Strona główna Blog Strona 2236

Olejek z mięty pieprzowej zastosowania, korzyści, skutki i więcej

0

Lekarz omawia zastosowania olejku z mięty pieprzowej, jak również korzyści i skutki uboczne.

Olejek z mięty pieprzowej jest powszechnie stosowany jako środek aromatyzujący w żywności i napojach oraz jako substancja zapachowa w mydłach i kosmetykach. Olejek z mięty pieprzowej jest również stosowany w leczeniu różnych schorzeń i może być przyjmowany doustnie w suplementach diety lub miejscowo jako krem lub maść na skórę.

Dowody kliniczne sugerują, że olejek z mięty pieprzowej prawdopodobnie może pomóc w objawach zespołu jelita drażliwego. Może on również pomóc w niestrawności i zapobiec skurczom w przewodzie pokarmowym spowodowanym przez endoskopię lub lewatywę barową. Niektóre badania pokazują, że stosowany miejscowo może pomóc złagodzić napięciowe bóle głowy i popękane sutki od karmienia piersią, ale potrzeba więcej badań, aby potwierdzić te badania.

Stosowane zgodnie z zaleceniami, suplementy diety i preparaty na skórę zawierające olejek z mięty pieprzowej są prawdopodobnie bezpieczne dla większości dorosłych.

Olejek z mięty pieprzowej może powodować działania niepożądane, takie jak zgaga i może wchodzić w interakcje z niektórymi lekami. Przed zastosowaniem olejku z mięty pieprzowej należy porozmawiać z lekarzem.

Lecznicze zastosowania olejku z mięty pieprzowej

W suplementach diety, olejek z mięty pieprzowej został wypróbowany na różne problemy trawienne, w tym:

  • Zespół jelita drażliwego

  • Niestrawność

  • Zgaga

Suplementy diety zawierające olejek z mięty pieprzowej są również stosowane przez niektóre osoby w przypadku następujących schorzeń, chociaż nie ma jednoznacznych dowodów, że są one pomocne:

  • Nudności

  • Wymioty

  • Poranna choroba

  • Skurcze górnego odcinka przewodu pokarmowego i dróg żółciowych

  • Biegunka

  • Gaz

  • Przeziębienia

  • Kaszel

  • Zapalenie jamy ustnej i gardła

  • Zakażenia zatok i dróg oddechowych

  • Problemy z menstruacją

Preparaty do skóry zawierające olejek z mięty pieprzowej są stosowane przez niektórych ludzi w przypadku następujących schorzeń, chociaż, ponownie, nie ma jednoznacznych dowodów, że są one pomocne:

  • Ból głowy

  • Ból mięśniowy

  • Ból nerwów

  • Ból zęba

  • Zapalenie jamy ustnej

  • Choroby stawów

  • Swędzenie

  • Wysypka alergiczna

  • Odstraszanie komarów

Ponadto opary olejku z mięty pieprzowej są czasami wdychane w celu leczenia objawów przeziębienia i kaszlu. Niektórzy lekarze dodają olejek z mięty pieprzowej do roztworu baru, aby rozluźnić okrężnicę podczas lewatywy barowej.

Zalety olejku z mięty pieprzowej

Kilka badań sugeruje, że kapsułki z olejkiem z mięty pieprzowej powlekane enterem – które pozwalają olejkowi przejść przez żołądek i rozpuścić się w jelitach – mogą pomóc w łagodzeniu typowych objawów zespołu jelita drażliwego, takich jak ból brzucha, wzdęcia i gazy. Jednakże formy olejku z mięty pieprzowej, które nie są powlekane, mogą powodować lub pogarszać zgagę i nudności.

Wstępne badania sugerują również, że suplementy diety zawierające połączenie olejku z mięty pieprzowej i kminku mogą pomóc w łagodzeniu niestrawności.

Skutki uboczne stosowania olejku z mięty pieprzowej

U większości dorosłych małe dawki olejku z mięty pieprzowej zawarte w suplementach diety i preparatach na skórę wydają się być bezpieczne. Kobiety w ciąży i karmiące piersią powinny jednak unikać takich produktów, ponieważ niewiele wiadomo o ich bezpieczeństwie w czasie ciąży i laktacji.

Możliwe działania niepożądane olejku z mięty pieprzowej obejmują:

  • Zgaga

  • Reakcje alergiczne, takie jak rumieniec, ból głowy i bóle w ustach

  • Pieczenie odbytu podczas biegunki

Chociaż kapsułki z olejkiem z mięty pieprzowej powlekane enterem mogą zmniejszać ryzyko wystąpienia zgagi, ich powłoka ochronna może szybciej ulec uszkodzeniu i zwiększyć ryzyko wystąpienia zgagi, jeśli są przyjmowane jednocześnie z lekami na receptę i dostępnymi bez recepty, które zmniejszają wydzielanie kwasu żołądkowego i które są często stosowane w przypadku zgagi lub kwaśnego refluksu. Najlepiej przyjmować takie leki co najmniej dwie godziny po przyjęciu produktów z olejkiem z mięty pieprzowej powlekanym enterycznie. Stan żołądka zwany achlorhydrią, w którym żołądek nie wytwarza kwasu solnego, również może przyspieszyć rozpad powłoki. Dlatego osobom z tym schorzeniem odradza się stosowanie olejku z mięty pieprzowej.

Możliwe interakcje leków z olejkiem z mięty pieprzowej

Przed zastosowaniem olejku z mięty pieprzowej należy omówić z lekarzem ryzyko i korzyści. Niektóre suplementy mogą wchodzić w interakcje z lekami. Interakcje mogą być szkodliwe lub powodować, że leki nie działają tak jak powinny.

Należy zachować ostrożność przy łączeniu olejku z mięty pieprzowej z niektórymi lekami, ponieważ może on hamować zdolność organizmu do metabolizowania leków i zwiększać ryzyko wystąpienia skutków ubocznych.

Poradnictwo genetyczne: Cel, przygotowanie i koszty

0

Obawiasz się, że możesz odziedziczyć chorobę genetyczną lub przekazać ją swojemu dziecku? Poradnictwo genetyczne może pomóc Ci uporać się z Twoimi obawami poprzez uzyskanie większej ilości informacji na temat Twojej struktury genetycznej.

Aby uzyskać odpowiedzi na te pytania, można rozważyć skorzystanie z doradztwa genetycznego. Doradcy genetyczni robią coś więcej niż tylko pomagają zrozumieć, jakie są szanse na to, że choroba dziedziczna może przejść z jednego pokolenia na drugie. Mogą oni również pomóc w radzeniu sobie z emocjonalną stroną tego, jak choroby genetyczne mogą wpłynąć na rodzinę.

Kto korzysta z poradnictwa genetycznego?

Możesz rozważyć skorzystanie z niej, jeśli obawiasz się, że Twoje dziecko urodzi się z wadą wrodzoną, która dotknęła innych członków rodziny.

Możesz również rozważyć przeprowadzenie testu, jeśli twoi rodzice lub inni krewni mają pewne problemy zdrowotne, takie jak rak lub choroba Parkinsona. Testy genetyczne ujawnią, czy jesteś nosicielem genów, które zwiększają prawdopodobieństwo wystąpienia tych schorzeń u Ciebie.

Istnieje wiele innych powodów, dla których warto skorzystać z poradnictwa genetycznego. Na przykład, jeśli jesteś:

  • planujesz mieć dziecko i chcesz dowiedzieć się więcej o badaniach przesiewowych w kierunku chorób genetycznych

  • Kobieta, która miała problemy z zajściem w ciążę lub kilka razy poroniła

  • Matka, która urodziła dziecko z genetyczną wadą wrodzoną i obawia się, że to się powtórzy

  • Ciekawość co do historii chorób genetycznych w Twojej rodzinie

  • Szukasz informacji o badaniach przesiewowych dotyczących chorób genetycznych występujących w określonych grupach etnicznych, takich jak anemia sierpowata u Afroamerykanów

  • Poszukiwanie informacji na temat sposobu przeprowadzania badań genetycznych

Doradcy genetyczni są przeszkoleni w zakresie doradztwa psychologicznego, jak również genetyki, więc mogą również pomóc w uzyskaniu pewnej perspektywy. Na przykład, mogą pomóc Ci odpowiedzieć na ważne pytania, takie jak: Czy chcesz wiedzieć o chorobie genetycznej, czy nie? Jeśli tak, to co zrobisz z tą informacją? Jak wpłynie to na twoją rodzinę? Jeśli otrzymane informacje są niepokojące, doradca genetyczny może pomóc w poradzeniu sobie z ich emocjonalnym wpływem.

Jak należy przygotować się do wizyty?

Zacznij od zebrania historii chorób swoich rodziców, dziadków, ciotek, wujków i rodzeństwa. Obejmuje to:

  • Informacje o wadach wrodzonych w Twojej rodzinie

  • Choroby i inne dolegliwości zdrowotne Twoich krewnych

  • Wiek, w którym u krewnych zdiagnozowano daną chorobę

  • Wiek, w którym krewni zmarli (jeśli ma to znaczenie)

Należy również przynieść jak najwięcej informacji o swojej osobistej historii medycznej. Zapisz wszelkie pytania, które chciałbyś zadać. Może to być nowe doświadczenie, więc nie krępuj się pytać o wszystko.

Czy ubezpieczenie pokryje koszty?

Tak, w wielu przypadkach. Aby się upewnić, należy skontaktować się z firmą ubezpieczeniową.

Gdzie odbywać się będą porady?

Doradcy genetyczni zazwyczaj pracują w szpitalu lub klinice. Pracują również w wydziałach zdrowia publicznego, laboratoriach, uniwersytetach i innych instytucjach edukacyjnych. Niektóre z obszarów, w których się specjalizują, obejmują:

  • Niepłodność

  • Rak

  • Zdrowie sercowo-naczyniowe

  • Mukowiscydoza

  • Interwencja i terapia dla płodu

  • Hematologia

  • Pediatria

  • Medycyna spersonalizowana

  • Zdrowie prenatalne

Jeśli nie wiesz, jak zacząć lub jak znaleźć usługi doradztwa genetycznego, porozmawiaj z lekarzem lub lokalnym szpitalem. Możesz również odwiedzić stronę internetową Krajowego Stowarzyszenia Doradców Genetycznych. Oferują one narzędzie internetowe, które pomoże Ci znaleźć specjalistę w Twojej okolicy.

Test Coombsa: Cel, procedura i wyniki wyjaśnione

0

Test Coombsa sprawdza krew pod kątem obecności przeciwciał, które atakują czerwone krwinki. Może on pomóc w zapobieganiu i diagnozowaniu problemów. Dowiedz się, jak jest stosowany i co oznacza.

Nie wszystkie czerwone krwinki są takie same. Twój układ odpornościowy wytworzy przeciwciała, jeśli znajdzie takie, które nie pasują do Twoich. Są one przypisane do konkretnych obszarów na zewnątrz komórki. Niektóre z tych przeciwciał są związane z Twoją grupą krwi.

Istnieją dwa rodzaje testów Coombsa. W teście bezpośrednim poszukuje się przeciwciał przyklejonych do czerwonych krwinek. Test pośredni szuka przeciwciał pływających w płynnej części krwi, zwanej surowicą.

Dlaczego wykonuje się pośredni test Coombsa?

Lekarze stosują pośredni test Coombsa, zwany również IAT, aby zapobiec problemom.

Sprawdzają oni Twoją krew przed transfuzją, aby upewnić się, że nie zawiera ona przeciwciał, które mogłyby źle zareagować na oddaną krew. Jest to część procesu „oznaczania grupy i badania”.

Kobiety w ciąży otrzymują prenatalne badanie przeciwciał za pomocą pośredniego testu Coombsa. Sprawdza on krew matki, aby sprawdzić, czy istnieją przeciwciała, które mogłyby przejść na nienarodzone dziecko i mu zaszkodzić.

Dlaczego wykonuje się bezpośredni test Coombsa

Bezpośredni test Coombsa (DAT) może pomóc wyjaśnić, dlaczego nie czujesz się dobrze lub masz objawy sugerujące problemy związane z krwią.

Możesz zachorować po transfuzji krwi, jeśli krew dawcy nie była dobrze dobrana. Twój organizm może rozpoznać te inne komórki krwi jako obce i wytworzyć przeciwciała, aby się ich pozbyć, mimo że mają one pomóc.

Choroba krwi zwana autoimmunologiczną niedokrwistością hemolityczną występuje, gdy przeciwciała niszczą Twoje własne czerwone krwinki szybciej niż Twój organizm może je wytworzyć. Możesz się nią zarazić z powodu:

  • Choroby takie jak toczeń i białaczka

  • Infekcje takie jak mononukleoza

  • Leki, w tym penicylina

Dzieci z żółtawą skórą i oczami mogą mieć chorobę hemolityczną noworodków (HDN). Niektóre przeciwciała od matki mogą atakować ich czerwone krwinki. Zdarza się to najczęściej, gdy część grupy krwi dziecka odziedziczona po ojcu nie miesza się dobrze z grupą krwi matki.

Jak to się robi

Technik za pomocą igły pobiera małą próbkę krwi z żyły w Twojej ręce lub ramieniu. Możesz odczuwać niewielkie ukłucie skóry i mieć niewielkie krwawienie lub zasinienie w miejscu, w którym umieszczona jest igła. Następnie krew zostanie wysłana do laboratorium.

Zarówno testy bezpośrednie, jak i pośrednie mogą szukać po prostu obecności przeciwciał w ogóle lub konkretnego przeciwciała.

Przed transfuzją krwi, każde opakowanie oddanej krwi również musi być przetestowane.

Cross-matching to specjalny rodzaj IAT, który może być wykonany przed transfuzją krwi. Laboratorium miesza Twoją surowicę (gdzie znajdują się przeciwciała) z czerwonymi krwinkami od dawcy.

Co oznaczają wyniki pośrednie

Negatywny wynik pośredniego testu Coombsa to dobra wiadomość. Zazwyczaj oznacza on, że nie masz przeciwciał w surowicy, a więc:

  • Możesz bezpiecznie otrzymać krew od tego dawcy

  • Nie trzeba się martwić o problemy z nienarodzonym dzieckiem

Dodatni wynik przed transfuzją krwi to ostrzeżenie, że lekarz będzie musiał zachować ostrożność przy wyborze krwi dawcy. Osoby, które potrzebują wielu transfuzji krwi mogą rozwinąć wiele różnych przeciwciał i trudniej im znaleźć krew, która będzie działać.

Dodatni pośredni test Coombsa podczas ciąży oznacza, że być może trzeba będzie podjąć kroki w celu ochrony dziecka. Nie wszystkie przeciwciała wykryte w teście są szkodliwe, więc w zależności od tego, czego szukał test, możesz potrzebować więcej badań, aby zawęzić ich liczbę, dzięki czemu lekarz będzie wiedział, co robić dalej.

Co oznaczają wyniki bezpośrednie

Pozytywny bezpośredni test Coombsa wskazuje, że masz przeciwciała przyczepione do czerwonych krwinek, ale nie mówi, które z nich i dlaczego.

Niezależnie od wyniku bezpośredniego testu Coombsa, możesz potrzebować innych badań, aby znaleźć właściwą diagnozę i leczenie.

Wypluwanie u niemowląt leczenie: Informacje o pierwszej pomocy dla plucia u niemowląt

0

Lekarz oferuje wskazówki, jak pomóc niemowlęciu, które pluje.

Ponieważ plucie jest normalnym zjawiskiem u niemowląt, nie jest wymagane leczenie, jeśli dziecko jest poza tym zdrowe, przybiera na wadze i osiąga odpowiednie kamienie milowe. Jednak niektóre zmiany w technice karmienia mogą pomóc zmniejszyć liczbę epizodów lub ilość wypluwanych pokarmów.

Następujące techniki karmienia mogą pomóc w odpluwaniu:

  • Często wypróżniaj dziecko (po każdych 1-2 uncjach), aby zapobiec gromadzeniu się powietrza w żołądku.

  • Karmić wolniej lub używać mniejszego smoczka do butelki, aby zawartość żołądka miała więcej czasu na opróżnienie do jelit.

  • Uważaj, aby nie karmić za dużo na raz i przestać karmić, kiedy niemowlę wydaje się najedzone.

  • Można również zagęścić mleko płatkami zbożowymi.

  • Trzymaj niemowlę w pozycji pionowej po karmieniu przez co najmniej 30 do 45 minut, nawet jeśli dziecko wydaje się zmęczone lub senne. Dzięki temu grawitacja pomoże zapobiec unoszeniu się treści żołądkowej.

Leczenie medyczne

Jeżeli dziecko jest zdrowe, nie ma potrzeby stosowania innych metod leczenia, niż te, które zostały wymienione przy opiece domowej. W miarę dojrzewania dziecka, mięśnie przełyku będą się rozwijać, a plucie minie.

Czasami, w poważniejszych przypadkach, wypluwanie może być tak częste, że niemowlę może nie przybierać odpowiednio na wadze. Może to wymagać przeprowadzenia specjalnych badań i bardziej agresywnego leczenia. Jeśli badania potwierdzą refluks żołądkowo-przełykowy, stan, w którym kwasy żołądkowe unoszą się do przełyku, leczenie może obejmować leki.

?

Behawioralne traktowania dla moczenia nocnego

0

Lekarz przygląda się różnym behawioralnym metodom leczenia moczenia nocnego u dzieci.Leczenie moczenia nocnego może lub nie może być konieczne. Podczas gdy moczenie nocne może tworzyć zakłopotanie i niepokój w dziecku (i rodzice), to zazwyczaj nie jest spowodowane przez poważny problem medyczny. Jeśli dziecko jest młodsze niż 5 lat i nie ma innych objawów, lekarz prawdopodobnie zasugeruje podejście „poczekamy i zobaczymy”. Dzieje się tak dlatego, że większość dzieci w wieku powyżej 5 lat spontanicznie przestaje moczyć się w łóżku na własną rękę. Jeśli jednak dziecko jest starsze niż 6 lat i nadal regularnie moczy się w łóżku, decyzja o leczeniu staje się bardziej skomplikowana. Będzie ona zależała od postawy dziecka, rodziców/opiekunów i lekarza.

Przed rozpoczęciem jakiegokolwiek leczenia, lekarz wykluczy podstawowe warunki medyczne lub emocjonalne jako przyczynę moczenia nocnego. Jeśli winne jest podstawowe schorzenie, leczenie tego schorzenia powinno zakończyć moczenie nocne. Jeżeli tam jest żadny medyczny wyjaśnienie dla dlaczego twój dziecko kontynuuje moczyć łóżko, tam są wiele traktowania podejścia próbować, wliczając behawioralnych modyfikacje, leki, i nawet chirurgia dla dzieci z anatomicznymi problemami. Ten artykuł skupi się na niemedycznych krokach, które możesz podjąć w celu leczenia moczenia nocnego.

Należy pamiętać, że aby każde leczenie było skuteczne, wymagane jest zaangażowanie i motywacja ze strony dziecka i rodzica.

Modyfikacje zachowań

Systemy pozytywnych wzmocnień

W systemie pozytywnych wzmocnień dziecko jest nagradzane za przejawianie pożądanych zachowań. Nie podejmuje się działań za przejawianie zachowań niepożądanych. Na przykład, gdy dziecko ma suchą noc, otrzyma punkt lub naklejkę. Po zgromadzeniu określonej liczby punktów lub naklejek, dziecko otrzymuje nagrodę.

Programy przebudzeniowe

Istnieją dwa rodzaje programów przebudzenia: przebudzenie własne i przebudzenie rodzica. Programy budzenia są przeznaczone dla dzieci, które są w stanie wstać w nocy, aby skorzystać z toalety, ale nie rozumieją jej znaczenia. Programy przebudzenia rodzica mogą być stosowane, jeśli programy przebudzenia samoczynnego zawiodą.

Jak to działa

Jedną z technik jest przećwiczenie przez dziecko sekwencji zdarzeń związanych z wstawaniem z łóżka w celu skorzystania z toalety w nocy, przed pójściem spać każdego wieczoru. Inna strategia to próby w ciągu dnia. Kiedy dziecko czuje potrzebę oddania moczu, powinno położyć się do łóżka i udawać, że śpi. Następnie powinno odczekać kilka minut i wstać z łóżka, aby skorzystać z toalety.

Jeśli dziecko ma problemy z podejściem samobudzącym, może być konieczne obudzenie dziecka, aby poszło do łazienki. W podejściu budzenia przez rodzica zaleca się, aby rodzic lub opiekun obudził dziecko, zwykle w porze snu rodziców, i kazał mu iść do łazienki. Dla to być produktywny, dziecko musi lokalizować łazienkę na ich swój i dziecko potrzebuje stopniowo warunkować budzić się łatwo z dźwiękiem tylko. Gdy to robi dla 7 nocy pod rząd, dziecko może być wyleczony lub jest gotowy ponowić próbę samodzielnego budzenia się lub alarmów (widzieć below).

Alarmy do moczenia nocnego

Alarmy do moczenia nocnego stały się podstawą leczenia. Nawet 70%-90% dzieci przestaje się moczyć po zastosowaniu tych alarmów przez 4-6 miesięcy.

Zasada bedwetting alarmy jest że mokrość mocz mosty luka w czujniku umieszczającym na poduszce na łóżku lub dołączający twój dziecko odziewa. Gdy czujnik ulegnie zamoczeniu, włączy się alarm. Twoje dziecko obudzi się, wyłączy alarm, pójdzie do łazienki, aby dokończyć oddawanie moczu w toalecie, wróci do sypialni, zmieni ubranie i pościel, wytrze czujnik, zresetuje alarm i wróci do snu.

Alarmy te wymagają czasu, aby zadziałać; a żeby były skuteczne, dziecko musi chcieć ich używać. Dziecko powinno używać alarmu przez kilka tygodni lub nawet miesięcy, zanim uzna go za porażkę. Alarmy wraz z modyfikacją zachowania są często próbowane jako pierwsze przed zastosowaniem leków.

Ostrzeżenie

Uważaj na urządzenia lub inne sposoby leczenia, które obiecują szybkie „wyleczenie” z moczenia nocnego. Naprawdę nie ma czegoś takiego. Zatrzymanie moczenia nocnego dla większości dzieci wymaga cierpliwości, motywacji i czasu.

Istnieją inne metody leczenia behawioralnego, które mogą być również dostępne i odpowiednie dla twojego dziecka. Porozmawiaj ze swoim lekarzem o różnych opcjach.

Opryszczka ustna

0

Lekarz przedstawia kompleksowe spojrzenie na opryszczkę jamy ustnej, czyli zimne owrzodzenia, które są wywoływane przez wirusa opryszczki pospolitej (Herpes simplex).

Opryszczka na ustach to infekcja wywołana przez wirus herpes simplex. Wirus ten powoduje bolesne owrzodzenia na wargach, dziąsłach, języku, dachu jamy ustnej i wewnątrz policzków. Może również powodować objawy takie jak gorączka i bóle mięśni.

  • Wirus herpes simplex dotyka tylko ludzi. Odleżyny na ustach najczęściej występują u dzieci w wieku 1-2 lat, ale mogą dotknąć ludzi w każdym wieku i o każdej porze roku.

  • Ludzie zarażają się opryszczką poprzez dotykanie zakażonej śliny, błon śluzowych lub skóry. Ponieważ wirus jest bardzo zaraźliwy, większość ludzi przed osiągnięciem dorosłości została zakażona przynajmniej jednym podtypem opryszczki.

  • Po zakażeniu wirus opryszczki ma dość wyjątkową zdolność przechodzenia do 3 etapów.

    • Zakażenie pierwotne: Wirus wnika w skórę lub błonę śluzową i rozmnaża się. W tym stadium mogą pojawić się owrzodzenia jamy ustnej i inne objawy, takie jak gorączka.

      • Wirus może nie powodować żadnych owrzodzeń i objawów. Możesz nie wiedzieć, że go masz. Jest to tzw. zakażenie bezobjawowe.

      • Zakażenie bezobjawowe występuje dwa razy częściej niż choroba z objawami.

    • Latencja: Z miejsca zakażenia wirus przemieszcza się do masy tkanki nerwowej w kręgosłupie, zwanej zwojem grzbietowym. Tam wirus ponownie się rozmnaża i staje się nieaktywny.

    • Nawrót: W przypadku wystąpienia pewnych stresów, emocjonalnych lub fizycznych, wirus może ulec reaktywacji i wywołać nowe owrzodzenia i objawy.

Opryszczka na ustach przyczyny

Herpes simplex to wirus DNA, który powoduje owrzodzenia w ustach i wokół nich. Dwa podtypy opryszczki mogą powodować te owrzodzenia.

  • Wirus Herpes simplex, typ 1 lub herpes-1, który powoduje 80% przypadków zakażeń opryszczką w jamie ustnej.

  • Herpes simplex virus, typ 2 lub herpes-2, który powoduje resztę przypadków

Objawy opryszczki w jamie ustnej

Okres inkubacji: W przypadku opryszczki na ustach, ilość czasu pomiędzy kontaktem z wirusem a pojawieniem się objawów, czyli okres inkubacji, wynosi 2-12 dni. U większości osób wynosi on średnio około 4 dni.

  • Czas trwania choroby: Oznaki i objawy utrzymują się przez 2-3 tygodnie. Może wystąpić gorączka, zmęczenie, bóle mięśni i drażliwość.

    • Przed pojawieniem się owrzodzenia w miejscu zakażenia pojawia się ból, pieczenie, mrowienie lub swędzenie. Następnie pojawiają się skupiska pęcherzy. Pęcherze te szybko pękają, a widziane są jako małe, płytkie, szare wrzody na czerwonej podstawie. Kilka dni później tworzą się na nich strupki i wydają się bardziej suche i żółte.

    • Owrzodzenia jamy ustnej: Najbardziej intensywny ból spowodowany przez te owrzodzenia występuje na początku i utrudnia jedzenie i picie.

      • Owrzodzenia mogą występować na wargach, dziąsłach, przedniej części języka, wewnętrznej stronie policzków, w gardle i na dachu jamy ustnej.

      • Mogą również sięgać w dół brody i szyi.

      • Dziąsła mogą być lekko opuchnięte i zaczerwienione oraz mogą krwawić.

      • Węzły chłonne szyi często puchną i stają się bolesne.

      • U osób w wieku kilkunastu i dwudziestu lat opryszczka może powodować ból gardła z płytkimi wrzodami i szarym nalotem na migdałkach.

Kiedy należy szukać pomocy medycznej

Kiedy wezwać lekarza

  • Ze względu na bolesność owrzodzeń, możesz mieć trudności z jedzeniem i piciem. Aby zapobiec odwodnieniu, należy skontaktować się z lekarzem, gdy tylko nie będzie można jeść ani pić.

  • W przypadku wystąpienia któregokolwiek z tych objawów, sugerujących odwodnienie, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem:

    • Zmniejszenie ilości oddawanego moczu (mniejsza ilość mokrych pieluch u niemowląt)

    • Senność

    • Drażliwość

    • Suchość w ustach

  • Zadzwoń do lekarza, jeśli Ty lub Twoje dzieci nie jesteście pewni, czym są te odleżyny.

  • Jeśli dziecko jest młodsze niż 8 tygodni, należy powiadomić lekarza o pojawieniu się odleżyn. U niemowląt częściej dochodzi do ciężkich powikłań infekcji lub choroby. Na przykład, oprócz wpływu na usta, wirus herpes simplex może przejść do mózgu i spowodować jego uszkodzenie.

  • Osoby, których układ odpornościowy jest osłabiony, powinny również skontaktować się z lekarzem, gdy pojawią się owrzodzenia. Układ odpornościowy chroni przed infekcjami lub je zwalcza. Jeśli Twój układ jest osłabiony, istnieje większe prawdopodobieństwo wystąpienia ciężkiej infekcji lub powikłań choroby.

Kiedy należy udać się do szpitala

Oznaki i objawy odwodnienia mogą uzasadniać udanie się do szpitalnego oddziału ratunkowego.

Badania i testy

Lekarz postawi diagnozę na podstawie informacji podanych przez pacjenta oraz na podstawie badania fizycznego. Charakterystyczny wygląd opryszczki nie pozostawia wątpliwości. Dalsze badania zazwyczaj nie są konieczne.

Jeśli wymagana jest ostateczna diagnoza, np. gdy zakażenie obejmuje inne układy narządów, lekarz może przeprowadzić badania laboratoryjne.

  • Próbka z owrzodzenia w celu zidentyfikowania wirusa

  • Analiza kultury

  • Badanie barwne zwane rozmazem Tzancka

  • Badania antygenów i przeciwciał

  • Pobieranie próbek krwi do badań nad przeciwciałami

Samodzielne leczenie opryszczki w domu

  • Zastosuj acetaminofen (Feverall, Panadol, Tylenol) lub ibuprofen (Ibuprin, Advil, Motrin) na gorączkę i bóle mięśni.

  • Pij dużo płynów, aby zapobiec odwodnieniu.

Leczenie medyczne

Leczenie obejmuje leki na gorączkę i przyjmowanie dużej ilości płynów.

  • W celu złagodzenia bólu może zostać przepisany środek miejscowo znieczulający, taki jak lepka lidokaina (Dilocaine, Nervocaine, Xylocaine, Zilactin-L).

  • Leki doustne lub dożylne istnieją na opryszczkę, ale nie są zalecane dla osób z prawidłowym układem odpornościowym. Stosuje się je tylko u osób z osłabionym układem odpornościowym, niemowląt poniżej 6 tygodnia życia lub osób z ciężką chorobą.

  • Niektóre osoby mogą wymagać przyjęcia do szpitala:

    • Osoby z ciężkim zakażeniem miejscowym

    • Osoby, u których zakażenie rozprzestrzeniło się na inne układy narządów

    • Osoby z osłabionym układem odpornościowym

    • Osoby odwodnione, które wymagają nawodnienia dożylnego

    • Niemowlęta poniżej 6 tygodni

Kolejne kroki Kontynuacja

  • Pij dużo płynów.

  • Stosuj leki przeciwbólowe zgodnie z zaleceniami lekarza.

  • Stosować leki kontrolujące gorączkę.

  • Zwróć uwagę na oznaki i objawy odwodnienia.

Prewencja

Unikać dotykania śliny, skóry lub błon śluzowych, na których występują owrzodzenia.

Outlook

Owrzodzenia i objawy opryszczki na ustach całkowicie ustępują w ciągu 2-3 tygodni. Jednak owrzodzenia mogą pojawić się ponownie w pewnych sytuacjach stresowych.

Multimedia

Plik multimedialny 1: Oral Herpes. Na wargach, języku i wewnątrz jamy ustnej pojawiają się skupiska pęcherzyków. Większość ludzi została zakażona co najmniej 1 podtypem opryszczki przed osiągnięciem dorosłości.

Synonimy i słowa kluczowe

herpes labialis, herpes gingivostomatitis, herpes pharyngitis, cold sores, fever blisters, herpes simplex virus, herpes simplex virus type 1, herpes-1, herpes simplex virus, type 2 lub herpes-2, herpes blister, oral blister, oral herpes

Cholera: Przyczyny, objawy, leczenie i zapobieganie

0

Lekarz opisuje przyczyny, objawy, leczenie i zapobieganie cholery.

Cholera była powszechna w USA w 1800 roku, zanim nowoczesne systemy oczyszczania wody i ścieków wyeliminowały jej rozprzestrzenianie się przez skażoną wodę. Tylko około 10 przypadków cholery są zgłaszane każdego roku w USA, a połowa z nich jest nabyta za granicą. Rzadko, skażone owoce morza spowodowały epidemie cholery w USA. Jednak epidemie cholery są nadal poważnym problemem w innych częściach świata. Światowa Organizacja Zdrowia podaje, że każdego roku odnotowuje się od 1,3 mln do 4 mln przypadków.

Choroba występuje najczęściej w miejscach o złych warunkach sanitarnych, zatłoczeniu, wojnie i głodzie. Popularne lokalizacje obejmują części Afryki, południowej Azji i Ameryki Łacińskiej. Jeśli podróżujesz do jednego z tych obszarów, znajomość poniższych faktów dotyczących cholery może pomóc w ochronie Ciebie i Twojej rodziny.

Przyczyny cholery

Vibrio cholerae, bakteria, która wywołuje cholerę, znajduje się zwykle w żywności lub wodzie zanieczyszczonej kałem osoby zakażonej. Do częstych źródeł należą:

  • Miejskie źródła wody

  • Lód wyprodukowany z wody miejskiej

  • Żywność i napoje sprzedawane przez sprzedawców ulicznych

  • Warzywa uprawiane w wodzie zawierającej odpady ludzkie

  • Surowe lub niedogotowane ryby i owoce morza złowione w wodach zanieczyszczonych ściekami

Kiedy człowiek spożywa skażoną żywność lub wodę, bakterie uwalniają w jelitach toksyny, które wywołują ciężką biegunkę.

Nie jest prawdopodobne, abyś zaraził się cholerą przez przypadkowy kontakt z zakażoną osobą.

Symptomy cholery

Objawy cholery mogą rozpocząć się już po kilku godzinach lub nawet po pięciu dniach od zakażenia. Często objawy są łagodne. Czasami jednak są bardzo poważne. Około jedna na 20 osób zakażonych ma ciężką wodnistą biegunkę, której towarzyszą wymioty, co może szybko doprowadzić do odwodnienia. Chociaż wiele zakażonych osób może mieć minimalne lub żadne objawy, nadal mogą przyczyniać się do rozprzestrzeniania się infekcji.

Oznaki i objawy odwodnienia obejmują:

  • Szybki rytm serca

  • Utrata elastyczności skóry (zdolność do szybkiego powrotu do pierwotnej pozycji w przypadku uszczypnięcia)

  • Suchość błon śluzowych, w tym wnętrza ust, gardła, nosa i powiek

  • Niskie ciśnienie krwi

  • Pragnienie

  • Skurcze mięśni

Odwodnienie, jeśli nie jest leczone, może prowadzić do wstrząsu i śmierci w ciągu kilku godzin.

Leczenie i zapobieganie cholery

Istnieje szczepionka na cholerę. Zarówno CDC jak i Światowa Organizacja Zdrowia mają szczegółowe wytyczne dotyczące tego, kto powinien otrzymać tę szczepionkę.

Możesz chronić siebie i swoją rodzinę używając tylko wody przegotowanej, chemicznie zdezynfekowanej lub butelkowanej. Pamiętaj, aby używać wody butelkowanej, przegotowanej lub chemicznie zdezynfekowanej do następujących celów

  • Do picia

  • Przygotowywanie żywności lub napojów

  • Wytwarzanie lodu

  • Mycie zębów

  • Mycie twarzy i rąk

  • Mycie naczyń i przyborów używanych do jedzenia lub przygotowywania posiłków

  • Mycie owoców i warzyw

Aby zdezynfekować własną wodę, gotuj ją przez minutę (lub 3 minuty na wyższych wysokościach) lub przefiltruj i użyj komercyjnego chemicznego środka dezynfekującego. Należy również unikać surowej żywności, w tym następujących:

  • Nieobrane owoce i warzywa

  • Niepasteryzowane mleko i produkty mleczne

  • Surowe lub niedogotowane mięso lub skorupiaki

  • Ryby złowione na rafach tropikalnych, które mogą być skażone

W przypadku wystąpienia ciężkiej, wodnistej biegunki i wymiotów – szczególnie po zjedzeniu surowych skorupiaków lub podróży do kraju, w którym panuje epidemia cholery – należy natychmiast szukać pomocy medycznej. Cholera jest bardzo uleczalna, ale ponieważ odwodnienie może nastąpić szybko, ważne jest, aby uzyskać leczenie cholery od razu.

Nawodnienie jest podstawą leczenia cholery. W zależności od tego, jak ciężka jest biegunka, leczenie będzie składać się z doustnych lub dożylnych rozwiązań, aby zastąpić utracone płyny. Antybiotyki, które zabijają bakterie, nie są częścią leczenia awaryjnego dla łagodnych przypadków. Mogą one jednak skrócić czas trwania biegunki o połowę, a także zmniejszyć wydalanie bakterii, co pomaga zapobiec rozprzestrzenianiu się choroby.

Życie z immunosupresją po przeszczepie narządu

0

Lekarz omawia życie po przeszczepie narządu, w tym unikanie odrzucenia narządu i infekcji oraz przyjmowanie leków.

Leki immunosupresyjne mogą zablokować działanie tych naturalnych mechanizmów obronnych. Zazwyczaj pozwalają one twojemu organizmowi żyć we względnej harmonii z organem dawcy. Problem w tym, że blokując mechanizmy obronne, stajesz się bardziej podatny na infekcje. To kompromis związany z otrzymaniem przeszczepu.

„Życie z przeszczepem zawsze polega na utrzymaniu równowagi między odrzuceniem a infekcją” – mówi Barry Friedman, RN, starszy dyrektor administracyjny AdventHealth Transplant Institute w Orlando, Fla. „Musisz przyjmować wystarczającą ilość leków, aby zapobiec odrzuceniu narządu. Ale nie możesz brać tak dużo, że twoje ryzyko infekcji staje się zbyt wysokie.”

Dobrą wiadomością jest to, że lekarze są znacznie bardziej udane w uderzenie równowagi te dni. Nie, nie będziesz musiał żyć w sterylnej bańce, aby zachować zdrowie. I po pierwszych kilku tygodniach lub miesiącach, ograniczenia w twoim życiu naprawdę nie są tak trudne.

„Ogólnie rzecz biorąc, jeśli masz rozsądne i zdrowe nawyki, będziesz w porządku”, mówi Jeffrey D. Punch, MD, profesor chirurgii w University of Michigan Health System, Ann Arbor.

Jakie środki ostrożności należy podjąć po przeszczepie organów?

Tuż po przeszczepie narządów jesteś szczególnie narażony. Znajdujesz się w fazie indukcyjnej immunosupresji. Będziesz przyjmował dość wysokie dawki leków; kluczowe jest, abyś zachował szczególną ostrożność. Powinieneś:

  • Często myj ręce.

    Mycie rąk to doskonały sposób na ograniczenie kontaktu z zarazkami. Jest to szczególnie ważne przed jedzeniem.

  • Unikaj ludzi, którzy są chorzy.

    Najlepiej ograniczyć kontakt z kimś, kto jest przeziębiony lub ma inną infekcję, jak odra czy ospa wietrzna.

  • Trzymaj się z dala od zatłoczonych miejsc.

    Na przykład, unikaj centrów handlowych i kin.

  • Nie zajmuj się zwierzętami domowymi.

    Zwierzęta domowe przenoszą zarazki, więc ogranicz swój kontakt z nimi. Nie musisz ich wyrzucać z domu. Zamiast tego potraktuj to jako pretekst, aby zmusić współmałżonka lub dzieci do sprzątania kuwety dla odmiany.

  • Nie róbcie ogródka.

    Niektóre niebezpieczne bakterie żyją w glebie. Pozwól więc, aby Twój ogródek przez kilka miesięcy oszalał. Albo zatrudnij kogoś, kto zrobi za Ciebie pielenie.

  • Codziennie szczotkuj i nitkuj zęby.

    Oba te elementy pomagają utrzymać jamę ustną wolną od infekcji. Regularnie czyścić zęby.

  • Nie ignoruj skaleczeń i zadrapań.

    Oczyść je i załóż opatrunek. Skontaktuj się z lekarzem, jeśli masz jakiekolwiek oznaki infekcji.

  • Bardzo się starasz?

    bezpieczny seks

    .

    Choroby przenoszone drogą płciową, takie jak opryszczka, mogą być problemem dla każdego. Ale mogą być niebezpieczne dla osób, które miały przeszczepione organy. Prezerwatywy mogą nie wystarczyć do pełnej ochrony. Nawet ślina może narazić Cię na przeziębienie i wirusy. Bądź więc ostrożny. Zapytaj swojego lekarza o to, co jest bezpieczne w Twoim przypadku.

Oczywiście, konkretne zalecenia zależą od twojego zdrowia i sytuacji. Miejsce zamieszkania może mieć nawet znaczenie. Jeśli jesteś w mieście, trudniej jest uniknąć tłumów. Mieszkanie na wsi wiąże się z innymi zagrożeniami, takimi jak kontakt ze zwierzętami gospodarskimi lub potencjalnie niebezpieczną wodą ze studni – mówi Friedman. Zapytaj swojego doradcę zdrowotnego o zalecenia.

Środki ostrożności przez całe życie po przeszczepie organów

W ciągu następnych sześciu miesięcy do roku po przeszczepie narządu, zespół opieki zdrowotnej prawdopodobnie zmniejszy ilość przyjmowanych leków. W tym czasie można się zrelaksować i odpocząć. W tym momencie można zwykle rozluźnić niektóre środki bezpieczeństwa. Nie będziesz już tak podatny na infekcje. Ale nadal należy zachować środki ostrożności. Należy regularnie myć ręce i ograniczyć kontakt z osobami chorymi lub niedawno zaszczepionymi.

Jeśli kiedykolwiek wystąpi u Ciebie epizod odrzucenia narządu od dawcy (odrzucenie narządu), lekarz może być zmuszony do zmiany leków lub zwiększenia dawki leków immunosupresyjnych. Ponieważ Twój układ odpornościowy będzie dalej tłumiony, będziesz musiał ponownie podjąć te dodatkowe środki ostrożności.

Twój lekarz może również od czasu do czasu potrzebować zmiany niektórych leków. Niektóre z nich mogą z czasem przestać działać tak dobrze. Na rynku mogą pojawić się również nowe, bardziej skuteczne leki, które zastąpią stare.

Przyjmowanie leków po przeszczepie organów

Życie po przeszczepie narządu oznacza zazwyczaj przyjmowanie dużej ilości leków, prawdopodobnie przez resztę życia. Większość ludzi przyjmuje od 6 do 12 różnych leków dziennie, mówi Punch. To może być więcej. Przyjmowanie tak wielu tabletek może brzmieć zniechęcająco.

„Niektórzy ludzie są przytłoczeni liczbą leków, które muszą wziąć”, mówi Richard Perez, MD, PhD, i dyrektor Centrum Transplantacji w University of California Medical Center w Davis. „Ale musisz pamiętać, że wielu z tych pacjentów było chorych i już na skomplikowanym schemacie leków i tak”.

W rzeczywistości, mówi Perez, wiele osób stwierdza, że ich reżim leków jest mniej skomplikowany po przeszczepie.

Przyjmowanie leków jest absolutnie kluczowe dla zachowania zdrowia. Oto kilka wskazówek.

  • Jeśli chodzi o przyjmowanie leków do przeszczepu narządów, należy ściśle przestrzegać zaleceń lekarza.

  • Używaj tygodniowych lub dziennych pudełek na tabletki, aby ustalić dawki z wyprzedzeniem i zachować kontrolę.

  • Używaj budzików, timerów lub zegarków cyfrowych, aby pomóc sobie w zapamiętaniu dawek.

  • Poproś członków rodziny o pomoc w przestrzeganiu harmonogramu przyjmowania leków.

  • Przechowywać leki z dala od dzieci i zwierząt domowych.

  • Leki należy przechowywać w chłodnym, suchym miejscu.

  • Przechowuj listę wszystkich swoich leków w widocznym miejscu.

  • Jeśli pominiesz dawkę, nie zakładaj, że możesz ją podwoić przy następnej.

  • Sprawdzaj ile leków Ci zostało. Zawsze wcześniej dzwoń do apteki w celu uzupełnienia leków.

  • Jeśli lekarz wyrazi zgodę, przyjmuj leki z jedzeniem, aby uniknąć efektów ubocznych ze strony przewodu pokarmowego.

  • Dawki należy ustalać tak, aby zbiegały się z innymi codziennymi czynnościami, takimi jak mycie zębów, jedzenie obiadu czy kładzenie się spać.

  • Nigdy nie należy przerywać przyjmowania leku bez zgody lekarza.

Test na obecność przeciwciał IGG w różyczce: Cel, procedura i wyniki

0

Proste badanie krwi może wykazać, czy chorowałaś ostatnio na różyczkę (niemiecką odrę) lub czy jesteś na nią odporna. Dowiedz się więcej o tym teście i jego wynikach.

Ale kiedy jesteś w ciąży, różyczka może być bardzo poważna. Jeśli zachorujesz na nią w pierwszych 4 miesiącach, Twoje dziecko może mieć problemy z oczami, słuchem lub sercem albo urodzić się zbyt wcześnie.

Kto wykonuje to badanie?

  • Kobieta, która ma lub planuje mieć dziecko

  • Noworodek, którego mama mogła zachorować na różyczkę w ciąży

  • Dziecko z wadami wrodzonymi, które mogą być spowodowane przez różyczkę

  • Każda osoba z objawami różyczki

  • Pracownicy służby zdrowia, którzy nie chorowali na różyczkę lub nie byli szczepieni

  • Studenci rozpoczynający studia

Jak to się robi

Technik za pomocą igły pobiera małą próbkę krwi z żyły w dłoni lub ramieniu. Możesz odczuwać niewielkie ukłucie skóry i mieć niewielkie krwawienie lub zasinienie w miejscu, w którym umieszczona jest igła. Następnie krew zostanie wysłana do laboratorium.

Badanie krwi na różyczkę sprawdza, czy masz przeciwciała przeciwko wirusowi różyczki. Przeciwciała to białka wytwarzane przez Twój układ odpornościowy, które pomagają zwalczać infekcje i zapobiegać chorobom. Są one ukierunkowane na konkretne zarazki, wirusy i innych najeźdźców. Lekarz może wiele powiedzieć na podstawie rodzaju przeciwciał, które masz we krwi.

IgM pojawia się jako pierwsze po zachorowaniu na różyczkę. Utrzymuje się przez 7 do 10 dni u dorosłych i do roku u noworodków. Otrzymasz ten test, jeśli Twój lekarz uważa, że możesz mieć różyczkę. Być może będziesz musiała zbadać swoją krew w laboratorium zdrowia publicznego w swoim stanie.

IgG pozostaje w twoim krwiobiegu przez całe życie. Oznacza to, że w przeszłości chorowałeś lub byłeś szczepiony i jesteś teraz odporny na wirusa. Prawdopodobnie będziesz miał ten test, gdy musisz wiedzieć, że nie możesz zachorować na różyczkę.

Będziesz potrzebowała obu testów, jeśli jesteś w ciąży i Twój lekarz podejrzewa, że masz różyczkę. Również Twoje dziecko będzie potrzebowało obu testów po urodzeniu.

Co oznaczają wyniki

Pozytywny wynik testu IgM, czyli obecność IgM we krwi, może oznaczać, że niedawno zostałeś zarażony. Ponieważ jednak różyczka nie jest częstą chorobą, test może być „fałszywie dodatni” – możesz być zarażony innym wirusem lub test reaguje na inne białka we krwi. Więcej testów może potwierdzić wynik.

Negatywny wynik testu IgM oznacza zazwyczaj, że nie jesteś zarażony. Jednak osoby z osłabionym układem odpornościowym (np. osoby zakażone wirusem HIV lub przyjmujące leki osłabiające układ odpornościowy) mogą być zakażone i nie być w stanie wytworzyć wystarczającej ilości przeciwciał, aby wykazać je w teście.

Oto jak wyglądają wyniki badań IgG:

  • Pozytywny wynik testu to 1,0 lub więcej. Oznacza to, że masz przeciwciała różyczki we krwi i jesteś odporny na przyszłe zakażenie.

  • Negatywny wynik testu to 0,7 lub mniej. Masz zbyt mało przeciwciał, aby się uodpornić. Jeśli masz jakieś, nie można ich wykryć.

Wynik 0,8 lub 0,9 może oznaczać, że dopiero co otrzymałeś szczepionkę i przeciwciała nie są jeszcze widoczne we krwi. Twój lekarz może poprosić Cię o ponowne wykonanie testu.

Dzieci nie mogą otrzymać przeciwciał IgM od swoich matek, więc jeśli noworodek ma pozytywny wynik testu, został zarażony przed lub tuż po urodzeniu. Przeciwciała IgG matki mogą chronić dziecko podczas ciąży i przez kilka miesięcy po urodzeniu.

Wyeliminowanie rasizmu z równania choroby nerek

0

Opieka nad nerkami w Stanach Zjednoczonych znajduje się w przełomowym momencie, w którym trzeba przejść przez głęboko zakorzenione, instytucjonalnie rasistowskie równanie.

Kiedy dostajesz diagnozę, siedzisz tam jak jeleń w świetle reflektorów. Nie wiesz, co się dzieje. Nie wiesz, co będzie dalej, powiedział Warfield. Wiesz tylko, że masz tę chorobę.

Warfield, czarny mężczyzna, miał 52 lata, był zdrowy i nie miał w rodzinie historii chorób nerek. W miarę pogarszania się jego stanu zdrowia i przechodzenia przez różne opcje leczenia, doświadczył pewnej formy rasizmu, nie wiedząc o tym: równania matematycznego, które liczyło jego rasę przy ocenie funkcji nerek.

Równanie to, zwane szacunkowym wskaźnikiem filtracji kłębuszkowej lub eGFR, jest ważną zmienną, która pomaga dyktować przebieg leczenia dla około 37 milionów osób z chorobami nerek w całym kraju. Równanie eGFR szacuje, jak dobrze nerki danej osoby filtrują krew, biorąc pod uwagę jej wiek, płeć i poziom kreatyniny, produktu odpadowego naturalnie wytwarzanego przez ludzkie ciała, który jest usuwany przez nerki. Ale to długo zaangażowany kontrowersyjną zmienną: rasa.

Jeśli dana osoba identyfikuje się jako czarna, równanie dostosowuje jej wynik, zwiększając go. Żadne inne rasy nie są wliczane do równania. W rezultacie, osoby rasy czarnej mają wyższe wyniki eGFR niż osoby innych ras. Wyniki te, które szacują jak dobrze funkcjonują nerki, wpływają na zalecenia lekarzy dotyczące leczenia. Im niższy wynik, tym bardziej prawdopodobne jest, że pacjent rozpocznie dializy lub nawet otrzyma przeszczep nerki.

W miarę jak nierówności między osobami czarnoskórymi z chorobami nerek stały się przedmiotem szerszych badań, eGFR oparty na rasie był coraz częściej kwestionowany przez nefrologów, organizacje zajmujące się chorobami nerek, a także, co najważniejsze, przez studentów medycyny, którzy pytali swoich wykładowców o biologiczną podstawę rozróżniania osób czarnoskórych i nieczarnoskórych.

Warfield opowiada się za innymi osobami z chorobami nerek, odkąd otrzymał przeszczep w 2015 roku. Dołączył do wieloorganizacyjnej grupy zadaniowej zainicjowanej przez National Kidney Foundation w 2020 roku. Grupa zadaniowa spędziła miesiące nurkując w tej kwestii, kwestionując włączenie rasy do eGFR, a ostatecznie zainicjowała dwa nowe równania do szacowania funkcji nerek.

Nowe, neutralne rasowo równania pojawiły się jesienią tego roku. W lutym United Network for Organ Sharing (UNOS), organizacja non-profit zarządzająca systemem dawstwa i przeszczepów organów w USA, zaproponowała zaprzestanie stosowania rasowego eGFR na rzecz eGFR neutralnego pod względem rasowym.

Usunięcie czynnika rasowego z szacunków dotyczących nerek jest kluczowym krokiem w zmniejszaniu nierówności w zakresie chorób nerek i leczenia, według specjalistów z grupy zadaniowej National Kidney Foundations. Czarni Amerykanie są w nieproporcjonalnie wysokim stopniu narażeni na choroby, które przyczyniają się do rozwoju chorób nerek, takie jak wysokie ciśnienie krwi, cukrzyca i choroby serca. Podczas gdy osoby rasy czarnej stanowią mniej niż 14% populacji w USA, obejmują one 35% osób poddawanych dializom, według National Kidney Foundation.

Osoby rasy czarnej są znacznie mniej narażone na skierowanie do przeszczepu, nawet jeśli są dializowane. Kiedy są kierowani, mają znacznie mniejsze szanse na znalezienie się na liście. Gdy znajdą się na liście, mają znacznie mniejsze szanse na otrzymanie przeszczepu nerki. Istnieją rozbieżności na każdym kroku, powiedział Rajnish Mehrotra, MD, szef nefrologii w Harborview Medical Center i profesor nefrologii i medycyny na Uniwersytecie w Waszyngtonie.

Te różnice były podstawą zwiększonych pytań od studentów medycyny w ciągu ostatnich kilku lat, Mehrotra powiedział, szczególnie jeśli chodzi o równanie, którego studenci uczyli się, aby ocenić funkcję nerek.

Powiedziano im w klasie, że istnieje równanie, w którym zgłasza inną liczbę, jeśli jesteś czarny, a nie jesteś czarny. I zakwestionowali przesłanki tego, jak na przykład: Jakie są dowody, że istnieje różnica? Mehrotra powiedział. A więc im głębiej kopaliśmy w poszukiwaniu dowodów na poparcie zróżnicowanego raportowania według rasy, doszliśmy do oceny, że dowody wspierające to nie są wcale mocne.

University of Washington Medicine, w którym pracuje Mehrotra, stał się jedną z pierwszych instytucji, które zrezygnowały ze zmiennej rasowej w równaniu eGFR w czerwcu 2020 roku.

Ale działał również szerszy ruch, obejmujący główne stowarzyszenia zawodowe dla specjalistów od nerek, National Kidney Foundation i American Society of Nephrology, a także zwolenników pacjentów (w tym Warfield), klinicyści, naukowcy i technicy laboratoryjni, wszyscy zwołali się w celu wycofania rasowego eGFR na rzecz podejścia neutralnego rasowo.

W czerwcu 2021 roku, rok po tym, jak Washington Medicine zrezygnował z rasowego eGFR, grupa zadaniowa utworzona przez te organizacje wydała tymczasowy raport kwestionujący wykorzystanie rasy jako czynnika w diagnostyce chorób nerek.

Zmienna rasowa w eGFR pojawiła się na podstawie badań z lat 90-tych, zgodnie z raportem. Opublikowane w 1999 roku badanie Modification of Diet in Renal Disease (MDRD) było jednym z pierwszych, w którym uwzględniono osoby rasy czarnej C wcześniejsze równanie szacowania funkcji nerek opierało się w całości na białych, męskich pacjentach informacje C i znalazło wyższe poziomy kreatyniny w surowicy wśród czarnych dorosłych niż ich białe odpowiedniki, autorzy grupy zadaniowej piszą w swoim raporcie.

W czasie MDRD, dokonywanie matematycznej korekty w oparciu o rasę było postrzegane jako postęp, ponieważ włączenie Czarnych ludzi do badań w ogóle było postępem, zgodnie z raportem.

Jednak w MDRD znajduje się niepokojące uzasadnienie dla wyższych poziomów kreatyniny wśród osób rasy czarnej: wcześniejsze badania wykazały, że osoby rasy czarnej mają średnio większą masę mięśniową niż osoby rasy białej. Trzy cytowane tam badania, opublikowane w latach 1977, 1978 i 1990, porównywały różne miary zdrowia, w tym stężenie kinazy kreatynowej w surowicy i całkowity poziom potasu w organizmie, u czarnych i białych uczestników badania. Wszystkie badania stwierdzają, że potrzebne są odrębne standardy referencyjne dla osób czarnoskórych, przypisując różnice w wynikach różnicom w biologii rasowej.

Dziś te wnioski zostałyby zakwestionowane.

Nasze rozumienie rasy rozwinęło się w ciągu ostatniego ćwierćwiecza, powiedział Paul Palevsky, MD, prezes National Kidney Foundation i profesor na Uniwersytecie w Pittsburghu, jednej z głównych organizacji w grupie zadaniowej. Zamiast biologicznie, rasa jest znacznie bardziej konstrukcją społeczną niż cokolwiek innego.

We wrześniu 2021 roku grupa zadaniowa wydała swoje dwa nowe równania, które szacują funkcję nerek. Żadne z nich nie wykorzystuje rasy jako czynnika. Jedno jest bardzo podobne do rasowego eGFR, które mierzy kreatyninę. Drugie równanie dodaje drugi test, który mierzy cystatynę C, inną substancję chemiczną we krwi, która służy jako marker filtracji.

Oba równania zostały zalecone, ponieważ mimo że badanie kreatyniny jest dostępne praktycznie we wszystkich laboratoriach w kraju, cystatyna C nie jest, co prowadzi do wyższej ceny i zmniejszonego dostępu do testu. Proces przenoszenia praktyk laboratoryjnych w kierunku nowego standardu jest w toku, powiedział Palevsky, i ma nadzieję, że główne laboratoria dokonają zmiany w ciągu najbliższych kilku miesięcy.

W medycynie czas, jaki upływa od momentu opublikowania wytycznych lub zaleceń dotyczących praktyki klinicznej do momentu, w którym naprawdę zaczynają one obowiązywać w opiece klinicznej, wynosi około dziesięciu lat, powiedział Palevsky. W tym przypadku, co widzimy jest bardzo szybkie wdrożenie nowego równania.

Nowe równania są nieco mniej precyzyjne w porównaniu do starego równania, Palevsky i Mehrotra zgadzają się. Ale szacunki są tylko, że C szacunki C i powinny być używane jako tylko jedna część znacznie bardziej kompleksowej analizy klinicznej zdrowia i potrzeb osób.

A ponieważ nierówności rasowe w całej medycynie są nadal badane i rozumiane, skutki uwzględniania rasy w decyzjach dotyczących opieki zdrowotnej mogą mieć destrukcyjny wpływ poza pojedynczą osobą i jej diagnozą, powiedział Palevksy. Ucząc studentów medycyny i rezydentów, jeśli używamy algorytmów opartych na rasie, wzmacniamy dla nich tę koncepcję, tę fałszywą koncepcję, że rasa jest biologicznym wyznacznikiem choroby, a tak nie jest, powiedział Palevsky.

Systemowy rasizm wpływa na wyniki zdrowotne Czarnych na wiele różnych sposobów, od chronicznego stresu związanego z doświadczaniem rasizmu, poprzez ograniczony dostęp do zdrowej żywności, aż po uprzedzenia świadczeniodawców. Te problemy są głęboko zakorzenione i wymagają własnych, trwałych rozwiązań.

Nowe równanie eGFR jest jednak krokiem w dobrym kierunku, powiedział Palevsky.

Czy rozwiąże to problem nierówności w opiece nad nerkami? Myślę, że łudzilibyśmy się myśląc, że prosta zmiana w równaniu rozwiąże dużo, dużo głębiej zakorzenione problemy, powiedział Palevsky. Z pewnością tylko zmiana równania isnt going to solve the problems of disparities, many of which are rooted in historical racism.

Te dysproporcje mogą być znacząco zmniejszone tylko przez inwestycje na dużą skalę w zdrowie biednych społeczności. Jednak równanie eGFR jest znaczącym krokiem dla czarnych osób z chorobami nerek. Korzyści z nowego równania eGFR, jak powiedział Warfield, wykraczają poza samo równanie.

To otwarcie oczu i drzwi na inne nierówności, które mają miejsce, przynajmniej w społeczności nerkowej, i skłonienie ludzi do rozmowy i przyjrzenia się temu, co się dzieje, powiedział Warfield. Dobrze jest mieć świadomość, że głos pacjenta siedzi teraz przy stole i jest słuchany, a nie tylko decydowany przez społeczność medyczną.”