Można go powtórzyć po 2 tygodniach lub może być konieczne wykonanie kolejnych testów.

Możesz również otrzymać test EBV, jeśli nie wydajesz się mieć typowego przypadku mono. To badanie krwi sprawdza obecność wirusa Epsteina Barra. Lekarze zazwyczaj nie potrzebują wyników testu EBV do zdiagnozowania mono. Ale może on pomóc im dowiedzieć się, czy winny jest wirus Epsteina Barra. Jest to powszechnie występujący wirus i chociaż może powodować mono, możesz mieć wirusa i nie być chory.

Kiedy mi się poprawi?

Większość ludzi zaczyna wracać do zdrowia w ciągu 2 tygodni, choć niektóre objawy, takie jak zmęczenie, mogą ustępować po 3-4 tygodniach lub nawet dłużej. Dlatego też powszechnym planem leczenia mononukleozy jest odpoczynek i stopniowy powrót do normalnej aktywności. Celem jest złagodzenie objawów i leczenie wszelkich powikłań, które wystąpią.

Oprócz odpoczynku, lekarz może przepisać ibuprofen lub acetaminofen na gorączkę, ból gardła i inne dolegliwości związane z chorobą. W przypadku, gdy mono ma wpływ na wątrobę, skonsultuj się z lekarzem przed przyjęciem acetaminofenu.

Nie podawaj aspiryny dzieciom i nastolatkom. Jest ona związana z chorobą zwaną zespołem Reye’a, poważną chorobą, która może zagrażać życiu. Zadzwoń pod numer 911, jeśli Ty lub Twoje dziecko macie problemy z oddychaniem.

Jeśli ból gardła jest tak silny, że masz problemy z oddychaniem lub jedzeniem, lekarz może podać Ci prednizon, steryd.

Ponieważ śledziona, która jest organem w jamie brzusznej, często ulega powiększeniu podczas mononukleozy, istnieje większe prawdopodobieństwo jej pęknięcia. Będziesz więc musiał unikać sportów kontaktowych, takich jak piłka nożna, prawdopodobnie przez około 3-4 tygodnie. Lekarz poinformuje Pana/Panią, kiedy będzie można wrócić do tych zajęć.

Jak skuteczna jest witamina B-12 (kobalamina) w zmniejszaniu ryzyka zwyrodnienia plamki żółtej związanego z wiekiem?

0

Ostatnie badanie wykazało, że witamina B-12, stosowana wraz z kwasem foliowym i witaminą B6, zmniejsza ryzyko zwyrodnienia plamki żółtej związanego z wiekiem u kobiet z chorobą serca lub wieloma czynnikami ryzyka choroby serca.

Jak skuteczna jest witamina B-12 (kobalamina) w zmniejszaniu ryzyka wystąpienia zwyrodnienia plamki związanego z wiekiem?

ODPOWIEDŹ

Zwyrodnienie plamki żółtej jest jedną z najczęstszych przyczyn utraty wzroku związanej z wiekiem u osób starszych. Obrazy mogą stać się zniekształcone lub niewyraźne. Witamina B-12, stosowana z kwasem foliowym i witaminą B6, może obniżyć szanse na zwyrodnienie plamki żółtej u niektórych starszych kobiet z chorobą serca lub które miały wysokie szanse na chorobę serca.

ŹRÓDŁA |.

Reviewed by Nayana Ambardekar on 24 stycznia 2021 .

Medycznie zweryfikowany w dniu 1/24/2021

Co to jest skleroderma?

0

Twardzina to termin określający grupę schorzeń, które powodują powstawanie grubej, napiętej skóry, gromadzenie się tkanki bliznowatej i uszkodzenie narządów. schorzenia te dzielą się na dwie ogólne kategorie: twardzinę zlokalizowaną i twardzinę układową.

Co to jest skleroderma?

ODPOWIEDŹ

Twardzina to termin określający grupę schorzeń, które powodują powstawanie grubej, napiętej skóry, gromadzenie się tkanki bliznowatej i uszkodzenie narządów. Zaburzenia te dzielą się na dwie ogólne kategorie: twardzinę zlokalizowaną i twardzinę układową.

Twardzina zlokalizowana jest ograniczona do skóry i, czasami, do znajdujących się pod nią mięśni. Twardzina układowa obejmuje również naczynia krwionośne i główne narządy.

Reviewed by Melinda Ratini on 2 listopada 2021 .

Medycznie zweryfikowany w dniu 11/2/2021

Kryzys sierpowy: Objawy, przyczyny, leczenie, zapobieganie

0

Kryzys sierpniowy może być bardzo bolesny i nigdy nie wiadomo, kiedy może się pojawić. Poznaj objawy, co zrobić, gdy masz kryzys, i jak możesz pomóc zapobiec.

To trochę jak to, co dzieje się podczas kryzysu sierpowatego. Czerwone krwinki są zwykle okrągłe i mają pewien zapas – ich kształt pozwala im łatwo poruszać się po całym ciele. Jednak w przypadku choroby sierpowatej (SCD), niektóre krwinki są zakrzywione – jak sierp – i twarde. Ponieważ nie są one tak elastyczne – czyli podatne na odkształcenia – mogą utknąć w małych naczyniach krwionośnych. Może się to zdarzyć w wielu narządach, takich jak klatka piersiowa, brzuch i stawy. To właśnie wtedy masz…. Ponad 50% osób z SSD, doświadcza ostrego zespołu piersiowego z powodu małych naczyń w płucach. Może to prowadzić do ostrej hipoksji (niski poziom tlenu), jak również długotrwałych komplikacji w płucach.Thats kiedy masz kryzys sierpowy.

Utknięte komórki spowalniają lub nawet całkowicie blokują przepływ krwi, więc niektóre części twojego ciała dont dostają tlen, którego potrzebują. To może spowodować intensywny ból, który trwa wszędzie od kilku godzin do kilku tygodni. Ale możesz podjąć kroki, aby obniżyć swoje szanse na kryzys. A nawet jeśli się pojawi, możesz być w stanie zadbać o siebie w domu.

Symptomy

Najczęstszym objawem jest ból, który może być tępy, kłujący, pulsujący lub ostry i wydaje się pojawiać znikąd. Jak silny jest to ból i jak długo trwa, zależy od różnych osób i różnych kryzysów. Niektórzy ludzie mają kryzysy tu i tam, podczas gdy inni mogą mieć je co miesiąc.

Ból możesz odczuwać w dowolnym miejscu swojego ciała i w wielu miejscach, ale często jest to ból w..:

  • Ramiona i nogi

  • Brzuch

  • Klatka piersiowa

  • Dłonie i stopy (bardziej typowe u małych dzieci)

  • Dolna część pleców

Możesz mieć również:

  • Problemy z oddychaniem (brak tchu lub ból podczas oddychania lub oba te objawy)

  • Ogromne zmęczenie

  • Ból lub zawroty głowy

  • Bolesne erekcje u mężczyzn

  • Słabość lub trudności z poruszaniem niektórymi częściami ciała

  • Żółty kolor skóry (żółtaczka)

Przyczyny

Zazwyczaj nie wiadomo, dlaczego doszło do kryzysu, a przyczyn może być więcej niż jedna. Możliwe czynniki wyzwalające obejmują:

  • przebywanie na dużych wysokościach (np. wspinaczka górska)

  • Zmiany temperatury, np. gdy przechodzisz z ciepłego domu do zimnego, zimowego dnia i nie zdążyłeś się ubrać.

  • Zakażenia

  • Niewystarczająca ilość napojów (odwodnienie)

  • Stres

Leczenie

Jest kilka leków, które mogą pomóc? Udowodniono, że lek o nazwie L-glutamina w proszku doustnym (Endari) pomaga zapobiegać występowaniu tych kryzysów, a tym samym zapobiega hospitalizacjom. Hydroksymocznik?(Droxia,?Hydrea, Silkos) i voxelotor (Oxbryta) zapobiegają?tworzeniu się nieprawidłowych czerwonych krwinek. To zmniejsza liczbę bolesnych kryzysów z sierpowatych komórek krwi.?Crizanlizumab-tmca (Adakveo) pomaga zatrzymać komórki krwi od sklejania się i blokowania małych komórek krwi, co może być nie tylko bolesne, ale może uszkodzić narządy.

Twój lekarz może pomóc Ci wymyślić plan, jak radzić sobie z kryzysem. Jeśli musisz iść do szpitala na leczenie, upewnij się, aby wziąć swój plan z tobą.

Często, można leczyć ból w domu. Kiedy kryzys zaczyna się po raz pierwszy, Twój lekarz prawdopodobnie zasugeruje Ci picie dużej ilości płynów i zażycie dostępnego bez recepty leku przeciwbólowego, takiego jak ibuprofen lub acetaminofen. Porozmawiaj z lekarzem, aby dowiedzieć się, co jest dla Ciebie bezpieczne. Na przykład, jeśli masz problemy z nerkami, acetaminofen może być lepszym wyborem. W przypadku silniejszego bólu lekarz może podać silniejszy lek.

Możesz również spróbować poduszki grzewczej, gorącej kąpieli lub masażu. Fizykoterapia może zapewnić pewną ulgę, zbyt. I dont forget to tend to your mind. Doradztwo, metody relaksacyjne, takie jak medytacja, oraz poszukiwanie wsparcia ze strony rodziny i przyjaciół to kluczowe kroki w utrzymaniu dobrego samopoczucia.

Jeśli nie możesz poradzić sobie z bólem w domu, udaj się na pogotowie, gdzie będą mogli podać Ci silniejsze leki przeciwbólowe. Być może będziesz musiał pozostać w szpitalu, dopóki ból nie zostanie opanowany.

Jak mogę zapobiec kryzysowi?

Nie ma pewnego sposobu, ale możesz zmniejszyć swoje szanse:

  • Unikaj pływania w zimnej wodzie.

  • Ubieraj się w ciepłe ubrania, gdy jest zimno lub gdy przebywasz w klimatyzowanych budynkach.

  • Pij dużo wody.

  • Lataj tylko komercyjnymi liniami lotniczymi. Samoloty, które nie kontrolują ciśnienia powietrza mogą spowodować problemy.

  • Ogranicz ilość wypijanego alkoholu.

  • Kontroluj swój stres.

Pomaga również zachować jak najwięcej zdrowia:

  • Unikaj przebywania w pobliżu ludzi, którzy są chorzy.

  • Nie palić.

  • Ćwicz, ale pij dużo płynów i nie forsuj się zbytnio. Ćwiczenia takie jak intensywny trening siłowy mogą stanowić zbyt duże obciążenie dla organizmu.

  • Jeśli jesteś w ciąży lub planujesz ją, natychmiast skorzystaj z opieki prenatalnej.

  • Z pomocą lekarza zarządzaj innymi stanami zdrowia, takimi jak cukrzyca.

  • Bądź na bieżąco ze swoimi zastrzykami i szczepionkami.

  • Powiedz lekarzowi, jeśli masz jakiekolwiek problemy ze snem, np. chrapanie.

  • Często myj ręce.

Zespół Cushinga (choroba): Objawy, przyczyny, diagnoza, leczenie.

0

Zespół Cushinga to zaburzenie hormonalne spowodowane wysokim poziomem hormonu kortyzolu w organizmie. Znajdź najlepsze opcje leczenia, co go powoduje i więcej.

Zespół Cushinga to zaburzenie hormonalne spowodowane wysokim poziomem hormonu kortyzolu w organizmie. Jest on również znany jako hiperkortyzolemia. Kortyzol pochodzi z nadnerczy, które znajdują się na szczycie nerek. Pomaga on Twojemu organizmowi:

  • Utrzymać ciśnienie krwi

  • Regulacja poziomu cukru we krwi

  • Zmniejszają stan zapalny

  • Przekształcenie spożywanych pokarmów w energię

Kiedy jednak masz za dużo kortyzolu, może on zakłócić pracę innych układów organizmu.

Większość przypadków zespołu Cushinga można wyleczyć, choć może upłynąć trochę czasu, zanim objawy ustąpią.

Stan ten jest bardziej powszechny u kobiet niż u mężczyzn. Najczęściej występuje u osób w wieku 25-40 lat.

Zespół Cushingsa – przyczyny i czynniki ryzyka

Na zespół Cushinga można zachorować, gdy w organizmie zbyt długo utrzymuje się zbyt duża ilość kortyzolu.

Najczęstszą przyczyną są leki zwane glikokortykoidami, znane również jako kortykosteroidy, sterydy lub prednizon.

Te sterydy na receptę są stosowane w takich warunkach jak astma, reumatoidalne zapalenie stawów, toczeń lub po przeszczepie narządów. Są to silne leki przeciwzapalne. Przyjmowanie zbyt dużej ilości, przez zbyt długi czas, może prowadzić do zespołu Cushinga.

Syndrom Cushinga można również dostać od sterydów w zastrzykach, takich jak powtarzane zastrzyki na ból stawów, zapalenie kaletki i ból pleców.

Sterydowe kremy do skóry, stosowane na egzemę i inne problemy skórne, rzadziej powodują zespół Cushinga, ale może się to zdarzyć.

Guz w przysadce mózgowej, znajdującej się u podstawy mózgu, lub guz w nadnerczach może również skłonić organizm do wytwarzania zbyt dużej ilości kortyzolu, co może prowadzić do zespołu Cushingsa.

ACTH jest hormonem, który reguluje poziom kortyzolu. W rzadkich przypadkach, guz wydzielający ACTH powoduje zespół Cushingsa. Ten rodzaj guza może tworzyć się w narządzie, który nient naturalnie produkować ACTH, ale z powodu guza, zaczyna robić dużo z niego. Guzy te mogą być nowotworowe lub nienowotworowe. Theyre zwykle znaleźć w płucach, trzustce, tarczycy lub grasicy.

Nie jest to zazwyczaj choroba, która jest przekazywana w rodzinie. W niektórych rzadkich przypadkach, ludzie mają go, ponieważ problem w ich genach sprawia, że są bardziej podatni na guzy gruczołów.

Symptomy zespołu Cushingsa

Twój przypadek może być inny niż kogoś innego, ale kiedy choroba jest w pełni rozwinięta, wspólne objawy to:

  • Zaokrąglona, różowa twarz

  • Przyrost masy ciała, zwłaszcza w górnej części ciała

  • Poduszka tłuszczowa w górnej części pleców lub u podstawy szyi (możesz usłyszeć, że nazywa się to „bawolim garbem”).

  • Cienka skóra, która łatwo ulega stłuczeniom

  • Trądzik

  • Bycie bardzo zmęczonym

  • Słabe mięśnie, szczególnie przy używaniu ramion i mięśni bioder

  • Wysokie ciśnienie krwi

  • Wysoki poziom cukru we krwi

  • Depresja i niepokój

  • Osteoporoza

  • Kamienie nerkowe

  • Problemy z zasypianiem

  • Dodatkowy wzrost włosów na ciele i twarzy

  • Nieregularne miesiączki

  • Niski popęd płciowy i problemy z erekcją

  • Zmniejszona płodność

Skóra może stać się cienka, wolno się goić i łatwo pękać. Na całym ciele mogą pojawić się fioletowe lub różowe rozstępy, szczególnie na brzuchu, udach, ramionach i klatce piersiowej.

Twoje kości mogą stać się słabe. Codzienne ruchy, takie jak zginanie, podnoszenie, a nawet wstawanie z krzesła mogą powodować bóle pleców lub złamania żeber lub kręgosłupa.

Dzieci z zespołem Cushinga są zazwyczaj bardzo ciężkie, co lekarze nazywają otyłością, i mają tendencję do powolnego wzrostu.

Diagnoza zespołu Cushingsa

Ustalenie diagnozy może zająć kilka wizyt.

Podczas wizyty u lekarza, przeprowadzi on badanie fizykalne i zada Ci pytania.

  • Jakie objawy zauważyłeś?

  • Kiedy po raz pierwszy je zauważyłeś?

  • Czy coś sprawia, że są lepsze? Czy gorsze?

  • Czy odczuwasz większe emocje?

  • Jakie leki przyjmujesz?

Jeśli lekarz podejrzewa u pacjenta zespół Cushingsa, prawdopodobnie zaleci również wykonanie niektórych z tych badań:

24-godzinne badanie wolnego kortyzolu w moczu.

Ten popularny test zbiera mocz przez 24 godziny, aby zmierzyć ilość zawartego w nim kortyzolu.

Test supresji deksametazonu.

O godzinie 23:00 weźmiesz tabletkę steroidową w małej dawce, a następnie rano wykonasz badanie krwi, aby sprawdzić, ile kortyzolu nadal produkuje twój organizm.

Poziom kortyzolu w ślinie w późnych godzinach nocnych.

Ten test mierzy poziom kortyzolu w ślinie. Jak sama nazwa wskazuje, testy te przeprowadza się w nocy.

Jeśli masz zespół Cushinga, lekarz może skierować Cię do specjalisty, który wykona inne badania krwi lub skany obrazowe, aby dowiedzieć się, co jest jego przyczyną.

  • Badanie krwi sprawdza poziom hormonu regulującego poziom kortyzolu – ACTH. Jeśli poziom jest niski, prawdopodobną przyczyną jest guz nadnercza. Jeśli są normalne lub wysokie, to prawdopodobnie jest to guz przysadki lub guz ektopowy.

  • Test stymulacji CRH jest jednym ze sposobów na odróżnienie guza przysadki od guza ektopowego.

  • Test supresyjny z użyciem dużej dawki deksametazonu to kolejny sposób na odróżnienie guza przysadki od guza ektopowego.

  • Badania obrazowe są czasami wykonywane w celu poszukiwania guzów.

  • Test zwany pobieraniem próbek z zatoki petrosalowej pobiera próbki krwi z żył znajdujących się blisko przysadki i daleko od niej. Otrzymasz również zastrzyk z CRH, hormonu, który powoduje, że przysadka uwalnia ACTH. Poziomy ACTH w próbkach krwi pomagają określić, czy jest to przysadka czy guz ektopowy.

Pytania do lekarza dotyczące zespołu Cushingsa

  • Czy moje objawy ulegną zmianie? Jeśli tak, to w jaki sposób?

  • Jakie są moje możliwości leczenia? Które z nich zalecasz?

  • Skąd będziemy wiedzieć, czy są one skuteczne?

  • Czy te zabiegi mają skutki uboczne? Co mogę z nimi zrobić?

  • Kiedy zacznę się czuć lepiej?

  • Czy ten stan naraża mnie na ryzyko wystąpienia innych?

Leczenie zespołu Cushingsa

Pierwszą rzeczą, którą lekarz ustali jest to, dlaczego masz za dużo kortyzolu. To doprowadzi do tego, jak leczyć ten stan.

  • Jeśli masz za dużo kortyzolu, ponieważ przyjmujesz leki steroidowe, lekarz sprawdzi, czy możesz powoli zmniejszać ich dawkę, jednocześnie kontrolując astmę, zapalenie stawów lub inne schorzenie.

  • Może być konieczna operacja usunięcia guza.

  • Jeśli guz nie może być całkowicie usunięty, obok operacji może być zastosowana radioterapia. W niektórych przypadkach może być ono również stosowane zamiast operacji.

  • Leki kontrolujące produkcję kortyzolu mogą być opcją, gdy operacja i promieniowanie nie przynoszą rezultatów. Leki te mogą mieć poważne skutki uboczne. Lekarz może również przepisać leki przed operacją u osób, które są bardzo chore na zespół Cushingsa.

  • W niektórych przypadkach guz lub jego leczenie wpływają na inne hormony produkowane przez przysadkę mózgową lub nadnercza i może być konieczne stosowanie hormonalnych leków zastępczych.

Zmiany stylu życia

Niektóre zmiany stylu życia mogą pomóc w opanowaniu zespołu Cushingsa i zachowaniu zdrowia:

  • Dobre odżywianie się jest ważnym elementem życia z zespołem Cushinga. Zdrowa dieta może złagodzić niektóre objawy i zapobiec innym. Chroń swoje kości jedząc produkty zawierające wapń i witaminę D. Ogranicz ilość spożywanego sodu i tłustych potraw. Dietetyk może pomóc Ci upewnić się, że otrzymujesz dużo odpowiednich składników odżywczych.

  • Złagodź bóle i dolegliwości dzięki gorącym kąpielom, masażom i delikatnym ćwiczeniom, takim jak wodny aerobik czy tai chi.

  • Niech rodzina i przyjaciele wiedzą, przez co przechodzisz. Poproś o wsparcie i powiedz im, jak mogą pomóc.

  • Poświęć czas ludziom i czynnościom, które sprawiają Ci przyjemność. Możesz powiedzieć „nie” i wyznaczyć sobie granice, dzięki czemu zachowasz energię. Jeśli czujesz się przytłoczony, porozmawiaj z doradcą lub terapeutą. Lekarz może udzielić Ci skierowania.

Powikłania zespołu Cushingsa

Zespół Cushingsa może powodować poważne problemy zdrowotne, a nawet śmierć, jeśli nie jest leczony. Problemy mogą obejmować:

  • Zawał serca lub udar mózgu

  • Skrzepy krwi w nogach lub płucach

  • Zakażenia

  • Utrata kości i złamania

  • Wysokie ciśnienie krwi

  • Wysoki poziom cholesterolu

  • Depresja lub zmiany nastroju

  • Utrata pamięci lub problemy z koncentracją

  • Cukrzyca typu 2

Perspektywy zespołu Cushingsa

Twoje objawy i to, jak długo będą się utrzymywać, zależy od:

  • Ilość dodatkowego kortyzolu, którą posiadasz

  • Przyczyna wysokiego poziomu kortyzolu

  • Od jak dawna występuje u Ciebie ten stan

  • Twój ogólny stan zdrowia

W większości przypadków zespół Cushingsa można leczyć i wyleczyć.

Jeśli zespół Cushinga nie jest uleczalny, musisz poszukać sposobów na opanowanie przyrostu masy ciała, osłabienia mięśni i zmęczenia. Współpracuj w tym zakresie ze swoim lekarzem i mów mu, jak się czujesz. Jeśli dopadnie cię depresja, ważne jest, abyś poddał się leczeniu.

Wsparcie dla osób z zespołem Cushingsa

Szukaj sposobów, aby połączyć się online i osobiście z ludźmi, którzy mają doświadczenie z zespołem Cushinga. Możesz dowiedzieć się więcej o życiu z tą chorobą i poznać innych ludzi, którzy ją mają, na forach na stronie Cushings Support & Research Foundation.

Rodzaje złamań kości: Buckle Fracture, Stress Fracture, Comminuted Fracture, i więcej

0

Eksperci doktora wyjaśniają różne rodzaje złamań kości, w tym ich różne powikłania.

Złamanie to termin medyczny oznaczający złamanie kości.

Złamania są powszechne; przeciętny człowiek ma dwa w ciągu życia. Dochodzi do nich, gdy siła fizyczna wywierana na kość jest silniejsza niż sama kość.

Ryzyko złamania zależy częściowo od wieku. Złamane kości są bardzo częste w dzieciństwie, chociaż złamania u dzieci są zazwyczaj mniej skomplikowane niż złamania u dorosłych. Z wiekiem kości stają się bardziej kruche i częściej dochodzi do złamań w wyniku upadków, które nie miały miejsca w młodości.

Istnieje wiele rodzajów złamań, ale główne kategorie to złamania z przemieszczeniem, bez przemieszczenia, otwarte i zamknięte. Złamania z przemieszczeniem i bez przemieszczenia odnoszą się do ułożenia złamanej kości.

W złamaniu z przemieszczeniem, kość rozpada się na dwie lub więcej części i przemieszcza się tak, że dwa końce nie są ustawione prosto. Jeśli kość jest w wielu kawałkach, nazywa się to złamaniem z przemieszczeniem (comminuted fracture). W przypadku złamania bez przemieszczenia, kość pęka częściowo lub całkowicie, ale przemieszcza się i zachowuje swoje prawidłowe ułożenie.

Złamanie zamknięte to takie, w którym kość ulega złamaniu, ale nie ma przebicia lub otwartej rany na skórze. Złamanie otwarte to takie, w którym kość przebija się przez skórę; może ona następnie cofnąć się do rany i nie być widoczna przez skórę. Jest to ważna różnica w stosunku do złamania zamkniętego, ponieważ przy złamaniu otwartym istnieje ryzyko głębokiego zakażenia kości.Ze względu na unikalne właściwości ich kości, istnieją pewne zdefiniowane podtypy złamań, które występują tylko u dzieci. Na przykład:

  • Złamanie typu greenstick, w którym kość jest zgięta, ale nie złamana na całej długości

  • Złamanie klamrowe powstaje w wyniku kompresji dwóch kości wbitych w siebie.

  • Złamanie płytki wzrostowej w stawie, które może skutkować skróceniem długości kości

Te podtypy złamań mogą występować u dzieci i dorosłych:

  • Złamanie z przemieszczeniem to złamanie kości na kilka kawałków

  • Złamanie poprzeczne ma miejsce, gdy linia złamania jest prostopadła do trzonu (długiej części) kości.

  • Złamanie skośne ma miejsce, gdy złamanie przebiega pod kątem przez kość

  • Złamanie patologiczne jest spowodowane chorobą, która osłabia kość

  • Złamanie pod wpływem naprężeń to pęknięcie w kształcie włosa

Ciężkość złamania zależy od podtypu złamania i jego lokalizacji. Poważne złamania mogą mieć niebezpieczne powikłania, jeśli nie są szybko leczone; możliwe powikłania to uszkodzenie naczyń krwionośnych lub nerwów oraz zakażenie kości (osteomyelitis) lub otaczającej tkanki. Czas rekonwalescencji różni się w zależności od wieku i stanu zdrowia pacjenta oraz rodzaju złamania. Niewielkie złamanie u dziecka może zagoić się w ciągu kilku tygodni; poważne złamanie u osoby starszej może wymagać miesięcy.

Przewlekła choroba nerek objawy i znaki ostrzegawcze

0

Możesz nie zauważyć żadnych problemów, jeśli masz wczesne stadium przewlekłej choroby nerek, ponieważ większość ludzi nie ma objawów. Jest to niebezpieczne, ponieważ uszkodzenia mogą wystąpić, gdy nie zdajesz sobie z tego sprawy.

Jeśli przewlekła choroba nerek jest już bardziej zaawansowana, możesz:

  • wymiotować lub często mieć wrażenie, że zaraz zwymiotujesz

  • Siusianie częściej niż zwykle lub rzadziej

  • Widzisz pianę w swoim siusiu

  • Obrzęki, zwłaszcza kostek, i opuchlizna wokół oczu

  • Ciągłe uczucie zmęczenia lub braku tchu

  • Brak ochoty na jedzenie

  • Nie być w stanie wiele skosztować

  • Skurcze mięśni, szczególnie w nogach

  • Bardzo sucha, swędząca skóra

  • Słabo sypiać

  • Utrata wagi bez wyraźnego powodu

Dziecko z przewlekłą chorobą nerek może również czuć się zmęczone i bardziej senne niż zwykle, mieć mniejszy apetyt niż zwykle i nie rosnąć w oczekiwanym tempie.

Kiedy należy zgłosić się do lekarza

Umów się na wizytę, jeśli zauważysz któryś z wymienionych wyżej objawów. Mogą istnieć inne możliwe przyczyny, ale konieczna będzie wizyta u lekarza, aby dowiedzieć się, na czym polega problem i jakie leczenie jest potrzebne.

Jeśli jesteś w grupie ryzyka – masz wysokie ciśnienie krwi lub cukrzycę, lub jeśli na przykład w Twojej rodzinie występuje choroba nerek – zapytaj swojego lekarza, jak często będziesz musiał się badać. Jest to bardzo ważne, aby nerki mogły pracować jak najlepiej.

Ropień odbytu: Objawy, przyczyny i leczenie

0

Lekarz wyjaśnia, co to jest ropień odbytu, co go powoduje, jak go leczyć i więcej.

Najczęstszym rodzajem ropnia jest ropień okołoodbytniczy. Często pojawia się on jako bolesny, przypominający wrzód obrzęk w pobliżu odbytu. Może mieć czerwony kolor i być ciepły w dotyku. Ropnie odbytu zlokalizowane w głębszych tkankach występują rzadziej i mogą być mniej widoczne.

Chirurgiczne nacięcie i drenaż jest najczęstszym sposobem leczenia wszystkich rodzajów ropni odbytu i zazwyczaj kończy się sukcesem.

U około 50% pacjentów z ropniem odbytu rozwinie się powikłanie zwane przetoką. Przetoka to mały tunel, który tworzy nieprawidłowe połączenie między miejscem ropnia a skórą.

W niektórych przypadkach, przetoka odbytu powoduje uporczywy drenaż. W innych przypadkach, gdy zewnętrzna część otworu tunelu zamyka się, wynikiem mogą być nawracające ropnie odbytu. Do wyleczenia prawie wszystkich przetok odbytu konieczna jest operacja.

Przyczyny powstawania ropni odbytu

Ropień odbytu może mieć wiele różnych przyczyn. Należą do nich:

  • Szczelina odbytu, czyli rozdarcie kanału odbytu, które uległo zakażeniu

  • Zakażenia przenoszone drogą płciową

  • Zablokowane gruczoły odbytu

Do czynników ryzyka wystąpienia ropni odbytu należą:

  • Zapalenie jelita grubego

  • Zapalne choroby jelit, takie jak choroba Crohna lub wrzodziejące zapalenie jelita grubego

  • Cukrzyca

  • Zapalenie uchyłków

  • Choroba zapalna miednicy

  • Bycie partnerem przyjmującym w seksie analnym

  • Stosowanie leków takich jak prednizon

W przypadku osób dorosłych, stosowanie prezerwatyw podczas stosunków seksualnych, w tym stosunków analnych, może pomóc w zapobieganiu ropniom odbytu. W przypadku niemowląt i małych dzieci częsta zmiana pieluch oraz właściwe czyszczenie podczas zmiany pieluch może pomóc w zapobieganiu powstawaniu przetok odbytu i ropni okołoodbytniczych.

Objawy ropni odbytu

Powierzchowne ropnie odbytu są często związane z:

  • Ból, który jest zazwyczaj stały, pulsujący i nasilający się podczas siedzenia

  • Podrażnienie skóry wokół odbytu, w tym obrzęk, zaczerwienienie i tkliwość

  • Wydzielanie się ropy

  • Zaparcie lub ból związany z wypróżnieniem

Głębsze ropnie odbytu mogą być również związane z:

  • Gorączka

  • Dreszcze

  • Malaise

Czasami gorączka jest jedynym objawem głębokiego ropnia odbytu.

Diagnostyka ropni odbytu

Zazwyczaj do rozpoznania ropnia odbytu wystarcza ocena kliniczna – w tym cyfrowe badanie odbytu. Jednak niektórzy pacjenci mogą wymagać dodatkowych badań w celu wykrycia:

  • Zakażenia przenoszone drogą płciową

  • zapalne choroby jelit

  • choroba uchyłkowa

  • Rak odbytnicy

W rzadkich przypadkach badanie może być wykonane w znieczuleniu. Lekarz może również zlecić wykonanie badania ultrasonograficznego, tomografii komputerowej lub rezonansu magnetycznego.

Leczenie ropni odbytu

Ważne jest szybkie wykonanie drenażu chirurgicznego, najlepiej jeszcze przed powstaniem ropnia. Powierzchowne ropnie odbytu można zdrenować w gabinecie lekarskim, stosując znieczulenie miejscowe. Duże lub głębsze ropnie odbytu mogą wymagać hospitalizacji i pomocy anestezjologa.

Po zabiegu, większość ludzi są przepisywane leki na złagodzenie bólu. Dla innych zdrowych ludzi, antybiotyki nie są zwykle potrzebne. Antybiotyki mogą być wymagane, choć dla niektórych osób, w tym tych z cukrzycą lub obniżonej odporności.

Czasami operacja przetoki może być wykonana w tym samym czasie co operacja ropnia. Jednak przetoki często rozwijają się cztery do sześciu tygodni po zdrenowaniu ropnia. Czasami przetoka może pojawić się dopiero po miesiącach, a nawet latach. Dlatego operacja przetoki jest zwykle oddzielnym zabiegiem, który można wykonać w warunkach ambulatoryjnych lub podczas krótkiego pobytu w szpitalu.

Po operacji ropnia lub przetoki, dyskomfort jest zazwyczaj łagodny i może być kontrolowany za pomocą leków przeciwbólowych. Ludzie mogą oczekiwać, aby stracić tylko minimalną ilość czasu z pracy lub szkoły.

Ludzie są zwykle zaleca się moczyć dotkniętego obszaru w ciepłej wodzie (sitz) kąpieli trzy lub cztery razy dziennie. Środki zmiękczające stolec mogą być zalecane w celu złagodzenia dyskomfortu przy wypróżnieniach. Niektórym osobom może zostać zalecone noszenie podkładki z gazy lub mini-poduszki, aby zapobiec zabrudzeniu ubrania przez drenaż.

Powikłania po operacji mogą obejmować:

  • Zakażenie

  • Szczelina odbytu

  • Powracający ropień

  • Bliznowacenie

Po prawidłowym zagojeniu się ropnia lub przetoki odbytu, jest mało prawdopodobne, że problem powróci. Aby jednak temu zapobiec, należy postępować zgodnie z zaleceniami lekarza lub chirurga okrężnicy i odbytnicy.

Sok żurawinowy dla UTIs: Czy żurawiny mogą pomóc w zapobieganiu UTI?

0

Czy żurawina zapobiega infekcjom dróg moczowych? lekarz patrzy na badania.

Badania na ten temat nie są całkowicie jasne. Niektóre badania wykazały, że picie soku żurawinowego lub przyjmowanie tabletek z żurawiną może zapobiegać infekcjom układu moczowego, zwłaszcza u kobiet, które są narażone na te infekcje. Ale inni havent dojść do tego wniosku.

Żurawiny nie wydają się pracować dla wszystkich. I oni dont leczyć UTIs, które już masz.

American College of Obstetrics and Gynecology mówi, że niesłodzony sok żurawinowy i suplementy żurawinowe mogą sprawić, że UTIs mniej prawdopodobne, ale że jego jeszcze nie jasne, ile trzeba wziąć i jak długo.

Jak to działa?

Naukowcy zwykli uważać, że żurawina chroni przed UTI, sprawiając, że mocz staje się bardziej kwaśny, co jest mniej przyjazne dla bakterii takich jak Escherichia coli (E. coli), które zwykle są winne.

Ale teraz badacze mają inną teorię: że żurawina utrudnia bakteriom wywołującym infekcje przyleganie do ścian dróg moczowych.

Może to być tak, że składniki odżywcze w żurawinie zmieniają bakterie tak, że nie mogą one przylegać do dróg moczowych. Albo może być tak, że żurawina tworzy na ścianach dróg moczowych śliską powłokę, która utrudnia E. coli dobry chwyt.

Należy pamiętać o

Ze względu na swoją kwasowość, żurawina może być trudna do przyjęcia dla niektórych osób.

Sok żurawinowy zawiera dużo soli zwanych szczawianami, które mogą zwiększać prawdopodobieństwo wystąpienia kamieni nerkowych, zwłaszcza jeśli masz już tendencję do ich powstawania.

Jeśli przyjmujesz lek rozrzedzający krew – warfarynę, powinieneś unikać produktów żurawinowych, ponieważ żurawina może wchodzić w interakcje z warfaryną i powodować krwawienie.

Jeśli lubisz sok żurawinowy i nie przeszkadza on w żołądku, wpływa na inny warunek lub twój meds, jego opcja.

Jeśli zdecydujesz się wziąć suplementy, jego najlepiej mówić do twojego lekarza najpierw.

Wspólne skutki uboczne leków: Rodzaje & Przepisy FDA

0

Lekarz wyjaśnia różne rodzaje skutków ubocznych leków na receptę i bez recepty oraz rolę FDA w ich zatwierdzaniu i regulowaniu.

Prawdopodobnie najczęstszy zestaw skutków ubocznych dla leków, które działają wewnątrz twojego ciała obejmuje układ pokarmowy. Prawie każdy lek może powodować nudności lub rozstrój żołądka, choć może się to zdarzyć tylko garstce osób. W przypadku leków stosowanych na zewnątrz, podrażnienie skóry jest częstą skargą.

Aby dowiedzieć się więcej o skutkach ubocznych leku, należy spojrzeć na etykietę produktów dostępnych bez recepty (OTC) lub na wkładki do opakowania lub materiały drukowane, które otrzymujesz z lekami na receptę. Ponieważ ulotki często zawierają długą listę możliwości, warto porozmawiać z farmaceutą lub lekarzem o tym, czego należy się spodziewać i na co zwracać uwagę.

Rodzaje działań niepożądanych

Reakcja alergiczna może wystąpić w przypadku każdego leku. Może ona obejmować od swędzenia i wysypki aż do zagrażającej życiu reakcji anafilaktycznej.

Niektóre leki nie mogą pomóc, ale wywołują efekty uboczne ze względu na swoją strukturę chemiczną. Wspólny lek na alergię, difenhydramina (znana również pod nazwą handlową Benadryl) jest jednym z nich. Choć łagodzi objawy alergii, blokuje również chemiczną acetylocholinę, co prowadzi do senności i wielu innych skutków ubocznych, w tym suchości w ustach.

Niektóre leki mają ledwo zauważalne efekty uboczne przy odpowiedniej dawce. Zazwyczaj warfaryna (Coumadin, Jantoven), używana do zapobiegania zakrzepom krwi, zwykle działa dobrze i nie jest uciążliwa, ale w niewłaściwej sytuacji może dojść do poważnego krwawienia wewnętrznego.

Efekty uboczne mogą pojawić się tylko wtedy, gdy lek zostanie zmieszany z pewnymi innymi rzeczami. Może to być nazywane interakcją leków. Na przykład, picie alkoholu podczas przyjmowania narkotycznych środków przeciwbólowych może spowodować przypadkowe przedawkowanie. Doprowadziło to do wielu zgonów. Innym przykładem jest sok grejpfrutowy, który może wpływać na poziom we krwi kilku leków, w tym niektórych leków na ciśnienie krwi i cholesterol.

Rola FDA

Zanim lek zostanie wprowadzony na rynek, FDA musi go zatwierdzić. Nowe wnioski o dopuszczenie do obrotu leków (NDA) składane przez firmy farmaceutyczne muszą przede wszystkim zawierać dowody na to, że lek ma takie działanie, jakie powinien mieć i jest bezpieczny. Dowód ten pochodzi z badań leku, najpierw na zwierzętach, a następnie na ludziach. Gdy podstawowe kwestie bezpieczeństwa i skuteczności zostaną rozstrzygnięte, FDA zatwierdzi lek, jeśli uzna, że korzyści przewyższają ryzyko.

Mimo to, czasami badania nie ujawniają wszystkiego na temat skutków ubocznych leku, a te pojawiają się dopiero po wprowadzeniu leku na rynek i gdy więcej osób zaczyna go stosować. W tym miejscu wkracza MedWatch. Program nadzoru po wprowadzeniu leku na rynek FDA poszukuje dobrowolnych informacji, głównie od pracowników służby zdrowia, na temat niepożądanych efektów, które widzą w „prawdziwym świecie”. Czasami te zgłoszenia są liczne lub na tyle poważne, że FDA podejmuje działania regulacyjne, takie jak dodanie ostrzeżeń do etykiety leku.

Tak stało się z lekiem na łuszczycę Raptiva. FDA wymagała, aby lek nosił najsilniejsze ostrzeżenie agencji, znane jako ostrzeżenie w czarnej skrzynce, po tym jak otrzymała raporty o infekcjach mózgu i zapaleniu opon mózgowych u pacjentów przyjmujących lek. Lek został później wycofany z rynku.

FDA chce również uzyskać informacje od konsumentów, jeśli chodzi o efekty uboczne. Wszystkie leki na receptę, a także wiele produktów OTC, muszą być oznakowane z bezpłatnym numerem, który agencja ma do informowania go o? efekty uboczne z leków, zwanych „zdarzeń niepożądanych”. Możesz zgłosić ewentualne nowe, ale poważne efekty uboczne poprzez MedWatch pod numerem 1-800-FDA-1088 lub na stronie internetowej FDA.

Czasami informacje po wprowadzeniu leku do obrotu napływające do FDA są tak niepokojące, że lek zostaje wycofany. Baycol, który obniża cholesterol, był silnie związany z rozpadem tkanki mięśniowej, który mógł być śmiertelny. Lek został zatwierdzony w 1997 roku, a producent zaprzestał jego sprzedaży 4 lata później. Lek przeciwzapalny Duract spędził na rynku zaledwie 1 rok. Został zatwierdzony tylko jako? produkt do krótkotrwałego użytku, a FDA znalazła poważne problemy z wątrobą, gdy ludzie brali lek dłużej niż zalecano.

Firmy farmaceutyczne są również zobowiązane do zgłaszania niepożądanych zdarzeń do FDA. Niedopełnienie tego obowiązku może prowadzić do oskarżenia. W 1985 roku pracownicy dwóch firm farmaceutycznych zostali ukarani grzywną lub skazani na prace społeczne za niezgłoszenie zdarzeń niepożądanych dotyczących leku na ciśnienie krwi Selacryn i leku na zapalenie stawów Oraflex. Oba produkty zostały wycofane z rynku.

Zaskakujące wyniki

Nie każdy efekt uboczny jest zły. Niektóre są wręcz mile widziane.

Weźmy na przykład finasteryd. Wprowadzony w 1992 roku w celu leczenia nienowotworowego powiększenia gruczołu krokowego, okazał się odrastać włosy. Teraz jest sprzedawany w tym celu pod nazwą Propecia. Dziś miliony mężczyzn stosują niską dawkę finasterydu w leczeniu łysienia typu męskiego. Podobnie, minoksydyl został pierwotnie wprowadzony na rynek jako tabletka na wysokie ciśnienie krwi i okazało się, że ludzie, którzy go stosowali, odrastają im włosy. Dziś, w postaci balsamu lub pianki, jest popularnym środkiem bez recepty na łysienie.